Batumelebi

„უკან დასახევი გზა „ოცნებას“ აღარ აქვს… ოცნებას“ ახლა მთელი ძალისხმევა გადააქვს სიტუაციის რადიკალიზაციაზე და დაპირისპირების გაზრდაზე მოსახლეობაში,“ – მიიჩნევს პოლიტოლოგი კახა გოგოლაშვილი, რომელსაც ევროპული სახელმწიფოების – გერმანიისა და შემდეგ დიდი ბრიტანეთის ელჩების  საქართველოს საგარეო უწყებაში დაბარებაზე ვკითხეთ.

პოლიტიკის ანალიტიკოსის დაკვირვებით, „ოცნების“ ეს ნაბიჯიც მხოლოდ მის მხარდამჭერებზეა გათვლილი, მათ მობილიზებაზე, რომ დაპირისპირების მუხტი გაიზარდოს.

„პოლიტიკაშიც არსებობს თამაშის ნორმები. „ოცნებამ“ ჩათვალა, რომ წამგებიანია ამ ნორმების დაცვა იმიტომ, რომ აღარ აქვს არგუმენტები. ეს დაახლოებით ჰგავს შემთხვევას, როცა ქუჩაში ადამიანები საკითხის გადაწყვეტას ცდილობენ თავდაპირველად საკითხის გარჩევით, მაგრამ ის, ვინც არ არის მართალი, გადადის აგრესიაზე, ხელჩართულ ბრძოლაზე, იქნევს მუშტებს – არ აწყობს, რომ საქმე ბოლომდე იყოს გარკვეული და გამოჩნდეს, ვინ არის მართალი, ვინ – მტყუანი.

დაახლოებით ასეთი სიტუაციაა დღეს საქართველოს პოლიტიკაში. „ქართული ოცნება“ კარნახობს თამაშის წესებს ოპოზიციას და ეს თამაშის წესია: არანაირი დიალოგი, არანაირი დისკუსია, პირდაპირ ჩხუბი და ურთიერთდადანაშაულება, მხოლოდ უარგუმენტო თავდასხმა,“ – ამბობს კახა გოგოლაშვილი.

„ბათუმელებმა“ პოლიტიკის ანალიტიკოსთან,  ევროპული კვლევების ცენტრის დირექტორთან – კახა გოგოლიშვილთან ინტერვიუ ჩაწერა:

• ბატონო კახა, თქვენი დაკვირვებით, რას ცდილობს ამჯერად „ოცნების“ არალეგიტიმური მთავრობა, როცა ევროპული სახელმწიფოების ელჩებს იბარებს?

ეს არის „ქართული ოცნების“ პროპაგანდის ნაწილი, თანაც არჩევნების წინ. „ქართული ოცნება“ მიიჩნევს, რომ ელჩების კრიტიკული დამოკიდებულება ხელისუფლების ნაბიჯების მიმართ აზიანებს მის იმიჯს.

ეს უფრო არის შიდა მოხმარების საკითხი – მათ მხარდამჭერებსა და  ამომრჩევლებს რაღაცნაირად შეაგონონ: აი, „ქართული ოცნება“ აბსოლუტურად მართალია საერთაშორისო თანამეგობრობასთან და არ პატიობს არავის არაფერს.

ეს არის ასევე ძალის დემონსტრირება: აი, მაგრები ვართ, რაღაც ბანანის რესპუბლიკა კი არ ვართ, არამედ შეგვიძლია დავიბაროთ ელჩები და გავკიცხოთ იმის გამო, თუ როგორ მოქმედებენ.

ამით „ოცნებას“ სურს, გაამყაროს პროპაგანდისტული აზრი, რომელსაც კულტივირებს დიდი ხანია: ქვეყანაში არსებობს საერთაშორისო ჩარევა და რომ რადიკალებს, რევოლუციონერებს აქვთ მხარდაჭერა სწორედ დასავლეთის ქვეყნებიდან. ეს არის სუვერენიტეტში ჩარევა და ჩვენ ვაგრძელებთ თითქოს სუვერენიტეტის განმტკიცებას.

• მიგაჩნიათ, რომ „ოცნებას“ ევროპასთან კიდევ უფრო ღრმა დაპირისპირების ეტაპზე გადასვლა აწყობს მხოლოდ საკუთარი მხარდამჭერების მობილიზების გამო?

რა თქმა უნდა, ეს სხვებზე გავლენას ვერ მოახდენს, თუმცა სხვებსაც აჩვენებენ, რომ აი, ბოლომდე მებრძოლი ვართ, არ გვეშინია არც საერთაშორისო თანამეგობრობის, არც ევროპელების, არც ამერიკელების, არავისი საერთოდ.

„ოცნების“ ამოცანაა, თავისი ამომრჩეველი მყარად გადავიდეს მის მხარეს. მყარი ამომრჩეველი „ოცნებას“ ჰყავს რეალურად ის, ვინც ლოიალურია ბოლომდე – ალბათ ამ პარტიის სრული რესურსის ნახევარი არის ასეთი. სხვები კი, უყურებენ: რამდენად ძლიერია „ქართული ოცნება“? რამდენ ხანს იქნება ხელისუფლებაში? როგორ შეძლებს ის მოწინააღმდეგეების კონტროლს? ვის მხარეს ჯობია ყოფნა? ამ ადამიანებს იდეოლოგიური ბმა „ოცნებასთან“ არ აქვთ და მხოლოდ მერკანტილური, პრაგმატული გათვლებით მოქმედებენ.

„ოცნებას“ აქვს აღებული თავდასხმის სტრატეგია: ის არის თავდამსხმელი, მოწინააღმდეგე მხარე კი, მხოლოდ თავს იცავს, თავის მართლების რეჟიმში გამოდის. რას ამბობს, ვთქვათ, გერმანიის ელჩი, რომ აბსოლუტურად უარვყოფთ ამ ბრალდებებს… „ქართული ოცნებისთვის“ ეს არის გარკვეული პროპაგანდისტული ძალა: ვინც თავს ესხმის, ყოველთვის ის ჩანს უფრო გამბედავად, ხოლო ვინც თავს იცავს, ის თავდაცვის პოზიციაშია. „ქართული ოცნება“ გამოდის, როგორც ინიციატორი და ბრალმდებელი, ის კიდევ უფრო იმყარებს თავის იმიჯს მოსახლეობის ნაწილში, რომელიც მიიჩნევს, რომ „ოცნება“ თითქოს რაღაც სტაბილური ძალაა.

„ოცნებას“ თავისთავად არ ადარდებს, რამდენად სამართლიანია მისი შეტევა. ის აჩვენებს ძალას.

• რამდენად აზიანებს „ოცნების“ ეს მიდგომა ევროპასთან საქართველოს ურთიერთობას? 27 ქვეყნის საელჩო „ოცნების“ ბრალდების საპასუხოდ განცხადებას ავრცელებს, სადაც ხაზგასმულია, რომ „ოცნების“ ბრალდებები „უსაფუძვლოა“ და „ზიანის მომტანი“.

ჩვენ უკვე აღარ ვართ კანდიდატი ქვეყანა, შეჩერებულია ყველანაირი დახმარება საქართველოსთვის ევროკავშირიდან, შეწყვეტილია პერსპექტივა, რომ მომავალში ჩვენ გადავდგამთ ნაბიჯებს ევროპისკენ და ხდება ქვეყნის დესუვერენიზაცია – რუსეთი პრაქტიკულად კარნახობს საქართველოს საგარეო პოლიტიკას.

საქართველოს შიდა საქმეებში თუ ვინმე ერევა დღეს, ეს არის რუსეთი. საზღვრის მონაცემებსაც რომ დავაკვირდეთ: რუსეთის მოქალაქეებს ზოგს უშვებენ, ზოგს – არა.

აგერ, ზელენსკი გამოვიდა და პირდაპირ თქვა: საქართველო დაკარგა ევროატლანტიკურმა თანამეგობრობამ და პირდაპირ რუსეთის დავალებებს ასრულებსო. აქაც „ოცნება“ თავის მართლების მაგივრად, ზელენსკის პასუხობს აგრესიით. შევადაროთ „ოცნების“ პასუხი და ელჩების პასუხი, ასე ვთქვათ, ბრალდებებზე. „ოცნების“ პასუხი იყო აგრესია, ზელენსკის დემონიზების მცდელობა. შეადარეთ ახლა ამას ელჩების პასუხი და განმარტება.

როგორც ჩანს, „ოცნებას“ თავისი ამომრჩეველიც ასე ჰყავს შეჩვეული: „ოცნებამ“ უკან არ უნდა დაიხიოს, საჭიროა პირდაპირ თავდასხმა და აგრესია. შესაბამისად, „ოცნების“ ლიდერები თავს კი არ იმართლებენ რომელიმე შემთხვევაზე – პირდაპირ თავს ესხმიან. მაგალითად, ჟურნალისტი უსვამთ შეკითხვას, ის პასუხს კი არ გაგცემთ, პირდაპირ გადმოდის თავდასხმაზე: თქვენ მხარე ხართ და იმიტომ სვამთ ამ შეკითხვას, ნაციონალი ხართ და ამიტომ კითხულობთ და ასე შემდეგ.

• ივანიშვილი მიიჩნევს, რომ ეს ტაქტიკა მომგებიანია, თუ მას სხვა გამოსავალი არსებულ პოლიტიკურ კრიზისში აღარ დარჩა?

პოლიტიკაშიც არსებობს თამაშის ნორმები. „ოცნებამ“ ჩათვალა, რომ წამგებიანია ამ ნორმების დაცვა, იმიტომ, რომ აღარ აქვს არგუმენტები. ეს დაახლოებით ჰგავს შემთხვევას, როცა ქუჩაში ადამიანები საკითხის გადაწყვეტას ცდილობენ თავდაპირველად საკითხის გარჩევით, მაგრამ ის, ვინც არ არის მართალი, გადადის აგრესიაზე, ხელჩართულ ბრძოლაზე, იქნევს მუშტებს – არ აწყობს, რომ საქმე ბოლომდე გაირკვეს და გამოჩნდეს, ვინ არის მართალი, ვინ – მტყუანი.

დაახლოებით ასეთი სიტუაციაა დღეს საქართველოს პოლიტიკაში. „ქართული ოცნება“ კარნახობს თამაშის წესებს ოპოზიციას და ეს თამაშის წესია: არანაირი დიალოგი, არანაირი დისკუსია, პირდაპირ ჩხუბი, დადანაშაულება, მხოლოდ უარგუმენტო თავდასხმა. ეს არის „ოცნების“ მიერ შემოტანილი პოლიტიკური კულტურის სტანდარტი.

• სხვადასხვა პოლიტიკური რეჟიმის გამოცდილება რას აჩვენებს: ხანგრძლივად შეიძლება შეინარჩუნოს პოლიტიკურმა ძალამ ხელისუფლება მიტაცებული ძალაუფლებით და მსგავსი აგრესიით?

მას, ვინც იტაცებს ძალაუფლებას, შეიძლება, ასე ვთქვათ, არასდროს სძინავს. ნებისმიერი ქურდი არ არის მშვიდად, არ სძინავს – ძალაუფლების მიტაცებაც არის ქურდობა.

თუმცა ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე, როგორ საზოგადოებაში ხდება ეს ამბავი და არსებობს თუ არა საზოგადოებრივი კონტროლი ისეთი, რომელიც ამ ქურდობას არ აიტანს და აიძულებს, მაგალითად, პოლიტიკურ პარტიას, დაუბრუნდეს დემოკრატიული თამაშის წესებს.

საზოგადოებას უნდა ჰქონდეს ამის ძალა. საზოგადოების მხრიდან ასეთ სიტუაციაში დასჯის ელემენტები რა არის? მაგალითად, გაფიცვა, გამოსვლა და დესტაბილიზაციის შექმნა, ყველაზე რადიკალური ზომა, ეს უკვე რევოლუციაა და კიდევ უფრო რადიკალური – შეიარაღებული რევოლუცია, სამოქალაქო ომი და ასე შემდეგ. „ოცნება“, პრინციპში, გადავიდა რადიკალური შესაძლებლობების პროვოცირებაზე და მის წინააღმდეგ მზადებაზე.

• რატომ აწყობს „ოცნებას“ რადიკალიზმის პროვოცირება?

იმიტომ, რომ სხვა გზებით უკვე შეუძლებელია შეინარჩუნოს ძალაუფლება. თუ, მაგალითად, ის გამოაცხადებს სამართლიან არჩევნებს, რომელსაც ხალხი მიიღებს, ის ვერ გაიმარჯვებს, მის ინტერესებშია სიტუაციის რადიკალიზაცია და შემდეგ ამ ბრალდებით სახელისუფლებო რესურსის გამოყენება, თითქოს რადიკალური სიტუაციის განმუხტვისთვის და აი, აქ უკვე ის პოულობს გამართლებას.

ოთხჯერ აღვკვეთეთ რევოლუციის მცდელობაო – ამას ლაპარაკობდნენ იმიტომ, რომ აწყობდათ სიტუაციის აქეთკენ წაყვანა – აი, რადიკალები არსებობენ, გადატრიალებას აპირებენ და ამიტომ მივიღე სადამსჯელო ზომები, საქმე ეხება კონსტიტუციური წესრიგის დაცვასო.

„ოცნებას“ ახლა მთელი ძალისხმევა გადააქვს სიტუაციის რადიკალიზაციაზე და დაპირისპირების გაზრდაზე მოსახლეობაში. „ოცნების“ ამოცანაა, ორი ბანაკი დაუპირისპირდეს ერთმანეთს. ერთი ბანაკი, რომელიც პატარაა ადამიანების რაოდენობით, მაგრამ მდიდარია რესურსით, აღჭურვილია საპოლიციო ძალებით, მან უნდა გაატაროს ხისტი ზომები მეორე ბანაკის წინააღმდეგ – მეორე ბანაკი უნდა დაჩაგროს და გააჩუმოს.

ლოიალურად განწყობილ ჯგუფებს კი ეუბნებიან, ჩვენთან ახლოს იყავით და არავინ თქვენ ხელს არ დაგაკარებთ.

ამ სიტუაციაში აწყობს „ოცნებას“ რადიკალიზმის პროვოცირება, იტყვის: გვესვრიან „მოლოტოვებს“, პარლამენტს ცეცხლს უკიდებენ და ლეგიტიმური უფლება გვაქვს, ძალა გამოვიყენოთ.

ასეთი ტიპის ხელისუფლება სწორედ რადიკალიზაციის პირობებში ინარჩუნებს შანსს, დარჩეს ხელისუფლებაში. პოლიტიკური პროცესის ნორმალიზაცია მისთვის დიდი საფრთხეა.

• თქვენ  „ოცნებისგან“ კიდევ უფრო მეტ ძალადობას ელით, რომ ივანიშვილმა საბოლოოდ დაამყაროს დიქტატურა?

უკან დასახევი გზა „ოცნებას“ აღარ აქვს. თუ „ოცნება“ დაიწყებს სიტუაციის დეესკალაციას საზოგადოებაში, წინა პლანზე წამოიწევს დემოკრატიული მოთხოვნები: კანონების გაუქმება, მაგალითად, გააქტიურდება შეკითხვა: როგორ არის გადანაწილებული ეკონომიკა საქართველოში? ვიცით, რომ ის მიბმულია კონკრეტულ კლანს… ამ პოლემიკაში „ოცნების“ არგუმენტები წამგებიანია, ამიტომაც, ურჩევნია ყველაფერმა გადაიწიოს ფიზიკური დაპირისპირების სფეროში – გამოიყენოს ფიზიკური ძალა, გამოიყენოს სასამართლო, ციხე, დაშინება…

ეს არის მოჯადოებული წრე, სადაც ავტორიტარული რეჟიმი, როგორც წესი, შედის და შემდეგ ვეღარ გამოდის – ნებისმიერ გამოსვლას კი, იგი დაღუპვამდე მიჰყავს. იშვიათად მომხდარა, რომ ამ წრიდან რომელიმე ავტორიტარული რეჟიმი დაღუპვის გარეშე გამოსულა: მაგალითად, ფრანკომ შეძლო თავისი გუნდი რაღაცნაირად გამოეყვანა მსგავსი სიტუაციიდან… პინოჩეტმაც მოახერხა ძალაუფლების შენარჩუნება მიუხედავად იმისა, რომ ციხეში მოხვდა 80 წელს მიწეული კაცი.

მოკლედ, ძალიან ცოტა ვინმემ თუ შეძლო, რომ გამოსულიყო მსგავსი სიტუაციიდან ისე, რომ მისთვის პასუხი არ მოეთხოვათ.

• „ოცნება“ ყველაზე ხშირად გერმანიის და ევროკავშირის ელჩებს ესხმის თავს. ეს რატომ ხდება, თქვენი აზრით?

გერმანიის და ევროკავშირის ელჩები მაინც ყველაზე მეტად გაბედულად მოქმედებენ. ასევე, უფრო რეზონანსულია, როცა, მაგალითად, ევროკავშირის ელჩი ხვდება კრიტიკულად განწყობილ NGO-ებს, ან აქციაზე ნაცემ ადამიანებს.

ეს ელჩები უფრო მეტს ბედავენ, რადგან მათ უკან საკმაოდ დიდი ძალა და გავლენაა.

• აქვე მინდა გკითხოთ გაეროს გენერალურ ასამბლეაზე: ყაველაშვილს მხოლოდ სერბეთის და სლოვაკეთის პრეზიდენტები შეხვდნენ. ასევე, ტრანსატლანტიკურ ვახშამზე საქართველოს წარმომადგენლობა არ მიიწვიეს.

საქართველო ამ კონტექსტში დასავლური სტრუქტურებიდან იზოლირებულია, მაგრამ, როგორც უკვე გითხარით, ეს მხოლოდ შიდა მოხმარების კონტექსტში აზიანებს „ოცნებას“, მისთვის ეს საკითხი არ არის ეგზისტენციალურად მნიშვნელოვანი.

„ოცნება“ ნელ-ნელა გვთავაზობს რიტორიკას: თუ დასავლეთში სადმე არ დაგვიძახეს, ეს პრობლემა არ არის, მთავარია, დაგვიძახოს რუსეთმა, ჩინეთმა, ჩვენმა მეზობლებმა. მათ დასავლეთიდან გადააქვთ აქცენტი სხვა მიმართულებაზე. უბრალოდ, „ოცნება“ ჯერ ამას მარტივად ვერ ახერხებს, რადგან საქართველოს მოსახლეობის 20% ევროპაშია და იქ მუშაობს, მოსახლეობის დიდი ნაწილი ამბობს, რომ ევროინტეგრაცია სურს, ამიტომაც, ამ საკითხებს ასე მარტივად ვერ შეაბრუნებ სხვა მიმართულებით.

• კრემლის პროპაგანდა კიდევ უფრო გააქტიურდა პროსახელისუფლებო ტელევიზიებში ახალი გადაცემებით დასავლეთის წინააღმდეგ. ფიქრობთ, რომ ამას ექნება გავლენა და საქართველოში ხალხის ევროპული არჩევანი ასეთი კატეგორიული აღარ იქნება, როგორც არის დღემდე?

ეს შესაძლებელია. მე რომ „იმედს“ ვუყურებდე, სხვანაირად ვილაპარაკებდი ახლა თქვენთან, ასეთ ინტერვიუს ვერ მოისმენდით ჩემგან. ყოველდღე რომ „იმედს“ უყურო, შეიძლება, რომ ის მესიჯები ტვინში ჩაგებეჭდოს, წარმოდგენა შეგიცვალოს.

ძალიან დიდი ძალა აქვს მეცნიერულად დალაგებულ და მიზანმიმართულ პროპაგანდას. „ოცნებაში“ იმედი აქვთ, რომ პროევროპული განწყობები შეიცვლება და ეს 80 % ჩამოვა [ბოლო კვლევებით, საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით 80% ევროინტეგრაციას ირჩევს], მაგალითად, 50 %-ზე.

• რა გამოსავალი რჩება საზოგადოებას, რომელსაც სურს დამოუკიდებელი საქართველო, ევროპული განვითარება და გზას უკეტავენ ევროპისკენ? რა შეიძლება იყოს, თქვენი აზრით, წინააღმდეგობის სწორი სტრატეგია?

საზოგადოებამ, ჩემი აზრით, უნდა აირჩიოს არარადიკალური გზები, ნებისმიერი რადიკალიზაცია აწყობს რეჟიმს, ავტორიტარულ სისტემას.

რადიკალიზაციამ შეიძლება მოიტანოს შედეგი რევოლუციის სახით მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ რეჟიმი საერთაშორისო თვალსაზრისით განულებულია და არანაირი მხარდაჭერა არ აქვს, მაგრამ ამას ვერ ვიტყვით „ქართულ ოცნებაზე“ – ევროკავშირიდან და დემოკრატიული ქვეყნებიდან მას მხარდაჭერა აღარ აქვს, მაგრამ მხარდაჭერა აქვს, მაგალითად, აზერბაიჯანიდან, თურქეთიდან, ანუ რეგიონული მასშტაბით არ არის იზოლირებული. ის არის ნაწილობრივ იზოლირებული.

„ოცნების“ სტრატეგიაა, რომ დასავლეთს უნდა დაშორდეს, სამაგიეროდ ჰყავთ რუსეთი, ჩინეთი, ირანი, თურქეთისთვის ამ ეტაპზე არ არის პრიორიტეტი, მისი მეზობელი ქვეყანა არის თუ არა დემოკრატიული.

სომხეთი ცდილობს ევროკავშირში ინტეგრაციას, თუმცა სამეზობლოში ის ბალანსირებს და ძალიან კარგად ეგუება საქართველოს ხელისუფლებას. სომხეთს სჭირდება საქართველოს ტერიტორია იგივე პროდუქციის ექსპორტისა და იმპორტისთვის.

იზოლაციაზე აქ ლაპარაკი ზედმეტია. იმის თქმა, რომ რეჟიმი ძალიან დასუსტებულია და მას ერთი ხელის მიწოლით ხალხის მასა გადააგდებს, არ არის სწორი.

მე პირადად ამიტომ ვიყავი ადგილობრივ არჩევნებში მონაწილეობის მომხრე – რაც შეიძლება მეტი გავლენის ბერკეტები უნდა გამოართვა მას, თუნდაც საკრებულოებში…

ცხადია, პროტესტი უნდა დარჩეს, მაგრამ იგი უნდა ემსახურებოდეს კონსტიტუციური შესაძლებლობების გამოყენებას.

• „მშვიდობიანი დამხობა“ თუ არა, რაზეც საუბრობს ოპოზიციის ნაწილი, სხვა რა შესაძლებლობა დარჩა ხალხს?

თუ დავიტოვებთ მხოლოდ რადიკალური ბრძოლის მეთოდებს, აქ უკვე ძალა ძალას ეჯახება. როცა ძალა ძალას ეჯახება, ეჭვი მეპარება, რომ „ქართული ოცნება“ დამარცხდეს.

სამწუხაროდ, მე ვერ მოვისმინე ვერცერთი დალაგებულად აღწერილი გეგმა, რამე თანმიმდევრობა ნაბიჯები, რომლის შედეგადაც მშვიდობიანად დაემხობა „ოცნება“ 4 ოქტომბერს. ზოგიერთმა დაიწყო საუბარი, რომ აუცილებელი არაა, ერთ დღეზე გავჩერდეთ, იმ დღეს უნდა დაიწყოს და ნელ-ნელა დავამხობთო.

მიმაჩნია, რომ ეს უფრო პროპაგანდისტული ლოზუნგებია, რომელიც საბოლოოდ დაეხმარება „ოცნებას“ პოზიციების გამყარებაში, რადგან ეს გამოიწვევს ფრუსტრაციას.

სტიქიური იყო ეს აქციები გასული წლის დეკემბერში და იმის გამო, რომ არ ჰქონდა რეალური პოლიტიკური შედეგი, ნელ-ნელა ფრუსტრაცია მოხდა. რაღაც ბირთვი შენარჩუნდა, რომელიც სულ დადის და ახლაც დადის…

ეს მოხდა იმიტომ, რომ ამ ადამიანებმა ვერ დაინახეს პოლიტიკური შედეგის შესაძლებლობა.

მხოლოდ ხალხის შეკრება და შეკრებაზე პოლიტიკის აწყობა, არ არის სწორი. არ მინდა, რომ სკეპტიციზმი შევიტანო ამ პროცესში, რა თქმა უნდა, ყველა უნდა გამოვიდეს, ვინც ფიქრობს, რომ ცოტათი მაინც რაღაცას უშველის, მაგრამ ვთვლი, რომ ეს ის გზა არ არის, რომლითაც შეიძლება „ოცნების“ ხელისუფლების გაშვება.

დღეს, 25 სექტემბერს, ბათუმში კურიერების მსვლელობა იყო, რომლებიც „ქართული ოცნების“ პარტიული სიმბოლიკებით გადაადგილდებოდნენ.

მსვლელობაში მონაწილე კურიერებს ასევე ჰქონდათ „გლოვოს“ და „ვოლტის“ სიმბოლიკებიც.

„ბათუმელები“ დაინტერესდა, აღნიშნული საკურიერო კომპანიები ოფიციალურად არიან ჩართული „ოცნების“ საარჩევნო კამპანიაში, თუ ეს არის ცალკეული კურიერის ინდივიდუალური გადაწყვეტილება?

Glovo და Wolt-ის წარმომადგენლები „ბათუმელებთან“ არ ადასტურებენ „ქართული ოცნების“ საარჩევნო კამპანიაში მონაწილეობას.

„არა, ოფიციალურად ნამდვილად არ არის კომპანია ჩართული, ჩვენ პარტიულ კამპანიებში ჩართვის უფლებას არ ვაძლევთ კურიერებს, თუ ვინმე ინდივიდუალურად გადაწყვეტს, მაშინ „ვოლტის“ მაისური არ უნდა ეცვას და კომპანიის ემბლემა არ უნდა ჩანდეს. ძალიან ცუდია თუ ჩანდა სადმე ჩვენი კომპანიის ნიშანი“, – ამბობს „ვოლტის“ წარმომადგენელი „ბათუმელებთან“.

„გლოვოს“ წარმომადგენელმაც უარყო კომპანიის სახელით „ოცნების“ საარჩევნო კამპანიაში კურიერების მონაწილეობა.

„ბათუმელები“ ესაუბრა „ვოლტის“ ერთ-ერთ კურიერს ჯაბა გორგილაძეს, რომელიც ამბობს, რომ „ოცნების“ საარჩევნო კამპანიაში მონაწილეობაზე პირადად მას არაფერი სმენია.

„მე პირადად, ძალიან რადიკალურად ვარ განწყობილი “ქართული ოცნების” მიმართ – უცხოელების აყვანა დაიწყეს კომპანიებმა მას შემდეგ, რაც ჩვენი შემოსავალი შემცირდა.

ძალიან გაკვირვებულიც და აღშფოთებულიც ვარ ამით. ასე თუ გაგრძელდა 20-30 წელიწადში სტუმრები ვიქნებით ჩვენივე ქვეყანაში. ქართულად მოლაპარაკე პერსონალიც კი ჭირს უკვე გარკვეულ ბიზნესებში და ასეთ მოცემულობაში წარმოუდგენელია „ქართული ოცნების“ მხარდაჭერა.

700 კურიერი ვართ და ის ვინც „ოცნების“ მხარდასაჭერად გამოვიდა დღეს, რეალურად ზღვაში წვეთია. საბედნიეროდ, ბევრად მეტია ადეკვატურად მოაზროვნე საზოგადოება, ვინც მიიჩნევს, რომ „ოცნება“ არ არის ის პარტია, ვინც ამ ქვეყანას უკეთესობისკენ წაიყვანს. მათ არ სურთ უკეთესი მომავალი ჩვენთვის.

ქალაქი პატარაა და შესაძლოა რომელიღაცა მერის წარმომადგენლის ან საკრებულოს წევრის ახლობელია ის, ვინც გამოვიდა ამ მსვლელობაზე, ვიღაცის ხათრით ალბათ, შესაძლებელია თანხაც გადაუხადეს, ან შესაძლოა მართლა მოსწონთ ეს პარტია, არ ვიცი.

მე, პირადად, პირველ რიგში, ჩემს სახელმწიფოს ვაყენებ წინ და მერე პარტიებს. რეალურად, დღეს ჩვენ სახელმწიფო აღარ გვაქვს.

მე, პირადად, ბოიკოტს ვუცხადებ „ოცნების“ მიერ დანიშნულ თვითმმართველობის არჩევნებს, რადგან არანაირი აზრი არ აქვს მათ მიერ ჩატარებულ „არჩევნებს“, – ამბობს ჯაბა გორგილაძე.

„ქართული ოცნება, ანონიმური ფეისბუქგვერდები და ანტიდასავლური აქტორები მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ“ – ამ სათაურით აქვეყნებს „მითების დეტექტორი“ სტატიას, რომელშიც თავმოყრილი და გაანალიზებულია, თუ როგორ ცდილობდა „ოცნების“ პროპაგანდა მზია ამაღლობელის დისკრედიტაციას.

„ამაღლობელის დაკავებისთანავე მის წინააღმდეგ კოორდინირებული დისკრედიტაციისა და დეზინფორმაციის კამპანია დაიწყო, რომელშიც „ქართული ოცნების“ პოლიტიკოსები, პროსახელისუფლებო მედია, ანტიდასავლური/პრორუსული აქტორები და ანონიმური ანგარიშები იყვნენ ჩართულნი. თავდაპირველად, შეტევები მის პიროვნებასა და ჟურნალისტურ საქმიანობას უკავშირდებოდა, საერთაშორისო ორგანიზაციების და დიპლომატიური კორპუსის ჩართვის შემდეგ კამპანია უფრო ფართო გეოპოლიტიკურ ნარატივში გადაიზარდა“ – წერს „მითების დეტექტორი“.

სტატიაში აღნიშნულია, რომ დეზინფორმაციის კამპანიის ფარგლებში მზია ამაღლობელს არა მხოლოდ „დანაშაულის“ შესრულებაში სდებდნენ ბრალს, არამედ დასავლეთის ელჩებსა და ორგანიზაციებს საქართველოს სუვერენიტეტში ჩარევას და ორმაგი სტანდარტების გამოყენებას აბრალებდნენ.

„მითების დეტექტორის“ მონიტორინგის შედეგად, რომელიც მზია ამაღლობელის შესახებ ინფორმაციის შესწავლას 10 თებერვლიდან 20 აგვისტოს ჩათვლით პერიოდს მოიცავდა, პროპაგანდის შემდეგი გზავნილები გამოვლინდა:

• თითქოს მზია ამაღლობელი მოქმედებდა მიზანმიმართულად, ოპოზიციისა და დასავლეთის დაკვეთით, რომელსაც საქართველოში პოლიტიკური არეულობის გამოწვევა და მეორე ფრონტის გახსნა სურს;
• თითქოს საერთაშორისო ორგანიზაციები და დიპლომატები მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესზე დასწრებით და ამ საქმის შეფასებით უხეშად ერევიან საქართველოს საშინაო საქმეებში;
• დასავლეთის ორმაგი სტანდარტი – ელჩები და საერთაშორისო ორგანიზაციები დანაშაულს, რომელიც დასავლეთში მკაცრად ისჯება, საქართველოში ახალისებენ.

„მითების დეტექტორის“ თანახმად, ზემოაღნიშნულ გზავნილებს ავრცელებდნენ:

• „ქართული ოცნების“ პოლიტიკოსები: ირაკლი კობახიძე, კახა კალაძე, დავით მათიკაშვილი, ნიკოლოზ სამხარაძე, ირაკლი ქადაგიშვილი, მიხეილ ყაველაშვილი, ირაკლი კირცხალია, თორნიკე ჭეიშვილი, გიორგი სოსიაშვილი, ირაკლი ხელაძე.
• პროსახელისუფლებო სარედაქციო პოლიტიკის მქონე მედია და ჟურნალისტები: ზვიად ავალიანი (POSTV), ანუკი გუმბერიძე (ტელეკომპანია იმედი), ირაკლი ჩიხლაძე (ტელეკომპანია იმედი);
• „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერი ექსპერტები და სხვა: გია აბაშიძე, რამაზ საყვარელიძე, გელა  ნიკოლაიშვილი (ერთიანი ნეიტრალური საქართველო), გურამ მაჭარაშვილი (ხალხის ძალა), დავით ჩიხელიძე (რეგიონული განვითარების და ხელშეწყობის ცენტრი),  გოგა ხაინდრავა (რეჟისორი);
• პრორუსული/ანტილიბერალური აქტორები: ნიკოლოზ მჟავანაძე (სეზონი ტვ), სოსო შატბერაშვილი (მემარცხენე ალიანსი), სოსო მანჯავიძე (ერი მედია); გელა ზედელაშვილი (ასავალ-დასავალი); ჯაბა ხუბუა (ასავალ-დასავალი); ბესო ბარბაქაძე (საქართველო და მსოფლიო);
• ფეისბუკ გვერდები და ანგარიშები: „არა ნაცებს – არა დიქტატურას“, „მიხუნ ჰაუზენი“, დაათ ცაბაძე, Kakha Danelia, Boris Gedevani.

„მითების დეტექტორი“ წერს, რომ გარდა დისკრედიტაციის კამპანიისა, მზია ამაღლობელის საქმესთან დაკავშირებით არაერთი მანიპულაციური თუ დეზინფორმაციული შინაარსის ინფორმაცია გავრცელდა. დეზინფორმაციის კამპანია მოიცავდა როგორც მზია ამაღლობელის საქმის სიმძიმის გადამეტებულად წარმოჩენას, ასევე საერთაშორისო კომენტარების მანიპულაციურ გაშუქებას საზოგადოების შეცდომაში შეყვანის მიზნით.

მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ მანიპულაციის და დეზინფორმაციის გავრცელებაში ჩართულნი იყვნენ ტელეკომპანიები: „იმედი“ და  POSTV, ანონიმური ანგარიშები ფეისბუქზე და ფეისბუქგვერდები, გამოყენებული იყო ხელოვნური ინტელექტის მიერ შექმნილი ფოტომასალა.

იხილეთ ვრცლად: ქართული ოცნება, ანონიმური ფეისბუქ-გვერდები და ანტიდასავლური აქტორები მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ

ევროპარლამენტარი მარტინშ სტაკისი ლატვიის დედაქალაქის, რიგის ყოფილი მერი, ფეისბუქზე წერს, რომ საქართველო გზაჯვარედინზეა – ევროპული თუ რუსული გზა.

„საქართველო გზაჯვარედინზე დგას: ღირსებისა და თავისუფლების ევროპული გზით სიარული, თუ რუსეთის ვასალური სახელმწიფოს სახით ავტოკრატიულ ტალახში უიმედოდ ჩაძირვა.

მზია ამაღლობელის ბედი ერის მომავლის ბედია“, – წერს ევროპარლამენტარი ფეისბუქზე ჰეშტეგით – #mziamovement.

ამავე თემაზე:

ვინ მოხვდება „მზიას სიაში“ – რის გაკეთებას გეგმავენ ემიგრანტები 

See more

 

რატომ არ იყო მიწვეული საქართველოს წარმომადგენელი ნიუ-იორკში, მარკო რუბიოს მასპინძლობით გამართულ ტრანსატლანტიკურ ვახშამზე, სადაც რეგიონის საკითხები განიხილებოდა და ესწრებოდნენ სომხეთის და აზერბაიჯანის წარმომადგენლებიც, ასე ალაგებთ ურთიერთობას აშშ-სთან? – ჰკითხეს დღეს, 25 სექტემბერს „ოცნების“ პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძეს ჟურნალისტებმა.

კობახიძე პასუხად „დიფ სთეითზე“ და „მეორე ფრონტის“ გახსნაზე საუბრობს და აცხადებს, რომ აშშ-ისთან ურთიერთობები მას შემდეგ შეიცვლება თუ ტრამპის ადმინისტრაცია დიფ სთეითს დაამარცხებს.

„არ ვიცი, შეიძლება უფრო დემოკრატიულ ქვეყნებთან საუბრობენ და საქართველოსთან არ საუბრობენ, მაგრამ, რაც შეეხება დემოკრატიას, თავად გამოიტანეთ დასკვნები ყველაფერთან დაკავშირებით.

რაც შეეხება შეერთებულ შტატებს, ჩვენ დიდი იმედი გვაქვს, რომ ურთიერთობები გადაიტვირთება თუ „დიფ სთეითი“ დამარცხდება ამ ბრძოლაში, რასაც ჰქვია ბრძოლა „დიფ სთეითსა“ და ტრამპის ადმინისტრაციას შორის.

ამ შემთხვევაში, ურთიერთობები დალაგდება. თუ გაიმარჯვებს „დიფ სთეითი“, ამ შემთხვევაში გაგრძელდება სირთულეები, თუმცა ჩვენ სირთულეებსაც მიჩვეული ვართ, ყველა შემთხვევაში, ჩვენ ბოლომდე დავიცავთ ჩვენს ეროვნულ ინტერესებს, ვნახოთ, როგორ განვითარდება პროცესები“, – განაცხადა ირაკლი კობახიძემ.

ის ისევ იმეორებს პროპაგანდას მეორე ფრონტის გახსნის თაობაზე.

„როდესაც დამოკიდებულება არ იცვლება საქართველოს მიმართ, ეს ნიშნავს იმას, რომ კვლავაც მძლავრობს „დიფ სთეითი“. ძალიან მარტივად არის აქ საქმე, „დიფ სთეითთან“ ვერ დავალაგეთ იმიტომ, რომ მათ უნდოდათ საქართველოში მეორე ფრონტის გახსნა. პირდაპირ იყო მათი წარმომადგენელი მოსული, მთავრობის ადმინისტრაციაში შედგა ეს შეხვედრა, სადაც ერთხელ, ორჯერ მოითხოვა პირდაპირ მეორე ფრონტის გახსნა. ამაზე ვთქვით უარი და ამის მერე „დიფ სთეითთან“ გვიჭირს ურთიერთობების დალაგება“, – განაცხადა კობახიძემ.

დღეს ირაკლი კობახიძემ ასევე ისაუბრა ევროკავშირის ელჩების საგარეო საქმეთა სამინისტროში დაბარებაზეც:

„ყველა არ იქცევა ისე, როგორც იქცევიან ევროკავშირის, ბრიტანეთის და გერმანიის ელჩები. რაც შეეხება დაბარებას, ეს არის დიპლომატიური ზომა. ყველა ელჩი წარმოადგენს სახელმწიფოს და როდესაც ელჩს იბარებ, ამით ერთგვარ დიპლომატიურ ზომას იყენებ სახელმწიფოს მიმართ, ეს ლოგიკურია. ელჩი ხომ დამოუკიდებლად არ მოქმედებს. ჩვენ ვამბობთ, რომ ევროპული ბიუროკრატია დღეს არის მძიმე მდგომარეობაში და ეს ეხება არა მარტო ევროკავშირის სტრუქტურებს, არამედ შესაბამისი სახელმწიფოების სტრუქტურებს“.

საქართველოს პროკურატურის ინფორმაციით, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით, დიდი ოდენობით თანხის თაღლითურად დაუფლების ფაქტზე ერთ პირს ბრალდება წარუდგინა. გამოძიების შედეგად დადგინდა, რომ ერთ-ერთი სამშენებლო კომპანიის დირექტორი, უცხო ქვეყნის მოქალაქეს მოტყუებით დაჰპირდა, რომ ბათუმში მშენებარე ობიექტზე ტერასას საბაზრო ღირებულებაზე ნაკლებ ფასად გადასცემდა.

ასევე დაჰპირდა, რომ შესაბამისი სამშენებლო სამუშაოების ჩატარების შედეგად ტერასას საცხოვრებელ ბინად გადააკეთებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ფართობი არ იყო ამ კომპანიის საკუთრებაში და მესამე პირის საკუთრებას წარმოადგენდა.

ბრალდებულმა მეტი დამაჯერებლობისთვის დაზარალებულთან შესაბამისი ხელშეკრულება გააფორმა და მასთან ერთად საჯარო რეესტრში წარადგინა, რითაც დაზარალებული დაარწმუნა, რომ დასახელებული უძრავი ქონება, რამდენიმე დღეში მის საკუთრებად აღირიცხებოდა.

პროკურატურის ინფორმაციით, ამ ქმედების შედეგად ბრალდებული მოტყუებით დაეუფლა 70 000 აშშ დოლარს.

ბრალდებული სამართალდამცველებმა 23 სექტემბერს დააკავეს. მას ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტით წარედგინა, რაც სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით თაღლითობას გულისხმობს  და 9 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

საგარეო საქმეთა სამინისტროში ამჯერად დიდი ბრიტანეთის ელჩი დაიბარეს. გაერთიანებული სამეფოს  ელჩი საქართველოში – გარეტ ვორდი უკვე შეხვედრაზეა საგარეო უწყებაში. ელჩს მედიასთან კომენტარი შეხვედრაზე შესვლამდე არ გაუკეთებია.

