Batumelebi

23 სექტემბერს არჩილ ბერიძე – „ქართული ოცნების“ საპარლამენტო სიის წევრი ბათუმიდან, ბათუმის რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ დაფინანსებით ორგანიზებულ შეხვედრას დაესწრო და სტუდენტებს მიმართა. შეხვედრა პროექტ „დებატები 2024“-ს ფარგლებში შედგა.

არჩილ ბერიძე ამის შესახებ წერს და ფოტოებს აქვეყნებს საკუთარი ფეისბუქის გვერდზე. პოსტს უფინანსებს „ქართული ოცნება“. ამ გვერდს არჩილ ბერიძე წინასაარჩევნო კამპანიისთვის იყენებს და მისი ყველა აქტივობაც აქ თავის წინასაარჩევნო შეხვედრებს ეხება.

თავად ბერიძე წერს იმის შესახებაც, რომ მონაწილეობა სტუდენტების სიგელებით დაჯილდოებაშიც მიიღო.

საარჩევნო კოდექსი წინასაარჩევნო აგიტაციისა და კამპანიისას ადმინისტრაციული რესურსების გამოყენებას კრძალავს.

„ოცნების“ კანდიდატი წერს, რომ შეხვედრა ბათუმის რუსთაველის უნივერსიტეტში შედგა, თუმცა როგორც გადამოწმებით დგინდება, სტუდენტებს არჩილ ბერიძე გონიოში, ერთ-ერთ სასტუმროში შეხვდა.

„შეხვედრა უნივერსიტეტში არ იყო. უნივერსიტეტს გარეთ, სასტუმროში იყო 2-დღიანი ტრენინგი. ღამითაც დავრჩით“, – უთხრა „ბათუმელებს“ რეზო ოკუჯავამ, რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კულტურისა და სპორტის განყოფილების უფროსმა, რომელიც ასევე მონაწილეობდა შეხვედრაში.

„ამ პროექტის კოორდინატორი იყო უნივერსიტეტის ერთ-ერთი სტუდენტი. მე მიმიწვიეს ტრენერად. დებატების მასწავლებელი ვარ რამდენი წელია. აჩიკო ბერიძე მოიწვიეს [სტუდენტებმა] რამდენადაც ვიცი, იმიტომ რომ ადრე ჩვენი უნივერსიტეტის სტუდენტი იყო და ერთ-ერთი მოდებატე, მე როგორც ვიცი…

საუნივერსიტეტო პროექტებია. სტუდენტები მოიპოვებენ დაფინანსებას და აკეთებენ ამ პროექტებს. ეს იყო ბოლო პროექტი, თუ არ ვცდები, ამ წლის. მელანო ჩხაიძეა ამ პროექტის ხელმძღვანელი. სტუდენტები იყვნენ თვითმმართველობის წევრებიც და ისეთებიც, ვინც არ არიან თვითმმართველობაში“, – გვეუბნება ოკუჯავა.

რეზო ოკუჯავას ვკითხეთ, იყო თუ არა მისთვის პრობლემა ბერიძის ამ პროექტში ჩართულობა იმის გათვალისწინებით, რომ საარჩევნო კოდექსის მიხედვით ეს დარღვევაა. მით უფრო, რომ სხვა კანდიდატები ამ პროცესში არ მონაწილეობდნენ.

„ამ ყველაფერს თვითონ სტუდენტები აკეთებენ, ადმინისტრაცია არ ერევა, როგორც ვიცი. თქვენ როგორც განიხილავთ, გადამწყვეტი მნიშვნელობა მაგ კუთხით არ აქვს. ვფიქრობ, ასეთ რაღაცებთან შეხება თუ ექნებათ ახალგაზრდებს, რომლებიც არიან სხვადასხვა პარტიულ მოძრაობებში ჩართული… წლებია მაგას ვეუბნები, რომ მოდით, რაღაცები ისწავლეთ, ტრენინგებზე იარეთ…“ – გვითხრა რეზო ოკუჯავამ.

„ბათუმელებმა“ სცადა, „დებატები 2024“-ის შესახებ მეტი გაგვეგო. ბსუ-ს ვებგვერდზე პროექტის სესახებ ინფორმაცია ვერ მოვიძიეთ, ამიტომ ჩვენ დავუკავშირდით მელანო ჩხაიძეს, თუმცა მან სატელეფონო ზარებსა და შეტყობინებას არ უპასუხა.

ტელეფონი გაგვითიშა ბსუ-ს თვითმმართველობის თავმჯდომარემ, ლიკა დიასამიძემ, რომლისთვისაც ასევე პროექტის შესახებ გვინდოდა გვეკითხა. დიასამიძემ ფოტოები შეხვედრიდან ცალკე გამოაქვეყნა თავის ფეისბუქის გვერდზე და აჩიკო ბერიძეს მადლობა გადაუხადა სტუმრობისთვის.

„ბათუმელები“ დავუკავშირდით ბსუ-ს რექტორს, მერაბ ხალვაშს. მან გვითხრა, რომ ამ შეხვედრაზე ინფორმაცია არ აქვს.

„ღია სივრცე კავკასიას“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი, იურისტი ირმა პავლიაშვილი ამბობს, რომ ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენებასთან ან უკანონო აგიტაციასთან საქმე გვაქვს მაშინ, „როდესაც პოლიტიკური, საარჩევნო მიზნით ხდება [ღონისძიებებში] საჯარო მოხელეების ჩართვა… ბიუჯეტით დაფინანსებული ღონისძიებების გამოყენება“.

პავლიაშვილის თქმით, ამ შემთხვევაში „შეიძლება იკვეთებოდეს ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენების ნიშნები…

მნიშვნელოვანია, რომ წინასაარჩევნო პერიოდში საარჩევნო სუბიექტები თანასწორი უფლებებით და ვალდებულებებით სარგებლობენ. აკრძალულია ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენება – ერთ კონკრეტულ სუბიექტს რომ არ მიეცეს იმაზე მეტი შესაძლებლობა, რაც გავლენას მოახდენს არჩევნებზე და არჩევნების შედეგებზე.

შესაბამისად, მნიშვნელოვანია ამ ფაქტის უფრო სიღრმისეული შესწავლა, რადგან გაირკვეს პროექტი რა რესურსით დაფინანსდა. აქ იყო მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან გამოყოფილი თანხები, თუ ასევე იკვეთება დონორების კონტრიბუცია.

ასევე, როდესაც ღონისძიება გაიმართა, კონკრეტულად ერთი პირი მოიწვიეს, თუ სხვა პირებსაც ჰქონდათ შესაძლებლობა, რომ დასწრებოდნენ ამ ღონისძიებას“.

ირმა პავლიაშვილის განმარტებით, „აგიტაცია ეს არის ნებისმიერი საჯარო მოქმედება, რომელიც ხელს უშლის, ან ხელს უწყობს სუბიექტის არჩევას. მნიშვნელოვანია, რომ თავად საარჩევნო სუბიექტის კანდიდატის წარმოდგენა უკვე აგიტაციის ნიშნებს შეიცავს, ამიტომ უნდა მოხდეს ამ ფაქტის სიღრმისეული შესწავლა.

პირველ ეტაპზე, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ადგილი აქვს ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენებას“.

___

ამავე თემაზე:

„ოცნების“ კანდიდატები ბიუჯეტით დაფინანსებულ ღონისძიებაზე – არის ეს უკანონო აგიტაცია?

რუსეთის რამდენმა მოქალაქემ მოითხოვა საქართველოს მოქალაქეობა და აქედან რამდენი განცხადება დაკმაყოფილდა – ეს ინფორმაცია იუსტიციის სამინისტროს სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტომ არ მოგვაწოდა.

სააგენტოდან ვერ მივიღეთ ასევე ინფორმაცია, მთლიანობაში რამდენი ორმაგი [რუსეთის ფედერაციის და საქართველოს] მოქალაქეობის მქონე პირი ცხოვრობს დღეს საქართველოში, არადა ეს მოქალაქეები ირჩევენ საქართველოს პარლამენტს, აჭარაში რეგისტრირებულები კი აჭარის უმაღლეს საბჭოსაც.

სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოდან „ბათუმელებმა“ სამი თვის წინ წერილობით შემდეგი ინფორმაცია გამოითხოვა:

• 2022 წლის 18 აგვისტოდან დღემდე [2024 წლის აგვისტომდე] პერიოდში რუსეთის რამდენმა მოქალაქემ მოითხოვა საქართველოს მოქალაქეობა, აქედან რამდენი განცხადება დაკმაყოფილდა [რამდენმა მიიღო საქართველოს მოქალაქეობა? რამდენს ეთქვა უარი?]
• 2022 წლის 18 აგვისტოდან დღემდე პერიოდში რუსეთის რამდენმა მოქალაქემ მოითხოვა საქართველოში მუდმივი მცხოვრების სტატუსი? რამდენმა მიიღო და რამდენს ერთქვა უარი?
• მთლიანობაში, დღევანდელი მდგომარეობით, რუსეთის რამდენ მოქალაქეს აქვს საქართველოში მუდმივი მცხოვრების სტატუსი?
• მთლიანობაში რამდენი ორმაგი [რუსეთის ფედერაციის და საქართველოს] მოქალაქეობის მქონე პირი ცხოვრობს დღევანდელი მონაცემებით საქართველოში? ასევე რუსეთის რამდენი მოქალაქე ცხოვრობს საქართველოში, რომლებსაც აქვთ საქართველოში მუდმივი ცხოვრების [ბინადრობის] სტატუსი?
• 2022 წლის 24 თებერვლიდან დღემდე პერიოდში რუსეთის ფედერაციიდან საქართველოში მიგრირებულ რამდენ მოქალაქეს აქვს საქართველოში არჩევნებში მონაწილეობის [ხმის მიცემის] უფლება დღევანდელი მდგომარეობით?

„ბათუმელების“ წერილი [ID: CA00412410277331] 31 ივლისს ელექტრონული სერვისების ერთიანი პორტალით გაიგზავნა და სააგენტოში იმავე დღეს დარეგისტრირდა [რეგ N: 153567].

სახელმწიფო სერვისების სააგენტოს წერილობით ვთხოვეთ, რომ მაღალი საზოგადოებრივი ინტერესიდან გამომდინარე, აღნიშნული მონაცემები მოეწოდებინა კანონით განსაზღვრულ უმოკლეს ვადაში, თუმცა, ჩვენი წერილი იუსტიციის ქვემდებარე სააგენტომ საერთოდ უპასუხოდ დატოვა.

„რაც შეეხება [რუსეთის მოქალაქეების მხრიდან] ბინადრობის მოთხოვნებს, ეს ინფორმაცია არის საჯარო. პრაქტიკულად ყოველდღე გავცემთ ამ ინფორმაციას“, – ეს განცხადება საქართველოს იუსტიციის მინისტრმა რატი ბრეგაძემ 2 წლის წინ გააკეთა.

სწორედ 2 წლის წინ, რუსეთის უკრაინაში შეჭრის შემდეგ დაიწყეს რუსეთის მოქალაქეებმა საქართველოში მასობრივად შემოსვლა.

საზღვრის კვეთის მონაცემებს შსს აქვეყნებს. ბოლო მონაცემებით საქართველოში რუსეთიდან 720 142 პირი შემოვიდა – 6 თვის სტატისტიკა.

რუსეთის მოქალაქეები რჩებიან საქართველოში, აქვთ ბიზნესი, ითხოვენ ბინადრობას და მოქალაქეობას. მარტო 2020 წლის პირველი იანვრიდან 2023 წლის პირველ იანვრამდე პერიოდში საქართველოს მოქალაქეობა გამონაკლისი წესით მიანიჭეს რუსეთის 3 666 მოქალაქეს და განხილვაში იყო კიდევ 1 417 პირის განცხადება.

ვრცლად ამ თემაზე: საქართველოში ცხოვრების უფლება რუსეთის 16 567-მა მოქალაქემ მიიღო – 3 წლის მონაცემები

ფაქტია ისიც, რომ რუსეთის მოქალაქეები საქართველოში ინტენსიურად ყიდულობენ უძრავ ქონებას.

რუსეთის მოქალაქეების მიერ ქონების შეძენასთან და ბიზნესის რეგისტრაციასთან დაკავშირებული საჯარო ინფორმაცია კი ამ დრომდე არ მოგვაწოდა იუსტიციის სამინისტროს ქვემდებარე კიდევ ერთმა უწყებამ – საჯარო რეეტრმა.

„ბათუმელებმა“ წერილით [ID: CA00412410277634] საჯარო რეესტრსაც 2024 წლის 31 ივლისს მიმართა [რეგ N: 198075/17].

• აღსანიშნავია, რომ 2022 წლის პირველი მარტიდან 2023 წლის 26 აპრილამდე პერიოდში რუსეთის მოქალაქეებმა ზუსტად 7 709 ბინა, მთლიანობაში 424 449 კვადრატული მეტრი უძრავი ქონება შეიძინეს საქართველოში.
• მათვე იყიდეს 474 649 კვადრატული მეტრი მიწის ნაკვეთი: 265 049 კვადრატული მეტრი შენობა-ნაგებობის გარეშე [457 პირი, 604 მიწის ნაკვეთი], 209 600 კვადრატული მეტრი კი, შენობა-ნაგებობასთან ერთად [1028 პირი, 1074 მიწის ნაკვეთი].

საჯარო რეესტრიდან საჯარო ინფორმაცია სწორედ ამ სტატისტიკის განახლების მიზნით გამოვითხოვეთ, თუმცა ჩვენი წერილის მიღებიდან 2 კვირის შემდეგ, 2024 წლის 14 აგვისტოს რეესტრიდან მოგვწერეს, რომ

„საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დაცული მონაცემების დიდი მოცულობისა და სააგენტოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების რაოდენობის გათვალისწინებით, თქვენს განცხადებაში მითითებული ინფორმაციის სრულად მომზადება მნიშვნელოვან ადმინისტრაციულ რესურსს და
შესაბამისად, გონივრულ ვადას საჭიროებს.

ამდენად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო განცხადებაში მითითებული ინფორმაციის/დოკუმენტაციის მიმდინარე კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში დამუშავებისა და მოწოდების ობიექტურ შესაძლებლობას მოკლებულია. შესაბამისად, თქვენ მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია მოგეწოდებათ მისი სრულად მოძიების შემდეგ.“

საჯარო რეესტრიდან ამ წერილის მიღებიდან ორ თვეზე მეტი გავიდა, მაგრამ მოთხოვნილი ინფორმაცია უწყებიდან არ მიგვიღია.

