Batumelebi

თევზსაშენი მეურნეობების წარმომადგენლები პრემიერ-მინისტრ ირაკლი ღარიბაშვილს პეტიციით მიმართავენ. კერძო მეწარმეები პრემიერს სთხოვენ, რომ მიმართოს საქართველოს პარლამენტს „აკვაკულტურის შესახებ“ საქართველოს კანონით დაწესებული ვალდებულებების დროებითი შეჩერების/გადავადების შესახებ.

„თევზსაშენი მეურნეობების საქმიანობა, საუბარია დაახლოებით 200-ზე მეტ სუბიექტზე, 2023 წლის პირველი მარტიდან ცხადდება კანონგარეშედ და მათი საქმიანობა იქნება უკანონო სამეწარმეო საქმიანობა. საქართველოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის თანახმად ისინი დაჯარიმებას დაექვემდებარებიან,“ – ამბობს არჩილ გუჩმანიძე,  იქთიოლოგი, ასოციაცია „ფლორა და ფაუნას“ გამგეობის თავმჯდომარე.

დღეს, 20 იანვარს, ორგანიზაცია „მწვანე სექტორმა“ სამუშაო შეხვედრა გამართა, სადაც საქართველოში აკვაკულტურის განვითარების პერსპექტივებზე და არსებულ პრობლემებზე ისაუბრეს.

შეხვედრაზე თევზსაჭერი მეურნეობების წარმომადგენლებიც იმყოფებოდნენ. მათი განცხადებით, ახალი კანონით დაწესებული ვალდებულებების ამოქმედება აკვაკულტურის სფეროში მომუშავეთა საქმიანობას დიდ პრობლემებს შეუქმნის.

„ჩვენს მუშაობას აზრი აღარ ექნება,“ – ამბობენ ისინი.

არჩილ გუჩმანიძე ამბობს, რომ აკვაკულტურის შესახებ კანონმდებლობა ისე შეიმუშავეს, განიხილეს და მიიღეს, რომ სფეროში ჩართულ ადამიანებს არაფერი ჰკითხეს – არც თევზის მომშენებლებს და არც კვალიფიციურ სპეციალისტებს.

პეტიციაში, რომლითაც აკვაკულტურაში ჩართულმა ადამიანებმა პრემიერ-მინისტრს მიმართეს, ტექსტის ავტორები წერენ, რომ სპეციალისტების აზრის გაუთვალისწინებლობის გამო „კანონმა არსებულ რეალობასთან კრიტიკულად შეუსაბამო ნორმები დააწესა“.

„ამოქმედდა მთელი რიგი ვალდებულებები და ახალი გადასახდელები, ჩამოყალიბდა ნებართვის გაცემის ბიუროკრატიული და ხანგრძლივი  პროცედურები, დადგინდა სანებართვო განაცხადის რთული ფორმა და განისაზღვრა იმგვარი რეგულაციები, რომელთა შესრულებას აკვაფერმების უმრავლესობა ვერ შეძლებს.

ეს განსაკუთრებით დაამძიმებს მცირე წარმადობის თევზსაშენ მეურნეობებს, რომლებიც საოჯახო-სამეზობლო ხასიათის გაერთიანებებს წარმოადგენენ. მათი ეკონომიკური მდგრადობა და ოპერირების რესურსები საკმაოდ სუსტია. ისინი მოკლებული არიან სპეციალურ კომპეტენციას, რაც აუცილებელია აკვაკულტურის სანებართვო განაცხადის და მისი ტექნიკური დანართების შესავსებად.

აღნიშნული სამართლებრივი სტანდარტების დაკმაყოფილება მათთვის გადაულახავ ბარიერად იქცევა და ათეულობით ოჯახს შემოსავლის წყაროს დაკარგვის საფრთხის წინაშე დააყენებს,“- ნათქვამია პრემიერისთვის გაგზავნილ პეტიციაში.

პეტიციას ხელს აჭარაში არსებული 20 თევზსაშენი მეურნეობის მფლობელი აწერს.

ისინი კანონით დაწესებული ვალდებულებების დროებით შეჩერებას და მინიმუმ 2024 წლის პირველ იანვრამდე გადავადებას ითხოვენ.

პეტიციის ავტორები ასევე ითხოვენ, ამ დროში აკვაკულტურის კანონმდებლობაში არსებული ხარვეზები გამოსწორდეს და სისტემურად განახლდეს კვალიფიციური სპეციალისტების და თევზმომშენებლების აქტიური ჩართულობით.

რა მოხდება თუკი სახელმწიფო აკვაკულტურაში მომუშავე პირების მიმართვას არ გაითვალისწინებს? – ვკითხეთ არჩილ გუჩმანიძეს.

„ვითარება არის კრიტიკული,“ – ამბობს არჩილ გუჩმანიძე და აგრძელებს:

„რა უნდა მოასწროს ამ ხალხმა პირველ მარტამდე? პირველი მარტის მერე სახელმწიფო მათ ეტყვის, რომ ისინი უკანონოდ მუშაობენ, არც ბანკი არ მისცემს მათ სესხს, ვერც სახელმწიფო პროგრამაში ვერ მიიღებენ მონაწილეობას, ვერც გრანტს ვერ აიღებენ და სავარაუდოდ, დააჯარიმებენ კიდეც.

იმედია, ამდენი ჭკუა ეყოფათ და კარდაკარ არ ჩამოივლიან დასაჯარიმებლად, თუმცა კანონით ვალდებული არიან.

საშუალო სიდიდის მეურნეობას ნებართვის აღება საკმაოდ დიდი თანხა უჯდება. მაგალითისთვის, სანებართვო მოსაკრებელი არის 200 ლარი, ეს არ არის დიდი თანხა, მაგრამ ემატება რეგულირების გადასახადი და ბუნებრივი რესურსის მოსაკრებელი მოცულობის მიხედვით. საშუალოდ 10 ტონიან საკალმახეს, რომელიც წვრილ საკალმახედ ითვლება, თვეში გადასახადი ექნება 1000 ლარამდე.

ცალკეა ნებართვის მიღების პროცესი. იმისთვის, რომ ამ მეკალმახემ ნებართვა აიღოს, უნდა დაიქირაოს კომპეტენტური სპეციალისტი და მას უნდა გადაუხადოს ფული. უნდა მოიყვანოს ამზომველები, შეადგინოს საკადასტრო ნახაზები და ტოპოგრაფიული რუკები.

თუ ვთქვათ, აიღო ნებართვა და გადაიხადა გადასახადი, შემდეგ მოდის სხვა მოთხოვნები,  როგორიცაა წყლის ხარისხის რეგულარული მონიტორინგი. ერთი სინჯი ჯდება მინიმუმ 500 ლარი. ამას ეუბნებიან, რომ შენ სისტემური მონიტორინგი  უნდა გქონდეს, კვირაში ერთხელ უნდა აიღო, გამწმენდი ნაგებობა უნდა გქონდესო. გამწმენდი ნაგებობა დააყენო საკალმახეზე ამისთვის კოლოსალური თანხებია საჭირო. ამას ვინ გადაიხდის?“- კითხულობს არჩილ გუჩმანიძე.

იგი ამბობს, რომ კანონით დაწესებული ვალდებულებები დროებით უნდა შეჩერდეს და გადავადდეს, იმისათვის, რომ სფერო გადარჩეს.

დღეს, 20 იანვარს, საგარეჯოში ყოფილმა სამხედრო პირმა ცეცხლსასროლი იარაღიდან გასროლით 5 ადამიანი მოკლა, 5 კი – დაჭრა. ოთახში შესვლის დროს, როგორც შს-ს მინისტრი ამბობს, ის გარდაცვლილი იპოვეს საწოლზე. სავარაუდოდ მან თავი მოიკლა.

ითქვა, რომ ყოფილ სამხედროს, რომელიც აგვისტოს ომის მონაწილეა, ავღანეთშიც მსახურობდა და სხვა მისიებშიც, ფსიქიკური პრობლემები ჰქონდა, თუმცა ოფიციალური განცხადება ამის შესახებ ჯერ არ გაუვრცელებიათ.

რა სერვისებს სთავაზობს თავდაცვის სამინისტრო სამხედროებს და ყოფილ სამხედრო პირებს, თუკი მათ სჭირდებათ ფსიქოლოგიური რეაბილიტაცია? – ამ კითხვით „ბათუმელებმა“ თავდაცვის სამინისტროს მიმართა, თუმცა აქ კითხვებს არ უპასუხეს და გვითხრეს, რომ კითხვები წერილობით უნდა გადავუგზავნოთ.

„ბათუმელები“ ამ საკითხზე გადამდგარ გენერალს, გიორგი სურმავას ესაუბრა და ჰკითხა, თუ როგორი იყო საქართველოში პრაქტიკა, რა სერვისები არსებობს სამხედრო პირებისთვის ფსიქორეაბილიტაციისთვის და იღებენ თუ არა რეალურად სამხედროები მსგავს მომსახურებას.

მისი თქმით, სამხედრო მისიებში მყოფი სამხედრო პირები მისიიდან დაბრუნების შემდეგ დამატებით ერთთვიანი შვებულებით სარგებლობდნენ. დაჭრის შემთხვევაში ისინი გადიოდნენ მკურნალობას როგორც საზღვარგარეთ, ასევე საქართველოში, ფსიქიკური ჯანმრთელობის სერვისებს კი იმ შემთხვევაში იღებდნენ სამხედროები, თუ პრობლემა რეალურად გამოხატული იყო.

„თუ ფსიქიკური პრობლემა იყო გამოკვეთილი და რომელიმე სამხედროს ამ მხრივ რაიმე დისკომფორტი ჰქონდა, მაშინ იყო მკურნალობის სერვისები. ყოფილა შემთხვევა, როდესაც პირდაპირ გადმოუფრენიათ მისიიდან ადამიანი და გაუწევიათ დახმარება, მაგრამ მასიურად ყველა სამხედროს, ვინც მისიაში იყო, ფსიქოლოგიური რეაბილიტაციის ღონისძიებები ჩატარებოდა, ასეთი რამ არ ყოფილა და არც არსებობს ასეთი პროგრამა.

საერთოდაც, მგონია, რომ ეს არ არის მხოლოდ თავდაცვის სამინისტროს პასუხისმგებლობა, ქვეყნის პასუხისმგებლობაა უფრო“, – ამბობს გიორგი სურმავა.

მისი თქმით, თუ ადამიანი ჩამოვიდა, ვთქვათ, მისიიდან და არ აქვს გამოხატული ფსიქიკური დარღვევის ნიშნები, მაგრამ შემდეგ გამოუვლინდა, ამას, პირველ რიგში, სამსახურის ხელმძღვანელმა უნდა მიაქციოს ყურადღება.

თუკი ფსიქოლოგიური პრობლემის გამო უშვებენ სამხედროს სამსახურიდან, ამ შემთხვევაში თუ ამისამართებენ მას შესაბამის ცენტრში და რამდენად შეიძლება იმავე მიზეზით გამოეშვათ სამსახურიდან ნოდარ ათუაშვილი, რომელმაც დღეს, სავარაუდოდ, 5 ადამიანი მოკლა?

„თუ ამ მიზეზით გამოუშვეს, ესე იგი, მოარიდეს იმ გარემოს და სწორი ქნეს, მაგრამ ეს არ არის მხოლოდ თავდაცვის სამინისტროს პრობლემა, სახელმწიფომ უნდა იზრუნოს ასეთ ადამიანზე.

თუ ფსიქოლოგიური პრობლემების გამო ხდება პირის დათხოვნა და ეს დარღვევა დაკავშირებულია სამსახურებრივ ფაქტორთან, პენსია იქნება თუ მკურნალობა, უნდა დაენიშნოს ასეთ შემთხვევაში პირს, რა თქმა უნდა.

თუ ჯარის შემდეგ აღმოაჩნდა მსგავსი პრობლემა პირს, ამის კონტროლს თავდაცვის სამინისტრო ვეღარ გააგრძელებს“, – ამბობს გიორგი სურმავა.

მისი თქმით, სამხედროების ფსიქიკური ჯანმრთელობის შემოწმება საქართველოშიც მაღალ დონეზეა.

„სამხედრო სამსახურში მიღების დროს ის, ვისაც შენ იარაღს ანდობ, ბევრნაირად უნდა იყოს შემოწმებული, მათ შორის ფსიქოლოგიურადაც. როგორც ვიცი, ჯარში ეს კონტროლი მაღალ დონეზეა.

სხვა ქვეყნების გამოცდილებას რაც შეეხება, აშშ-ში განსხვავებული მიდგომებია, თავის დროზე მიაქციეს ამ ფაქტორს ყურადღება და მთელი რიგი ორგანიზაციები შეიქმნა, მათ შორის ცალკე შეიქმნა ვეტერანთა სამინისტრო ძალიან დიდი ბიუჯეტით და ისინი ზრუნავენ ამ ადამიანებზე. ცალკე ჰოსპიტლები აქვთ, ცალკე დასასვენებელი ცენტრები ვეტერანებისთვის. ვფიქრობ, საქართველოშიც ამ მხრივ მსგავსი სერვისებია განსავითარებელი“, – გვითხრა გიორგი სურმავამ.

„ბათუმელები“ ამ საკითხზე ვეტერანების საქმეთა სახელმწიფო სამსახურსაც ესაუბრა. მათი თქმით, არ ჰქონიათ პრაქტიკაში შემთხვევა, რომ რომელიმე ყოფილ სამხედროს მათთვის ფსიქორეაბილიტაციის მოთხოვნით მიემართა.

„თავდაცვის სამინისტროს აქვს ფსიქორეაბილიტაციის დეპარტამენტი. როგორც ვიცით, ისინი უწევენ ფსიქოლოგიურ მხარდაჭერას სამხედროებს. რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია, ამერიკელები იყვნენ ჩართული ამ ცენტრის ორგანიზებაში და უფრო კონკრეტულად მათ უნდა ისაუბრონ“, – გვითხრა აღნიშნული უწყების მედიასთან ურთიერთობის სამსახურის წარმომადგენელმა შორენა სიხარულიძემ.

მისი თქმით, ვეტერანთა სახელმწიფო სამსახურს შექმნილი აქვს შშმ სამხედროებისთვის ამპუტანტ ფეხბურთელთა გუნდი და ასევე ცდილობენ ფინანსურად დაეხმარონ მათ, თუკი მედიკამენტებით ან სხვა რაიმე სერვისით დახმარება დასჭირდებათ.

„გვყავს შშმ სამხედროები და ყველანაირად ვცდილობთ დავეხმაროთ მათ რეაბილიტაციაში ამ ფორმით. ვეტერანებს 15 000-ლარიანი ჯანდაცვის პაკეტი აქვთ. გარდა ამისა, ჩვენს სამსახურსაც მომართავენ ხოლმე და წელიწადში ორჯერ, ეს იქნება წამლების დაფინანსება თუ სხვა, ვცდილობთ დახმარება გავუწიოთ. ეს ყველაფერი უნისონშია სახელმწიფო და ჯანდაცვის პროგრამებთან“, – გვითხრა შორენა სიხარულიძემ.

რაც შეეხება ფსიქოლოგიურ რეაბილიტაციას, მისი თქმით, ამის საჭიროება არსებობს და სახელმწიფომ ამ მიმართულებითაც უნდა გააძლიეროს სერვისები.

„ძალიან დიდი ხანიაა ამაზე საუბარი და ჩვენი დირექტორიც იმყოფებოდა უკრაინაში, სადაც ვეტერანთა ჰაბები არსებობს. გვინდა, რომ ჩვენთანაც არსებობდეს ასეთი სერვისები, სადაც ადამიანები მივლენ, ისაუბრებენ, განიტვირთებიან ემოციებისგან, რადგან პოსტომის სინდრომი ყველგან არსებობს.

ის ადამიანიც, რომელმაც დღეს 5 ადამიანი მოკლა, ავღანეთის მისიის მონაწილე იყო, 2008 წლის ომშიც იბრძოდა.

არ ვიცით, ფსიქიკური პრობლემების გამო მოუწია თუ არა მას სამსახურის დატოვება, მაგრამ ფსიქიკური აშლილობები გლობალური პრობლემაა და მეტი ყურადღება უნდა მიექცეს.

იგივე აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ომის მონაწილეებიც, როცა ომი დასრულდა, ქუჩაში აღმოჩნდნენ და არავის უზრუნია მათ რეაბილიტაციაზე. ამან, რა თქმა უნდა, თავისი შედეგი გამოიღო, ზოგმა ვერ გაუძლო და ნარკოტიკებში ჩაიძირა, ზოგი – სასმელში, ზოგი ფეხზე ვეღარ დადგა.

2008 წლის შემდეგაც გამოჩნდა ეს პრობლემა და ეს არ არის მხოლოდ საქართველოში, მოსმენილი მაქვს, რომ უცხოეთშიც თვითმკვლელობების 42% ყოფილ სამხედროებზე მოდის, მიუხედავად იმისა, რომ იქ ძალიან კარგად აქვთ ჩვენთან შედარებით სერვისები განვითარებული“, – ამბობს შორენა სიხარულიძე.

მისი თქმით, თუ ადამიანი ფსიქოლოგიური დახმარების მიზნით მიმართავს, აღნიშნული სამსახური მათ დაეხმარება, თუმცა ამის პრაქტიკა დღემდე არ ყოფილა.

„ვერავისთან ვერ მიხვალ და ვერ ეტყვი, რომ მკურნალობა სჭირდება, ან ოჯახმა უნდა მოგვმართოს, ან თვითონ იმ ადამიანმა. არასდროს მოუმართავთ ამ პრობლემით ჩვენთვის ვეტერანებს“, – გვითხრა მან.

ოთხშაბათს აშშ-ის ხელისუფლებამ მაიამიში დააკავა ჩინური კრიპტოვალუტის ბირჟის Bitzlato-ს 40 წლის რუსი მფლობელი ანატოლი ლეგკოდიმოვი, ასევე ცნობილი როგორც „Gandalf“-ი. ამის პარალელურად ევროპაში მისი ხუთი თანამზრახველი დააკავეს.

ინფორმაციას გამოცემა BBC-ი ავრცელებს.

ლეგკოდიმოვს, რომელიც ძირითადად ჩინეთის ქალაქ შენჟენში ცხოვრობს, ბრალად ედება სავარაუდოდ 700 მილიონი დოლარის უკანონო ბრუნვა. რუსეთის მოქალაქეს ხუთ წლამდე პატიმრობა ემუქრება.

ოფიციალური პირების განცხადებით, კრიმინალები იყენებდნენ ბირჟას, როგორც უსაფრთხო თავშესაფარს ნარკოტიკებით ვაჭრობისა და მოპარული ფინანსური ინფორმაციის გასაყიდად.

ამ ბირჟასთან დაკავშირებული კიდევ ხუთი კაცი, ძირითადად რუსები და უკრაინელები, დააკავეს ესპანეთში, პორტუგალიასა და კვიპროსში, საფრანგეთის პოლიციის სპეცოპერაციის ფარგლებში. დაკავებების შემდეგ საფრანგეთის ხელისუფლებამ დაშალა Bitzlato-ს ციფრული ინფრასტრუქტურა, მათ შორის, მისი სერვერები საფრანგეთში და ჩამოართვეს 17 მილიონი დოლარის ღირებულების კრიპტოვალუტა.

პარიზის პროკურორმა ლორ ბეკიუმ განაცხადა, რომ Bitzlato კრიპტოვალუტას, მათ შორის ბიტკოინსა და ეთერიუმს, რუსულ რუბლში ცვლიდა.

აშშ-ის იუსტიციის დეპარტამენტის განცხადებაში ნათქვამია, რომ სასამართლო დოკუმენტების თანახმად, ლეგკოდიმოვი შპს Bitzlato-ს აღმასრულებელი დირექტორი და მთავარი აქციონერია.

ჰონგ კონგში დაფუძნებული კრიპტოვალუტის ბირჟა Bitzlato, რომელიც გლობალურად მუშაობს, მინიმალურ იდენტიფიკაციას ითხოვდა მისი მომხმარებლებისგან.

ამავდროულად, პროკურორების თქმით, ლეგკოდიმოვმა და მისმა თანამშრომლებმა იცოდნენ, რომ Bitzlato-ს მომხმარებლები ფიქტიური სახელებით იყვნენ დარეგისტრირებულნი. უფრო მეტიც, „განდალფმა“ ეს ღიად აღიარა შიდა მიმოწერაში.

Bitzlato-ს ყველაზე დიდი პარტნიორი იყო Hydra, ანონიმური ონლაინბაზარი დარქნეტში, რომელიც აშშ-ის და გერმანიის სამართალდამცავებმა გაანადგურეს გასულ წელს.

ამერიკისა და გერმანიის ხელისუფლებამ Hydra მსოფლიოში ყველაზე დიდ უკანონო ბაზრად შეაფასა. თუმცა მისი მთავარი აუდიტორია თავმოყრილი იყო რუსეთში.

გერმანიის კრიმინალური პოლიციის ოფისის მონაცემებით, მხოლოდ 2020 წელს გაყიდვებმა ადგილზე მინიმუმ 1,23 მილიარდი ევრო შეადგინა – რუსულენოვანი ბაზარი ფუნქციონირებდა 2015 წლიდან და აქ შეიძლებოდა ნარკოტიკების და ზოგიერთი სახის ყალბი საბუთების შეძენა.

მიუხედავად იმისა, რომ Hydra-ს ძირითადი მიმართულება იყო ნარკოვაჭრობა, ცნობილია მინიმუმ ერთი შემთხვევა, როდესაც პირის მკვლელობა რეალურად იქნა შეკვეთილი ამ ვებგვერდის საშუალებით – გამომძიებელ ევგენია შიშკინას მკვლელობა მოსკოვის მახლობლად.

გერმანიის პოლიციის ცნობით, 2022 წლის აპრილში, დახურვის დროს, Hydra-ს საიტზე დაახლოებით 17 მილიონი მომხმარებლის ანგარიში და 19 000-ზე მეტი მიმწოდებელი იყო.

აშშ-ის ხელისუფლება აძლიერებს კონტროლს კრიპტოვალუტის სექტორზე.

BBC-ი წერს, რომ დიდი ხანია არსებობს ჩივილები კრიპტოვალუტით მოვაჭრე პლატფორმების გამჭვირვალობაზე.

2017 წლის ზაფხულში ყველაზე დიდი რუსულენოვანი ბირჟა BTC-ი დაიხურა საბერძნეთში მისი ერთ-ერთი სავარაუდო ადმინისტრატორის, ალექსანდრე ვინიკის დაკავების შემდეგ.

ბირჟა BTC-ი ძალიან პოპულარული იყო, რადგან მომხმარებლის რაიმე დამადასტურებელ ინფორმაციას არ ითხოვდა კრიპტოვალუტის გასაყიდად ან შესაძენად, საკმარისი იყო მხოლოდ ელექტრონული ფოსტის მითითება.

დასავლური ვებგვერდების პრინციპია „იცოდე ვინ არის შენი მომხმარებელი“ და ამგვარი ანონიმურობა შეუძლებელია.

ბევრი დასავლური ბირჟა მომხმარებლებს სთხოვს არამხოლოდ პასპორტის ასლს, არამედ, მაგალითად, კომუნალური გადახდების დამადასტურებელ ინფორმაციასაც.

აშშ-ის ხელისუფლების განცხადებით, სწორედ ანონიმურობამ აქცია BTC-ი პოპულარულ პლატფორმად კიბერ თაღლითებს შორის. მისი მეშვეობით, მაგალითად, იაპონური კრიპტოვალუტის პლატფორმიდან Mt.Gox-დან მოპარული 530 ათასი ბიტკოინი „გათეთრდა“.

იმავე წლის შემოდგომაზე იგივე ბირჟა ხელახლა გაჩნდა ახალი სახელით Wex-ი. აშშ-ის ხელისუფლების ინფორმაციით, მისი მეშვეობით სულ მცირე 4 მილიარდი დოლარი „გაათეთრეს“.

2018 წლის ბოლოს ბირჟა Wex-ი, რომელიც ასობით მილიონი დოლარის ბიტკოინებითა და სხვა კრიპტოვალუტით ვაჭრობდა, დაინგრა და 2021 წლის აგვისტოში მისი მფლობელი, დიმიტრი ვასილიევი ყაზახეთის მოთხოვნით ვარშავაში დააკავეს.

2020 წლის დეკემბერში პარიზის სასამართლომ რუს ალექსანდრე ვინიკს ხუთი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. ამერიკის ხელისუფლებამ ის BTC-ის ერთ-ერთ ხელმძღვანელად დაასახელა, საფრანგეთში კი ვინიკი დაადანაშაულეს ერთ-ერთი ყველაზე „მომგებიანი“ გამოსასყიდი ვირუსის, Locky-ის გავრცელებაში.

2021 წლის დეკემბერში კიბერუსაფრთხოების კომპანიის Recorded Future-ის ექსპერტებმა განაცხადეს, რომ მოსკოვში ყვაოდა უკანონო კრიპტოვალუტის ტრანზაქციები. კომპანიის ცნობით, მოსკოვის საქმიან ცენტრებსა და უბნებში კრიპტოვალუტის 50-მდე ბირჟა იყო, რომლებიც უკანონო საქმიანობით იყვნენ დაკავებულები.

ქართველმა რეჟისორმა ნინო შაბურიშვილმა ვენეციის ბიენალეს პროექტის – Biennale College Cinema-ს დაფინანსება მიიღო სადებიუტო ფილმის „სიჩუმის ქაოსის“ გადასაღებად. რეჟისორი ამბობს, რომ ფილმის პროექტზე სამი წლის განმავლობაში მუშაობდა. მიზნისკენ შეუჩერებელმა სწრაფვამ კი გვიან, მაგრამ კარგი შედეგი გამოიღო.

„ბათუმელები“ რეჟისორს მომავალ ფილმსა და ვენეციის კინოფესტივალზე მოხვედრის გზებზე ესაუბრა.

• ნინო, მოგვიყევით თქვენ შესახებ, სად სწავლობდით და როგორ მოხვდით Biennale College Cinema-ში?

ვსწავლობდი საფრანგეთში, სტრასბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტში კინოს ფაკულტეტზე, რომელიც დავამთავრე 2016 წელს.

2015 წელს, ჯერ კიდევ დამთავრებამდე მოვასწარი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღება. ეს არ იყო სტუდენტური პროექტი, არამედ იყო ჩემი დამოუკიდებელი, პირველი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ქართულ-ფრანგულ ენაზე, რომელიც გურიაში გადავიღე.  შეიძლება ითქვას, ამ ფილმმა საკმარისი წარმატება მომიტანა.

ამ ფილმის მერე მინდოდა მთლიანად მიმეძღვნა დრო იმისთვის, რომ მოკლემეტრაჟიანიდან პირდაპირ გადავსულიყავი სრულმეტრაჟიან ფილმზე, რადგან არ მინდოდა კიდევ ერთი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღება. მთელი ეს წლები მოვახმარე იმას, რომ მალე უნდა გადავიღო სრულმეტრაჟიანი სადებიუტო ფილმი.

რაც შეეხება კონკრეტულად Biennale College Cinema-ს, აქამდე ძალიან ბევრი ეტაპი გავიარე.

სამი წლის წინ დავწერე „სიჩუმის ქაოსი“, ჩემი სადებიუტო ფილმის სცენარი, რომელიც განვავითარე ჩემს პროდიუსერთან, თინათინ ყაჯრიშვილთან ერთად. ჩვენ რამდენჯერმე ვცადეთ დაფინანსების მოპოვება საქართველოში, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვის მოწინავე ადგილზე გავდიოდით კონკურსში, დაფინანსება არ შეგვხვდა. ამიტომ პარალელურად მონაწილეობას ვიღებდით სხვადასხვა განვითარების პლატფორმაზე – საქართველოში და საზღვარგარეთ.

ერთ-ერთი აღმოჩნდა ის პლატფორმა, რომელზეც ახლა ვლაპარაკობთ, ვენეციის კინოფესტივალის განვითარების პლატფორმა – Biennale College Cinema, რომელიც ფინანსდება ფრანგული ჯგუფის მიერ.  თავიდან მოვხვდით 12 მონაწილეს შორის, აქედან იყო 3 იტალიელი მონაწილე, დანარჩენი კი ვიყავით სხვადასხვა ქვეყნიდან.  ეს უკვე ძალიან დიდი სიხარული და წარმატება იყო, რადგან ცხადი გახდა, „სიჩუმის ქაოსი“ აუცილებლად იქნებოდა წარმოებული უახლოეს მომავალში.

თუმცა კიდევ უფრო გაგვიმართლა, როდესაც ნოემბერში გვითხრეს, რომ მოვხვდით იმ ოთხეულში, რომელსაც თვითონ Biennale College Cinema აძლევს გრანტს იმისთვის, რომ სწრაფად გადავიღოთ ფილმი.

ნოემბერში უკვე ვიცოდით, მაგრამ გვთხოვეს ამ ამბის საიდუმლოდ შენახვა. ჩვენ დიდი ხანია უკვე ვმუშაობთ, მოსამზადებელი პერიოდი დაწყებულია. ახლა ვართ კასტინგისა და გადაღების ადგილის შერჩევის ფაზაში. უნდა გადავიღოთ აპრილში, პრემიერა კი იქნება სექტემბრის პირველ კვირაში, ვენეციის მე-80 კინოფესტივალზე.

• როგორც ჩანს თქვენ, როგორც რეჟისორმა, გრძელი გზა გაიარეთ გამარჯვებამდე. მოთმინების გარდა კიდევ რა სჭირდება რეჟისორს, რომ საერთაშორისო პროექტში გაიმარჯვოს?

არიან რეჟისორები, რომლებიც პარალელურად სხვადასხვა საქმიანობით არიან დაკავებული. მე რაც შემეხება, მთლიანად მხოლოდ ამ საქმეზე ვარ ფოკუსირებული, ამიტომ ჩემი რესურსი მთლიანად ამაზე იხარჯებოდა.

„სიჩუმის ქაოსზე“ ძალიან ბევრი განსაცდელის და გამოწვევის გადალახვა მომიხდა. იყო ძალიან ბევრი კრიტიკა, თითქოსდა სცენარს რაღაც ისეთი ჰქონდა დრამატურგიულად, რაც გაუგებარი იყო, მაგრამ საბოლოოდ მაინც იმ კინოპროფესიონალებთან მოვხვდი, რომლებსაც ზუსტად ეს ელემენტი მოეწონათ და ზუსტად ეს გახდა წარმატების მიღწევის მთავარი ფაქტორი.

ძალიან დიდი ნებისყოფა სჭირდება და პირველ რიგში რწმენა, რომ ბოლომდე მიიყვანო დასახული მიზანი. „სიჩუმის ქაოსი“, შეიძლება ითქვას, რომ რწმენით გადარჩა. იმიტომ, რომ ყველა საფეხურზე მხვდებოდა ძალიან ბევრი წინაღობა.

ნებისმიერი სუსტი ადამიანი ძალიან ადვილად დანებდებოდა. დაწერდა სხვა სცენარს ან საერთოდ მიატოვებდა, იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი განსაცდელი გამოვიარე რეალურად. სამი წლის განმავლობაში ბევრჯერ მქონდა იმის შეგრძნებაც, რომ იმედგაცრუებული ვიყავი, მაგრამ დღეს შემიძლია ვთქვა, რომ მადლობას ვუხდი უფალს, რომ აქამდე არ მქონდა დაფინანსება, იმიტომ, რომ ამასობაში სცენარი ისე განვითარდა და დაიხვეწა, ზუსტად ისაა სათქმელი, რაც მინდოდა.

მანამდე რომ გადამეღო, ბევრი ისეთი სცენა, ბევრი ისეთი დრამატურგიული, მნიშვნელოვანი ელემენტი არ ექნებოდა, რაც ზუსტად ამ განსაცდელების გადალახვისას იბადებოდა, რაც ძალიან, ძალიან მნიშვნელოვანია დღეს ჩემთვის ამ ფილმში.

• რა ჟანრის იქნება თქვენი სადებიუტო ფილმი, სად აპირებთ მის გადაღებას და რა იქნება ფილმის ორიგინალი ენა? 

ფილმი მთლიანად საქართველოში იქნება გადაღებული, ქართულ ენაზე. ჟანრობრივად არის დრამა, ასევე ქვეჟანრად თუ ჩამოვშლით, არის ფსიქოლოგიური დრამა, რომლის მოქმედება იწყება ბათუმში, გრძელდება თბილისში და დანარჩენი ფილმის ძირითადი  ნაწილი ხდება გურიაში, მიტოვებულ სოფელში, სადაც პროტაგონისტი დროებით აფარებს თავს.

შეიძლება ითქვას, რომ ფილმის ძირითად ნაწილს ვიღებთ გურიაში.

• გადამღები ჯგუფი თუ გყავთ და მსახიობები თუ გყავთ შერჩეული?

მთავარი როლზე შერჩეული გვყავს ცნობილი ქართველი მსახიობი, უბრალოდ ჯერ საბოლოო გადაწყვეტილება არაა მიღებული, მოლაპარაკებების პროცესში ვართ.

მსახიობების ნახევარზე მეტი იქნებიან ოზურგეთის თეატრის მსახიობები ან მსახიობები სხვა რეგიონების თეატრებიდან. ასევე ვიღებ ჩემს თბილისელ მეგობრებს ეპიზოდურ როლებში.

ბოლომდე არ გვაქვს დაკომპლექტებული გადამღები ჯგუფი. ვჯერდებით, ვინ რა პოზიციაზე იმუშავებს, ვინ რას ჩაიბარებს. ნაწილობრივ დადასტურებულია და ნაწილობრივ პასუხებს ველოდებით.

• საქართველოდან სხვა კონკურსანტები თუ იყვნენ?

მე როგორც ვიცი, Biennale College Cinema-ში შესარჩევ ეტაპზე ყოველწლიურად უამრავი აპლიკაცია იგზავნება და დარწმუნებული ვარ, საქართველოდანაც ბევრი მცდელობა იყო, მაგრამ მოხვედრით არასდროს არავინ არ მოხვედრილა, სამწუხაროდ.

როგორც მითხრეს, პირველი შემთხვევაა, როდესაც ამ კინოგანვითარების პლატფორმაზე  მოხვდა საქართველო და პირველად მიიღო საქართველომ დაფინანსება ფილმის გადასაღებად.

• როგორც ცნობილია 200 ათასი ევრო მიიღო ფილმმა. გარდა Biennale College Cinema-ს დაფინანსებისა, თანადამფინანსებელი თუ გყავთ?

ზუსტად ამაშია საქმე, რომ Biennale College Cinema-სთან შეთანხმებას ვაწერთ ხელს, რომლის მიხედვითაც გვაქვს  შეზღუდული რაღაც უფლებები. მათ შორის ყველაზე მომხიბვლელი რაც არის, ისაა, რომ ვალდებულები ვართ, ფილმის გადაღების შემდეგ მისი მსოფლიო პრემიერა შედგეს ვენეციის კინოფესტივალზე. ეს არის ყველაზე ლამაზი შეზღუდვა, რაც ჩემთვის ოდესმე დაუწესებიათ.

მეორე შეზღუდვა გვაქვს ის, რომ ფილმის დასაწყისში, ტიტრებამდე, პირველი ვენეციის კინოფესტივალის ლოგო გამოჩნდეს ეკრანზე. მესამე შეზღუდვა რაც გვაქვს, ეხება ბიუჯეტს. 200 ათასი ევრო, რომელიც არის გრანტის ოდენობა, უნდა იყოს საკმარისი იმისათვის, რომ ბიუჯეტში ჩავეტიოთ. იმიტომ, რომ ეს არის მიკრობიუჯეტიანი პროექტი. რომც გვქონდეს იმის შემოთავაზება და საშუალება ბიუჯეტის გაზრდის, არ შეგვიძლია.

გვაქვს მხოლოდ იმის უფლება, რომ ბიუჯეტის 15%-ის ოდენობის დახმარება მივიღოთ საჩუქრად, ნებისმიერი სახით, რაც კინოწარმოებას სჭირდება. ასევე გვაქვს უფლება, ეკონომიკის სამინისტროს მოვთხოვოთ ჩვენი გახარჯული თანხის რაღაც პროცენტის უკან დაბრუნება.

• Biennale College Cinema-მ წელს ოთხი პროექტი დააფინანსა. შერჩეული ნამუშევრები არის საქართველოდან, უნგრეთიდან, იტალიიდან და მექსიკიდან.  ცნობილია ისიც, რომ ოთხივე ფილმი წარმოდგენილი იქნება ვენეციის მე-80 საერთაშორისო კინოფესტივალზე 2023 წელს. როდესაც ამ დონის ფესტივალზე იქნება ფილმი ნაჩვენები, რა შანსი აქვს მას მომავალში?

ჩემი პრაქტიკიდან გამომდინარე, როდესაც ფილმს მსოფლიო პრემიერა აქვს ამ კლასის ფესტივალზე, მით უმეტეს, საუკეთესო სამეულში შესულ ფესტივალზე, შემდეგ უფრო ინტერესდებიან ხოლმე სხვა ფესტივალები, რომ ეს ფილმი მოხვდეს მათ საკონკურსო პროგრამაში ან აჩვენონ ფესტივალზე. თვითონ Biennale College Cinema-ს ქმნიან მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან კინოპროფესიონალები. ზოგიერთი მათგანი პროდიუსერია თავის ქვეყანაში, ზოგიერთი – ფესტივალის თანამშრომელი, ზოგიერთიც – სხვადასხვა კონკურსის ჟიურის წევრი და ა.შ.

თავად ბიენალესთან თანამშრომლობაში დაინტერესებული ადამიანები უკვე დაინტერესებულები იქნებიან, რომ სხვადასხვა ფესტივალზე წაიღონ ეს ფილმი. ვენეციის კინოფესტივალზე წარდგენით ვიცით, რომ ყურადღებას მოგვაქცევენ. სხვა თუ არაფერი, ჩვენს ქვეყანაში სხვადასხვა ფესტივალზე ვაჩვენებთ ამ ფილმს.

„არწივებს ვაკვირდებოდი ხშირად, როგორ დაფრინავდნენ. აფრენის დროს თავი დაბლა ჰქონდათ დახრილი და ფრთებს მჭიდროდ იკრავდნენ ტანზე, აფრენის მერე ნელ-ნელა შლიდნენ ფრთებს და თავსაც მაღლა სწევდნენ. ასე ვისწავლე ბუნებისგან ფრენა“, – ამბობს 88 წლის კობა წაქაძე, საბჭოთა კავშირის ექვსგზის ჩემპიონი და სამგზის თასის მფლობელი თხილამურებით ტრამპლინიდან ხტომაში.

როცა მსოფლიო პრესა წაქაძის ტრამპლინიდან ხტომის უნიკალურ სტილზე წერდა, რეპორტიორებს სწორედ მისი „არწივისებური“ ნახტომი აღაფრთოვანებდათ.

კობა წაქაძის მსგავსი სპორტსმენი თხილამურებით ტრამპლინიდან ხტომაში საქართველოს აღარ ჰყოლია. მრავალგზის ჩემპიონი ახლა ბაკურიანში ცხოვრობს, გაზაფხულობით კარტოფილს თესავს, შემოდგომაზე ბალახს თიბავს და ბოსტანსაც უვლის მეუღლესთან ერთად.

ამბობს, რომ ამ ყოფას არაფერზე გაცვლიდა:

„ოჯახისთვის ვშრომობ, ჩემ ირგვლივ სიყვარულია: ხალხს ვუყვარვარ, ოჯახს, ჩემი სახელობის ქუჩაა ჩემს დაბაში, სადაც დავიბადე, გავიზარდე და ყველა მიცნობს. ჩემთვის ამაზე დიდი საჩუქარი არაფერია. მეტი რა უნდა მინდოდეს? უკეთეს ადგილას, სად წავიდოდი და რატომ?

1957 წელს შემომთავაზეს მოსკოვსა და პეტერბურგში გადასვლა საცხოვრებლად. ორი მისამართი მომცეს – ორივე ქალაქის ცენტრში, აირჩიე, სად იცხოვრებო. სამოთახიან ბინას მჩუქნიდნენ, სადაც მოვინდომებდი: მოსკოვში ან პეტერბურგში.

მე კიდე სამშობლოში დედა და ძმა მელოდა. მამა ადრე დამეღუპა, პატარა ვიყავი. როგორ დავტოვებდი დედას და ძმას. აქაური მჭადი და ლობიო მერჩივნა რუსეთს. უარი ვთქვი საცხოვრებლად იქ გადასვლაზე“, – ამბობს კობა წაქაძე.

ის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი იყო 1953, 1956, 1960, 1962, 1969, 1972 წლებში, საბჭოთა კავშირის თასები აქვს მოპოვებული 1968, 1970, 1972 წლებში.

იყო ასევე ყოფილი საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადის ჩემპიონი 1961 წელს, მონაწილეობდა ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებში იტალიაში, აშშ-ში, ავსტრიასა და იაპონიაში. მთელ მსოფლიოში 335 სტარტია კობა წაქაძის ანგარიშზე.

დანანებით ამბობს, რომ 38 წლის ასაკში ისე წავიდა დიდი სპორტიდან, საქართველოს სახელით არ უასპარეზია:

„შეჯიბრებებზე საბჭოთა კავშირიდან ქართველი მხოლოდ მე ვიყავი. ხშირად იყო ჩემი რუსად წარმოჩენის მცდელობა, მაგრამ მე ყველგან საქართველოს დროშა დამქონდა და ყველას ვაჩვენებდი, სად იყო საქართველო, სად იყო ბაკურიანი. სამწუხაროდ, მაშინ ძლიან რთული იყო გესწავლა რომელიმე უცხო ენა, გარდა რუსულისა: სკოლაში მხოლოდ რუსულს გვასწავლიდნენ, ირგვლივ მხოლოდ რუსული ისმოდა. მეც ამ ენაზე ვეკონტაქტებოდი ადამიანებს შეჯიბრებებზე“, – იხსენებს ჩემპიონი.

კობა წაქაძემ თხილამურებზე სრიალი ბაკურიანში ისწავლა. ტრამპლინები კი, საიდან ხტომითაც მან გაითქვა სახელი, 1937 წელს აშენდა ბაკურიანში სამთო მოთხილამურისა და ალპინისტის, ალექსანდრე გვალიას ინიციატივით. კობა წაქაძის პირველი მწვრთნელიც თხილამურებით ტრამპლინიდან ხტომაში ალექსანდრე გვალია იყო.

მიუხედავად იმისა, რომ კობა წაქაძემ სპორტული კარიერა 50 წლის წინ დაასრულა, ის დღემდე იღებს საფოსტო გზავნილებს: უცხოურ წიგნებს, სადაც მისი მიღწევების შესახებ წერენ, გაზეთებს და ჟურნალებს – სადაც სპორტსმენის ფოტოებია დაბეჭდილი წარსულიდან და ა.შ.

„ჩვენ ოჯახს მიმსვლელ-მომსვლელი სტუმარი არასდროს აკლია, მაკითხავენ ხოლმე სახლშიც ხშირად, ბაკურიანში. თუ გვაქვს შესაძლებლობა სტუმრებს ღამითაც ვიტოვებთ სახლში და ვასვენებთ.

ერთხელ მომადგნენ ახალგაზრდები და მითხრეს: მოგვეცი ესა და ეს ჯილდო, აუქციონზე გავიტანოთო. გავოგნდი, როგორ-მეთქი. ეს ჯილდო არის ბაკურიანის, ჩემი სამშობლოსი, ჩემი. როგორ მოგცეთ, აქ გასაყიდი არაფერია-მეთქი, ვუპასუხე“, – ამბობს ექვსგზის ჩემპიონი.

რასაც შეჯიბრებებზე მოიპოვებდა – მედლებს, თასებს თუ სიგელებს, კობა წაქაძის ოჯახმა ერთად შეაგროვა და მუზეუმიც გახსნეს. ბაკურიანში, კობა წაქაძის მუზეუმში აქ ზამთრის მსოფლიო ოლიმპიადების ფოტოები, კობა წაქაძეზე დაწერილი წიგნები, ქართული, უცხოური ჟურნალ-გაზეთები და სპორტსმენის სამოსი, აღჭურვილობა ინახება.

„88 წლის კაცი ვარ, ერთადერთი, რაზეც გული მწყდება ის არის, რომ ბოლო 30 წლის განმავლობაში ეს სპორტი, თხილამურებით ტრამპლინიდან ხტომა – დაიკარგა.

ბაკურიანში ბევრი ახალგაზრდაა, ბავშვებს ყურადღება და განვითარებისთვის ხელშეწყობა სჭირდებათ. 40 მეტრიანი ტრამპლინებიდან დღესაც ხტებიან თხილამურებით ბავშვები, მოვლა სჭირდებათ, ტრამპლინთან ახლოს ბაზა, ახლოს მედპუნქტი – ტრავმის შემთხვევაში.

მთელ მსოფლიოში ასეა ტრამპლინების სიახლოვეს, ასეთია სტანდარტი. თხილამურები, ტანსაცმელია ბავშვებისთვის საჭირო. მართალია ეს ყველაფერი არც მაშინ იყო, ჩემ დროს, მაგრამ დღესაც აღარაფერია“, – ამბობს კობა წაქაძე.

ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში, სოფელ სატეხიასთან ახლოს ხანძარია. ადგილზე მეხანძრე-მაშველების რამდენიმე ჯგუფი მუშაობს. ხანძარი ამჟამად რომელიმე შენობაზე გადასული არ არის.

საგანგებო სიტუაციის მართვის სამსახურის ინფორმაციით, ცეცხლი ბალახს და ეკალ-ბარდს გაუჩნდა.

ადგილობრივი მოსახლეობის ინფორმაციით, ცეცხლი ჩაის პლანტაციას გაუჩნდა, გაძლიერდა  და ის ახლა უკვე სახლებთან ახლოსაა.

„ნაციონალურ მოძრაობაში“ აღარ მალავენ, რომ აჭარის რეგიონული ორგანიზაციის ხელმძღვანელი, ლევან ვარშალომიძე, თვითმმართველობის არჩევნების შემდეგ პარტიის ბათუმის ორგანიზაციის თავმჯდომარის, გიორგი კირთაძის გადადგომას, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი მის გადაყენებას ითხოვდა.

ითქვა ისიც, რომ ლევან ვარშალომიძეს არც ენმ-ის ბათუმის საკრებულოს ფრაქციის თავმჯდომარის პოზიციაზე ნოდარ დუმბაძის არჩევის გადაწყვეტილება მოსწონს. ნოდარ დუმბაძემ ფრაქციის თავმჯდომარის თანამდებობა ლაშა კილაბერიას გადადგომის შემდეგ დაიკავა.

„მე შენ როგორც სიმართლის მთქმელ ადამიანს ისე გიცნობ და იქნებ გაგვაგებინო და მოუყვე მხარდამჭერებს, რა ხდებოდა ბოლო ერთი წლის განმავლობაში ბათუმში, რატომ ითხოვდა ლევან ვარშალომიძე ელგუჯა ბაგრატიონის პირით ბათუმის ორგანიზაციის თავმჯდომარეობიდან გიორგი კირთაძის გადაყენებას. ან მე რას მერჩის და რატომ მითხრა, რომ ჩვენი გზები გაიყო?

თუ ამ არჩევნებით მართლა პარტიის გაძლიერება გინდა, გამოდი და თქვი სიმართლე. თუ არა და უბრალოდ იცოდე, რომ სახეზე გეტყობა, როცა სიმართლეს არ ამბობ“,  – ეს პოსტი ნოდარ დუმბაძემ [ბათუმის საკრებულოს ენმ-ის ფრაქციის თავმჯდომარე] ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე მას შემდეგ დაწერა, რაც თანაპარტიელმა ბონდო თედორაძემ ტელეკომპანია „პირველის“ ეთერში ისაუბრა. ბონდო თედორაძე წინა მოწვევის ქობულეთის საკრებულოს წევრი იყო ენმ-დან.

ბონდო თედორაძე ლევან ხაბეიშვილის მხარდამჭერია. მან „პირველის“ ეთერში ნიკა მელიას ფარული ჩანაწერის გავრცელებაზე ისაუბრა და თქვა, რომ მისთვის გაუგებარია, რატომ დაჰბრალდა მისი გავრცელება ვანო მერაბიშვილს და არა ხელისუფლებას, რომელიც დაინტერესებულია მათი დაპირისპირებით. მან ბათუმის ორგანიზაციის ლიდერების, გიორგი კირთაძის პოზიციაზეც გააკეთა კომენტარი.

„…არავის არ უანდერძია ჩვენთვის არც პარტია და არც პოლიტიკური თანამდებობები. ახლა რომ ვისმენთ ჩვენი თანამებრძოლებისგან, რომ თუ ნიკა მელია ვერ გაიმარჯვებს, პოლიტიკურ თანამდებობაზე ვეღარ იქნებიან, მათ შორის ბათუმში ნიკა მელიას გუნდის წარმომადგენლები.

ვის რა ჯანდაბად უნდა ეს პოლიტიკური თანამდებობა, ჩვენ თუ შევედით იმ  მოცემულობაში, თუ მიხეილ სააკაშვილს ვერ ვუშველეთ და ყველაფერი დასრულდა ისე, როგორც რუსულ ოცნებას და როგორც პუტინს სურს, ვის რად უნდა პოლიტიკური თანამდებობა, ბონდო თედორაძე თანამდებობაზე უნახავს ვინმეს? რაზე ვსაუბრობთ“, – განაცხადა მან.

ლევან ვარშალომიძესა და პარტიის ბათუმის ორგანიზაციის ხელმძღვანელს შორის უკმაყოფილებაზე ღიად საუბრის დაწყება პარტიის შიდა არჩევნებთან დაკავშირებულმა პროცესმა განაპირობა. თუმცა ამ ამბის განხილვა პირად საუბრებში გაცილებით ადრე დაიწყო.

თვითმმართველობის არჩევნები ბათუმში პარტიამ ლევან ვარშალომიძის ჩართულობის გარეშე ჩაატარა. რეგიონული ორგანიზაციის ლიდერი, წინასაარჩევნო კამპანიის დროს, ბათუმში, ფაქტობრივად, არ გამოჩენილა და საკუთარი პარტიის ბათუმის მერობის კანდიდატის მიმართ ღია მხარდაჭერა, სოციალურ ქსელშიც კი არ გამოუხატავს.

გიორგი კირთაძე გვარწმუნებს, რომ ბევრი ფიქრის შემდეგ მისთვის დღემდე გაურკვეველია, რამ გამოიწვია ლევან ვარშალომიძის განაწყენება.

„არა, მართლა არაფერი ისეთი არ ყოფილა, რამე განსაკუთრებულს ვერ ვიხსენებ.

თვითმმართველობის არჩევნებამდე, რა თქმა უნდა, მქონდა კომუნიკაცია ლევანთან და ჩვენ ძირითად თემებზე შევთანხმდით.

რაც შეეხება გადადგომის მოთხოვნას, ეს მოხდა თვითმმართველობის არჩევნების შემდეგ. მანამდე პატარა გაუგებრობები იყო, მაგრამ არაფერი განსაკუთრებული, ჩვენ ყოველთვის ვახერხებდით საუბრით ამ ყველაფრის მოგვარებას.“

გიორგი კირთაძის თქმით, მთელი ამ დროის განმავლობაში მისთვის, როგორც ბათუმის ორგანიზაციის ხელმძღვანელისთვის, ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტი პარტიაში ახალგაზრდების შეყვანა, მათი დაინტერესება იყო.

„მე ყოველთვის მქონდა საუბარი, რომ ახალგაზრდები მოგვეყვანა პარტიაში. იმ დროს, როცა ფული არ გვქონდა და არ გვაქვს, მე ძალიან წარმატებით ვთანამშრომლობ „ადენაუერის ფონდთან“, IRI-სთან, NDI-სთან და ვახერხებ ხოლმე, რომ ახალგაზრდებისთვის საინტერესო სემინარები დაიგეგმოს. ნახონ მათ, რომ პარტიაში არიან სწორად მოაზროვნე ადამიანები.

ამ ყველაფრის ორგანიზების მთავარი მიზანი იყო ის, რომ ბევრი ახალგაზრდა შემოსულიყო პოლიტიკურ პარტიაში, რომელსაც მე ვუყურებ როგორც მთავარ ინსტრუმენტს ავტოკრატიის დამარცხებისთვის. თუ ავტოკრატია არ ჩამოიშალა, ისე ჩვენ არათუ ვერ შევდივართ, ვერ მივდივართ ახლოს ევროპასთან და ევროპასთან ახლოს მისვლის გარეშე კიდევ ბევრად უარესად ვცხოვრობთ“, – ამბობს გიორგი კირთაძე.

გიორგი კირთაძე ახლაც მიიჩნევს, რომ ლევან ვარშალომიძის ჩართულობა საარჩევნო პროცესში, ოპოზიციას მნიშვნელოვნად დაეხმარებოდა:

„ჩვენ ლევან ვარშალომიძესთან ერთად ჩავატარეთ ყველა სხვა არჩევნები და, ბუნებრივია, ამის მოლოდინი და სურვილიც, რა თქმა უნდა, გვქონდა.

მე, პირადად, კარგად ვიცნობ ლევან ვარშალომიძეს და კარგად მესმის მისი ავტორიტეტი, გამოცდილება, მისი გაკეთებული საქმეებიც. საბოლოო ჯამში, ვინ როგორც არ უნდა შეაფასოს, ამ ქალაქისთვის ბევრი გააკეთა. ლევან ვარშალომიძის პერსონალური ჩართულობა არჩევნებზე ყოველთვის არის მნიშვნელოვანი. თუმცა ჩემთვის, სამწუხაროდ, გულდასაწყვეტად, გულწრფელად ვამბობ ამას, ლევანი არ იყო ჩართული. დაახლოებით 3-თვიანი კამპანია იყო – აგვისტო, სექტემბერი, ოქტომბერი, ჩვენ ლევანის გარეშე მოგვიწია თავიდან ბოლომდე საარჩევნო კამპანიის ჩატარება.“

პარტიის ბათუმის ორგანიზაციის თავმჯდომარეს რეგიონის ორგანიზაციის თავმჯდომარესთან კომუნიკაცია არც არჩევნების პირველი ტურის შემდეგ ჰქონია, მიუხედავად იმ შედეგისა, რაც პირველი ტურის შემდეგ გამოქვეყნდა, არც მეორე ტურის წინასაარჩევნო პერიოდში და არც იმ დროს, როცა ენმ-ს არჩეული საკრებულოს წევრი გამოაკლდა:

„ურთულესი ამბავი გვქონდა, პრაქტიკულად უფულოდ ჩავატარეთ თავიდან ბოლომდე არჩევნები. გახსოვთ, რომ ჩვენ პლაკატებიც კი არ გაგვიკრია, არც კანდიდატების, არც მაჟორიტარების.

ამ ყველაფრის მიუხედავად ჩვენ შევძელით და გავიმარჯვეთ ამ არჩევნებში. გავიმარჯვეთ იმიტომ, რომ სწორად მოვახერხეთ სხვადასხვა პოლიტიკურმა პარტიებმა კოორდინირება. უფრო მეტიც შეიძლებოდა, რადგან იმ მასშტაბში, რაც ჩვენ გავაკეთეთ, უფრო მეტიც შეიძლებოდა იმისთვის, რომ ბათუმის არჩევნები მოგვეგო.

გახსოვთ, რომ პირველსავე ტურში ბათუმში ოპოზიცია გამარჯვებული იყო და პერსონალურად მეც გადავასწარი „ქართული ოცნების“ კანდიდატს. მეორე ტურში რაც მოხდა, ყველამ კარგად ვნახეთ, ჩემსა და „ოცნების“ კანდიდატს შორის სხვაობა ორჯერ ნაკლები იყო, ვიდრე თუნდაც ბათილი ბიულეტენების რაოდენობა.

განსაკუთრებით ამ ფონზე, მე მიმაჩნია – ლევანს რომ ჰქონოდა შესაძლებლობა და ფიზიკურად ჩართულიყო არჩევნებში, „ქართულ ოცნებას“ გაყალბების მასშტაბებიც კი აღარ ეყოფოდა.“

არჩევნების ორივე ტურის დასრულებიდან მოკლე პერიოდში გიორგი კირთაძემ ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე დაწერა, რომ კარგი იქნებოდა ორგანიზაციას ბათუმში ახალი თავმჯდომარე შიდა არჩევნებით აერჩია. ასეთი არჩევნები არ ჩატარებულა.

მას შემდეგ, რაც ლევან ვარშალომიძემ პარტიის ბათუმის ორგანიზაციის ლიდერთან კომუნიკაცია შეწყვიტა. ის თავის მოთხოვნებს აჭარის უმაღლესი საბჭოს ენმ-ის ფრაქციის თავმჯდომარის, ელგუჯა ბაგრატიონის დახმარებით ახმოვანებდა. გიორგი კირთაძის გადადგომის გარდა, მას თავისი ხედვები ჰქონდა ენმ-ის ფრაქციის დაკომპლექტებასთან დაკავშირებით ბათუმის საკრებულოში.

ამ საკითხზე გიორგი კირთაძე ღიად არ საუბრობს.

„ბათუმის საკრებულოში როგორ უნდა ემუშავა ჩვენს ფრაქციას, რა კონფიგურაციით, ამაშიც იყო აზრთა სხვადასხვაობა. მაგრამ მე მიმაჩნია, რომ ეს ნორმალური ამბავია, მე კარგად ვიცნობ ფრაქციის წესდებასაც, დემოკრატიულ წესებსაც… იმ ადამიანებმა, რომლებმაც წარმოუდგენელ ზეწოლას გაუძლეს [ნუგზარ ფუტკარაძეზე რა ზეწოლასაც ახორციელებდა „ქართული ოცნება“, გახსოვთ], მე ნამდვილად არ ჩავრეულვარ ამ ადამიანების გადაწყვეტილებაში, არც მიმიცია საკუთარი თავისთვის უფლება. თვითონვე გადაწყვიტეს, როგორ უნდა ემუშავათ საკრებულოში.“

კითხვაზე, იყო თუ არა ხისტი მითითებები ლევან ვარშალომიძისგან, რომელიც ბათუმის ორგანიზაციამ არ შეასრულა, გიორგი კირთაძე პასუხობს, რომ შესაძლოა. თუმცა, მისი აზრით, „ისეთი არაფერი იყო“, რაც ხელმძღვანელისთვის გადადგომის მოთხოვნის საფუძველი შეიძლებოდა გამხდარიყო.

„შესაძლებელია ყოფილა, მაგრამ ამ დეტალების განხილვა არ მგონია სწორი. საბოლოო ჯამში, გულწრფელად გეუბნებით, თუ ასეთი ტიპის საკითხები შესაძლოა ამ მასშტაბის გადაწყვეტილებისთვის გამოდგეს, რომ ვიღაცას უბრალოდ უთხრა პარტიის ხელმძღვანელობიდან გაიწიე და მე აღარ ვაპირებ შენთან თანამშრომლობასო – მე არ მგონია ეს სწორი მართვა.

მე არ ვიცი, რა არის კონკრეტული მიზეზი, როგორც მეუბნებოდნენ, თითქოს რაღაცა ჩვენი გზები ამ შემთხვევაში, თანამშრომლობა, უბრალოდ იყო შეუძლებელი, იმიტომ, რომ სხვადასხვანაირად ვფიქრობდით. რას ვფიქრობდით სხვადასხვანაირად, სიმართლე გითხრათ, არც ვიცი, თუ ვინმე ამას ამიხსნის… ამას ვითხოვდი, ვიხვეწებოდი პარტიაში.“

გასულ კვირას პარტიის ბათუმის ორგანიზაციაში ნიკა მელიას მხარდამჭერი შტაბი შექმნეს, სადაც გიორგი კირთაძემ, საკრებულოს ყოფილმა წევრმა ენმ-დან მირდატ ქამადაძემ, საკრებულოს ენმ-ის ფრაქციის თავმჯდომარემ ნოდარ დუმბაძემ და სხვებმა მელიას მხარდაჭერა ღიად გამოუცხადეს. ამავე დღეს, მირდატ ქამადაძემ, რომელიც ბათუმში მელიას მხარდამჭერ შტაბს ხელმძღვანელობს,  განაცხადა, რომ ლევან ვარშალომიძე, ვანო მერაბიშვილი და დავით კეზერაშვილი ლევან ხაბეიშვილის უკან დგანან.

18 იანვარს კი, ტელეკომპანია პირველის ეთერში ქამადაძემ თქვა, რომ მას ვანო მერაბიშვილი დაუკავშირდა და ხაბეიშვილის მხარდაჭერა სთხოვა:

„ჩემთვის ძვირფასი ადამიანების მეშვეობით დამიკავშირდა. მე მას შევუთვალე, რომ ჩვენ ვართ საჯარო მმართველობის მომხრე.“

ამავე თემაზე:

საქართველოს საპატრიარქოს საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახური ავრცელებს ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ საპატრიარქო ირანის ისლამური რესპუბლიკის დელეგაციას შეხვდა.

„შეხვედრაზე საუბარი მეგობრულ ვითარებაში წარიმართა და თანამედროვე მსოფლიოში არსებულ სულიერ გამოწვევებს შეეხო“, – წერს საპატრიარქო.

დელეგაციის შემადგენლობაში იყვნენ აჰლ ბეითის მსოფლიო ასამბლეის გენერალური მდივანი, აიათოლა რეზა რამეზანი, ირანის ისლამური რესპუბლიკის წარმომადგენლები, ირანის ისლამური რესპუბლიკის ელჩი საქართველოში, მაჰმუდ აბიდი და სხვა ოფიციალური პირები.

პრესსამსახურის ინფორმაციით, საქართველოს საპატრიარქოს მხრიდან სტუმრებს გორისა და ატენის მიტროპოლიტმა ანდრიამ (გვაზავა) და საქართველოს საპატრიარქოს საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის თანამშრომლებმა უმასპინძლეს.

შეხვედრას რელიგიის ეროვნული სააგენტოს წარმომადგენლებიც ესწრებოდნენ.

2022 წელს, ირანში ათიათასობით მოქალაქე ისლამური რესპუბლიკის რეჟიმის წინააღმდეგ გამოვიდა, რომლებიც  სავალდებულო ჩადრის ტარებას აპროტესტებდნენ. ქალები დემონსტრაციულად იხდიდნენ ჰიჯაბს და წვავდნენ საჯაროდ.

საპროტესტო მუხტი მას შემდეგ გაძლიერდა, როდესაც მორალის პოლიციამ 22 წლის ქალს ჩადრის არასწორად ტარების გამო სასიკვდილოდ სცემა.

საპროტესტო აქციებზე უსაფრთხოების პოლიციამ არაერთი მოქალაქე მოკლა. მათ შორის არასრულწლოვანები.

საქართველოს საპატრიარქოს ამ მოვლენებთან დაკავშირებით, მათ შორის ქალთა მიმართ ძალადობაზე არცერთი განცხადება არ გაუკეთებია.

ქუთაისში, ილია ჭავჭავაძის გამზირზე ტროტუარების რეაბილიტაციისთვის 1 მილიონ 800 ათასი ლარი დაიხარჯება.

ტენდერი ქუთაისის მერიამ უკვე გამოაცხადა. კომპანია, რომელიც სახელმწიფო შესყიდვაში გაიმარჯვებს, ვალდებული იქნება მთელ ქუჩაზე [2.9 კმ სიგრძეზე] შეცვალოს ტროტუარის ფილები, მოაწყოს მოაჯირი.

„პროექტით გათვალისწინებულია ახალი ტროტუარების მოწყობა დეკორატიული დაწნეხილი ფილის საფარით, რომლის სისქეა 4სმ. ასევე დამკვეთის მოთხოვნაა საპროექტო მონაკვეთის მთელ სიგრძეზე მოეწყოს ლითონის მოაჯირი, რომლის მეშვეობითაც მოხდება ტროტუარის იზოლირება სავალი ნაწილისგან, რაც ქვეითთა უსაფრთხოდ გადაადგილებას უზრუნველყოფს,“ – ნათქვამია საპროექტო განაცხადში.

პროექტის თანახმად დაგეგმილია ბორდიურების მოწყობა და საპარკინგე ზონების რეაბილიტაცია. ჭავჭავაძის ქუჩაზე უნდა მოეწყოს გაზონები და „შემოიფარგლოს ჩამკეტი დაწნეხილი ბეტონის ბორდიურით“, ასევე, ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მოთხოვნაა, რომ ტროტუარებზე მიერთებები იმდაგვარად მოეწყოს, რომ შშმ პირებმა გადაადგილება დაუბრკოლებლად შეძლონ.

ტენდერში წინადადებების მიღება 28 იანვარს დაიწყება და 2 თებერვალს დასრულდება.

გამარჯვებულმა კომპანიამ სამუშაოები ხელშეკრულების დადებიდან 6 თვეში უნდა დაასრულოს.

მერიის ინფორმაციით, ქუთაისში, ჭავჭავაძის ქუჩაზე, საგზაო-სარემონტო სამუშაოები საავტომობილო გზების დეპარტამენტმა 2020 წლის 12 ივნისიდან დაიწყო.