„რატომ არ არის დღეს გიორგი ანწუხელიძე სახლში?… ყველა ბავშვს სჭირდება მშობელი სახლში და არა უაზროდ განწირული ვიღაცის პიარისთვის“, – განაცხადა თეა წულუკიანმა, ანტიკონსტიტუციური და ერთპარტიული პარლამენტის ვიცე-სპიკერმა, ეგრეთ წოდებულ კომისიაზე, სადაც აგვისტოს ომის თემას კვლავ განიხილავენ.
პრეზიდენტის სალომე ზურაბიშვილის თქმით, ეროვნული გმირობის გაუფასურება ქვეყნის ღალატის ტოლფასია.
რა მიზანი აქვს ანწუხელიძის გმირობის გაუფასურების მცდელობას და იმის დემონსტრირებას, რომ სამშობლოს დაცვას, სახლში ყოფნა სჯობს? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ დავით ჯინჭარაძეს ესაუბრა, რომელიც კემბრიჯის უნივერსიტეტის მაგისტრანტი და „თავისუფლების მოედნის“ წარმომადგენელია.
- დავით, როგორ ფიქრობთ, რის მიღწევას ცდილობს წულუკიანი და, შესაბამისად, „ქართული ოცნება“, როცა ამბობს, რომ ანწუხელიძის გმირულად დაღუპვა უაზრობა იყო?
როცა ასეთ რამეს ამბობს წულუკიანი, ეს ნიშნავს, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ ნელ-ნელა დაიწყო ჩვენი შემზადება არა მხოლოდ ისტორიის გადაწერისთვის, არამედ იმ რეალობის გადაწერისთვის, რომელშიც ვცხოვრობთ.
როცა ამბობ, რომ „ყველა ბავშვს აქვს უფლება ჰყავდეს მშობელი“, რეალურად ამით ეუბნები ხალხს, რომ არ გაწირონ თავი სამშობლოსთვის, არ გამოვიდნენ გარეთ, არ იბრძოლონ სამართლიანობისთვის, თავი არ დააჭერინონ, არ დაძაბონ სიტუაცია, რადგან ეს მათი წარმოსახვითი „მშვიდობა“ უფრო მნიშვნელოვანია და ამ წარმოსახვითი მშვიდობის საზომი არის ის, რომ ვთქვათ ასე ფასადურად, ყველა ოჯახი არის მთელი, მაგრამ რეალურად, ქვეყანაში არის დიქტატურა.
ამ აზრის გამყარებას ცდილობს „ქართული ოცნება“ ბოლო პერიოდი, მაგრამ, მე მაინც მგონია, რომ წულუკიანს გაექცა და ვერ მოზომა, რამდენად უნდა ეთქვა ეს.
- წამოსცდა თუ მიზანმიმართულად ხდება სამშობლოს დაცვის გაუფასურება?
მიზანმიმართულად ხდება, მაგრამ მათთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს გააკეთონ ნელ-ნელა. ისინი უყურებენ საზოგადოების რეაქციას და თუკი დღეს ან ხვალ არ ამოიღო ამაზე საზოგადოებამ ხმა, ერთი წლის შემდეგ, ეს შეიძლება რეალობა იყოს და უკვე გადაწერილი იყოს საქართველოს ისტორია, სადაც შესაძლოა აგვისტოს ომიც საქართველოს დაწყებულად ჩაითვალოს და მაშინ უკვე იქნება გვიანი.
წულუკიანს კი აღმოხდა მისი რეალური მიზანი, თუმცა მან ვერ მოზომა ხალხის რეაქცია. ზუსტად ისე, როგორც თავის დროზე კობახიძემ, როცა თქვა, რომ ევროკავშირთან აჩერებდა მოლაპარაკებებს.
- „ყველა ბავშვს უნდა ჰყავდეს მშობელი გვერდით“ – ეს ალბათ კარგად ჟღერს, მაგრამ ამ ბავშვებს ასევე აქვთ უფლება ჰქონდეთ სამშობლო და ამ სამშობლოში დაცული იყოს მათი სიცოცხლე და ყველა სხვა უფლება.
51 პოლიტპატიმარი გყავს და ისინიც ვიღაცის შვილები არიან. ზოგიერთი მათგანი ვიღაცის მშობელიც იქნება და რატომ არ აქვთ პოლიტპატიმრების ოჯახებს უფლება, რომ მათი ოჯახებიც იყოს მთელი და რატომ არ ვსვამთ მაშინ კითხვას, რას ემსახურება ოჯახების გახლეჩა და თუნდაც ოჯახების ერთმანეთთან დაპირისპირება?
უნდა ვკითხოთ თეა წულუკიანს, რას ემსახურება ის, რომ „ინდიგოს“ ჟურნალისტი დაიჭირეს, მისი და კი, „ოცნების“ პროპაგანდისტულ ტელევიზიაში მუშაობს. ეს არის ოჯახის სიწმინდე?
მას აქვს თურმე უფლება ანწუხელიძეზე დასვას რაღაც კითხვები და ჩვენ არ გვაქვს უფლება „ოცნებას“ ვკითხოთ, ისინი რას აკეთებენ.
ეს არის აქ მთავარი ირონია, რომ „ოცნება“ ყოველთვის ოჯახის სიწმინდეზე, მშვიდობაზე გველაპარაკება, თავიანთი შვილებისთვის უნდათ საუკეთესო, ევროპული განათლება, ევროპაში ცხოვრება, მაგრამ, სხვისი შვილებისთვის უნდათ ციხე. ყველანაირი მორალური ზღვარი გადალახული აქვთ, მათი პირადი ცხოვრება, როგორიც მათ უნდათ ისეთია, ხოლო სხვებს ასწავლიან, როგორი უნდა იყოს ის.
როცა ასეთი პარტიის წარმომადგენელი, მორალურად გახრწნილი ადამიანი ანწუხელიძეზე საუბრობს, ეს არის მიუღებელი. წარმოუდგენელია, პოლიტპატიმრების არსებობის ფონზე ეს კითხვა საერთოდ როგორ გაბედა და დასვა.
- საქართველოს ისტორია, რეალურად არის გმირობის, სამშობლოსთვის თავგანწირვის ისტორია. ყველა გმირს რომ ეფიქრა, მოდი სახლში დავრჩები, რა დროს გმირობაა, მოაღწევდა კი საქართველო აქამდე?
რა თქმა უნდა, ვერა. ჩვენ გვასწავლიდნენ, რომ დიდგორის ბრძოლისას, დავით აღმაშენებელმა უკან დასახევი გზა ჩახერგა, რომ ხალხი მხოლოდ წინ წასულიყო. ჩვენ გვასწავლიდნენ, რომ ამ ქვეყანას დამპყრობლები რვაჯერ შემოესეოდნენ და ხალხი არ ფიქრობდა იმაზე აი, მერვედ რადგან შემოგვესია, ხომ არ დავნებდეთ.
იყო პერიოდი, როცა საქართველო რამდენიმე იმპერიას შორის იყო გაყოფილი და იყო პერიოდი, როდესაც ვეჭიდებოდით და ვებრძოდით უდიდეს იმპერიებსაც. ასეთ საზოგადოებას ნელ-ნელა, ამ წლების განმავლობაში „აბა ომი გინდას“ შიშით, ყველანაირი მორალური კომპასი მოუსპეს.
წულუკიანმა თქვა, ვიღაცის პიარს შეეწირა ანწუხელიძეო, ეს იმის ფონზე, როცა საქართველო იყო ქვეყანა, სადაც არათუ ომით ვერ შეაშინებდი ხალხს, არამედ ომი იყო რეალობა და ვინც მოჩვენებით მშვიდობას ჰპირდებოდა საქართველოს ეს იყო საბჭოთა კავშირი, იქ იყო ეს მოჩვენებითი მშვიდობა.
- თუმცა, თუ წულუკიანის ლოგიკით ვიტყვით, ვერც მან აიცილა ომი.
თეა წულუკიანს უნდა, რომ საბჭოთა კავშირსაც აჯობოს – ის, რაც მამამისმა ვერ გააკეთა თავის დროზე, უნდა, რომ გააკეთოს წულუკიანმა. ამ კომისიის დანიშნულებაც ეს არის, რომ თუკი არსებობს, თუნდაც არალეგიტიმური პარლამენტის მიერ მიღებული დასკვნა და რაღაც დოკუმენტი, სადაც ეს ყველაფერი არის ასე მორთმეული, რომ თურმე საქართველომ დაიწყო ომი, რომ თურმე ჯარისკაცები პიარისთვის იხოცებოდნენ, რომ საქართველო ვიღაცის ამბიციას შეეწირა, ეს იმას ნიშნავს, რომ ხალხმა 2008 წლამდე არ იცოდა, როგორი ბოროტება იყო რუსეთი?
ისევ ხდება რუსეთის 200-წლიანი კოლონიალისტური ისტორიის იგნორირება. ეს ნიშნავს, რომ ამ კომისიის მიზანი არც არასდროს ყოფილა რაიმეს გააზრება ან გადააზრება, მისი მიზანია რუსული კოლონიალისტური ხელისუფლების დამყარება საქართველოში.
დარწმუნებული ვარ, მოვა მაისი, ივნისი და ეს ყველაფერი წერილობითაც შევა ამ დოკუმენტში. ეს იქნება კატასტროფა და როცა ეს ყველაფერი გაქვს როგორც ქვეყანას, ძალიან მძიმე შედეგი გიდგება.
დავით ჯინჭარაძე
გუშინ წულუკიანი აპელირებდა იმაზე, რომ თითქოს წინა ხელისუფლებამ მოაწერა რეზოლუციას ხელი, სადაც საქართველოს დებდნენ ბრალს ომის დაწყებაში და ჩვენ რამდენი ვიწვალეთ, რომ სტრასბურგში ეს გაგვენეიტრალებინაო. რეალურად ახლა აკეთებს იმაზე უარესს, რადგან თუკი პარლამენტის დონეზე ასეთ დოკუმენტს მიიღებ, მაშინ არ გაქვს უფლება, სხვა ხელისუფლების შეცდომებზე ილაპარაკო.
დოკუმენტში, სადაც ანწუხელიძეს სდებ ბრალს და მის გმირობას არ აფასებ სათანადოდ, ეს უკვე არის საერთაშორისო მასშტაბის კატასტროფაა ჩვენი ქვეყნისთვის. ზუსტად ამას ამზადებს თეა წულუკიანი.
ამ ზეპირი განცხადებებით ცდილობს შეგვამზადოს ახალი რეალობისთვის.
- ამ ახალ რეალობას რა მოჰყვება თქვენი აზრით?
ეს ახალი რეალობა არის ის, რომ რამდენიმე თვეში ან თვეში ერთხელ იტყვის ისეთ რამეს, რაც ობიექტურად გაგვაბრაზებს, ისეთ კანონებს შემოიღებენ, რაც ასევე გაგვაბრაზებს და მერე ეს ბრაზი გადადის.
მერე ნელ-ნელა, ამ ბრაზის მონაცვლეობით ისინი რეალურად აკეთებენ რუსულ საქმეს.
თუკი არაფერი შეიცვალა, რამდენიმე თვეში ეს იქნება ქვეყანა, სადაც განათლების პროგრამა იქნება შეცვლილი, სადაც აგვისტოს ომი შეიძლება საერთოდ აღარ იყოს ნახსენები, ან ეწეროს, რომ იყო რაღაც ხუთდღიანი დაპირისპირება „უცხო ძალასთან“.
ცდილობენ, ამ ყველაფერთან ქართველ ხალხს რაღაცნაირი ემოციური კავშირი მოუსპონ და ემოციურად განაწყონ ნეიტრალურად.
9 აპრილი იყო ახლახან და „ქართული ოცნების“ ბევრმა მხარდამჭერმა ისიც არ იცის 9 აპრილი რა იყო და რატომ იყო. ბევრი ულოცავდა კიდეც ერთმანეთს ამ დღეს. იყო მცდელობა 9 აპრილს დაღუპულთა გმირობის გაუფასურებისაც, რადგან კობახიძემ და „ოცნების“ სხვა ლიდერებმა თქვეს, რომ მაშინაც და დღესაც „უცხო ძალა“ ებრძოდა ქვეყანას.
ჩვენ, ხალხს გვიწოდეს „უცხოური ძალა“, რადგან არ მივუშვით ისინი მონუმენტთან და ამ ყველაფრის შემდეგ, თეა წულუკიანი ისტორიის ახალ ფურცელს ეჭიდება.
ამ ყველაფრის უკან უნდა დავინახოთ „ქართული ოცნების“ გამიზნული სტრატეგია. ისინი ცდილობენ, რეალობა შეცვალონ. გათვლა არის ის, რომ ზემოქმედება მოახდინონ იმ ახალგაზრდებზე, რომლებიც დღეს არიან სკოლებში.
თუ 12,1,-15 წლის ახალგაზრდებს არ ასწავლი შენი ქვეყნის რეალურ ისტორიას, მაშინ მათი მართვა გაცილებით მარტივი იქნება.
- ჩვენ ვხედავთ, რომ საოკუპაციო ხაზიდან თითქმის ყოველდღე იტაცებენ ადამიანებს, თუმცა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას არასდროს მოუგვარებია ეს საკითხი. მაშინ, რის საფუძველზე სვამენ კითხვებს, როცა თავად ვერაფერი გააწყვეს ოკუპაციასთან?
როცა „ოცნება“ ამბობს, რომ თვითონ არის სტაბილურობის, მშვიდობის და სუვერენიტეტის გარანტი, ესეც სიცრუეა. სუვერენიტეტი ხომ არის ის, რომ მინიმუმ შენ ქვეყნის საზღვრებს აკონტროლებ? და თუნდაც საოკუპაციო ხაზთან შენ შეგიძლია ის მაინც გააკონტროლო, რომ ხალხის გატაცებაზე რეაქცია გქონდეს და ვერ გაიტაცონ. მაგრამ არა, რადგან სუვერენიტეტი „ქართულ ოცნებას“ არ აქვს, ვერ ახორციელებს კონტროლს საქართველოს ტერიტორიაზე, დაკავებულია ისტორიის გადაწერით. საქართველოში რუსული კოლონიალიზმის ჩამოსაყალიბებლად ყველა პირობას ამზადებენ.
ისინი ცდილობენ, შეგვაჩვიონ ამას. ეს არის ყველაზე მძიმე – მათ თითქოს იციან, რომ ეს ბრაზი მილევადია და ყოველთვის, როცა ახალ რაღაცას შემოაგდებენ, ბრაზის მიუხედავად პროტესტი არ იზრდება.
- ბრაზის მიუხედავად პროტესტი ვეღარ გადადის ახალ ფაზაში, რა გამოდის, რომ რუსეთი იმარჯვებს? როგორ უნდა გადაილახოს ეს შიში?
შიში, ზოგადად ადამიანს უბიძგებს, რომ იყოს არაპროგნოზირებადი, სპონტანურად გამოავლინოს უკმაყოფილება და მეორე, შიში ხშირად უბიძგებს ადამიანს, რომ გაშეშდეს.
როცა ადამიანი შეშდება, მას შეიძლება არ მოსწონდეს „ქართული ოცნების“ კოლონიზატორული სახელმწიფო, მაგრამ არც იმის რესურსი აქვს, რომ მომავალზე იფიქროს.
ამიტომ „ქართული ოცნება“ ახლა ცეცხლს ეთამაშება, რადგან არ ვიცით რა მოჰყვება ბრაზს, თუკი შიში გადაილახა.
იცის, რომ რაღაც თემები ჩვენი საზოგადოებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ცდილობს ჩვენი ტოლერანტობა მათ მიმართ ნელ-ნელა გაზარდოს.
და რადგან პროტესტის უფრო მწვავე ფორმებზე გადასვლის შიში აქვს ხალხს, ჩემი აზრით, ეს არის შემოგდებული თემა, რადგან პროტესტის ბევრი მშვიდობიანი ფორმა არსებობს, რომელიც ჯერ არც კი დაგვიტესტავს მასობრივად.
ვფიქრობ, კამპანიაა ამაზე დასაწყები, რადგან თუ ჩვენ ვამბობთ, რომ ვემზადებით ახალი არჩევნებისთვის, რეჟიმის ჩამოშლისთვის და ასე შემდეგ, ამ კრიტიკული მომენტისთვის ხალხი უნდა შევამზადოთ.
რეალურად, რაც ამ შიშს შეიძლება დაუპირისპირო, ეს არის იმედი იმისა, რომ იმ კრიტიკულ მომენტში შენ არ იქნები მარტო.