გუშინ, 24 სექტემბერს, საქართველოს საგარეო უწყებაში გერმანიის ელჩი პეტერ ფიშერი დაიბარეს.

„გერმანიის ელჩის პირველი „გამოძახება“ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. გერმანიის პოზიციიდან მე დეტალურად უარვყავი ჩემზე უსაფუძვლო თავდასხმები და გერმანიისა და საქართველოს ურთიერთობებში ახალ კრიზისზე პასუხისმგებლობა დავაკისრე საქართველოს მთავრობასა და „ქართული ოცნების“ წარმომადგენლებს, რომლებმაც ეს ქმედებებითა და რიტორიკით გამოიწვიეს და საქართველოს ევროკავშირისკენ სვლა დაბლოკეს. ყური არ დამიგდეს. მე რადიკალი არ ვარ. გერმანია მეგობრად რჩება“, – დაწერა გერმანიის ელჩმა X-ზე.

„ქართული ოცნება” საქართველოს პარტნიორი ქვეყნების ელჩებს ვენის კონვენციის დარღვევაში, ქვეყნის შიდა საქმეებში ჩარევასა და “რადიკალური დღის წესრიგის წახალისებაში” ადანაშაულებს, რასაც დიპლომატები უარყოფებენ და “ოცნებას” ადანაშაულებენ დეზინფორმაციული ნარატივის გატარებაში.

უცხო ქვეყნის დიპლომატის საგარეო უწყებაში დაბარება ერთგვარი დიპლომატიური სანქციაა. გარეტ ვორდს, სავარაუდოდ, “ქართული ოცნების” საგარეო საქმეთა მინისტრის, მაკა ბოჭორიშვილის მოადგილე შეხვდება.

___

ამ თემაზე:

გერმანია გმობს მისი ელჩის დაბარებას საქართველოს საგარეო უწყებაში

See more

„არ არსებობს არანაირი დიფ სთეითი“ – ინტერვიუ ბრიტანეთის ელჩთან

„ერეკლეს ბოლომდე ვერ განაიარაღებდნენ – შეუძლებელია ერეკლე მეფე ხმლის გარეშე. ერეკლე მეფეს, რომელიც სულ იბრძოდა, ხმალი ქარქაშში არასდროს ჩაუგია, ამიტომაც, მიასადაგეს „ოცნების“ მორჩილ პოლიტიკას – ფაქტობრივად, მაქსიმალურად დაუმალეს ერეკლეს ხმალი.

ეს არის ძირითადად საგარეო მოხმარებისთვის განკუთვნილი გზავნილი – რუსეთის ფეხ-ქვეშ გაგების კიდევ ერთი მცდელობა. ეს ძეგლი არის ასევე შიდა მოხმარებისთვის, ანუ ერეკლეს ავტორიტეტის დახმარებით – რომელიც ამ მეფეს ძალიან დიდი აქვს – პრორუსული ორიენტაციის რეაბილიტაცია საქართველოში,“ – მიიჩნევს ისტორიკოსი ბექა კობახიძე.

ბექა კობახიძეს ერეკლე მეფის ძეგლის გახსნაზე ვესაუბრეთ.

„ირაკლი კობახიძე ან შალვა პაპუაშვილი რომ ყოფილიყვნენ მე-18 საუკუნის ქართლ-კახეთში, ალბათ იმას იტყოდნენ, ერეკლემ კრწანისის ბრძოლა ვერ აარიდა საქართველოს და ლეგიტიმაცია გაუკეთა აღა-მაჰმად-ხანის შემოჭრასო.

კარგი იქნებოდა, ის ეთქვა, რომ 1795 წელს, როცა აღა-მაჰმად-ხანი შემოდიოდა საქართველოში თბილისის გადასაწვავად, ერეკლე წერილს წერილზე აგზავნიდა რუსებთან: მოდიან, გთხოვთ, დროზე დაგვეხმარეთ და მოგვეშველეთო. რუსეთმა პირიქით, ამ დროს ჯარები გაიყვანა საქართველოდან – ევალებოდა „გეორგიევსკის ტრაქტატის“ მიხედვით საქართველოს დახმარება, მაგრამ, როგორც იცით, რუსეთმა მარტო შეატოვა ერეკლე მეორე აღა-მაჰმად-ხანს.

ამაზე „ოცნების“ ლიდერებისგან არანაირი კომენტარი არ მოგვისმენია და აგერ, აღა-მაჰმად-ხანის სამშობლოში – ირანში დარბიან ხოლმე გასვენებებზე და თუ საელჩოში – პანაშვიდის წიგნებში ჩანაწერის გასაკეთებლად… „ოცნება“ ეწევა ისტორიის გაყალბებას და ინსტრუმენტალიზებას.

„ბათუმელებმა“ ისტორიკოსს, ილიას უნივერსიტეტის პროფესორ ბექა კობახიძესთან ინტერვიუ ჩაწერა.

• ბატონო ბექა, რის დემონსტრირება სცადა „ოცნებამ“ ერეკლე მეორის ძეგლის გახსნით?

დავიწყოთ იმით, რომ ერეკლე მეფე მართლაც ძალიან მნიშვნელოვანი მონარქია საქართველოს ისტორიაში. პრინციპში შეიძლება ითქვას, რომ გიორგი ბრწყინვალეს შემდეგ ასეთი დონის მმართველი საქართველოს არ ჰყოლია. ეს იყო კაცი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ომში გაატარა.

თუმცა ჯერ კიდევ საბჭოთა დროიდან მოყოლებული, რუსების მიერ ხდება ერეკლეს პოზიციონირება, როგორც პრორუსი მეფის.

თუ რამე არის ერეკლე მეფის დაკნინება და სახის შეცვლა, არის ის, რაც კეთდება საბჭოთა დროიდან მოყოლებული დღემდე.

მნიშვნელოვანია, რატომ გაიხსნა ძეგლი ამ კონკრეტულ ადგილას?

როდესაც საქართველოს ოკუპაციის 60-წლიანი წელი შესრულდა, 1981 წელს, შევარდნაძემ თქვა ცნობილი სიტყვები – „საქართველოს მზე ჩრდილოეთიდან ამოდის“. ამას მოჰყვა ზურაბ წერეთლის ძეგლის გახსნა აეროპორტთან – ქალი, რომელიც არის საქართველოს სიმბოლო, ჩრდილოეთისკენ არის შეტრიალებული და ხელში უჭირავს მზე.

აეროპორტთან დადგეს ძეგლი იმიტომ, რომ რუსეთიდან როცა ჩამოდის ადამიანი – მაშინ ძირითადად საქართველოში მოსკოვიდან იყო რეისები და არა დასავლეთიდან – დაენახა ეს სიმბოლო: საქართველოს მზე ჩრდილოეთიდან ამოდის!

არის ასევე მეორე ძეგლი, რომელიც გეორგიევსკის ტრაქტატის 200 წლისთავის აღსანიშნავად გაიხსნა, ეს არის პეტრე ბაგრატიონის ძეგლი. ეს ძეგლი დღესაც დგას კრწანისში. რატომ დაიდგა ეს ძეგლი კრწანისში? – იმიტომ, რომ ცეკას აგარაკები იყო კრწანისში, სადაც შევარდნაძე ცხოვრობდა, იქიდან რომ ჩამოვიდოდა ადამიანი – ცეკას ან პოლიტბიუროს წევრი – პირველი უნდა ენახა იმ ქართველის ძეგლი, პეტრე ბაგრატიონის ამ შემთხვევაში, რომელიც ხმალს იქნევდა რუსეთისთვის.

მესამე შემთხვევაც გვაქვს: აი, დარიალიდან რომ გამოვალთ გუდაურთან – რუსეთ-საქართველოს მეგობრობის მოზაიკაც გეორგიევსკის ტრაქტატის 200 წლისთავის აღსანიშნავად მოაწყვეს. წარმოიდგინეთ, რუსეთიდან ადამიანი საქართველოში შემოდის აეროპორტით, აი, დარიალიდან შემოსულ რუსს კი უნდა ენახა ეს მოზაიკა.

ამით მაშინდელი ქართველი კომუნისტები რუსეთს ეუბნებოდნენ, თქვენი მორჩილები ვართ, თქვენი მოყვარული.

ამის საპირისპიროდ, 2005 წელს აეროპორტის ტრასის ნაწილს დაერქვა ამერიკის პრეზიდენტის, ჯორჯ ბუშის სახელი. ამით სააკაშვილის ხელისუფლება სიმბოლიზირებდა იმას, რომ როდესაც ადამიანი ჩამოვა თბილისში, პირველი ქუჩა, რომელზეც ის გაივლის, არის ამერიკის პრეზიდენტის სახელობის.

ახლა ეს პროცესი ბრუნდება უკან – ესენი [„ოცნება“] ერეკლეს ტირაჟირებენ, როგორც პრორუს მეფეს და იგივე აეროპორტის ტრასაზე დადგეს ერეკლეს ძეგლი. ეს არის იმ პოლიტიკის გაგრძელება, რაც ხდებოდა 1980-იან წლებში, სიმბოლიზმის თვალსაზრისით.

რასაკვირველია, კახელებს ეუბნებიან, რომ ეს აეროპორტის ტრასა კი არ არის, კახეთის გზატკეცილია და ერეკლე რახან კახელი იყო, ამიტომ დავდგით ეს ძეგლი კახეთის გზატკეცილზეო, მაგრამ ამას აქვს საგარეო პოლიტიკური დანიშნულება: რომ შევიდეთ აეროპორტში და ვნახოთ ტაბლო, საიდან არის რეისების უმრავლესობა, ვნახავთ, რომ რეისების უმრავლესობა არის რუსეთიდან. რუსეთიდან ჩამოსულმა ადამიანებმა პირველი უნდა ნახონ „ცარ ირაკლი ვტაროის“ ძეგლი, რომელიც „ოცნების“ ტყუილების მიხედვით, თითქოს იყო პრორუსი.

• მიგაჩნიათ, რომ „ოცნება“ ამ შემთხვევაშიც მანიპულირებს „გეორგიევსკის ტრაქტატით“ და ცდილობს ერეკლე მეორის პრორუსად წარმოაჩინოს?

 პრორუსული ორიენტაცია ძლიერდება და ამის ინსტრუმენტად იყენებენ ერეკლეს.

ამით ქართველებს ეუბნებიან, რომ აი, ერეკლეს ჩვენ წარმოვაჩენთ, როგორც პატრიოტს, მაგრამ რუსებს ეუბნებიან, რომ ჩვენ წარმოვაჩენთ ერეკლე მეორეს, როგორც პრორუსულად განწყობილ ადამიანს.

• „ახალი ერეკლე მეფეები ისევ მუხლებზე დაჩოქილები შეეხვეწებიან დედა რუსეთს“ – ამას კრემლის პროპაგანდისტი, სიმონიანი 2025 წლის აპრილში ამბობდა. ანუ კრემლიც „ოცნების“ მსგავსად ფოკუსს ერეკლე მეფეზე აკეთებს? 

 დიახ, ეს არაა შემთხვევითი, როგორც სახელები არაა დამთხვევა – ირაკლი [ირაკლი კობახიძე] და ერეკლე.

• მნიშვნელოვანია, რომ მეფე ერეკლე ამ ახალ ძეგლში ხმლის გარეშეა? მას ხმალი არც აღმართული აქვს და არც ქარქაშში ჩაუგია – მარცხენა ხელით უჭირავს დაშვებული… „ოცნების“ ანტიკონსტიტუციური მთავრობა ამბობდა, რომ ამ ძეგლს მერაბ მერაბიშვილის ესკიზით ამზადებდა, სადაც ერეკლე მეფე შემართული ხმლით არის. 

რასაკვირველია, ესეც სიმბოლურია. ერეკლეს ბოლომდე ვერ განაიარაღებდნენ – შეუძლებელია, ერეკლე მეფე ხმლის გარეშე.

ერეკლე მეფე, რომელიც სულ იბრძოდა, ხმალი ქარქაშში არასდროს ჩაუგია, მიასადაგეს „ოცნების“ მორჩილ პოლიტიკას – ფაქტობრივად მაქსიმალურად დაუმალეს ერეკლეს ხმალი.

• ძეგლის გახსნის დროს ირაკლი კობახიძემ თქვა: „ერეკლე მეორე პრაგმატიზმის ნამდვილი სიმბოლოა“, ასევე, „ერეკლე მეორის დამსახურებაა, რომ ჩვენს ქვეყანას შენარჩუნებული გვაქვს ეროვნული და რელიგიური იდენტობა…“ რას აჩვენებს „ოცნების“ პრემიერის ეს გზავნილი?

ირაკლი კობახიძე ან შალვა პაპუაშვილი რომ ყოფილიყვნენ მე-18 საუკუნის ქართლ-კახეთში, ალბათ იმას იტყოდნენ, ერეკლემ კრწანისის ბრძოლა ვერ აარიდა საქართველოს და ლეგიტიმაცია გაუკეთა აღა-მაჰმად-ხანის შემოჭრასო.

კარგი იქნებოდა, კობახიძეს ის ეთქვა, რომ 1795 წელს, როცა აღა-მაჰმად-ხანი შემოდიოდა საქართველოში თბილისის გადასაწვავად, ერეკლე წერილს წერილზე აგზავნიდა რუსებთან: მოდიან, გთხოვთ, დროზე დაგვეხმარეთ და მოგვეშველეთო. რუსეთმა პირიქით, ამ დროს ჯარები გაიყვანა საქართველოდან – ევალებოდა „გეორგიევსკის ტრაქტატის“ მიხედვით საქართველოს დახმარება, მაგრამ, როგორც იცით, რუსეთმა მარტო შეატოვა ერეკლე მეორე აღა-მაჰმად-ხანს.

ამაზე „ოცნების“ ლიდერებისგან არანაირი კომენტარი არ მოგვისმენია და აგერ, აღა-მაჰმად-ხანის სამშობლოში – ირანში დარბიან ხოლმე გასვენებებზე და თუ საელჩოში პანაშვიდის წიგნებში ჩანაწერის გასაკეთებლად.

მეორეს მხრივ, რუსეთზე სიტყვას ვერ დააძვრევინებ. გასაგებია, რომ ისინი ეწევიან ისტორიის გაყალბებას და ინსტრუმენტალიზებას.

• რა არ ვიცით „გეორგიევსკის ტრაქტატის“ და ერეკლე მეფის შესახებ? ყველაზე მეტად რა ჩაიკარგა ისტორიის პოლიტიკური ინსტრუმენტალიზების პროცესში?

„გეორგიევსკის ტრაქტატის“ მიხედვით, რუსეთს ნებისმიერი საგარეო აგრესიისგან სრულად უნდა დაეცვა საქართველო. რუსეთს ევალებოდა: ჯარის ნაწილი ჰყოლოდა მუდმივად საქართველოს ტერიტორიაზე პირველადი შეკავებისთვის და შემდეგ უკვე სრული ძალებით წამოსულიყო – საგარეო აგრესიის შემთხვევაში – საქართველოს დასახმარებლად. რუსეთი საჭირო დროს არათუ დასახმარებლად არ წამოვიდა, არამედ ის ჯარი, რომელიც ევალებოდა, რომ აქ ჰყოლოდა, გაიყვანა საქართველოდან, ანუ ფაქტობრივად ხელ-ფეხი გაუხსნა აღა-მაჰმად-ხანს იმისთვის, რომ საქართველო გაენადგურებინა.

ამიტომაც, ირაკლი კობახიძე თუ „პრაგმატულ პოლიტიკაში“ გულისხმობს რუსეთთან კავშირის გაბმას, აგერ ვამბობ, რომ რუსეთს ევალებოდა საქართველოს დაცვა აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევის წინააღმდეგ „გეორგიევსკის ტრაქტატით“, მაგრამ რუსეთმა ეს პირობა არ შეასრულა.

ის, რომ ამ ტრაქტატმა თითქოს საქართველო რაღაცისგან დაიცვა, არაა სწორი, პირიქით, ტრაქტატის შემდეგ საქართველო აოხრდა, თბილისი გადაიბუგა, დაინგრა, დაიწვა.

• რა გამოდის დღევანდელი და მაშინდელი გადასახედიდან, როგორი გადაწყვეტილება მიიღო რეალურად ერეკლე მეფემ?

ეს უკვე ისტორიული დებატის საკითხია. ჩვენ დღეს ერეკლეს ვაფასებთ იმ გადმოსახედიდან, რომ 70-წლიანი საბჭოთა რეჟიმი გვაქვს გავლილი და დღეს პუტინის რუსეთის აგრესიის ქვეშ ვცხოვრობთ, როგორც ქართველები, ასევე უკრაინელები, მთელი სამეზობლო… მანამდე, მეფის რუსეთის პირობებში, 117 წელი დისკრიმინაციაში და ჩაგვრაში იყვნენ ქართველები. ეს ყველაფერი რომ გვაქვს გამოვლილი, რასაკვირველია, კითხვებს ვსვამთ „გეორგიევსკის ტრაქტატთან“ დაკავშირებით, მაგრამ იმ დროს ერეკლეს ეს ინფორმაცია – რაც მოხდა საქართველოში ბოლო 200 წელი – არ ჰქონდა.

სხვათა შორის, თვითონ ბურნაშოვი წერდა, რომ ერეკლე ისე არაფერს არ ცდილობს, როგორც საკუთარი ქვეყნის ევროპეიზაციასო.

რუსეთის იმპერია განგრძობადია, მაგრამ ერთსახოვანი არ ყოფილა ამ საუკუნეების მანძილზე: პეტრე პირველიდან მოყოლებული 1917 წლამდე, ანუ ბოლშევიკურ გადატრიალებამდე, რუსეთის იმპერია იყო მჩაგვრელი, მაგრამ იყო ევროპული ძალა. რუსეთის იმპერია ევროპულ სახელმწიფოებს შორის ყველაზე უფრო ჩამორჩენილი, მაგრამ ევროპული სახელმწიფო იყო. მიუხედავად ჩაგვრისა, დისკრიმინაციისა და ქართული იდენტობის წინააღმდეგ ბრძოლისა, ჩვენ შევძელით და მოვახერხეთ ის, რომ მე-19 საუკუნეში, მაგალითად, ჩვენმა თერგდალეულებმა მიიღეს ევროპული განათლება. მაშინდელი რუსული უნივერსიტეტები ევროპული უნივერსიტეტები იყო. იქ მიღებული ევროპული განათლება ჩამოიტანეს და საქართველოში ნაციონალიზმის გამოღვიძებას მოახმარეს, ხომ?!

საქართველოს მოდერნიზაცია თავისთავად სპარსულ და ოსმალურ სივრცეში ვერ მოხდებოდა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ რუსეთს არ დაურღვევია „გეორგიევსკის ტრაქტატი“ – რუსეთმა მარტო შეატოვა მეფე ერეკლე აღა-მაჰმად-ხანს, შემდეგ კი, მთელი მე-19 საუკუნის განმავლობაში, ებრძოდა ქართულ იდენტობას. უამრავი ქართველი შეეწირა თავისუფლებისთვის ბრძოლას რუსეთის წინააღმდეგ.

• რა გათვლებით მოქმედებდა მაშინ ერეკლე მეფე? ისტორიკოსების ნაწილი მიიჩნევს, რომ იმ პერიოდში საქართველოს რეალური საფრთხე ძირითადად ჩრდილოეთ კავკასიიდან ჰქონდა ლეკიანობის სახით და ცხადი იყო რუსეთის ინტერესი – შემოსულიყო კავკასიაში. 

ლეკიანობა, ანუ ჩრდილოეთ კავკასიიდან გადმოსვლა, მოტაცება და დაწიოკება – ძალიან სერიოზული პრობლემა იყო. ყოველდღიურად აწუხებდათ ქართველებს ეს საკითხი. შეიძლება ითქვას, რომ უჭირდათ ამის მოგვარება. ამ პრობლემის აღმოფხვრას სჭირდებოდა მუდმივი ჯარი. საქართველოს ჰყავდა ლაშქარი, მაგალითად, კრწანისის ბრძოლისთვის შეიკრიბა ლაშქარი, რომელიც ბრძოლის შემდეგ უნდა დაშლილიყო, ადამიანები უნდა წასულიყვნენ თავიანთ სოფლებში და განეგრძოთ სასოფლო-სამეურნეო ცხოვრება, მაგრამ რეგულარული არმია საქართველოს არ ჰყავდა, არც ფული ჰქონდათ ამ რეგულარული არმიის შესაქმნელად. იყო მცდელობა მორიგე ჯარის გაკეთებისა, ერეკლეს შვილის – ლევან ბატონიშვილის მიერ, მაგრამ ლევანის გარდაცვალების შემდეგ ეს საქმეც ვერ მივიდა ბოლომდე.

ამიტომაც, ერეკლე ფიქრობდა, რომ რუსეთი დაიცავდა არამხოლოდ ოსმალეთისგან და ირანისგან, არამედ ჩრდილოეთ კავკასიიდანაც, მაგრამ ტრაქტატის ხელმოწერის შემდეგ, ომარ ხანის შემოსევა იყო და კახეთის სოფლების დაწიოკებაც.

ერეკლე ძალიან იმედგაცრუებული იყო რუსებით, რომ აღარაფერი ვთქვათ ტოტლებენზე, რომელიც 1770 წელს შემოვიდა.

პირველად რუსული ჯარი საქართველოს ისტორიაში საქართველოს ტერიტორიაზე შემოვიდა 1770 წელს, როდესაც რუსეთ-თურქეთის ომი მიდიოდა. აი, „ქართული ოცნება“ რომ იგონებს, მეორე ფრონტის გახსნას გვაიძულებენო, იმ დროს რუსეთის მიზანი რეალურად ეგ იყო: ერეკლეს მეორე ფრონტი გაეხსნა თურქებისთვის. ამის სანაცვლოდ ერეკლეს არაფერს არ პირდებოდნენ.

რუსების მიზანი იყო, რომ თურქების ძალების ნაწილი თავისკენ მოეზიდა ერეკლეს, ძირითადი ფრონტი კი, იყო ბალკანეთი… ამ დროს ერეკლეს ინტერესი იყო სამცხე-საათაბაგოს შემოერთება – ახალციხის საფაშო. საბჭოთა ისტორიოგრაფიაში და ოსმალურ ადმინისტრაციაში ეს იყო ჩილდირის ვილაიეთი, რომელიც ისტორიული საქართველოს ტერიტორიაა და ამიტომ ტოტლებენთან ერთად ერეკლე გადავიდა სამცხე-საათაბაგოში, მიადგა აწყურის ციხეს. დღეს აწყურის ციხე საქართველოს შემადგენლობაშია, რასაკვირველია, მაგრამ მაშინ ოსმალეთის იყო და წართმევა უნდოდა ოსმალებისთვის.

ერეკლე მიატოვა ტოტლებენმა. მერე ასპინძაში ოსმალების წინააღმდეგ მარტოს მოუწია ერეკლეს ბრძოლა, რომელშიც გაიმარჯვა, მაგრამ ამ ბრძოლას ფასი დაეკარგა იმის გამო, რომ ტოტლებენი წავიდა და დაიწყო ქართული ციხე-ქალაქების დაკავება ერეკლეს ზურგს უკან, ესე იგი, თავადების და მოსახლეობის დაფიცება რუსეთის იმპერატორის ერთგულებაზე.

ტოტლებენმა საქართველოს ანექსია დაიწყო ფაქტობრივად და ერეკლეს მოუწია ასპინძის გამარჯვების ფაქტობრივად წყალში ჩაყრა, მობრუნება იმისთვის, რომ გენერალი ტოტლებენი გაენეიტრალებია, რომელიც ვითომ მის დასახმარებლად იყო გამოგზავნილი. მას პრობლემის მეტი ერეკლესთვის არაფერი შეუქმნია.

იმდროინდელი ქართლ-კახეთი ძალიან დაღლილია ოსმალობით და ყიზილბაშობით. საუკუნეები გრძელდებოდა ეს ამბავი და აი, ოღონდ მოვიდეს ვინმე და ოღონდ ევროპული ცივილიზაციის სახელმწიფო იყოს და ბევრ რამეზე ერეკლე თვალს ხუჭავს.

რეალობაში, რუსებმა ერეკლეს, ფაქტობრივად, ცუდის მეტი არაფერი არ გაუკეთეს.

• თქვენი აზრით, რატომ დასჭირდა „ოცნებას“ ისტორიის კიდევ ერთხელ მანიპულირება ერეკლე მეფეზე აქცენტირებით, რა პოლიტიკური გზავნილი შექმნეს ამით?

ეს არის ძირითადად საგარეო მოხმარებისთვის განკუთვნილი გზავნილი, ეს არის რუსეთის ფეხ-ქვეშ გაგების კიდევ ერთი მცდელობა.

ეს არის ასევე შიდა მოხმარებისთვის, ანუ ერეკლეს ავტორიტეტის დახმარებით – რომელიც ამ მეფეს ძალიან დიდი აქვს – პრორუსული ორიენტაციის რეაბილიტაცია საქართველოში.

პრორუსული ფლანგი საქართველოში 10-20%-ის ფარგლებში ყოველთვის იყო, მაგრამ საქმე ის არის, რომ ბოლო 224 წელია რუსეთი არის მთავარი მჩაგვრელი – მთავარი საფრთხე ამ ქვეყნისთვის, საქართველოს ტერიტორიების 20% არის ოკუპირებული და ასიათასობით ქართველი არის დევნილი.

ამიტომაც, ამ ხალხს დააჯერო ის, რომ რუსეთი კარგია – გარდა იმ 10-20 %-ისა – შეუძლებელია. რუსეთის იმიჯის გაკეთილშობილება შეუძლებელია,

ესენი ცდილობენ დასავლეთის დისკრედიტაციას და იმის თქმას, რომ არა, რუსეთი კი არ არის მარტო ცუდი, არამედ დასავლეთიც ცუდია, შეიძლება დასავლეთი უარესია. აი, ამის გატანას ცდილობენ… სუვერენულები კი არა, გაყიდულები და რუსეთის ფეხ-ქვეშ არიან.

„ამბასადორ ბათუმის“ 50 პროცენტის მფლობელმა, ვართან ვართანოვმა კომპანიის 25 პროცენტი სომხეთში დაფუძნებულ კომპანიას 2 მილიონ 75 000 ლარად მიჰყიდა. კომპანიის 25% პროცენტის მფლობელი გახდა შპს „ანნა სქაი“ – ეს კომპანია სომხეთში 2023 წლის აპრილში დაუფუძნებიათ.

2025 წლის ივლისში „ამბასადორის“ ერთ-ერთმა მფლობელმა, ელგუჯა ქებურიამ კომპანიის თავისი წილი, 50%, „საქართველოს ბანკში“ დააგირავა. მან საჯარო რეესტრს კომპანიის ამონაწერში ცვლილების შეტანა მალევე მოსთხოვა და კომპანიის თავისი წილი შვილებს – თორნიკე და გიორგი ქებურიებს გადაუნაწილა. ორივე მათგანს აქვს რუსეთის მოქალაქეობა საქართველოს მოქალაქეობასთან ერთად.

„ამბასადორი“ ის კომპანიაა, რომელიც ბათუმის ბულვარში, შესასვლელთან ახლოს, მრავალფუნქციურ კომპლექსს აშენებს. მშენებლობას მოქალაქეები ეწინააღმდეგებოდნენ იმის გამო, რომ მისი მასშტაბი ბათუმის ბულვარის, როგორც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის იერსახეს არღვევს.

„ამბასადორი ბათუმმა“ ბულვარის ცენტრში, საპროექტო ტერიტორიაზე, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის ტერიტორიაზე არსებული შენობის სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულების ნებართვა პირველად 2018 წელს მოიპოვა, პროექტი ოთხსართულიანი გამაჯანსაღებელი ცენტრის აშენებას გულისხმობდა.

2019 წლის დასაწყისში კომპანიამ სამშენებლო ტერიტორიის ბულვარის საზღვრებიდან ამოღება სცადა. მიზნის მიღწევის შემთხვევაში, შემდეგი ნაბიჯი სამშენებლო ნაკვეთზე ძეგლის სტატუსის მოხსნა იქნებოდა, თუმცა საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის ეროვნული სააგენტოსგან უარი მიიღო.

2019 წლიდან „ამბასადორი“ ორჯერ დაჯარიმდა პროექტის სანებართვო პირობების დარღვევით მშენებლობისთვის, კერძოდ, მაღლივი შენობისთვის განკუთვნილი ხიმინჯოვანი საძირკვლების მოწყობისთვის, რაც იმთავითვე აჩვენებდა კომპანიის განზრახვას, შენობის საძირკველი, სათანადო ნებართვის არქონის მიუხედავად, მაღლივი შენობისთვის მოემზადებინა.

2019 წლის ბოლოს, „ამბასადორი ბათუმმა“ ოთხსართულიანი კონსტრუქციის 15 სართულამდე გაზრდა მოითხოვა. სააგენტომ მაშინ პროექტის შეცვლაზე უარი უთხრა, თუმცა 2021 წლის 21 იანვარს კომპანიას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის ტერიტორიაზე 19-სართულიანი სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობის უფლება მისცა.

საბოლოოდ შპს „ამბსადორი ბათუმმა“ ბულვარში 21 სართული ააშენა და ამ სართულზეც დააშენა. პროექტის მიხედვით, აქ ვერტმფრენის დასაფრენი ბილიკი უნდა მოაწყოს.

2022 წლის 22 აგვისტოს ბათუმის საკრებულომ მხარი დაუჭირა გადაწყვეტილებას, რომლის თანახმადაც ბათუმის ბულვარის დაცვისა და განვითარების გეგმიდან ამოიღეს ჩანაწერი, რომ „ამბასადორის“ პროექტი ბულვარისთვის შეუსაბამოა.

საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, შპს „ამბასადორ ბათუმს“  ამ ეტაპზე ლაშა მელიქაძე ხელმძღვანელობს.

„ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი, ჟურნალისტი და მედიამენეჯერი, მზია ამაღლობელი „ფორუმ 2000-ის“ წლევანდელი ჯილდოს მფლობელია. „ფორუმი 2000“ არის ფონდი და ამავე სახელწოდების კონფერენცია, რომელიც ყოველწლიურად ჩეხეთში, პრაღაში იმართება. 

„წელს „ფორუმ 2000-ის“ საერთაშორისო ჯილდო სიმამაცისა და პასუხისმგებლობისთვის გადაეცემა საქართველოს წინააღმდეგობის მოძრაობას და მის სიმბოლოს, მზია ამაღლობელს, პატივსაცემ ჟურნალისტს და დამოუკიდებელი მედია პლატფორმების „ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ დირექტორსა და დამფუძნებელს“ – ნათქვამია „ფორუმ 2000-ის“ ვებსაიტზე გამოქვეყნებულ პრესრელიზში.

ჯილდოს გადაცემის ცერემონია 12-14 ოქტომბერს, პრაღაში კონფერენციის – „ფორუმ 2000“-ის ფარგლებში გაიმართება.

„მზია ამაღლობელი, რომლის საქმიანობაც ადამიანის უფლებებს, კორუფციასთან ბრძოლას და სოციალურ სამართლიანობას ეძღვნება, აღიარებულია, როგორც საქართველოს პირველი ქალი პოლიტიკური პატიმარი და სინდისის პატიმარი ქვეყნის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ“ – აღნიშნულია „ფორუმ 2000“-ის პრესრელიზში, რომელიც ასევე ყურადღებას ამახვილებს მზია ამაღლობელის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე:

„მას თვალის დაავადება აწუხებს და ციხეში მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა საგრძნობლად გაუარესდა. 2025 წლის თებერვლიდან იგი არაერთხელ მოითხოვდა სპეციალიზებულ ოფთალმოლოგიურ კლინიკაში გადაყვანას. სამედიცინო გამოკვლევებმა დაადასტურა, რომ მარჯვენა თვალის ფუნქცია მხოლოდ 10 პროცენტამდე დაეცა, ხოლო მარცხენა თვალით თითქმის ვერ ხედავს. მიუხედავად ექსპერტების რეკომენდაციებისა, იგი სათანადო მკურნალობას ვერ იღებს, რაც მას სიბრმავის რისკის წინაშე აყენებს“.

„მზია ამაღლობელი დიდი ხანია ებრძვის ავტორიტარიზმს, ცენზურასა და პოლიტიკურ შევიწროებას. ის გადაიქცა ერთიანობისა და ჩაგვრის წინააღმდეგ ბრძოლის სიმბოლოდ“ – ამბობს „ფორუმ 2000“-ის აღმასრულებელი დირექტორი იაკუბ კლეპალი.

„ფორუმი 2000“ 1996 წელს დაარსდა ჩეხეთის პრეზიდენტ ვაცლავ ჰაველის, იაპონელი ფილანთროპის, იოჰეი სასაკავასა და ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატის – ელი ვიზელის ერთობლივი ინიციატივით.

„ფორუმ 2000“-ის საერთაშორისო ჯილდო სიმამაცისა და პასუხისმგებლობისთვის, რომელიც 2021 წელს დაწესდა, ყოველწლიურად გადაეცემა ადამიანებს ან ინსტიტუციებს, რომლებმაც გამოიჩინეს სამოქალაქო სიმამაცე და პირად ინტერესებზე მაღლა დააყენეს საზოგადოებრივი პასუხისმგებლობა, დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების დაცვა.

„ფორუმ 2000“-ის საერთაშორისო ჯილდოს ლაურეატები წინა წლებში იყვნენ: როსიო სან მიგელი, ვენესუელელი იურისტი და ადამიანის უფლებათა დამცველი [2024 წელი]; ვლადიმირ კარა-მურზა, რუსი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსი, მწერალი და ისტორიკოსი [2023 წელი]; ჟანგ ჟანი, ჩინელი სამოქალაქო ჟურნალისტი და ყოფილი იურისტი [2022 წელი]; კარლ გერშმანი, დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების დამცველი, „ეროვნული ფონდის დემოკრატიისათვის“ ყოფილი პრეზიდენტი [2021 წელი].

მზია ამაღლობელი 8 თვეზე მეტია უკანონო პატიმარია. 

„დიახ, ევროპაში ქართველობა ვერ წამართვეს, გერმანიაში ნებისმიერ დროს შემიძლია მქონდეს ქართული დროშა მხრებზე, ასე ვიარო მთელი დღე და არავინ მაძლევს შენიშვნას ამის გამო.

რა ქართველობის წართმევაზეა ლაპარაკი? – უბედურება და ყველაზე მტკივნეულია ის, რომ ამ პროცესში ვკარგავთ ადამიანებს.

უკან რომ გავიხედავ, ვხედავ ვისთან აღარ მაქვს ურთიერთობა, ძალიან ახლობელი რომ იყო. ზოგი ნათესავია, ბავშვობის მეგობარი,ზოგთან შეიძლება ნათელ-მირონიც მაქვს. ილუზია არსებობდა, რომ შეგვეძლო ეს ხალხი გამოგვეგლიჯა მათთვის ხელიდან. პარტიულობაზე არ არის ლაპარაკი, არამედ ჩვენს სამშობლოზე, განუკითხაობაზე, საშინელ სასამართლო სისტემაზე…

ეს აღარ უნდა მომხდარიყო თავისუფალ საქართველოში“, – საკუთარ გულისტკივილს გვიზიარებს ემიგრანტი რუსუდან ქოროღლიშვილი.

ის გერმანიაში, საუნივერსიტეტო ქალაქ მარბურგთან ახლოს ცხოვრობს, მეუღლესთან და შვილთან ერთად. მეუღლე გერმანელია და როცა ერთად ცხოვრება დაიწყეს, გადაწყვეტილი ჰქონდათ, რომ საქართველოში დარჩებოდნენ, თუმცა ყველაფერი ისე არ აეწყო, როგორც ფიქრობდნენ.

რუსუდანი გვიყვება, რომ გერმანიაში უფრო სწრაფად გაიხსნა მისთვის არაერთი სამსახურის კარი, ვიდრე საქართველოში.

„ამიტომაც გადავწყვიტე აქ შემეძინა ის გამოცდილება, რითაც გამოვადგებოდი ჩემს ქვეყანას. გავიდა დრო, გაიზარდა ჩემი შვილი, ახლა სტუდენტია და ბოლო ორი-სამი წელი ხშირად ჩამოდიოდა საქართველოში. ის დარწმუნებულია, რომ საქართველოში დაბრუნდება და გამოადგება ქვეყანას.

ამ თემებზე როცა ვსაუბრობ, ვნერვიულობ – ჩემი შვილი, რომელიც აქ გაიზარდა, მარტო საქართველოზე ფიქრობს. ქართული ენა ჩემი შვილისთვის მე არ მისწავლებია, კარიერაზე ვიყავი გადართული, მეუღლემ ასწავლა, ერთად სწავლობდნენ ნაბიჯ-ნაბიჯ. ერთი წამით არ შემიწყვეტია ფიქრი საქართველოზე, არც მე და არც ჩემს გერმანელ მეუღლეს. 

რუსუდანი თარჯიმანია, მაგრამ პროფესიით მუშაობა არ უცდია: „მეუღლე  მკურნალი პედაგოგია, 40-წლიანი გამოცდილებით, ორივე სოციალური თერაპიით ვართ დაკავებული. ბოლო 10 წელია ერთ დაწესებულებაში ვართ, სადაც ცხოვრობენ შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირები.

მე ვარ ერთ-ერთი განყოფილების ხელმძღვანელი. ვაკეთებ პედაგოგიურ კონცეფციებს, როგორ განვითარდეს ვიღაც ინდივიდუალურად, ასევე, ვმუშაობ ჯგუფის განვითარებაზე“.

„გაჭირვებით მოპოვებული თავისუფლების დათმობა ვერ მოხდება“

მიუხედავად იმისა, რომ წლებია გერმანიაში ცხოვრობს, რუსუდან ქოროღლიშვილი საქართველოში ვითარებას კარგად იცნობს. ხშირად ჩამოდის. ბოლოს ის, 2024 წლის არჩევნების დროს ჩამოვიდა:

„საარჩევნოდ ვიყავი საქართველოში. ჩემი შეფასება ნამდვილად ძალიან კატეგორიულია. როდესაც გვარბევდნენ და გვცემდნენ, რაც ვნახე არის საშინელი ძალადობა ხალხზე. ძნელად წარმოსადგენი იყო, რომ შეიძლება უარესი გაეკეთებინათ.

ახლა ნაკლებად არბევენ, მაგრამ მიმაჩნია, რომ გაცილებით უარესი ხდება, ვიდრე ფიზიკური ძალადობაა. ასეთი ნაბრძოლი, გაჭირვებით მოპოვებული თავისუფლების დათმობა ვერ მოხდება. ეს იქნება ძალიან დიდი უპასუხისმგებლობა ყოველი ჩვენგანის.

ვფიქრობ, ყველა იქ უნდა ვიბრძოდეთ, სადაც ვართ და შეგვიძლია.

ვისაც შეგვიძლია, უნდა ჩამოვიდეს, ვისაც შეგვიძლია რაღაც უნდა გავაკეთოთ აქ. ემიგრაცია აკეთებს ბევრს, მე ვიცი ადამიანები, ვინც სამსახურების შემდეგ, დილის 4 საათამდე აკეთებენ პეტიციებს, აორგანიზებენ აქციებს, ვავრცელებთ ინფორმაციას საქართველოზე“.

რუსუდანი გვიყვება, რომ საქართველოს ამბები ევროპაში ნაკლებად შუქდება, როცა აქტივობა იკლებს:

„აღარ შუქდება აქ საქართველოს ამბები თუ ჩვენ, ემიგრაციამ არ ავუტალახეთ კარები პოლიტიკოსებს, ადგილობრივებს. თუ არ მივწერეთ წერილები, არ მოვამზადეთ პეტიციები, არ მოვაწყვეთ აქციები და არ ველაპარაკეთ ჩვენს მეზობლებს, მეგობრებს.

„ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, რაღაც არ გამოგვივიდა“.

„ოცნების“ ნარატივებს – „აბა ომი გინდათ?“, „ქალი ქალი არ არის“, „ევროპა ქართველობას გვართმევს“ – რუსუდანი ადამიანებზე ისეთ მიზანმიმართულ ზემოქმედებას ადარებს, როგორიც მუშაობს რუსეთში და ჩინეთში: „შეიძლება მაგ სისულელეზე გამეცინოს კიდეც, მაგრამ ძალიან მტკივა, რომ არსებობენ საქართველოში ადამიანები, ვინც ამას ისმენს და იჯერებს.

ესე იგი, ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, რაღაცა არ გამოგვივიდა. ეს ხომ აბსურდია. ეს განსაკუთრებით კარგად აპრობირებულია რუსეთსა და ჩინეთში. ნახევარი სიმართლე – 1917 წელს დაწერილი კგბ-ს სახელმძღვანელოთიც რომ ისარგებლონ, ესეც იმუშავებს. ცალსახად ტყუილებსაც კი აჯერებენ ადამიანებს.

მოღალატე არსებობს ნებისმიერ საზოგადოებაში, ეს არ არის მარტო ქართული სენი, როგორც იძახიან, ჩვენ ქართველები ვართ ეგეთებიო – იგივე ხდება ევროპაში. პროპაგანდამ ევროპაშიც კი იმუშავა. ჩაკეტილ სტრუქტურებში სერიოზულად ურეცხავენ ტვინებს – ჯარს არ მინდა ცუდად შევეხო, მაგრამ საპოლიციო სისტემაში ძალიან ადვილად აღწევენ წარმატებას“. 

„ორიოდე წლის წინ მათ ჯერ კიდევ ეშინოდათ ხალხის“.

რუსუდანი ძალას ხალხში ხედავს და მიიჩნევს, რომ გაერთიანების და სწორი ნაბიჯების შედეგი იყო ის, რომ თავდაპირველად „ოცნებამ“ რუსული კანონი უკან გაიწვია: „ორიოდე წლის წინ მათ ჯერ კიდევ ეშინოდათ ხალხის. რუსული კანონი უკან წაიღეს, რადგან ხალხის პროტესტმა მოახდინა შთაბეჭდილება.

წინა წლებში, როგორც საზოგადოებას, ბევრი შანსი გვაქვს დაკარგული. ნაკლებად გავაკრიტიკებ ოპოზიციონერ პოლიტიკოსებს. მიმაჩნია, რომ ჩვენ, მოქალაქეებმა უნდა დავაკისროთ პასუხისმგებლობა ხელისუფლებას.

სულ მგონია, რომ ყველაზე დიდი პრობლემა დაიწყო მაშინ, როდესაც ერთი საშინელება მოხდა, ახლა შეიძლება არავის აღარ ახსოვდეს, იმდენ საშინელებას აკეთებენ, მაგრამ თუ გახსოვთ, ბერას კრიტიკის გამო ბავშვი, ახალგაზრდა ბიჭი ძალიან დაჩაგრეს. აი, მაშინ უნდა ამოგვეღო ხმა, მთელი ქვეყანა ფეხზე უნდა დამდგარიყო, უნდა დაენახა, რომ ასე იზღუდება გამოხატვის თავისუფლება“.

„ამ პასუხისმგებლობას უნდა ვგრძნობდეთ. საკუთარი Facebook-ის გვერდი გადავამოწმე, რამე თუ დავწერე ამ ფაქტთან დაკავშირებით, რამენაირად თუ გამოვეხმაურე, დავგმე-მეთქი? – არა. რამდენი ასეთი ფაქტი გავატარეთ. ვინც არ უნდა მოვიდეს ხელისუფლებაში, ჩვენ უნდა ვიყოთ ყოველთვის მზად იმისთვის, რომ შეიძლება რაღაცა შემოგვიტრიალდეს.

ეს არის ჩვენი პრობლემის ნაწილი, ჩვენ არ ვიყავით ფხიზლები ან არ ვიყავით ყოველთვის გამბედავები… სხვათა შორის, ყოველ წელს ჩამოვდივარ, ხან წელიწადში ორჯერაც – ენერგიას ვერსად ვერ ვივსებ, უნდა ჩამოვიდე საქართველოში, რომ დავფრინდები და აეროპორტის იმ ჭუჭყიან-მტვრიან ჰაერს შევისუნთქავ, უკვე ბედნიერი ვარ.

ჩემს აეროპორტს აქვს ძალიან სპეციფიკური სუნი. აი, ის სუნი მჭირდება და ვიცი, რომ უკვე სახლში ვარ. 

 „ერთადერთხელ მივეცი მიშას ხმა – 2012 წელს. იმიტომ, რომ მივხვდი, ვინ მოდიოდა“. 

მანამდე არასოდეს ამირჩევია სააკაშვილი ან „ნაციონალური მოძრაობა“ – პირველად ავირჩიე 2012 წელს, როდესაც მოდიოდა ივანიშვილი. 

ძალიან შემეშინდა ივანიშვილის მოსვლის. საშინელი ამბავი ხდებოდა მთელ ქალაქში, ხალხი დარბოდა და ფულს მოგვცემს, ფულს მოგვცემსო – იძახდნენ. ეს არ გამიგია გლეხისგან, მშრომელი ადამიანისგან, მშრომელი მაგას ვერ წამოეგო, მაგრამ ხელოვნების ელიტის ნაწილი აკეთებდა სერიოზულ პროპაგანდას – ფულს მოგვცემსო. მაშინ ამან ძალიან შემაშინა, მეგონა ბოროტ ზღაპარში მოვხვდი.

დედაჩემის მეგობარი ქალბატონი – პროფესორი, თავის დარგში ბრწყინვალე და აღიარებული, სახელს არ დავასახელებ, მითხრა – რა გინდათ, ფულს მოგვცემსო. მაშინ მივხვდი, რომ რაღაც ცუდი ხდება. 

ძალიან ჩაკვდა საქართველო მაგათი მოსვლის შემდეგ, ძალიან ცოტა ხანში. ყველაფერი ხდებოდა ინერციით. მე ვიძახდი, რომ ეს კაცი აგენტია და არ უნდა მოვიდეს ხელისუფლებაში-მეთქი… მას მისცა ხმა მეგობრების იმ ნაწილმა, ვისაც ამას ვეუბნებოდი“.

 „საყოველთაო გაფიცვას ვისურვებდი“

300-დღიანი პროტესტის შემდეგ რუსუდან ქოროღლიშვილი მიიჩნევს, რომ საჯარო მოხელეების გაფიცვა ახალ ძალას შემატებდა პროტესტს.

„ბუნებრივია, ყოველთვის ბევრი ადამიანი ვერ იდგება ქუჩაში. მე შეიძლება ჩემი მოსაზრება ვთქვა, ან ჩემი სურვილები, როგორ წარმომიდგენია გამარჯვება: ვისურვებდი საყოველთაო გაფიცვას, რომ არ იმუშაოს არც ერთმა რესტორანმა და არც ერთმა მაღაზიამ. საჯარო მოხელეების გაფიცვა გამიხარდებოდა ძალიან და ეს ყველაფერი 4 ოქტომბრამდე.

ვისაც რა დამოკიდებულება არ უნდა ჰქონდეს ამ თარიღის მიმართ, მაგრამ „4 ოქტომბერი“ უკვე არსებობს – ჯანმრთელობის პრობლემა რომ არ მქონოდა, აუცილებლად ჩამოვიდოდი. ზუსტად 4 ოქტომბერს ჩამოვიდოდი და ვიქნებოდი მანდ. სამწუხაროდ, არ შემიძლია. ვფიქრობ, რომ ბრძოლები ჯერ კიდევ წინ გვაქვს“.

 „ვიზალიბერალიზაციის შესაძლო გაუქმება ძალიან მძიმე იქნება“

„ადამიანებს, ვისაც არ ეშინიათ ამის [ვიზალიბერალიზაციის გაუქმების], რეალური სურათი არ აქვთ. ყველას გვახსოვს, ვიზის მიღება იყო წვალება. რა მიზეზითაც გვიჩერდება უვიზო რეჟიმი, ეს ფაქტობრივად ტერორთან თანამონაწილეობაა – საქართველო ამყარებს კონტაქტს ირანთან, ჩინეთთან, რუსეთთან, არღვევს ხელშეკრულებებს, არ იღებს რუსეთის წინააღმდეგ სანქციებში მონაწილეობას და პირიქით ეხმარება. ეს ხომ ფაქტებია და უცხოელი პოლიტიკოსებიც საუბრობენ.

ჩვენ ვექცევით ძალიან არასაიმედო ქვეყნების ნიშაში.

აქამდე ჩვენ ვიყავით ღარიბი ქვეყანა, რომელმაც თავისუფლება მოიპოვა – ხალხს ჰქონდა ვიზა, გადიოდა და მოდიოდა. ახლა ეს დამოკიდებულება აღარ იქნება. საქართველო გახდა საშიში ევროპისთვის, თავისი გეოპოლიტიკური მდგომარეობით და მისი მმართველებით, ვინც ძალიან ცუდ ხალხს ემხრობა. ადამიანები ვეღარ წავლენ და ვერ მოინახულებენ ემიგრანტ დედებს, თუ საერთოდ აინტერესებთ ემიგრანტი დედების მონახულება ან ცოლების მონახულება. ჯანმრთელობის საკითხებზე აღარ ვლაპარაკობ“. 

„ისინი არიან ხელისუფლებაში, რომ უღალატონ ჩვენს ქვეყანას“

რუსუდანი მიიჩნევს, რომ ბიძინა ივანიშვილმა თავისი გასაკეთებელი გააკეთა და უნდა გაქარწყლდეს ყველა მოსაზრება გარდა იმისა, რომ ახლა საქმე ქვეყნის გადარჩენას ეხება:

„ისინი იმიტომ არიან ხელისუფლებაში, რომ უღალატონ ქვეყანას, შეთანხმებაა ფაქტობრივად ჩვენი ქვეყნის წინააღმდეგ. მე არ ვარ შეთქმულების თეორეტიკოსი, მაგრამ ევროპასაც რომ შევხედოთ, დემოკრატიის წინააღმდეგ როგორი ბრძოლებია, ეს მხოლოდ ქართველებს არ დაგვემართა. უბრალოდ, ჩვენ ცოტანი ვართ და ადვილად შეიძლება ჩვენი გაჩერება.

ბევრი რამ წყდება უკრაინაში და წყდება რუსეთის სრულფასოვანი კაპიტულაციით. აი, მაშინ შეიძლება გვეშველოს. თუმცა, გააჩნია რა პროცესები მოჰყვება ამას, ან რა იქნება მაგის წინ, როგორ წარიმართება საქართველოს ბედი. ყოველ შემთხვევაში, უბრძოლველად დანებების უფლება რომ არ გვაქვს, ეს ვიცით.

ხან ნიჰილიზმი შემოგვაწვება, ხან დეპრესია, ხან დარდი და ტკივილი, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ ქართველი ხალხი გაიმარჯვებს და საქართველო ვერ დამარცხდება. 

მინდა, შეძლოთ და ჟურნალისტებმა გააგრძელოთ საქმიანობა. რასაც აკეთებთ ეს მნიშვნელოვანია. თავისუფალ სიტყვასთან ერთად დგას და ეცემა ყველაფერი. ან ვდგავართ, ან ვეცემით. წარმოდგენაც არ მინდა, რისი ატანა გიწევთ“.

საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია აცხადებს, რომ ორგანიზაციის 31-წლიანი არსებობის განმავლობაში პირველად, 2025 წლის 4 ოქტომბერს დანიშნულ არჩევნებს ტრადიციული სადამკვირვებლო მისიით ვერ დააკვირდება.

„2025 წლის 4 ოქტომბერს დაგეგმილი ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები საქართველოს თანამედროვე ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე რთულ და მძიმე პოლიტიკურ და სამართლებრივ გარემოში ტარდება.

ქვეყანაში დემოკრატიის უკუსვლა, სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებისა და მედიის წინააღმდეგ გატარებული რეპრესიული პოლიტიკა, შემზღუდველი კანონების მიღება, ასევე, საარჩევნო კანონმდებლობით დამკვირვებლის სამართლებრივი ჩარჩოს გაუარესება, ჩვენთვის პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის სრულფასოვანი სადამკვირვებლო მისიის ფორმირებას და არჩევნებზე დაკვირვებას.

საია გააგრძელებს ადამიანის უფლებების და სამართლის უზენაესობის დაცვას და მიმდინარე სამართლებრივი გარემოს შეფასებას საზოგადოებას პერიოდულად წარუდგენს“ – ვკითხულობთ ორგანიზაციის განცხადებაში.

თამარა სეხნიაშვილი-ლენგი 11 წელია ევროპაში, კერძოდ ესტონეთში ცხოვრობს.

თავიდან ესტონეთში გაცვლითი პროგრამით ჩავიდა როგორც მასწავლებელი, ახლა კი სტარტაპერია და მუშაობს აპლიკაციაზე, რომელიც დაეხმარება კომპანიებს, ადრეულ ეტაპზე აღმოაჩინონ, აქვთ თუ არა თანამშრომლებს სამსახურებრივი გადაწვა და დაეხმაროს მათ ამ პრობლემის დაძლევაში.

თამარას „ბათუმელები“ ვიზალიბერალიზაციის მნიშვნელობაზე ესაუბრა.

„ესტონეთში 2015 წელს ჩამოვედი და ეს იყო ჩემი პირველი ვიზიტი საქართველოს ფარგლებს გარეთ, რომელმაც ცვლილება მოახდინა ჩემში. გავიზარდე პიროვნულადაც და პირველად რაც დავინახე, იყო ის, რომ როცა გზას ვკვეთდი, მაგალითად, მანქანები ხუთი მეტრის მოშორებით გაჩერდნენ, რომ რამე ზიანი არ მომსვლოდა. საქართველოში ეს წარმოუდგენელია.

21 წლის ადამიანმა ცხოვრებაში პირველად ვიგრძენი, რომ ვიყავი დაცული, როგორც ადამიანი, როგორც ინდივიდი.

მქონდა ფასი, რადგან არ დამჭირდა ვინმეს მფარველობა წარმატების მისაღწევად.

საქართველოშიც მქონდა სამსახური, ბინა და შემეძლო დავრჩენილიყავი ჩემს ქვეყანაში, მაგრამ არ მქონდა წინსვლის შესაძლებლობა, არ მქონდა დაცულობის შეგრძნება.

აუცილებლად ვიღაცის შვილი, ან ვიღაცის მფარველობის ქვეშ უნდა ვყოფილიყავი, რომ რაღაც წარმატებისთვის მიმეღწია. სხვა ევროპულ ქვეყნებში არ ვიცი როგორ არის, მაგრამ ესტონეთში მნიშვნელობა აქვს პროფესიულ გამოცდილებას, უმაღლეს განათლებას, არ მინახავს აქ ვინმე მხოლოდ იმიტომ დაენიშნოთ სადმე, რომ ვიღაცის ბიძაშვილია.

ყველაფერი მოწმდება ხარისხიანად, ყველაფერი კეთდება ხარისხიანად და თუ სადმე რაღაც არის დარღვეული, არსებობს რეალური მექანიზმები, რომ ადამიანმა თავისი სიმართლე დაამტკიცოს და მიიღოს ის, რაც ეკუთვნის“, – ამბობს თამარა სეხნიაშვილი-ლენგი.

მისი თქმით, ვიზალიბერალიზაცია სწორედ იმიტომ არის მნიშვნელოვანი, რომ ადამიანებმა ნახონ და გაიგონ მეტი, ჰქონდეთ მეტი შესაძლებლობები, როგორც პროფესიაში, ასევე სხვა სფეროებში.

„ვიზალიბერალიზაცია არ არის მხოლოდ უბრალოდ საზღვრის გადაკვეთა, ტურიზმი და ასე შემდეგ. ეს არის შესაძლებლობა, ადამიანმა ნახოს, როგორ ცხოვრობენ სხვები, რა უფლებებით სარგებლობენ, რა შესაძლებლობები არსებობს სხვა ქვეყნებში და მოითხოვოს იგივე თავის ქვეყანაში.

როცა ჩამოვდივარ საქართველოში, ბოლო პერიოდში ვხედავ, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი უბრალოდ იბრძვის არსებობისთვის. ევროპაში კი ასე არ არის. საქართველოში ყველაფერი გაძვირებულია.

აქ პენსიონერი 600-700 ევროს იღებს, საქართველოში კი სადღაც 100 ევრო გამოდის პენსია, რაც ძალიან ცოტაა.

აქ, ტალინის მცხოვრებებისთვის მგზავრობა უფასოა. ქალები დეკრეტული შვებულებით წელიწად-ნახევარი სარგებლობენ ისე, რომ ხელფასის 80% ერიცხებათ. ადამიანები იღებენ უმუშევრობის დახმარებასაც, რაც ხელფასის 60%-ია. თუ ადამიანი ცუდად გრძნობ თავს და ვერ ასრულებს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას, 6 თვის განმავლობაში შეუძლია აიღოს ბიულეტენი და მიიღოს ხელფასის 70%. ანუ, ადამიანს სახელმწიფო არ ტოვებს მარტო“, – ამბობს თამარა.

მისი თქმით, ესტონეთის სახელმწიფო, საქართველოსგან განსხვავებით, სოციალური დახმარების გამო მოქალაქეზე პოლიტიკურ ზეწოლას არ ახორციელებს.

„ამის გამო ვერავინ დაავალდებულებს მოქალაქეს, რომ ხმა მისცენ, მაგალითად, მმართველ პარტიას. მე არასდროს მიგრძვნია მსგავსი რამ. ოჯახის წევრებიც კი არ საუბრობენ ამაზე. ყველას თავისი აზრი აქვს, ყველა ერთმანეთის აზრს პატივს სცემს და იღებს.

თავიდან, როცა აქ ჩამოვედი, მასწავლებლად ვმუშაობდი. ვიცი, როგორი პოლიტიკური წნეხის ქვეშ არიან საქართველოში მასწავლებლები, ესტონეთში კი მსგავს რამეს ვერ შენიშნავთ.

სკოლა ავტონომიურია და თავისუფალია პარტიული ინტერესებისგან.

მასწავლებლის ხელფასი 1900 ევროა და ხელზე 1600 ევრო გამოდის, თუმცა ეს თანხაც საკმარისია იმისთვის, რომ ოჯახი შეინახო. ხელფასი სწვდება საჭიროებებს.

ჯანდაცვა უფასოა იმ გაგებით, რომ მოქალაქეების გადასახადები ამ სფეროსაც ხმარდება.

მე შემიძლია ჩემი ოჯახის ექიმს დავურეკო, წავიდე, ნებისმიერი სახის ანალიზები ავიღო და ეს ყველაფერი უკვე გადახდილია ჩემი გადასახადებიდან“, – ამბობს თამარა სეხნიაშვილი.

მისი თქმით, ევროპისგან საქართველოს დაშორება და მარტო დარჩენა აგრესორ რუსეთთან ნამდვილად ტრაგედია იქნება.

„ეს ძალიან ტრაგიკული იქნება. დამიჯერეთ, ემიგრანტებისთვისაც ძალიან მტკივნეულია ეს საკითხი, იმიტომ, რომ გვინდა ჩვენს ქვეყანასთან და შორიდან განვიცდით იმას, რაც ჩვენს ქვეყანაში ხდება დღეს.

ესტონეთიც ძალიან დიდი ხანი იყო რუსეთის იმპერიის მმართველობის ქვეშ და ეს ერი მომწონს იმიტომ, რომ არ ავიწყდებათ, რომ რუსეთთან არ შეიძლება არანაირი ურთიერთობა. ეს ისტორიული მეხსიერება აქვთ. ჩვენ რატომ გვავიწყდება ეს?

ესტონეთი ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ არასდროს მიბრუნდეს რუსეთისკენ და აღარ მოექცეს მათი ჩაგვრის ქვეშ.

ფინეთი ყოველდღე აძლიერებს საზღვარს რუსეთთან. 19 სექტემბერს სამი ბომბდამშენი შემოვიდა ესტონეთის საზღვრებში და ყველამ ვნახეთ, როგორ დადგა ფეხზე მთელი ევროპა“ – ამბობს თამარა სეხნიაშვილი-ლენგი.

საქართველოში კი, მისი აზრით, „ოცნების“ მთავრობა და ივანიშვილი ხალხს ისე ექცევა, როგორც „სეთური „დათა თუთაშხიაში“.

„საზღვრების ჩაკეტვა სურთ, რომ ადამიანებმა ვერ მიიღონ უკეთესი შესაძლებლობები. საბჭოთა კავშირის დროს სხვა რამე კი არ ხდებოდა, არ უნდოდათ ენახათ, როგორ კარგად ცხოვრობდნენ ადამიანები დასავლეთში.

თუმცა თავიანთი შვილებისთვის არ უნდათ ჩაკეტილი საზღვრები. სხვებისთვის უნდათ. თავიანთი თავისთვის უნდათ საუკეთესო, სახელმწიფო ინტერესი კი მთლიანად უგულებელყოფილია. კრიმინალური მეთოდებით მართავენ ქვეყანას და ხალხი ისეთ დონეზეა მიყვანილი, დაავიწყდეთ ყველა სხვა მიზანი იმის გარდა, „დღეს რა ვჭამოთ“.

მე, მაგალითად, ვერ ვისწავლიდი მაგისტრატურაზე, ესტონეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს რომ არ ჰქონოდა სპეციალურად ქართველი სტუდენტებისთვის 100%-იანი დაფინანსება და სტიპენდია. ეს პროგრამა არსებობდა ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში და ბევრ ახალგაზრდას განვითარების საშუალება მისცა. ამიტომ, არ შეიძლება ევროპული კარი დაიხუროს ჩვენი ახალგაზრდებისთვის, ხალხისთვის.

მჯერა იმ ბრძოლის, რაც დღეს მიმდინარეობს საქართველოში. არასდროს უნდა მივცეთ იმედს სიკვდილის საშუალება. სხვა არაფერი დაგვრჩენია ბრძოლის გარდა, რადგან ჩვენი ქვეყანა უნდა დავიბრუნოთ.

ამას წინათ ფოთის თეატრი იყო ჩამოსული. ძალიან სერიოზული სპექტაკლი ჩამოიტანეს აფხაზეთის ომის თემატიკაზე. ვთარგმნიდი სპექტაკლს, ყველანაირად ვცდილობ, მეტი ინფორმაცია მივაწოდო ადამიანებს, რომ საქართველო ამ ბრძოლაში არ იყოს მიტოვებული“, – ამბობს თამარა სეხნიაშვილი-ლენგი.

ბათუმი [ჭოროხი]-სარფის ახალი გზის მშენებლობის ზედამხედველობაზე საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტს საერთაშორისო ტენდერი აქვს გამოცხადებული.

დაინტერესებულ კომპანიებს წინადადებები აზიის განვითარების ბანკის ვებგვერდის მეშვეობით 2025 წლის 23 სექტემბრამდე უნდა წარედგინათ, თუმცა ეს ვადა დეპარტამენტმა 2025 წლის 7 ოქტომბრამდე გადაწია. 23 სექტემბრის მდგომარეობით, შეთავაზებაზე დაინტერესება ჯერ არავის გამოუხატავს.

ბათუმი [ჭოროხი]-სარფის გზის მშენებლობის ზედამხედველობისთვის, დღევანდელი გათვლებით, მაქსიმუმ 13,9 მილიონი აშშ დოლარია გათვალისწინებული.

ამ თემაზე: ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობის ზედამხედველობაზე ტენდერია გამოცხადებული

„ბათუმი[ჭოროხი]-სარფის ახალი საავტომობილო გზის პროექტი ითვალისწინებს 4-ზოლიან მაგისტრალს, თუმცა, ამ ეტაპისთვის იგეგმება მხოლოდ 2-ზოლიანი საავტომობილო გზის მშენებლობა“ – მოგვწერეს რამდენიმე დღის წინ „ბათუმელებს“ საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტიდან.

დეპარტამენტი ასევე გვწერს, რომ ახალი გზის „სამშენებლო სამუშაოების შესყიდვის მიზნით ტენდერი გამოცხადდება უახლოეს პერიოდში“. პროექტის სავარაუდო ღირებულებასთან დაკავშირებით კი აღნიშნულია, რომ „მოკლებული არიან შესაძლებლობას“ მოგვაწოდონ ეს ინფორმაცია.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2025-2028 წლების საინვესტიციო/კაპიტალური პროექტების მიმოხილვის დოკუმენტის მიხედვით, ბათუმი[ჭოროხი]-სარფის ახალი ავტომაგისტრალის მშენებლობისთვის 620 მილიონი ლარია გათვლილი.

ამავე დოკუმენტის მიხედვით, აღნიშნული გზის მშენებლობისთვის ქვეყნის ბიუჯეტიდან დაიხარჯება 185 მილიონი ლარი, ხოლო დანარჩენი დონორის თანხა, ანუ სესხი იქნება – 435 მილიონი ლარი. დონორი ამ შემთხვევაში, როგორც ოფიციალურადაა გაცხადებული, აზიის განვითარების ბანკი [ADB] იქნება.

ვრცლად ამ თემაზე:

კომპენსაცია თვითნებურად დაკავებულ მიწებზეც გაიცემა – სარფისა და ქობულეთის ავტობანის პროექტები

See more

 

მთავარი ფოტო: რენდერი: ბათუმი[ჭოროხი]-სარფის გზა სარფში, ზღვის სანაპიროსთან / ფოტო პროექტიდან

 

„ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი, ჟურნალისტი და მედიამენეჯერი მზია ამაღლობელი, რომელიც 8 თვეა უკანონო პატიმარია, სახაროვის პრემიის ნომინანტებს შორის დაასახელეს დღეს, 23 სექტემბერს, ბრიუსელში, ევროპარლამენტში გამართულ ღონისძიებაზე.

სახაროვის პრემიაზე მზია ამაღლობელი 66-მა ევროპარლამენტარმა წარადგინა.

წელს სახაროვის პრემიის ფინალისტები არიან:

• მზია ამაღლობელი, საქართველო
• ბუდაპეშტის პრაიდი, უნგრეთი
• კონფლიქტის ზონებში მოღვაწე ჟურნალისტები და ჰუმანიტარული დახმარების მუშაკები [პალესტინის პრესის ასოციაცია, პალესტინის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება (PRCS) და გაეროს დახმარებისა და სამუშაოების სააგენტო (UNRWA), პალესტინა
• ჟურნალისტები პალესტინაში, პალესტინა
• ჩარლი კირკი, ამერიკის შეერთებული შტატები
• ანდჟეი პოცობუტი, ბელარუსი
• ბუალემ სანსალი, ალჟირი
• სერბი სტუდენტები, სერბეთი

16 ოქტომბერს ცნობილი გახდება სახაროვის პრემიის სამი ფინალისტის ვინაობა, ხოლო 2025 წლის დეკემბერში სტრასბურგში, ევროპარლამენტის პლენარულ სხდომაზე გაირკვევა, ვის გადაეცემა წელს პრემია.

რუსი მეცნიერისა და დისიდენტის, ანდრეი სახაროვის პრემია ყოველწლიურად გადაეცემა იმ პირს ან ჯგუფს, ვინც საკუთარი საქმიანობა მიუძღვნა ადამიანის უფლებებისა და აზრის თავისუფლების დაცვას.

პრემია ევროპარლამენტის მიერ ყოველწლიურად გაიცემა 1988 წლიდან. ეს არის უმაღლესი ევროპული ჯილდო ადამიანის უფლებებისადმი ერთგულებისა და მუშაობისთვის.

ყოველწლიურად, სექტემბერში, ევროპარლამენტარები და პოლიტიკური ჯგუფები სახაროვის პრემიის კანდიდატებს წარადგენენ. თითოეულ კანდიდატს მინიმუმ 40 ევროპარლამენტარის მხარდაჭერა უნდა ჰქონდეს და თითოეულ ევროპარლამენტარს მხოლოდ ერთი კანდიდატის მხარდაჭერა შეუძლია.

სახაროვის პრემიის გამარჯვებულები სხვადასხვა წელს იყვნენ: ნელსონ მანდელა [1993], მალალა იუსაფზაი [2014], ორგანიზაცია „მემორიალი“ [2008], არაბული გაზაფხულის აქტივისტები [2011], ალექსეი ნავალნი [2021], ირანული მოძრაობა „ქალი, სიცოცხლე თავისუფლება“ და ჰამსა ამინი [2023] და ა.შ.