Batumelebi

„ყველაფერს შეიძლება ეშველოს, მათ შორის ევროპასთან დაზიანებულ ურთიერთობებსაც, მაგრამ არაფერი ეშველება იმ ადამიანებს, რომლებსაც დღეს სჭირდება გადარჩენა და სიცოცხლე და ხვალ მათთვის გვიანი იქნება.

მათ დღეს სტკივათ, დღეს იტანჯებიან, დღეს სჭირდებათ შვილის, ოჯახის წევრის გადარჩენა. მათთვის ყველა წუთი და წამი გადამწყვეტია.

ყოველ დღე მიკავშირდებიან ასეთი ადამიანები საქართველოდან. თვე არ გავა, 5-6 ონკოპაციენტი არ დამიკავშირდეს. ბოლო სამ დღეში, მინიმუმ სამი ადამიანი დამიკავშირდა და დახმარება მთხოვა. ვიზალიბერალიზაცია რომ არა, ეს ადამიანები ვერ ჩამოვლენ ევროპაში, საფრანგეთში და ვერ გადაირჩენენ სიცოცხლეს“, –  ამბობს „ბათუმელებთან“ ექიმი ზაზა ფუტკარაძე, რომელიც 16 წელია საფრანგეთში ცხოვრობს და ქართველებს მკურნალობაში ეხმარება.

ზაზა ფუტკარაძე საფრანგეთის კლინიკური კვლევების ცენტრის თანამშრომელი და ჯანდაცვის სპეციალისტია. ასევე არის ასოციაცია „ქართველები საფრანგეთში“ ხელმძღვანელი.

„ძალიან ბევრ ქართველ პაციენტთან მაქვს შეხება. ბოლო წლების განმავლობაში უამრავი ქართველი ჩამოდიოდა და ახლაც ჩამოდის ყოველდღიურად იმისათვის, რომ მიიღოს სამედიცინო დახმარება. ბევრი მათგანი არის უკიდურესად მძიმე სოციალურ და ფიზიკურ მდგომარეობაში, ბევრ მათგანს აქვს ძალიან მძიმე ოჯახური ისტორია, ბევრი არის ძალადობის მსხვერპლი ქალი. გამორბიან პირდაპირი მნიშვნელობით, თავშესაფარს ნახულობენ საფრანგეთში, იმიტომ, რომ ბევრი მათგანისთვის ეს არის ერთადერთი ხსნა.

რომ არა ვიზალიბერალიზაცია, ეს ადამიანები უბრალოდ ვერ მოხვდებოდნენ საფრანგეთში, ზოგადად ევროპაში.

ამ ადამიანებს, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქვეყანაში არიან უცხოელები, მიუხედავად იმისა, რომ არ აქვთ ფინანსური საშუალებები, ევროპა უწვდის ხელს. ისინი პოულობენ აქ თავშესაფარსა და სიმშვიდეს.

ახლაც, გუშინ წინ დამიკავშირდა ერთი საავადმყოფოს სოციალური სამსახური, ძალადობის მსხვერპლი ქალია ჩამოსული შვილებთან ერთად და აქ ცდილობს, რომ გადარჩეს.

ვიზალიბერალიზაცია რომ არ გვქონდეს, არ ვიცი ასეთი ადამიანები სად იქნებოდნენ, ან როგორ იქნებოდნენ“, – ამბობს ზაზა ფუტკარაძე.

მისი თქმით, საფრანგეთში ახალი ცხოვრების დაწყებას ცდილობენ სექსუალური ძალადობის მსხვერპლი ადამიანებიც, რომლებიც დაუცველად გრძნობენ საკუთარ ქვეყანაში თავს.

„ბევრ მათგანს სხვადასხვა ფაქტორის გამო უჭირს ამაზე ხმამაღლა საუბარი, რადგან თუ რაიმეს იტყვიან ან გააკეთებენ, საზოგადოება ისევ მათ ადანაშაულებს, ამიტომ ცდილობენ უცხო ქვეყანაში თავის გადარჩენას.

ვიზალიბერალიზაცია ასევე არის საშუალება ტურიზმისთვის. ბევრი ქართველი ჩამოვიდა და ნახა, რომ სხვაგანაც არანაკლები ბუნებაა, არანაკლები შესაძლებლობაა, ხშირად სტიგმატიზებულია ევროპა და ბევრს ჰგონია, რომ აქ მარტო გეები ცხოვრობენ.

ნახეს, რომ მოწესრიგებულია ქვეყნები, სადაც იცავენ კანონს და კანონებზე დაფუძნებული ურთიერთობებია და არა ის, რომ თურმე კაცები „თხოვდებიან“ ევროპაში და ასე შემდეგ.

პირველ რიგში ქართველ კაცებს არ უნდა აკადრო ეს. ყველა ადამიანი ის ვართ სხვა ქვეყანაშიც, რაც ჩვენივე ქვეყანაში. ყვავის ამბავია რა, სხვაგან თუ გადავიდე თეთრ კვერცხს დავდებო – ასეთი გამოთქმა არსებობს. ასე არ არის.

მეორე მხრივ, სექსუალური უმცირესობები ყველა ქვეყანაშია. მე, მაგალითად, ევროპაში 16 წელია ვცხოვრობ და არასდროს არ შევუწუხებივარ სექსუალურად განსხვავებულ ადამიანებს.  და ვერც იმას ვიტყვი, რომ რაღაც განსაკუთრებულად ბევრი არიან ასეთი ადამიანები ევროპაში.

განსხვავება ისაა, რომ აქ, ზოგადად, ძალიან ცოტა თუ ცხოვრობს ორმაგი ცხოვრებით, აქ უფრო მეტად გამოხატავენ იმას, როგორებიც არიან. ჩვენ, უბრალოდ, ვმალავთ ინფორმაციას და ეს ქმნის პრობლემას.

სხვებს, ჩვენგან განსხვავებით არ აქვთ სტიგმები და აქ ყველა განსხვავებული ადამიანი რეალიზებულია, მუშაობს, არ ეშინია გარემოს, ჩვეულებრივად ინტეგრირებული არიან.

ამიტომ, ასეთი ცუდი პროპაგანდა, პირველ რიგში, მავნეა ჩვენი ქვეყნისთვის, ჩვენი წარსულისთვის, იმიტომ რომ ჩვენი წინაპრები იბრძოდნენ იმისთვის, რომ ცივილიზებული სამყაროს წევრი ვყოფილიყავით, ცივილიზებულ ადამიანებთან ერთად გვეცხოვრა. იმიტომ ჩამოვდივართ სასწავლებლად, სამუშაოდ, განვითარებისთვის, თუნდაც ტურიზმისთვის, იმიტომ მოგვიწევს აქეთ გული, რომ ჩვენზე კარგთან, ჩვენზე განვითარებულთან გვქონდეს კავშირი.

დღეს, როცა ევროპასთან ამ ურთიერთობებს აზიანებ, ძალიან დიდი დანაშაულია წარსულთანაც და მომავლის წინაშეც. გავა ეს პერიოდი, გადალახავს ჩვენი საზოგადოება ამ კრიზისსაც და მომავალი თაობა ძალიან ცუდად შეაფასებს დღევანდელ მდგომარეობას, რომ დრო დავკარგეთ, რომ ხელოვნური ბარიერები შევქმენით იმის ნაცვლად, რომ უფრო ახლოს ვყოფილიყავით ევროპულ ცივილიზაციასთან“, – ამბობს ზაზა ფუტკარაძე.

მიუხედავად იმისა, რომ წლებია საფრანგეთში ცხოვრობს, ზაზა ფუტკარაძე არ წყვეტს კავშირს საქართველოსთან და სტუმრადაც ჩამოდის. ამიტომ, ქვეყანაში მიმდინარე პროცესები მისთვის ნაცნობია.

„ახლახან ვიყავი საქართველოში, მაქვს კონტაქტები ახლობლებთან და ვიცი რა ხდება ქვეყანაში. ვფიქრობ, ძალიან ცუდი იქნება ჩვენი ქვეყნისთვის რუსეთთან მარტო პირისპირ დგომა, რადგან რუსეთს ცუდის მეტი არაფერი გაუკეთებია ჩვენი ქვეყნისთვის და ამაზე ჩვენი ისტორიაც ძალიან ბევრს ლაპარაკობს.

2008 წლის ომშიც ვარ ნამყოფი და ეს ყველაფერი კარგად ვიცი. ამიტომ, ისევ რუსულ ორბიტაზე, რუსულ ჭაობში დაბრუნება ჩვენი მომავლისთვის არ იქნება კარგი. ერთადერთი არჩევანი საქართველოს უნდა ჰქონდეს განვითარებისკენ, სხვა არჩევანი ჩვენნაირ პატარა ქვეყანას უბრალოდ არ აქვს.

ფეხბურთი ყველას უყვარს, სპორტი ზოგადად. ბოლოს თამაშები როცა იყო გერმანიაში, მე, პირადად, ამაყი ვიყავი, როცა ვხედავდი ამდენ ქართველს ერთ სტადიონზე, ერთ ქალაქში. ვიზალიბერალიზაცია რომ არ ყოფილიყო, ამდენი ქართველი უბრალოდ ვერ მოახერხებდა ევროპაში ჩამოსვლას და ეს შესაძლებელი გახადა მხოლოდ იმან, რომ ჩვენ ახლა თავისუფალი მიმოსვლა გვაქვს ევროპასთან.

ეს სიკეთე ჩანს ყველა სფეროში – სპორტში, ტექნოლოგიებში, მეცნიერებაშიც და ყველგან გვჭირდება ჩვენ ცივილიზებულ სამყაროსთან კონტაქტი.

სტუდენტებისთვისაც არის გაცვლითი პროგრამები და როცა ჩამოდიან სამუშაოდ, მათ აქვთ ხელფასიც და პროფესიული განვითარების შესაძლებლობაც. ამიტომ ევროპასთან გზების ჩაკეტვა ზიანს მოუტანს ახალგაზრდებსაც და  მთელ ქვეყანას“, – ამბობს ზაზა ფუტკარაძე.

მისი თქმით, ქვეყნის ევროპულ მომავალს „ქართული ოცნების“ პოლიტიკოსების მტრული რიტორიკა აზიანებს.

ზაზა ფუტკარაძის თქმით, საფრანგეთში არაერთმა ასოციაციამ გამოთქვა საქართველოში სხვადასხვა სოციალური პროექტის განხორციელების სურვილი, თუმცა „ოცნების“ ხელისუფლების ანტიევროპული განცხადებების შემდეგ, მათ უბრალოდ დაკარგეს მოტივაცია.

„დღეს 2-3 ასოციაციასთან მქონდა საუბარი, ძალიან სერიოზული პროგრამები და პროექტები ჰქონდათ საქართველოსთან დაკავშირებით, მაგალითად მოხუცთა სახლის და შშმ ბავშვთა სერვისების მხრივ. ეს ყველაფერი მათი ენთუზიაზმით უნდა გაკეთებულიყო, თუმცა ამ პოლიტიკის გამო შეეცვალათ გეგმები.

კეთილი ადამიანები ცდილობენ, რაღაცები გააკეთონ ჩვენს ქვეყანაში და ასეთ ადამიანებს ეუბნები, რომ აგენტი ხარ, ის აღარ დაგეხმარება. დასახმარებლის მეტი რა არის, წავა და სხვა ქვეყანაში გააკეთებს.

ვფიქრობ, ეს ყველაფერი დასრულდება, რადგან ისეთი დიქტატორებიც კი, რომლებსაც ეგონათ, რომ ათწლეულები იქნებოდნენ ხელისუფლებაში, ისინიც გაუშვიათ ხომ?

„ოცნების“ წარმომადგენლების უმეტესობა ძალიან ახალგაზრდაა და მე, პირადად, მაგრად მეცოდებიან, რადგან როცა დაასრულებენ პოლიტიკაში ყოფნას, როგორ იცხოვრებენ იმ წარსულით, იმ პოლიტიკით, რომელსაც დღეს აწარმოებენ?

ამ პოლიტიკოსებს, რომლებიც დღეს არასწორად იქცევიან და არასწორ რაღაცებს აკეთებენ, ხომ მოუწევთ ხვალ პირისპირ ყოფნა ქართულ საზოგადოებასთან. არ იქნება ეს მათთვის კარგი.

ერთ დროს მეც მეგონა, რომ აი, მილიარდერია კაცი, მოვა რაღაც კარგს გააკეთებს, მაგრამ ასე არ მოხდა. კოვიდის და უკრაინის ომის შემდეგ კი ძალიან რადიკალური იყო მათი ცვლილება.

ყველაფერი ანაზღაურებადია, ზოგადად, და შეიძლება ევროპასთან დაზიანებულ ურთიერთობებსაც ეშველოს, მაგრამ არაფერი ეშველებათ იმ ადამიანებს, რომლებსაც დღეს სჭირდებათ გადარჩენა და სიცოცხლე. ხვალ მათთვის გვიანი იქნება.

მათ დღეს სტკივათ, დღეს იტანჯებიან, დღეს სჭირდებათ შვილის, ოჯახის წვერის გადარჩენა. მათთვის ყველა წუთი და წამი გადამწყვეტია.

ყოველ დღე მიკავშირდებიან ასეთი ადამიანები საქართველოდან. თვე არ გავა, 5-6 ონკოპაციენტი არ დამიკავშირდეს. ბოლო სამ დღეში, მინიმუმ სამი ადამიანი დამიკავშირდა და დახმარება მთხოვა. ვიზალიბერალიზაცია რომ არა, ეს ადამიანები ვერ ჩამოვლენ ევროპაში, საფრანგეთში და ვერ გადაირჩენენ სიცოცხლეს. ასეთი ადამიანი არის უამრავი, ვისაც დღეს სჭირდება დახმარება.

ისინი, ვინც 5-10 წლის წინ ჩამოვიდნენ გადაწურული იმედებით, დღეს ბედნიერად არიან. დაცული არიან და ინტეგრირდნენ კიდეც და ასეთი ისტორიები ძალიან ბევრია“, – ამბობს ზაზა ფუტკარაძე.

საქართველომ ვიზალიბერალიზაცია 2017 წელს მიიღო. თუმცა ბოლო წლებში ანტიევროპული რიტორიკისა და „ქართული ოცნების“ დამაზიანებელი პოლიტიკის გამო, შესაძლოა ევროპამ საქართველოსთან თავისუფალი მიმოსვლა შეაჩეროს.

ევროკავშირი „ოცნების“ ხელისუფლებას ვიზალიბერალიზაციით განსაზღვრული პირობების შესრულებას სთხოვს. ვადა აგვისტოს ბოლომდე აქვთ მიცემული. თუმცა „ოცნების“ ხელისუფლება არ აპირებს ქმედითი ნაბიჯების გადადგმას, რაც საფრთხეს უქმნის ქვეყნის ევროპულ მომავალს და იზოლაციის რისკის წინაშე აყენებს საქართველოს.

„შინაგან საქმეთა სამინისტროს რომც ჰქონოდა დიდი სურვილი, საქართველოს სხვა უწყებებისაგან ფარულად განეხორციელებინა ეს პროექტი [ჩორჩანაში საგუშაგოს აღმართვა], ამის პრაქტიკული შესაძლებლობა არ არსებობდა,“ – უთხრა „ბათუმელებს“ საქართველოს დაზვერვის სამსახურის ყოფილმა უფროსმა შალვა ლომიძემ. ის ამ თანამდებობაზე 2021-2024 წლებში მუშაობდა.

თუ დავუშვებთ, რომ რიგი სახელმწიფო უწყებები ვერ ხედავდნენ რას აკეთებდა შსს საოკუპაციო ხაზზე, მაშინ დღესაც შეიძლება რამე ხდებოდეს და ისევ „არაფერი იცოდნენ“ ამ უწყებებმა? ვინ და როგორ იცავს ქვეყნის ეროვნულ ინტერესს, ქვეყნის უსაფრთხოებას, „თუ არავინ არაფერი არ იცის“? – ჩორჩანას ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებზე, არსებულ კითხვებზე და გამოწვევებზე „ბათუმელები“  საქართველოს დაზვერვის სამსახურის ყოფილ უფროსს, გენერალ-მაიორ შალვა ლომიძეს ესაუბრა.