აღსანიშნავია ასევე, რომ როგორც „ბათუმელებმა“ ადრე გაარკვია, რუსეთის მოქალაქეები საქართველოში მიწის ნაკვეთებს სოფლებშიც ყიდულობენ. მიუხედავად აკრძალვისა, რუსეთის მოქალაქეზე სოფელში მიწის მიყიდვის მექანიზმი მაინც მარტივია.

___

ამ თემაზე ვრცლად „ბათუმელების“ არქივიდან:

„ალბათ იმპიჩმენტი მოხდება ჩემი და ციხეში ჩამსვამენ, თუ ეს მოხდა,“ – უპასუხა პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა იტალიური გამოცემის ჟურნალისტს, რომელმაც იკითხა რა მოხდება იმ შემთხვევაში, თუ არჩევნებს „ქართული ოცნება“ მოიგებს.

დღეს, 24 ოქტომბერს, პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა ჟურნალისტების შეკითხვებს უპასუხა.

ზურაბიშვილმა განაცხადა, რომ „ოცნებამ“ უნდა გაიაზროს, რომ მათაც ექნებათ გონივრული, მნიშვნელოვანი რაოდენობა ხმების.

უნდა შევიდეთ სხვა პოლიტიკაში. უნდა დასრულდეს ერთი პარტიის მმართველობა“, – აღნიშნა მან პრესკონფერენციაზე.

ამავე თემაზე: „დაშინების მცდელობაა“ – პრეზიდენტი „ატლანტიკური საბჭოს“ ორი თანამშრომლის სახლის ჩხრეკაზე

საქართველოს მთავრობამ მიწის ნაკვეთის ნაწილი, რომელიც ხელვაჩაურის სოფელ სალიბაურის N2 საჯარო სკოლის სარგებლობაში იყო, საკუთრებაში 1 ლარად გადასცა მართლმადიდებელ ეკლესიას.

„სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ განკარგულებას პრემიერმა ირაკლი კობახიძემ ხელი 2024 წლის 17 ოქტომბერს მოაწერა.

„1. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 300 კვ/მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, მდებარე მისამართზე: ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი, სოფელი სალიბაური, №2, საჯარო სკოლა, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, 1 (ერთი) ლარად, საკუთრებაში გადაეცეს საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას.

2. ამ განკარგულების პირველ პუნქტში მითითებული უძრავი ქონების საპრივატიზებო პირობად განისაზღვროს საპრივატიზებო თანხის გადახდა შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმებიდან 1 (ერთი) თვის ვადაში“, – აღნიშნულია მთავრობის განკარგულებაში.

ტერიტორია სალიბაურში, რომელიც სოფლის N2 საჯარო სკოლაზეა გადაცემული სარგებლობაში, ჯამში 73 128 კვადრატული მეტრია და საჯარო რეესტრის ბოლო ამონაწერით ის სახელმწიფოს საკუთრებაშია.

2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდე სულ ცოტა დრო რჩება. ონლაინგამოცემა „ბათუმელებმა“ არჩევნების წინ ხუთი პოლიტიკური პარტია მოიწვია დისკუსიაში მონაწილეობისთვის, თუმცა მათგან პარტიამ დისკუსიაში მონაწილეობაზე უარი თქვა.

ჩვენ მოვიწვიეთ პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები აჭარაში, რომ გავიგოთ: როგორია მათი ხედვა ევროპაზე, რუსეთთან ურთიერთობაზე და იმ მწვავე პრობლემებზე, რაც საქართველოს მოსახლეობას აწუხებს.

მას შემდეგ, რაც პოლიტიკაში ისევ დაბრუნდა და წინასაარჩევნო კამპანიაშიც აქტიურად ჩაერთო, ბიძინა ივანიშვილის გამონათქვამები საზოგადოებაში დიდი განხილვის საგანია. ზოგიერთი მათგანი სოციალურ ქსელში მწვავე კრიტიკის თემად იქცა, ზოგი კი ქილიკის მიზეზად.

შეიძლება ითქვას, რომ მისი ყველა გამონათქვამი გადაფარა „მამაკაცის და დედაკაცის რძემ“, თუმცა ქვეყნისთვის ყველაზე აქტუალური და პრობლემურია დეზინფორმაცია „გლობალური ომის პარტიაზე“.

ივანიშვილის დეზინფორმაციული გზავნილები:

• „ის, რომ მამაკაცების ტუალეტებში ჰიგიენურ სალფეთქებს დებენ. ის, რომ მამაკაცის რძე იგივეა, რაც დედაკაცის“ 

„მე არ მინდა პოლიტიკოსებს შევეხო და ცალკეული განცხადებები გავიხსენო. ძალიან დიდი პოლიტიკოსების, ქალია თუ კაცი, გოგოა თუ ბიჭი არ უნდა თქვა, მიზანი არის ძალიან მარტივი ადამიანმა არ უნდა იცოდეს ქალია თუ კაცი… ეს არის უახლესი იარაღი დაპყრობის, ეს ადამიანი არაფერს აღარ დაგიდევს და დაიცავს, აი აქ მიდის ყველაფერი.

• „ყველანაირი ტიპის ორგია მიდის ქუჩაში“

„ეს ქუჩაში გამოსვლა, ნახეთ იქ ფოტოებს ამოიღებთ, შედით საჯარო სივრცეში, საშინელებები ხდება იმ ქუჩაში უკვე ამათი გამოსვლის დროს. ჩვენთვის საშინელებები, ვიღაცისთვის ნორმაა და ნორმად აწესებენ, პატარა ბავშვები მხარზე შემოსმული 2-3 წლის. ყველანაირი ტიპის ორგია მიდის ქუჩაში. ნორმალურია? – ეს არის ის, რასაც გვეუბნებიან ჩვენ, რა მოხდა ქუჩაში გამოვიდნენ. “

• „კოლექტიურ ნაციონალურ მოძრაობას გამოვუტანოთ მკაცრი პოლიტიკური განაჩენი“

„არჩევნების შემდეგ ჩვენ გვექნება იმის საშუალება, რომ კოლექტიურ ნაციონალურ მოძრაობას გამოვუტანოთ მკაცრი პოლიტიკური განაჩენი.“

• „საქართველო არის გამოკვეთილი ლიდერი ევროკავშირის წევრობის კანდიდატ ქვეყნებს შორის“. 

„დემოკრატიის, ადამიანის უფლებების, ინსტიტუტების სიძლიერისა და კორუფციის სიმცირის თვალსაზრისით საქართველოს ეკონომიკა იზრდება ყველაზე სწრაფად, ყველა კანდიდატ ქვეყანას შორის.“

• „მე სულ მექნება იმის კომპლექსი, რომ ვღებულობ გადაწყვეტილებას, რომ ჩემი თანხები იქნებ როგორმე დამიბრუნონ.“

„ფულს გიჩერებენ და ამ დროს გეძახიან, მოდით მოვილაპარაკოთ, ეს კომპლექსი გამაჩნდა და დღესაც გამაჩნია. შეიძლება ვიღაცამ თქვას, რომ მოჩვენებები მაქვს. ოპოზიციას არ მოერიდება“.

• ჩვენ გვაქვს რეალური დემოკრატია, საქართველოში დღეს არის ჭეშმარიტი დემოკრატია, ისეთი დემოკრატიაა, რის საფუძველზეც ევროპა გახდა ასეთი მომხიბვლელი, რაც სამწუხაროდ მე მგონი დღეს ევროპას აკლია. 

„აბა ნახეთ რამდენი ტელევიზიაა, რამდენს გახსნიან კიდევ ხვალვე. ეს არ არის ის დრო, რომელიც გახსოვთ“.

• „ხუთ წლამდე ბაღის ბავშვებში მიდის უკვე სექსუალური აღზრდის გაკვეთილები“.

„ერთ-ერთი განვითარებული ქვეყნის მასწავლებელი ციხეში მეორედ შეუშვეს იმისთვის, რომ გამოვიდა და ისევ არ თქვა პრინციპულად, რომ მხოლოდ ორი სქესი არსებობს, მამრი და მდედრი და არ არსებობს ეს მრავალფეროვნება.“

ადამიანმა არ უნდა იცოდეს ის ვინ არის, ეს არის დამონების უახლესი იარაღი. ნახეთ საბავშვო ბაღებში ბავშვებს როგორი სათამაშოები აქვთ, როგორ გაკვეთილებს უტარებენ, ქვეყნებს არ დავასახელებ“

• „გლობალური ომის პარტია“ იმიტომ დავარქვი, რომ ომის პარტია აგერ გვყავს „ნაციონალური მოძრაობა“, მათში რომ არ არეოდათ და რომ გაეგოთ კიდევ არიან დიდი ძალები, ამიტომ მოვიფიქრეთ ეს ტერმინი“.

„დაპირების მიუხედავად, საქართველო და უკრაინა არ გააწევრიანეს ნატოში და ორპირ ქარში დააყენეს. ყველა ასეთ გადაწყვეტილებას გლობალური ომის პარტია იღებს, რომელიც ნატოზე და ევროკავშირზეც გადამწყვეტი გავლენით სარგებლობს და რომლისთვისაც საქართველოს და უკრაინას მხოლოდ საზარბაზნე ხორცის ფასი აქვს“

„… ამ პროცესებით არაფერი დაგვაკლდება გარდა იმისა, რომ გლობალური ომის პარტიას გავანაწყენებთ, წყენა ისედაც არ აკლია.

„ქართულმა ოცნებამ“ მიმდინარე საარჩევნო კამპანიისთვის, 27 აგვისტოდან 8 ოქტომბრამდე, ჯამში, 13 მილიონ 372 ათასი ლარი დახარჯა, საიდანაც 8 მილიონ 334 ათასი ლარი მხოლოდ რეკლამაშია გადახდილი. მმართველ პარტიას მისივე ფინანსური ანგარიშის მიხედვით, ამ დროისთვის 51 მილიონი ლარის ვალიც აქვს.

ანტიკორუფციულ ბიუროში წარდგენილი ბოლო ანგარიშის მიხედვით, „ქართულ ოცნებას“ ბათუმში წინასაარჩევნოდ 4 ოფისი აქვს აღებული იჯარით. თუმცა, როგორც „ბათუმელებმა“ გაარკვია, პარტიას ბათუმში აქვს სხვა საარჩევნო ოფისებიც/შტაბებიც, რომელთა მონაცემები ფინანსურ ანგარიშში შეტანილი არ აქვს, თუმცა ვალდებული იყო შეეტანა.

მაგალითად, ლერმონტოვის ქუჩაზე, მემედ აბაშიძის გამზირზე, გიორგი ბრწყინვალის ქუჩაზე, მელიქიშვილის ქუჩაზე, პუშკინის ქუჩაზე მოქმედი „ქართული ოცნების“ საარჩევნო შტაბები პარტიას ფინანსურ ანგარიშებში არ აქვს შეტანილი. არ არის გამორიცხული მსგავსი დაურეგისტრირებელი ოფისები „ოცნებას“ ქალაქის სხვა უბნებშიც ჰქონდეს.

27 აგვისტოდან 8 ოქტომბრამდე პერიოდის ფინანსური ანგარიშები „ოცნებამ“ ბიუროში ორჯერ წარადგინა. 8 ოქტომბრიდან 26 ოქტომბრის ჩათვლით პერიოდის მორიგი ფინანსური ანგარიში კი პარტიამ ბიუროს 29 ოქტომბრამდე უნდა წარუდგინოს.

პარტიების მიერ წარდგენილი „საფინანსო ანგარიშების სისრულის, სისწორისა და კანონიერების“ შემოწმება ანტიკორუფციული ბიუროს ვალდებულებაა. ბიუროში აცხადებენ, რომ ასეთი შემოწმება უკვე მიმდინარეობს.

დღემდე წარდგენილი ორი ანგარიშის მიხედვით, „ქართულ ოცნებას“ უძრავი ქონების რეესტრში ბათუმში იჯარით აღებული 4 ოფისი აქვს შეტანილი:

• ლადო ასათიანისა და კლდიაშვილის ქუჩების კვეთაში [121,64 კვ.მ, 6 თვით, თვეში 1 500 ლარად]
• ფრიდონ ხალვაშის გამზირზე [172,33 კვ.მ, 6 თვით, თვეში 1 250 ლარად]
• ჭავჭავაძის ქუჩაზე [411,57 კვ.მ, 2,5 თვით, თვეში 13 492 ლარად]
• რუსთაველისა და ლუკა ასათიანის ქუჩების კვეთაში [ 369,84 კვ.მ, 2,5 თვით, თვეში 6 042 ლარად]

„ქართულ ოცნებას“ 2024 წლის 27 აგვისტოდან 8 ოქტომბრამდე პერიოდში მთელი ქვეყნის მასშტაბით უძრავი ქონების იჯარის ფაქტობრივი ხარჯი ჯამში 570 ათას 615 ლარი აქვს მითითებული, საიდანაც ამავე პერიოდში გადახდილი აქვს 553 ათას 845 ლარი.

ის შენობები თუ ფართობები, სადაც პარტიის ოფისებია და რომლებიც „ოცნებას“ უძრავი ქონების რეესტრში შეტანილი არ აქვს, არც „შემოწირულებების და საწევრო შენატანების“ ჩამონათვალშია [თუ ქონება პარტიას უსასყიდლოდ დაუთმეს, ის ამ ჩამონათვალში უნდა იყოს.]

ასეთ ჩამონათვალში „ოცნებას“ მხოლოდ 2 ქონება აქვს მითითებული და ორთავე საბერძნეთშია:

• ქ. ათენი, ველარა #3, 61,61 კვ.მ, სარგებლობა 30 დღე, უსასყიდლოდ
• ქ. სალონიკი, ფილიპპუ #35, 67 კვ.მ, სარგებლობა 28 დღე, უსასყიდლოდ

თუმცა, იგივე ფართობები, „ოცნებას“ იჯარით აღებული ქონების ჩამონათვალშიც აქვს შეტანილი:

ანტიკორუფციულ ბიუროში წარდგენილი ანგარიშების მიხედვით, „ქართულმა ოცნებამ“ 2024 წლის 27 აგვისტოდან 8 ოქტომბრამდე პერიოდში სულ 13 მილიონ 372 ათასი ლარი დახარჯა საარჩევნო კამპანიისთვის. აქედან 8 მილიონ 334 ათასი ლარი მხოლოდ რეკლამაში.

„ქართულ ოცნებას“ ამ დროისთვის ვალიც აქვს, ჯამში 51,2 მილიონი ლარი, საიდანაც 49,9 მილიონი ლარი თბილისში, გორგასლის 20-ში მდებარე ოფისის შეძენის ფასია.

