Batumelebi

საერთაშორისო უფლებადაცვითი ორგანიზაცია, Amnesty International-ი, იწყებს კამპანიას მზია ამაღლობელის საქმეში სამართლიანობის მოთხოვნით.

იმის გათვალისწინებით, რომ 11 იანვრის ღამეს, როდესაც მზია ამაღლობელი დააკავეს, არაერთი კადრია გადაღებული და გავრცელებული, სადაც ჩანს, როგორ არღვევს პოლიცია, ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის ჩათვლით, დემონსტრანტების უფლებებს, დაკავებული და გასამართლებული კი მხოლოდ მზია ამაღლობელია სილის გაწვნის გამო, ორგანიზაცია ავრცელებს წერილს კოკა კაციტაძის, სპეციალური საგამოძიებო სამსახურის ხელმძღვანელის მისამართით და მოუწოდებს ყველას, რომ იხელმძღვანელონ ნიმუშით და მსგავსი წერილი მისწერონ მას.

„მზია ამაღლობელის დაკავების გარემოებები, მის მიმართ სავარაუდო არასათანადო მოპყრობა და სასამართლო პროცესი მკვეთრ ეჭვებს აჩენს მისი დევნის მოტივებზე. თუ შევადარებთ, როგორი აშკარა დაუსჯელობით სარგებლობენ პოლიციელები, ნათელი ხდება, რამდენად დისკრიმინაციულად ეპყრობა ქართული მართლმსაჯულების სისტემა მას და სხვა დემონსტრანტებს. ამაღლობელის მიმართ მოპყრობა ეჭვის საფუძველია, რომ მას პოლიტიკურად დევნიან და ის ადამიანები, რომლებიც სარგებლობენ გამოხატვის თავისუფლების უფლებით, აზრის ჩახშობის ზომების, გენდერული ნიშნით ანგარიშსწორების სამიზნე ხდებიან.

პოლიციელებისა და კონკრეტულად ირაკლი დგებუაძის მხრიდან ამაღლობელის შეურაცხყოფა და მის მიმართ ძალადობრივი ქმედებები აშკარა მცდელობაა, რომ ის დაამცირონ და დააშინონ, როგორც ქალი. ეს არ არის გამონაკლისი შემთხვევა. საქართველოში ქალები, რომლებიც უპირისპირდებიან ავტორიტეტებს, განსაკუთრებით პოლიტიკურ და საპროტესტო კონტექსტში, კიდევ უფრო მტრული და შეურაცხმყოფელი მოპყრობის სამიზნეები ხდებიან“, — წერს ორგანიზაცია დამატებითი ინფორმაციის სახით, რასაც კაციტაძისადმი მისაწერი წერილის ნიმუშს ურთავს.

საერთაშორისო უფლებადაცვითი ორგანიზაციის წერილს კაციტაძისადმი უცვლელად გთავაზობთ:

________________________________

კოკა კაციტაძეს
სპეციალური საგამოძიებო სამსახურის უფროსს
მისამართი: მ. ასათიანის №09, თბილისი, საქართველო

ბატონო კოკა,

წინამდებარე წერილით მოვითხოვ სამართალს პატიმრობაში მყოფი ჟურნალისტის, მზია ამაღლობელისათვის. ასევე მოვითხოვ, რომ სამართლებრივად აგონ პასუხი პოლიციის იმ თანამშრომლებმა, რომლებმაც 2025 წლის 11-12 იანვრის ღამეს ძალადობას და სხვა სამართალდარღვევებს მიმართეს ბათუმში მშვიდობიანი მომიტინგეების წინააღმდეგ. კერძოდ, პასუხი აგოს ბათუმის პოლიციის უფროსმა ირაკლი დგებუაძემ და ასევე იმ პირებმა, ვინც დაკავებულთა მიმართ წამებასა და არასათანადო მოპყრობაში არიან ეჭვმიტანილნი.

როგორც კარგად მოგეხსენებათ, მზია ამაღლობელი სასამართლოს წინაშე წარდგა ირაკლი დგებუაძეზე თავდასხმის ბრალდებით და მას პატიმრობა ემუქრება დამნაშავედ ცნობის შემთხვევაში.

არსებობს ვიდეომტკიცებულება, სადაც ჩანს, რომ ამაღლობელი დგებუაძეს სახეში სილას აწნავს, თუმცა ამას წინ უძღოდა პოლიციის მხრიდან ბათუმის ქუჩებში მშვიდობიან დემონსტრანტებზე ძალადობა და მზია ამაღლობელის იმ ღამით პირველი, სრულიად დაუსაბუთებელი დაკავება. არსებობს ვიდეომასალა, სადაც ირაკლი დგებუაძე აგინებს და შეურაცხყოფას აყენებს ჟურნალისტს. ასევე მრავლად არის ინფორმაცია, რომ იგი ძალადობდა ან ჰქონდა ძალადობრივი მეთოდების გამოყენების მცდელობა დაკავებულ მომიტინგეების წინააღმდეგ, მათ შორის მზია ამაღლობელთან მიმართებით პოლიციის განყოფილებაში.

შემაშფოთებელია, რომ მზია ამაღლობელი წინასწარ პატიმრობაში აიყვანეს მოსამართლის სწრაფი გადაწყვეტილებით, როდესაც მან გაიზიარა პროკურატურის მტკიცება, თითქოს ამაღლობელს შეეძლო მიმალვა, დანაშაულის განმეორებით ჩადენა და გამოძიებაზე ზეგავლენის მოხდენა, თუ საპატიმროს გარეთ იქნებოდა. მას არ ჰქონია საშუალება, რომ მიეღო ადეკვატური სამედიცინო სერვისები და მკურნალობა იმ დაზიანებებზე, რომლებიც, მისი თქმით, პოლიციამ დაკავებისას მიაყენა. მისი სასამართლო პროცესისას, ადვოკატების თითქმის 50-მდე შუამდგომლობიდან მოსამართლემ არ გაიზიარა არცერთი. დაცვის მხრიდან დაიკითხა მხოლოდ სამი მოწმე. სასამართლომ უარი თქვა, რომ ჯვარედინი დაკითხვისთვის დაებარებინა პოლიციელები, რომელთა ჩვენებებსაც ბრალდება ეყრდნობა. იმავენაირად მოიქცა სააპელაციო სასამართლო, თუმცა საქმეში მტკიცებულებად დაუშვა გავრცელებული ვიდეომასალა, რომელიც მზია ამაღლობელის მონაწილეობას ასახავს 11 იანვრის აქციაზე.

არც პოლიციის უფროს ირაკლი დგებუაძეს და არც სხვა პოლიციელებს არ შესჩერებიათ უფლებამოსილება, მიუხედავად მტკიცებულებებისა და ბრალდებებისა მათ წინააღმდეგ.  სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა ნომინალურად აღძრა საქმე ამ ბრალდებების გათვალისწინებით და არ გამოუვლენია არცერთი ეჭვმიტანილი, დაზარალებულად არ უცნია არცერთი მომჩივანი. საჯაროდ არ გაუკეთებია არანაირი განცხადება გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ. ეს არა მხოლოდ აყოვნებს ან აჩერებს სამართლებრივ რეაგირებას პოლიციის მხრიდან სავარაუდო ძალადობრივ ქმედებებზე, არამედ სრულიად საპირისპირო პროცესია, რაც მზია ამაღლობელთან მიმართებით მიმდინარეობს. ის, თუ როგორ წარიმართება მზია ამაღლობელის საქმე, ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ეს პოლიტიკურად მოტივირებული პროცესია, რომლის მიზანიც მზია ამაღლობელის სამაგალითო დასჯაა, რომ მან წინააღმდეგობა გაუწია პოლიციის მხრიდან ძალადობრივ ქმედებებს, და ასევე კონკრეტული სიგნალია სხვა დემონსტრანტებისთვის.

მოგიწოდებთ, რომ დაუყოვნებლივ შეუჩერდეს უფლებამოსილება ირაკლი დგებუაძესა და ყველა იმ პოლიციელს, რომელიც მშვიდობიანი მომიტინგეების უსაფუძვლო დაკავებასა და მათ მიმართ სავარაუდო არასათანადო მოპყრობაში მონაწილეობდნენ, სანამ მათ წინააღმდეგ წაყენებული ბრალდებები არ იქნება სწრაფად, მიუკერძოებლად და ეფექტიანად გამოძიებული. ეს ეხება 11-12 იანვრის ღამის მონაწილე პოლიციელებს და არამარტო მათ. ამასთან, შესაბამისი დისციპლინური, ადმინისტრაციული თუ კრიმინალური სამართალწარმოება უნდა ითვალისწინებდეს მათ უფლებას სამართლიან სასამართლოზე.

მოვითხოვ, რომ დაცული იქნას ადამიანის უფლებები მზია ამაღლობელისა და ყველა ქართველი დემონსტრანტის შემთხვევაში, მათ შორის მათი უფლებები სამართლიან სასამართლოზე, გამოხატვის თავისუფლებასა და მშვიდობიანი შეკრების თავისუფლებაზე.

______________________________

ორგანიზაცია დამატებითი ინფორმაციის სახით აზუსტებს, რომ სპეციალური საგამოძიებო სამსახური (რომელიც პასუხისმგებელია სამართალდამცავთა მხრიდან დანაშაულის გამოძიებაზე) ინფორმირებული იყო მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ განხორციელებულ ინციდენტზე 12 იანვარს. მზე ამაღლობელმა 15 იანვარს მისცა დეტალური ჩვენება პოლიციის მხრიდან არასათანადო მოპყრობის შესახებ.

ორგანიზაციის თქმით, არსებობს ურთიერთგამომრიცხავი ცნობები იმის თაობაზე, როდის დაიწყო საგამოძიებო სამსახურმა თავისი ფორმალური გამოძიება. დაცვის მხარე აცხადებს, რომ რეალური გამოძიება 17-18 იანვრამდე არ დაწყებულა და სამსახურმა თავისი ჩანაწერები ძველი რიცხვით, 13 იანვრით დაათარიღა. კიდევ სამმა დაკავებულმა, მალხაზ ირემაძემ, თემურ ქათამაძემ და გენრი დოლიძემ, განაცხადა, რომ ირაკლი დგებუაძემ და სხვა პოლიციელებმა სცემეს დაკავებისას.

• რა ხდება?

მზია ამაღლობელი გამოცემა „ბათუმელების“ და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი და დირექტორია. იგი უკანონო პატიმრობაშია და პროტესტის ნიშნად იგი 38 დღე შიმშილობდა. მზია ამაღლობელი რომ ჟურნალისტური საქმიანობის გამო ისჯება, ამას რამდენიმე გარემოება ნათლად აჩვენებს, მაგალითად, გაყალბებული ოქმი, რომლის საფუძველზეც მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდეს.

მზია ამაღლობელის საქმეს სანქცირებული მოსამართლე ნინო სახელაშვილი განიხილავს. ის ესტონეთმა 2025 წლის 3 მარტს დაასანქცირა სწორედ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ – ჟურნალისტის მიმართ ადამიანის უფლების დარღვევის გამო. მას შემდეგ, რაც ნინო სახელაშვილმა გაყალბებული დოკუმენტის საფუძველზე მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდა. სახელაშვილი, რომელიც გამოსაცდელი ვადით იყო დანიშნული, მოსამართლედ უვადოდ განაწესეს. ნინო სახელაშვილს სისხლის სამართლის კვალიფიკაცია არ აქვს.

მზია ამაღლობელის საქმეზე განაჩენს, სავარაუდოდ, მოსამართლე ნინო სახელაშვილი მიიღებს.

მზია ამაღლობელს პოლიციელზე თავდასხმას ედავებიან. ბრალის დადასტურების შემთხვევაში მას 4-დან 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთა ელის.

მტკიცებულებების დიდი ნაწილი კი ამ საქმიდან  მოსამართლე ვიქტორ მეტრეველმა ამორიცხა.  „მზია ამაღლობელი არა მხოლოდ რჩება უკანონო პატიმრობაში, არამედ მას ქართულმა მართლმსაჯულებამ დემონსტრაციულად ჩამოართვა უფლება დაიცვას თავი და ამტკიცოს საკუთარი უდანაშაულობა“, – ნათქვამია მზია ამაღლობელის უფლებადამცველების განცხადებაში. მზია ამაღლობელის ინტერესებს იცავენ „ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია“, იურიდიული ფირმა BLB და მისი უფროსი პარტნიორი, მაია მწარიაშვილი; ადვოკატები – რაჟდენ ხიმშიაშვილი და კახა წერეთელი.

2025 წლის 18 მარტს მზია ამაღლობელი ადმინისტრაციულ საქმეზე მოსამართლე სალიხ შაინიძემ 2 ათასი ლარით დააჯარიმა. ამ საქმეზე მოსამართლემ უარი თქვა აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის, გრიგოლ ბესელიას [გრიგოლ ბესელიამ აჭარის პოლიციის უფროსის პოსტი 2025 წლის 4 აპრილს დატოვა] და ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის დაკითხვაზე იმ არგუმენტით, რომ სადავო არაა ის, რაც დაცვის მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ვიდეოჩანაწერებში ჩანს.

საუბარია ვიდეოზე, სადაც ჩანს, რომ მზია ამაღლობელს უშუალოდ აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსი, გრიგოლ ბესელია აკავებს, დაკავების ოქმის მიხედვით კი, მზია ამაღლობელი სხვა პოლიციელმა – გოჩა ვანაძემ დააკავა. მოსამართლემ უდავოდ მიიჩნია ასევე ვიდეო, სადაც ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის ხმა ისმის, მზია ამაღლობელი ასკ-ის 150-ე მუხლის გამო დავაკავეთო. გაყალბებულ ოქმში წერია, რომ მზია ამაღლობელი ასკ-ის 173-ე მუხლის საფუძველზე დააკავეს და თითქოს მზია ამაღლობელი პოლიციელებს სიტყვიერ შეურაცხყოფას აყენებდა.

ამ სიყალბის მიუხედავად მოსამართლე სალიხ შაინიძემ მზია ამაღლობელი სამართალდამრღვევად ცნო.  ეს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდება.

მზია ამაღლობელის ადვოკატები ასევე აპირებენ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ ევროსასამართლოს მიმართონ.

„ახლა დედა რუსეთი იბრუნებს თავისას… დროა ყველა სახლში დაბრუნდეს, დროა ჩვენთან მეგობრობის. მე თქვენ გარწმუნებთ, თუ რამე სრულიად გაუთვალისწინებელი არ მოხდა, ღმერთის დახმარებით წელს დამთავრდება ეს კონფლიქტი, რომელიც ახლა ხდება და ჩვენ კიდევ ვნახავთ, ახალი ერეკლე მეფეები, ისევ მუხლებზე დაჩოქილები, როგორ შეეხვეწებიან დედა რუსეთს, რომ დააბრუნონ ისინი სახლში“, – თქვა კრემლის პროპაგანდისტმა მარგარიტა სიმონიანმა, პროპაგანდისტი ვლადიმერ სოლოვიოვის გადაცემაში საუბრისას.

მარგარიტა სიმონიანი კრემლის კიდევ ერთი წამყვანი პროპაგანდისტის, ვლადიმერ სოლოვიოვის გადაცემაში, საქართველო  მას შემდეგ ახსენა, რაც რუსეთის ისტორიულ „ღვაწლზე“ ალაპარაკდა.

„როდესაც 1795 წელს, ეს არის მე-18 საუკუნის დასასრული, თბილისში საშინელი ხოცვა-ჟლეტა მოხდა, სადაც დახოცეს თითქმის მთელი მოსახლეობა, ყველაზე ცინიკური, სასტიკი გზებით. როდესაც ქრისტიან მოსახლეობას, ხიდზე აიძულებდნენ შეეფურთხებინათ ღვთისმშობლის ხატისთვის და ვინც უარს იტყოდა, აწამებდნენ… დეტალების ჩამოთვლა არ მინდა.

ამის შემდეგ, ერეკლე მეფემ, მუხლებზე დაჩოქილმა, მუხლებზე დაჩოქილმა სთხოვა დედა რუსეთს შეფარება.

და ვინ უჭერდა მხარს თბილისში ხალხის დახოცვას? ვინ დაუჭირა მხარი? – ბრიტანეთმა. ის არამხოლოდ მხარს უჭერდა, ისევე როგორც ახლა იქცევა უკრაინაში, აძლევდა შეიარაღებას, ბრიტანეთი წვრთნიდა და უხდიდა ხელფასს სპარსელ სამხედროებს…

იქ [უკრაინაში] ხალხი იხოცება და ეს მათთვის [ბრიტანეთისთვის] თამაშია, ჩვენ კი ადამიანებს ვიცავთ…

ჩვენ გამოგვივიდა, საქართველო შემოგვიერთდა. მაშინ, როცა ჩვენ ისინი მივიღეთ, ქართველები [მთელი ეთნოსი] იყვნენ 50 000… როცა ჩვენ ისინი გავუშვით თავისუფლებაში (რომლის გამოყენებაც ასევე ვერ შეძლეს კარგად), ისინი უკვე იყვნენ მილიონზე მეტი, რამდენი იყვნენ, როცა საბჭოთა კავშირი დაიშალა? ორი მილიონი ნამდვილად იქნებოდნენ. მეტიც კი“.

მარგარიტა სიმონიანმა ასევე თქვა, რომ კონფლიქტები პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოში [სამოქალაქო ომი, აფხაზეთის ომი, ქართულ-ოსური კონფლიქტი] საბჭოთა კავშირის დროს, რუსებთან იმიტომ არ ხდებოდა, რომ „დედა რუსეთი ყველას ამშვიდებდა, ყველას აჭმევდა და ყველა ნორმალურად ცხოვრობდა.

ახლა დედა რუსეთი იბრუნებს თავისას… დროა ყველა სახლში დაბრუნდეს, დროა ჩვენთან მეგობრობის. მე თქვენ გარწმუნებთ, თუ რამე სრულიად გაუთვალისწინებელი არ მოხდა, წელს დამთავრდება ეს კონფლიქტი, რომელიც ახლა ხდება და ჩვენ კიდევ ვნახავთ, ახალი ერეკლე მეფეები, ისევ მუხლებზე დაჩოქილები, როგორ შეეხვეწებიან დედა რუსეთს, რომ დააბრუნონ ისინი სახლში“, – თქვა სიმონიანმა.

რუსი პროპაგანდისტის, მარგარიტა სიმონიანის განსაკუთრებული სამიზნე სოლოვიოვის გადაცემაში ამჯერად დიდი ბრიტანეთი იყო.

 

დღეს, 13 აპრილს, ფეისბუქში გავრცელდა გელათის მონასტერზე აღმართული ჯვრის ფოტო შინაარსით, რომ თითქოს მონასტერზე რუსული ჯვრის აღმართვა მიმდინარეობს. ფოტოს სოციალურ ქსელში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა.

“ბათუმელებმა” გადაამოწმა და დაადგინა, რომ რეალურად არა აღმართეს, არამედ ტაძრის გუმბათიდან მოხსნეს მე-19 საუკუნეში აღმართული ჯვარი. ჯვრის მოხსნის მიზეზი გელათის სამონასტრო კომპლექსში მიმდინარე რეაბილიტაციაა.

სამოქალაქო აქტივისტი და ორგანიზაცია „ევროპა ჩვენი სახლიას“ დამფუძნებელი თორნიკე ბარათაშვილი წლებია აქტიურად ადევნებს თვალს გელათის რეაბილიტაციის პროცესს. ის წლების განმავლობაში ფოტოებით, დოკუმენტურად ასახავს ძეგლის ირგვლივ მიმდინარე სამუშაოებს.

თორნიკე ბარათაშვილი “ბათუმელებთან” ამბობს, რომ სოციალურ ქსელებში  “გელათზე რუსული ჯვრის აღმართვის” შესახებ არასწორი ინფორმაცია გავრცელდა.

მისი განმარტებით, აღნიშნული ჯვარი, მე-19 საუკუნიდან არის აღმართული გელათის მთავარ ტაძარზე და ამჟამად მისი ჩამოხსნა სარეაბილიტაციო სამუშაოებს უკავშირდება.

„სინამდვილეში, იხსნება ჯვარი, კი არ იდგმება. მე-19 საუკუნიდან ეგ ჯვარი დგას გელათის თავზე.  მაშინ რუსული, ერთიანი სივრცე იყო, ეგზარხოსობის დროს არის დადგმული და ახლა ამაზე იმის თქმა, რომ რუსული იდგმება, შესაძლოა უფრო აწყობდეს პროპაგანდას. ანუ არ არის სასიკეთო გელათის ინტერესებისთვის.

პრობლემა უბრალოდ ისაა, რომ ახლა იხსნება ჯვარი, რადგან ეს ყველაფერი აქამდეც უნდა დასრულებულიყო.

ახლა იხსნება იმიტომ, რომ რეაბილიტაციის პროცესი მიმდინარეობს და კონსტრუქციები ადის იქამდე, სადაც  ჯვარია. უნდა გადაიხუროს ხომ? ამიტომ კონსტრუქციას უშლის ხელს და შესაბამისად, ეს ტრაგიკული მოცემულობა დადგა.

ამ დაუსრულებელმა დროებითმა გადახურვებმა აგერ ახლა ააღწია გუმბათამდე, რომელიც წესით გასულ წელს უნდა დასრულებულიყო და ვეღარ დასრულდა, ახლა გვპირდებიან, რომ მაისში დასრულდება და ბოლო-ბოლო მიადგა კონსტრუქციები ამ ჯვრის ნიშნულს, ამიტომ გახდა მათი აზრით ჯვრის მოხსნა აუცილებელი.

ის მოცემულობა გვექნება, რომ რამდენიმე წელი გელათის ძირითად ტაძარს არ ექნება ჯვარი. მაგრამ, ეს რომ რუსულია და ახლა იდგმება, შეიძლება შემოგდებულიც კი იყოს ეს ამბავი, რომ ილაპარაკოს არაინფორმირებულმა საზოგადოებამ.

ხოლო იმ ნახევარმთვარეს რაც ჯვრის ქვეშ არის გამოსახული, სიმბოლური დატვირთვა აქვს, რაც ნიშნავს ქრისტიანობის წარმართობაზე გამარჯვებას და რუსულ ფაქტორზე ხაზგასმა არასწორი მგონია. ეს უკვე ისტორიული ჯვარია და პირიქით, მე გავაპროტესტებდი რომ მოეხსნათ და რაიმე სხვა მასალით ჩაენაცვლებინათ.

ამიტომ, ამაზე პედალირება, რომ ჯვარი რუსულია და თან იდგმება, დეზინფორმაციაა,“-ამბობს თორნიკე ბარათაშვილი „ბათუმელებთან“.

გელათის რეაბილიტაციის პროცესი რამდენიმე წლის დაიწყო, თუმცა არასწორად და არადროულად შესრულებული სამუშაოების შედეგად ტაძარი დაზიანდა. სახურავიდან ჩამოსულმა წვიმის წყალმა კი სერიოზულად დააზიანა ტაძრის ფრესკებიც.

2023 წლიდან, ტაძრის რეაბილიტაციაზე პასუხისმგებლობა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებამ საპატრიაქროს გადააბარა. 2024 წელს გელათის რეაბილიტაციისთვის მთავრობამ საპატრიარქოს 7.5 მლნ ლარი გამოუყო.

შეიქმნა გელათის რეაბილიტაციის კომიტეტი, რომლის ინფორმაციით, ამ დროისთვის გელათის სამონასტრო კომპლექსში ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძრის გუმბათის გადახურვის მეორე ფაზის, მეორე ეტაპის სამუშაოები დასრულდა. მათივე ინფორმაციიც, დაწყებულია მთავარი ფაზა, – გელათის კათედრალის გუმბათის გადახურვის სამუშაოები.

სამოქალაქო აქტივისტი ციალა ქათამიძე, რომელიც ქვეყანაში მიმდინარე ანტირუსულ საპროტესტო აქციებში აქტიურად მონაწილეობს და ასევე საქართველოს თავდაცვის ძალების ეროვნული გვარდიის თავდაცვის ბატალიონის რეზერვისტია 2022 წლის 14 სექტემბრიდან, სამხედრო სამსახურიდან გაათავისუფლეს.

ციალა ქათამიძის თქმით, მან დღეს, 12 აპრილს, მიიღო ბრძანება, რომლის მიხედვითაც ის, სამხედრო რეზერვში აღარ ირიცხება.

ციალა ქათამიძის რეზერვიდან გათავისუფლების ბრძანებას ხელს აწერს გენერალ-მაიორი გიორგი მათიაშვილი.

„დღეს ჩავიბარე ბრძანება, თანამდებობიდან და სამხედო სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. ანუ, მარტივად რომ ვთქვა, დღეს მე, საქართველოს მოქალაქეს, რეზერვისტს, რომლის  ერთ-ერთი მთავარი მოვალეობაც, საგანგებო ან საომარი მდგომარეობის დროს არის საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ფიზიკურად დაცვა, „ქართულმა ოცნებამ“ ამიკრძალა მქონდეს პატივი, საჭიროების შემთხვევაში, იარაღით ხელში ვემსახურო საკუთარ ქვეყანას! ამაზე დიდი შეურაცხყოფა, 38 წლის ვარ და ჩემთვის არასდროს არავის მოუყენებია.

ირგვლივ გამეფებული უკანონობისა და უსამართლობის, ათეულობით სინდისის პატიმრის, ასეულობით სასტიკად ნაცემი ადამიანის, ასეულობით გათავისუფლებული და ათასობით დაშინებული საჯარო მოხელის ფონზე, მსგავსი უკანონო, უსამართლო თუ დისკრიმინაციული ფაქტები, ჩემს ცხოვრებაში ალბათ ბევრი იქნება, ვიცი, მაგრამ არ მეშინია!

არ მეშინია, რადგან ზუსტად ვიცი, რომ ჩემი პროფესიული საქმიანობის მთავარი მიზანი, როგორც სამოქალაქო, ასევე სამხედრო ცხოვრებაში იყო, არის და იქნება ერთი, – ვემსახურო საქართველოს. თამამად, ამაყად, გულწრფელად, ყველა ეროვნული გმირის წინაშე, ღვთისა და ერის წინაშე, შემიძლია ვთქვა, რომ ვემსახურები საქართველოს!“-დაწერა ციალა ქათამიძემ ფეისბუქზე.

ბოლო ფოტო, საქართველოს ეროვნული გმირების ფონზე.

ყველა შეკრებისას აღტაცება-აღფრთოვანებით შევცქეროდი ხოლმე ამ სტენდს. მათი ისტორიები, მათი სიმამაცე, მათი თავგანწირვა მაძლევს ზუსტად იმ ძალას და სითამამეს, ის ვთქვა, რაც ვთქვი, დიახ, ვემსახურები საქართველოს“, – წერს ციალა.

„ბათუმელებთან“ საუბარში ციალა ქათამიძე დასძენს, რომ ის სამხედრო რეზერვიდან მისი სამოქალაქო აქტიურობის გამო გაათავისუფლეს და კომპენსაციის ნაცვლად პირიქით დააკისრეს ფულადი ჯარიმა – 2 ათასი ლარი.

ციალა ქათამიძე ამბობს, რომ ბრძანებას აუცილებლად გაასაჩივრებს.

__________________

მთავარ ფოტოზე: ციალა ქათამიძე

14 აპრილს, 19:00 საათზე, ბათუმში სტუდენტები საპროტესტო აქციას გამართავენ  – „ერთად დავიცვათ სახელწიფო“.

„სტუდენტებო, 14 აპრილი არ არის უბრალოდ თარიღი – ეს არის დღე, როცა ქართველმა ხალხმა  დაიცვა სახელმწიფო ენა!

დღესაც იმავე ძალით უნდა დავდგეთ ფეხზე სტუდენტები, ახალგაზრდები, საზოგადოება – ყველა, ვისაც არ გვსურს ქვეყნის გარუსება.

რუსული რეჟიმის ჩრდილი ისევ ემუქრება ჩვენს  სახელმწიფოებრივობას და კიდევ ერთხელ უნდა ვუთხრათ მას  მტკიცე – არა!

ამიტომ, 14 აპრილს, ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეზოში, შადრევანთან შევიკრიბებით და დავიწყებთ მსვლელობას ილია ჭავჭავაძის ძეგლისკენ.

სტუდენტებო, ჩვენი სახელმწიფოს თავისუფლებისა და ღირსების დასაცავად გავერთიანდეთ კიდევ ერთხელ. წარსულის გმირებს დღევანდელ ბრძოლაში გავუგრძელოთ გზა.

შევიკრიბოთ, ვიდგეთ ერთად და დავიცვათ ის, რაც ყველაზე ძვირფასია – თავისუფალი სახელმწიფო! ძალა სტუდენტებშია, აქ და ახლა, ბრძოლა გრძელდება გამარჯვებამდე,

ცეცხლი ოლიგარქიას!“-ნათქვამია სტუდენტური მოძრაობის განცხადებაში.

„რატომ არ არის დღეს გიორგი ანწუხელიძე სახლში?… ყველა ბავშვს სჭირდება მშობელი სახლში და არა უაზროდ განწირული ვიღაცის პიარისთვის“, – განაცხადა თეა წულუკიანმა, ანტიკონსტიტუციური და ერთპარტიული პარლამენტის ვიცე-სპიკერმა, ეგრეთ წოდებულ კომისიაზე, სადაც აგვისტოს ომის თემას კვლავ განიხილავენ.

პრეზიდენტის სალომე ზურაბიშვილის თქმით, ეროვნული გმირობის გაუფასურება ქვეყნის ღალატის ტოლფასია.

რა მიზანი აქვს ანწუხელიძის გმირობის გაუფასურების მცდელობას და იმის დემონსტრირებას, რომ სამშობლოს დაცვას, სახლში ყოფნა სჯობს? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ დავით ჯინჭარაძეს ესაუბრა, რომელიც კემბრიჯის უნივერსიტეტის მაგისტრანტი და „თავისუფლების მოედნის“ წარმომადგენელია.

• დავით, როგორ ფიქრობთ, რის მიღწევას ცდილობს წულუკიანი და, შესაბამისად, „ქართული ოცნება“, როცა ამბობს, რომ ანწუხელიძის გმირულად დაღუპვა უაზრობა იყო?

როცა ასეთ რამეს ამბობს წულუკიანი, ეს ნიშნავს, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ ნელ-ნელა დაიწყო ჩვენი შემზადება არა მხოლოდ ისტორიის გადაწერისთვის, არამედ იმ რეალობის გადაწერისთვის, რომელშიც ვცხოვრობთ.

როცა ამბობ, რომ „ყველა ბავშვს აქვს უფლება ჰყავდეს მშობელი“, რეალურად ამით ეუბნები ხალხს, რომ არ გაწირონ თავი სამშობლოსთვის, არ გამოვიდნენ გარეთ, არ იბრძოლონ სამართლიანობისთვის, თავი არ დააჭერინონ, არ დაძაბონ სიტუაცია, რადგან ეს მათი წარმოსახვითი „მშვიდობა“ უფრო მნიშვნელოვანია და ამ წარმოსახვითი მშვიდობის საზომი არის ის, რომ ვთქვათ ასე ფასადურად, ყველა ოჯახი არის მთელი, მაგრამ რეალურად, ქვეყანაში არის დიქტატურა.

ამ აზრის გამყარებას ცდილობს „ქართული ოცნება“ ბოლო პერიოდი, მაგრამ, მე მაინც მგონია, რომ წულუკიანს გაექცა და ვერ მოზომა, რამდენად უნდა ეთქვა ეს.

• წამოსცდა თუ მიზანმიმართულად ხდება სამშობლოს დაცვის გაუფასურება?

მიზანმიმართულად ხდება, მაგრამ მათთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს გააკეთონ ნელ-ნელა. ისინი უყურებენ საზოგადოების რეაქციას და თუკი დღეს ან ხვალ არ ამოიღო ამაზე საზოგადოებამ ხმა, ერთი წლის შემდეგ, ეს შეიძლება რეალობა იყოს და უკვე გადაწერილი იყოს საქართველოს ისტორია, სადაც შესაძლოა აგვისტოს ომიც საქართველოს დაწყებულად ჩაითვალოს და მაშინ უკვე იქნება გვიანი.

წულუკიანს კი აღმოხდა მისი რეალური მიზანი, თუმცა მან ვერ მოზომა ხალხის რეაქცია. ზუსტად ისე, როგორც თავის დროზე კობახიძემ, როცა თქვა, რომ ევროკავშირთან აჩერებდა მოლაპარაკებებს.

• „ყველა ბავშვს უნდა ჰყავდეს მშობელი გვერდით“ – ეს ალბათ კარგად ჟღერს, მაგრამ ამ ბავშვებს  ასევე აქვთ უფლება ჰქონდეთ სამშობლო და ამ სამშობლოში დაცული იყოს მათი სიცოცხლე და ყველა სხვა უფლება.

51 პოლიტპატიმარი გყავს და ისინიც ვიღაცის შვილები არიან. ზოგიერთი მათგანი ვიღაცის მშობელიც იქნება და რატომ არ აქვთ პოლიტპატიმრების ოჯახებს უფლება, რომ მათი ოჯახებიც იყოს მთელი და რატომ არ ვსვამთ მაშინ კითხვას, რას ემსახურება ოჯახების გახლეჩა და თუნდაც ოჯახების ერთმანეთთან დაპირისპირება?

უნდა ვკითხოთ თეა წულუკიანს, რას ემსახურება ის, რომ „ინდიგოს“ ჟურნალისტი დაიჭირეს, მისი და კი, „ოცნების“ პროპაგანდისტულ ტელევიზიაში მუშაობს. ეს არის ოჯახის სიწმინდე?

მას აქვს თურმე უფლება ანწუხელიძეზე დასვას რაღაც კითხვები და ჩვენ არ გვაქვს უფლება „ოცნებას“ ვკითხოთ, ისინი რას აკეთებენ.

ეს არის აქ მთავარი ირონია, რომ „ოცნება“ ყოველთვის ოჯახის სიწმინდეზე, მშვიდობაზე გველაპარაკება, თავიანთი შვილებისთვის უნდათ საუკეთესო, ევროპული განათლება, ევროპაში ცხოვრება, მაგრამ, სხვისი შვილებისთვის უნდათ ციხე. ყველანაირი მორალური ზღვარი გადალახული აქვთ, მათი პირადი ცხოვრება, როგორიც მათ უნდათ ისეთია, ხოლო სხვებს ასწავლიან, როგორი უნდა იყოს ის.

როცა ასეთი პარტიის წარმომადგენელი, მორალურად გახრწნილი ადამიანი ანწუხელიძეზე საუბრობს, ეს არის მიუღებელი. წარმოუდგენელია, პოლიტპატიმრების არსებობის ფონზე ეს კითხვა საერთოდ როგორ გაბედა და დასვა.

• საქართველოს ისტორია, რეალურად არის გმირობის, სამშობლოსთვის თავგანწირვის ისტორია. ყველა გმირს რომ ეფიქრა, მოდი სახლში დავრჩები, რა დროს გმირობაა, მოაღწევდა კი საქართველო აქამდე?

რა თქმა უნდა, ვერა. ჩვენ გვასწავლიდნენ, რომ დიდგორის ბრძოლისას, დავით აღმაშენებელმა უკან დასახევი გზა ჩახერგა, რომ ხალხი მხოლოდ წინ წასულიყო. ჩვენ გვასწავლიდნენ, რომ ამ ქვეყანას დამპყრობლები რვაჯერ შემოესეოდნენ და ხალხი არ ფიქრობდა იმაზე აი, მერვედ რადგან შემოგვესია, ხომ არ დავნებდეთ.

იყო პერიოდი, როცა საქართველო რამდენიმე იმპერიას შორის იყო გაყოფილი და იყო პერიოდი, როდესაც ვეჭიდებოდით და ვებრძოდით უდიდეს იმპერიებსაც. ასეთ საზოგადოებას ნელ-ნელა, ამ წლების განმავლობაში „აბა ომი გინდას“ შიშით, ყველანაირი მორალური კომპასი მოუსპეს.

წულუკიანმა თქვა, ვიღაცის პიარს შეეწირა ანწუხელიძეო, ეს იმის ფონზე, როცა საქართველო იყო ქვეყანა, სადაც არათუ ომით ვერ შეაშინებდი ხალხს, არამედ ომი იყო რეალობა და ვინც მოჩვენებით მშვიდობას ჰპირდებოდა საქართველოს ეს იყო საბჭოთა კავშირი, იქ იყო ეს მოჩვენებითი მშვიდობა.

• თუმცა, თუ წულუკიანის ლოგიკით ვიტყვით, ვერც მან აიცილა ომი.

თეა წულუკიანს უნდა, რომ საბჭოთა კავშირსაც აჯობოს – ის, რაც მამამისმა ვერ გააკეთა თავის დროზე, უნდა, რომ გააკეთოს წულუკიანმა. ამ კომისიის დანიშნულებაც ეს არის, რომ თუკი არსებობს, თუნდაც არალეგიტიმური პარლამენტის მიერ მიღებული დასკვნა და რაღაც დოკუმენტი, სადაც ეს ყველაფერი არის ასე მორთმეული, რომ თურმე საქართველომ დაიწყო ომი, რომ თურმე ჯარისკაცები პიარისთვის იხოცებოდნენ, რომ საქართველო ვიღაცის ამბიციას შეეწირა, ეს იმას ნიშნავს, რომ ხალხმა 2008 წლამდე არ იცოდა, როგორი ბოროტება იყო რუსეთი?

ისევ ხდება რუსეთის 200-წლიანი კოლონიალისტური ისტორიის იგნორირება. ეს ნიშნავს, რომ ამ კომისიის მიზანი არც არასდროს ყოფილა რაიმეს გააზრება ან გადააზრება, მისი მიზანია რუსული კოლონიალისტური ხელისუფლების დამყარება საქართველოში.

დარწმუნებული ვარ, მოვა მაისი, ივნისი და ეს ყველაფერი წერილობითაც შევა ამ დოკუმენტში. ეს იქნება კატასტროფა და როცა ეს ყველაფერი გაქვს როგორც ქვეყანას, ძალიან მძიმე შედეგი გიდგება.

გუშინ წულუკიანი აპელირებდა იმაზე, რომ თითქოს წინა ხელისუფლებამ მოაწერა რეზოლუციას ხელი, სადაც საქართველოს დებდნენ ბრალს ომის დაწყებაში და ჩვენ რამდენი ვიწვალეთ, რომ სტრასბურგში ეს გაგვენეიტრალებინაო. რეალურად ახლა აკეთებს იმაზე უარესს, რადგან თუკი პარლამენტის დონეზე ასეთ დოკუმენტს მიიღებ, მაშინ არ გაქვს უფლება, სხვა ხელისუფლების შეცდომებზე ილაპარაკო.

დოკუმენტში, სადაც ანწუხელიძეს სდებ ბრალს და მის გმირობას არ აფასებ სათანადოდ, ეს უკვე არის საერთაშორისო მასშტაბის კატასტროფაა ჩვენი ქვეყნისთვის. ზუსტად ამას ამზადებს თეა წულუკიანი.

ამ ზეპირი განცხადებებით ცდილობს შეგვამზადოს ახალი რეალობისთვის.

• ამ ახალ რეალობას რა მოჰყვება თქვენი აზრით?

ეს ახალი რეალობა არის ის, რომ რამდენიმე თვეში ან თვეში ერთხელ იტყვის ისეთ რამეს, რაც ობიექტურად გაგვაბრაზებს, ისეთ კანონებს შემოიღებენ, რაც ასევე გაგვაბრაზებს და მერე ეს ბრაზი გადადის.

მერე ნელ-ნელა, ამ ბრაზის მონაცვლეობით ისინი რეალურად აკეთებენ რუსულ საქმეს.

თუკი არაფერი შეიცვალა, რამდენიმე თვეში ეს იქნება ქვეყანა, სადაც განათლების პროგრამა იქნება შეცვლილი, სადაც აგვისტოს ომი შეიძლება საერთოდ აღარ იყოს ნახსენები, ან ეწეროს, რომ იყო რაღაც ხუთდღიანი დაპირისპირება „უცხო ძალასთან“.

ცდილობენ, ამ ყველაფერთან ქართველ ხალხს რაღაცნაირი ემოციური კავშირი მოუსპონ და ემოციურად განაწყონ ნეიტრალურად.

9 აპრილი იყო ახლახან და „ქართული ოცნების“ ბევრმა მხარდამჭერმა ისიც არ იცის 9 აპრილი რა იყო და რატომ იყო. ბევრი ულოცავდა კიდეც ერთმანეთს ამ დღეს. იყო მცდელობა 9 აპრილს დაღუპულთა გმირობის გაუფასურებისაც, რადგან კობახიძემ და „ოცნების“ სხვა ლიდერებმა თქვეს, რომ მაშინაც და დღესაც „უცხო ძალა“ ებრძოდა ქვეყანას.

ჩვენ, ხალხს გვიწოდეს „უცხოური ძალა“, რადგან არ მივუშვით ისინი მონუმენტთან და ამ ყველაფრის შემდეგ, თეა წულუკიანი ისტორიის ახალ ფურცელს ეჭიდება.

ამ ყველაფრის უკან უნდა დავინახოთ „ქართული ოცნების“ გამიზნული სტრატეგია. ისინი ცდილობენ, რეალობა შეცვალონ. გათვლა არის ის, რომ ზემოქმედება მოახდინონ იმ ახალგაზრდებზე, რომლებიც დღეს არიან სკოლებში.

თუ 12,1,-15 წლის ახალგაზრდებს არ ასწავლი შენი ქვეყნის რეალურ ისტორიას, მაშინ მათი მართვა გაცილებით მარტივი იქნება.

• ჩვენ ვხედავთ, რომ საოკუპაციო ხაზიდან თითქმის ყოველდღე იტაცებენ ადამიანებს, თუმცა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას არასდროს მოუგვარებია ეს საკითხი. მაშინ, რის საფუძველზე სვამენ კითხვებს, როცა თავად ვერაფერი გააწყვეს ოკუპაციასთან?

როცა „ოცნება“ ამბობს, რომ თვითონ არის სტაბილურობის, მშვიდობის და სუვერენიტეტის გარანტი, ესეც სიცრუეა. სუვერენიტეტი ხომ არის ის, რომ მინიმუმ შენ ქვეყნის საზღვრებს აკონტროლებ? და თუნდაც საოკუპაციო ხაზთან შენ შეგიძლია ის მაინც გააკონტროლო, რომ ხალხის გატაცებაზე რეაქცია გქონდეს და ვერ გაიტაცონ. მაგრამ არა, რადგან სუვერენიტეტი „ქართულ ოცნებას“ არ აქვს, ვერ ახორციელებს კონტროლს საქართველოს ტერიტორიაზე, დაკავებულია ისტორიის გადაწერით. საქართველოში რუსული კოლონიალიზმის ჩამოსაყალიბებლად ყველა პირობას ამზადებენ.

ისინი ცდილობენ, შეგვაჩვიონ ამას. ეს არის ყველაზე მძიმე – მათ თითქოს იციან, რომ ეს ბრაზი მილევადია და ყოველთვის, როცა ახალ რაღაცას შემოაგდებენ, ბრაზის მიუხედავად პროტესტი არ იზრდება.

• ბრაზის მიუხედავად პროტესტი ვეღარ გადადის ახალ ფაზაში, რა გამოდის, რომ რუსეთი იმარჯვებს? როგორ უნდა გადაილახოს ეს შიში?

შიში, ზოგადად ადამიანს უბიძგებს, რომ იყოს არაპროგნოზირებადი, სპონტანურად გამოავლინოს უკმაყოფილება და მეორე, შიში ხშირად უბიძგებს ადამიანს, რომ გაშეშდეს.

როცა ადამიანი შეშდება, მას შეიძლება არ მოსწონდეს „ქართული ოცნების“ კოლონიზატორული სახელმწიფო, მაგრამ არც იმის რესურსი აქვს, რომ მომავალზე იფიქროს.

ამიტომ „ქართული ოცნება“ ახლა ცეცხლს ეთამაშება, რადგან არ ვიცით რა მოჰყვება ბრაზს, თუკი შიში გადაილახა.

იცის, რომ რაღაც თემები ჩვენი საზოგადოებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ცდილობს ჩვენი ტოლერანტობა მათ მიმართ ნელ-ნელა გაზარდოს.

და რადგან პროტესტის უფრო მწვავე ფორმებზე გადასვლის შიში აქვს ხალხს, ჩემი აზრით, ეს არის შემოგდებული თემა, რადგან პროტესტის ბევრი მშვიდობიანი ფორმა არსებობს, რომელიც ჯერ არც კი დაგვიტესტავს მასობრივად.

ვფიქრობ, კამპანიაა ამაზე დასაწყები, რადგან თუ ჩვენ ვამბობთ, რომ ვემზადებით ახალი არჩევნებისთვის, რეჟიმის ჩამოშლისთვის და ასე შემდეგ, ამ კრიტიკული მომენტისთვის ხალხი უნდა შევამზადოთ.

რეალურად, რაც ამ შიშს შეიძლება დაუპირისპირო, ეს არის იმედი იმისა, რომ იმ კრიტიკულ მომენტში შენ არ იქნები მარტო.

„ბათუმელები“ კვლავ გიამბობთ ბათუმში, საპროტესტო აქციაზე ზებრაზე გადასვლის გამო დაჯარიმებული მოქალაქეების შესახებ. მათ ნაწილს სასამართლო გადაწყვეტილება უკვე ჩაბარდა.

სასამართლო მოქალაქეებს 5 000 ლარის გადახდას აკისრებს და ამისთვის ვადად გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთ კვირას უსაზღვრავს.

დაჯარიმებულთა თქმით, 5 000 ლარის შეგროვება ისედაც დიდი გამოწვევაა მათთვის ამას კიდევ უფრო ართულებს ვადად განსაზღვრული 7 დღე.

ბათუმის საქალაქო სასამართლომ 5 000 ლარიანი ჯარიმის გადახდა ინდირა ებრალიძესაც დააკისრა. ქალი ზებრა გადასასვლელზე გადასვლის გამო დააჯარიმეს, როგორც 30-მდე სხვა მოქალაქე.

„ადრე წითელ ჯვარში ვმუშაობდი, შემდეგ საკუთარი ბიზნესი მქონდა და ამ ეტაპზე გაჩერებული ვარ.

ახლა ჩემი საქმე 7 საათიდან საკონსტიტუციო სასამართლოსთან დგომაა.

პროტესტი და ქუჩაში გამოსვლა… 36 წელია და იმის იქეთ კიდევ აღარ ვითვლი, ერთი მუდმივი მტერი გვყავს – რუსეთი. კი ვხედავთ ახლა რაც ხდება და როგორც ხდება. ამაზე თუ ხმა არ ავიმაღლეთ… მე ვფიქრობ, რომ მთელი საქართველო ფეხზე უნდა იდგეს მისი ერთი მუჭა მიწის დასაცავად.

ქვეყნის 20 პროცენტის კი არა, 100 პროცენტის ოკუპაცია მიდის რუსეთის მხრიდან. ამას ან ხედავ, ან მოგწონს. აქ არ არსებობს – „ვერ ვხედავ“. ან მოგწონს, რომ რუსეთი ოკუპანტია და უნდა დაგიპყროს, ან ხედავ ამას და აპროტესტებ“, – გვითხრა საუბრის დასაწყისში ინდირა ებრალიძემ.

მისი თქმით, მაშინ როცა ქვეყანას ჰყავს სინდისის პატიმრები და „საუბარი ზედმეტია სამართლიან სასამართლოზე“, ხელისუფლება ვერავის გააკვირვებს უსამართლოდ გამოწერილი ჯარიმების „დაუსრულებელი ნუსხით“.

„ნებისმიერ მშვიდობიან აქციას პროტესტის თავისი ფორმები აქვს. ჩვენ არ ვნებთ არავის ფიზიკურად. ამას ისინი აკეთებენ – დასისხლიანებული და დასახიჩრებული აქციის მონაწილეები გვყავს, რომელთა რიცხვი იზრდება…

ზებრაზე გადავდიოდით და დაგვაჯარიმეს. ზებრაზე, რომელიც არც მაგისტრალურ გზაზეა და არც იქ, სადაც უწყვეტად მოძრაობენ მანქანები. ჩვენს ქვეყანაში 5 000 ლარის ოდენობით ჯარიმის გადახდის უნარი ალბათ აქვს იმ 86 „ოცნების“ დეპუტატს. თუნდაც მუშაობდეს ადამიანი, ვერ ექნება 5 000 ლარიანი ჯარიმის გადახდის შესაძლებლობა“, – გვითხრა ინდირამ.

აქციის მონაწილე ფიქრობს, რომ ჯარიმის 5 000 ლარამდე გაზრდით ხელისუფლება ცდილობს ქვეყანაში საპროტესტო მუხტის შესუსტებას.

„საარსებო მინიმუმის მიხედვით რომ დავითვალოთ 5 000 ლარი, ძალიან დიდი თანხაა… პირობითად ვთქვათ, რომ 1 000 ლარი გაქვს ხელფასი. ამ თანხით ხომ უნდა იარსებო, საჭმელი ჭამო, კომუნალური გადაიხადო და რა გამოდის, რამდენი თვე უნდა იმუშაო, რომ ეს ჯარიმაც გადაიხადო. იცით, რომ ჯარიმის გადახდის ვადა გაქვს [სასამართლო გადაწყვეტილების] ჩაბარებიდან 7 დღე. ჩემთვის ძალიან პრობლემურია ეს ვადა.

ჯარიმას არ გადავიხდიდი, მაგრამ ჩემს სახელზეა კერძო საკუთრება, სადაც ვცხოვრობ და დამიყადაღებენ საბანკო ანგარიშებთან ერთად.

პოსტი დავწერე ფეისბუქზე და სხვების დახმარებით ჯარიმის რაღაც ნაწილი შეგროვებული მაქვს, ნაწილი არ ვიცი, საკუთარი სახსრებით, მეუღლის დახმარებით…

მქონდა ასეთი შემთხვევა, სახელ და გვარებს არ დავასახელებ, რამდენიმე საჯარო მოხელემ დამირეკა და მითხრა, ხელზე რომ მოგიტანო ფული და ანგარიშზე არ ჩაგირიცხოო? შიშის ფაქტორის გამო, რაც ძალიან მძიმეა. საჯაროდაც დავწერე, ასეთ თანხას, ასეთ დახმარებას არ მივიღებ“, – გვითხრა ინდირა ებრალიძემ.

მოქალაქის თქმით, ამ უსამართლო დაჯარიმების მიუხედავად ის არ აპირებს უკან დახევას და კვლავაც შეუერთდება საპროტესტო აქციებს.

„თითქმის ყველა დაჯარიმებულს ვიცნობ, ჩემს გვერდით იდგნენ ისინი და ყველა აგრძელებს აქციაზე დგომას. მე, მაგალითად, 11 მარტს მქონდა სასამართლო პროცესი, 5 000 ლარით დამაჯარიმეს და 7 საათის მაგივრად 6 საათზე მივედი აქციაზე…

ეს ჯარიმა დისკომფორტი ნამდვილად არის, რადგან მარტივი შესაგროვებელი არ არის, მორიდების გრძნობაც მაქვს, რადგან ყველას თავისი გასაჭირი აქვს, უამრავი დაჯარიმებული ვართ და ა.შ., მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აქციაზე არ გავიდე. გამორიცხულია“, – გვითხრა საუბრის დასასრულს ინდირა ებრალიძემ.

ზებრა გადასასვლელზე გადასვლისთვის დააჯარიმეს თამარ სურმანიძეც, რომელსაც უკვე ჩაბარდა სასამართლო დადგენილება და შესაბამისად, ჯარიმის გადასახდელად განსაზღვრული ერთკვირიანი ვადის ათვლაც დაწყებულია.

თამარი კერძო სექტორში მუშაობს და მისი ხელფასი 1300 ლარია. ამასთან, მან ახლახან, 7 მარტს იქორწინა და ამბობს, რომ ახლად შექმნილი ოჯახის საჭიროებები ისედაც დიდია – „დიდი ქორწილი არ გვქონია. იმიტომ გადავიფიქრეთ, რომ აქციებს მალევე შევერთებოდით. 8-ში უკვე აქციაზე ვიდექით.

ეს ყველაფერი ძალიან სტრესულია.

მიუხედავად იმისა, რომ ახალდაოჯახებულები ვართ და უნდა ვხარობდეთ ყოველდღიურობით, პირიქით, იმიტომ, რომ ფაქტობრივად ვერ ვნახულობთ ერთმანეთს და სადაც ვნახულობთ, ეს არის აქცია.

ჩემი მეუღლე ფიზიკურად მუშაობს და ჩემთან შედარებით უფრო იშვიათად დადის ხოლმე, მაგრამ როცა შეუძლია ყოველთვის ჩემს გვერდით დგას აქციაზე… ყველაფერი გვაქვს გვერდით გადადებული, იმიტომ რომ, მთავარი ბრძოლა გვაქვს მოსაგები და ოჯახური ცხოვრების მომენტმაც თითქოს რაღაცნაირად დროში გადაიწია.

ემოციურად ძალიან მოქმედებს ეს ყველაფერი. პირველ რიგში მენტალურ ჯანმრთელობაზე აისახა. მოსვენება მაქვს დაკარგული, მაგრამ მაინც არ ვაპირებთ დანებებას“, – გვიყვება თამარ სურმანიძე.

მოქალაქის თქმით, არანაირი რესურსი არ აქვს იმისთვის, რომ 5 000 ლარიან ჯარიმას გასწვდეს – „მაშინ ჩემი რამდენიმე თვის ხელფასი უნდა მოვახმარო მხოლოდ ამ ჯარიმის გადახდას და თავად უნდა ვიყო სხვის კმაყოფაზე. ეს ჯარიმა წარმოუდგენლად ბევრ სირთულეს მიქმნის…

ეს თანხა შეიძლება გაცილებით მეტხანს მეყოს საკვებისთვის, ვიდრე ნახევარი წელიწადია, რადგან საკვებში არ ვხარჯავ დიდ თანხას. როგორც გითხარით ახლა დავოჯახდი და სხვა საჭიროებები მაქვს, ამიტომ მაქსიმალურად ვცდილობ თანხა დავზოგო. ვთქვათ, რესტორანში არ ვიარო და სახლში მოვიმზადო საკვები, პროდუქტები ბაზარში შევიძინო და ა.შ.

ინფლაციის დონე ქვეყანაში უზარმაზარია იმ პოლიტიკური პროცესების გამო, რაც სახეზე გვაქვს. ცდილობს მთავრობა რაღაც მაქინაციებით ამის დარეგულირებას, თუმცა აშკარად არ გამოსდის… ჩემი ხელფასი, 1300 ლარი ისედაც არ მყოფნის და ამას დაემატა ახლა ეს ჯარიმაც. თვიდან თვემდე ვალის აღებაც მიწევს, რომ დავიკმაყოფილო მინიმალური საჭიროებები. არ ვსაუბრობ გართობაზე და ნორმალური, სრულფასოვანი ცხოვრებისთვის საჭირო სხვა კრიტერიუმებზე“, – გვიყვება თამარი.

თამარ სურმანიძის თქმით, ჯარიმის გადახდაში ოჯახი ვერ დაეხმარება, მას პენსიონერი მშობლები ჰყავს.

„მამაჩემი ტაქსის მძღოლად მუშაობს, მაგრამ არავის არ აქვს იმხელა შემოსავალი, რომ 5 000-ლარიანი ჯარიმის გადახდაში დამეხმაროს. შეიძლება დამეხმარონ მიზერულად, მაგრამ ესეც იმ შემთხვევაში, თუ სხვა საჭიროებებს გადადებენ გვერდით“, – ამბობს მოქალაქე.

მისი თქმით, აქციებზე დგომას ძველებურად გააგრძელებს:

„ახლა უფრო მძაფრად ვგრძნობ იმის საჭიროებას, რომ უნდა ვიდგეთ გარეთ, ყოველდღიურად გავაპროტესტოთ და დავახევინოთ ამ მთავრობას უკან, რომ ქვეყნის რუსიფიკაცია დასრულდეს და გავიმარჯვოთ.

ჩემს მეგობრებში არიან ადამიანები, ვინც ამ რეპრესიების გამო [აქციებზე] უკვე ნაკლებად ჩნდებიან. ისინი, ვინც ძალიან გულანთებული პიროვნებები იყვნენ პროტესტის დასაწყისში, მაგრამ ვეღარ გამოდიან ამ ყველაფრის გამო აქციებზე.

ეს მოსახლეობის რაღაც ნაწილზე რა თქმა უნდა მოქმედებს და სწორედ ეს არის მათი მიზანი, რომ ჩაახშონ პროტესტი ამ და სხვა მეთოდებით“, – გვეუბნება თამარი. მას ჯერ არ აქვს გადაწყვეტილი გადაიხდის თუ არა ამ ჯარიმას.

„მე ჯერ არასდროს არ მქონია, ასე ვთქვათ, კანონთან პრობლემები. არასდროს და არაფერში. ჩემთვის აბსურდია, რომ ზებრაზე გადასვლის გამო ამხელა თანხის გადახდას მაკისრებს სახელმწიფო, რომელიც რეალურად ხელს უნდა მიწყობდეს და მე, როგორც მის მოქალაქეს, მეხმარებოდეს განვითარებასა და ეკონომიკურად გაძლიერებაში.

ჯერ არ გადამიწყვეტია გადავიხდი თუ არა ამ ჯარიმას. ამ დღეებში მივიღებ გადაწყვეტილებას. გუშინ ჩამბარდა დადგენილება და დიდი დრო არც მაქვს ფიქრისთვის… თუ გადავწყვეტ გადახდას, არ ვიცი… როგორ?

სამსახურიდან წამოსვლაც მიწევს პოლიტიკური პროცესების გამო. მინდა, რომ ბოლომდე მივუძღვნა საკუთარი თავი ამ პროტესტს.

ბოლომდე გავიაზრებ რისკებს, რაც ამ ჯარიმის გადაუხდელობას შეიძლება მოჰყვეს და შემდეგ გადავწყვეტ, როგორ მოვიქცე“, – გვითხრა საუბრის ბოლოს თამარ სურმანიძემ.

______________________

პროევროპული აქციების დაჯარიმებულ მონაწილეთა დასახმარებლად თანხა შეგიძლიათ ჩარიცხოთ შემდეგ ანგარიშებზე:

#GE38BG0000000162685131 – მიმღები ციალა ქათამიძე

#GE47TB7002743365100007 – მიმღები მალხაზ ჭკადუა

ამავე თემაზე: 

ბათუმში სტუდენტები ჯარიმის ფულს აგროვებენ – „ულუკმაპუროდ დაგვტოვეს, სწავლის უფლება წამართვეს“

See more

„ოცნების ქალაქში“ რაც მოხდა და 2 ბავშვი დაიღუპა, იგივე უნდა მოხდეს აქაც, ვინმემ ყურადღება რომ მიაქციოს აქაურობას?“ – გვითხრეს ტაქსის მძღოლებმა, რომლებიც ბათუმში, იუსტიციის სახლთან ჩერდებიან.

ბათუმში, იუსტიციის სახლთან, პროკურატურის წინ, შარტავას ქუჩაზე [გორგილაძისა და ფიროსმანის ქუჩებს შორის] ქალაქის ყველაზე მაღალი ცათამბჯენის ასაშენებლად ტერიტორია 2021 წლიდან შემოღობეს. ცათამბჯენები არ აშენდა, თუმცა ამ სამშენებლო მოედანზე დღეს ნებისმიერი შეიძლება მოხვდეს – მართალია, სამშენებლო მოედანი ტროტუარისგან სამშენებლო ღობით გამიჯნულია, თუმცა ღობის ნაწილი მოშლილია.

ამ ტერიტორიაზე თუ შეხვალთ, ნახავთ, რომ ფუნდამენტი რაღაცის ასაშენებლად მოუმზადებიათ, თუმცა ეს ცათამბჯენის საძირკველი არ არის.

ცათამბჯენის საძირკველი სავარაუდოდ იმ თხრილებში უნდა მოწყობილიყო, რომელიც წლების წინ ამოუღიათ და ახლა უკვე დაჭაობებულია.

თხრილს იქეთ კიდევ ერთი სამშენებლო მოედანია – აქ „ოცნების“ ყოფილ დეპუტატთან, ხვიჩა შარაშიძესთან დაკავშირებული კომპანია „ბლექ სი თაუერი“ მაღალსართულიან კომპლექსს აშენებს.

ამ მშენებლობაზე ტროტუარიდან ვერ შეხვალთ – გორგილაძის ქუჩის, ასევე ბსუ-ს ტექნიკური ფაკულტეტის [ყოფილი გეპეი] შენობის მხრიდან ღობე დაგხვდებათ, თუმცა აქაც არის შესაძლებელი მარტივად მოხვედრა – შარტავას ქუჩის მხრიდან მორღვეულ ღობეში თუ შეხვალთ და იმ ადგილს გაივლით, სადაც ცათამბჯენი უნდა აშენებულიყო.

იუსტიციის სახლთან მდებარე სამშენებლო მოედნებზე ვერც საინფორმაციო დაფას იპოვით. ადგილზე ვერ გაიგებთ, ვინ რას აშენებს.

ვინ არის პასუხისმგებელი უსაფრთხოებაზე, როცა შუა ქალაქში, პროკურატურის თვალწინ, სამშენებლო მოედნებზე, თანაც დაჭაობებულ ადგილას მოხვედრა ყოველგვარი ბარიერის გარეშეა შესაძლებელი? – ინფორმაციის მიღება ბათუმის მერიის მუნიციპალურ ინსპექციაში ვცადეთ, თუმცა უშედეგოდ. უწყების პრესცენტრში გვითხრეს, რომ საჯარო ინფორმაცია უნდა გამოვითხოვოთ.

იმის გამო, რომ უსაფრთხოების მინიმალური ზომები დაცული არ იყო, ოცნების ქალაქში ახალი კორპუსების მშენებლობის მიმდებარე ტერიტორიაზე მცირეწლოვანი ბიჭები თხრილში ჩავარდნენ და დაიღუპნენ. ამ შემთხვევაზე 2025 წლის 15 თებერვალს გამოძიება სსკ-ის 116-ე მუხლით დაიწყო, რაც გულისხმობს სიცოცხლის მოსპობას გაუფრთხილებლობით.

დღეს, 10 აპრილს, შსს-ს პრესცენტრში ვერ გვითხრეს, რა ეტაპზეა „ოცნების ქალაქის საქმეზე“ დაწყებული გამოძიება და დაისაჯა თუ არა ვინმე.

• რა უნდა აშენებულიყო იუსტიციის სახლთან და რა შენდება? 

ბათუმში იუსტიციის სახლის მიმდებარედ ყველაზე მაღალი თაუერის მშენებლობა აჭარის მთავრობამ 2021 წელს დააანონსა. ტერიტორიაზე, რომელიც ახლა პრაქტიკულად მიტოვებულია, „მეტრო ჰოლდინგთან“ დაკავშირებული კომპანია „დე ჯგუფი“ 72-სართულიანი სასტუმრო კომპლექსის, West Tower-ის მშენებლობას გეგმავდა.

2021 წელს აქ 7023 კვ/მეტრი მიწის ნაკვეთი „დე ჯგუფმა“ 30 მილიონ ლარად სასტუმროს მშენებლობის პირობით შეისყიდა.

რატომ ვერ აშენდა ცათამბჯენი? – აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს პრესცენტრში „ბათუმელების“ სატელეფონო ზარს არ უპასუხეს. ამ ბოლო დროს უწყების პრესცენტრი „ბათუმელების“ სატელეფონო შეტყობინებას საერთოდ არ პასუხობს.

ინფორმაციის მიღება აჭარის მთავრობის პრესცენტრსაც ვთხოვეთ, თუმცა უშედეგოდ.

„მასშტაბურობიდან გამომდინარე, გარკვეული პერიოდი წაიღო ინვესტიციის მოზიდვამ, ასევე, ბოლო პერიოდში ჰოლდინგის ირგვლივ განვითარებულმა მოვლენებმა გავლენა იქონია პროცესის მიმდინარეობაზე, თუმცა პროექტი ისევ აქტუალურია და ყოველდღიური მუშაობა მიმდინარეობს სახელმწიფო უწყებებთან ვადების ოპტიმიზაციასთან დაკავშირებით,“ – მხოლოდ ეს მოგვწერა კომპანია „მეტრო ჰოლდინგის“ იურისტმა, მაია ბერიძემ და შემდეგ დაგვიზუსტა, რომ „განვითარებულ მოვლენებში“ ბიზნესმენ გალიფ ოზთურქის დაკავებას, მის სისხლისსამართლებრივ პასუხისგებაში მიცემას გულისხმობს.

გალიფ ოზთურქი „მეტრო ჰოლდინგის“ დამფუძნებელია. იგი ნარკოდანაშაულისთვის 8 წლით დააპატიმრეს.

კომპანია „მეტრო ჰოლდინგში“ კონკრეტულად ვერ გვითხრეს, რატომ მოამზადეს ფუნდამენტი იქ, სადაც ცათამბჯენი უნდა აშენებულიყო, იუსტიციის სახლთან მომუშავე ტაქსის მძღოლების ინფორმაციით კი, ეს ფუნდამენტი ახალი რესტორნის მშენებლობისთვისაა.

„ხუთი წელია მიტოვებული ეს მშენებლობა თითქმის, დაახლოებით ერთი თვის წინ ჩამოასხეს ეს ადგილი, ასე თქვეს, რესტორანი კეთდებაო, მერე აღარ გამოჩენილან,“ – გვითხრეს ტაქსის მძღოლებმა.

„მეტრო ჰოლდინგი არ ფლობს ინფორმაციას მიმდინარე სამშენებლო სამუშაოებთან დაკავშირებით,“ – მოგვწერა „მეტრო ჰოლდინგის“ იურისტმა, – „აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს ფლობს 4 სუბიექტი: როგორც ჩვენი კომპანია, ასევე უცხო ქვეყნის მოქალაქეები. მიმდინარეობს საკითხის მოკვლევა, ვინაიდან „მეტრო ჰოლდინგს“ არანაირი თანხმობა სამშენებლო სამუშაოებთან დაკავშირებით არ აქვს გაცემული. ამ ეტაპზე ვცდილობთ კომპანიის ადმინისტრაციასთან დაკავშირებას და შესაბამისი განმარტების მიღებას“.

მეტი ინფორმაციის მისაღებად „ბათუმელები“„მეტრო ჰოლდინგის“ ერთ-ერთ ხელმძღვანელს, რაულ კახაძესაც დაუკავშირდა, თუმცა მან გვითხრა, რომ ამ საკითხზე კომენტარს ვერ გააკეთებს.

რაც შეეხება უსაფრთხოებას, „მეტრო ჰოლდინგის“ იურისტმა ეს გვიპასუხა: „უსაფრთხოების ნაწილზე სრულ პასუხისმგებლობას სწორედ ამ მშენებლობის ავტორებს ვაკისრებთ“.

რამდენად კანონიერად მიმდინარეობს სამშენებლო სამუშაოები ფიროსმანისა და შარტავას ქუჩების კვეთაში, სადაც ასევე არ არის განთავსებული საინფორმაციო დაფა? – ამ კითხვაზეც პასუხი ბათუმის მერიის მუნიციპალურმა ინსპექციამ უნდა გასცეს, თუმცა, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ინსპექციიდან ინფორმაცია არ მოგვაწოდეს. 

იმ კომპანიაში კი, რომელიც „მეტრო ჰოლდინგის“ მეზობლად აშენებს 44-სართულიან კომპლექსს, გვითხრეს, რომ ღობე არ აქვთ სამშენებლო მოედნის მხოლოდ ერთ მხარეს, „რადგან ეს მშენებლობის პროცესს უშლიდა ხელს. ღობე და საინფორმაციო დაფაც უახლოეს დღეებში გვექნება“.

რეესტრის მონაცემებით, „ბლექ სი თაუერის“ 100% წილის მფლობელია კომპანია „ჩემი სახლი“. ეს კომპანია, აჭარის უმაღლესი საბჭოს ყოფილ დეპუტატს „ქართული ოცნებიდან“ ხვიჩა შარაშიძეს ეკუთვნოდა, ახლა კი, გოჩა შარაშიძეს ეკუთვნის. მან „ქართულ ოცნებას“ ფული 2014 წელს შესწირა – 11 800 ლარი.

კომპანია „ბლექს სი თაუერსის“ ამ მშენებლობას და „მეტრო ჰოლდინგის“ სამშენებლო მოედანს შორის ვიწრო ზოლი [რომელიც ფიროსმანის ქუჩას გორგილაძის ქუჩასთან აკავშირებს] აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს ეკუთვნის. სწორედ ეს ზოლი არ არის შემოსაზღვრული უსაფრთხოების ღობით, როგორც „ბლექ სი თაუერის“, ისე „მეტრო ჰოლდინგის“ ნაკვეთების მხარეს.

______________________

მთავარ ფოტოზე: მშენებლობა შარტავას და ფიროსმანის ქუჩების კვეთაში. 2025 წლის 9 აპრილი

დღეს, 11 აპრილს, ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად 8 წლამდე ბავშვი დაიღუპა.

შემთხვევა ხელვაჩაურში, ორთაბათუმში მოხდა.

ავარია სოფლის სკოლასთან ახლოს მოხდა, ბავშვს ავტომანქანა ქუჩაში დაეჯახა.

ორბათუმში ხელვაჩაურის მერის წარმომადგენლის, როსტომ ფაღავას თქმით, სკოლასთან მოძრაობის შემზღუდავი ბარიერები არსებობს, თუმცა ტრაგიკული ფაქტი მაინც მოხდა.

შსს-ს ინფორმაციით, გამოძიება სსკ-ის 276-ე მუხლით არის დაწყებული, რაც სატრანსპორტო საშუალების მოძრაობის უსაფრთხოების ან ექსპლუატაციის წესის დარღვევას გულისხმობს.

„პირველ რიგში სოლიდარობა მზიას, რომელიც ყოველთვის იბრძოდა ამ ქვეყანაში მოქალაქეების და მედიის თავისუფლებისთვის. ჩემი აზრით, ეთიკური, დამოუკიდებელი და თავისუფალი მედია მოქალაქეების ხმაა და „ბათუმელები“, რომელიც არის მზიას დაფუძნებული, ყოველთვის იყო არა მარტო ბათუმელების, არამედ საქართველოს ხმა. ჩემი, ერთი რიგითი მოქალაქის ხმაც იყო ტერორის წინააღმდეგ ყველა ხელისუფლების დროს. დიდი მადლობა მზიას და დიდი მადლობა „ბათუმელებს“ – გვითხრა თორნიკე თევზაძემ ინტერვიუს დაწყებამდე.

თორნიკე თევზაძე უცხო ენების სპეციალისტია და ბოლო ორი თვეა ჯიუტად მართავს ერთკაციან საპროტესტო აქციებს გურჯაანის მერიის შენობის წინ საპროტესტო ბანერზე წარწერით – „არა სიღარიბეს! არა უსამართლობას! არა მონობას! იბრძოლეთ ღირსეული ქვეყნისთვის და ცხოვრებისთვის!“

თორნიკე თევზაძე ამ ფორმით უერთდება საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში, საპროტესტო აქციებზე გამოსული მოქალაქეების ორ მთავარ მოთხოვნას – გათავისუფლდნენ რეჟიმის ტყვეები და ჩატარდეს ხელახალი არჩევნები. ასევე, თორნიკე სიღარიბის დაძლევას ითხოვს, რაც, მისი თქმით, რეგიონებში კიდევ უფრო ხილულია.

მიუხედავად იმისა, რომ თორნიკე თევზაძის ოჯახი თბილისში ცხოვრობს, თორნიკემ გურჯაანში ცხოვრება ამჯობინა.

• გვიამბეთ თქვენს შესახებ: რამდენი წლის ხართ, პროფესიით ვინ ხართ, სად ცხოვრობთ და რას საქმიანობთ?

 უცხო ენების მასწავლებელი ვარ. ჩემი ონლაინ კურსები მაქვს, თურქულ და ფრანგულ ენებს ვასწავლი. 15 წლიდან ვარ აქტიური მოქალაქე. არასდროს არ ვყოფილვარ რომელიმე ორგანიზაციის წევრი. ყოველთვის ჩემი ნებით დავდიოდი აქციებზე, 2007-2012 წლებშიც და ახლაც. ჩემი პროტესტი ყოველთვის იყო უსამართლობის, სიღარიბის და მოქალაქეების ჩაგვრის წინააღმდეგ.

• თუ გახსოვთ თქვენი პირველი გამოცდილება საპროტესტო აქციაზე? როდის იყო ეს, რას უკავშირდებოდა აქცია და რას ითხოვდით?

2007 წლის 7 ნოემბერი იყო. დარბევის დროს გავედი. რაღაც ნაწილში მეც მოვყევი. კრიტიკული აზრის გამო ადამიანებს დევნიდნენ და ატერორებდნენ. მახსოვს, რომ სკოლიდან, ბოლო გაკვეთილიდან წავედი აქციაზე გაბრაზებული, რადგან დავინახე, რომ იქ ადამიანებს სცემდნენ პროტესტის გამო. მე-10 კლასში ვიყავი.

15 წლის თორნიკეს პროტესტიც იყო ძალადობის წინააღმდეგ.

თუ ძალადობის წინააღმდეგ არ ავიმაღლეთ ხმა და არ გამოვხატეთ ჩვენი პროტესტი, თუ არ გავუწიეთ წინააღმდეგობა მოძალადეს, მაშინ ის მთელ ქვეყანას დაიპყრობს და დაგვიმონებს.

დიქტატორები და ავტორიტარები იკვებებიან ადამიანების შიშით.

თუ ჩვენ შევშინდით და დავუშვით, რომ შეიძლება ამ ქვეყანაში მოქალაქეზე იძალადონ უსამართლოდ, მისი კრიტიკული აზრის, პროტესტის გამო, თუ ჩვენს უფლებას არ დავიცავთ, ვიცხოვრებთ მონობაში და როგორც მოქალაქეები აღარ ვიარსებებთ, იმიტომ, რომ მოქალაქეობა ნიშნავს შეგეძლოს შენი აზრის გამოთქმა ნებისმიერ თემაზე სიტყვიერად და ნიშნავს შეგეძლო დაუპირისპირდე მოძალადეს, რომელიც კანონის სახელით ძალადობს.

საქართველოში ხშირად არის ხოლმე, მაშინაც და დღესაც, ხშირად გვეუბნებიან, რომ ეს კანონებია… ამას სინამდვილეში კანონის ძალით ძალადობა ჰქვია. კანონი უნდა იცავდეს მოქალაქეს. თუ კანონი არ იცავს მოქალაქის გამოხატვის თავისუფლებას, მაშინ ეს კანონი უნდა გაუქმდეს და ეს კანონი არ უნდა მოქმედებდეს ქვეყანაში.

ჰიტლერიც არჩევნებით და კანონებით მოვიდა ხელისუფლებაში, ამიტომაც, კანონებითაც შეიძლება დიქტატურისა და ავტორიტარიზმის დამყარება ქვეყანაში.

• თქვენ გურჯაანში მართავთ ხოლმე საპროტესტო აქციებს. როგორც ვიცით, ძირითადად ერთკაციანი აქციები გაქვთ. რამდენი ხანია, რაც გამოდიხართ და საპროტესტო აქციებს მართავთ?

პროტესტის დაახლოებით პირველი ერთი თვე თბილისში ვიყავი. მეც მოვყევი რამდენიმე დარბევასა და ტერორში. ამ ყველაფერმა ჩემ თავზე, ჩემ თვალწინ გაიარა, ტელევიზიით არ მაქვს ნანახი. იყო ღამისთევები, იგივე პირველი დარბევა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან. მეც დამარბიეს, როცა სრულიად მშვიდობიანად ვიდექი. სრულიად მშვიდობიან მოქალაქეს მომდევდა სპეცრაზმი.

შეიძლება გაჩერდე ადამიანი, როცა პოლიციელი თუ სპეცრაზმი მოგდევს, მაგრამ მათ ეტყობოდათ, რომ ჩემი ცემა უნდოდათ, რასაც არანაირი გამართლება არა აქვს, მშვიდობიანად ვიდექი. რომ არ გავქცეულიყავი, მეც ისევე მცემდნენ, როგორც სხვა მოქალაქეებს სცემეს და ციხეშიც შეიძლება მოვხვედრილიყავი, მე უბრალოდ გადარჩენილი ვარ.

ერთი თვის შემდეგ ჩამოვედი გურჯაანში და გურჯაანიდან აქციებზე დავდიოდი თელავში ერთი თვე, თვე-ნახევარი. მე არ ვიცნობდი იქ არავის, არც გურჯაანში ვიცნობდი აქტივისტებს, მაგრამ ფეისბუქში ვნახე განცხადება და თელავში ვუერთდებოდი აქციებს.

ბოლო ორი თვეა თითქმის ყოველდღე გურჯაანის მერიასთან ვდგავარ. თელავიდან მოვდიოდი, სადაც ვიჩხუბეთ, იმიტომ, რომ სიტყვიერ შეურაცხყოფას გვაყენებდნენ და სპონტანურად გადავწყვიტე, რომ დავმდგარიყავი გურჯაანის მერიასთან და აქაც დამეწყო პროტესტი და მას შემდეგ თითქმის ყოველდღე ვდგავარ.

• რა არის თქვენი მოთხოვნები?

მთავარი მოთხოვნა ამ ეტაპზე სინდისის პატიმრების გათავისუფლებაა, რომლებიც ფაქტობრივად ჩემ თვალწინ დააკავეს. მშვიდობიანი მოქალაქეები, ახალგაზრდა ბიჭები და ასევე მზია. მეორე მოთხოვნა არის ახალი არჩევნების ჩატარება, რომელიც უნდა იყოს თავისუფალი და სამართლიანი და არა ტერორის ქვეშ და მოსყიდვით, რაც რეგიონებში განსაკუთრებულად დიდი პრობლემაა, რადგან აქ არის სიღარიბე.

ბანერზეც მიწერია. სიღარიბესაც ვაპროტესტებ და მისი დაძლევა ჩემი ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნაა. ხმების ყიდვა სწორედ სიღარიბესთანაა დაკავშირებული.

ევროკავშირთან ინტეგრაცია ჩემი მთავარი მოთხოვნებიდან ერთ-ერთია, რადგან ევროკავშირი და ევროპა ჩემთვის არის ღირებულებათა სისტემა და ევროპის ისტორია და ამერიკის ისტორია არის ბრძოლა თავისუფლებისთვის. ამიტომაც, ჩემთვის ევროპა და ამერიკა არის მოკავშირე თავისუფლებისთვის ბრძოლაში. მე ფრანგულს ვასწავლი და საფრანგეთის მთავარი დევიზია – „სოლიდარობა, თანასწორობა და ძმობა“, რაზეც დგას ევროპული კულტურა და ცივილიზაცია.

ჩემთვის მნიშვნელოვანია ვიყოთ ევროპის, როგორც თავისუფალი სივრცის ნაწილი.

• რამდენად რთულია გამართო აქცია მარტო ერთმა ადამიანმა? როგორია ხოლმე ამ დროს საზოგადოების რეაქცია? რა გაძლიერებთ ასეთ დროს, რა გაძლევთ მოტივაციას?

პროტესტის რამდენიმე ეტაპი გავიარეთ მეც და ალბათ გურჯაანის მოსახლეობამაც და მერიამაც, იმიტომ, რომ მე არ მახსოვს გურჯაანში ასეთი, ერთკაციანი პროტესტი…

პირველ ეტაპზე ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენლები სიტყვიერ შეურაცხყოფას მაყენებდნენ, მოსყიდულს მეძახდნენ, ეს იყო ჩემი დამცირების ფორმა, ასე ვთქვათ.

ინციდენტებიც იყო. როცა მე ვუსტვენდი, ხმამაღლა ვყვიროდი და ვაპროტესტებდი, გურჯაანის მერიის ტერასიდან გადმომასხეს წყალი, რაც მერე მედიამაც გააშუქა… მაყენებდნენ სიტყვიერ შეურაცხყოფას, იყო კამათი და უცბად ამ კამათის დროს გადმომასხეს ცივი წყალი. ეს იყო ძალიან რთული ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით. მიუხედავად იმისა, რომ 15 წლიდან აქციებზე დავდივარ და ყველაფერი გამომიცდია. პატარა ქალაქში ვართ, ჩემი უბნის ბოლოშია მერიის შენობა, მაინც ერთმანეთს ვხვდებით. ისედაც, სულ 4-5 მთავარი ქუჩა გვაქვს.

სხვა ინციდენტებიც იყო. ზოგიერთი მოქალაქე სიტყვიერ შეურაცხყოფას მაყენებდა, დიდი ალბათობით, „ოცნების“ მომხრეები და როცა ვუპასუხე მეც სიტყვიერად, ერთ-ერთი მოქალაქე მოვიდა, „ნაცი“ დამიძახა და დამარტყა. ჩემზე ფიზიკური თავდასხმა იყო. პოლიციაც გამოვიძახე, საქმეც იყო აღძრული გურჯაანის პოლიციაში. ესეც ძალიან რთული იყო ჩემთვის ფსიქოლოგიურად. საბოლოოდ მე არ მოვითხოვე ამ ადამიანის დასჯა, იმიტომ, რომ ის არ იყო „ტიტუშკა“ და მე კონკრეტულ მოქალაქეებს არ ვებრძვი…

მახსენდება მესამე შემთხვევა, როცა გურჯაანის მერიის მეორე შენობასთან გადავინაცვლე, ასევე გასაპროტესტებლად, ვუსტვენდი, მქონდა შეძახილები. ერთი მოხუცი მოდიოდა ჩემკენ, რომელმაც დაგდებული ქვა აიღო და ამ დროს, ზევიდან, გურჯაანის მერიის წარმომადგენელი ჩემზე გაბმულად ეძახდა – „ჩაარტყი!“…

• ამ ყველაფრის ფონზე რა გაძლევთ მოტივაციას, რომ ისევ გახვიდეთ და გამართოთ ერთკაციანი პროტესტი?

იცით, გურჯაანის მერიის პრესსამსახურმა თქვა, რომ არც ერთი შემთხვევა არ ყოფილა, რაზეც გიამბეთ. ამან პირადი ბრაზიც გამიჩინა.

ჩემი მოტივაციაა, როგორც ბავშვობაში: უსამართლობის, სიცრუის, უტიფრობის წინააღმდეგ ბრძოლა. ბრძოლა იმის წინააღმდეგ, რომ მოქალაქეები უსაფუძვლოდ და უკანონოდ ჰყავთ დაპატიმრებულები. იგივე მზია, იგივე სხვა სინდისის პატიმრები. ესაა ჩემი მოტივაცია პირად ბრაზთან ერთად, იმიტომ, რომ ადამიანები თვალებში გიყურებენ და გეუბნებიან – არ მომხდარა მსგავსი არაფერი, არც სიტყვიერი შეურაცხყოფა, არც წყლის გადმოსხმა და სხვა.

• პროტესტის გარდა, როგორც მოქალაქე ჟურნალისტი, ცდილობთ ადგილობრივებს ინფორმაცია მიაწოდოთ ქვეყანაში მიმდინარე პროცესების შესახებ. უკვე გაქვთ გვერდიც – „გურჯაანის ხმა“. საინფორმაციო ვიდეოების ჩაწერა როდის და რატომ დაიწყეთ?

 გვერდი „გურჯაანის ხმა“ იმ დღეს შევქმენი, როცა პირველად დავდექი გურჯაანის მერიასთან.

ჩემი მიზანი იყო, რომ ჩემი, ერთი კაცის პროტესტი გაეგონათ როგორც გურჯაანში, ისე მთელს საქართველოში.

ყოველ დღე, როდესაც მივდივარ გურჯაანის მერიის შენობისკენ, პირდაპირ ეთერს ვრთავ და ამით ჩემი პროტესტის შესახებ თავს ვახსენებ საზოგადოებას და იმ დღეს რაც არის მნიშვნელოვანი, იმაზე ვესაუბრები.

მეორე მხრივ, რადგან თავდასხმა იყო ჩემზე, პირდაპირ ეთერში ყოფნა თავდაცვის საშუალებაცაა… არ მინდა ხოლმე ამაზე საუბარი, მაგრამ ჩემს ქალაქში, უსაფრთხოების განცდა დამეკარგა. ხშირად ღამე არ გავდივართ ქალაქში, როცა ჩემზე თავდასხმა მახსენდება, თუმცა იმდენი რამე ხდება, ჩემი ამბავი არაფერია. ადამიანები ციხეში არიან.

• თქვენ ისაუბრეთ თქვენს უსიამოვნო გამოცდილებებზე თქვენი პროტესტის განმავლობაში. გაქვთ საპირისპირო, კარგი გამოცდილება?

გურჯაანის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ან თბილისშია, ან საზღვარგარეთ. აქ არიან ძირითადად დარჩენილები ან პენსიონერები, ან სკოლის მოსწავლეები.

მერიის წინ დგომისას ჩემთან ბევრი პენსიონერი მოდის და ასე ვთქვათ, თავის პრობლემებს მიზიარებს. ბევრი მათგანი მხარდაჭერასაც გამოხატავს. ერთმა პენსიონერმა მითხრა, ახალგაზრდა რომ ვიყო შენ გვერდით დავდგებოდიო. ერთი სკოლის მოსწავლის მშობელმა მითხრა – ჩემს ოჯახს აშინებენ და არ შემიძლია შენ გვერდით დგომაო.

„გურჯაანის ხმის“ კომენტარებშიც ბევრი მიწერს, რომ გაძლიერდა და ჩემმა პროტესტმა იმედი მისცა.

ბევრი პენსიონერი მოდის ხოლმე და ხელჯოხებით ჩერდებიან. დიდხანს გაჩერება, რა თქმა უნდა, პენსიონერებს არ შეუძლიათ…

როგორც სხვაგან, ისე გურჯაანშიც, სიღარიბეა მთავარი პრობლემა. ჩემს საპროტესტო ბანერზე მიწერია: „არა სიღარიბეს! არა უსამართლობას! არა მონობას!“.

ერთი კაცი მოვიდა და მითხრა – „მე ღარიბი ვარ და შენ ხარ ჩემი ხმა“. სახელი მითხრა და მთხოვა, რომ მისი სახელი არ დავივიწყო.

სკოლის მოსწავლეც მოსულა, რომელსაც უთქვამს, რომ ბუფეტში ძალიან ძვირი ღირს საჭმელი და მას არ შეუძლია ფუნთუშის ყიდვაც კი.

აფხაზეთიდან დევნილი ერთი ქალიც იყო ჩემთან მოსული, რომელიც სახელმწიფოსგან ითხოვდა დახმარებას, მაგრამ რადგან კრიტიკულადაა განწყობილი ხელისუფლების მიმართ, მას ძალიან გაუჭირდა ამ დახმარების მიღება…

ჩემთვის ყოველი დღე ახალი პროტესტის დასაწყისია. ხანდახან მგონია, რომ ერთი დღე ერთი საუკუნეა, იმდენად ბევრი რამ ხდება ქვეყანაში. ყოველი ახალი დღე, მგონია, რომ ხელახლა ვიწყებ პროტესტს და ხელახლა ძალა მჭირდება, რომ გავიდე ჩემი უბნის ბოლოში… გურჯაანის მერია ჩემს უბანშია. იქ რომ ვდგავარ, ხშირად მომაძახებენ ხოლმე – „მართალი ხარ!“ და ეს ისე მნიშვნელოვანია!

ქუჩაშიც გავუჩერებივარ და მადლობა უთქვამთ ჩემთვის. ეს მე ძალიან მაძლიერებს.

• რას ეტყვით ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქში საპროტესტო აქციებზე მდგომ თანამებრძოლებს. რა არის თქვენი სათქმელი გურჯაანიდან?

ერთი მოქალაქის ბრძოლას აქვს დიდი ძალა, ერთ მოქალაქეზე დგას ჰუმანური და სამართლიანი სახელმწიფო და მთლიანად საზოგადოება.

ჩვენ უნდა მოვახერხოთ პროტესტის შენარჩუნება. ყველას არ აქვს იმის ძალა, რომ დაუპირისპირდეს ასეთ მოძალადე რეჟიმს, მაგრამ ვინც ვიბრძვით, ჩვენ ერთმანეთი უნდა გავაძლიეროთ, ერთმანეთს ხმა მივაწვდინოთ და სოლიდარობა გამოვუცხადოთ. ერთი ადამიანი დგას გარეთ მარტვილშიც, მზისა გაბეშია.

ერთი ადამიანი ვიქნებით, ხუთი, ათი თუ თხუთმეტი, ამ სიბნელესა და ტერორში, ჩვენი ბრძოლა ძალიან მნიშვნელოვანია.

„სანამდე უნდა შევწიროთ შვილები მსხვერპლად? ულამაზესი, უკარგესი ბავშვი გამოასალმეს სიცოცხლეს. დღეს სხვისი იყო, ხვალ შეიძლება ჩვენი იყოს, არაფრისგან ვართ დაზღვეული და დაცულები“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ საუბრისას ბათუმში, ბარცხანის დასახლებაში მცხოვრები ნონა ფარტენაძე.

ბარცხანაში, 8 აპრილს, მატარებელი 13 წლის დათუნას დაეჯახა, რომელიც სკოლიდან სახლში ბრუნდებოდა. ბავშვი ადგილზე დაიღუპა. ლიანდაგი, სადაც დათუნა დაიღუპა, შემოსაზღვრული არ არის, აქ არც გამაფრთხილებელი ნიშნებია. 

როგორც ადგილობრივები ამბობენ, ეს არ არის უბედური შემთხვევის პირველი ფაქტი. აქ გვითხრეს, რომ ამ გადასასვლელმა უკვე ათზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა ბოლო წლებში.

მატარებლის ლიანდაგი, რომელიც დასახლებულ პუნქტსა და სკოლას შორის გადის, შემოსაზღვრული არ არის. სკოლაში ასობით ბავშვი სწავლობს, რომლებიც თითქმის ყოველდღე გადადიან ლიანდაგზე, რომლის ირგვლივ, უსაფრთხოების არცერთი ნორმა არ არის დაცული.

აქ არც შუქნიშანი დგას, არც გამაფრთხილებელი წარწერებია, რომელიც ბავშვებს ან თუნდაც მოზარდებს შეახსენებს, რომ ლიანდაგზე გადასვლისას სიფრთხილე გამოიჩინონ, რადგან აქ მატარებელი მოძრაობს.

როგორც მოსახლეობა ამბობს, არც „საქართველოს რკინიგზას“ და არც ბათუმის მერიას, უსაფრთხოების ზომები არ მიუღიათ.

„უდიდესი ტრაგედიაა.

მერამდენე შემთხვევაა უკვე, როცა ამ ლიანდაგზე ადამიანი იღუპება. ნუთუ ჩვენ, ამ ქვეყნის მოქალაქეები არაფრად ვღირვართ ამ ქვეყნისთვის, ამ ხელისუფლებისთვის, რომ ეს გადასასვლელი მოგვიწესრიგონ.

ორი წლის წინ ტურისტი ქალი მოკლა აქ მატარებელმა, ერთ ბავშვს ფეხი მოაჭრა და კიდევ იყო არაერთი შემთხვევა, დაღუპვის და ადამიანის დასახიჩრების.

ვითხოვთ, რომ გაკეთდეს ლიანდაგზე უსაფრთხო გადასასვლელი.

„ვწუხვართ“ და „სამწუხაროა“ – ეს გვესმის მხოლოდ. არანაირი პასუხისმგებლობა არავისგან. კეთილი ინებონ და მიიღონ შესაბამისი ზომები, ვისაც ამის მოწესრიგება ეხება“- ამბობს ნონა ფარტენაძე.

ამავე უბანში ცხოვრობს ლევან ცერცვაძეც. სახიფათო ლიანდაგის გადაკვეთა მის 14 წლის შვილსაც თითქმის ყოველდღე უწევს.

„რაც ეს ფაქტი მოხდა, ამის შემდეგ მარტო ვეღარ ვუშვებ.

ეს არ არის პირველი და ხედავთ, რომ აქვე საჯარო სკოლაა, სადაც უამრავი ბავშვი სწავლობს და შეიძლება კიდევ მოხდეს ასეთი შემთხვევა.

აქ თუ რაიმე პრევენცია არ მოხდა უსაფრთხოების, სადაც არის სკოლა და სწავლობენ ჩვენი პატარები, დაცული ვერ იქნებიან ჩვენი შვილები.

მილიონი ვარიანტი შეიძლება გააკეთონ. არსებობს ამის გამოცდილება და შეიძლება ამ პრობლემის მოგვარება“ – ამბობს ლევან ფარტენაძე.

ლიანდაგზე მოსახლეობას ხის ფიცრები აქვს დაგებული, რომელიც უკვე დაზიანებული და დამპალია.

„აქ შეიძლება ადამიანს ფეხი ჩაუვარდეს ან დაუცურდეს და ის მანევრი ვერ გააკეთოს, რომ დროულად გადავიდეს მეორე მხარეს უსაფრთხოდ და გადაასწროს მატარებელს.

სანამ ბარცხანის ხიდი გაკეთდებოდა, აქ მანქანებიც გადადიოდნენ და იდგა შლაგბაუმიც. იდგა გამაფრთხილებელი ნიშნებიც, მაგრამ რაც ეს ხიდი გაკეთდა, ბარცხანის ტერიტორიას პატრონი აღარ ჰყავს“ – ამბობს ლევანი.

მისი თქმით, როცა მთავრობა ხედავს, რომ არაერთი დაზარალებული და დაღუპულია, მოსახლეობამ რომც არ მიმართოს, თავად უნდა მიიღოს დროული ზომები.

„სანამ ბავშვის სიცოცხლე შეეწირა, მანამდე ხომ უნდა მისულიყვნენ იმ დასკვნამდე, რომ პრობლემაა აქ. თვითონ ხომ უნდა ხვდებოდეს ადამიანი, რომელიც ამოწმებს თუნდაც სკოლის უსაფრთხოებას, რომ ლიანდაგი არის გაშიშვლებული და ბავშვს შეუძლია გადაირბინოს ან უბრალოდ ითამაშოს აქ. მით უმეტეს, რომ აქვე, ლიანდაგის გვერდითაა სათამაშო მოედანი, სტადიონი, რამდენი ბავშვი თამაშობს აქ ზაფხულობით და ყოველდღიურად უწევთ ამ საფრთხის გადალახვა.

შემაძრწუნებელია ის, რაც მოხდა.

სასწრაფოდ მისაღებია უსაფრთხოების ზომები“ – ამბობს ლევან ცერცვაძე.

ნატა სულავაც ამ უბანში ცხოვრობს. მას აუტისტური სპექტრის მქონე შვილი ჰყავს და ამბობს, რომ ისიც ხშირად მოძრაობს ამ გზაზე.

„ამასწინათ გამოიპარა სკოლიდან და ძლივს გადაარჩინა მეზობელმა. არავინაა დაცული და ვითხოვთ, რომ ეს გზა გახდეს უსაფრთხო და დაცული.

ჩვენც გადავდივართ ამ გზაზე უფროსები და ყოფილა შემთხვევა, მეც მომპარვია მატარებელი ისე, რომ ვერ შევამჩნიე, რადგან ზოგჯერ გაძლევს სიგნალს, ზოგჯერ – არა და ძლივს გადავრჩენილვართ.

მე მგონი, საქართველოს ბიუჯეტს აქვს ამის საშუალება, რომ აქ ღობე გაკეთდეს. საშინლად განერვიულებულები ვართ ყველა და შეშინებული. „ვიზიარებ“ და „ვწუხვარ“ არ შველის ამ ამბავს, დაუყოვნებლივ მიიღონ უსაფრთხოების ზომები“ – ამბობს ნატა სულავა.

დაუცველად გრძნობს თავს მარიამ სამნიძეც.

„გადასასვლელი არ გვაქვს. არც ღობეა, არც გამაფრთხილებელი რამ. გადასასვლელი ფიცრები დამპალია, აქ შეიძლება ჩავარდე. ტვირთით მოვდიოდი ამასწინათ და ძლივს გადმოვედი, ძალიან გამიჭირდა. თხოვნით მივმართავთ ყველას, ვისაც ეხება, რომ გაგვიკეთონ უსაფრთხო გადასასვლელი“ – გვეუბნება ის.

„ბათუმელებს“ კიდევ ერთმა მოქალაქემ უთხრა, რომ ბეწვზე გადარჩა ლიანდაგზე გადასვლისას:

„მეც მქონდა შემთხვევა და გადამარჩინეს. ლიანდაგზე რომ გადმოვდიოდი, ვერ დავინახე მატარებელი. ხმაც არ ისმოდა, ისე მოდიოდა. აქვე ბიჭები ისხდნენ ფანჩატურში. დამიძახეს – „ფრთხილად, მატარებელიო“ და ერთი ნაბიჯით გადმოვიწიე უკან, თორემ დიდი შანსი იყო, მეც იგივე დამმართოდა.

ღამით კიდევ უფრო სახიფათოა აქ გადასვლა, შეიძლება ფიცარი ჩაგიტყდეს, ფეხი ჩაგივარდეს და ვეღარ მოასწრო გადმოსვლა.

ამხელა სკოლაა აქ, სკოლასა და მოსახლეობას შორის ლიანდაგი არ უნდა იყოს და თუ არის, უნდა იყოს გამაფრთხილებელი ნიშნები და დაცული უნდა იყოს უსაფრთხოება“ – ამბობს შორენა ბარაბაძე.

ბავშვის დაღუპვის დღეს „საქართველოს რკინიგზა“ მხოლოდ სამძიმრით შემოიფარგლა, ბათუმის მერიას კი, ჯერ-ჯერობით განცხადება არ გაუკეთებია.

ვიდეო: