Batumelebi

უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ქვეყნის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლის მუშაობა შეაფასა.

შეკითხვა ვალერი ზალუჟნის შესახებ პრეზიდენტს ყირიმის პლატფორმის სამიტის შემდეგ გამართულ პრესკონფერენციაზე დაუსვეს. კერძოდ, მას ზალუჟნის მუშაობის შეფასება სთხოვეს იმ ხმების გამო, რომლებიც მანამდე გავრცელდა, რომ თითქოს გენერალი პრეზიდენტს სხვა თანამდებობაზე გადაჰყვას.

„არსად არ ვაპირებ მთავარსარდალ ზალუჟნის გადაყვანას. ჩვენ ერთი გუნდი ვართ. მნიშვნელოვანია, რომ მეთაურები სხვადასხვა მიმართულებით მუშაობენ. თქვენ ყველას გვარი იცით. ეს არის ზალუჟნი, კოვალჩუკი, სირსკი… არ მინდა ყველას ჩამოთვლა. ვფიქრობ, რომ ჩვენი ხალხი კარგად იცნობს ჩვენს გმირებს. რაც ყველაზე მთავარია – ჩვენ ვდგავართ, ესე იგი შეფასებაც მაღალია,“ – აღნიშნა ზელენსკიმ.

უმაღლესი შეფასება კი მისი თქმით მაშინ იქნება, როდესაც უკრაინა გაიმარჯვებს.

ვალერი ზალუჟნი უკრაინის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლად პრეზიდენტმა 2021 წლის 27 ივლისს დანიშნა. ზალუჟნიმ ამ თანამდებობაზე რუსლან ხომჩაკი შეცვალა.

2022 წლის 4 მარტს პრეზიდენტმა ზალუჟნის გენერლის წოდება მიანიჭა.

როდესაც მარიუპოლის მოვლენები დაიწყო და მისი მეგობრები „აზოვსტალში“ გამაგრდნენ, რუსლანი იქ არ იმყოფებოდა – ის უკვე ალყაშემორტყმულ მარიუპოლში ჩავიდა.

ევაკუაციის წინა დღეს დაიჭრა, სხვა მებრძოლებთან ერთად ჩაბარდა და თვე-ნახევარი ტყვეობაში გაატარა.

ახლა რეაბილიტაციას გადის, ძალებს იკრებს და პროთეზისთვის ემზადება – ფეხი დაკარგა, მაგრამ მისი მოსმენისას ნამდვილად ვერავის გაუჩნდება აზრი, რომ ის გადაწყვეტილებას წამით მაინც ნანობს.

„მე გმირი არ ვარ, ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ და მარიუპოლში ჩასვლა ჩემი ღირსების საქმე იყო,“ – ამბობს ის.

________

უკვე აპრილი იდგა. მარიუპოლი ალყაში იყო, ქალაქის ერთადერთ ციხესიმაგრედ კი „აზოვსტალი“ რჩებოდა, იქ გამაგრებული დამცველებითა და ქარხნის ბუნკერებს თავშეფარებული მოქალაქეებით.

ქარხანას გამუდმებით ბომბავდნენ. იმ დროს მარიუპოლში შესვლა და გამოსვლაც თითქმის შეუძლებელი იყო, თუმცა „აზოვსტალისკენ“ უკვე მეხუთედ მიფრინავდა უკრაინელების ვერტმფრენი, რომელსაც საბრძოლო მასალები, მედიკამენტები და საკვები უნდა ჩაეტანა და იქიდან დაჭრილები წამოეყვანა.

რუსლანი ამ მეხუთე რეისს გაჰყვა.

„მიზნად დავისახე, ნებისმიერი გზით ჩამეღწია მარიუპოლამდე. ვიცოდი, სადაც მივდიოდი. უკვე ალყაში მივფრინავდი, მივფრინავდი შიმშილში, ყულფში, ნამდვილ ჯოჯოხეთში და ვიცოდი, რომ 100% თუ არა, 70% მაინც არ მქონდა იქიდან ცოცხლად დაბრუნების შანსი, მაგრამ სხვანაირად არ შემეძლო.

უდიდეს პატივს ვცემ „რედისს“, დენის პროკოპენკოს, მამაცთა შორის უმამაცეს ადამიანს და არ შემეძლო ვმჯდარიყავი სახლში, მეჭამა ტორტი და მეკითხა ჩემს ფოტოებზე მიწერილი კომენტარები, როდესაც იქ ჩემი თანამებრძოლები იხოცებოდნენ.“

რუსლანი იხსენებს, რომ ვერტმფრენის შესახებ შეატყობინა მეგობარმა, რომელიც იმ დროს მარიუპოლში იმყოფებოდა და ახლა უკვე დაღუპულია. რამდენიმე ადგილას დარეკა, უთხრეს, ზაპოროჟიეში ჩასულიყო და იქ დახვედროდა.

„ვიცოდი, რომ წინა რეისი ჩამოაგდეს რუსებმა, მაგრამ როცა მითხრეს, რომ წამიყვანდნენ, რაც უნდა უცნაურად ჟღერდეს, ძალიან გამიხარდა. კიბორგივით ასხმული ჩავედი, მთელი ჩემი აღჭურვილობა თან მქონდა. სველი ხელსახოცები, სპირტი, ენერგეტიკული საკვები, ყველაფერი მოვიმარაგე, ბიჭებისთვისაც რაღაცები ვიყიდე.“

საცოლეს უთხრა, რომ მარიუპოლში მიდიოდა. „ნებართვა არ მითხოვია“, – იხსენებს რუსლანი. – „ვიცოდი, რომ ვერავინ და ვერაფერი შემაცვლევინებდა გადაწყვეტილებას“.

მეხუთე რეისი „აზოვსტალისკენ“ 5 აპრილს გაფრინდა. კითხვაზე, ნუთუ არ ღელავდა, პასუხობს, რომ „ვერტმფრენში ეძინა“.

მარიუპოლში ღამით ჩაფრინდნენ.

„ეგრევე ქაოსისა და ომის ატმოსფეროში აღმოვჩნდი. სულ 12 წუთი გვქონდა, რომ რაც ჩავიტანეთ, გადაგვეტვირთა და დაჭრილები ბორტზე აგვეყვანა. გიჟებივით ვყრიდით ყუთებს“.

ქარხანაში შესულმა უამრავი ნაცნობი სახე დაინახა. „ნახევარი მაინც ნაცნობი იყო“.

„ყველას გაუხარდა და მეც მიხაროდა, რადგან ძალიან მინდოდა, ჩემი წვლილი შემეტანა, დავხმარებოდი მათ და თუ საჭირო იქნებოდა, ყველაზე ძვირფასი რაც მაქვს, ჩემი სიცოცხლე, ამასაც დავდებდი, თავსაც დავდებდი „რედისისთვის“, ბიჭებისთვის. არა, თავი გმირი არ მგონია, ხალხი რომ წერს ინტერნეტში, ასე არ ვფიქრობ. ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ და ეს ღირსების საკითხი იყო“.

ღამით ბრძოლები არ მიდიოდა. ღამით ავიაცია და არტილერია მუშაობდა. კარგ გამოძინებად ითვლებოდა, 2-3 საათი თუ წაუძინებდნენ. დღე ტანკებისა და ჯავშანმანქანების ხმით იწყებოდა და ქუჩის ბრძოლებით გრძელდებოდა.

„ქუჩის ბრძოლები ეს ისეთი რამაა, სიკვდილი ყოველ ნაბიჯზე გელოდება. იქ არიან ქვეითები, ზემოდან – ავიაცია და არტილერია.

ხომ ყველა ასე ფიქრობს, რომ მას არაფერი დაემართება. ფიქრობ – შეიძლება დავიჭრა, მაგრამ მაინც გადავრჩები. იქაც კი არავინ არასდროს ფიქრობს, რომ მოკვდება, არადა, სიკვდილი მარიუპოლის ყველა კუთხეში იყო ჩასაფრებული. შეიძლებოდა გასულიყავი და ჭურვი მოფრენილიყო“.

რუსლანი იხსენებს „გრაფს“, მებრძოლს, რომელიც, სადარბაზოდან წამიერად გასული, ჭურვმა იმსხვერპლა. ცდილობს, ვის ამბავსაც ჰყვება, ყველას სახელი და გვარი თუ არა, საბრძოლო მეტსახელი მაინც თქვას, რომ მათი სახელები დარჩეს, ყველამ წაიკითხოს და გაიგოს გმირების შესახებ.

„გრაფს“ ნამსხვრევი არტერიაში მოხვდა. იქვე დაადეს ტურნიკეტი. თითქოს ყველაფერი კარგად იყო, სჯეროდათ, რომ გადაარჩინეს, თუმცა მეორე დღეს შეიტყვეს, რომ საოპერაციო მაგიდაზე დაიღუპა.

თვითონ 16 მაისის ღამით დაიჭრა, ევაკუაციის დღე რომ თენდებოდა.

„მანამდე „რიჟა“ მოკვდა. მხოლოდ ერთი დღე ვიცნობდი ამ კაცს, ტყვიამფრქვევზე მუშაობდა, მაგრამ ძალიან კეთილშობილი და საინტერესო ადამიანი იყო. ერთ დღეში დავმეგობრდით. ჭურვი ჩამოვარდა და ნამსხვრევებით დაიჭრა. თავშესაფარში შევათრიეთ, დახმარება დავიწყეთ, დამტვრეული ჰქონდა ხელები და ფეხები, ფიცრები დავუმაგრეთ ორივეზე. ზურგზე უზარმაზარი ჭრილობიდან სისხლი ასხამდა. როგორღაც შევაჩერეთ.

არც კი ვიცი, როგორ ეჭირა თავი, არც ტიროდა, არც ყვიროდა, უბრალოდ ვეფხვივით ღმუოდა. სციოდა და რაც ვიპოვეთ, ყველაფერი დავაფარეთ. საკაცეც, რაც ვიპოვეთ, იმით გავაკეთეთ, მაგრამ გარეთ ვერ გაგვყავდა. დრონი ეკიდა ჰაერში და გვესროდა. დაღამებას დაველოდეთ, რომ მოსულიყვნენ და მის გაყვანაში დაგვხმარებოდნენ.

„აზოვსტალში“ ამ დროს უკვე ყველაფერი დანგრეულია, აღარაფერია ისე, როგორც იყო. აღარც კიბეა. სადღაც უნდა აძვრე და გადაფოფხდე ამ საკაცით, ბუნკერამდე რომ მიაღწიო. ბუნკერში შესვლის წინ პულსი გავუსინჯე. ჯერ ისევ ცოცხალი იყო.“

ქირურგი, რომელიც მაშინ „რიჟას“ დახვდა, სამოქალაქო პირია. ისიც რუსლანთან ერთად ჩაფრინდა მარიუპოლში „აზოვსტალის“ დამცველების დასახმარებლად და ახლა რუსეთის ტყვეობაშია.

„რიჟაც“ საოპერაციო მაგიდაზე დაიღუპა. ოპერაციამდე.

რუსლანი პოზიციაზე დაბრუნდა, თუმცა ძალიან მალე უკვე ის შეიყვანეს საკაცით „აზოვსტალის“ ჰოსპიტალში.

იხსენებს, რომ პოზიციამდე ასე კილომეტრ-ნახევარი ჰქონდათ დარჩენილი, როდესაც ჯერ მანათობელი ჭურვების წვიმა წამოვიდა, შემდეგ კი ცეცხლი გაუხსნეს.

„იმ თამაშში რომაა, მარიოში, ისე გავრბოდით და ჩვენ უკან ჭურვები ფეთქდებოდა და უცებ, დანით რომ ძეხვს ჩამოჭრიან, ისე ჩამომაჭრა რაკეტამ ფეხი. წამაცალა და სადღაც გაფრინდა. ვეძებე ჩემი ფეხი, ბათინკი მინდოდა დამეტოვებინა სამახსოვროდ, მაგრამ რაღას ვიპოვიდი“. 

რუსლანთან ერთად კიდევ ერთი მისი თანამებრძოლი დაიჭრა. მასაც ფეხი მოკვეთეს. შემდეგ ტყვეობაშიც ერთად აღმოჩნდნენ.

„ვყვიროდი, მესროლეთ, მომკალით-მეთქი, მაგრამ ვიღაც მომვარდა, დღეს არაო, მითხრა და ტურნიკეტი დამადო. ძალიან ბევრი სისხლი დავკარგე. ოთხჯერ გავითიშე. ბოლოს უკვე ისე ვიყავი, სიკვდილი სასიამოვნოც კი ჩანდა, მერე ისევ ჩამოვეკიდე სიცოცხლეს და როგორღაც ავდექი.

„აზოვსტალში“ რომ მივედით, ზუსტად ამ დროს ჩამოვარდა ბომბი შესასვლელთან. არმატურა ზედ მოწყვეტილ ფეხზე დამეცა. ასეთი ტკივილი მგონი ცხოვრებაში არ განმიცდია. შადრევანივით ასხამდა სისხლი. ცოტა ხნის წინ თანამებრძოლი მივიყვანე ასე და რამდენიმე საათში უკვე მე მიმიყვანეს“.

ოპერაცია გამთენიისას, 3 საათზე გაუკეთეს. დილით უკვე ბრძანება მოვიდა და ევაკუაცია დაიწყო.

„არავინ არ დანებებულა. „რედისს“ საერთოდ არ ესმის, რას ნიშნავს დანებება, ტყვედ ჩაბარება. მისთვის ეს შეუთავსებელი რამეებია, ჩვენთვისაც. მეც ხომ ვიცოდი, სადაც მივფრინავდი და ვიცოდი, რომ ბოლომდე ვიბრძოლებდი.

სიკვდილი პატივი იქნებოდა ჩემთვის. რაც უნდა უცნაურად ჟღერდეს ეს 21-ე საუკუნეში, ასე მჯერა, რომ იარაღით ხელში სიკვდილი ყველაზე ღირსეული სიკვდილია და ბედნიერი ვიქნებოდი, ასე რომ მოვმკვდარიყავი“. 

რუსლანმა ტყვეობაში თვე-ნახევარი გაატარა, თუმცა იმ დღეებზე არ ლაპარაკობს, ეშინია, საფრთხე არ შეუქმნას იქ დარჩენილებს. იხსენებს, რომ გასაცვლელთა სიები მუდმივად იცვლებოდა, ხან ჩასვამდნენ სიაში, ხან ამოიღებდნენ, თუმცა საბოლოოდ გაცვლა შედგა.

ახლა სარეაბილიტაციო ცენტრშია. თერაპიას გადის და პროთეზირებისთვის ემზადება. ფიზიკური ტკივილი გაქრა, მაგრამ ფანტომური ტკივილი დღემდე არ ანებებს თავს.

მადლობელია „აზოვის“, პოლკის პატრონაჟის სამსახურის, ყოფილი და ახლანდელი მეთაურების და სჯერა, რომ სწორედ ასეთ ადამიანებზე დგას მშვიდობა და სჯერა, რომ დღეს, როდესაც „შენს ქვეყანაში ომია, არ შეიძლება გვერდზე დარჩე და რამე არ გააკეთო გამარჯვებისთვის“.

„სანამ ყველა შინ არ დაბრუნდება, ალბათ, მანამდე მშვიდად ვერ დავიძინებ. ეს ახლა ჩემი ყველაზე დიდი სურვილია.

თავისუფლება ასე, უბრალოდ, არ მოდის, თავისუფლებისთვის სისხლის ფასს ვიხდით – ზოგი იხდის სიცოცხლით, ზოგი ჯანმრთელობით, ზოგი საკუთარი კიდურებით და ზოგი – დანგრეული ცხოვრებით“.

დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი ბორის ჯონსონი მიიჩნევს, რომ ვლადიმერ პუტინს მთელი უკრაინის ყირიმივით დაპყრობა სურს.

„პუტინი უკრაინის სხვა ტერიტორიებზე თავდასხმასაც გეგმავს. მას მთელი უკრაინა სურს. მას უნდა იგივე გაუკეთოს მთელ უკრაინას, რაც ყირიმს. ის ანექსიას ამზადებს, ამზადებს ყალბ რეფერენდუმებს,“ – განაცხადა ჯონსონმა ყირიმის პლატფორმის სამიტზე სიტყვით გამოსვლისას.

მისი თქმით, ის, რაც 2014 წელს დაიწყო, ომის მოსამზადებელ ეტაპს წარმოადგენდა.

„ჩვენ მაშინ არ გვეყო გამბედაობა და სიმტკიცე, გვეღიარებინა, რომ არ იყო ნორმალური, რაც ხდებოდა,“ – აღნიშნა ჯონსონმა და დასძინა, რომ პუტინმა ყირიმი 24 თებერვლის თავდასხმისთვის ტრამპლინად აქცია.

პრემიერის თქმით, დიდი ბრიტანეთი არასოდეს აღიარებს ყირიმს ან რუსეთის მიერ დაპყრობილ რომელიმე სხვა უკრაინულ ტერიტორიას:

„ჩვენ მომავალშიც უნდა გავუწიოთ პუტინის აგრესიის პირისპირ მყოფ ჩვენს უკრაინელ მეგობრებს სამხედრო, ჰუმანიტარული, ეკონომიკური თუ დიპლომატიური დახმარება მანამ, ვიდრე რუსეთი ამ საშინელ ომს არ შეწყვეტს.“

23 აგვისტოს უკრაინამ ყირიმის პლატფორმის მეორე სამიტს უმასპინძლა – სამიტი ომის გამო ონლაინ იმართება.

ყირიმის პლატფორმა  – ეს არის უკრაინის ინიციატივა, რომელიც ყირიმის ანექსიაზე საერთაშორისო რეაგირებისთვის შეიქმნა.

შარშან სამიტი კიევში გაიმართა და მასში 46 საერთაშორისო დელეგაცია მონაწილეობდა, მათ შორის, NATO-სა და ევროკავშირის ქვეყნის წარმომადგენლები.

გაერო ეხმაურება ცნობებს მარიუპოლში უკრაინელი სამხედრო ტყვეების შესაძლო „ტრიბუნალის“ შესახებ და რუსეთს მოუწოდებს, დაუშვას დამოუკიდებელი დამკვირვებლები უკრაინელ მებრძოლებთან.

ამის შესახებ გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის ოფისის განცხადებაში ვკითხულობთ, რომელიც დღეს, 23 აგვისტოს, გამოქვეყნდა.

„შეშფოთებულნი ვართ ცნობებით, რომ რუსეთის ფედერაცია და დონეცკში მასთან დაკავშირებული შეიარაღებული ჯგუფები უახლოეს დღეებში შესაძლოა გეგმავდნენ გაასამართლონ უკრაინელი სამხედრო ტყვეები მარიუპოლში ე.წ. „საერთაშორისო ტრიბუნალით“.

…მედიასა და სოციალურ ქსელებში გამოქვეყნებულ ფოტოებსა და ვიდეოჩანაწერებზე ჩანს, რომ მარიუპოლის ფილარმონიის დარბაზში აშენებენ ლითონის გალიებს, როგორც ჩანს, სასამართლო პროცესის დროს სამხედრო ტყვეებისთვის.

საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, სამხედრო ტყვეობს აქვთ იმუნიტეტი და არ შეიძლება მათი სისხლისსამართლებრივი დევნა საომარ მოქმედებებში მონაწილეობისთვის ან შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ჩადენილი ომის კანონიერი ქმედებისთვის, მაშინაც კი, თუ ასეთი ქმედებები სხვაგვარ დანაშაულს წარმოადგენდა“ – ნათქვამია განცხადებაში.

აქვე ვკითხულობთ, რომ სამხედრო ტყვეებს უფლება აქვთ, ჰქონდეთ სამართლიანი სასამართლოს გარანტია, საერთაშორისო სამართალი კრძალავს სასამართლოების შექმნას მხოლოდ სამხედრო ტყვეების საქმეების განსახილველად და რომ სამხედრო ტყვესთვის სამართლიანი სასამართლოს უფლების წართმევა სამხედრო დანაშაულია.

„ასევე, შეშფოთებული ვართ, რომ სამხედრო ტყვეები, ძირითადად, დამოუკიდებელ დამკვირვებლებთან წვდომის გარეშე იმყოფებოდნენ, რაც მათ აღიარების მისაღებად წამების საფრთხის წინაშე აყენებდა. ასევე იყო შემაშფოთებელი საჯარო განცხადებები რუსეთის ოფიციალური პირების და მასთან დაკავშირებული შეიარაღებული ჯგუფების წევრების მხრიდან, რომლებიც უკრაინელ სამხედრო ტყვეებს „ომის დამნაშავეებს“, „ნაცისტებს“ და „ტერორისტებს“ უწოდებდნენ,“ – წერია განცხადებაში.

გაერო განცხადებაში მოუწოდებს რუსეთს, დამოუკიდებელ დამკვირვებლებს მისცეს წვდომა უკრაინაში შეიარაღებულ კონფლიქტთან დაკავშირებით დაკავებულ ყველა პირთან.

ინფორმაცია, რომ რუსები მარიუპოლში „აზოვსტალის“ დამცველების საჩვენებელი სასამართლოს გამართვას გეგმავდნენ, აგვისტოს დასაწყისში გაჩნდა. მარიუპოლის მერმა, ვადიმ ბოიჩენკომ, გამოაქვეყნა ფოტოები, თუ როგორ აწყობდნენ ქალაქის ფილარმონიის სცენაზე გალიებს.

ბოიჩენკოს თქმით, „ტრიბუნალის“ გამართვას რუსები 24 აგვისტოს, უკრაინის დამოუკიდებლობის დღეს აპირებენ.

უკრაინის პრეზიდენტმა ზელენსკიმ განაცხადა, რომ უკრაინა არ მოითმენს დამპყრობლებისგან თავისი გმირებისა და უკრაინის თავისუფლების დამცველების დამცირებას და თუ ასეთი სასამართლო შედგება, რუსეთი უკრაინასთან მოლაპარაკების ყველა გზას მოიჭრის.

______________________

ფოტოზე: რკინის გალიები მარიუპოლის თეატრში. ვადიმ ბოიჩენკოს მიერ გავრცელებული ფოტოები

ამავე თემაზე: 

რატომ დახოცა რუსეთმა „აზოველები“ – ინტერვიუ პოლკის ყოფილ მეთაურთან

See more

„აზოვსტალის“ დამცველები, რომლებიც რუსეთის ტყვეობიდან დაბრუნდნენ, წამების, დამცირებისა და ზეწოლის შესახებ ჰყვებიან. სამმა მათგანმა დონეცკში გატარებული თვეების შესახებ პრესკონფერენციაზე ისაუბრა.

„აზოვის“ მებრძოლი დენის ჩეპურკო (მეტსახელად „მანგო“), რომელმაც მარიუპოლის ბრძოლებში ხელი დაკარგა, იხსენებს, რომ ის ტყვედ ჩავარდნის შემდეგ ოლენოვკაში გადაიყვანეს.

„მოწმე ვარ, როგორ სცემდნენ ბიჭებს. გამოგვყრიდნენ ხოლმე ე.წ. ჩხრეკის გამო და გვაშიშვლებდნენ… გვაიძულებდნენ მოვკუნტულიყავით და თავი დაგვეხარა. ვინც თავს წამოსწევდა, მაშინვე ურტყამდნენ“, – ამბობს „მანგო“ და დასძენს, რომ დაკითხვების დროს მას ჯოხებით სცემდნენ და საკუთარი მეთაურების წინააღმდეგ ჩვენების მიცემას სთხოვდნენ:

„უნდოდათ, ჩვენება მიგვეცა, რომ ქალაქი დავბომბეთ.“

როგორც „მანგო“ იხსენებს, ათი ტყვე 2 კვადრატულ საკანში ჰყავდათ და ორ დღეში ერთხელ 600 გრამ წყალს აძლევდნენ, „წითელი ჯვრის“ წარმომადგენლების ჰუმანიტარულ დახმარებას კი კოლონიაში არ უშვებდნენ.

დმიტრო უსიჩენკო (მეტსახელად „ვიშნია“), რომელიც სამხედრო დაზვერვის მოსამსახურეა, ჰყვება, რომ  მას „საგამოძიებო მოქმედებების“ დროს დახვრეტითა და ფიზიკური ანგარიშსწორებით ემუქრებოდნენ, – „არ ვიცი, რა უნდოდათ, სავარაუდოდ, უნდოდათ გვეღიარებინა, რომ მშვიდობიან მოქალაქეებს ვკლავდით, თუმცა ჩვენ მსგავსი რამ არ გვიღიარებია“.

„აზოვის“ კიდევ ერთმა მებრძოლმა ვლადისლავ ჟავორონოკმა (საბრძოლო მეტსახელით „ვიკიპედია“), რომელიც მძიმედ იყო დაჭრილი, თვე-ნახევარი დონეცკში კლინიკაში გაატარა.

„ვიკიპედია“ ამბობს, რომ „რუსები ზეწოლის აბსოლუტურად ყველა მეთოდს მიმართავენ“.

„კონკრეტულად ჩემ შემთხვევაში, რაც შეეხება მკურნალობას… რუსეთს სჭირდებოდა ასეთი ფაქტი, რომ ჩვენ როგორღაც მოგვარჩინეს. თუმცა ფაქტობრივად, ეს მკურნალობა არ ყოფილა, ეს იყო სიცოცხლის შენარჩუნება, რომ უბრალოდ მიგვეღწია იმ მომენტამდე, როდესაც გაგვცვლიდნენ,“ – ამბობს ჟავორონოკი.

მისი თქმით, დაჭრილებზე ძლიერი ფსიქოლოგიური ზეწოლა მიმდინარეობდა, არ აძლევდნენ საშუალებას ოჯახის წევრებს დაჰკავშირებოდნენ, საერთოდ რაიმე კონტაქტი ჰქონოდათ გარესამყაროსთან და მუდმივად არწმუნებდნენ, რომ „ისინი არავის სჭირდება“ და უკრაინა ომს აგებს.

„ეს საერთაშორისო კონვენციის დარღვევაა… წარმოიდგინეთ, რომ მძიმედ დაჭრილი ადამიანი საავადმყოფოშია და პირველივე დღიდან იწყება ეს მორალური ზეწოლა, იწყება დაკითხვები,“ – ჟავორონოკი იხსენებს, რომ მისი დაკითხვა ჯერ კიდევ მანამდე დაიწყეს, ვიდრე კიდურების ამპუტაციის შემდეგ ანტიბიოტიკების მიღებას დაიწყებდა.

„ბიჭებს, ვინც იქ იმყოფებოდნენ, აწამებდნენ… ვიღაცას ჭრილობაში ნემსებს არჭობდნენ, ვიღაცას წყლით აწამებდნენ…“ – „ვიკიპედია“ ჰყვება, რომ ზოგიერთი დაჭრილი აუცილებელ სამედიცინო დახმარებასაც  ვერ იღებდა, რადგან ან მედიკამენტები არ იყო საკმარისი, ან ექიმებს საკმარისი ცოდნა არ ჰქონდათ.

„რუსეთს სჭირდებოდა ფაქტი, რომ დაჭრილებს მკურნალობენ, რომ მათი გამოჯანმრთელება შეუძლიათ. მაშინაც კი, როდესაც რომელიმე დაჭრილის დახმარებას ვერ ახერხებდნენ, დახმარებისთვის არავისთვის მიუმართავთ. არ ამხელდნენ, რომ მედიკამენტები არ ჰქონდათ. ამიტომაც მინიმალურ დახმარებას ვიღებდი, მედიკამენტების ძალიან მცირე რაოდენობას და ზოგჯერ ამასაც ვერა.“

კითხვაზე, წამება ხდებოდა დაკითხვებისას თუ მკურნალობის დროს, „ვიკიპედია“ პასუხობს, რომ მკურნალობის დროს.

„ზოგიერთი მძიმედ დაჭრილი არა კლინიკაში, არამედ ოლენოვკაში იყო – სამხედრო ტყვეების ბანაკში. მე მხოლოდ შემიძლია ვივარაუდო, როგორი იქნება მათი წამება, ვისაც საკმარისად ჯანმრთელად მიიჩნევდნენ,“ – ამბობს ჟავორონოკი.

______________________

„აზოვსტალის“ მცველები 82-დღიანი წინააღმდეგობის შემდეგ 16-17 მაისს ტყვედ ჩაბარდნენ. პრეზიდენტ ზელენსკის თქმით, რუსეთის ტყვეობაში 2 500-ზე მეტი უკრაინელი სამხედრო იმყოფებოდა.

29 ივნისს რუსეთსა და უკრაინას შორის ტყვეთა პირველი მასშტაბური გაცვლა შედგა – უკრაინაში დაბრუნდა 144 სამხედრო, მათ შორის 95 – „აზოვსტალის“ დამცველი.

გაცვლიდან ზუსტად ერთი თვის შემდეგ, 29 ივლისს, ოლენოვკაში მომხდარი აფეთქებისა და ხანძრის შედეგად, 50-ზე მეტი უკრაინელი სამხედრო ტყვე დაიღუპა და 100-ზე მეტი დაიჭრა. მომხდარს უკრაინამ რუსეთის მიერ დაგეგმილი ტერაქტი უწოდა, უკრაინის სამხედრო დაზვერვის ცნობით, თავდასხმა „ვაგნერმა“ მოაწყო.

6 აგვისტოს ცნობილი გახდა, რომ რუსებმა მარიუპოლის ფილარმონიის სცენაზე რკინის გალიების დამონტაჟება დაიწყეს. უკრაინის ხელისუფლების წარმომადგენელთა ცნობით, 24 აგვისტოს, უკრაინის დამოუკიდებლობის დღეს, საოკუპაციო ძალები „აზოვტალის“ დამცველთა საჩვენებელ სასამართლოს გეგმავენ.

__________________

მთავარ ფოტოზე: პრესკონფერენცია/კადრი ვიდეომასალიდან

დიდი ბრიტანეთის დაზვერვის ინფორმაციით, რუსები დაზიანებული ანტონოვსკის ხიდის სიახლოვეს მცურავი ხიდის მოწყობას აპირებენ. შაბათ-კვირის განმავლობაში მათ მდინარე დნეპრზე ბარჟების პოზიციებზე გადაადგილება დაიწყეს.

უწყება ხაზს უსვამს, რომ გადასასვლელი რუსეთისთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობისაა, რადგან ის ოკუპირებულ ხერსონს აღმოსავლეთთან აკავშირებს.

„რამდენიმე კვირის განმავლობაში, რუსეთის არმიაც და ადგილობრივი მოქალაქეებიც, მდინარეზე მოწყობილ ბორანზე იყვნენ დამოკიდებულნი.

თუკი რუსეთი ამ დროებითი ხიდის დასრულებას შეძლებს, დიდი ალბათობით, გადაზიდვების მოცულობაც გაიზრდება, თუმცა მცურავი ხიდი უკრაინელთა თავდასხმებისგან მაინც დაუცველი იქნება“, – წერს დაზვერვა 23 აგვისტოს რელიზში.

უკრაინის შეიარაღებულმა ძალებმა გუშინ, 22 აგვისტოს, კიდევ ერთხელ დაარტყეს ანტონოვსკის ხიდს, მას შემდეგ, რაც რუსებმა მისი შეკეთება სცადეს.

„ანტონოვსკის ხიდი ერთ-ერთი სატრანსპორტო მიმართულებაა, რომლის რემონტსაც რუსეთი ცდილობს, თუმცა ასეთ კონსტრუქციას უბრალოდ ბეტონის დასხმა არ შველის, მას ძირეული რემონტი სჭირდება. ამიტომაც ჩვენ ვაკონტროლებთ და პერიოდულად, დისტანციურად ვახსენებთ მათ ჩვენს არსებობს,“- განაცხადა ოპერატიული სარდლობა „სამხრეთის“ პრესსპიკერმა ნატალია გუმენიუკმა.

კრემლის სახელმწიფო მედიის ცნობით, უკრაინელებმა ხიდს „ჰაიმარსის“ რაკეტებით ზუსტად იმ ადგილას დაარტყეს, სადაც სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა.

ანტონოვსკის ხიდი დნეპრზე სამი გადასასვლელიდან ერთ-ერთია, რომელსაც რუსეთის არმია აკონტროლებს და რომელიც ოკუპირებულ ხერსონს ოლქის დანარჩენ ნაწილთან აკავშირებს.

ამ ხიდის საშუალებით გადაჰქონდა რუსეთს შეიარაღება, საბრძოლო მასალები, გადაჰყავდა პირადი შემადგენლობა და ამარაგებდა ხერსონში მყოფ თავის დანაყოფებს.

ანტონოვსკის ხიდი 19 ივლისის შემდეგ უკრაინელთა სამიზნეა, მათ ხიდს რამდენჯერმე დაარტყეს და დააზიანეს ისე, რომ ის სამხედრო გადაზიდვებისთვის უსარგებლო გახდა.

დიდი ბრიტანეთის დაზვერვა მანამდეც წერდა, რომ ორი ძირითადი საავტომობილო ხიდი, რომლებიც დნეპრის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ხერსონს უკავშირდება, სავარაუდოდ, გამოუსადეგარია და სამხედრო მარაგების გადასატანად ვეღარ გამოიყენება.

უწყების ცნობით, 10 აგვისტოს უკრაინელთა ზუსტმა დარტყმებმა შეუძლებელი გახადა მძიმე სამხედრო ტექნიკის გადაადგილება ნოვა კახოვკის ხიდზეც. საავტომობილოს გარდა, დაზიანებულია ხერსონთან მდებარე ძირითადი სარკინიგზო ხიდიც.

ექსპერტების შეფასებით, რუსეთის არმია სერიოზული ლოგისტიკური პრობლემების წინაშე დგას და ეს პრობლემები უახლოეს კვირებში კიდევ უფრო გაღრმავდება.

სამხედრო ფორმაში ჩაცმულ ახალგაზრდა კაცს სახეზე მწვანე ბალაკლავა უკეთია, მხოლოდ თვალები მოუჩანს. ინტერვიუს დროს ხმაც შეცვლილი აქვს. ტიტრში მარტო მისი საბრძოლო მეტსახელი იწერება –  „ფლინტი“.

ის იმ პირველ ვერტმფრენში იჯდა, რომელიც დნეპრიდან გაფრინდა, მტრის კონტროლირებად ტერიტორიაზე დაახლოებით 100 კილომეტრი იფრინა, ოკუპირებულ მარიუპოლში შეაღწია და „აზოვსტალში“ ჩაიტანა „ჯაველინები“, „სტარლინკები“, მედიკამენტები და საკვები, იქიდან კი დაჭრილები წამოიყვანა.

მას შემდეგ, კიდევ არაერთხელ ჩაფრინდნენ უკრაინული ვერტმფრენები მარიუპოლში, რუსეთის ძალებმა რამდენიმე ჩამოაგდეს კიდეც, თუმცა „ფლინტი“ ფიქრობს, რომ პირველი სპეცოპერაცია, რომელიც მარტის ბოლოს შედგა, განსაკუთრებული იყო, რადგან ამ „შეუსრულებელი მისიის“ არავის სჯეროდა.

„ფლინტი“ უკრაინის სამხედრო დაზვერვის ოფიცერი და სპეცდანიშნულების რაზმის წევრია. იხსენებს ალყაშემორტყმული „აზოვსტალიდან“ მებრძოლების პირველ წარმატებულ ევაკუაციას, რომლის მონაწილეც თავად იყო:

„აზოვსტალისთვის“ ბრძოლის მნიშვნელობაზე

როდესაც ამბობენ, რა იყო „აზოვსტალისთვის“ ბრძოლის აზრი, ადამიანებს არ ესმით, რომ სწორედ „აზოვსტალზე“ იყო კონცენტრირებული რუსეთის მთელი მე-8 არმია. მათ სახმელეთო გარღვევის ეშინოდათ, ამიტომაც მარიუპოლის გარშემო ყველა მხრიდან ეკავათ დაცვა.

მთელი მე-8 არმია იქ იყო და ამ არმიას სხვა მიმართულებებზე ვეღარ იყენებდნენ. ამიტომ ეს ძალიან მნიშვნელოვანი დეტალია და უნდა გვესმოდეს, რომ ის, რაც „აზოვსტალის“ დამცველებმა გააკეთეს, ეს იყო საოცარი გმირობა.

რატომ გახდა საჭირო სპეცოპერაცია

სიტუაციას, რომელიც „აზოვსტალში“ განვითარდა, თავისი წინაპირობები ჰქონდა. ადამიანებმა, რომლებიც მარიუპოლის დაცვას გეგმავდნენ და „აზოვსტალს“დაცვის ძირითად ბაზად განიხილავდნენ, მხოლოდ არმიის გარნიზონზე გათვალეს.

იქ კი დაემატნენ მოქალაქეებიც, რომლებსაც რუსეთის კონტროლქვეშ ყოფნა ან ტყვედ ჩავარდა არ უნდოდათ, დაემატნენ სხვა სამხედროებიც, ჰყავდათ უამრავი დაჭრილი, ყველანი ერთად შევიდნენ ქარხანაში და ის მარაგები, წყლის, საკვების, წამლების, რაც გათვლილი იყო გარნიზონზე, ბუნებრივია, ძალიან მალე ამოიწურა.

დაჭრილები, რომელთა მდგომარეობაც მსუბუქად ფასდებოდა, ძალიან სწრაფად მძიმდებოდნენ, მძიმეები კი კიდევ უფრო სწრაფად გადადიოდნენ უმძიმეს მდგომარეობაში. ამიტომაც დადგა საჭიროება, „აზოვსტალისთვის“ მიგვეწოდებინა შეიარაღება, მედიკამენტები და საკვები.

„შეუსრულებელი მისია“

ჩემი ინფორმაციით, მანამდე იყო სახმელეთო ოპერაციის მცდელობა, თუმცა წარუმატებელი. სწორედ ამის შემდეგ გაჩნდა გეგმა, ჰაერიდან მოგვემარაგებინა „აზოვსტალი“.

სინამდვილეში, ეს სრულიად შეუძლებელი ჩანდა – დაახლოებით 100 კილომეტრი უნდა გვეფრინა მტრის კონტროლირებად ტერიტორიაზე – ყველასთვის, ჩვენთვისაც და მოწინააღმდეგისთვისაც, თუმცა უნდა ვაღიაროთ, რომ ხშირად სწორედ ის ვარიანტი მუშაობს, რომელიც თავიდან წარმოუდგენლად გამოიყურება, რადგან თუკი ყველას შეუძლებლად მიაჩნია ის, ასე ფიქრობს მოწინააღმდეგეც, ამიტომ ამისთვის მზად არ არის.

ამავე თემაზე: გვესმოდა, რომ შეიძლება უკან ვეღარ დაბრუნდე – პილოტი, რომელიც აზოვსტალს ამარაგებდა

ჩვენს პირველ რეისამდე მტრის ავიაცია ძალიან კომფორტულად გრძნობდა თავს. შედიოდნენ პოზიციებზე, თავისუფლად მოქმედებდნენ. მტრის ჯავშანტექნიკასაც სრული უპირატესობა ჰქონდა. ამიტომაც იყო ძალიან მნიშვნელოვანი, რომ ჩაგვეტანა შეიარაღება, კომპლექსები, რომლებითაც ჩვენებს საჰაერო სამიზნეებზე, ჯავშანტექნიკაზე დარტყმა შეეძლებოდათ, ჩაგვეტანა „ჯაველინები“ და ასევე „სტარლინკები“, რომ კავშირი შეგვენარჩუნებინა.

ეს მნიშვნელოვანი იყო როგორც სამხედრო, ისე მორალური თვალსაზრისით.

როგორ მოხვდა „ფლინტი“ პირველ ვერტმფრენში

ამ ოპერაციაში მონაწილეობა კირილო ბუდანოვმა, სამხედრო დაზვერვის ხელმძღვანელმა შემომთავაზა.  ეგრევე დავთანხმდი და შემოთავაზებიდან 7 საათში უკვე დნეპრში ვიყავით, ბაზაზე.

თუმცა დნეპრიდან გაფრენა გაიწელა, რადგან შევიტყვეთ, რომ ჩვენი მისიის შესახებ ინფორმაციამ გაჟონა.

ორი ბორტით მივფრინავდით. თითოეულზე იყვნენ ეკიპაჟის წევრები და სამი ადამიანი სამხედრო დაზვერვის სპეცდანიშნულების რაზმიდან. გარდა ამისა, იყო საევაკუაციო ვერტმფრენებიც, რომლებსაც თუ ჩვენ უბედურება შეგვემთხვეოდა, ჩვენი გამოყვანა ევალებოდათ. საქმეში ჩართული იყო ტექნიკის მომსახურე პერსონალიც, ჯამში ასე 25-30 ადამიანი. ასე, რომ საიდან გადიოდა ინფორმაცია, ამის მტკიცება არ შეგვიძლია, თუმცა ფაქტია, რომ ჩვენი იქ ჩაფრენის სავარაუდო დროს, „აზოვსტალის“ თავზე ავიაცია გამოჩნდა, გამანადგურებლები, რომლებიც ჰაერში მორიგეობდნენ.

გაფრენა ორჯერ გადაიდო. გვითხრეს, ბაზაზე ყველა შეკრების ადგილას, სასადილოში, მოსაწევ ოთახში, გარკვეული „ლეგენდა“ გაგვევრცელებინა, მაგალითად, სასადილოში, „დაგვერეკა ოჯახთან“ და გვეთქვა, რომ დავალება გაუქმდა და შინ ვბრუნდებოდით, რომ საღამოს გავიდოდით დნეპრიდან და დილით უკვე სახლებში ვიქნებოდით.

მართლაც იმ საღამოს ავიბარგეთ და იქაურობა დავტოვეთ, სხვაგან გადავედით. დილის 4 საათზე კი ყველასთვის მოულოდნელად დნეპრის აეროდრომზე გავედით და გავფრინდით.

100 კილომეტრი მტრულ ზონაში

ჩვენი ბორტი მთლიანად საბრძოლო მასალებით იყო დატვირთული. დასაჯდომი ადგილი არ იყო, ან საბრძოლო მასალების ყუთზე უნდა დავმჯდარიყავი, ან საწვავის დამატებით ავზზე.

ვიფიქრე, თუ საბრძოლო მასალებზე დავჯდებოდი და ვერტმფრენი ჩამოვარდებოდა, და თუ ეგრევე არ დავიხოცებოდით, ამ ყუთების ქვეშ მოვხვდებოდი, სავარაუდოდ, ფეხებსაც მოვიმტვრევდი და ასე ჩავვარდებოდი ტყვედ. გადავწყვიტე, ისევ საწვავის ავზზე დავმჯდარიყავი – სწრაფი სიკვდილი გარანტირებული მექნებოდა.

ძალიან დაბლა დავფრინავდით, პილოტებმა ძალიან იყოჩაღეს. პირველად ვიფრინე ასეთ სიმაღლეზე. ისე უნდა გვეფრინა, რომ რუსების სარაკეტო კომპლექსებს ავცდენილიყავით და მათი ლოკაციური სადგურების ზონაში არ მოვხვედრილიყავით.

„აზოვსტალში“

ჩვენ, ფაქტობრივად, გამცილებლები ვიყავით, მთავარი მფრინავები იყვნენ, საოცარი ხალხი. ჩვენი მისია ასეთი იყო – თუ ჩამოგვაგდებდნენ „აზოვსტალამდე“, პილოტების ევაკუაციაზე უნდა გვეზრუნა, თუ უკანა გზაზე ჩამოგვაგდებდნენ, მაშინ პილოტებისა და დაჭრილებისთვის თავშესაფარი უნდა მოგვეძებნა, რომ  საევაკუაციო ვერტმფრენის მოსვლამდე გაგვეძლო.

ამავე თემაზე: ვიდეო, რომელზეც ასახულია დაჭრილი ჯარისკაცების გამოყვანა აზოვსტალიდან, მარტში

როდესაც ჩავედით, ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდებოდა. ადგილზე ცის კონტროლი მევალებოდა, რომ თუ მტრის ავიაცია გამოჩნდებოდა, დროულად გვემოქმედა.

ძრავა არც კი გამოგვირთავს. სასწრაფოდ გადავტვირთეთ ყველაფერი და დაჭრილები ავიყვანეთ ბორტზე.

მთავარ გმირებზე – მფრინავებსა და „აზოვსტალის“ მებრძოლებზე

მფრინავებს შემდეგ სხვაგანაც შევხვდი, უკვე სხვა აეროდრომზე და სხვა დავალებაზე. ერთ-ერთმა, მი 24-ის პილოტმა მითხრა, რომ ყველაფრის მიუხედავად, იგივე დავალება რომ ჰქონოდა დღეს, ერთი წამით არ დაფიქრდებოდა, იმავეს გააკეთებდა.

დაჭრილებსაც შევხვდი მერე. ერთმანეთს ხელი ჩამოვართვით, გადავეხვიეთ.

ისინი ჩვენ გვიხდიდნენ მადლობას გადარჩენისთვის და ჩვენ ვპასუხობდით, რომ ჩვენ ვართ მათი მადლობლები მათი ბრძოლისთვის.

წარმოიდგინეთ, ჩემ წინ დგას ადამიანი, ერთი ფეხი არ აქვს, მზის სათვალე უკეთია, „რეიბანები“ და ხუმრობით გვიყვება, როგორ ეუბნება მისი საყვარელი გოგო, რომ ამ სათვალეში ის ბრედ პიტს ჰგავს. მეღიმება და ძალიან ბედნიერი ვარ, რადგან ეს ნიშნავს, რომ ამ ადამიანის ცხოვრება გრძელდება და ამაში მცირე წვლილი მეც მაქვს.

_________

ერთ-ერთი, ვინც „ფლინტის“ პირველმა მისიამ „აზოვსტალიდან“ გამოიყვანა,  27 წლის „აზოველი“ „მოლფარი“ იყო. „მოლფართან“ ერთად ვერტმფრენში 8 ადამიანი იჯდა და არც ერთ მათგანს არ სჯეროდა, რომ ცოცხლები გამოაღწევდნენ.

წაიკითხეთ „მოლფარის“ ბრძოლისა და გადარჩენის ისტორია: 

„აზოველი“, რომელმაც ალყაშემორტყმული მარიუპოლიდან გამოაღწია – ჯოჯოხეთს გადარჩენილი

See more

თითქმის 9 000 უკრაინელი გმირი დაიღუპა რუსეთთან ომში – განაცხადა უკრაინის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალმა ვალერი ზალუჟნიმ ქვეყნის დამცველებისადმი მიძღვნილ ფორუმზე.

„ამ ომში მონაწილეობენ არამხოლოდ ჩვენი სამხედროები და ისინი, ვინც იარაღი აიღო ხელში, არამედ ჩვენი ბავშვებიც, რომლებსაც არაფერი დაუშავებიათ, გარდა იმისა, რომ სწორედ აქ და ამ დროს დაიბადნენ. მათ ნამდვილად არ ესმით, რა ხდება, მაგრამ ერთმნიშვნელოვნად სჭირდებათ დაცვა – სოლედარშიც, ბახმუტშიც, ველიკაია ნოვოსელკაშიც და აქაც, რადგან მათი მამები ფრონტზე წავიდნენ და შესაძლოა, იმ 9 ათას გმირს შორის არიან, რომლებიც დაიღუპნენ“, – თქვა ზალუჟნიმ.

უკრაინას რუსეთთან ომში დაღუპული და დაჭრილი სამხედროების, ასევე, განადგურებული და დაზიანებული ტექნიკის რაოდენობა არ გაუსაჯაროებია. უკრაინის ხელისუფლების წარმომადგენლები, ომის დაწყების შემდეგ, მხოლოდ დღიურ საშუალო დანაკარგზე საუბრობენ.

აგვისტოს დასაწყისში, უკრაინის პრეზიდენტის ოფისის მრჩეველმა, მიხაილო პოდოლიაკმა BBC Украина-ს უთხრა, რომ უკრაინის საბრძოლო დანაკარგები ივნისთან შედარებით დაახლოებით სამჯერ შემცირდა.

პოდოლიაკი ივნისში აცხადებდა, რომ დონბასში უკრაინა ყოველდღიურად 100-დან 200-მდე ჯარისკაცს კარგავდა. მანამდე, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ თქვა, რომ დღეში დაახლოებით 500 სამხედრო იჭრებოდა, ხოლო 60-დან 100-მდე იღუპებოდა.

უფრო ადრე, ჯერ კიდევ აპრილში, პრეზიდენტმა მედიას უთხრა, რომ 24 თებერვლის შემდეგ 2 500-3 000 უკრაინელი სამხედრო იყო დაღუპული, 10 000 კი – დაჭრილი.

ეს იყო ერთადერთი შემთხვევა, როდესაც უკრაინამ რუსეთთან ომში ცოცხალი ძალის დანაკარგების შესახებ ინფორმაცია გაავრცელა.

დონეცკის სეპარატისტული რესპუბლიკის მეთაური, დენის პუშილინი აცხადებს, რომ ვოლოდიმირ ზელენსკის გაფრთხილება მარიუპოლში დაგეგმილ სასამართლოზე გავლენას ვერ მოახდენს.

მისი თქმით, „აზოვსტალის“ მებრძოლების „ტრიბუნალისთვის“ უკვე ყველაფერი მზადაა და გეგმები არ შეიცვლება.

უკრაინის დამცველთა „ტრიბუნალზე“ პრეზიდენტმა ზელენსკიმ საღამოს ვიდეომიმართვაში ისაუბრა და განაცხადა, რომ უკრაინა არ მოითმენს დამპყრობლებისგან თავისი გმირებისა და უკრაინის თავისუფლების დამცველების დამცირებას და თუ ასეთი სასამართლო შედგება, რუსეთი უკრაინასთან მოლაპარაკების ყველა გზას მოიჭრის.

„რასაც უნდა ფიქრობდნენ თავისთვის ოკუპანტები და რასაც უნდა გეგმავდნენ, ჩვენი სახელმწიფოს რეაქცია იქნება სრულიად გასაგები. თუკი ეს ამაზრზენი სასამართლო მაინც შედგება, თუ ჩვენს მებრძოლებს, ყველა შეთანხმებისა და საერთაშორისო წესის დარღვევით, მაინც შეიყვანენ ამ დეკორაციებში… ეს გახდება ის ზღვარი, რომლის იქითაც არანაირი მოლაპარაკე აღარ იქნება შესაძლებელი. რუსეთი თვითონ მოიჭრის გზას მოლაპარაკებისკენ. არანაირი ლაპარაკი აღარ იქნება. ჩვენმა სახელმწიფომ ყველაფერი თქვა,“ – განაცხადა ზელენსკიმ.

ინფორმაცია, რომ რუსები მარიუპოლში „აზოვსტალის“ დამცველების საჩვენებელი სასამართლოს გამართვას გეგმავდნენ, აგვისტოს დასაწყისში გაჩნდა. მარიუპოლის მერმა, ვადიმ ბოიჩენკომ, გამოაქვეყნა ფოტოები, თუ როგორ აწყობდნენ ქალაქის ფილარმონიის სცენაზე გალიებს.

ბოიჩენკოს თქმით, „ტრიბუნალის“ გამართვას რუსები 24 აგვისტოს, უკრაინის დამოუკიდებლობის დღეს აპირებენ.

უკრაინის უშიშროება აცხადებს, რომ დონეცკის ოლქში დააკავა მტრის ორი ინფორმატორი, რომლებიც რუსებს რეგიონის ტერიტორიაზე სარაკეტო დარტყმების კორექტირებაში ეხმარებოდნენ.

უწყების ცნობით, ისინი იკვლევდნენ და ოკუპანტებს გადასცემდნენ უკრაინის შეიარაღებული ძალების პირადი შემადგენლობისა და ტექნიკის, მათ შორის, რეაქტიულ საარტილერიო სისტემა „ჰაიმარსის“ საბრძოლო პოზიციების ზუსტ კოორდინატებს.

გარდა ამისა, დაკავებულები აგროვებდნენ ინფორმაციას ადგილობრივი კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ინფრასტრუქტურის მუშაობისა და ადგილმდებარეობის შესახებ.

უშიშროების ცნობით, სწორედ მათ გადასცეს რუსებს კოორდინატები, თუ სად მდებარეობდა ქალაქ სელიდოვოში წყალმომარაგების სისტემა, რომელზეც შემდეგ რუსებმა სარაკეტო დარტყმა მიიტანეს.

„მიღებულ ინფორმაციას ისინი გადასცემდნენ „დონეცკის ე.წ. სახალხო მილიციის“ ერთ-ერთი ჩინოვნიკის დახმარებით, კონტაქტისთვის კი რუსულ სოციალურ ქსელ „ვკონტაქტეს“ იყენებდნენ,“ – წერს უშიშროება.

საცხოვრებელ სახლებში ჩატარებული ჩხრეკისას სამართალდამცველებმა კომპიუტერული ტექნიკა და მობილური ტელეფონები ამოიღეს, რომლებშიც, უშიშროების თქმით, დანაშაულის მტკიცებულებები აღმოჩნდა.

ორივე დაკავებულს ბრალი უკრაინის სისხლის სამართლის კოდექსის იმ მუხლით წაუყენეს, რომელიც კოლაბორაციონისტულ საქმიანობას გულისხმობს. სასამართლომ ისინი პატიმრობაში დატოვა.

გასულ კვირას უშიშროებამ სლოვიანსკში დააკავა რუსეთის მოქალაქე, რომელიც აგროვებდა ინფორმაციას დონეცკის ოლქში უკრაინის შეიარაღებული ძალების შენაერთების, ასევე, არტილერიის გადაადგილებისა და ადგილმდებარეობის შესახებ.