„ოცნებას“, საჯარო რეესტრის მიხედვით, უძრავი ქონების გადახდის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულება შპს „ნიუ ოფისთან“ 2024 წლის 15 ივლისს გაუფორმებია. აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმებიდან მეორე დღეს კი „ოცნებამ“ საარჩევნო კამპანია სწორედ ამ ახალი ოფისის გახსნით დაიწყო.

„ნიუ ოფისის“ დირექტორი დავით ანდღულაძე „ქართული ოცნების“ შემწირველია. მან 2021-2024 წლებში „ოცნებას“ ჯამში 170 ათასი ლარი შესწირა.

პარტიის ფინანსურ ანგარიშში აღნიშნული ქონების ღირებულებად 49 921 050 ლარია მითითებული. ამავე ანგარიშის მიხედვით, „ოცნებას“ თანხა ამ დრომდე არ გადაუხდია და ის მთლიანად ვალდებულების ნაშთში აქვს შეტანილი.

აქვე აღსანიშნავია, რომ არაფინანსური აქტივების შეძენისათვის გადახდილი თანხების მუხლში „ოცნებას“ შენობა-ნაგებობების შეძენის თანხა ჯამში 1 355 425 ლარი აქვს მითითებული როგორც ხარჯი, თუმცა ამ ანგარიშებიდან არ ირკვევა კონკრეტულად რა შენობა-ნაგებობები შეიძინა პარტიამ ამ ფულით.

ვალდებულებების გრაფაში „ოცნებას“ 2012 წლიდან 2024 წლის 8 ოქტომბრამდე მიღებული სხვადასხვა მომსახურებისთვის გადასახდელი თანხებიც აქვს მითითებული. ანუ, ის თანხა, რომელიც ფიზიკურ თუ იურიდიულ პირებზე „ოცნებას“ ამ დრომდე არ გადაუხდია. მათ შორის ისეთ მომსახურებებზე, როგორიცაა: „სიების დაზუსტება“, „კოორდინატორის მომსახურება“, „ბუშტები, მაისურები“, „დისკების მოწოდება“, „სილიკონის სამაჯურები“, „სასცენო აპარატურით მომსახურება“, „ოფისის იჯარა“, „ავტოტექმომსახურება“ და სხვა:

„ქართულმა ოცნებამ“ პარტიის ფინანსური ანგარიშების მიხედვით, 27 აგვისტოდან 8 ოქტომბრამდე პერიოდში 6 491 678 ლარი შემოსავალი მიიღო, ძირითადად კერძო პირების შემოწირულებებით, ხოლო 428 ათას 335 ლარი სახელმწიფო ბიუჯეტიდან მიღებული დაფინანსებაა.

და ბოლოს, ანტიკორუფციული ბიუროს პოლიტიკური ფინანსების მონიტორინგის გვერდზე მითითებულია, რომ საარჩევნო კამპანიის [2024 წლის 17 სექტემბრიდან 7 ოქტომბრის ჩათვლით პერიოდის] ფინანსური ანგარიშები გამოქვეყნებულია 11 ოქტომბერს, თუმცა ეს ანგარიშები სინამდვილეში 16 ოქტომბრამდე არ იყო ატვირთული ბიუროს შესაბამის გვერდზე.

___

ამავე თემაზე:

დღეს, 23 ოქტომბერს, კოალიციამ „ერთიანობა – ნაციონალური მოძრაობა“ ბრიფინგი გამართა.

„ქართული ოცნება არიგებს ბიულეტენებს სადემონსტრაციოდ, სადაც ძირითადი პროდასავლური ოპოზიციური პარტიები არის მოხსენიებული, როგორც ომის პარტია. ვითხოვთ ცესკოსგან და უსკოსგან მოახდინონ დაუყოვნებლივი რეაგირება. ის პოლიტიკური ორგანიზაცია, რომელიც ეწევა ძალადობას პროპაგანდას, მოიხსნას რეგისტრაციიდან. ეს არის ჩვენი მოთხოვნა“, – გვეუბნება  „ერთიანობა – ნაციონალური მოძრაობის“ წევრი, ნიკა ქაშიბაძე.

ქაშიბაძის თქმით, ღიად მიმართეს ცესკოს და უსკოს, რადგან „ქართული ოცნების“ წინასაარჩევნო კამპანიაში გამოყენებული ეს ბიულეტენები პირდაპირი მტკიცებულებაა და არ საჭიროებს დამატებით გამოძიებას.

„ეს ერთი პოლიტიკური ორგანიზაციის მიერ მეორე პოლიტიკურ ორგანიზაციაზე ზეწოლა და პოლიტიკურ კამპანიაში პირდაპირი ხელშეშლაა“, – ამბობს ენმ-ს წევრი.

ჩვენ ვიცით და ინფორმაციაც გავასაჯაროვეთ, რომ სხვადასხვა ბაღის, უნივერსიტეტების თანამშრომლებს აძალებდნენ თბილისში ჩასვლას „ოცნების“ დღევანდელ შეხვედრაზე. სხვა სახის კამპანია არ აქვთ გარდა იმისა, რომ მოსახლეობა დააშინონ და ეს ბიულეტენებიც ამის ნათელი მტკიცებულებაა“.

ქაშიბაძე ამბობს, რომ ქობულეთის გაერთიანების ხელმძღვანელი, 30 ლარს სთავაზობდა გაერთიანების თანამშრომლებს „ოცნების“ დღევანდელ ღონისძიებაზე წასვლის სანაცვლოდ.

„ინფორმაციას მოქალაქეები გვაწვდიან. ბევრი მათგანი საჯარო სამსახურშია დასაქმებული და არ სურთ მათი ვინაობის გასაჯაროება. მიუხედავად ამისა, ღიად გვეუბნებიან რა ხდება და როგორ ხდება: ბაღების, უნივერსიტეტების ადმინისტრაციის თანამშრომლები და ა.შ. მაგალითად, ვიცით, რომ საზღვაო აკადემიის თანამშრომელმა სტუდენტებს უთხრა, თუ არ წახვალთ „ოცნების“ ღონისძიებაზე შეგექმნებათ პრობლემები და არ დაგიწერენ შესაბამის შეფასებასო. ეს ვიცით, უშუალოდ იმ სტუდენტებისგან, ვისაც ესაუბრა ამის შესახებ“, – გვეუბნება ნიკა ქაშიბაძე.

“ბათუმელები” დავუკავშირდით ცესკოსა და უსკოს და ვკითხეთ, განიხილავენ თუ არა აღნიშნულს დარღვევად და თუ კი, როგორი იქნება რეაგირება.

„ნებისმიერ საკითხთან დაკავშირებით, რასაც არ უნდა ეხებოდეს ის, თუ იქნება მომართვა, საარჩევნო ადმინისტრაცია შეისწავლის საკითხს და ექნება სათანადო რეაგირება. შესაბამისად, თუ აღნიშნული პირები თვლიან, რომ ადგილი აქვს რაიმე სახის დარღვევას არა მხოლოდ საჯარო განცხადებები უნდა გააკეთონ, არამედ უნდა დაწერონ საჩივარი, მოგვმართონ. ჩვენ მოვიკვლევთ და განვიხილავთ საკითხს და გვექნება რეაგირება კანონის შესაბამისად“, – მოგვწერეს ცესკოდან და უსკოდან.

ავტორიტარული მმართველებისთვის სახასიათოა ასეთი ქცევა, როცა ხელისუფალს ადამიანების სიღარიბეში დატოვება სურსო, ამბობს პოლიტიკის ანალიტიკოსი სალომე კანდელაკი. ასეთი ხელისუფლებისთვის სიღარიბე საყრდენად იქცევა, მმართველმა პოლიტიკურმა გუნდმა ძალაუფლება რომ შეინარჩუნოს.

პოლიტიკის ანალიტიკოსს სიღარიბის დაძლევის სახელით მოქმედ რამდენიმე პროგრამაზე ვესაუბრეთ, მაგალითად, სოციალურად დაუცველი ადამიანების დასაქმებაზე, რასაც ხშირად ფორმალური ხასიათი აქვს: მაგალითად, ქედაში, წონიარისში ტანკს ორი ადამიანი ალაგებს. ამდაგვარად დასაქმებული ბევრი ადამიანი ადასტურებს, რომ „ოცნების“ კოორდინატორია ან ხელისუფლებასთან ვალშია.

რა სქემით იყენებს სიღარიბეს „ქართული ოცნება“? – „ბათუმელები“ ამ თემაზე საქართველოს პოლიტიკის ინსტიტუტის პოლიტიკის ანალიტიკოსს, სალომე კანდელაკს ესაუბრა.

• ქალბატონო სალომე, თქვენს ბოლო კვლევაში ხაზგასმულია, რომ წინა არჩევნებისგან განსხვავებით „ქართული ოცნების“ პოლიტიკური დღის წესრიგი შეიცვალა სოციალური საკითხებიდან კონსერვატიულ გზავნილებამდე. ასევე, „ოცნება“, ძირითადად, ომით დაშინებაზე მუშაობს. 2020 წლის არჩევნებზე „ქართული ოცნება“ ამომრჩეველს ჰპირდებოდა 200 ათას სამუშაო ადგილს, დღეს „ოცნება“ აღარ ახსენებს სიღარიბეს, მაგრამ ფაქტია, რომ სიღარიბის სათავისოდ გამოყენებას ცდილობს. თქვენი აზრით, რა სქემით იყენებს სიღარიბეს „ქართული ოცნება“? 

ძირითადად პანდემიის დროს დაიწყო ხელისუფლებამ რამდენიმე სოციალური პაკეტის ამოქმედება, მათ შორის, საზოგადოებრივ სამუშაოზე სოციალურად დაუცველი ადამიანების დასაქმება. ვიცით, რომ სოციალური შემწეობის მაძიებელთა რაოდენობა გაიზარდა. ერთი მილიონია რიგში და ნახევარი იღებს აქედან დახმარებას. ჯანდაცვის ყოფილი მინისტრი მაშინ ამბობდა ინტერვიუებში, ასევე პარლამენტში ანგარიშის წარდგენის დროს, რომ სოციალურად დაუცველ ადამიანებს აქვთ შიში, დასაქმების შემთხვევაში არ დაკარგონ სამსახური, ამიტომაც, ადამიანებს, რომლებიც იღებენ სოციალურ დახმარებას, უნდა შეეძლოთ ხელფასის მიღებაც, თუმცა ვიცით, რომ ხშირ შემთხვევაში გამოგონილ პოზიციებზე დაასაქმეს ადამიანები: სასაფლაოების დამლაგებლად, ძეგლების მცველად, გამოგონებულ ბიბლიოთეკაშიც დაასაქმეს ადამიანი. ყველაზე მეტი, როგორც ვიცი, ხარაგაულში დაასაქმეს ფორმალურად ხალხი.

შესაბამისად, სოციალური დახმარება და სოციალურად დაუცველი ადამიანების დასაქმება პოლიტიკურ ინსტრუმენტად იქცა მმართველი პარტიისთვის. ამას ადასტურებს „ქართული ოცნების“ 29 მარტის აქციაც – მედიაში ვნახეთ ფაქტები, როცა დასაქმებული სოცდაუცველები ჩამოიყვანეს აქციაზე რეგიონებიდან. იმის გამო, რომ უმუშევრობის დონე მაღალია და სიდუხჭირეა, განსაკუთრებით რეგიონებში ადამიანებს უწევთ კომპრომისებზე წასვლა.

პოლიტიკური ინსტრუმენტია ასევე სოციალური დახმარების გაცემა, რადგან არ არსებობს შემწეობის გაცემის ობიექტური კრიტერიუმები და ადამიანებს აქვთ განცდა, რომ შეიძლება ეს დახმარება დაკარგონ.

კიდევ ერთი ინსტრუმენტია სოციალური დახმარების ერთჯერადად გაცემა, მაგალითად, მედიკამენტებისთვის, ოპერაციების ჩატარება… თითქოს ვალში ამყოფებენ ხელისუფლებასთან ამ ადამიანებს.

• ბათუმის შემთხვევაში არსებობს „ოცნების ქალაქიც“, სადაც წინასაარჩევნოდ „ოცნების“ კოორდინატორებმა წაიყვანეს, მაგალითად, ის ადამიანები საჯარო რეესტრში, ვისაც ბიუჯეტის ხარჯზე აშენებულ კორპუსში ბინა მისცეს… 

დიახ, ცნობილია „ოცნების ქალაქის“ შემთხვევა, როგორც დევნილების განსახლების პროგრამა. ეს ადამიანები ექცევიან „ქართული ოცნების“ მხრიდან ფსიქოლოგიური წნეხის ქვეშ, რომ ხელისუფლებასთან თავი ანგარიშვალდებულად იგრძნონ. სინამდვილეში მათ რეალურად საარსებო საკითხებზე უწევთ ბრძოლა – სახლის ქონა მათი უფლებაა, თანაც, როცა კრიტერიუმებს აკმაყოფილებენ.

ასევე, მათი პირადობის მონაცემები აქვთ და ამ მონაცემებსაც იყენებენ.

ვინც კოორდინატორობას თანხმდება, მას ავალებენ, რომ დამატებით სხვებთან იმუშაოს, დარეკონ, სთხოვონ ხმის მიცემა. შესაძლოა ყველა ერთმანეთს ატყუებდეს, მაგრამ საბოლოო ჯამში ეს სქემა მოქმედებს, რადგან ამ ადამიანებს უწევთ შიშის ქვეშ ცხოვრება: არ დაკარგონ სამსახური, შემწეობა, ზოგს გამბედაობა არ ჰყოფნის და ასე შემდეგ.

როგორც საჯარო მოხელეების ნაწილი გამოდიოდა ანტირუსულ აქციაზე და შემდეგ „ოცნების“ აქციაზეც მივიდა, სოცდაუცველებიც ორმაგ წნეხში არიან: ერთი მხრივ, არის სირცხვილის გრძნობა, ემალებიან ახლობლებს და ნების საწინააღმდეგოდ იქცევიან, მეორე მხრივ კი – ხელისუფლებას უნდა დაემალონ.

• თქვენი დაკვირვებით, რატომ არჩია „ოცნებამ“ ამ არჩევნებზე სიღარიბეზე საერთოდ აღარ ისაუბროს? კვლევების მიხედვით, საქართველოს მთავარი პრობლემა სიღარიბე და უმუშევრობაა, ამ დროს კი მმართველი პოლიტიკური პარტია ლაპარაკობს ოპოზიციის გაუქმებასა და არარსებული გეი ქორწინების აკრძალვაზე? 