შალვა ლომიძე ამჟამად “ჯეოქეისის” მრჩეველია უსაფრთხოებისა და დაზვერვის საკითხებში.

• ბატონო შალვა, როგორც საქართველოს დაზვერვის სამსახურის ყოფილი ხელმძღვანელი, როგორ აფასებთ ჩორჩანას საგუშაგოს ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებს?

სახელმწიფოს მიერ საკუთარ ტერიტორიაზე საგუშაგოს განთავსება არის მისი სუვერენული და ლეგიტიმური უფლება. ცხადია, ასეთი გადაწყვეტილებები არ მიიღება ერთპიროვნულად და საჭიროებს უსაფრთხოების სისტემაში შემავალი უწყებების, საკანონმდებლო თუ აღმასრულებელი ხელისუფლების სხვა წარმომადგენელთა ინფორმირებას, მათთან კონსულტაციას და კოორდინაციას.

აუცილებელია საკითხს შევხედოთ ობიექტური დამკვირვებლის პოზიციიდან.

გვაქვს საკითხის აღწერის ორი ვერსია: პირველი – 2025 წელს სახელმწიფო აცხადებს, რომ 2019 წელს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ იმოქმედა საოკუპაციო ზოლზე, რამაც მათივე განცხადებით გამოიწვია უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული რიგი პრობლემები, მათ შორის ტერიტორიული მთლიანობის ნაწილში.

აღსანიშნავია, რომ ეს განცხადება გაკეთდა ფაქტის დადგომიდან 6 წლის მერე და იგივე პოლიტიკური გუნდის ხელისუფლებაში ყოფნის პირობებში.

მეორე ვერსიით: საკითხი წარმოადგენდა სახელმწიფო უწყებებს შორის შეთანხმებულ პროცესს, ეს ფაქტი ემსახურებოდა საოკუპაციო ზოლზე „ბორდერიზაციის“ პროცესის პრევენციას და დღეს შედეგი არის ის, რაც იყო განსაზღვრული თავდაპირველი ამოცანით.

მნიშვნელოვანია შევეხოთ რამდენიმე საკითხს: ოკუპაციის პრობლემა, შესაბამისად მასთან დაკავშირებული ქვესაკითხები, არის საქართველოს ეროვნული უსაფრთხოების სისტემის განსაკუთრებული კვლევისა და შესწავლის ობიექტი, იგი წარმოადგენს ქვეყნის საშინაო თუ საგარეო პოლიტიკური ცხოვრების შემადგენელ საკვანძო ელემენტს.

შესაბამისად, საოკუპაციო ზოლზეც არსებული ვითარება არის უმნიშვნელოვანესი საკითხი და მასზე ერთდროულად მუშაობს მრავალი უწყება, მათი უფლებამოსილების ფარგლებში.

ოკუპაციის ზოლზე არსებული ვითარების ფიზიკური კონტროლი, არსებულ ინციდენტებზე რეაგირება და პრევენცია წარმოადგენს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს და სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის პირდაპირ ამოცანას, ხოლო ოკუპაციასთან დაკავშირებული სხვადასხვა პროფილის საკითხის ირგვლივ ინფორმაციის შეგროვება, დამუშავება და რეაგირება, ასევე არის სახელმწიფოში მოქმედი სხვა სამინისტროების, უწყებებისა თუ სპეციალური სამსახურების ამოცანა.

ასევე არ უნდა დაგვავიწყდეს ევროკავშირის მონიტორინგის მისია, რომელიც წარმოადგენს ერთადერთ საერთაშორისო მექანიზმს, რომელიც ადგილზე პროცესებს ამონიტორინგებს.

წარმოუდგენლად მეჩვენება შინაგან საქმეთა სამინისტროს საოკუპაციო ზოლზე განეხორციელებინა მსგავსი მასშტაბის პროექტი და ამის შესახებ ქვეყანაში არ ჰქონოდა ინფორმაცია აღმასრულებელი თუ საკანონმდებლო ხელისუფლების ცალკეულ წარმომადგენელს. შინაგან საქმეთა სამინისტროს რომც ჰქონოდა დიდი სურვილი საქართველოს სხვა უწყებებისაგან ფარულად განეხორციელებინა ეს პროექტი, ამის პრაქტიკული შესაძლებლობა არ არსებობდა.

ეს შემიძლია განვაცხადო დარწმუნებით.

ვფიქრობ, ამის შესახებ ინფორმირებული იქნებოდა ასევე ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიაც. სხვა საკითხია რომელ უწყებებს და რა დოზით ჰქონდათ ინფორმაცია პროექტის არსის, ამოცანის, მასში ჩართული სუბიექტების, ვადების და სხვა მნიშვნელოვანი გარემოებების შესახებ. უსაფრთხოების თვალსაზრისით დამატებითი სირთულეების თავიდან აცილების მიზნით, საკითხის ამგვარი ჩაშლა ასევე სწორ და ტაქტიკურად გამართლებულ ნაბიჯად მიმაჩნია, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ არავის არაფერი არ უნდა სცოდნოდა, განსაკუთრებით, მათ ვინც პასუხისმგებლები იყვნენ ცალკეულ საკითხზე.

შეფასების ნაწილში ვიტყოდი, რომ ჩორჩანას საკითხის ირგვლივ ასეთი საჯარო განხილვები, არანაირად არ ჯდება ჩვენი ქვეყნის ეროვნულ ინტერესებში, სასურველია საკითხი განხილულიყო დახურულ ფორმატში. ამით ჩვენ თავიდან ავიცილებდით ეროვნული უსაფრთხოების კონტექსტში შესაძლო არსებული ხარვეზებისა თუ გამოწვევების თაობაზე საჯარო დისკუსიებს, სამომავლოდ მეტად დავაზღვევდით უსაფრთხოების საკითხებს და საზოგადოების არ გაუღრმავებდით დაუცველობის განცდას.

• თქვენი აზრით, ზიანდება თუ არა სახელმწიფო ინტერესები იმ პროცესით, რასაც ახლა საზოგადოება ადევნებს თვალს (ყოფილი მაღალჩინოსნების დაკითხვები პროკურატურაში და მათი საჯარო უარყოფა, რომ არაფერი იცოდნენ საგუშაგოს შესახებ) და თუ ზიანდება, კონკრეტულად რაში გამოიხატება ეს ზიანი?

უპირობოდ ზიანდება. ის, რასაც დღეს ვადევნებთ თვალს, წარმოადგენს საქართველოს ეროვნული უსაფრთხოების სისტემის დისკრედიტაციის უმწვავეს პროცესს. თუ გავყვებით სამთავრობო ვერსიას, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ქვეყანაში ეროვნული უსაფრთხოების სისტემა ჩამოშლილია და ასე იყო მინიმუმ რამდენიმე წლის განმავლობაში.

ანუ ქვეყანაში ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოწვევის ირგვლივ მიმდინარეობდა პროცესი, რომლის მონიტორინგი არ ხდებოდა და საერთოდ ადგილი ჰქონდა თვითნებობას. სახელმწიფოს აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომადგენლებს, რამდენიმე გამონაკლისის გარდა, არ ჰქონდა ინფორმაცია ურთულეს და უმწვავეს პროცესზე, ხოლო ინფორმაციის მიღების შემდეგ, არ გადადგეს შესაბამისი ნაბიჯები, მასზე სწორი, სამართლებრივი რეაგირებისათვის. საინტერესოა რამ განაპირობა ეს მდუმარება.

თუ გავყვებით მეორე მხარის ვერსიას, მივალთ დასკვნამდე, რომ ყველა შესაბამისი პირი საკანონმდებლო თუ აღმასრულებელ ხელისუფლებაში იყო ინფორმირებული დასაშვებ ფარგლებში, ისინი მოქმედებდნენ მათი კომპეტენციის ფარგლებში ამოცანის გადაწყვეტისათვის, შესაბამისად შემდგომში ბუნებრივია არ და ვერ ექნებოდათ  არანაირი მწვავე ან კრიტიკული რეაქცია, ვინაიდან მათი თანამონაწილეობით მოხდა პროცესი.

ეს ვერსია უფრო დამაჯერებლად ჟღერს ჩემთვის. ვთვლი, რომ სწორედ ასეთ პროცესთან გვექნებოდა საქმე. სხვაგვარად ძნელად ასახსნელია, ინფორმაციის გაგების შემდგომ (საგუშაგოს გახსნა და გამოწვეული რეაქციები ოკუპანტების მხრიდან) როდესაც გაირკვა, რომ თურმე ადგილი ჰქონდა დიდ ტერიტორიაზე კონტროლის დაკარგვას, ასევე სხვა პრობლემებს უსაფრთხოების ჭრილში, რატომ არ მიიღეს შესაბამისი ზომები სახელმწიფოს აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომადგენლებმა, რომელთაც სამართლებრივად მოეთხოვებათ ეროვნული მნიშვნელობის საკითხებზე რეაგირება.

• როდესაც ყოფილი მაღალჩინოსნები ამბობენ, რომ სუს-მა არ იცოდა, რას აკეთებდა შსს ჩორჩანაში, ასევე არც სხვა უწყებებმა, რამდენად დამაჯერებელია ეს? რას ეუბნება ამით სახელმწიფო თავის მოქალაქეებს? მაშინ როგორ არის დაცული ქვეყნის უსაფრთხოება, თუ უწყებებს შორის კოორდინაცია არ არსებობს?

პირადად ჩემთვის სრულიად არადამაჯერებლად გამოიყურება ინფორმაცია იმის თაობაზე, რომ სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურმა არ იცოდა მიმდინარე პროცესის შესახებ და ეს მათთვის ცნობილი გახდა პოსტფაქტუმ.

აქვე უნდა ავღნიშნო: უსაფრთხოების სამსახური არის სპეციალური სამსახური, რომელიც პასუხისმგებელია საოკუპაციო ზოლზე ოპერატიული ვითარების მონიტორინგსა და ოკუპაციასთან დაკავშირებული რიგი საკითხების მართვაზე. იგი წარმოადგენს ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის ფარგლებში არსებული ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან უწყებას.

სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახური ყოველდღიურ რეჟიმში ჩართულია საოკუპაციო ზოლზე მიმდინარე პროცესის მონიტორინგში და, შესაბამისად, აქვს საერთაშორისო თანამშრომლობის გაძლიერების ვალდებულება, ეროვნული ინტერესებიდან გამომდინარე. შეუძლებელია რამდენიმე დღის განმავლობაში საგუშაგოსკენ მიმავალი საგზაო მონაკვეთის მშენებლობა, სამშენებლო ტექნიკის გადაადგილება, საპოლიციო ძალების რიცხობრივი ზრდა, პროცესთან დაკავშირებული სხვა მოქმედებები, შეუმჩნეველი გამხდარიყო უსაფრთხოების სამსახურისთვის. ასეთი ტიპის ინფორმაციის ფლობა მისი პირდაპირი ამოცანაა და ამისათვის მას გააჩნია შესაბამისი ძალებისა და საშუალების (მათ შორის ფარული) გამოყენების ვალდებულება.

თუ დავუშვებთ, რომ ეს მართლაც ასე მოხდა, მაშინ უნდა ვაღიაროთ, რომ სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახური იმ კონკრეტულ მომენტში ვერ ასრულებდა საკუთარ ფუნქციას, ჰქონდა ჩავარდნა მინიმუმ საოკუპაციო ზოლის ოპერატიული მომსახურების ნაწილში და სამსახური გამოიყურება არაკვალიფიციურად ყველაზე კარგ შემთხვევაში.

ძნელად წარმოსადგენია მიმდინარე პროექტის თაობაზე ინფორმაცია არ ჰქონოდა ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიას და არ ყოფილიყო მათი მხრიდან შესაბამისი კომუნიკაცია უსაფრთხოების სამსახურთან. აქვე მინდა აღვნიშნო ადგილობრივი თვითმართველობის ორგანოების ვალდებულება – მიმდინარე პროცესის თაობაზე მათ უნდა შეაგროვონ ინფორმაცია და აცნობონ საქართველოს აღმასრულებელი ხელისუფლების სხვადასხვა უწყებას, დადგენილი წესით. მათ შორის, პირველ რიგში გუბერნიას და სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურს.

კიდევ ერთხელ ვიტყვი, წარმოუდგენლად მეჩვენება საოკუპაციო ზოლზე ასეთი მასშტაბის პროექტის განხორციელება შეუმჩნეველი გამხდარიყო აღმასრულებელი ხელისუფლების წარმომადგენლებისთვის.

თუ დავუშვებთ, რომ ეს მართლაც ასე მოხდა, მაშინ თამამად შეიძლება ითქვას, რომ 2019 წლის მდგომარეობით საქართველოს ეროვნული უსაფრთხოების სისტემა, სახელმწიფოს მართვის მექანიზმები თავდაცვისა და უსაფრთხოების სფეროში იყო მორღვეული, გაუმართავი და გაჯერებული უამრავი ხარვეზით. ეს შესაძლოა გამოწვეული ყოფილიყო უწყებრივი თუ ადამიანური სისუსტეებით. ამის დაჯერება ძალიან რთულია. თუმცა, ნათელი სიგნალია საზოგადოებისთვის, რომ ქვეყანას აქვს პრობლემა საკუთარი ეროვნული უსაფრთხოების დაცვისა და მისი მართვის ნაწილში, რაც შემაშფოთებელია.

აქვე საყურადღებოა, რომ პოსტფაქტუმ ეს საკითხი ცნობილი გახდა რიგი უწყებებისათვის, მათ შორის უსაფრთხოების სფეროში შემავალი უწყებებისათვის. მაინტერესებს, რა ნაბიჯები გადაიდგა მათი მხრიდან ახალი მინისტრთა კაბინეტისა და ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს პირობებში საკითხის სრულფასოვანი შესწავლის, არსებული ხარვეზების გამოვლენის, შესაბამისი რეაგირების, შესაძლო გადაცდომებზე სამართლებრივი რეაგირებისათვის.

• როცა დაზვერვის სამსახურის ყოფილი უფროსი ამბობს, რომ „მედიით გაიგო ჩორჩანას ამბავი“, როცა სუს-ის ყოფილი უფროსი ამბობს, რომ „პოსტფაქტუმ გაიგო ჩორჩანას ამბავი“, როცა თავდაცვის ყოფილი მინისტრიც ამბობს, რომ „არ გააჩნდა არანაირი ინფორმაცია“ – თქვენი აზრით, როგორ ხედავენ ამ ამბავს ოკუპირებულ სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში?  როგორ ხედავენ რუსეთში?

ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებზე პასუხისმგებელი უწყებების იმ პერიოდში პირველი პირების განცხადებას თუ მივიღებთ სარწმუნოდ და გავყვებით მათ ლოგიკას, შეგვიძლია დავასკვნათ: უწყებათაშორისი თანამშრომლობა პრაქტიკულად არ არსებობდა, ასევე ეროვნული უსაფრთხოების საბჭო იყო უფუნქციო, არ არსებობს სამართლებრივი რეაგირების მექანიზმი, არ მოქმედებს საპარლამენტო ზედამხედველობა ან თუ მოქმედებს სიმბოლური დატვირთვით, აზრს კარგავს უსაფრთხოების საკითხებზე საკომიტეტო მოსმენები, ასევე ნდობის ჯგუფის ფორმატში საქმიანობა და ა.შ.

დაუჯერებელია მინიმუმ შემდგომ წელს პარლამენტის შესაბამის კომიტეტზე ან ნდობის ჯგუფის ფორმატში უსაფრთხოების სამსახურს ან შინაგან საქმეთა სამინისტროს არ ჰქონოდა მოხსენება ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ან მის ირგვლივ არსებულ ვითარებაზე და ამ საკითხების ჩამონათვალში არ მომხდარიყო ჩორჩანას საკითხი.

თუ ეს საკითხი არ მოხვდა, რატომ? და თუ იქნა განხილული, რა დასკვნამდე მივიდა საქართველოს პარლამენტი. ასევე საინტერესოა, როდესაც ჩორჩანას საკითხის რეალიზაციის შემგომ შედგა ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს პირველივე შეხვედრა, იყო თუ არა ამ საკითხზე მსჯელობა, მათ შორის გაჟღერდა თუ არა საბჭოს წევრი უწყებების ხელმძღვანელთა მხრიდან მათი დღევანდელი პოზიცია…

თუ ხელისუფლების დღევანდელი ვერსიით ვიმსჯელებთ, იმ დროისათვის მინიმუმ ადგილი ჰქონდა შს ყოფილი მინისტრის მხრიდან თვითნებურ მოქმედებას საოკუპაციო ზოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე, რომელმაც გამოიწვია დამატებითი ტერიტორიების დაკარგვა…. სად იყო რეაგირება ამ ერთობ მნიშვნელოვან საკითხზე… რა ტიპის მოხსენებები არსებობს სხვადასხვა უწყების ანგარიშებში? ხომ არ გვაქვს საქმე რაიმე სხვა გარემოებასთან..

რაც შეეხება საერთაშორისო საზოგადოების რეაგირების საკითხს – ცხადია, ეს პროცესი აუცილებლად გახდებოდა საქართველოს სახელმწიფოთი დაინტერესებული მეზობელი ქვეყნებისა თუ სხვა სახელმწიფოების მზარდი დაკვირვების საგანი.

დარწმუნებით შემიძლია განვაცხადო, რომ ამ თემის მიმართ იქნება გაკეთებული სხვადასხვა სახის შეფასება და ძირითადად აქცენტი გაკეთდება სახელმწიფო უსაფრთხოების სისტემის საქმიანობის შესახებ, იმაზე თუ როგორ მოქმედებდა ქვეყანა უმწვავესი პრობლემის პირობებში, რა მექანიზმი მოქმედებს ინფორმაციასა თუ პროცესზე რეაგირების ნაწილში, გავლენის ფიგურები, გადაწყვეტილებების მიმღები პირები, საზოგადოებრივი რეაქციები, საექსპერტო შეფასებები და ა.შ.

ჩვენი ქვეყნის კეთილდღეობით დაინტერესებული სტრატეგიული პარტნიორები შეეცდებიან სარეკომენდაციო ხედვის ფორმირებას, თუ როგორ შეუძლია საქართველოს მოაგვაროს უსაფრთხოების სისტემის მართვასთან დაკავშირებული ხარვეზები.

ჯანსაღი ურთიერთობების შემთხვევაში, დასავლელი პარტნიორებისაგან იქნება შემოთავაზება დახმარების აღმოჩენისა და სისტემის გამოსწორების თაობაზე.

რაც შეეხება მტრულად განწყობილ სახელმწიფოებს თუ აქტორებს, ისინი მიიღებენ ყოველივე არსებულ ინფორმაციას მხედველობაში და საქართველოსთან მიმართებით დაგეგმილი სხვადასხვა პოლიტიკური თუ სპეციალური სვლების დროს შეეცდებიან იხელმძღვანელონ გამოვლენილი ხარვეზებითა და მისი თავისებურებებით.

ზოგადად საერთაშორისო თანამეგობრობის მიერ, ეს ერთობ უცნაური პროცესი ვერ იქნება აღქმული ჯანსაღ პროცესად და გამოიწვევს მრავალ კითხვას, სამომავლოდ ასეთი ხარვეზების მქონე სახელმწიფოსთან სენსიტიურ საკითხებზე თანამშრომლობის ნაწილში.

ეს პროცესი საგრძნობლად აზიანებს საქართველოს საერთაშორისო ავტორიტეტს ჩვენი მეგობრების თვალში, ქმნის ქვეყნის მიმართ უნდობლობის ზრდის რისკებს, განსაკუთრებით უსაფრთხოებისა და თავდაცვის ფორმატებში და უხერხულ მდგომარეობაში აყენებს უსაფრთხოების სისტემაში დასაქმებულ საზოგადოებას.

წლების განმავლობაში ჩვენმა პარტნიორმა ქვეყნებმა და ორგანიზაციებმა საქართველოს თავდაცვის და უსაფრთხოების შესაძლებლობის გაძლიერებაში ჩადეს კოლოსალური რესურსი.

წარმოიდგინეთ თავი მათ ადგილას, როდესაც ამხელა რესურსი გაქვს ქვეყანის უსაფრთხოებაში ჩადებული და ხედავ, რომ ის დრო, რესურსი და კაპიტალი ტყუილად იქნა გახარჯული. ბუნებრივია, ეს გამოიწვევს მათში დიდ ფრუსტრაციას და გულისტკენას.

• საჯარო კომენტარების მიხედვით, ინფრასტრუქტურის ყოფილი მინისტრი ერთადერთია, ვინც დაადასტურა, რომ ის ფლობდა ინფორმაციას ჩორჩანაში საგუშაგოს მოწყობის შესახებ. რამდენადაც ცნობილია, საოკუპაციო ხაზზე მუშაობს სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის ანალიტიკური დეპარტამენტი. სტრუქტურული მოწყობის რეალური მოდელი როგორია? თეორიულად რა შანსი არსებობს, რომ ინფორმაცია, რომლის ცოდნა შედიოდა სუს-ის კომპეტენციაში, ამ უწყებას არ სცოდნოდა და საქმის კურსში ყოფილიყო ინფრასტრუქტურის სამინისტრო?

პროექტი თავისი არსით მოიცავდა მათ შორის ინფრასტრუქტურულ სამუშაოებს, რომელიც საჯაროდ გავრცელებული ინფორმაციით, რამდენიმე დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა და ლოგიკურია, რომ ამ საკითხზე პასუხისმგებელი სახელმწიფო უწყება იქნებოდა ინფორმირებული და ჩემი სუბიექტური აზრით არამარტო დედაქალაქში, არამედ კონკრეტულ რეგიონშიც.

თუ დავუშვებთ იმ გარემოებას, რომ შინაგან საქმეთა სამინისტრო ამ პროექტს ახორციელებდა თვითნებურად, მინიმუმ სამუშაოების დაწყებისათანავე ეს ინფორმაცია ცნობილი უნდა გამხდარიყო უსაფრთხოების სამსახურისათვის სხვადასხვა არხებიდან შემოსულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით. და თუ ეს ასე არ მოხდა, მაშინ თამამად შეგვიძლია განვაცხადოთ, რომ იმ კონკრეტულ მომენტში უსაფრთხოების სამსახური პრაქტიკულად იყო უფუნქციო და პროფესიულად მძიმე ვითარებაში.

და თუ ჰქონდა ინფორმაცია, მაშინ საინტერესოა, შედგა თუ არა კომუნიკაცია პრემიერთან, შინაგან საქმეთა მინისტრთან, ჩატარდა თუ არა სამუშაო შეხვედრა, განხილული იქნა თუ არა პროექტის დადებითი და უარყოფითი მხარეები, გამოიკვეთა თუ არა ის პრობლემატიკა, რამაც დღეს იჩინა თავი და ა.შ.

თუ საკითხი იყო შესწავლილი და დადგინდა პრობლემები, მაშინ რატომ არ გადაიდგა შესაბამისი ნაბიჯები ქვეყნის ეროვნული ინტერესების დამაზიანებელი პროცესის შეჩერებისათვის, ხოლო თუ პროექტი იმ დროს მიჩნეული იქნა გამართლებულად (სავარაუდოდ ეს ასეც იყო), მაშინ დღეს რამ გამოიწვია საკითხის ასეთ ჭრილში განხილვა და რატომ გახდა უსაფრთხოების მრავალი ფაქტორის შემცველი საკითხი, ამჯერად საჯარო განხილვის საგანი.

• თუ გავყვებით ყოფილ მაღალჩინოსანთა ლოგიკას, რომ „სახელმწიფო უწყებები ვერ ხედავდნენ რა ხდებოდა საოკუპაციო ხაზზე“, ეს შეიძლება ნიშნავდეს იმას, რომ ახლაც ხდებოდეს რამე საოკუპაციო ხაზზე, რუსეთის, ოკუპირებული აფხაზეთის ან ოკუპირებული სამხრეთ ოსეთის  მხრიდან, რასაც ქართული მხარე ვერ ხედავს?

თუ ამ ლოგიკას გავყვებით, შეიძლება მივიდეთ კატასტროფულ დასკვნებამდე. საოკუპაციო ზოლის მონიტორინგი და, ზოგადად, ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებული ვითარება, წარმოადგენს საქართველოს სახელმწიფოს მზარდი დაინტერესებისა და რეაგირების საკითხს.

ეს პროცესი არის ქვეყნის ეროვნულ ინტერესებში შემავალი ნომერ პირველი საკითხი. შესაბამისად, სწორედ ოკუპაცია და ოკუპაციით გამოწვეული პრობლემები განსაზღვრავს ჩვენი სახელმწიფოს საშინაო და საგარეო პოლიტიკის ძირითად მიმართულებებს, ჩვენი ქვეყნის განვითარების ტრაექტორიას და მომავალს.

თუ ვიხელმძღვანელებთ ბოლო დროს ჩორჩანას საკითხის ირგვლივ წარმოქმნილი პოლიტიკური თუ სამართლებრივი ბატალიებით, ადვილად დასაშვებია, რომ განვლილი წლების განმავლობაში, ამჟამად და შესაძლოა მომავალშიც იქნება ეროვნულ უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული პრობლემური თემები, საკითხები, რომელზეც ვერ მოხდა სათანადო რეაგირება, საკითხები, რომლებიც ვერ მოხვდა ყურადღების ცენტრში, ან საკითხები, რომელთა რეალიზებაც შედიოდა ქვეყნის ეროვნულ ინტერესებში და არ იქნა განხორციელებული.

სრულიად ლოგიკურია, რომ რუსეთის ფედერაციას თუ თვითმარქვია ხელისუფლებებს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, გააჩნიათ რიგი ინტერესები საქართველოსთან მიმართებით, განსაკუთრებით რუსეთის ფედერაციას. მისი ძირგამომთხრელი/მტრული საქმიანობის პრევენცია და შესაბამისი რეაგირება, შესაძლებელია მხოლოდ იმ პირობებში თუ არსებობს სახელმწიფოს ნება გასწიოს ასეთი ტიპის წინააღმდეგობა, თუ სახელმწიფოს გააჩნია ასეთი წინააღმდეგობის გაწევის რეალური მექანიზმები, თუ სახელმწიფოს ჰყავს მეგობრები და პარტნიორები შესაბამისი გამოცდილებითა და შესაძლებლობებით და თუ ქვეყანა რეალურად ნომერ პირველ პრობლემად ხედავს ოკუპაციის საკითხს.

•  თუ ისევ გავყვებით ყოფილ მაღალჩინოსანთა ლოგიკას, რომ „რიგი სახელმწიფო უწყებები ვერ ხედავდნენ რას აკეთებდა შსს საოკუპაციო ხაზზე“. დღესეც შეიძლება რამე ხდებოდეს და არაფერი იცოდნენ?

დიახ, სრულიად სწორი და მართებული შეფასებაა. თუ ამ ლოგიკას გავყვებით, გამოდის, რომ სახელმწიფო სტრუქტურები ეროვნულ უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ საქმიანობაში არსებული ხარვეზებზე, ან საერთოდ არ რეაგირებენ ან რეაგირებენ წლების შემდეგ, დაგვიანებით, მაშინ როდესაც ეს შესაძლებელი იყო მომხდარიყო მყისიერად და ის შედეგი არ დამდგარიყო, რაზეც დღეს არის საუბარი.

ამავე ლოგიკით, ჩვენ შესაძლოა წლების შემდგომ შევიტყოთ სხვა პრობლემური საკითხების შესახებ, რომლებსაც ადგილი ჰქონდა ახლო წარსულში, ან ადგილი აქვს ამჟამად და რეაგირება არ ან ვერ ხდება რიგი პოლიტიკური მიზანშეუწონლობისა თუ სხვა გარემოებების გათვალისწინებით.

თუ მივიჩნევთ ჩორჩანას საკითხში გამოკვეთილ გარემოებებს როგორც დადგენილ ფაქტებს, რომელიც მხარეების მიერ იქნა გაჟღერებული ბოლო პერიოდში, მივალთ დასკვნამდე, რომ ეროვნული უსაფრთხოების საკითხები, ისეთი თემები, რაც ტერიტორიული მთლიანობას ეხება, ქვეყნის საშინაო თუ საგარეო პოლიტიკა, თავდაცვისუნარიანობა და ა.შ. დამოკიდებულია არა ეროვნულ ინტერესებზე, არამედ სხვა გარემოებებზე:

სახელმწიფო მოხელეები მოქმედებენ ერთპიროვნული გადაწყვეტილებებით, ან არ არსებობს ეფექტიანი კოორდინაციის სისტემა, უსაფრთხოების თემები ეწირება სხვადასხვა პოლიტიკურ მდგენელებს და წლების განმავლობაში ეროვნული უსაფრთხოების გაძლიერების მიზნით ჩატარებული რეფორმები, სტრუქტურული ცვლილებები, სამსახურების გაძლიერების მიზნით გადადგმული სხვა ნაბიჯები, იყო ფუჭი, არაეფექტური და ახლა ქვეყანა საჭიროებს ახალ ეტაპს ეროვნული უსაფრთხოების სისტემის გაჯანსაღებისათვის.

• ვინ და როგორ იცავდა ქვეყნის უსაფრთხოებას თუ „არავინ არაფერი იცოდა“? რას ეუბნებიან ამ ამბით ყოფილი მაღალჩინოსნები საქართველოს მოქალაქეებს?

მოსახლეობამ გააკეთა დასკვნები ამ საკითხის ირგვლივ. შესაბამისად, ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ იდეალური უსაფრთხოების სისტემის შექმნა რთულია, მით უმეტეს ერთობ ტურბულენტურ გარემოში, თუმცა არა შეუძლებელი. ამის პრაქტიკული მაგალითები არსებობს და არის ამის განხორციელების კარგი შესაძლებლობები, თუ: ქვეყანას ექნება მიზანი შესაბამისი პოლიტიკური ნებით, თუ რა ტიპის უსაფრთხოების სისტემა უნდა რომ შექმნას, ეცოდინება ვინ არის პარტნიორი და ვინ მტერი, მუდმივად იქნება რეფორმები და ეფექტიანი კონტროლის მექანიზმები, სამართლებრივი რეაგირებები, სრულფასოვანი და მრავალმხრივი თანამშრომლობა დასავლელ პარტნიორებთან, შეიქმნება სხვადასხვა უსაფრთხოების ქოლგები სხვადასხვა მიმართულებებზე და ა.შ. ჩამონათვალი ძალიან დიდია.

არაფერი შეუძლებელი ამ საკითხში არ არსებობს, მერწმუნეთ. სურვილის, მზაობის და პოლიტიკური ნების შემთხვევაში, საქართველოს აქვს შესაძლებლობა, ჰქონდეს გამართული უსაფრთხოების სისტემა, რეგიონში წარმოადგენდეს სხვადასხვა მიმართულებით, მათ შორის უსაფრთხოებისა და თავდაცვის ნაწილში პროგრესირებად სახელწიფოს. ცხადია, ეს არის მხოლოდ და მხოლოდ ჩვენი კეთილი ნება.

• უნდა დადგეს თუ არა იმ ხალხის პასუხისმგებლობის საკითხი, ვინც ამბობს, რომ არ იცოდა ჩორჩანაში საგუშაგოს მშენებლობის ამბავი, თუმცა მათი მოვალეობა იყო რომ უნდა სცოდნოდათ.

ცნობილია, რომ საქართველო გენერალური პროკურატურა აწარმოებს გამოძიებას ამ საკითხზე და მოსალოდნელია, რომ გამოძიება მივა გარკვეულ შედეგებამდე. ამ საკითხის საჯარო განხილვებმა წარმოაჩინა საქართველოს ეროვნული უსაფრთხოების სისტემის ხარვეზები, სხვა მნიშვნელოვანი პრობლემები და ქართულ საზოგადოებაში გაზარდა უნდობლობა უსაფრთხოების სისტემის მიმართ, გააჩინა ან გაზარდა მათი და ქვეყნის დაუცველობის განცდა.

სწორედ ამ ვითარების გამოსწორებისა და სამომავლოდ მსგავსი გადაცდომებისა თუ დარღვევების თავიდან აცილების მიზნით, აგრეთვე გამართული უსაფრთხოების სისტემის მშენებლობისთვის, სახელმწიფო ვალდებულია ობიექტური გამოძიების პირობებში განახორციელოს ყველა სახის მოქმედება. პირველ ეტაპზე სიცხადე უნდა შევიდეს არსებულ ვითარებაში, გამოკვეთოს ის პირები, რომელთაც ნებსით თუ უნებლიეთ, საკუთარი მოქმედებითა თუ უმოქმედობით ზიანი მიაყენეს საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს.

სახელმწიფო ვალდებულია დასვას მათი პოლიტიკური თუ სამართლებრივი პასუხისმგებლობის საკითხი.

იმის გათვალისწინებით, რომ საკითხი გახდა საჯარო განხილვის თემა და მოხდა საზოგადოების დეტალური ინფორმირება (პირადად მე ამას არ მივესალმები) ისეთი თემების ირგვლივ, რომელიც შესაძლოა არ წარმოადგენდა მისი პირდაპირი მომეტებული ინტერესის საგანს, სახელმწიფო ვალდებულია დეტალური ინფორმაცია მიაწოდოს მოსახლეობას გამოძიების შედეგების შესახებ.

აუცილებელია საზოგადოების ინფორმირება რა ტიპის ზომები იქნა მიღებული გამოვლენილი ხარვეზების გამოსწორების მიზნით, რა ტიპის პასუხისმგებლობის საკითხი დადგა პროცესში სხვადასხვა ფორმით მონაწილე საჯარო მოხელეთა მიმართ, რომლებმაც გავრცელებული ვერსიების მიხედვით, რიგ შემთხვევაში იმოქმედეს თვითნებურად, ან რიგ შემთხვევაში ჯეროვნად ვერ შეასრულეს მათზე დაკისრებული მოვალეობები და წლების განმავლობაში თვალს ხუჭავდნენ ეროვნული უსაფრთხოების პრობლემატიკაში შემავალ მნიშვნელოვან საკითხზე, რაც ასევე წარმოადგენს მზარდი ინტერესის საგანს.

ამავე თემაზე:

როგორ გაიხსნა ჩორჩანას საგუშაგო, რის გამოც გახარია შესაძლოა დააკავონ – ინტერვიუ შაიშმელაშვილთან

See more

პროკურატურამ თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხის გაფლანგვის და გაფლანგვაში დახმარების ფაქტზე სამ პირს ბრალდება წარუდგინა.

დაკავებულნი არიან თავდაცვის ყოფილი მინისტრის, ჯუანშერ ბურჭულაძის მოადგილე, გიორგი ხაინდრავა, სამინისტროს შესყიდვების დეპარტამენტის ყოფილი უფროსი და ბურჭულაძის ახლო ნათესავი.

„გამოძიების შედეგად დადგინდა, რომ 2023 წელს საქართველოს თავდაცვის მინისტრის ყოფილმა მოადგილემ და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შესყიდვების დეპარტამენტის იმდროინდელმა უფროსმა, საქართველოს თავდაცვის ყოფილი მინისტრის ნათესავის დახმარებით, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიერ სამხედრო ჰოსპიტალისთვის, მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფის აპარატის შეძენის პროცესში მიზანმიმართული ქმედებებით შექმნეს არაკონკურენტული გარემო, რის შედეგადაც, არარეალური გარიგებების დადების გზით გაიზარდა აპარატის რეალური ღირებულება და 2 606 272 ლარად ღირებული მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფის აპარატი საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთვის მიწოდებული იქნა 3 940 000 ლარად. დანაშაულებრივი ქმედებების შედეგად ბრალდებულებმა გაფლანგეს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი 1 333 728 ლარი.

გამოძიება გრძელდება წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხის გაფლანგვის და გაფლანგვაში დახმარების ფაქტზე, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „დ“ ქვეპუნქტებით და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, რაც სასჯელის სახედ და ზომად 7-დან 11 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს“ – წერს პროკურატურა.

 

დღეს, 27 ივლისს, ბათუმში, 21;30 საათზე, საკონსტიტუციო სასამართლოსთან, საპროტესტო აქციაზე შედგება დოკუმენტური ფილმების პრეზენტაცია ციკლიდან – „სინდისის პატიმრების ამბები ქართველი კინემატოგრაფისტების ფილმებში“.

ნაჩვენები იქნება ფილმები:

• „მზია ამაღლობელი“ – რეჟისორი სალომე ჯაში 
• „გიორგი გორგაძის ნამდვილი ამბავი“ – რეჟისორი ლევან შუბაშვილი
• „მათე დევიძის ამბავი“ – რეჟისორი სანდრო ქათამაშვილი 
• „ირაკლი ქერაშვილი“ – რეჟისორი ელენე ნავერიანი 
• „თემურ ქათამაძე“ – რეჟისორი ანა ძიაპშიპა 
• „გიორგი ახობაძე“ – რეჟისორი ვაჟიკო ჩაჩხიანი 
• „გიორგი მინდაძე“ – რეჟისორი ქეთი მაჭავარიანი 
• „ზვიად ცეცხლაძე“ – რეჟისორი თიკუ კობიაშვილი 

კინოჩვენება დღეს, ზუსტად იმავე დროს, 21:30 წუთზე, გაიმართება თბილისში, რუსთაველის გამზირზე, პირველ გიმნაზიასთან.

კინოჩვენების ორგანიზატორია მოძრაობა „კულტურა დემოკრატიისთვის“.

„ოცნების“ ინფრასტრუქტურის მინისტრი რევაზ სოხაძე აცხადებს, რომ გრიგოლეთი-ქობულეთის გზის მშენებლობის ხელშეკრულება შეწყვეტილია.

„სამწუხაროდ, კონტრაქტორმა არ შეასრულა მასზე დაკისრებული ვალდებულებები, შესაბამისად, გრიგოლეთი-ქობულეთის გზის მშენებლობის ხელშეკრულების შეწყვეტის შეტყობინება კონტრაქტორთან უკვე გაგზავნილია.

ვმუშაობთ, რომ ახალი კონტრაქტის ფარგლებში განახლდეს სამუშაოები და წელს უკვე მოვასწროთ აღნიშნული პროექტის დასრულება“ – აცხადებს რევაზ სოხაძე.

ინფრასტრუქტურის სამინისტროს ცნობით, ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენს კონტრაქტორის მხრიდან არაერთი ვალდებულების დარღვევა.

„შესაბამისად, გამოყენებული იქნება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ყველა ზომა და კონტრაქტორისგან მოთხოვნილი იქნება ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ყველა სახის ზიანის ანაზღაურება“ – წერს სამინისტრო.

გრიგოლეთი–ქობულეთის მონაკვეთზე, რომელიც E70 საერთაშორისო მაგისტრალის ნაწილია, სამშენებლო სამუშაოები 2019 წელს დაიწყო და თავდაპირველი ვადით 2021 წელს უნდა დასრულებულიყო. კონტრაქტორის მოთხოვნით პირველადი ვადა ორჯერ შეიცვალა, თუმცა ვალდებულებები ახალ ვადებშიც ვერ შესრულდა.

პროექტი ითვალისწინებს 14 კმ-იანი ოთხზოლიანი ასფალტ–ბეტონის გზის, 22 სახიდე გადასასვლელის, 4 სატრანსპორტო კვანძის, წყალგამტარი მილებისა და მიწისქვეშა გასასვლელების მოწყობას.

სამუშაოებს თურქული კომპანია – ერთობლივი საწარმო POLAT YOL & MAPA ახორციელებს.

გრიგოლეთი–ქობულეთის გზის მშენებლობა, ევროპის საინვესტიციო ბანკისგან (EIB) მიღებული სესხის ფარგლებში, 228 მილიონი ლარით ფინანსდება.

_____________

ფოტო: ინფრასტრუქტურის სამინისტრო

ამ თემაზე:

„დასრულდება ავტობანის მშენებლობა“ – „ოცნების“ შეუსრულებელი საარჩევნო დაპირება

See more

საბერძნეთში ებრძვიან ერთდროულად რამდენიმე ხანძარს, რომელიც 26 ივლისს, ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონში გაჩნდა.

ბერძნული გამოცემა „ტო ვიმა“ წერს, რომ მთელი ღამის განმავლობაში მეხანძრეების მუშაობის მიუხედავად, ატიკაში, ხანიაში, ევიასა და ქვეყნის სხვა რეგიონებში ხანძარმა სეროზული ზიანი მიაყენა გარემოს და მოსახლეობას, დაიწვა საცხოვრებელი სახლები და ინფრასტრუქტურა, დაშავდა რამდენიმე ადამიანი.

ხანძარია კუნძულებზე – ევიასა და კითერაზე, სადაც ქარიანი ამინდი მეხანძრეებს ხელს უშლის მუშაობაში. მედიის ცნობით, კითერაზე დაიწვა საცხოვრებელი სახლები და ზეთისხილის ბაღები, კუნძულ ევიაზე კი ხანძარმა ტყის დიდი ნაწილი გაანადგურა და ათასობით ფერმის ცხოველი იმსხვერპლა.

ხანძრების ფონზე საბერძნეთში ჰაერის ტემპერატურა იზრდება. ბერძნული მედიის ცნობით, დღეს, 27 ივლისს, ჰაერის მაქსიმალური ტემპერატურა ათენში 40-41 გრადუს ცელსიუსამდე მიაღწევს, ხოლო თესალონიკში 38-დან 39 გრადუსამდე იქნება.

___________

ფოტოზე: სახანძრო ვერტმფრენი და მოხალისეები ებრძვიან ხანძარს, რომელიც ათენის გარეუბანში გაჩნდა 26 ივლისს. ხანძარი ტყისა და საცხოვრებელი ზონის ტერიტორიაზე გავრცელდა. ფოტო: ევროპის პრესფოტო სააგენტო/ EPA/YANNIS KOLESIDIS

„ოცნების“ მთავრობა ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობისთვის საჭირო სესხის ასაღებად უცხოურ ორგანიზაციასთან მოლაპარაკებებს იწყებს. შესაბამისი განკარგულება „ოცნების“ მთავრობის პრემიერმა 2025 წლის 24 ივლისს გამოსცა. არადა, „ქართული ოცნების“ 2016 წლის საარჩევნო დაპირებით ეს ავტობანი კარგა ხნის აშენებული უნდა იყოს.

„გაიმართოს მოლაპარაკება „საქართველოსა და აზიის განვითარების ბანკს შორის სასესხო შეთანხმების [ჩვეულებრივი ოპერაციები][ბათუმი-სარფის გზის პროექტი]“ ტექსტის მიღების მიზნით“ – აღნიშნულია 2025 წლის 24 ივლისის განკარგულებაში, რომელსაც ხელს ირაკლი კობახიძე აწერს.

ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობისთვის საჭირო დაფინანსების მოსაპოვებლად რომ შესაბამისი პროცედურების დაწყება იგეგმებოდა, ამის შესახებ საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტიდან „ბათუმელებს“ 6 თვის უკან მოგვწერეს.

„გაცნობებთ, რომ საერთაშორისო მნიშვნელობის E-70 ავტომაგისტრალის ბათუმის შემოვლითი-სარფის საავტომობილო გზის მშენებლობისთვის საჭირო დაფინანსების მოპოვების მიზნით იგეგმება შესაბამისი პროცედურების დაწყება, რის დასრულების შემდეგაც, ეტაპობრივად განხორციელდება სატენდერო პროცედურები“ – ეწერა გზების დეპარტამენტიდან 2025 წლის 20 იანვარს მიღებულ ინფორმაციაში.

ვრცლად: ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობის დაფინანსება – რას პასუხობს გზების დეპარტამენტი

საქართველოში მარტო ავტობანის მშენებლობაში მილიარდობით ლარია დახარჯული, რაც უცხოური დონორი ორგანიზაციებიდან მიღებული შეღავათიანი სესხია. მათ შორისაა აზიის განვითარების ბანკი (ADB); ევროპის საინვესტიციო ბანკი (EIB); მსოფლიო ბანკი (WB); აზიის ინფრასტრუქტურის საინვესტიციო ბანკი (AIIB) და სხვა.

ამ თემაზე: როდის დასრულდება ავტობანი სარფიდან-რიკოთამდე, რაშიც 4,5 მილიარდი იხარჯება

რაც შეეხება ბათუმი [ჭოროხი]-სარფის გზას, ახალი ავტობანი დაიწყება ქალაქის სამრეწველო ზონაში, ფრიდონ ხალვაშის გამზირთან [სადაც სპეციალური საგზაო კვანძით დაუკავშირდება ბათუმის შემოვლით გზას]; აშენდება ახალი ხიდი მდინარე ჭოროხზე; ახალი ხიდიდან გზა გაგრძელდება ახალსოფლისა და ჭარნალის ტერიტორიაზე და 7,6-კილომეტრიანი გვირაბით გამოვა სარფში [ანდრიას ჩანჩქერის მიმდებარედ], სადაც დაუკავშირდება სარფი-ბათუმის არსებულ გზას – აქ დაგეგმილია ზღვის სანაპიროს გამაგრება.

ამ თემაზე:

კომპენსაცია თვითნებურად დაკავებულ მიწებზეც გაიცემა – სარფისა და ქობულეთის ავტობანის პროექტები

See more

„აზერბაიჯანსა და საქართველოს შორის ურთიერთობა აღარ იქნება კარგი და გულწრფელი… არც აზერბაიჯანი და არც სომხეთი ნდობით ჩვენ არ მოგვეკიდებიან, მით უმეტეს, როცა აზერბაიჯანმა და სომხეთმაც ძალიან კარგად იციან, რა სურს რუსეთს. რუსეთის მუდმივი ინტერესია კონფლიქტის გაღვივება და მისი შენარჩუნება,“ – მიიჩნევს კავკასიოლოგი გიორგი მამულია. მას სამხრეთ კავკასიაში გააქტიურებულ პროცესებზე საუბრის დროს ვკითხეთ: რა როლს იძენს აზერბაიჯანი და რა ურთიერთობა გვექნება მასთან, თუ საქართველო რუსეთის აგენტ ქვეყნად იქცა?

კავკასიოლოგი და პოლიტოლოგი გიორგი მამულია დარწმუნებულია, რომ საქართველოში არასწორი წარმოდგენა არსებობს გეოპოლიტიკურ უპირატესობაზე – საქართველოს და მისი პორტების გარეშე სამხრეთ კავკასიაში რა უნდა განვითარდეს?

„არავითარი გეოპოლიტიკური მდებარეობა ჩვენ არ გვიშველის… 1979 წლამდე ირანი იყო ერთ-ერთი უძლიერესი სახელმწიფო ახლო აღმოსავლეთში თავისი ნავთობის რეზერვებით,  გამორჩეული იყო მისი მდებარეობა, სპარსეთის ყურე და ასე შემდეგ…,“ – გვითხრა გიორგი მამულიამ.

„ბათუმელებმა“ ინტერვიუ გიორგი მამულიასთან ჩაწერა, იგი საფრანგეთის უმაღლეს კვლევათი სკოლის დოქტორი, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი, კავკასიის და საქართველოს ისტორიის სპეციალისტი და პოლიტოლოგია.

• ბატონო გიორგი, აზერბაიჯანი და სომხეთი რუსეთის ჩრდილიდან გადიან. თქვენი დაკვირვებით, რა როლს იძენს აზერბაიჯანი სამხრეთ კავკასიის რეგიონში? 

რამდენიმე გარემოებამ განაპირობა ის, რომ აზერბაიჯანი გამოდის რუსეთის ჩრდილიდან და დამოუკიდებელ მოთამაშედ გვევლინება. ფაქტობრივად, აზერბაიჯანი საკუთარ თავზე იღებს ინიციატივას.

უპირველესი ფაქტორი არის ის, რომ აზერბაიჯანმა წარმატებით დაასრულა ყარაბაღის ომი და ის უკვე აღარაა დამოკიდებული რუსეთზე. აქამდე აზერბაიჯანისთვის ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა რუსეთის პოზიციას, ვინაიდან იქ იყო რუსული ჯარი, როგორც ე.წ. მშვიდობისმყოფელები, ამჟამად კი, სიტუაცია შეიცვალა: აზერბაიჯანმა აღადგინა სუვერენიტეტი ყარაბაღზე და ტერიტორიული მთლიანობა. ეს ყველაფერი მოხდა თურქეთის დახმარებით.

რუსეთის ნეიტრალიტეტი აიხსნება ორი გარემოებით: ომობს უკრაინაში და არ ჰქონდა საშუალება, რომ აქტიურად ჩართულიყო აზერბაიჯან-სომხეთის კონფლიქტში. მეორე ფაქტორია ის, რომ სომხეთის ხელისუფლებაში მოვიდა ფაშინიანის მთავრობა, რომელიც პუტინის მიერ თავიდანვე განიხილებოდა ანტირუსულად – პუტინისთვის ყველაზე მეტად მიუღებელია სწორედ ის მთავრობები, რომელთა ლეგიტიმაციაც უშუალოდ გამომდინარეობს ხალხის არჩევანიდან.

ამიტომაც, მან გადაწყვიტა ფაშინიანის დასჯა ალიევის ხელით.

ალიევმა კი, მოხერხებულად ისარგებლა ამ სიტუაციით, ამავდროულად, ისარგებლა თურქეთის მატერიალურ-ტექნიკური და სამხედრო მხარდაჭერით – აზერბაიჯანმა ოსტატური მანევრირებით აღადგინა თავისი ტერიტორიული მთლიანობა.

რამდენადაც პარადოქსულადაც არ უნდა ჟღერდეს, ეს პროცესი მომგებიანი აღმოჩნდა სომხეთისთვისაც: დაკარგა ის მძიმე ტვირთი, რომელიც მას მუდმივად ჰქონდა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ – ყარაბაღი იყო ტერიტორია, რომლითაც რუსეთი სომხეთს აშანტაჟებდა. სომხეთიც რჩებოდა რუსეთის გავლენის სფეროში.

აქ მთავარია უკრაინის მოვლენები – უკრაინის გარეშე ეს პროცესი ასე ვერ დასრულდებოდა.

• რა სტრატეგიით მოქმედებს ალიევი, თქვენი დაკვირვებით? 

ჩემი აზრით, ალიევმა გადადგა ძალიან სწორი პოლიტიკური ნაბიჯი, როცა მან სომხეთს შესთავაზა მოლაპარაკებები, პროექტები და თანამშრომლობა ახალ რეალობაში. ამ პროექტებს შორის ზანგეზურის დერეფნის პროექტი.

• მაგრამ ამ პროექტების წარმატება, მათ შორის, ზანგეზურის დერეფნის პერსპექტივა გულისხმობს სომხეთის თურქეთთან დაახლოებას. ფიქრობთ, რომ ეს მისაღები იქნება სომხეთისთვის ისტორიული გამოცდილების გათვალისწინებით? 

სომხეთს სხვა გამოსავალი არ აქვს. ფაშინიანი აბსოლუტურად მართალია და მივესალმები მის პოლიტიკას, რადგან ფაშინიანი უპირველესად კავკასიის სომხეთის პრეზიდენტია.

აქამდე სომხეთის ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი იდენტობა და იგივე თურქეთთან დამოკიდებულება არაზუსტად იყო განსსზღვრული. ამაზე სომხეთის დიასპორამაც იქონია გავლენა, რომელსაც დიდი ეკონომიკური საშუალებები აქვს. კავკასიის სომხები კი არ არიან მდიდრები – სომხეთი ყველაზე ღარიბი ქვეყანაც კია თავისი რესურსებით სამხრეთ კავკასიის რეგიონში. რუსეთის ზეწოლით ხელოვნურად ხდებოდა ამ საკითხებით გააქტიურება.

დღეს ეს სიტუაცია შეიცვალა და ფაშინიანი ამჟამად სწორედ იმ პოლიტიკას ატარებს, რაც ობიექტურად შედის სომხეთის ინტერესებში.

• თურქეთის, როგორც რეგიონული ლიდერის გამოკვეთა მთავარი ფაქტორია, რის გამოც რუსეთი ვეღარ შეძლებს სამხრეთ კავკასიაში არეულობა სცადოს და გავლენა დაიბრუნოს? 

მეორე ვარიანტიც არის: ზანგეზურის დერეფნით ევროკავშირი და აშშ-ც არიან დაინტერესებული, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა აქვს. ევროკავშირი და აშშ პლაცდარმს იღებენ ირანის წინააღმდეგ. რა თქმა უნდა, ეს გარკვეული რისკიცაა, მაგრამ სხვა გამოსავალი ფიზიკურად არ არსებობს, ვინაიდან რეგიონი ტურბულენტურ ზონაშია…

რაღაცნაირად ახალი ბალანსი და ახალი ურთიერთობები ყალიბდება სამხრეთ კავკასიის რეგიონში.

ახალი კონფიგურაციიდან გამომდინარე უნდა ვიმოქმედოთ ქართველებმა. ის პოლიტიკა, რომელსაც ატარებს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება, ავტომატურად გვტოვებს რუსეთის ჩრდილში. „ოცნების“ პოლიტიკა იწვევს ჩვენს გარიყვას იმ ინტეგრაციული პროცესებიდან, რომლის კონტურებიც ისახება სომხეთ-აზერბაიჯანის დაახლოებით.

• რამდენად რეალურია სომხეთმა და აზერბაიჯანმა თავი დააღწიონ რუსეთის გავლენას საქართველოს გარეშე? 

ჩვენ გვჭირდება ევროპის და აშშ-ს დახმარება, რომ შევინარჩუნოთ ის როლი, რასაც ადრე ვთამაშობდით რეგიონში – კავკასიის ცენტრი ჩვენ ვიყავით, გეოგრაფიულადაც საქართველო ცენტრშია მოქცეული, მეორე მხრივ, ჩვენი უშუალო მეზობელია სომხეთი და აზერბაიჯანი.

ჩემი აზრით, ახლა საუკეთესო სიტუაცია იქმნება იმ სამხრეთ-კავკასიური გაერთიანების შესაქმნელად, რომლის ისტორიული მცდელობაც არსებობდა. არ უნდა დავივიწყოთ 1918 წელი, როცა არსებობდა ამიერკავკასიის გაერთიანება. სამწუხაროდ, ეს ხანგრძლივვადიანი არ აღმოჩნდა და სულ ნახევარი წელი იარსება, მაგრამ არსებობდა მსგავსი გაერთიანება. მერე რესპუბლიკაც იყო ერთი თვე და დაიშალა პირველი მსოფლიო ომის მოვლენების გამო. ეს პროცესი დასრულდა ამიერკავკასიის გასაბჭოებით 1920-1921 წლებში.

არ უნდა დავუშვათ ამ პროცესში შეცდომები – უნდა შევცვალოთ პოლიტიკა. აუცილებელია, „ქართულმა ოცნებამ“ შეცვალოს შიდაპოლიტიკური სიტუაცია – ოპოზიციის და კრიტიკული აზრის დევნა, ახალგაზრდების უსაფუძვლოდ დაჭერა, რადგან ამ შემთხვევაში ჩვენ პირდაპირ მივექანებით რუსეთის გავლენის ქვეშ. პუტინი ემყარება იმას, რომ ქვეყანა არ იყოს დემოკრატიული.

ამბობენ, რომ თითქოს პუტინი რუსი იმპერიალისტია და რუსეთის გეოპოლიტიკური მიზნებით ხელმძღვანელობს. ჩემი აზრით, ეს არ არის მართალი: პუტინისთვის უპირველესია ძალაუფლების შენარჩუნება, მისი მთავარი მიზანიც ეს არის. პუტინის მიზანია გარს ერტყას საბჭოთა კავშირის ყოფილი რესპუბლიკები, სადაც ხელისუფლება არ ეკუთვნის ხალხს და ლეგიტიმაცია მოდის უშუალოდ ავტორიტარიზმისგან, ტოტალიტარული სისტემისგან და არა ხალხის მიერ გამოხატული ნებისგან.

არ უნდა გვეგონოს, რომ შინაგანი ავტორიტარიზმი არ გამოიწვევს გარეშე პოზიციების შესუსტებას. ეს შინაგანი ავტორიტარიზმი ავტომატურად მიგვიყვანს რუსეთთან, რადგან ეს არის იგივე სისტემა, რაც რუსეთშია. დემოკრატიული სისტემა კი, ავტომატურად მიგვიყვანს დასავლეთში. მით უმეტეს ახლა, როცა რეგიონს ასეთი მნიშვნელობა აქვს, იგივე ახლო აღმოსავლეთის მოვლენების კონტექსტში, შავი ზღვისპირეთის გეოპოლიტიკის კონტექსტში და ასე შემდეგ.

• ერთ-ერთ ინტერვიუში, როცა ვსაუბრობდით საქართველოს სომხეთით ჩანაცვლებაზე, მკითხველებმა კომენტარები დატოვეს: კი მაგრამ სომხეთს ხომ ზღვა არ აქვსო. რეალურად რა უპირატესობა აქვს საქართველოს გეოპოლიტიკურ მდგომარეობას? 

რა თქმა უნდა, შავ ზღვას აქვს უდიდესი მნიშვნელობა. საქართველოს ერთ-ერთი მთავარი გასათამაშებელი კარტი სწორედ შავი ზღვის პორტების არსებობაა, თუმცა აქ უნდა გავითვალისწინოთ ერთი რამეც – თუ ჩვენთან არ იქნება ელემენტარული დემოკრატიული ნორმები დაცული, როცა უშუალოდ ხელისუფლება ირჩევა ხალხის მიერ და ხალხს აქვს საშუალება, შეცვალოს ხელისუფლება დემოკრატიული გზით, არავითარი გეოპოლიტიკური მდებარეობა ჩვენ არ გვიშველის.

დააკვირდით, მაგალითად, ირანს – მე არ ვადარებ საქართველოს და ირანს, სრულიად სხვადასხვაა და არც ხელისუფლებებს ვადარებ, თუმცა საერთო ტენდენციები იკვეთება – 1979 წლამდე ირანი იყო ერთ-ერთი უძლიერესი სახელმწიფო ახლო აღმოსავლეთში თავისი ნავთობის რეზერვებით, ახლო აღმოსავლეთში გამორჩეული იყო მისი მდებარეობა, სპარსეთის ყურე და ასე შემდეგ.

დასავლეთისთვის პრინციპულად მნიშვნელოვანია, რომ ნებისმიერი მთავრობის ლეგიტიმაცია მოდიოდეს ხალხის თავისუფლად გამოხატული ნებისგან. როცა ეს პრინციპი ირღვევა, იქ უკვე გეოპოლიტიკაც ვერ გვიშველის.

ეს მკაფიოდ გამოჩნდა რუსეთშიც: ვიდრე პუტინის ავტორიტარული ტენდენციები და ექსპანსიური გეგმები გამოაშკარავდებოდა, ევროკავშირი ბევრ რამეს უთმენდა რუსეთს – მას უზარმაზარი რესურსები აქვს: ნავთობი, გაზი და ასე შემდეგ. საბოლოოდ კი, უკრაინის ომის შემდეგ ვნახეთ, რაც მოხდა.

• რა ჩანს რუსეთის რეაქციიდან, როცა აზერბაიჯანი რეგიონული ლიდერი ხდება? თქვენი აზრით, რატომ არჩიეს რუსებმა აზერბაიჯანულ დიასპორაზე თავდასხმა – აზერბაიჯანზე გავლენის შენარჩუნება ხომ რუსეთის ინტერესია? 

დიასპორის მეშვეობით ხშირად ახდენს გავლენას რუსეთი აზერბაიჯანზე – ემუქრებიან, გავაძევებო.

არსებობს ასევე ლეგენდა, რომ თითქოს მილიონზე მეტი აზერბაიჯანელი ცხოვრობს რუსეთში.

ამას გარდა, აზერბაიჯანის ეკონომიკაში დიდ როლს თამაშობს სოფლის მეურნეობა – სოფლის პროდუქტები ტრადიციულად გააქვთ რუსეთის ბაზარზე. ამ ბაზარს რუსეთი ხშირად იყენებს გავლენის შესანარჩუნებლად და საქართველოშიც ბევრჯერ გვინახავს იგივე. აზერბაიჯანთან რუსეთს როგორც კი დაეძაბებოდა ურთიერთობა, ახლაც მახსოვს ე.წ. სანიტარი იყო – ონიშენკო, გამოვიდოდა და იტყოდა, რომ მაგალითად, აზერბაიჯანულ ვაშლში მავნე პესტიციდებია.

რამდენიმე დღის წინ ალიევმა „შუშის ფორმუმზე“ ძალიან სწორი რჩევა მოგვცა: არავითარ შემთხვევაში არ უნდა შეეგუოთ ოკუპაციასო, იდეურად უნდა იმუშაო ამაზე და ოკუპაცია ადრე თუ გვიან დასრულდებაო. მართალია, აზერბაიჯანის შემთხვევაში იმუშავა რუსეთ-უკრაინის ომმა, იყო ფაშინიანის ფაქტორი და თურქეთი, მაგრამ აზერბაიჯანი ხომ მუდმივად ემზადებოდა ამისთვის? დაახლოებით ერთი წლის წინ ვიყავი აზერბაიჯანში და ყველგან მხვდებოდა ლოზუნგები: ყარაბაღი დაბრუნებულია, ყარაბაღი ჩვენია! სომხურ აგრესიულ პროპაგანდას, რომელიც წარმოებდა მთელ მსოფლიოში, აზერბაიჯანმა დაუპირისპირა თავისი პროპაგანდა და მოუგო კიდეც.

• ამჯერად რა იქნება ალიევის, როგორც ავტორიტარული ლიდერის იდეოლოგიური საყრდენი, რა იკვეთება? 

მიმაჩნია, რომ ალიევის რეჟიმი არის ოპტიმალური ამ მძიმე გეოპოლიტიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე.

ალიევი ავტორიტარული ლიდერია, მაგრამ გვაქვს ისლამიზმის საფრთხე, რომელიც უშუალოდ ირანიდან მოდის, ან პრორუსული რეჟიმი – რუსეთიც არ დარჩება ასე და ეცდება, საკუთარი კანდიდატი დასვას ბაქოში, თუ იქ ალიევი არ იქნება.

მეორე მხრივ, ნებისმიერ ავტორიტარულ ლიდერს სჭირდება მიღწევები საერთაშორისო ფრონტზე. ამის გარეშე ავტორიტარიზმი იკუმშება და საკუთარ პოზიციას ვერ ასრულებს.

ჩემი აზრით, ალიევი ეცდება, რომ საერთო სამხრეთ-კავკასიური ლიდერის როლი ითამაშოს – ეს იქნება მისი მთავარი გეოპოლიტიკური მიზანი, რათა აზერბაიჯანელ ხალხს უჩვენოს საკუთარი ქვეყნის მნიშვნელობა, ის, რომ მისი პოლიტიკა წარმატებულია.

სამხრეთ კავკასიის რეგიონი უნდა იყოს ერთიანი – თუ დააკვირდებით ამ სამი ქვეყნის რესურსებიც ერთმანეთს ავსებს: აზერბაიჯანი რესურსებით ყველაზე მდიდარია სამხრეთ კავკასიაში, საქართველოს გადასარევი სოფლის მეურნეობა აქვს, ბუნება, ტურისტული პოტენციალი, პორტები და კომუნიკაციები, სომხეთს კი, მშრომელი მოსახლეობა – ხელები. ისტორიულად ასე ითვლება, რომ სამხრეთ კავკასიაში შრომა სომხებს ყველაზე კარგად გამოსდით და შეუძლიათ.

ამ გაერთიანებით იქნება შესაძლებელი კეთილდღეობის გაზრდა. საბოლოო ჯამში ხომ ყველას ინტერესი ესაა – კეთილდღეობის მიღწევა. გასათვალისწინებელია, რომ ეთნიკური კონფლიქტები ღარიბ მოსახლეობაში ხდება – მდიდრებს ერთმანეთთან გასაყოფი არაფერი აქვთ.

მნიშვნელოვანია ასევე ქალაქის და სოფლის ცხოვრების დონის გათანაბრება. ევროპის ქვეყნებს სწორედ ამ გათანაბრებამ მისცა კეთილდღეობა და სტაბილურობა.

• რა ურთიერთობა ექნება აზერბაიჯანს საქართველოსთან, თუ საქართველო რუსეთის აგენტი ქვეყანა გახდება? მაგალითად, რას შეიძლება ველოდოთ იგივე დავით გარეჯის საკითხზე? 

დავით გარეჯის თემა სრულიად ხელოვნური იყო და ეს ყველასთვის ნათელი გახდა.

დღეს ამ საკითხის მოგვარება შესაძლებელია ტერიტორიის გაცვლის გზით, ან მეგობრული შეთანხმებით, რისთვისაც აუცილებელია, რომ საქართველოს ჰყავდეს რეალური ხელისუფლება. ხელისუფლება, რომელიც იმოქმედებს ეროვნული ინტერესების შესაბამისად. იმ მთავრობასთან კი, რომელსაც არ აქვს სახალხო მხარდაჭერა, კაციშვილი არ დაჯდება მოლაპარაკების მაგიდასთან.

ფორმალურად ცუდი შეიძლება არ იყოს მაინც ურთიერთობა აზერბაიჯანსა და საქართველოს შორის, მაგრამ ეს ურთიერთობა არ შეიძლება იყოს კარგი და გულწრფელი.

არც აზერბაიჯანი და არც სომხეთი ნდობით ჩვენ არ მოგვეკიდებიან, მით უმეტეს,

როცა აზერბაიჯანმა და სომხეთმაც ძალიან კარგად იციან, რა სურს რუსეთს. რუსეთის ტრადიციული პოლიტიკა რა არის? გორჩაკოვი მე-19 საუკუნეში ამბობდა, რუსეთს არ ჰყავს მუდმივი მეგობრები, რუსეთს აქვს მხოლოდ მუდმივი ინტერესებიო. რუსეთის მუდმივი ინტერესია კონფლიქტის გაღვივება და მისი შენარჩუნება.

• გამორიცხავთ, რომ რუსეთმა განზრახ დაძაბოს საქართველოს ურთიერთობა აზერბაიჯანთან? 

ისტორიულად ამას ცდილობს რუსეთი და უპირველესად რელიგიური ფანატიზმის გრძნობებს იყენებს. დავით გარეჯის თემაც ამის მაგალითია. ყველაფერში, რაც დაკავშირებულია რელიგიურ ფანატიზმთან, აშკარად იკვეთება რუსული კვალი. რელიგია მთავარი ფაქტორია, რითაც რუსეთი ცდილობს საქართველოზე გავლენას.

ვხედავთ, რუსი პროპაგანდისტები როგორი მოწიწებით საუბრობენ ქოცებზე? ეს ნამდვილი სუვერენული ხელისუფლებააო და ასე შემდეგ. რა სუვერენიტეტი და დამოუკიდებლობა – ფაქტობრივად რუსული წყობა გვაქვს შექმნილი. არავითარი დემოკრატია ჩვენთან არ არსებობს.

ძალიან მნიშვნელოვანია ამ ყველაფრიდან შესაბამისი დასკვნების გაკეთება.

• გეოპოლიტიკური ცვლილებები სამხრეთ კავკასიაში, გამოიწვევს ცვლილებებს ჩრდილოეთ კავკასიაში? 

ეს პერსპექტივა პირდაპირ არის დამოკიდებული უკრაინის ომის შედეგზე.

აქ არსებობს კიდევ ერთი საკითხი: პუტინის შემდეგ რა მოუვა რუსეთს? მე, მაგალითად, არ გამოვრიცხავ იმას, რომ შეიძლება დაიშალოს კიდეც. შესაძლოა თვითონ რუსები – დამარცხების და პუტინიზმის ჩამოშლის შემთხვევაში – მივლენ იქამდე, რომ არ არის მიზანშეწონილი ჩრდილოეთ კავკასიის შენარჩუნება, რომელიც დოტაციური რეგიონია და ფაქტობრივად ძალით უნდა შეინარჩუნო, უამრავი ფული ჩაყარო.

უკრაინაში სიტუაცია იმ ზღვარზეა, პუტინისთვის მშვიდობიან გამოსავალს უფრო და უფრო ნაკლებად ვხედავ. რუსები პუტინს სამხედრო დამარცხებას უკრაინაში არ აპატიებენ: რის გულისთვის ჩააწვინეს მილიონი ადამიანი აღმოსავლეთ უკრაინის მიწაში? ძალიან დიდი დანაკარგები აქვთ რუსებს. მეორე მხრივ, რასაც პუტინი ამ ეტაპზე უკრაინაში უმიზნებს, როგორც სამხედრო ანალიტიკოსები ხსნიან, იმის მიღწევას არსებული ტემპით მინიმუმ 10 წელი დასჭირდება.

ამავდროულად, დრო არ თამაშობს რუსული არმიის და პუტინის სასარგებლოდ – იფიტებიან და მოსახლეობას ლატენტურად უჩნდება პროტესტის გრძნობა. ასე რომ, რა მოხდება რუსეთში, არავინ იცის.

მნიშვნელოვანია, რა პირობას დააყენებს ევროპა და აშშ რუსეთს ურთიერთობის ნორმალიზებისთვის, მოხვდება თუ არა მათ შორის, ჩვენი რეგიონების დეოკუპაციის საკითხი. ეს აუცილებლად მიმაჩნია და ამაზე უნდა ვიმუშაოთ. თავისთავად ქოცები რუსებს ვერ გაანაწყენებენ.

საქართველომ, როგორც კავკასიის ცენტრმა, ჩრდილოეთ კავკასიასთანაც უნდა ითანამშრომლოს ეფექტურად. უნდა გამოიცემოდეს შესაბამისი წიგნები, იბეჭდებოდეს სტატიები, სადაც მეცნიერულად იქნება დასაბუთებული: საქართველო არის სამხრეთ კავკასიის ცენტრი და ვალდებულია, იყოს სამხრეთ კავკასიის ტენდენციების შუა გულში. ის უნდა იყოს საერთო კავკასიური ინტეგრაციული პროცესების ერთ-ერთი კი არა, მთავარი ინიციატორი. ეს არ შეიძლება არ აისახოს ჩრდილოეთ კავკასიაზეც.

რა ელოდება ტურისტულ ბიზნესს ვიზალიბერალიზაციის შეჩერების შემთხვევაში? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ ერთ-ერთი ტურისტული სააგენტოს წარმომადგენელს, ლაშა ბერეკაშვილს ესაუბრა.

ლაშა ბერეკაშვილის თქმით, თუ საქართველოს ვიზალიბერალიზაციას გაუუქმებენ, ტურისტული ბიზნესი მყისიერად ჩავარდება, ფუნქციას დაკარგავს ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტიც.

„პრობლემა გაჩნდება ბევრი მიმართულებით, რა თქმა უნდა.

ჯერ დავიწყოთ იქიდან, რომ ქუთაისის აეროპორტის ოფიციალური სტატისტიკის მიხედვით, 2017 წელს, როცა ვიზალიბერალიზაცია არ იყოს სრულად ამოქმედებული, მგზავრთა გამტარობა იყო 400 ათასი ადამიანი. 2024 წელს კი, პიკის პერიოდს რომ ეძახიან, ქუთაისის აეროპორტმა გაატარა 1 700 000 მგზავრი.

ანუ უვიზო რეჟიმის პირობებში სტატისტიკა მინიმუმ 1 300 000 ადამიანით გაიზარდა.

თუ უვიზო რეჟიმი შეგვიჩერდება, ქუთაისის აეროპორტი მყისიერად დაკარგავს ერთ მილიონამდე მგზავრს წელიწადში და ეს  მხოლოდ „ვიზეარის“ მომხმარებელია.

ამ სიმძლავრეზეა აწყობილი ავიახაზების რაოდენობა და სიხშირეები, ამ სიმძლავრეზეა აწყობილი სხვა სერვისებიც, იგივე სატრანსპორტო სერვისები – ავტობუსების კომპანიები, მატარებელი, რომელიც აეროპორტში აჩერებს, ქუთაისში ერთღამიანი ჯავშნები, რომელიც ქუთაისს ასაზრდოებს ასე თუ ისე. ეს ყველაფერი მყისიერად შეჩერდება. ფიზიკურად ვეღარ წავა ამ რაოდენობის ადამიანი, რა რაოდენობითაც ახლა, უვიზოს პირობებში მიდის უცხოეთში ტურისტულად.

ტურისტულ სააგენტოებს რაც შეეხება, 90%-ი ყველა გაკოტრდება. მომხმარებლისთვის დღეს არსებული ტურისტული პაკეტები გახდება უძვირესი და ხელმიუწვდომელი, რადგან როგორც ადრე იყო ხოლმე, სანამ უვიზოს შემოიღებდნენ, გაჩნდებიან შუამავლები, საელჩოების რიგში ჩაწერის საფასურები გაჩნდება და რისკი იმის, რომ 2-3 გაყვანაზე ვიღაცები შეიძლება დარჩნენ ევროპაში. უეჭველია რომ დარჩებიან, როგორც იყო ადრე, მაგალითად ცეკვის ანსამბლებს რომ მიყვებოდნენ და რჩებოდნენ უცხოეთში ისე იქნება.

როცა ტურისტების გარკვეული რაოდენობა უკან აღარ დაბრუნდება და დარჩება, შემდეგ ეს ფაქტი ნეგატიურად აისახება ტურისტული კომპანიის სანდოობაზე და საბოლოო ჯამში, მაინც ვერ შეძლებს ოპერირებას“, – ამბობს ლაშა ბერეკაშვილი.

მისი თქმით, უვიზო მიმოსვლის შეჩერების შემთხვევაში გამოირიცხება თავისუფლად ოპერირება ამ ბაზარზე.

„ტურისტების შემომყვანსაც ექნება პრობლემა, რადგან უვიზო რეჟიმი სჭირდება ავიაკომპანიას სიხშირეების გასაზრდელად. როცა ვთქვათ Wizz Air-ი გააკეთებს ერთ რეისს ქუთაისიდან მიუნხენში, იქიდან ხომ უნდა წამოიყვანოს ადგილობრივი ტურისტები ქუთაისში.

ამიტომ, თუკი უვიზო აღარ იქნება, არსებული სიხშირეები მყისიერად გაუქმდება და „ვიზეარმა“ შესაძლოა საერთოდ გაიყვანოს თავისი ბაზა ქუთაისიდან, დატოვოს მარტო რამდენიმე მიმართულება. თუ სომხეთი მიიღებს უვიზო მიმოსვლას, ამ ბაზას ალბათ გადაიტანს სომხეთში და დასავლეთ საქართველო ამით კიდევ უფრო გაღარიბდება.

ეს ჩვენი დარჩენილი ორი თეთრიც წავა სომხეთის ეკონომიკაში“, – ამბობს ლაშა ბერეკაშვილი.

ვიზალიბერალიზაციის დაკარგვით, დაზარალდებიან ფიზიკური პირები, რომლებიც ახლა დამოუკიდებლად ოპერირებენ ტურისტულ ბაზარზე.

„თვითდასაქმებულიც, ყველა ჩაეხსნება ავტომატურად და მათ შემოსავლებსაც დაარტყამს უვიზოს შეჩერება.

მათ შორის ის ბლოგერებიც, რომლებიც თავისუფალი მიმოსვლის ხარჯზე ქმნიან ტურისტულ კონტენტს და წერენ სხვადასხვა ტურისტულ ბლოგს, დაუბრუნდებიან შაურმის აღწერებს“, – ამბობს ლაშა.

„თუ ჩვენ ახლა გვაქვს შესაძლებლობა დამოუკიდებლად შევქმნათ ტურისტული პაკეტები, დამოუკიდებლად დავაორგანიზოთ ტურები, შევკრიბოთ ჩვენი ჯგუფები, გავზარდოთ ლოიალური კლიენტები და ასე შემდეგ, ამ ხელოვნური ბარიერების შედეგად წარმოიქმნება კვაზი ტურისტული ორგანიზაციები, რომლებიც იძულებულს გახდიან პატარა ოპერატორებს, მხოლოდ მათთან ვიყიდოთ ტურისტული პაკეტები, მხოლოდ მათთან შევიძინოთ ტურისტული მომსახურებები და მხოლოდ მათი ვიზების მეშვეობით გავუშვათ ტურისტები სხვადასხვა ქვეყანაში.

აი მაგალითად, „ვიზეარი“ დაფრინავდა ქუთაისი-აბუ დაბის მიმართულებაზე და უამრავი წვრილი სააგენტო და ფიზიკური პირი გაჩნდა, რომლებიც დამოუკიდებლად გეგმავდნენ ტურებს და ამას აკეთებდა ყველა, ვისაც კი ამის სურვილი გააჩნდა.

ახლა ვიზეარმა გააუქმა აბუ-დაბის მიმართულება, თბილისიდან შემოდის მსხვილი და ძვირი ავიაკომპანიები, რომლებთანაც ურთიერთობა ძალიან გაჭირდება.

უვიზოს გაუქმების შემდეგაც შეიქმნება ერთი მსხვილი ტურისტული კომპანია, რომელიც გაყიდის პაკეტებს – წვრილ მოთამაშეებს და ფიზიკურ პირებს აღარ დაუტოვებს შესაძლებლობას იდგნენ ბაზარზე და აიძულებს მათ, რომ მათი პირობებით, მათი ფასებით იმუშაონ, თუკი საერთოდ შეძლებენ მუშაობას“, – ამბობს ლაშა ბერეკაშვილი.

მის თქმით, ტურისტული კომპანიები იმის ნაცვლად, რომ ხმა აიმაღლონ და იბრძოლონ უვიზო მიმოსვლის შესანარჩუნებლად, უკვე ცდილობენ ლოჯისტიკა სომხეთზე გადააწყონ.

„ტურისტული კომპანიები აწყობენ უკვე ლოჯისტიკას სომხეთზე, იქ ჩასვლის, ღამის გათევისთვის, უკვე ისე იგეგმება ტურები, რომ თუ მოხდება ქუთაისის ჩახსნა უვიზოს გაუქმების შემდეგ, სომხეთი დაიკავებს ქუთაისის ადგილს და ერევნის სასტუმროები დაიტვირთება იმ ქართველებით, ვინც შეძლებს ვიზის აღებას, რა თქმა უნდა.

უვიზო რეჟიმის შემდეგ სომხებს ფულიც ჩვენზე მეტი ექნებათ, მაგრამ სომეხი კაცები ალბათ უვიზოს შემდეგ „გათხოვდებიან“ და ეს გაგვაბედნიერებს ქართველებს“, – ამბობს ლაშა ბერეკაშვილი.

მისი თქმით, პოლიტიკური მდგომარეობა დღითი დღე უარესდება, ამიტომ არსებობს დიდი ალბათობა, რომ ევროპაში თავისუფალი მიმოსვლის უპირატესობა საქართველოს მოქალაქეებმა დაკარგონ.

ევროკავშირმა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას აგვისტოს ბოლომდე მისცა იმ პირობების შესრულებისთვის დრო, რომელიც საქართველომ უვიზო მიმოსვლის ფარგლებში უნდა გააუმჯობესოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, საქართველო დაკარგავს ვიზალიბერალიზაციას.

„ქართული ოცნების“ განცხადებებიდან ჩანს, რომ არალეგიტიმური ხელისუფლება ამ მოთხოვნების შესრულებას არ აპირებს.

ვიზალიბერალიზაციის შეჩერებით, საქართველო დიდი ნაბიჯით უკან დაიხევს ევროინტეგრაციის გზაზე, საქართველოს მოქალაქეები კი დაკარგავენ ძალიან დიდ უპირატესობას მიიღონ ხარისხიანი ჯანდაცვა, განათლება, დასაქმდნენ სეზონურ სამუშაოებზე, იმოგზაურონ და ასე შემდეგ. დაზიანდება ბიზნესიც, რაც საქართველოს მოსახლეობას კიდევ უფრო გააღარიბებს.

__________________

ამ თემაზე:

უვიზო მიმოსვლა რომ არ ყოფილიყო, ჩემი შვილი დაიღუპებოდა. მეშინია ამის – ემიგრანტი ქალი

See more

დიდი ბრიტანეთის საელჩო საქართველოში წერს, რომ „ოცნება“ ჩამოშორდა ევროატლანტიკურ თანამშრომლობას, თუმცა რუსეთის მხრიდან საფრთხე კვლავ არსებობს, მათ შორის კიბერსივრცეშიც.

საელჩო წერს, რომ გაერთიანებულმა სამეფომ სანქციები დაუწესა 4 ორგანიზაციასა და რუსეთის სამხედრო დაზვერვის 21 აგენტს ჰიბრიდული აქტივობისთვის, რომელიც მიზნად ისახავდა გაერთიანებული სამეფოს, უკრაინისა და გლობალური უსაფრთხოების დარღვევას.

„ევროკავშირთან, ნატოსთან და სახელმწიფოების ფართო კოალიციასთან ერთად, გაერთიანებულმა სამეფომ გააკრიტიკა რუსეთის უპასუხისმგებლო, დამანგრეველი და დესტაბილიზაციის გამომწვევი ჰიბრიდული აქტივობა, მიმართული გაერთიანებული სამეფოს, უკრაინის, ნატოს მოკავშირეებისა და პარტნიორების წინააღმდეგ.

რუსეთის მხრიდან მუდმივი მტრული ქმედებების საპასუხოდ, გაერთიანებულმა სამეფომ სანქციები დაუწესა 4 ორგანიზაციასა და რუსეთის სამხედრო დაზვერვის 21 აგენტს, ჰიბრიდული აქტივობისთვის, რომელიც მიზნად ისახავდა გაერთიანებული სამეფოს, უკრაინისა და გლობალური უსაფრთხოების დარღვევას.

დასანქცირებულთა სიაშია რუსეთის სამხედრო დაზვერვის სააგენტოს, „გრუ“ -ს ის დანაყოფი, რომელმაც 2022 წელს ჩაატარა ონლაინ დაზვერვა მარიუპოლზე სარაკეტო დარტყმების დასაგეგმად — მათ შორის იმ დარტყმისთვის, რომელმაც გაანადგურა მარიუპოლის თეატრი, სადაც ასობით მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის ბავშვები, დაიღუპა.

ასევე, სანქციები დაეკისრა რუსეთის „აფრიკის ინიციატივის“ სამ ლიდერს.

„აფრიკის ინიციატივა“ არის რუსეთის მიერ დაფინანსებული “უცხოური ინფორმაციის მანიპულაციისა და გავლენის” (FIMI) პლატფორმის ნაწილი, რომელიც იყენებს რუსეთის დაზვერვის ოფიცრებს დასავლეთ აფრიკაში საინფორმაციო ოპერაციების ჩასატარებლად. „აფრიკის ინიციატივა“ ცდილობდა რეგიონში სიცოცხლის გადამრჩენი გლობალური ჯანდაცვის პროგრამების დისკრედიტაციას უსაფუძვლო შეთქმულების თეორიების გავრცელებით, რათა გაევრცელებინა კრემლის პოლიტიკური დღის წესრიგი.

გამოვლენილი აქტივობა კიდევ ერთხელ ადასტურებს რომ ჰიბრიდული შეტევები — მათ შორის კიბერშეტევები და დეზინფორმაციის გავრცელება — წარმოადგენენ ევროპის დესტაბილიზაციისა და უკრაინის წინააღმდეგ მიმართული სასტიკი და გაუმართლებელი აგრესიის ომის ფარგლებში რუსეთის კამპანიის ინსტრუმენტებს.

2019 წლის ოქტომბერში საქართველოც გახდა რუსეთის სამხედრო დაზვერვის მხრიდან დამაზიანებელი კიბერშეტევის მსხვერპლი. 2020 წლის თებერვალში გაერთიანებულმა სამეფომ და მისმა პარტნიორებმა გამოავლინეს, რომ ეს შეტევები იყო რუსეთის ხანგრძლივი მტრული დესტაბილიზაციის კამპანიის ნაწილი. გაერთიანებულმა სამეფომ მკაფიოდ განაცხადა, რომ „გრუ“-ს მიერ განხორციელებული ეს კიბერშეტევები საქართველოს სუვერენიტეტის შესასუსტებლად, შუღლის დასათესად და ქართველი ხალხის ყოველდღიური ცხოვრების შესაფერხებლად იყო მიმართული.

გაერთიანებული სამეფო მტკიცედ უჭერს მხარს საქართველოს სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობას. გაერთიანებული სამეფო და საქართველო ერთად მუშაობდნენ კიბერ-მედეგობის გასაძლიერებლად და ამ შეტევის საჯაროდ დასამტკიცებლად.

სამწუხაროდ, „ქართული ოცნება“ ჩამოშორდა ევროატლანტიკურ თანამშრომლობას, თუმცა რუსეთის მხრიდან საფრთხე კვლავ არსებობს, მათ შორის კიბერსივრცეშიც“ – წერს საელჩო.

_______________

ფოტოზე: გარეტ უორდი – დიდი ბრიტანეთის ელჩი საქართველოში. ფოტო: ბრიტანეთის საელჩო საქართველოში/facebook

თითქმის 7 თვე გავიდა, რაც ბათუმის პოლიციის უფროსმა დაკავებულ მზია ამაღლობელს, აგინა, სახეში შეაფურთხა და არაადამიანურად მოეპყრო.

პროკურატურას დღემდე არ უცვნია დაზარალებულად მზია ამაღლობელი.

„სახალხო დამცველი როცა შემოდის და მეკითხება რა გინდა, სულ იმას ვეუბნები, რომ იქნებ სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურს მოკითხოთ ეს საქმე.

ყოველ ჯერზე ოფიციალურ პასუხს მიგზავნიან: მოვიკითხეთ, მაგრამ არაფერი არ არის, მოვიკითხეთ, მაგრამ არაფერი არ არის…“ – 14 ივლისს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მზია ამაღლობელმა ჩვენება მისცა. 

მზია ამაღლობელმა დეტალურად აღწერა, რა მოხდა 12 იანვარს, მას შემდეგ, რაც ის დააკავეს და პოლიციის განყოფილებაში არაადამიანური მოპყრობის მსხვერპლი გახდა.

• რა მოხდა 12 იანვარს აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის შენობაში?

12 იანვარს, დაახლოებით 00:49 საათზე მზია ამაღლობელმა სილა გააწნა ბათუმის პოლიციის უფროსს, ირაკლი დგებუაძეს.

ოფიციალური ჩანაწერის მიხედვით, მზია ამაღლობელი დააკავეს 00:50 საათზე და პოლიციის დეპარტამენტის შენობაში შეიყვანეს.

არაადამიანური მოპყრობის ფაქტი, რაც ასევე ასახულია სახალხო დამცველის წარმომადგენლის მიერ შედგენილ დოკუმენტში, დაკავების პირველივე საათებში მოხდა.

მაშინ, როცა მზია ამაღლობელთან არ უშვებდნენ ადვოკატებს, რომლებიც დაკავებიდან 5 წუთში პოლიციის ჭიშკართან იდგნენ, პოლიციის სამმართველოს შენობაში, დაკავებულ ქალ ჟურნალისტს პოლიციის მაღალჩინოსნები აგინებდნენ და შეურაცხყოფას აყენებდნენ.

მზია ამაღლობელი ასე იხსენებს მის მიმართ განხორციელებულ არაადამიანური მოპყრობის ფაქტს:

„სამმართველოს შენობაში რომ შემიყვანეს, პირველივე სართულზე, პირველივე ოთახი რაც იყო, ისე შემაგდეს, რომ კარები ჩემი შეგდებით გაიღო, ასე ვთქვათ.

რამდენიმე წუთში, ზუსტ დროს ვერ ვიხსენებ, 5-10 წუთი ალბათ, ვიღაც ახალგაზრდა შემოვარდა ყვირილით, გინებით. მოიწევდა ჩემკენ დედის გინებით.

იმდენად ვიწრო ოთახი იყო, განცდა მქონდა, რომ თავზე მადგა. ვცდილობდი არ შემეხედა. ის მაინც – „როგორ დამარტყი, რატომ“ და უსასრულოდ იგინებოდა.

ასეთ მოცემულობაში პირველად ვიყავი, თან იმდენად გაოგნებული ვიყავი, რომ პირველი გინების შემდეგ როცა გაიყვანეს, ჩემკენ როცა მოიწევდა, იქვე მყოფ კაცს ვუთხარი – ვინ არის ეს კაცი, სულ ამ ლექსიკით საუბრობს-მეთქი. როგორ, არ იცნობო? ეს ირაკლი დგებუაძეაო. სახელი და გვარი ვიცოდი, რა თქმა უნდა.

იქ, ოთახში, როცა დგებუაძე, ე.წ. დაზარალებული, შემოდიოდა და მაგინებდა, სხვებიც შემოდიოდნენ… შემოყვებოდნენ, რომ გაეყვანათ, იმიტომ, რომ ჩემკენ მოიწევდა. ისინი არ ვიცი ვინ იყვნენ, მაგრამ დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ ის ორი პოლიციელი ქალი, ერთი ცირა ჩოგაძე იყო, ერთი ნანა მახარაძე ან ანა მახარაძე.

დივანზე რომ ვიჯექი, ისე ახლოს მოვიდა ფეხები, ავხედე. მივხვდი, რომ უნდა დამარტყას და როცა ავხედე, აი, გაჩერდა და სახეში შემაფურთხა.

როცა შემაფურთხა… იმდენად ცუდად ვიყავი, ერთადერთი, რაც მოვახერხე, იყო ის, რომ წამოვვარდი – წყალი მომიტანეთ და საპირფარეშოში გამიყვანეთ-მეთქი. მინდოდა, რომ სახე დამებანა… არ ვიცი რა იყო ეს.

ერთ-ერთი ქალი პოლიციელი, ვიწრო ოთახი იყო, ჩემი ცოტა გაწევა მოუწია იქით, რომ კარადამდე მისულიყო და ჭიქა აეღო და ალბათ წყალი მოეტანა.

კარებისკენ მიდიოდა, როცა ხმამ შეაჩერა… დგებუაძე იყო. „არა, არანაირი წყალი, არც საპირფარეშოში გაიყვანთ. ჩაიფსას“.

იმ დღეს პოლიციის სამმართველოს შენობაში ყველა იყო მომართული იმისთვის, რომ არაადამიანურად მეგრძნო თავი. განსაკუთრებით კაცები. ქალი პოლიციელები სრულიად უხმოდ იყვნენ.

ხელბორკილის დასადებად რომ შემოვიდნენ, ვიღაც მამაკაცი შემოვიდა და „ამას ხელბორკილი რატომ არ ადევსო“. ხელბორკილი რომ გამიკეთეს, მეორედ შემოვიდა და „წინ რატომ უკეთია ხელბორკილი, ახლავე უკან შეუკარით ხელებიო“ და ნიშნისმოგებით… ისე რომ შემოგხედავენ, ყოველი შემოხედვისას ფეხქვეშ რომ გაგიგდებს… ესეთი დამოკიდებულება ჰქონდათ,“ – გაიხსენა 14 ივლისის სასამართლო პროცესზე მზია ამაღლობელმა.

შემთხვევიდან თითქმის 7 თვე გავიდა, მიუხედავად ამისა მზია ამაღლობელს დღემდე არ აქვს მინიჭებული დაზარალებულის სტატუსი.

მზია ამაღლობელის საქმე არ გამოიძია არც  სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა. აღნიშნული სამსახური მიმდინარე წლის ივლისში შეუერთდა პროკურატურას.

• რა უნდა გაეკეთებინა სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურს და რა არ გააკეთა?

იურისტების შეფასებით, სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურს, მინიმუმ უნდა შეეგროვებინა მტკიცებულებები და გამოეკვეთა, რომ მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ ჩაიდინეს დანაშაული. მას შემდეგ, რაც ამას დაადგენდნენ, უნდა ეცნოთ დაზარალებულად.

გარდა ამისა, იმის გამო, რომ პოლიციის უფროსი არაადამიანურად და ღირსების შემლახავად მოექცა მზია ამაღლობელს, მას გამოძიების დასრულებამდე მაინც უნდა შეჩერებოდა უფლებამოსილება.

საგამოძიებო სამსახურს ეფექტური და დამოუკიდებელი გამოძიება არ უწარმოებია. ეს ჩანს იქიდან, რომ თითქმის  7 თვის თავზეც მზია ამაღლობელს არ აქვს დაზარალებულის სტატუსი.

შსს-ს ცალკეული თანამშრომლების მხრიდან ბათუმში აქციაზე დაკავებული პირების მიმართ განხორციელებული სამსახურებრივი უფლებამოსილების ძალადობით შესაძლო გადამეტების ფაქტზე გამოძიება ბათუმში 13 იანვარს დაიწყო.

სისხლის სამართლის საქმე N199130125002-ს სპეციალური საგამოძიებო სამსახურის აჭარის სამმართველო იძიებდა.

სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა თებერვლის დასაწყისში გამოკითხა ირაკლი დგებუაძე და 9 პოლიციელი. მაშინ საგამოძიებო სამსახური ამბობდა, რომ გამოკითხული პოლიციელებიდან არცერთი არ ადასტურებდა მზია ამაღლობელისადმი განხორციელებულ არაადამიანურ მოპყრობას.

აღსანიშნავია ერთი ფაქტი.

ბათუმის პოლიციის უფროსმა, ირაკლი დგებუაძემ, სასამართლოში ჩვენების მიცემისას დაადასტურა, რომ ვიდეოში, სადაც ის აგინებს მზია ამაღლობელს, ნამდვილად მისი ხმა ისმის.

“სისხლით… ბო*იშვილი ვიყო, სისხლით დავიჭერ” – იმუქრებოდა ირაკლი დგებუაძე 12 იანვრის ღამეს და აგინებს მზია ამაღლობელს.

მას შემდეგ რაც სპეციალური საგამოძიებო სამსახური პროკურატურას შეუერთდა, უცნობია რა ეტაპზეა საქმე.

„ბათუმელები“ მთელი დღის განმავლობაში ცდილობდა პროკურატურისგან მიეღო განმარტება, რა ეტაპზეა მზია ამაღლობელის მიმართ ჩადენილი არაადამიანური მოპყრობის ფაქტზე საქმის გამოძიება. უშედეგოდ. უწყებაში ჩვენ კითხვებს არ უპასუხეს.

მთავარ  ფოტო: აჭარის ახალი პროკურორი გიორგი ცხოვრებაძე, საქართველოს გენერალური პროკურორი გიორგი გვარაკიძე და აჭარის ყოფილი პროკურორი ზაზა მეტონიძე.

ამავე თემაზე:

რა კომენტარი გააკეთა საგამოძიებოს უფროსმა გიორგი პერანიძემ, მზია ამაღლობელის დაზარალებულად ცნობაზე

See more

 

„რომ არა უვიზო მიმოსვლა და საფრანგეთი, ჩემი შვილი ვერ გადარჩებოდა. საფრანგეთმა ჩემს შვილს მეორე სიცოცხლე აჩუქა. მრცხვენია, როცა ევროპაზე ცუდს ლაპარაკობენ და ძალიან მეშინია ვიზალიბერალიზაციის შეჩერების, რადგან ამით ქართველი ხალხი ძალიან ბევრს დაკარგავს“, – ამბობს „ბათუმელებთან“ მაია ფუტკარაძე, რომელიც ახლა ოჯახთან ერთად საფრანგეთშია და ამბობს, რომ ეშინია სამშობლოში დაბრუნების.

მაია გვიყვება მისი შვილის მძიმე ისტორიას – რომ არა საფრანგეთი, დღეს მისი შვილი ცოცხალი არ იქნებოდა.

„2006 წელს, ჩემი შვილი 10 წლის ასაკში ავარიაში მოჰყვა და ხორხი დაუზიანდა. დასჭირდა ტრაქესტომია. წლები გავატარე თბილისში, იაშვილის კლინიკაში, შემდეგ გადავედით სხვა კლინიკაში, სადაც 2014 წელს გაკეთდა ძალიან მძიმე ოპერაცია, რის შემდეგაც დაკარგა ხმა.

ჩემი ოჯახი სოფელ აჭარისწყალზე ვცხოვრობდით და ოპერაციის შემდეგ იქ წავიყვანე შვილი. მაგრამ ერთი დახველების შედეგად საყლაპავი გაუსკდა და უმძიმესი მდგომარეობა შეიქმნა.

წავიყვანე ისევ თბილისში, სადაც ჩაუტარდა ისევ ოპერაცია და ჩაუდგეს ხელოვნური მილი, მაგრამ ხმა საერთოდ წაერთვა და ვეღარ ლაპარაკობდა.

წავიყვანე თურქეთში, სადაც მითხრეს, ახლა რომ მოგვიყვანეთ, ჩვენ სასწაულმოქმედები კი არ ვართო. იმდენად უნუგეშო იყო მდგომარეობა.

ვეღარ ლაპარაკობდა, ვეღარ ისწავლა, არც სამუშაოზე მიიღეს სადმე და ძალიან მძიმე ემოციურ მდგომარეობაში იყო. 2020 წელს გადავწყვიტეთ, რომ წამოვსულიყავით ევროპაში.

არაფრის იმედი აღარ მქონდა. მეგონა გამოსავალი აღარ არსებობდა, მაგრამ მაინც წამოვედი.

კიდევ კარგი უვიზო რეჟიმი გვაქვს, თორემ, უვიზო რომ არ გვქონოდა, ალბათ ვერ ჩამოვიდოდი საფრანგეთში. მე ამის საშუალება არ მექნებოდა.

სახლის გარდა ყველაფერი გავყიდე და წამოვედით.

აქ მომცეს უფასო დაზღვევა, საცხოვრებელი, უფასო საკვები, ცოტა თანხაც, მოიწვიეს კონსილიუმი და სამი წელი მკურნალობდნენ, რადგან ძალიან მძიმე იყო ჩემი შვილის მდგომარეობა. ფაქტობრივად, ყელში არაფერი აღარ ჰქონდა.

ახლა ვართ ტულუზასთან ახლოს, პატარა ქალაქში და აქედან 600 კილომეტრში, შვეიცარიის საზღვართან ახლოს პატარა ქალაქში გაუკეთეს ოპერაცია 2024 წლის ოქტომბერში. ფაქტობრივად, ყელი გამოუცვალეს ჩემ შვილს და უკვე დაიწყო ლაპარაკიც.

საფრანგეთმა გააკეთა ის, რაც ვერ შეძლო საქართველოში ვერავინ და ვერც თურქეთში დამეხმარნენ.

2025 წლის 10 თებერვალს კი გარე ჭრილობაც დაუხურეს. კინაღამ შევიშალე ჭკუიდან, არ მჯეროდა, რომ ჩემი შვილი სუნთქავდა, კიდეც ლაპარაკობდა და ჩვეულებრივად აგრძელებს ცხოვრებას“, – გვეუბნება მაია ფუტკარაძე.

მისი თქმით, საქართველოდან წამოსვლისას ექიმებმა ფორმა 100-იც კი არ გამოატანეს, სადაც ჩაწერდნენ რა გააკეთეს ან რა ვერ გაკეთეს.

„ყველამ მოიხსნა ეს პასუხისმგებლობა თავიდან. არც ჯანდაცვა დამეხმარა. ისიც კი არ დამიწერეს, საქართველოში ვერ გაკეთდება ეს ოპერაციაო. ამის გამო ბევრი ვიწვალე, მაგრამ მადლობა ღმერთს, აქ ჩამოვედი და საფრანგეთმა ჩემს შვილს ახალი სიცოცხლე აჩუქა.

ვალდებული კი არ არიან ესენი, მილიონი ჰყავთ ჩვენნაირი, მაგრამ გულგრილად არ ეკიდებიან ადამიანის სიცოცხლეს. ჩემი შვილის ოპერაცია ნახევარი მილიონი ევრო დაჯდა და ჩვენ არაფერი გადაგვიხდია ამაში.

სახლში მოაქვთ წამლები, ექთნები სახლში დადიან, ასეთი რამ საქართველოში გინახიათ? თან უფასოდ ყველაფერი. ისეთი სასწაულია ეს ჩემთვის, არც კი შემიძლია ეს ემოცია აღვწერო“, – გვეუბნება მაია.

მისი თქმით, „ოცნების“ პროპაგანდა, რომ თურმე ევროპა არაფერს ნიშნავს, ხალხის წინააღმდეგ არის მიმართული.

„რას ჰქვია ევროპა არაფერს ნიშნავს? იცით აქ რამდენი ადამიანის სიცოცხლე გადაარჩინეს, რამდენს სიმსივნე გაუყინეს. საქართველოში სამართალი სად არის, იცით რამდენი ადამიანი იღუპება უხარისხო ჯანდაცვის გამო? გუშინ ჩემ დას გადასხმა ვერ გაუკეთეს, კინაღამ მოსაჭრელი გაუხდა ხელი. რომელ მკურნალობაზე მელაპარაკებით.

აქ ისეთი წამლები აქვთ, ისეთი ხარისხიანი, საქართველოს არ დაესიზმრება.

„ოცნების“ წევრებმაც იციან ეს, მაგრამ არ უნდათ არაფრის დანახვა.

უვიზო მიმოსვლა რომ არ ყოფილიყო, რა მეშველებოდა არ ვიცი. ალბათ ვერც ჩამოვაღწევდით და ჩემი შვილი დაიღუპებოდა.

ახლახან პატარა ბავშვი ჩამოიყვანეს გურიიდან ათი დღის სიცოცხლე ჰქონდა მანდ მიცემული და აქ ბავშვი გამოჯანმრთელდა.

ერთადერთი საჩუქარი ეს გვაქვს ხალხს – უვიზო მიმოსვლა და ამასაც თუ გაგვიუქმებენ, რას ეუბნებიან ამ ხალხს? რა ეშველებათ ამ ადამიანებს, იმ ოჯახებს, რომლებიც ვერ ჩამოვლენ აქ თავიანთი შვილების გადასარჩენად.

მეორე შვილიც მყავს 13 წლის, რომელიც ჯანმრთელი მეგონა და აღმოჩნდა, რომ მასაც შეუქმნეს ჯანმრთელობის პრობლემა საქართველოში. ტაბიძეზე ყურის ოპერაცია გაუკეთეს, რადგან ინფექცია იყო წასული. ახლა აღმოვაჩინეთ, რომ თურმე ამ ყურში საერთოდ დაჰკარგვია სმენა. 2200-ევროიანი აპარატი გამოგვიწერა საფრანგეთმა უფასოდ.

როგორ მოუნდება ადამიანს აქედან წამოსვლა, მითხარით აბა?

ძალიან მეშინია საქართველოში დაბრუნების – რაიმე პრობლემები რომ შეგვექმნას, ვისთან მივიყვან შვილს? არ ვენდობი ქართულ ჯანდაცვას. აქ ერთი დღე რომ ჩამოხვიდე, ერთხელ მაინც რომ შეავლო თვალით აქაურობას, დარწმუნდები, რომ ჩვენ არ გვიცხოვრია.

გზას უკეტავენ ქართველ ხალხს, თორემ თავიანთი შვილები ევროპაში ჰყავთ. ყველაფერი კარგად იციან, რამხელა ზიანს და დარტყმას მივიღებთ უვიზო მიმოსვლის შეჩერებით, მაგრამ არ გვყავს ხალხზე მზრუნველი მთავრობა.

ან იმას რომ გაიძახიან „ქალი ქალია, კაცი კაცია“, მე აქ არაფერი მინახავს, რომ კაცი ქალად იყოს გადაკეთებული. საქართველოში უფრო მეტს ვხედავდი ასეთს, ვიდრე აქ. ეგ ყველაფერი ზღაპარია. კომენტარებსაც ვუწერდი „ოცნებას“, რომ იტყუებით, მაგრამ დამბლოკეს. მრცხვენია. საფრანგეთს მადლობა უნდა ვუთხრათ, ათასობით ქართველი რომ გადაარჩინეს დაღუპვას.

საქართველო იღუპება, მეცოდება ხალხი. როგორი კულტურული ერი ვართ, მაგრამ ხელისუფლება არ გვყავს ნორმალური. რატომ არ ვიცი, ვერ გავიგე“, – ამბობს მაია ფუტკარაძე.

ის ფრანგულ პროტესტებსა და პოლიციელების ქცევაზეც საუბრობს.

„აქაც გამოდის ხალხი, ხან პენსიის გაზრდას ითხოვს, ხან რას, მაგრამ პოლიცია როგორ გაუბედავს ხალხს რამეს, იქეთ იცავს. აგეტირება ამათ კანონებს რომ ვუყურებ, რამეს როგორ აკადრებენ ხალხს.

ჩვენ სულ ფეხებზე ვკიდივართ საქართველოში. როგორც მე მაჩუქა საფრანგეთმა ათასიდან ათასი შანსი, ჩვენი ხალხი ამ შანსს დაკარგავს, თუ უვიზო მიმოსვლა შეგვიჩერდა.

მეც არ მაინტერესებდა ევროპა, არ ვიცოდი საერთოდ რა იყო, სანამ აქ არ ჩამოვიდოდი. ესაა მთავარი, რომ ვერ ვხდებით რას ვკარგავთ.

სად არის საქართველოში ან სამუშაო, ან უმუშევრობის დაზღვევა. აქ ხალხი მოდის მუშაობს, მკურნალობს, ვისაც არასდროს უნახავს აქაური ცხოვრება, ის ვერასდროს მიხვდება რას კარგავს.

20 წელია ჩემ შვილს ცრემლი არ შეშრობია, არც მე შემშრობია ცრემლი. აქ გავახილე თვალი. იცით რამდენი ვიბრძოლეთ საქართველოში? მაგრამ სიცოცხლე მაინც საფრანგეთმა გვაჩუქა.

ამიტომ, უვიზო მიმოსვლის შეჩერება ძალიან ცუდი იქნება, პირველ რიგში, ხალხისთვის. 90% დაკარგავს გამოჯანმრთელების შანსს, სამუშაოს და მომავლის პერსპექტივას. ძალიან მეშინია ამის. ძალიან ცუდი იქნება ეს ჩვენი ქვეყნისთვის“, – ამბობს მაია ფუტკარაძე.

______________________________________

ევროკავშირი აცხადებს, რომ საქართველოსთან გააუქმებს უვიზო მიმოსვლას, თუ „ოცნება“ არ გაუქმებს კანონებს, რომლებიც ადამიანის უფლებებს ზღუდავს.

საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორის პოსტზე ივანე აბაშიძე დანიშნეს. 2023 წლიდან დღემდე ის Columbia Shipmanagement Georgia LLC გენერალური დირექტორის მოადგილის თანამდებობაზე მუშაობდა.

ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ფეისბუქის გვერდზე გავრცელებული ინფორმაციით ახალი დირექტორი სააგენტოს თანამშრომლებს მინისტრმა მარიამ ქვრივიშვილმა წარუდგინა.

საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს ყოფილ დირექტორს ალექსი ახვლედიანს უფლებამოსილება 9 ივლისს შეუწყდა. ის საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორად 2023 წლის მაისიდან მუშაობდა.

ალექსი ახვლედიანი 7 ივლისს დააკავეს მას შემდეგ, რაც საგარეჯოში მდებარე მის სახლში, აჭარის მთავრობის ყოფილმა თავმჯდომარემ, თორნიკე რიჟვაძემ, გამოძიების ვერსიით, თვითმკვლელობა სცადა. გამოძიების ვერსიით, საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორს ეკუთვნოდა იარაღი, საიდანაც გაისროლეს. შინაგან საქმეთა სამინისტრო ალექსი ახვლედიანს ცეცხლსასროლი იარაღის დაუდევრად შენახვისთვის, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 238-ე მუხლით ედავება. 8 ივლისს გამართული სასამართლო სხდომიდან ალექსი ახვლედიანი 30 000 ლარი გირაოთი გაათავისუფლეს.

სააგენტოს ახალი ხელმძღვანელი ივანე აბაშიძე საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში სხვადასხვა პოზიციაზე მუშაობდა 2011 წლიდან. 2014 – 2018 წლებში ის იურიდიული და საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, ხოლო 2018–2023 წლებში სააგენტოს დირექტორის მოადგილე იყო.

ივანე აბაშიძეს საერთაშორისო ორგანიზაციებში მუშაობის გამოცდილებაც აქვს. 2018 – 2020 წლებში ის იყო საერთაშორისო მობილური სატელიტური ორგანიზაციის მრჩეველთა კომიტეტის ვიცე-თავმჯდომარე [ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო]. მუშაობდა სხვადასხვა ხელმძღვანელ პოზიციებზე საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციაში [IMO]: მათ შორის 2023 წელს იყო პასუხისმგებლობისა და ანაზღაურების სამუშაო ჯგუფის თავმჯდომარე, 2021 – 2024 წლებში კი საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის იურიდიული კომიტეტის ვიცე-თავმჯდომარე.

ივანე აბაშიძე პედაგოგიურ საქმიანობასაც ეწევა – 2015 წლის სექტემბრიდან დღემდე ის ბათუმის სახელმწიფო საზღვაო აკადემიის ლექტორია საერთაშორისო საზღვაო სამართლის და სანაოსნო სამართლის დარგში.

ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სისტემაში შემავალი საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტო საქართველოს ეროვნულ საზღვაო ორგანოს წარმოადგენს, რომელიც უზრუნველყოფს ეროვნული და საერთაშორისო მოთხოვნების შესაბამისად საზღვაო სფეროს ორგანიზაციულ და სამართლებრივ ფუნქციონირებას.

მისი საქმიანობის სფეროში ასევე შედის საქართველოს დროშით მცურავი სავაჭრო ფლოტის და საქართველოს ნავსადგურების საზღვაო უსაფრთხოების და უშიშროების უზრუნველყოფა, ზღვის გარემოს დაბინძურების პრევენციის კოორდინაცია, ზღვაზე ძებნისა და გადარჩენის ოპერაციების წარმოების კოორდინაცია და საქართველოს ტერიტორიულ ზღვაში გემების მოძრაობის მონიტორინგი.