„ქართულ ოცნებას“ გააზრებული აქვს, რომ სოციალური საკითხებია პრიორიტეტული ამ ქვეყანაში, ასევე ის, რომ მოსახლეობის უმრავლესობას ევროინტეგრაცია სურს სწორედაც ეკონომიკური და სოციალური სარგებლის მიღების მიზნით, ამავდროულად კი, მოსახლეობისთვის ნათელი გახდა – „ოცნება“ თავისი რიტორიკით, თავისი ქმედებებით არ მიდის ევროინტეგრაციის მიმართულებით.

ამიტომაც, „ქართულ ოცნებას“ დასჭირდა ამომრჩევლის შევსება და ცდილობს იმ ელექტორატის დაბრუნებას, რომელიც ნაწილობრივ 2014 წელს დაკარგა, როცა ანტიდისკრიმინაციული კანონი მიიღო. მაშინ სინოდი და საპატრიარქოც, როგორც გახსოვთ, იყო ამ პროცესში ჩართული და თქვეს, რომ ეს ეწინააღმდეგებოდა ჩვენს რელიგიას, იდენტობას და ასე შემდეგ.

გარკვეული პერიოდი „ქართული ოცნება“ მოქმედებდა სიტუაციურად „პატრიოტთა ალიანსთან“ ერთად, შემდეგ იყო „დავით გარეჯის საქმე“, გაჩნდნენ ულტრამემარჯვენე ჯგუფები, მათ შორის, „ალტ-ინფო“, რომელსაც ტელევიზიაც აქვს. ამჯერად ამ კონსერვატორულად განწყობილი ელექტორატის მიმხრობას ცდილობს „ქართული ოცნება“.

„ქართულ ოცნებას“ აღარ აწყობს საუბარი სიღარიბის აღმოფხვრაზე, რადგან მისი ხელისუფლებაში მოსვლიდან 12 წლის შემდეგაც იმავე და უარესი პრობლემების წინაშეა საქართველო.

„ოცნებას“ ურჩევნია ილაპარაკოს იმაზე, რომ მას შემდეგ, რაც რუსეთის მოქალაქეების შემოდინება დაიწყო საქართველოში, ტურიზმი აყვავდა და გვაქვს ეკონომიკური წინსვლა. ისინი არ საუბრობენ იმაზე, თუ ამ ფონზე როგორ გაიზარდა სოციალური უთანასწორობა, როგორ გაიზარდა ფასები საკვებზე, მედიკამენტებზე, მიწაზე და ასე შემდეგ.

• თუმცა წინასაარჩევნო პროგრამაში „ქართული ოცნება“ ამბობს, რომ 2028 წლისთვის სიღარიბე საქართველოში 4 %-მდე შემცირდება და თუ ახლა სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ 440 ათასი მოქალაქეა, 4 წლის შემდეგ, ეს მაჩვენებელი 150 ათასამდე შემცირდება.

კი, პროგრამაში იმას აღნიშნავენ, რასაც ადრე ამბობდნენ, მაგრამ მათი მთავარი პოლიტიკური გზავნილები შეიცვალა: თუ 2020 წელს „ქართული ოცნების“ მთავარი გზავნილი იყო სიღარიბის აღმოფხვრა და ევროინტეგრაცია, ახლა მთავარია ომის და მშვიდობის შეპირისპირება, მშვიდობის გარანტად საკუთარი თავის გამოყვანა.

• რა ტიპის ხელისუფლებისთვისაა დამახასიათებელი სიღარიბის პოლიტიკურ ინსტრუმენტად გამოყენება? როგორც ვიცი, უნგრეთშიც გამოიყენა ორბანმა სოცდაუცველების საკითხი საარჩევნო მიზნებისთვის.

ავტორიტარული მმართველებისთვის სახასიათოა ასეთი ქცევა, კი. ასეთ მმართველს სჭირდება არა განათლებული და ეკონომიკურად ძლიერი ამომრჩეველი, არამედ ადამიანი, რომელიც სიღარიბეშია და მეტწილად მანიპულირებადია. მასლოუს პირამიდა რომ გავიხსენოთ, ადამიანებს მას შემდეგ შეუძლიათ რეალურად საჭირბოროტო საკითხებზე მსჯელობა, როცა მათ ძირითადი საჭიროებები დაკმაყოფილებული აქვთ.

ხელისუფლებას ამიტომაც აწყობს, ეს ადამიანები დარჩნენ სიღარიბეში, მათთვის კარგი და ხარისხიანი განათლებაც არ არის ხელმისაწვდომი.

• თუმცა „ქართული ოცნება“ აცხადებს, რომ მაგალითად, სოცდაუცველების დასაქმების მიზანი მათი გაძლიერებაა, რომ პროფესიული უნარი გამოიმუშაონ, დასაქმდნენ და შემწეობის იმედად აღარ დარჩნენ…

ეს კეთილშობილურ მიზნად ჟღერს, მაგრამ თავად სახელმწიფო ინსტიტუტებსაც კი არ აქვთ შეფასება: რამდენად მუშაობს ეს პროგრამა? რამდენად ეფექტურია? ამის გაზომვა უნდა ხდებოდეს, რაც არ ხდება.

ეს არც მოხდება, თუ ხელოვნურად შექმნეს სამუშაოები.

• რა შეიძლება უთხრათ სოცდაუცველებს, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ მათი დასაქმება ძალაუფლებაში დარჩენის ინსტრუმენტად არ გამოიყენოს? 

პირველ რიგში, მნიშვნელოვანია იმის თქმა, რომ ეს არის არა მთავრობის დახმარება, არამედ სახელმწიფოს დახმარება. დემოკრატია და ადამიანის უფლებები, ეკონომიკური განვითარება კი შესაძლებელია ჩვენი ევროპული განვითარების შემთხვევაში.

ამის გარანტი ზუსტად ევროინტეგრაციაა. ევროინტეგრაციის გარეშე ეს ადამიანები მუდმივად იქნებიან დამოკიდებული მთავრობის კეთილ ნებაზე, ისიც პერიოდულად და არჩევნების წინ. თუ მათ სურთ გრძელვადიან პერსპექტივაში რაღაც ეკონომიკური სარგებელი მიიღონ, უნარ-ჩვევები განავითარონ, ვფიქრობ, ფართოდ უნდა შეხედონ საკითხს.

რაც მთავარია: მათ ვერავინ უკარნახებს, როგორ შეავსონ ბიულეტენი, არავინ ნახულობს მათ ბიულეტენებს, ვერავინ შეამოწმებს მათ არჩევანს.

______________

მთავარ ფოტოზე: ბიძინა ივანიშვილი. ფოტო: „ქართული ოცნება“/facebook

12-წლიანი ემიგრაციის შემდეგ ცისანა ხიმშიაშვილი საქართველოში დაბრუნდა, თუმცა ახლა მის ოთხსულიან ოჯახს ბათუმში, „ოცნების ქალაქში“, პატარა ქოხში, შუქისა და წყლის გარეშე უწევს ცხოვრება.

ცისანას უმცროსი შვილი ორი წლისაა, უფროსი კი – 13 წლის. ბავშვები თითქმის ორი თვეა ცივ და უშუქო ქოხში ცხოვრებენ.

„საკუთარ ქვეყანაში მინდოდა დაბრუნება, რომ ჩემი შვილებისთვის რაღაც ფუძე დამედო. ვალები მქონდა, ამიტომ წავედი ემიგრაციაში. 12 წლის შემდეგ დავბრუნდი და ჩემი წინაპრის ქვეყანაში ერთი მუჭა მიწა დამიძვირდა“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ ცისანა ხიმშიაშვილი.

ცისანა სოციალურად დაუცველია. მისი მეუღლის ხელფასი 800 ლარია, ოჯახს საკმარისი შემოსავალი არ აქვს იმისთვის, რომ ნაქირავებ ბინაში გადავიდეს ან საკუთარი შეიძინოს.

„თვე-ნახევარია შუქი საერთოდ არ მაქვს. ვრეკავ ენერგოკომპანიაში და ვეკითხები, რატომ არ მირთავენ შუქს. იქიდან მეუბნებიან, ზემოდან გვავალებენო. არ ვიცი, ვინ ავალებს და რატომ.

ვრეკავ მთავრობაში, ტელეფონზე არ მპასუხობენ.

მთელი კვირაა წვიმს, ბავშვი სკოლიდან სველი მოვიდა, სახლში გათბობა არ არის, შუქი არ გვაქვს, იყინებიან.

ბავშვს თავიც კი ვერ დავბანე. მამიდაჩემთან გადავიყვანე დასაბანად და ამ ცივ სახლში რომ მოვიყვანე, ყურები ასტკივდა და სასწრაფოთი გამიხდა გადასაყვანი.

სარეცხია, საჭმელი უნდა მოუმზადო ბავშვებს ხომ?! ვერ მეცადინეობს ბავშვი სიბნელეში, ტელევიზორიც ხომ უნდათ ბავშვებს, ცოტა რომ გაერთონ, არაფერი არ აქვთ.

მით უმეტეს, პატარას აუტიზმის ნიშნები აქვს, ნერვიულია“ – გვითხრა ცისანამ.

ქალი გვიყვება, რომ წლების წინ ემიგრაციაში, ერაყში, ვალების გამო წავიდა და ამბობს, რომ ისევ ვალების აღება აღარ სურს. უნდა, რომ საკუთარ ქვეყანაში არსებობდეს ისეთი გარემო, რომ შვილების მიტოვება და უცხო ქვეყანაში შრომა აღარ მოუწიოს.

„ემიგრაციაში არავინ არის დალხენილი. სამი წელი ჩემი შვილი ბიცოლას მეძახდა, ვეღარ გავუძელი და შვილიც წავიყვანე ერაყში. იქ დაიბადა ჩემი პატარა შვილიც.

60 გრადუს სიცხეში ვმუშაობდი. ახლა დავბრუნდი და აქაც ასეთ მძიმე ყოფაში გვიწევს ცხოვრება.

4 წლის წინ დავბრუნდი იმიტომ, რომ მინდა ჩვენს ქვეყანაში შევუქმნა რაღაც საფუძველი შვილებს. ვალები გავისტუმრე, მაგრამ ბინა რომ შეგვეძინა, ამას ვერ გავწვდი.

რომ ჩამოვედი, „ოცნების ქალაქში“ ვცხოვრობდი მამასთან. შემდეგ, როცა ეს კორპუსები ააშენა მთავრობამ, მამაჩემის ქოხი მოჰყვა დანგრევაში, რადგან სამშენებლო ტერიტორიაზე იყო და ჩემი ოჯახი ამ ქოხში გადმოგვამისამართეს, მამაჩემს კი შეხვდა ბინა იმ კორპუსში. მე ვერ გადავიდოდი მამაჩემთან, რადგან ვერ დავეტეოდით იმ ბინაში, რადგან ჩემი ძმები ცხოვრობენ მეუღლეებით და ჩემი მშობლებიც იქ ცხოვრობენ.

აქ ვინც ცხოვრობდა, იმ ოჯახს ჰქონდა შუქი, მაგრამ მე რომ გადმოვედი, ჩამიჭრეს, აღარ მირთავენ. არ ვიცი რა უნდათ და რატომ. ასი ოჯახი ცხოვრობს აქ, ჩემ გარდა ყველას შუქი აქვს და მე, 101-ე ვცხოვრობ უშუქოდ.

აქ გვყავს ელექტრიკი ლევან ქამადაძე და როცა ვკითხე თუ რატომ არ მირთავდა შუქს, მითხრა „ზემოდან მავალებენ და ვერ ჩაგირთავო“. მერე ბინას მოგვთხოვსო, ასე უთქვამთ მისთვის.

დილით სკოლაში იყო ბავშვი, წელამდე სველი მოვიდა. „დედა მცივა“ რომ მეუბნება ბავშვი, რა ვქნა? მეც ხომ დედა, ვარ, ხომ უნდა დავახვედრო ბავშვს თბილი სახლი.“- ამბობს ცისანა ხიმშიაშვილი.

„ბათუმელები“ ლევან ქამადაძესაც დაუკავშირდა. მან არაერთმნიშვნელოვანი პასუხი გაგვცა და ახსენა აჭარის ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილეც.

„თვითნებურად ცხოვრობს ალბათ მაგ ქოხში. ასე რომ არ იყოს, ექნებოდა შუქი. მე თუ მეტყვის ედუარდ ნაკაშიძე [ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე], ჩავურთავ. სამი ოჯახი მყავს უშუქოდ ახლა და ალბათ, ეგეც ერთ-ერთია“- გვითხრა ლევან ქამადაძემ.

13 წლის გოგონა ხელებს გაზის ფარანზე ითბობს, რომელიც ახლახან სოციალური დახმარებით შეიძინა ცისანამ.

ამ ფარნის შუქზე უწევს გოგონას წიგნის კითხვა და გაკვეთილების მომზადება.

ახლა არჩევნებია, არავინ მოსულა თქვენთან, არ დაინტერესებულან თქვენი პრობლემით? – ვკითხეთ ცისანას. მისი თქმით, მმართველი პარტიის არც ერთი წარმომადგენელი მისი მდგომარეობით არ დაინტერესებულა.

„ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილესთან რომ ვიყავი, მითხრა, აქ ბავშვით ნუ მოდიხარო. ვერ აიტანა, ბავშვი რომ ტიროდა და ყურებზე იფარებდა ხელს“ – ამბობს ცისანა.

„ისეთ საქართველოში მინდა ცხოვრება, სადაც ქართველები ვიქნებით ერთმანეთის ამტანი და გამტანი. არ მინდა ისეთი საქართველო, რომ გახვიდე ნაქირავებში და ქირის ფასს ვერ მისწვდე, მიხვიდე სუპერმარკეტში და ბავშვი რომ ხელს წაიღებს, ის ვერ უყიდო. არ მინდა, რომ მხოლოდ ტურიზმზე იყოს ყველაფერი აწყობილი.

ქირის ფასს მოიკითხავ და დოლარია, როცა მე დოლარი არ მაქვს. კვადრატის ფასი, 280 დოლარი რომ ღირდა, ახლა 500 დოლარადაც აღარ არის, როგორ ვიყიდო?

სოცდაუცველებს სამუშაოს სთავაზობს სახელმწიფო 300 ლარად, მაშინ, როცა ბინის ქირაში 700-800 ლარს, დოლარს გთხოვენ.

ჩემს კლასელს სთავაზობდნენ დასაქმებას, მთელი დღე ავტობუსები უნდა რეცხოო, ან დილიდან საღამომდე მაგისტრალზე ძროხა რომ არ გადმოვიდეს, იქ იდექიო 300 ლარად, ეს არის სამუშაო?

… იმის უფლება აქვთ, რომ ჩემს შვილებს შუქი არ ჩაურთონ?

აი, ამ პატარას სჭირდება შუქი, აი, იმ მეორე ბავშვს სჭირდება, რომ გაკვეთილები მოამზადოს, რადგან წარმატებული მოსწავლეა.

ბავშვებს სჭირდებათ გათბობა. დაზამთრდა უკვე, აცივდა“ – ამბობს ცისანა ხიმშიაშვილი.

13 აგვისტოს, ზუგდიდში, სოციალურად დაუცველი ბავშვები ხელისუფლებამ ასევე დატოვა შუქის გარეშე.

უშუქოდ დარჩენილ სახლში (სავარაუდოდ სანთლისგან) ხანძარი გაჩნდა, რასაც ორი მცირეწლოვანი ემსხვერპლა.

________________

ცისანა ხიმშიაშვილის დახმარების მსურველებს, შეგიძლიათ თანხა გადარიცხოთ მითითებულ ანგარიშზე:

საქართველოს ბანკი – GE08BG0000000549881735 

მიმღები, რუსლან ივანაძე (ცისანა ხიმშიაშვილის მეუღლე) 

ასევე, ივანაძის პირად ნომერზე – 61004019124

ავტორი: ნათია როყვა

__

ნიკა კეპულაძეს საჯარო სამსახურებში მუშაობის დიდი გამოცდილება აქვს. იგი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ყოფილი თანამშრომელია. გურიის რეგიონში სააღსრულებლო ბიუროს ხელმძღვანელობდა.

„ბათუმელებთან“ ამბობს, რომ ამერიკაში საცხოვრებლად დევნისა და შანტაჟის გამო  2013 წელს წამოვიდა. იქამდე კი 2 წელი იმერეთის სატრანსპორტო დეპარტამენტის უფროსადაც მუშაობდა.

ნიკა კეპულაძეს ტაქსების კომპანია აქვს და საქართველოდან ჩასულ ემიგრანტებს დასაქმებაში ეხმარება.

ყოფილი საჯარო მოხელე ახლა აქტიურად არის ჩართული საარჩევნო კამპანიაში. მან ასობით ადამიანი დაარეგისტრირა ნიუ იორკში, არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად.

• ნიკა, რატომ ვირჩევთ ევროპას?

პირველ რიგში, ევროპა ჩვენი უსაფრთხოების შანსია. ევროპა კეთილდღეობაა, ადამიანების ნორმალურად ცხოვრების გარანტია. ევროკავშირის წევრი როცა გახდება საქართველო, გვექნება ცხოვრების ყველა ის სტანდარტი და სიკეთეები, რაც აქვს ევროკავშირის წევრ ქვეყნებს. ქვეყანა არ დაიცლება ადამიანებისგან.

ახლა საქართველოდან მილიონ ორასი ათასი ადამიანი ემიგრაციაშია წასული სამუშაოდ. სამუშაო პირობების სტანდარტები, ხელფასი და შემდეგ პენსია იქნება ადეკვატური, როცა ჩვენ ვიქნებით ევროკავშირის წევრი.

იტალიელები, ფრანგები, გერმანელები, ევროპასა და ამერიკაში საპენსიო ასაკში ტკბებიან თავიანთი ცხოვრებით, მოგზაურობენ. ჩვენთან, საქართველოში გაჭირვებაში ცხოვრობენ, 70 წლის ადამიანები ვაჭრობენ ყინვაში, ღია ცის ქვეშ, ყვავილებს ყიდიან.

პენსიონერ ადამიანებს წამლის ფული არ აქვთ, საჭმლის ყიდვასაც ვერ ახერხებენ. თუ ადამიანი განვითარებულია, მან იცის, რას ნიშნავს ევროპის სიკეთეები და რას ნიშნავს ყოფილ საბჭოთა სივრცეში ჩარჩენა.

ამ გაუსაძლისი გაჭირვებიდან გამოსასვლელად, ჩვენ 26 ოქტომბერს რეფერენდუმი გვაქვს. დიდი არჩევანი უნდა გავაკეთოთ, ჩვენ ვირჩევთ ევროპას, ჩვენ მივდივართ ევროპაში.

• თქვენ როგორ ემზადებით არჩევნებისთვის, ნიუ იორკში, ადამიანების აქტიურობა როგორია წინასაარჩევნოდ?

მე ათი წელია ვცხოვრობ ამერიკაში. „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ დავტოვე ქვეყანა. მეც დამიწყეს პოლიტიკური დევნა. იყო მუქარა და შანტაჟი. სამსახურიდან გამათავისუფლეს.

ამ ათი წლის განმავლობაში მესამე არჩევნებში ვმონაწილეობ და არასოდეს არ მახსოვს ასეთი აქტიურობა. უამრავი ადამიანი დავარეგისტრირე, ასეთი აქტიური მოქალაქეები არც ერთ არჩევნებში არ მახსენდება. ისეთი ხალხი დავარეგისტრირე, არასოდეს რომ არ არიან ნამყოფები არჩევნებში.

ნიუ იორკში ხმას „ოცნებას“ ალბათ მარტო მათი კომისიის წევრები მისცემენ. ჩვენ, ამერიკაში მცხოვრები ქართველები, ვირჩევთ ოპოზიციურ პროდასავლურ პარტიებს. „ქართულ ოცნებას“ ნიუ იორკში გამარჯვების შანსი არ აქვს.

მილიონზე მეტი ადამიანი ემიგრაციაშია, მარტო ჩვენი ოჯახის წევრებია საკმარისი იმისთვის, რომ ავირჩიოთ ჩვენი ქვეყნის ევროპული მომავალი. ახლა ნიჰილიზმის დრო არ არის, არჩევნებს ვერ გააყალბებენ. თუ გააყალბეს, იმდენს მაინც ვერ მოახერხებენ, რომ 50 პროცენტიანი ბარიერი გადალახონ.

რეალურად „ოცნებას“ ახლა მხარს უჭერს ამომრჩევლის 25%. მაქსიმუმ მოიპარონ 8-10%-ი, მეტს ვერ გაბედავენ, ვერც მოახერხებენ.

ჩვენ არანაირი კვლევა არ გვჭირდება, ჩვენ მაჯაზე გვიდევს ხელი და ვიცით, როგორ ფეთქავს საქართველო, რას ვირჩევთ საქართველოს მოქალაქეები. თუ „ოცნებამ“ გააყალბა, ამას ადამიანების ძალიან დიდი ვნებათაღელვა მოჰყვება.

მე, პირადად, ეს არ მინდა, არავის არ უნდა რევოლუცია, ჩვენ გვინდა მშვიდობიან გარემოში დემოკრატიულად ჩატარებული არჩევნების გზით ხელისუფლების ცვლილება. თუ „ოცნებას“ არ უნდა რუსული კანონის მიღების შემდეგ, მათი სახელი ისტორიას დარჩეს მხოლოდ მოღალატე, უნდა გადააბარონ ხელისუფლება მშვიდობიანი გზით.

• თქვენი აზრით, ვინ არიან „ქართული ოცნების“ ამომრჩევლები?

ძირითადად ის ადამიანებია, რომლებსაც „ნაციონალური მოძრაობის“ მმართველობის დროს ჰქონდათ წყენები. რა თქმა უნდა, არც ისინი იყვნენ ფრთიანი ანგელოზები. იყო შეცდომები.

დანარჩენებს აშინებენ ომის დაწყებით. ამ ადამიანებს აქვთ ნაკლები ინფორმაცია. ასევე, ჩემი აზრით, „ქართული ოცნების“ ამომრჩეველთა 80%, სხვა პარტიების ამომრჩევლებისგან დაბალი ინტელექტით გამოირჩევიან.

• თქვენი ინფორმაციით, როგორი წინასაარჩევნო გარემოა, მაგალითად, თქვენ სოფელში?

წყალტუბოში, ჩემ სოფელში ოფშკვითში და სხვა სოფლებში (გეგუთი, ტყაჩირი, საყულია) ბოლო სამ თვეში 100 ადამიანი დაასაქმეს. ადამიანებს ხელფასებს ურიგებენ 300-400 ლარს. დაახლოებით 80 ადამიანი ჰყავთ სასაფლაოს ყარაულად გაფორმებული. 300 ლარს უხდიან. ბაბუაჩემს საფლავში არ სჭირდება მაგათი ყარაულობა, მაგრამ ასე ყიდულობენ ადამიანებს.

დაზუსტებული ინფორმაცია მაქვს (სოფლები, საიდანაც მე ინფორმაცია მომდის ესაა ოფშკვითი, გეგუთი, ტყაჩირი, საყულია და ასევე ქალაქი ქუთაისი), რომ პასპორტები ჩამოართვეს ადამიანებს, იმიტომ რომ არჩევნებში მონაწილეობის მიღება ვერ შეძლონ.

ჩემი ინფორმაციით, ამ პროცესში ჩართული არიან სკოლის დირექტორები, საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარეები და წევრები.

• რატომ ართმევენ პირადობის მოწმობებს?

თუ ადამიანს არ ენდობიან და ფიქრობენ, რომ არ არის „ქართული ოცნების“ ამომრჩეველი, ცდილობენ არ მივიდეს ასეთი ადამიანი არჩევნებზე ხმის მისაცემად. ჩამორთმეული პირადობის მოწმობებით ფაქტობრივად უზღუდავენ ხმის მიცემის შესაძლებლობას. სიღარიბის ზღვარზე მყოფ ოჯახებზე უფრო ახდენენ გავლენას.

მამუკა მდინარაძე სოფელ-სოფელ დადის. არათუ ჩემ სოფელში, მის სოფელშიც არ მოუკითხავს არავინ ბოლო ათი წელია, ეგენი საოკუპაციო ხაზთან არ არიან ნამყოფები. ისე უჭირთ დედაქალაქში და დიდ ქალაქში, ახლა სოფლებში ცდილობენ გაყალბებას, მოსყიდვას.

მშვიდობა რომ გვინდა, ამიტომ უნდა წავიდეთ არჩევნებზე, ავირჩიოთ ევროპა და გავხდეთ ევროკავშირის წევრი.

„ჯერ კიდევ 4-5 წლის წინ მინდოდა წასვლა ქვეყნიდან, მაგრამ ფეხს ვითრევდი. არ წასვლის მიზეზი იყო ოჯახი – მათ ვჭირდებოდი. მშობლები ასაკში არიან, ცალკე ჩემს დას ვეხმარებოდი – ბავშვები ჰყავს დატოვებული, თავად საზღვარგარეთაა.

39 წლის ვარ და მთელი ეს წლები საკუთარი თავისთვის არ მეცალა. მთელ ენერგიას ვხარჯავდი ოჯახზე. სამწუხაროდ, არავის  სჭირდება თურმე შენი შრომა. ერთხელ რომ ფეხი ამოგიბრუნდება, თან გამოგაგდებენ გარეთ. ნეტავ, ადრე წავსულიყავი,“ – ერთწუთიან მონოლოგში ატევს ლაშა ლ. [სახელი შეცვლილია] საკუთარ ამბავს.

ლაშა გეი კაცია. მისი თვითგამოხატვა არაფრით გამოირჩეოდა სხვა ქართველი კაცებისგან მანამ, სანამ საკუთარი იდენტობის დამალვას ახერხებდა. ლაშას ცხოვრება ორი თვის წინ შეიცვალა დრამატულად, როდესაც მისი ორიენტაციის შესახებ ოჯახის რამდენიმე წევრმა შეიტყო, მათ შორის დედამ.

დედამ ლაშას უთხრა, რომ სახლიდან წასულიყო.

„იმიტომ, რომ ჩვენისთანა ადამიანები სირცხვილად მიიჩნევიან საქართველოში და ესაა მთავარი პრობლემა. იძულებული ხარ, დამალო შენი იდენტობაც და ყველაფერი,“ – ამბობს ლაშა და თავის ამბის მოყოლას იმ დროიდან იწყებს, როცა საკუთარი იდენტობის გარკვევის პროცესი დაიწყო.

ლაშა მშობლიური სოფლიდან ბევრი წლის წინ წავიდა. დამოუკიდებელი ცხოვრება და შრომა დაიწყო, რადგან მშობლებს სჭირდებოდათ დახმარება. მუშაობდა თურქეთში, ჩაის კრეფდა და იქ აღებული ფულით მშობლებს ეხმარებოდა. მუშაობდა საქართველოშიც. აქ ნამუშევარი თანხაც მშობლებისა და ოჯახის საჭიროებებს ხმარდებოდა.

ამიტომ მისთვის განსაკუთრებით მტკივნეული აღმოჩნდა დედის პოზიცია – თვალით აღარ ენახა ,,ოჯახის შემარცხვენელი შვილი“.

„გავბრაზდი ძალიან, იმდენად გავბრაზდი, რომ მანქანა დავქოქე და წამოვედი სახლიდან. აზროვნების უნარი არ მქონდა.

საცობში მოვყევი. უაზროდ ვიგინებოდი. მერე მოვედი, აქ, მე სადაც ვცხოვრობ, ერთი ძველი ხიდია. ამ ხიდზე გავჩერდი. ვიფიქრე, ახლა დავადებ გაზს ფეხს და წავალ ხიდიდან… მერე ცოტა, ცოტა, ცოტა და გადამიარა. დავმშვიდდი, თავი ხელში ავიყვანე. მეორე დღეს სამუშაოზე წასვლამდე სახლში გავიარე. კიდევ ვიჩხუბე დედაჩემთან. ჩემი ყველა ნივთი ავიღე და საბოლოოდ წამოვედი. ორი დღე და ქვეყნიდანაც წავალ“, – გვიყვება ლაშა.

• თვითგამორკვევა

„არავისთვის ცხოვრებაში არაფერი არ დამიშავებია. არც მომიპარავს, არც წამირთმევია.

39 წლის ვარ ახლა. ყოველთვის მომწონდა განსხვავებული ცხოვრება. ბავშვობაში მანერები მქონდა, ამას ყველა ამჩნევდა. სკოლის ასაკიდან ასე ვცხოვრობ. მერე და მერე უფრო გავცნობიერდი, როცა გავიზარდე. მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში, სამწუხაროდ, ყველაფერი უნდა დამალო.

ჯარში ვიყავი სექსუალური ძალადობის მსხვერპლი. მაშინ სააკაშვილი იყო პრეზიდენტი, 2008 წელს. ჩემი მანერების გამო გამლახეს, მერე სექსუალურად იძალადეს ჩემზე. ორნი იყვნენ.

ამაზე სასამართლოც ჩატარდა, ის პიროვნებები დაისაჯნენ კიდეც, გაასამართლეს და დაიჭირეს. დაზარალებულის ცნობაც მაქვს. მადლობა ღმერთს, მაშინ გადავრჩი. ძალადობის ფაქტის მერე გამათავისუფლეს სავალდებულო სამსახურიდან.

ძალიან რთული ცხოვრება გავიარე და ბევრი ვიწვალე. ჯარის ამბის შემდეგ საკუთარ იდენტობას ყოველთვის კარგად ვმალავდი. ცოტა ხნის წინ მოხდა საბედისწერო ამბავი – მე და ჩემი მეგობარი დავიწვით ურთიერთობაში და აქედან დაიწყო მთელი არეულობა. პოლიციისთვის არ მიმიმართავს, როცა კანონი შენ წინააღმდეგ მუშაობს, აზრი აქვს მიმართვას? ახლა ხელისუფლებამ ახალი კანონი მიიღო სექსუალურ უმცირესობებზე. თან არჩევნები მოდის, არავის არ სცალია ჩემი პრობლემებისთვის,“ – ამბობს ლაშა.

ჰომოფობიური კანონი, რომელზეც ლაშა საუბრობს, 17 სექტემბერს მიიღო საქართველოს პარლამენტმა. „ოჯახური ღირებულებებისა და არასრულწლოვანის დაცვის შესახებ“ – ოფიციალურად ასე ჰქვია კანონს, რომელიც ზღუდავს ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს.

ლაშა ამბობს, რომ საქართველოდან წასვლის გადაწყვეტილება ბევრი ფაქტორის გამო მიიღო. ერთი მხრივ, მისი ორიენტაცია მიუღებელი აღმოჩნდა ოჯახისთვის, უპირველესად დედისთვის, მეორე მხრივ კი, რაც უფრო მეტი ადამიანი იგებდა მის შესახებ სიახლეს – მით უფრო დაუცველად გრძნობდა თავს.

დროებითი საცხოვრებლის კარზე, სადაც ლაშა ცხოვრობდა, სამჯერ დახვდა მუქარის შემცველი წერილი.

„ბევრი ვიფიქრე. დაახლოებით ერთ თვეზე მეტი ტვინს ვიჭყლეტდი რა მექნა. მთელი ჩემი ცხოვრება აირია. ახლა იძულებული ვარ, საქართველო დავტოვო,“ – ამბობს ლაშა.

• „დედაჩემი ჰომოფობია“

„დედაჩემი სოციალურ ქსელში ძალიან აქტიურია. გადავყრივარ მის კომენტარებს – სულ ლანძღავდა განსხვავებული ორიენტაციის ადამიანებს. სხვის შვილებს ლანძღავდა, მე ვკითხულობდი და მეღიმებოდა – დედა, ნეტა იცოდე მე როგორი ვარ.

არასდროს მიცდია დედაჩემის განწყობები შემეცვალა. აზრი არ ჰქონდა უბრალოდ. დედაჩემი ჰომოფობია.

ბიბლიაში იცი რა წერია? „არა არს დაფარული, რომელიც არა გაცხადდეს“. ამაზე სწორი ნათქვამი არაფერია.

დედაჩემმა ჩემი ორიენტაციის ამბავი როცა გაიგო, გამწარდა. საშინელი სიტყვებით მლანძღავდა. საშინელი რეაქცია ჰქონდა. მოულოდნელი იყო ეს ყველაფერი მისთვის. ახლა აღარ მელაპარაკება საერთოდ.

ყველაფრის მიუხედავად, მაინც იმედი მაქვს, რომ მიმიღებს. დრო გავა, გადახარშავს. არც მშობლები ირჩევენ შვილებს და არც შვილები მშობლებს. ასე რომ, ყველა უნდა მიიღო ისეთი, როგორიც არის. ცხოვრებაში პირველად მიწევს ანონიმურად ლაპარაკი და სახის დაფარვა.

დედაჩემზე გაბრაზებული არ ვარ. ვერ გავუბრაზდები, არ შეიძლება. როგორ გავუბრაზდე ადამიანს, რომელმაც მთელი ცხოვრება მზარდა?

არავისზე არ ვარ გაბრაზებული. უბრალოდ ჩემს თავზე ვარ. ძალიან დავიღალე. მთელი ჩემი ცხოვრება აქ ჩავალპე. ადრე მქონდა შანსი, რომ აქედან წავსულიყავი და არ წავედი. ალბათ ბევრად უკეთესად ვიქნებოდით მეც და სხვებიც.

ახლა ვფიქრობ, სწორად ვიქცევი, რომ მივდივარ. ყველაფერს აქ ვტოვებ, არაფერი არ მაქვს ზურგზე მოკიდებული,“ – ამბობს ლაშა.

მას ვკითხეთ, თუკი აქამდე უნდოდა წასვლა, რატომ არ წავიდა და რატომ იცხოვრა ბევრი წელი საკუთარი იდენტობის დამალვით.

ლაშა ამბობს, რომ ერთადერთი ადამიანი იყო, ვისაც ფინანსურად დედ-მამაზე მზრუნველობა შეეძლო და ევალებოდა. ამიტომ მთელი თავისი ახალგაზრდობა მძიმე ფიზიკურ შრომაში გაატარა იმისათვის, რომ ოჯახი შეენახა.

„ბევრი საზრუნავი მქონდა, ვერ დავტოვებდი მშობლებს ღია ცის ქვეშ, იძულებული ვიყავი, მემუშავა. მამაჩემმა ჩემი ამბავი არ იცის. კარგი კაცია, მაგრამ ოპერაცია აქვს გაკეთებული. ინერვიულებს ძალიან, გაუჭირდება ამ ამბის მიღება.

ახლა, როცა ყველაფერი გავაკეთე, ჩემს მშობლებს ჭერი აქვთ, უზრუნველყოფილები არიან, ყველაფერს ვტოვებ და მივდივარ. როცა მეგონა, რომ ყველაფერი ავაწყვე, მაშინ დაინგრა ყველაფერი.

მანქანა მქონდა – გავყიდე, ოქრო რაც მქონდა, გავყიდე და იმდენი ფული მოვაგროვე, რომ ორ ადამიანს – მე და ჩემს ბოიფრენდს ევროპამდე გვეყოფა. იქ მერე უკვე რაღაცას ვიზამთ. შრომა არ გვეზარება არც ერთს.

მეგობარმა იცი რა მითხრა?! – სახელმწიფო სოციალურს გადაგიხდის და ვერ იმუშავებო. ყველაზე მეტად მაგაზე ვნერვიულობ – იქ უმუშევრად როგორ უნდა გავჩერდე? ნევროზი დამემართება, გავგიჟდები.

დედაჩემი და სხვა ჩემი ახლობლები ვინც ჩემი ამბავი იცის? დაფიქრდებიან, გადახარშავენ და ისეთს მიმიღებენ, როგორიც ვარ. ამის იმედს არ ვკარგავ“.

ლაშამ ქვეყნის დატოვება და ევროპის ერთ-ერთ ქვეყანაში ლტოლვილად ჩაბარება გადაწყვიტა. ამბობს, რომ ჯერ არ იცის, იქ რას გააკეთებს.

„ახლა მთავარია დანიშნულების ქვეყანაში ჩავიდე. მერე რა იქნება, არ ვიცი. არაფერი არ მაქვს დაგეგმილი. მინდა ვიცხოვრო ისე, როგორც ცხოვრობენ დანარჩენები. როგორც ცხოვრობს თავისუფალი სამყარო. არაფერი განსაკუთრებული არ მინდა. უბრალოდ მინდა მეც მისმენდნენ, როგორც უსმენენ სხვას. მეტს არაფერს არ ვითხოვ.

როცა ამ ვიდეოს დაამონტაჟებ, ისე დაამონტაჟე, რომ ყველამ იცოდეს – შეიძლება მისი შვილიც მოკლან ხვალ. შეიძლება მისი შვილიც მალავდეს იდენტობას და მან არ იცოდეს. უბრალოდ ოდესმე დაფიქრდნენ, გაიაზრონ, რომ თავიანთი სიძულვილით შეიძლება საკუთარ შვილს უწერდნენ ვერდიქტს.

დედაჩემს ყოველთვის სძულდა სექსუალური უმცირესობის წარმომადგენლები. სადმე თუკი რამე იყო, ყოველთვის მისი კომენტარი მხვდებოდა – რომ აი, საზიზღრები, გაეთრიონ, წაეთრიონ და ა.შ.

როგორც მან არ იცოდა ჩემზე, ისე შეიძლება არ იციან სხვებმა საკუთარ შვილებზე.

ყველა ქვეყნის საზღვარი რომ გადაკვეთო, მარსზეც რომ გაფრინდე, ეს ტკივილი მაინც წაგყვება. ეს ჭრილობები არასდროს არ შეხორცდება. არასდროს.

ყველაზე მეტად ქვეყანა მომენატრება. აქ რაღაცას ვაკეთებდი. აქ ჩემს ენაზე ვლაპარაკობდი.

პატარა ბავშვივით კალამი უნდა აიღო და სწავლა დაიწყო თავიდან. ენა უნდა ისწავლო, იქაურ კულტურას მოერგო. ფაქტობრივად, ყველაფერი უნდა შეცვალო შენს ცხოვრებაში.

არ ვიცი, რა იქნება, მაგრამ ფაქტია, რომ უნდა წავიდე ქვეყნიდან. ასე ისინიც დაისვენებენ, მეც დავისვენებ და ყველა დაისვენებს, რადგან ამ ქვეყანაში ზიზღი არ დამთავრდება“.

ლაშასთან ინტერვიუ „ბათუმელებმა“ ოქტომბრის დასაწყისში ჩაწერა. ლაშამ და მისმა მეგობარმა საქართველო უკვე დატოვეს. მათ ქვეყნიდან წასასვლელად მწირი ფინანსების გამო სახმელეთო გზა აირჩიეს. რამდენიმედღიანი მგზავრობის შემდეგ ისინი უკვე დანიშნულების ქვეყანაში არიან და ახალი ცხოვრების დასაწყებად ემზადებიან.

• როგორ ცხოვრობს ქვიარ თემი საქართველოში

მუდმივი საფრთხის შეგრძნება, იდენტობის ღიად გამოხატვის შემთხვევაში მიუღებლობა – ეს საქართველოში მცხოვრები ქვიარ თემის ყოველდღიურობაა.

სახალხო დამცველის 2021 წლის სპეციალური ანგარიშის მიხედვით – „ლგბტ+ ჯგუფის უფლებრივი მდგომარეობის შეფასება საქართველოში“ – საქართველოს საზოგადოებაში კვლავ ნარჩუნდებოდა ჰომოფობიური დამოკიდებულებები. ამას ხელს უწყობს სახელმწიფოს მხრიდან ლგბტ+ ადამიანთა მიმართ არსებული სტიგმისა და წინასწარგანწყობების მიმართ იგნორირების პოლიტიკა, პოლიტიკოსთა მხრიდან ტირაჟირებული სიძულვილის ენა და ჯგუფის მიმართ არსებული გამოწვევების საჯაროდ არ აღიარება.

კვლევაში მოყვანილია მონაცემები, თუ რამდენმა ადამიანმა მიმართა სახალხო დამცველს. სექსუალური ორიენტაციისა და გენდერული იდენტობის ნიშნით სახალხო დამცველისთვის მიმართვის სტატისტიკა წლების მიხედვით ასე გამოიყურება.

„ლგბტ+ სათემო ორგანიზაციათა პრაქტიკაში, სოგი-ს ნიშნით დისკრიმინაციის ფორმების თვალსაზრისით, ყველაზე გავრცელებულია უთანასწორო მოპყრობა მომსახურების გაწევაზე, პროდუქტსა თუ აქციით სარგებლობაზე უარის თქმის ფორმით.

ასევე, ხშირია დისკრიმინაცია უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებში, როგორც დისკრიმინაციული სახელმძღვანელოების არსებობის, ასევე, სასწავლებლებში დასაქმებული ლექტორებისა და ადმინისტრაციის მხრიდან სავარაუდო დისკრიმინაციული მოპყრობის მხრივაც,“ – ვკითხულობთ სახალხო დამცველის ანგარიშში.

კიდევ ერთი კვლევა, რომელმაც ლგბტ(ქ) ადამიანებისადმი ქართული საზოგადოების განწყობა შეისწავლა, 2022 წელსაა ჩატარებული „ქალთა ინიციატივების მხარდამჭერი ჯგუფის“ მიერ.

კვლევაში სახელწოდებით – „წინარწმენიდან თანასწორობამდე საზოგადოების ცოდნის, ინფორმირებულობისა და დამოკიდებულების კვლევა ლგბტ(ქ)ი თემისა და მათი უფლებრივი თანასწორობის მიმართ“ გაანალიზებული და შედარებულია 2016 და 2021 წლებში ჩატარებული კვლევები.

„2016 და 2021 წლებში ჩატარებული კვლევის შედეგების შედარება აჩვენებს, რომ ჰომო/ბი/ტრანსფობიის ინდექსები კლების ტენდენციას ამჟღავნებს. მნიშვნელოვნადაა შემცირებული იმ რესპონდენტების წილი, ვინც ლგბტ(ქ)ი ადამიანების მიმართ ზიზღს განიცდის, ურთიერთობებს გარყვნილებად აღიქვამს ან მორალურად განიკითხავს ასეთ ადამიანებს.

კვლევის შედეგები აჩვენებს, რომ ტრანსფობიის ინდექსმა უფრო მკვეთრად დაიკლო, ვიდრე ჰომოფობიამ ან ბიფობიამ. გენდერის ბინარული მოდელი უფრო ნაკლები პოპულარობით სარგებლობს,“ – ნათქვამია კვლევაში.

კვლევის თანახმად, ამას ხელი შეუწყო გენდერული როლებისა და თანასწორობის მიმართ დამოკიდებულების ცვლილებამ.

მიუხედავად იმისა, რომ გაიზარდა ტრანსქალების მიმართ ძალადობისა და დისკრიმინაციის შემთხვევების ხილვადობა, დამოკიდებულებები ტრანს და გენდერულად არაკონფორმული ადამიანების მიმართ უფრო ნეგატიური რჩება, ვიდრე ბისექსუალების ან ჰომოსექსუალების მიმართ.

„2016 და 2021 წლების კვლევები, შედეგების ანალიზისას აჩვენებს, რომ საზოგადოების დამოკიდებულება მნიშვნელოვნად არის შეცვლილი ლგბტ(ქ)ი ადამიანების უფლებრივი თანასწორობის მიმართ. იმ რესპონდენტთა წილი, ვინც ლგბტ(ქ)ი თემის წევრთათვის ცალკეული უფლების შეზღუდვას ემხრობა, მკვეთრადაა შემცირებული.

თუმცა, აქვე უნდა ითქვას, რომ ეს ცვლილება ავტომატურად არ კონვერტირდება პოზიტიურ დამოკიდებულებებში – 2016 წელთან შედარებით, გაიზარდა იმ რესპონდენტთა წილი, ვინც ნეიტრალურ დამოკიდებულებას აფიქსირებს ან თავს არიდებს კითხვაზე პასუხის გაცემას. ამასთან, ამ რესპონდენტთა ჰომო/ბი/ტრანსფობიის ინდექსი ხშირ შემთხვევაში უფრო მაღალია, ვიდრე მათი, ვინც ნეგატიურ დამოკიდებულებას ღიად გამოხატავს. შესაძლოა ითქვას, რომ ლგბტ(ქ)ი ადამიანების უფლებრივი თანასწორობის საკითხებთან დაკავშირებით ნეგატიური პოზიციის ღიად გამოხატვა ნაკლებად მისაღებად ითვლება,“ – ნათქვამია კვლევაში.

• გაქცევა, როგორც გამოსავალი – სად მიდიან ქართველი ქვიარები

თემის წევრები საჯარო ინტერვიუებში ხშირად აღნიშნავენ, რომ 2013 წლის 17 მაისის მოვლენების შემდეგ ქვიარ თემის ცხოვრება საქართველოში დამძიმდა. ბევრმა სწორედ მაშინ დაიწყო ქვეყნიდან წასვლაზე ფიქრი, თუმცა ამას ბოლო წლებამდე მასობრივი სახე მაინც არ ჰქონია.

არ არსებობს ღია სტატისტიკური მონაცემი, საქართველოს რამდენმა მოქალაქემ მოითხოვა ევროპის ქვეყნებში თავშესაფარი იდენტობის ნიშნით. ზეპირ ისტორიებზე დაყრდნობით, კი შეგვიძლია ვთქვათ, რომ საქართველოდან წასულმა ქვიარებმა უცხო ქვეყნებში თავის დამკვიდრება და თავშესაფრის მიღება ერთმანეთის დახმარებით შეძლეს.

პროცესი, რომელიც ქვიარ თემში ახლა მიმდინარეობს დაახლოებით იმას ჰგავს, რაც ერთხელ უკვე მოხდა საქართველოში. 2000-იანები წლების დასაწყისში, როცა ქართველი ქალები საბერძნეთსა და იტალიაში წავიდნენ სამუშაოდ, დანიშნულების ქვეყანაში ჩასულებმა აქ დარჩენილების წაყვანა დაიწყეს. შედეგად, დღეს ორივე ქვეყანაში ათასობით ქართველი ქალი ცხოვრობს და მუშაობს.

ქართველი ქვიარებისთვის ერთ-ერთი მთავარი მიმღები ქვეყანა ბელგია გახდა. ასევე მიდიან გერმანიასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში.

ლაშა ლ. რომელმაც ახლახანს დატოვა ქვეყანა და ბელგიაში წავიდა, „ბათუმელებს“ უთხრა, რომ ბელგიაში ჩასულს „პატარა საქართველო დახვა“, იმ განსხვავებით, რომ იქ არ დევნიან და შეურაცხყოფას არ აყენებენ. ლაშას და მის მეგობარს ბელგიაში ქართველი მეგობრები დახვდნენ, რომლებსაც უკვე აქვთ თავშესაფარი მიღებული და ახლა სხვებს ეხმარებიან იმ გზის გავლაში, რაც თავად გაიარეს.

ბელგიაში ქართველი ქვიარების თავმოყრას ორი მიზეზი აქვს – ერთი შედარებით იოლი საემიგრაციო პროცედურა [ბელგიაში შეგიძლიათ მოითხოვოთ საერთაშორისო თავშესაფარი თუ თქვენს ქვეყანაში იდევნებით ან გემუქრებათ რაიმე საფრთხე], მეორე კი უკვე დიდი ქართული ქვიარ თემია, რომელიც ერთმანეთს და ახალჩასულებს ეხმარება უცხო ქვეყანაში გზის გაკვლევაში.

• რატომ ტოვებენ ქვიარები ქვეყანას

„დღეს საქართველოში მაღალია რისკი, რომ ქვიარ ადამიანები ძალადობის მსხვერპლი გახდებიან.

ქვიარ ჯგუფი არის ყველაზე უფლებაშელახული ჯგუფი, მთლიანად არის გარიცხული, განსხვავებით სხვა ჯგუფებისგან, საჯარო პოლიტიკისგან. მათი ხსენებაც კი არ არის ეროვნული მასშტაბის დოკუმენტებში, თუ როგორ უნდა მიიღწეს ქვიარ ჯგუფის უფლებების დაცვა.

ქვიარ ჯგუფი ერთ-ერთი ყველაზე მოწყვლადი არის იმის გამოც, რომ სახელმწიფო მიზანმიმართულად აწარმოებს სიძულვილს და აღვივებს ნეგატიურ საზოგადოებრივ განწყობებს ქვიარების მიმართ. ხელისუფლება ლგბტ თემას ააქტიურებს იმისათვის, რომ ამით გადაფაროს სხვა ძალიან მნიშვნელოვანი პრობლემები, რომლის წინაშეც საზოგადოება ვდგავართ.

ამას გარდა, დღეს ხელისუფლება იღებს ისეთ კანონებს, რომლებითაც თავად ხდება დამნაშავე, მოძალადე, ნაცვლად იმისა, რომ ჰომოფობიურ დანაშაულებს ებრძოლოს, რომელიც ქვიარებს სიცოცხლის ხარისხს უქვეითებს, აყენებს სხვადასხვა რისკის და დისკრიმინაციის ქვეშ,“ – ამბობს მარიამ ქაჯაია, ქვიარ აქტივისტი, არასამთავრობო ორგანიზაცია „პერიფერიის“ წარმომადგენელი.

მარიამი საუბრობს ჰომოფობიურ კანონზე, რომელიც „ქართულმა ოცნებამ“ სექტემბრის თვეში მიიღო და რომლითაც ქვიარ თემის ცხოვრება ქვეყანაში კიდევ უფრო დაამძიმა.

„იმედიც კი, რომ ვიღაცამ შეიძლება დაგიცვას, ვიღაცა გამოგექომაგოს, კრიმინალიზებული ხდება. ამ კანონით არათუ არ დაგიცავს სახელმწიფო, არამედ ვინმე თუ შენი უფლებების დაცვას შეეცდება, მას მიუყენებს სხვადასხვა ტიპის სასჯელს.

ეს ჰომოფობიური კანონი ქმნის სიცოცხლის ხელყოფის რისკს, ახალისებს ძალადობას და შეუძლებელს ხდის ჯანდაცვის სერვისების მიღებას თემის წევრებისთვის,“ – ამბობს მარიამ ქაჯაია.

ქვიარ აქტივისტები ამბობენ, რომ ბოლო ხანს საზოგადოებრივი განწყობები ქვიარ ადამიანების მიმართ გარკვეულწილად დადებითისკენ შეიცვალა, მაგრამ ამ დადებით განწყობებს ხვდება პოლიტიკური ჰომოფობია, რომელიც ხელისუფლების წარმომადგენელი პოლიტიკური შტოსგან მოდის.

„ტოტალიტარული და ავტორიტარული რეჟიმი ხშირად იყენებს ჰომოფობიურ ენას, ჰომოფობიურ კანონებს. შედეგად გვაქვს ხოლმე დაუსჯელობის სინდრომი და პირდაპირპროპორციულად იმატებს ძალადობა.

დღისით, მზისით, ადამიანს შეიძლება სცემონ განსხვავებული გარეგნობის გამო.

საქართველოში გარემო ზოგადად ჰომოფობიურია, მაგრამ მინდა გავიხსენო ერთი კვლევა – „ქალთა ინიციატივების მხარდამჭერი ჯგუფის“ მიერ ჩატარებულმა საზოგადოებრივი განწყობების კვლევამ აჩვენა, რომ ბოლო წლების განმავლობაში საზოგადოებაში ჰომოფობიური განწყობები გარკვეულწილად შემცირდა.

თუმცა ვხედავთ, რომ გაზრდილია პოლიტიკური ჰომოფობია. ერთის მხრივ გვაქვს საზოგადოებაში ჰომოფობიის შემცირება, მეორეს მხრივ მაღალი პოლიტიკური რანგის ფიგურები ხელს უწყობენ ჰომოფობიის გაღვივებას,“ – ამბობს ირა სილანტევა, „თანასწორობის მოძრაობის“ სოციალური მუშაკი.

მისი თქმით, ის ფაქტი, რომ ქვიარ თემის მუდმივი დემონიზება ხდება პოლიტიკოსთა მხრიდან, აისახება საზოგადოებაზეც და ქვიარ თემის წევრთა ოჯახებზეც.

„ხშირად ოჯახებისთვისაც ასეა; რომ ჰკითხო, ურჩევნიათ საერთოდ არ ჰყავდეთ შვილი, ვიდრე ის ქვიარ თემის წარმომადგენელი იყოს. თქვენი ისტორია რაც არის, ადამიანზე, რომელიც წლების განმავლობაში არჩენდა ოჯახს, ოჯახმა მასზე უარი თქვა ორიენტაციის გამო. ეს არის კატასტროფა და ამიტომაა ასეთი კატასტროფიული ჰომოფობიური პოლიტიკა, რომ ეს პოლიტიკა ოჯახებს ანგრევს,“ – ამბობს ირა სილანტევა.

სოციალური მუშაკი საუბრობს ჰომოფობიურ კანონზე, რომელიც ამჟამინდელმა ხელისუფლებამ მიიღო და რომელმაც საფრთხეში ჩააგდო თემის წევრები.

„ეს ჰომოფობიური კანონი ეხება ცხოვრების ყველა სფეროს და გარდა ცენზურისა, მოიცავს ჰომოფობიის კიდევ უფრო მეტად გაღვივებას. შესაბამისად, ამას შეიძლება მოჰყვეს თავისი სოციალური და ეკონომიკური პრობლემები. მაგალითად, ქვიარ თემისთვის ისედაც პრობლემურია დასაქმება. კანონის ფონზე ეს კიდევ უფრო გართულდება. ამ კანონის პირდაპირი შედეგია ის, რომ ძალიან ბევრმა ქვიარმა უკვე დატოვა საქართველო.

არჩევნების შედეგი თუ კარგი იქნება, მაინც არაა თემში იმის მოლოდინი, რომ შემდეგი ხელისუფლება ლოიალური იქნება და თანასწორობის პრინციპებს დაიცავს. სწორედ ამიტომ ხდება ქვეყნიდან თემის წევრების მასობრივი მიგრაცია“, – ამბობს ირა სილანტევა.

„ხორციელდება პოლიტიკური შევიწროება“ – განაცხადა დღეს, 22 ოქტომბერს, ბათუმში, „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ოფისში გამართულ ბრიფინგზე პარტიის წარმომადგენელმა, ნიკა ქაშიბაძემ.

მისი თქმით, „ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას“ არ ეძლევა საშუალება, გამოიყენოს სივრცეები პარტიის სარეკლამო ბილბორდებისთვის, რომელსაც შპს „ალმა“ აქირავებს.

„ქუჩები აჭრელებულია „ქართული ოცნების“ სააგიტაციო მასალით. როდესაც „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ მიმართა შპს „ალმას“ წერილით, იმისათვის, რომ ჩვენ მოგვცემოდა შესაძლებლობა გამოგვეყენებინა ბილბორდები, არ მიგვიღია ადეკვატური პასუხი და დღემდე, როცა მათ თუნდაც ტელეფონით ვესაუბრებით, ისინი ვერ გვპასუხობენ, რატომ არ გვეძლევა ჩვენ შესაძლებლობა ჩვენი პროგრამა წარვუდგინოთ ამომრჩეველს და გამოვიყენოთ ის რესურსი, რაც კანონით გვეკუთვნის.

როგორც ჩანს, „ქართულ ოცნებას“ და შპს „ალმას“ გადაწყვეტილი აქვთ, რომ ქალაქში ისმოდეს მხოლოდ რუსული პროპაგანდა, რომ მათ უკრაინელი ბავშვების ტკივილზე ააწყონ თავიანთი კამპანია და პროდასავლური მესიჯები, ევროკავშირში გაერთიანება და ევროპის ხმა საქართველოში ჩაახშონ ასეთი მეთოდებით.

ჩვენ მივმართავთ ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას, დაუყოვნებლივ მოხდეს ამ ფაქტის შესწავლა.

ასევე, მივმართავთ სხვადასხვა სადამკვირვებლო და დიპლომატიურ მისიებს. ყოვლად მიუღებელია, რომ „ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას“ არ ეძლევა შესაძლებლობა, აწარმოოს კამპანია იმ ჩარჩოში, რასაც კანონი მოითხოვს და ეს, ფაქტობრივად, არის ერთ-ერთი ნათელი მტკიცებულება იმისა, რომ ჩვენ მიმართ ხორციელდება პოლიტიკური შევიწროება და „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ მოკლებულია შესაძლებლობას, ამომრჩეველს თავისი აზრი გაუზიაროს“ – განაცხადა ნიკა ქაშიბაძემ.

„ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას“ შპს „ალმასთვის“ ბათუმში სარეკლამო ბანერებისთვის ქუჩებსა და მუნიციპალურ ტრანსპორტზე ადგილის გამოყოფის თხოვნით 2024 წლის 30 სექტემბერს მიუმართავს.

„ბათუმელები“ კომენტარისთვის შპს „ალმას“ დაუკავშირდა. კომპანიისგან პასუხის მიღების შემთხვევაში მასალა განახლდება.

შპს „ალმას“ გარე რეკლამის განთავსების უფლება 10 წლის ვადით აქვს. კომპანიამ მერიის მიერ გამოცხადებულ აუქციონში გაიმარჯვა. რეკლამის განთავსების უფლება კონკურენციის პირობებში 22-ე ბიჯით, 29 მილიონ 558 604 ლარად გაიყიდა.

2013 წლის ოქტომბრამდე კომპანია ცნობილი იყო „ალმა პლუსის“ სახელით, 2013 წლიდან კი ის „ვისოლ ჯგუფში“ შემავალი კომპანიაა. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, „ალმას“ ოფშორში, კონკრეტულად კი მალტაში დაფუძნებული კომპანია ფლობს.

_____________________

ფოტოზე: ნიკა ქაშიბაძე, ბრიფინგი ენმ-ის ბათუმის ოფისში.

მეტი ამ თემაზე: 

ავტოსაგზაო შემთხვევა მოხდა დღეს, 22 ოქტომბრის დილით ბათუმში, ბაგრატიონისა და აღმაშენებლის ქუჩების კვეთაში. ერთმანეთს მუნიციპალური ავტობუსი და სატვირთო ავტომანქანა შეეჯახა.

შინაგან საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციით გამოძიება დაიწყო სს კოდექსის 276-ე მუხლით.

შემთხვევის ადგილიდან გავრცელებულ ვიდეოში ადგილზე გამოძახებული სასწრაფო-სამედიცინო დახმარება ჩანს, თუმცა პრესსამსახურის თქმით, გამოძახების შესახებ ჯერჯერობით ინფორმაცია არ აქვს.

„ბათუმელების“ ინფორმაციით, მსუბუქად დაშავდა ერთი პირი.

_______

მთავარი ფოტო შემთხვევის ადგილიდან. ფოტო/თამაზ ბაკურიძე

წელს, 26 ოქტომბერს, საქართველოს საპარლამენტო არჩევნების გარდა კიდევ რა არჩევნები ტარდება აჭარაში? – ეს კითხვა დაუსვა „ბათუმელებმა“ მოქალაქეებს ბათუმის ქუჩებში.

„არ ვიცი“ – ასე უპასუხა ამ შეკითხვას გამოკითხულთა უმრავლესობამ.

26 ოქტომბერს აჭარაში რეგიონში რეგისტრირებულმა, საარჩევნო უბანზე მისულმა ამომრჩეველმა საქართველოს პარლამენტის გარდა აჭარის უმაღლესი საბჭოც უნდა აირჩიოს. თუმცა უმაღლესი საბჭოს არჩევნები გაცილებით ნაკლებ ყურადღებას და ინტერესს იწვევს.

„აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები მაინცადამაინც არ მაინტერესებს. ძალა არ აქვთ, რასაც კარნახობს უფროსი, იმას აკეთებს უმაღლესი საბჭო“, – გვითხრა მოქალაქე ია ხალვაშმა.

„არ მაინტერესებს მათი არაფერი“ – გვითხრა კიდევ ერთმა მოქალაქემ, რომელსაც ჩავეკითხეთ, თუ რატომ იყო გულგრილი ამ არჩევნების მიმართ, მაშინ როცა საპარლამენტო არჩევნები აინტერესებს.

„პარლამენტს ეკითხებიან ხვალ რა გააკეთონ“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ კიდევ ერთი მოქალაქე, დავით რობაქიძე.

მოქალაქეების დიდმა ნაწილმა, ვისაც „ბათუმელები“ ესაუბრა, არც ის იცის, ვინ არიან წელს აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე სხვადასხვა პარტიის კანდიდატები და რას ჰპირდებიან ისინი აჭარის მოსახლეობას.

აჭარის უმაღლესი საბჭო უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოა, რომელსაც აჭარაში საკანონმდებლო საქმიანობა, მთავრობის დამტკიცება, მისი კონტროლი და ბიუჯეტის მიღება ევალება. უმაღლეს საბჭოს მხოლოდ აჭარაში რეგისტრირებული ამომრჩევლები ირჩევენ. საბჭოში სულ 21 წევრია. საბჭოს არჩევნები ოთხ წელიწადში ერთხელ იმართება და ბოლო 16 წლის განმავლობაში – საპარლამენტო არჩევნებთან ერთად ტარდება.

რატომ არ იწვევს მოქალაქეების ინტერესს აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები? ხომ არ გაიზრდებოდა მოქალაქეების ინტერესი ამ არჩევნების მიმართ, თუ საბჭოს არჩევნები ცალკე ჩატარდებოდა?

„ბათუმელებმა“ აჭარაში მოქმედ პოლიტიკოსებს დაუსვა ეს შეკითხვა.

კოალიცია „ცვლილებებისთვის“ წევრი, მირდატ ქამადაძე მიიჩნევს, რომ ზოგადად, უმაღლესი საბჭოსადმი დაბალი ინტერესი დეცენტრალიზაციის არარსებობას უკავშირდება.

იგი მიიჩნევს, რომ როცა ორი – საპარლამენტო და აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები ერთმანეთს ემთხვევა, უმაღლესი საბჭოს არჩევნებს ფაქტობრივად, მნიშვნელობა ეკარგება.

მირდატ ქამადაძე ამბობს, რომ მედიაც კი ნაკლებად ინტერესდება აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებით და ამ გულგრილობის მიზეზი ცენტრალიზებული პოლიტიკაა, რაც პრობლემაა:

„ქვეყანაში ცენტრალიზებულია ყველაფერი, როგორც პოლიცია, ასევე – განათლება, ჯანდაცვა, მათ შორის არჩევნებიც და ასეთი დამოკიდებულებაა – „ბარემ ეს არჩევნებიც მივაბათ, რადგან იქ რაც გადაწყდება, ქვეყნის მასშტაბით, იგივე შედეგი უნდა დადგეს აქაც“.

ანუ, ადამიანები არ უშვებენ, რომ აქ შეიძლება სხვა შედეგი დადგეს.

პარალელური არჩევნები ზუსტად ამ პრივილეგიას აძლევს ხელისუფლებაში მყოფ პარტიას, რომ თუ ის ქვეყნის მასშტაბით ახერხებს ხელისუფლებაში დარჩენას, ბუნებრივია, აჭარაშიც დარჩება.

ჩვენ კი ვამბობთ, პირიქით, დეცენტრალიზაციაა მნიშვნელოვანი და ეს უნდა იყოს მთავარი ხაზი, რომ თბილისი არ უნდა კარნახობდეს მოქალაქეებს საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში, მუნიციპალიტეტში, როგორ იცხოვრონ.

ადგილზე უნდა ვისწავლოთ ჩვენი პრობლემების გადაწყვეტა“, – ამბობს მირდატ ქამადაძე.

აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები ბოლოს 2008 წელს ჩატარდა ცალკე, მას შემდეგ კი ის საპარლამენტო არჩევნებთან ერთად იმართება.

ასმათ დიასამიძე სამი მოწვევის აჭარის უმაღლესი საბჭოს წევრი იყო „ნაციონალური მოძრაობიდან“. იგი მიიჩნევს, რომ უმჯობესია, უმაღლესი საბჭოს არჩევნები ცალკე ტარდებოდეს და არ იყოს გადაფარული საპარლამენტო არჩევნებით.

„მე ჩართული ვიყავი 2008 წლის არჩევნებში [როცა აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები ცალკე ჩატარდა – რედაქციის შენიშვნა] და მაშინ უფრო მეტი შესაძლებლობა გვქონდა ხალხთან შეხვედრის, პროგრამების წარდგენის, კანდიდატებსაც მეტი დრო ეთმობოდათ სატელევიზიო ეთერებში. ახლა, როცა ერთდროულად ტარდება ორი არჩევნები, ძალიან ძნელია, თუნდაც პარტიის ლიდერების მხრიდან ის, რომ თბილისშიც იყვნენ და რეგიონშიც.

ამ არჩევნების გაერთიანებით დაიკარგა უშუალო კომუნიკაცია ხალხთან. პროგრამის გაცნობის შესაძლებლობა“, – ამბობს ასმათ დიასამიძე.

იგი მიიჩნევს, რომ თავის დროზე, საპარლამენტო და აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ერთ დღეს ჩატარება, სავარაუდოდ, არჩევნებისთვის დახარჯული თანხის ეკონომიის მიზნით გადაწყდა.

„თუმცა ვნახეთ, რომ დიდი შეღავათი ამ კუთხით ბიუჯეტს არ ჰქონია“ – დასძენს ის „ბათუმელებთან“.

აჭარის უმაღლესი საბჭოს შენახვა ბიუჯეტს იაფი არ უჯდება. მაგალითად, 2024 წელს აჭარის უმაღლესი საბჭოს ბიუჯეტი 7 მილიონ 519 ათასი ლარია. აქედან 4 მილიონ 499 ათასი ლარი ხელფასებზე იხარჯება. 2025 წელს კი საბჭოს ბიუჯეტი 8 მილიონზე მეტი იქნება.

აჭარის უმაღლესი საბჭოს ფუნქციონირებისთვის ბიუჯეტიდან ფინანსდება კიდევ ერთი ორგანო, აჭარის უმაღლესი საარჩევნო კომისია [უსკო], რომლის ფუნქციებში საარჩევნო უბნების გახსნაც კი არ შედის, რადგან ამას არჩევნების დღეს ცენტრალური საარჩევნო კომისია უზრუნველყოფს, რომელიც საპარლამენტო არჩევნებს აწყობს. უსკოს ძირითადი ვალდებულება აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ორგანიზება, საბოლოო ოქმების შეჯამება და გამოქვეყნებაა.

უსკოს ბიუჯეტი ყოველწლიურად იზრდება და თანხის უმეტესი ნაწილი ხელფასებზე იხარჯება. მაგალითად, 2024 საარჩევნო წლისთვის უსკოს ბიუჯეტი 4 მილიონზე მეტი ლარია. არასაარჩევნო წელს კი უსკოზე ბიუჯეტიდან მილიონ-ნახევარი ლარი იხარჯება.

აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებისადმი საზოგადოების გულგრილობის მიზეზებზე „ბათუმელები“ არასამთავრობო სექტორსაც ესაუბრა.

მალხაზ ჭკადუა, არასამთავრობო ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველოს“ წარმომადგენელი აჭარაში, ამბობს, რომ ეს გულგრილობა კონკრეტული მიზეზითაა გამოწვეული:

„მოქალაქე ვერ ხედავს თავს უმაღლესი საბჭოს მუშაობაში, იმიტომ, რომ მას ნაკლებად უსმენენ, მის ინტერესებს ნაკლებად გამოხატავენ.

ეს ეხება არა მხოლოდ მმართველ პარტიას, გარკვეულ შემთხვევებში ოპოზიციურ პარტიებზეც შემიძლია იგივე ვთქვა“.

მისი თქმით, თემატური მოკვლევებით აჭარის უმაღლეს საბჭოში თითქმის არც ერთი პარტია არ გამოირჩევა, ასევე, უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები არ გამოირჩევიან მოქალაქეებთან გამართული შეხვედრების შედეგად წარმოქმნილი სხვადასხვა სახის ინიციატივის წარდგენით, რომელთა განხორციელებამაც შეიძლება შეუწყოს ხელი მოქალაქეების უკეთ ცხოვრებას რეგიონში.

„ხშირ შემთხვევაში ჩვენ ვხედავთ პოლიტიკური პოლარიზაციის რაღაც მაგალითებს, ხმაურიან სხდომებს აჭარის უმაღლეს საბჭოში, რომელიც შეიძლება განვიხილოთ საკანონმდებლო საქმიანობის ნაწილად, მაგრამ აქცენტი უსაგნო ხმაურზე კეთდება ხოლმე,  პირად შეურაცხყოფაზე და მოქალაქე, ასე ვთქვათ, დისტანცირებული რჩება პროცესიდან“, – ამბობს მალხაზ ჭკადუა.

„პირადი შეურაცხყოფის“ თემა აჭარის უმაღლეს საბჭოში ახალი არ არის, საბჭოს სხდომები პერიოდულად მართლაც ხმაურიანია, თუმცა ყველაზე სკანდალური სხდომა საბჭოში აჭარის მთავრობის თავმჯდომარეს, თორნიკე რიჟვაძეს უკავშირდება, რომელმაც 2022 წლის 7 ივნისს ოპოზიციას „ჭორიკნები“ და „ბანდიტები“ უწოდა და მიმართა  – „დავაი, დაახვიეთ“ .

აჭარის მთავრობის თავმჯდომარეს სწორედ უმაღლესი საბჭო ამტკიცებს. რა შეიცვლება, თუკი, მაგალითად, აჭარის მთავრობის თავმჯდომარის პოსტიც არჩევითი გახდება?

არასამთავრობო ორგანიზაცია „თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლის“ ხელმძღვანელი ასლან ჭანიძე მიიჩნევს, რომ პირდაპირი არჩევნები ხალხის მიმართ ანგარიშვალდებულებას გაზრდის.

„ეს, ბუნებრივია, არ გამორიცხავს იმას, რომ აჭარის მთავრობის თავმჯდომარე შეიძლება გახდეს რომელიმე პარტიის იდეის გამტარებელი, მაგრამ ეს უნდა გახდეს მსჯელობის საგანი და ახალმა უმაღლესმა საბჭომ უნდა დაიწყოს ამაზე მსჯელობა.

საბოლოო ჯამში, თუ ჩვენ გვინდა დეცენტრალიზაცია, ეს არ ხდება ზევიდან მართვით, ამიტომ, მთავრობის თავმჯდომარის პირდაპირი წესით არჩევა იქნება კარგი გზა, რომ უფრო განვითარდეს რეგიონი“, – ამბობს ასლან ჭანიძე.

აჭარის უმაღლეს საბჭოს წარმომადგენლობითი ფუნქციის გარდა აქვს ყველაზე მნიშვნელოვანი – მთავრობის კონტროლის ფუნქცია. საბჭომ უნდა გააკონტროლოს როგორ იხარჯება თითოეული თეთრი აჭარის ბიუჯეტიდან. თუმცა, როგორც მალხაზ ჭკადუა ამბობს, სწორედ ამ ვალდებულებას ართმევს თავს ყველაზე ნაკლებად აჭარის უმაღლესი საბჭო.

ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველო“, რომელსაც წარმოადგენს მალხაზ ჭკადუა აჭარაში, წლებია მონიტორინგს უწევს ბიუჯეტთან დაკავშირებულ საკითხებს.

„რა ხდება მაშინ, როცა ვავლენთ კორუფციულ გარიგებებს [აჭარის] სამინისტროებში ან მათ მიერ დაქვემდებარებულ უწყებებში?

თვითონ [აჭარის უმაღლესი საბჭოს წევრები] უნდა იყვნენ დაინტერესებული, რომ პროკურატურამ, ანტიკორუფციულმა ბიურომ ან სხვა შესაბამისმა უწყებამ გამოიძიოს ეს ფაქტები.

ცხადია, თვალს ხუჭავენ ამაზე და რომც იცოდნენ რაიმე ტიპის დარღვევაზე, მათ არ აქვთ პოლიტიკური ნება და არც, ასე ვთქვათ, ავტონომიურობა, რომ გაბედონ ამაზე ხმამაღლა საუბარი, რადგან პოლიტიკურ ვერტიკალს არიან უბრალოდ დამორჩილებული“, – ამბობს მალხაზ ჭკადუა.

წელს აჭარის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებისთვის ბიუჯეტიდან 2,8 მილიონი ლარი დაიხარჯება. აქედან 2 227 980 ლარი საარჩევნო ადმინისტრაციის ხელფასებისთვისაა გათვალისწინებული, ხოლო 602 ათასი ლარი სხვადასხვა საჭიროებას მოხმარდება.

ვიდეო: