Batumelebi

ბათუმის აქციების მედროშე ზურაბ ჭავჭანიძე დააკავეს.

„ბათუმელების“ ინფორმაციით, მედროშე ბათუმში დღეს, 8 ოქტომბერს, ქუჩაში დააკავეს. თვითმხილველების თქმით, ის ათამდე პოლიციელმა დააკავა.

„ბათუმელების“ ინფორმაციით, ზურაბ ჭავჭანიძე თბილისშია გადაყვანილი.

„ბათუმელები“ ესაუბრა ზურაბ ჭავჭანიძის მეუღლეს, მარინა გორჯელაძეს. მან გვითხრა, რომ მისთვის ჯერჯერობით არ უცნობებიათ, რა მუხლითაა მისი ქმარი დაკავებული.

ზურაბ ჭავჭანიძე 4 ოქტომბერს თბილისში, საპროტესტო აქციაზე იმყოფებოდა. იგი თვეებია საქართველოში მიმდინარე პროტესტში საქართველოს და ევროკავშირის დროშებით გადის, სწორედ ამიტომ უწოდებენ მას ბათუმის აქციების მედროშეს.

„ბათუმელები“ ინფორმაციას შს სამინისტროში აზუსტებს.

ზურაბ ჭავჭანიძე სოხუმელია.

ნახეთ „ბათუმელების“ სტატია მის შესახებ: 

კაცი სოხუმიდან ჩამოტანილი დროშის მანტიით – ბათუმის პროტესტის კიდევ ერთი მედროშე

See more

პროკურატურის ცნობით, პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონო მოპოვების, შენახვის და გამოყენების ფაქტზე 7 ოქტომბერს ერთი პირი დააკავეს.

პროკურატურის ცნობით, გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებული „ინსტაგრამის“ მეშვეობით სხვადასხვა პირთან მიმოწერებს აწარმოებდა და მათ მიერ გადმოგზავნილ პირადი ცხოვრების საიდუმლოს შემცველ ინტიმური შინაარსის ფოტო-ვიდეომასალას ფარულად, დაზარალებულების ნებართვის გარეშე ინახავდა, ხოლო ერთ-ერთ არასრულწლოვან დაზარალებულს, ურთიერთობის გაგრძელების მიზნით, უკანონოდ მოპოვებული მასალის გავრცელებით ემუქრებოდა.

პროკურატურა წერს, რომ საქმეზე გამოიკითხნენ დაზარალებულები, ჩატარდა ბრალდებულის პირადი და საცხოვრებელი სახლის ჩხრეკა, ამოღებულია ელექტრონული ინფორმაციის მატარებელი მოწყობილობები, გამოთხოვილი იქნა ელექტრონული ინფორმაცია, ჩატარდა საინფორმაციო-ტექნოლოგიური ექსპერტიზა.

„ბრალდებულის პირადი ჩხრეკის შედეგად ამოღებულ მობილურ ტელეფონში ნანახი იქნა უკანონოდ მოპოვებული ათეულობით პირის ინტიმური შინაარსის ფოტო და ვიდეომასალა. ამჟამად მიმდინარეობს დაზარალებულ პირთა იდენტიფიცირება და მათი გამოკითხვა“ – იუწყება პროკურატურა.

დაკავებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 157-ე პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით (პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონო მოპოვება, შენახვა და გავრცელება) წარედგინება , რაც სასჯელის სახედ და ზომად 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

_____

ფოტო „ბათუმელების“ არქივიდან

N8 პენიტენციური დაწესებულების (გლდანის ციხის) ყოფილი უფროსი დავით გოგობერიშვილი გარდაცვლილი იპოვეს.

როგორც “ინტერპრესნიუსი” წერს, დავით გოგობერიშვილს ცეცხლსასროლი იარაღიდან ჰქონდა ჭრილობა მიყენებული.

გლდანის ციხის ყოფილმა ხელმძღვანელმა დავით გოგობერიშვილმა თანამდებობება მიმდინარე წლის აგვისტოში დატოვა. მას შემდეგ, რაც ცნობილი გახდა, რომ პატიმრობაში მყოფ “თანაინვესტირების ფონდის” ყოფილ ხელმძღვანელს გიორგი ბაჩიაშვილს საკანში სცემეს.

შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრესცენტრის ინფორმაციით, გამოძიება დაიწყო სსკ-ის 115-ის მუხლის შესაბამისად, რაც თვითმკვლელობამდე მიყვანას გულისხმობს.

დავით გოგობერიშვილმა  თანამდებობა  ბაჩიაშვილზე საპატიმრო დაწესებულებაში ფიზიკური ძალადობის შემდეგ დატოვა. მასთან ერთად სამსახური დატოვა სპეციალური პენიტენციური სამსახურის პენიტენციური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილემ გია ქემოკლიძემაც.

ამ თემაზე:

გლდანის ციხის დირექტორი და პენიტენციურის მაღალჩინოსანი გაათავისუფლეს

See more

„ვერ წარმომიდგენია ქართველი, რომელიც იტყვის, რომ სუსტის მიმართ თანაგრძნობა არ მაქვს“, – ამბობს სიმონ ჯანაშია. განათლების ექსპერტი, „თავისუფლების მოედნის“ წევრი.

ის „ბათუმელებთან“ აფასებს „ოცნების“ პრემიერ-მინისტრის, ირაკლი კობახიძის განცხადებას იმის თაობაზე, რომ იქნება „ნული თანაგრძნობა“ იმ ადამიანების მიმართ, ვინც რუსთაველის გამზირზე 300 დღეზე მეტია ამ ქვეყნის ევროპული მომავლისთვის იბრძვის.

• ბატონო სიმონ, რას ამბობს ამით ირაკლი კობახიძე, როცა საუბრობს ნულოვან თანაგრძნობაზე ამ ქვეყნის მოქალაქეების მიმართ, რას ნიშნავს ეს?

რამდენიმე რამეზე ვფიქრობდი. ერთი ის, რომ ეს ადამიანი თითქოს არ არის ქართული კულტურის ნაწილი, თითქოს არ არის აღზრდილი ქართველებისთვის დამახასიათებელი ფასეულობებით. ვერ წარმომიდგენია ქართველი, რომელიც იტყვის, რომ სუსტის მიმართ თანაგრძნობა არ მაქვს.

თვითონ ხომ თვლის, რომ ეს ხალხი „რაღაც უმცირესობაა“, ხომ ასე წარმოუდგენს საზოგადოებას. მაგრამ საზოგადოებას რომ ეტყვის, თანაგრძნობა არ უნდა ჰქონდეთ ამ ხალხის მიმართ, იმას ვერ ხვდება, რომ ეს პირიქით იმოქმედებს საზოგადოებაზე?

მეორე არის ის, რომ რეალურად სუსტია თვითონ და იმიტომ საუბრობს ასე.

ჯერ დეკემბერში თუ იანვარში ამბობდა, რომ ახალ წლამდე და მერე აღარ იდგებიან რუსთაველზე, მერე ამბობდა 20 იანვარი და აღარ იქნებიან, ახლა ისევ თავიდან იწყებს ამაზე საუბარს.

მან მშვენივრად იცის, ვინ დგას იქ. თუმცა ისე უნდა გამოიყვანოს თითქოს ვიღაც უცხო ქვეყნის დაქირავებული, სულელი ხალხია, რაღაც მოძალადე, რადიკალი და ასე შემდეგ.

მე, მაგალითად, 4 ოქტომბერს ვნახე, როგორ მიდიოდნენ რუსთაველის აქციაზე კობახიძის მასწავლებლები. ანუ ის ხალხი, ვინც მას ასწავლიდა სკოლაში. თითქმის ყოველდღე ვხედავ მის თანაკლასელებს, სკოლელებს, ოჯახის ახლობლებს და ასე შემდეგ.

აი, ასე რომ ლაპარაკობს ადამიანი, რა თანამდებობაც არ უნდა ჰქონდეს, ეს ნიშნავს იმას, რომ რაღაც ან სოციალური პრობლემა აქვს, ან ფსიქიკური პრობლემა აქვს. ან ფსიქოლოგიურად არ არის მზად იმ თანამდებობისთვის, რომელზეც დანიშნეს და ეს თავში ავარდნილი ძალაუფლება ალაპარაკებს ასეთ რაღაცებს. და ეს უკვე საშიშია.

მე, პირადად, განვიცდი თუ არა იმას, აქვს თუ არა ჩემ მიმართ ირაკლი კობახიძეს თანაგრძნობა – არა. ეს საერთოდ არ მაინტერესებს. მე ის მაინტერესებს, რომ პრემიერ-მინისტრი ასრულებდეს კანონს. კანონის და კონსტიტუციის მიხედვით, ჩვენ ჯერ კიდევ არ დაგვიკარგავს უფლება, რომ გვქონდეს უფლებები და თავისუფლებები.

მაგალითად, ჩვენ გვაქვს უფლება, გამოვხატოთ პროტესტი ნებისმიერი რაღაცის წინააღმდეგ და მათ შორის, უსამართლო რეჟიმის წინააღმდეგ. ის თანაგვიგრძნობს ამ პროტესტში თუ არა,  საერთოდ არ მაინტერესებს.

სახელმწიფოც იმისთვის არსებობს, რომ ხალხი ერთმანეთს კი არ დაერიოს, როცა მეორე მხარეს რაღაც არ მოსწონს, არამედ არსებობდეს წესები. არჩევნებიც ამისთვის უნდა არსებობდეს. და თუ არჩევნებს გააუქმებ, სასამართლოს გააუქმებ, პროკურატურას გააუქმებ და ასე შემდეგ, მაშინ შეიძლება ვიღაცებმა იფიქრონ, რომ ერთადერთი იმაზე ვართ დამოკიდებული, ექნება რეჟიმს ჩვენ მიმართ თანაგრძნობა თუ არ ექნება.

ფეოდალურ სამყაროში ხომ არ ვცხოვრობთ, სადაც თუ ბატონს ჩვენ მიმართ თანაგრძნობა აქვს, არ გვშოლტავს და თუ არა აქვს, მაშინ შეიძლება გაგვყიდოს ან დილეგში ჩაგვსვას.

• სტალინური რეპრესიების დროსაც ხომ იგივე პოლიტიკა ჰქონდა რეჟიმს მათ მიმართ, ვისაც არ მოსწონდა საბჭოთა სისტემა. მაშინაც ყველას ეძახდნენ ხალხის მტერს, აგენტს და უცხო ძალებისგან მართულს, ვინც მიუღებელი იყო რეჟიმისთვის. ასე მოექცნენ ცნობილ პოეტებს, მწერლებს – ყველას, ვინც ამ ქვეყანაში რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ იბრძოდა. როგორ ფიქრობთ, კობახიძის ენით ახლაც რუსული რეჟიმი გველაპარაკება?

როცა ვამბობდი, რომ თითქოს უცხო კულტურა გველაპარაკება და ეს არ არის ქართული კულტურა, როცა კობახიძეს უსმენ, ამასაც ვგულისხმობდი.

მახსოვს, პირველად როდესაც მოვხვდით მოსკოვში, მე და ჩემი და ალბათ 10-11 წლისები ვიყავით და პირველი შთაბეჭდილება, რაც მქონდა მოსკოვზე, იყო ის, რომ ჩვენ თვალწინ მოხუც ქალს დაეყარა ხურდები მეტროს შესასვლელში. ჩვენ დავიხარეთ დასახმარებლად და საყვედური მივიღეთ მისგან: „უცხო ადამიანის ფულს როგორ იღებთო?“ მას ვერ წარმოედგინა, რომ ჩვენ თანაგრძნობა შეიძლება გვქონოდა მისდამი და დავხმარებოდით.

ამ კულტურისთვის შეიძლება გაუგებარია, რომ შეიძლება ადამიანი დააპატიმრონ და მე მის გამო დავდგე ქუჩაში. ის უცნობი ადამიანი რატომ შეიძლება გიყვარდეს, ხომ? უცნობი ადამიანისთვის სოლიდარობა სად გაგიგია? ამიტომ არის უცნაური, როცა ასეთ რაღაცას ისმენ საქართველოს პირველი პირისგან, რომ როგორ შეიძლება ეს ხალხი რაღაც იდეის გამო იდგნენ და არა ფულის გამო? სინამდვილეში, ის ვერ ხვდება, რომ იმ ხალხს, უმრავლესობას, სინამდვილეში აქვს სიმპათია იმ ხალხის მიმართ, ვინც თავის აზრს თამამად გამოხატავს და მათ ნაცვლადაც გამოხატავს. მათი სახელითაც გამოხატავს და მათი თანამოქალაქეების დასაცავადაც გამოხატავს.

მშვენივრად იცის, რომ მის პირისპირ ვიღაც აგენტურა, ვიღაც უცხო ქვეყნის დაქირავებული ხალხი კი არ დგას, არამედ დგას საზოგადოების საუკეთესო ნაწილი, მათ შორის ის ხალხი, რომელიც მას პირადად იცნობს.

კობახიძის ენით საუბარი, ზოგადად, დამახასიათებელია ნებისმიერი ავტორიტარული რეჟიმისთვის, იქნება ეს ჩინეთი, რუსეთი, საქართველო, კამბოჯა თუ სამხრეთ ამერიკის რომელიღაცა დიქტატურები. ნებისმიერმა დიქტატორმა, იმისთვის, რომ შეინარჩუნოს ძალაუფლება, უნდა გამოიგონოს მტერი, რომლისგანაც „დაიცავს“ საკუთარ სამწყსოს ან თანამოქალაქეებს.

ეს მტერი უნდა იყოს, როგორც შინამტერი, ისე უნდა იყოს გარემტერი და ამ გამოგონილ მტერთან ბრძოლაში უნდა სცადოს ხალხის კონსოლიდირება. მაგრამ ჩვენთან მაგას ვერ ახერხებს, იმიტომ, რომ ვერ დააჯერეს საკუთარ მომხრეებსაც კი, რომ მაგალითად, ის პატიმრები, რომლებიც ციხეში სხედან, ნამდვილად დამნაშავეები არიან.

ვერ მუშაობს მათი პროპაგანდა, რომ ეს ხალხი უცხო ქვეყნის აგენტები არიან, როდესაც ივანიშვილი მთელი ცხოვრება რუსეთში ცხოვრობდა. ან მათი მთავარი პროპაგანდისტი ირაკლი რუხაძე საერთოდ ამერიკის მოქალაქეა. ანუ ჩვენ რანაირად ვართ უცხო ქვეყნის აგენტები?

ვერ დააჯერებ სკოლის დირექტორს, რომ მე უცხო ქვეყნის აგენტი ვარ, რადგან მასთან ვმუშაობდი, რაღაცაში ვეხმარებოდი, რომ მეტი გამოცდილება მიეღო.

• არც საფრანგეთის მოქალაქეობაზე უთქვამს უარი ივანიშვილს, როგორც ვიცი.

არ უთქვამს. და ეს უცხო ქვეყნის მოქალაქეები ჩვენ გვეუბნებიან, რომ ჩვენ ვართ თურმე უცხო ქვეყნის აგენტები.

• ივანიშვილის რეჟიმი ცდილობს, კრიმინალად გამოაცხადოს სამშობლოს დაცვა, რამდენად შესაძლებელია ეს?

შეუძლებელია, რომ მათ დაარწმუნონ საკუთარი მომხრეებიც კი ამაში. საკუთარი თვალით ხედავს ადამიანი, რამდენი კაცი დგას რუსთაველზე რეალურად. საკუთარი თვალით ნახა ივანიშვილმა, როგორ ემზადებოდა ხალხი 4 ოქტომბრისთვის, რომ მისულიყო და გაეპროტესტებინა. ამიტომაც ებმებოდა ენა ინტერვიუს დროს და ვერ აყალიბებდა საკუთარ აზრს.

ამაზე ნერვიულობს მაგალითად მიხეილ ყაველაშვილიც, რომელიც ეუბნება ჟურნალისტს, რატომ არ მაღიარებ პრეზიდენტადო. ანუ თქვი, რომ მე ვარ ნამდვილად პრეზიდენტიო. როცა ძალაუფლება არ გაქვს, მაშინ ცდილობ ძალაუფლების პერფორმანსი ჩაატარო.

• რეალურად, ძალაუფლებას ხალხი აძლევს ხელისუფლებას, ხომ? ამას ვერ ჰპატიობს „ქართული ოცნება” ხალხს, რომ მას არ მისცა ძალაუფლება, არ აღიარა ხელისუფლებამ მისი რუსული პოლიტიკის გამო?

თანამედროვე სამყაროში ძალაუფლება არ მოდის ღვთიური წარმომავლობისგან, როგორც ეს იყო ფეოდალურ სამყაროში, მაგალითად. ეს ხალხი არ არის ღმერთის ხელდასხმული ამ თანამდებობაზე. ერთადერთი წყარო ძალაუფლების დღევანდელ სისტემაში არის ხალხი და როცა ხალხის მხარდაჭერას ვერ იღებ, მერე ხარ ისტერიკაში და იწყებ იმის მტკიცებას, რომ ყველა შენ გარშემო არის მოღალატე, ყველას უნდა ებრძოლო, რომ თურმე საერთოდ არ არიან ესენი ადამიანები და ასე შემდეგ. როგორც კალაძემ თქვა ხომ, არ არიან ესენი ქალებიო – აქციის მონაწილეებზე.

ეს მეთოდია, რომ შენი მოწინააღმდეგე არ მიიჩნიო ადამიანად, რომ მას თითქოს არ აქვს ღირსება, ამიტომ შეგიძლია დააპატიმრო, სამსახურიდან გააგდო, ქუჩაში სცემო, ფიზიკურად  გაუსწორდე და ასე შემდეგ. ან მოუწოდო, რომ წავიდეს ამ ქვეყნიდან, იმიტომ, რომ ხელს გიშლის ძალაუფლების შენარჩუნებაში.

მათ იციან, რომ თუ ვერ მიიღებენ ლეგიტიმაციას ხალხისგან, თუ საერთაშორისო ლეგიტიმაციას ვერ მიიღებენ, ვერასდროს დარჩებიან ხელისუფლებაში და ეს აღელვებთ.

როცა ხელისუფლება ამბობს, რომ არანაირად არ თანაუგრძნობს მოქალაქეს, თუნდაც იმაში, რომ უსამართლოდ აკრიტიკებდეს მას, ასეთ შემთხვევაში, ის საერთოდ უარს ამბობს იმაზე, რომ მას ერქვას ხელისუფლება.

ანუ ის ხელისუფლება კი არ არის, არამედ ვიღაც ჯიბგირი, რომელიც საკუთარი კუნთებით საზღვრავს, ვინ არის მისი სწორი და ვინ არა.

ამ ქვეყანაში თითოეულ მოქალაქეს აქვს ღირებულება და განსაკუთრებით თამამ მოქალაქეს, ვისაც უნდა, რომ მომავალი შეცვალოს და არა რაღაც ფული მოიპაროს, რაღაც დემაგოგიას ეწეოდეს ყოველდღე. მაგალითად, ექიმი ვაჟა გაფრინდაშვილი რომ დგას რუსთაველზე და თავის მნიშვნელოვან დროს ხარჯავს იმისთვის, რომ ეს ქვეყანა დააბრუნოს ნორმალურ გზაზე, ამას ეუბნება კობახიძე, რომ მე საერთოდ არანაირი ემპათია არ მაქვს შენ მიმართო?

რამდენი ადამიანი ჰყავს ვაჟას გადარჩენილი. ცხინვალშიც ჩავიდა, რომ ადამიანები იქიდან გამოეყვანა და რანაირად შეიძლება ამ ადამიანზე თქვა, რომ ის არ არის ღირებული.

როცა ასეთი ენით ლაპარაკობს პრემიერ-მინისტრი, ეს ნიშნავს, რომ მოუწოდებს სხვებს, თავის ქვეშევრდომებს, რომ გაუსწორდით ამ ადამიანებს, გაძლევთ სანქციას.

როცა მე, ვერაზე, მელიქიშვილის გამზირზე, ვიღაც ფიზიკურად დამესხა თავს, ვნახე, რომ ეს თავდამსხმელი ჩემს მეგობართან მუშაობს ერთ-ერთ გამგეობაში. ქმნიან მტრულ გარემოს, რომ არავის ენდო.

• ასეთი მტრული გარემოს შექმნაც ხომ რუსულ და საბჭოთა რეჟიმებს ახასიათებდა?

ხელისუფლების სტრატეგია არის, რომ მუდმივად შექმნას კრიზისი და კრიზისი უნდა იყოს მრავალფეროვანი, რომ არა ქვეყნის განვითარებაზე, არამედ თავის დაცვაზე იყო კონცენტრირებული.

• სულ ვსაუბრობდით იმაზე, რომ ვერ გაზრდი წესიერ, პასუხისმგებლიან საზოგადოებას, თუ ადამიანს ბავშვობიდან არ ასწავლი ემპათიას, თანადგომას. ახლა ვხედავთ, რომ კობახიძე ამ ყველაფრის საპირისპიროს აჩვენებს ხალხს. ნული მგრძნობელობა მათ მიმართ, ვინც შენთვის მიუღებელია. ეს ძალიან ცუდი მაგალითია?

ეს რიტორიკა მახსენებს სკოლის მჩაგვრელებს. ბულერებს, რომლებიც ცდილობენ საკუთარი თავი დაიმკვიდრონ სხვისი დაჩაგვრით. როცა გრძნობენ, რომ თავად არიან სუსტები, არარაობები, მაგრამ ცდილობენ სხვისი თანდასწრებით გცემონ, დაგამცირონ, ცდილობენ მათზე სუსტს გაუსწორდნენ სხვის დასანახად.

ასეთ რამეს ყოველთვის აკეთებს ადამიანი, რომელსაც ჰგონია, რომ ეს მოუტანს მას დიდებას და სახელს. სინამდვილეში, ეს ადამიანები როცა სკოლას დაამთავრებენ, ნახავ, რომ 20 წლის შემდეგაც არარაობები არიან. ვერასდროს იმკვიდრებენ საკუთარ ადგილს საზოგადოებაში.

იმიტომ, რომ ვერასდროს ლახავენ ფსიქოლოგიურად იმ პრობლემას, რომ საკუთარი თავის დამკვიდრებისთვის სხვისი დაჩაგვრა მოუწიათ.

რობესპიერს მიეწერება ასეთი გამოთქმა, რომ ხიშტები სასარგებლოა ძალაუფლების მოპოვებისთვის, მაგრამ ზედ ჯდომა მაინცა და მაინც სასიამოვნო არ არის. ამიტომ ეს უნდა გააცნობიეროს „ოცნებამ“, რომ შეუძლებელია ხიშტებზე დაამყარონ თავიანთი ძალაუფლება, რადგან ეს აუცილებლად მათ წინააღმდეგ იმოქმედებს.

„ირაკლი კობახიძის ეს განცხადება არის მცდელობა, საზოგადოების აბსოლუტური დეჰუმანიზება მოხდეს, სადაც აგენტები არ იმსახურებენ არანაირ თანაგრძნობას. მეორე მხრივ, ეს არის დაშინების მცდელობა, რომ ჩვენ აი, ყველა მეთოდს გამოვიყენებთ და არაფერზე გავჩერდებით,“ – მიიჩნევს გოტა ჭანტურია.

გოტა ჭანტურიას ირაკლი კობახიძის განცხადებაზე ვესაუბრეთ: „ნულოვანი თანაგრძნობა – ამას იმსახურებენ ეს ადამიანები“ – განაცხადა „ოცნების“ პრემიერმა პროევროპულ აქციებზე საუბრის დროს.

„კობახიძე ცდილობს  ყველას ერთი იარლიყი მიაკრას: აგენტია, უსამშობლო. ეს დიქტატურისთვის დამახასიათებელი მოქმედებაა. საბჭოთა კავშირშიც იყო საუბარი ხალხის მტრებზე – ხალხის მტრად მოიხსენიებდნენ ყველას, ვისაც განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა. დღეს იხსენებდნენ მუამარ კადაფს, რომელიც ასევე საუბრობდა იმაზე, რომ პროტესტის წინააღმდეგ არანაირი თანაგრძნობა არ უნდა გვქონდეს. ეს ენა არ არის ახალი,“ – გვითხრა გოტა ჭანტურიამ

„ბათუმელებმა“ გოტა ჭანტურიასთან ინტერვიუ ჩაწერა, ის პროევროპული აქციების აქტიური მონაწილე და მოძრაობის „სოციალური დემოკრატიისთვის“ წევრია.

• ბატონო გოტა, როგორ აღიქვით ირაკლი კობახიძის აქცენტი „ნულოვან თანაგრძნობაზე“. მან ეს ფრაზა ზედიზედ რამდენჯერმე ახსენა. „უცხოური აგენტები ვერ დაიმსახურებენ ვერავითარ თანაგრძნობასო“.

მოულოდნელი ამაში არაფერი არ არის: ეს ადამიანი პრინციპში თანაგრძნობას ან რაიმე ტიპის ადამიანობას ისედაც არ ამჟღავნებდა. ახალი ის არის, რომ პრაქტიკულად რეპრესიების ახალი ტალღა დაანონსდა, რაღაც ახალ სტრატეგიაზე გადადიან.

ეს განცხადება ასევე შეგვიძლია აღვიქვათ, როგორც ერთგვარი დაშინების მცდელობა. „ოცნებას“ სურს წინააღმდეგობის მორალურად გატეხა. იგივე 4 ოქტომბრის აქციაზე რაც იყო შეცდომა და ავანტიურა, ამაში არ მონაწილეობდა დიდი ნაწილი აქტიურად, მაგრამ „ოცნების“ რიტორიკაა, რომ ამაზე გააკეთოს აქცენტი.

კარგად გვახსოვს, რომ წლების განმავლობაში ირაკლი კობახიძე წარმოადგენდა გაეროს განვითარების პროგრამას, USAID-ს და ასე შემდეგ. ამიტომაც, როცა კობახიძე საუბრობს უცხოურ აგენტებზე, ეს სრულიად სამარცხვინოა ე.წ. პრემიერის მხრიდან, თუმცა ჩვენ ეს დარტყმა სერიოზულად უნდა მივიღოთ და რეფლექსიაც მოვახდინოთ. ჩვენ გვჭირდება რეფლექსია 4 ოქტომბერზე: რატომ მოხდა ის, რაც მოხდა, ახლა რა უნდა გავაკეთოთ და ასე შემდეგ.

კობახიძის ეს განცხადება არის მცდელობა, საზოგადოების  დეჰუმანიზება მოხდეს, სადაც აგენტები არ იმსახურებენ არანაირ თანაგრძნობას. მეორე მხრივ, ეს არის დაშინების მცდელობა, რომ ჩვენ აი, ყველა მეთოდს გამოვიყენებთ და არაფერზე გავჩერდებით. იმის მიყოლება, რომ კანონის და კონსტიტუციის ფარგლებში იმოქმედებენ თურმე, ამის საუკეთესო გამოვლინებაა გელა ხასაიას დაკავება.

• თქვენი დაკვირვებით, რატომ დასჭირდა ირაკლი კობახიძეს ეს გზავნილი?

კობახიძე ცდილობს ყველას ერთი იარლიყი მიაკრას: აგენტია, უსამშობლო. ეს დიქტატურისთვის დამახასიათებელი მოქმედებაა. საბჭოთა კავშირშიც იყო საუბარი ხალხის მტრებზე – ხალხის მტრად მოიხსენიებდნენ ყველას, ვისაც განსხვავებული მოსაზრება ჰქონდა. დღეს იხსენებდნენ მუამარ კადაფს, რომელიც ასევე საუბრობდა იმაზე, რომ პროტესტის წინააღმდეგ არანაირი თანაგრძნობა არ უნდა გვქონდეს. ეს ენა არ არის ახალი.

ჩვენ უნდა გვჯეროდეს ძალის და გამარჯვების, მაგრამ მოწინააღმდეგის აღქმაც რეალობასთან ახლოს უნდა იყოს. 4 ოქტომბერიც ზუსტად ეგ იყო: საზოგადოების ნაწილმა არარეალისტურად შეხედა „ოცნებას“, ავანტიურას დაუჯერა.

• რა ეტაპზე გადადის ახლა წინააღმდეგობა და მეორე მხრივ, „ოცნების“ რეჟიმი?

„ოცნება“ ცდილობს, ყველა, ვისაც აქვს პროტესტი, ერთი იარლიყის ქვეშ მოაქციოს, უსამშობლოებად გამოაცხადოს, გააბაიბუროს პროტესტი, თითქოს მნიშვნელოვანი არც არაფერი ხდება, სადღაც 50, თუ 100 კაცი დგას.

რეალურად „ოცნებამ“ კარგად იცის, რომ არც 50 და არც 100 ადამიანი არ დგას საპროტესტო აქციაზე. მოსახლეობის უმრავლესობა მათი წინააღმდეგაა: პროფესორები და მასწავლებლები, ექიმები, თუ ჟურნალისტები, მწერლები, პოეტები, მუსიკოსები… ჩვენ ვართ საზოგადოება, რომელიც ერთ იდეაზე ვთანხმდებით – საქართველოს იდეაზე. ეს „ოცნებამ“ ძალიან კარგად იცის და ეს აწუხებს სწორედ. ამიტომაც, სურთ, რომ თანაგრძნობა გაუფასურდეს. იმის ნაცვლად, რომ ვთქვათ, რაღაც შეკავშირებაზე იყოს ორიენტირებული, პირიქით, დაქსაქსულობა, არასოლიდარულობა, არანაირი ემპათია, ზუსტად არანაირი თანაგრძნობა, მხოლოდ ზიზღი, აი, ესაა, რასაც აღვივებენ და სჭირდებათ: ზიზღი და დეჰუმანიზაცია.

ამ ყველაფერს თავისი გავლენა აქვს, იქნება ეს ფსიქოლოგიური წნეხი, თუ ფიზიკური. ყველა ვხედავთ, ემიგრაცია როგორ მწვერვალზეა ასული, რამდენი ტოვებს ქვეყანას, ჩაიკეტა სივრცე კრიტიკული მსჯელობისთვის, კითხვებისთვის, დისკუსიისთვის. ყველაფერი დამოკიდებულია „ოცნების“ დღის წესრიგზე.

ახალი პოლიტიკური შინაარსის შეთავაზების გარეშე ძალიან რთული იქნება ამ ბრძოლაში განვითარება გვქონდეს. უკმაყოფილება ყველგანაა, მაგრამ ამის გამოხატულება ნაკლებად ხდება. მაგალითად, ფასები ყველას აწუხებს, რომელიც კატასტროფულად არის გაზრდილი და ადამიანებს პურის ფული არა აქვთ, მაგრამ ამის პოლიტიზება ნაკლებად ხდება. ეს თუ არ გავაკეთეთ, მხოლოდ რუსთაველით შემოსაზღვრა, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია და თუნდაც მხოლოდ გეოპოლიტიკურზე აქცენტის გაკეთება, რომ აი, რუსულია ხელისუფლება, ეს, ჩემი აზრით, შორს ვერ წაგვიყვანს.

ჩვენ რაღაც უნდა გადავიაზროთ და შესაბამისად ვიმოქმედოთ. აუცილებელია, ამ პროტესტის გაფართოება და ახალი პოლიტიკური შინაარსის შემუშავება.

აუცილებელია გააქტიურება რეგიონებში. ამ აქტიური მუშაობის და მოსახლეობასთან პირისპირ კომუნიკაციის გარეშე რთული იქნება რამე გამოვიყვანოთ.

იმაზე ლაპარაკი, რომ აგერ, ჩამოიშლება რეჟიმი – ასეთი ლოზუნგების ენა უნდა დასრულდეს. ეს ძველი პოლიტიკური კლასიც, ჩემი აზრით, უნდა ჩავანაცვლოთ… ჩვენი ჩათვლით, უნდა ავიღოთ მეტი პასუხისმგებლობა, ინიციატივა, რისკიც გავწიოთ. ნუ, ეს რისკი არ გვაკლია ისედაც, მაგრამ მეტი რისკი უნდა ავიღოთ, სხვანაირად ერთი და იგივე წრეზე ვიტრიალებთ.

ახალი ფაზა იწყება ნამდვილად. ჩვენი ამოცანაა, გამოვკვეთოთ ჩვენი იდენტობა და შევქმნათ ახალი პოლიტიკური შინაარსი, სადაც ხალხის წუხილები იქნება გამოხატული.

ეს ყველაფერი უნდა მოხდეს ხალხის ჩართულობით. ხალხს ყველაფერი მართლა ძალიან კარგად ესმის, მაგრამ ეს არ არის ერთდღიანი პროცესი. ეს ყველაფერი მოითხოვს ყოველდღიურ შრომას და აქტიურობას, ასევე რაღაც დროსაც და მესმის, რომ ეს დრო ჩვენ არ გვაქვს, მაგრამ რაღაც ნაბიჯებს ჩვენ უბრალოდ ვერ გადავახტებით. რაღაც სასწაული ვერ მოხდება და, მაგალითად, მეგობარი აქტიც რომ მიიღონ, მხოლოდ ამაზე ვერ ვიქნებით დამოკიდებული. საჭიროა ხალხთან აქტიურად მუშაობა.

ამ თემაზე:

“0 თანაგრძნობა – მსხვერპლი შეიძლება ნებისმიერი ჩვენგანი იყოს” | ალექს ჩიღვინაძის მოსაზრება

See more

„ირაკლი კობახიძეს სურს, რომ აქციებზე აღარ გამოუცხადონ სოლიდარობა, მაგალითად, ადამიანებს, როცა მათ ასისხლიანებენ და ეს ხდებოდა რამდენიმე თვის წინ, არ უნდა მივაქციოთ ყურადღება იმას, რომ ვიღაც შველას ითხოვს, ეს ყველაფერი უნდა დავაიგნოროთ და ვიღაცას რომ ლოყა აეწვა თურმე ერთი პატარა სილის გაწვნით, ამაზე შევადგინოთ კრიმინალური საქმე,“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ ექიმი ნათია ხარატი, „თავისუფლების მოედნის“ ერთ-ერთი ლიდერი. მას „ქართული ოცნების“ პრემიერის ახალ განცხადებაზე ვკითხეთ – ირაკლი კობახიძე „ნულოვან თანაგრძნობას“ აანონსებს.

რას ნიშნავს კობახიძის გზავნილი „ნულოვან თანაგრძნობაზე“? – ამ თემაზე ესაუბრა „ბათუმელები“ ნათია ხარატს.

• ქალბატონო ნათია, როგორ აღიქვით „ოცნების“ პრემიერის გზავნილი „ნულოვან თანაგრძნობაზე“? „უცხოური აგენტები ვერ დაიმსახურებენ ვერავითარ თანაგრძნობას… ნული თანაგრძნობა ამ ადამიანების მიმართ“ – აცხადებს ირაკლი კობახიძე

ფლეშბექი მაქვს ამ ფრაზაზე, პირველ რიგში, „ნულოვან ტოლერანტობაზე“, რომელიც თქვა თავის დროზე მიხეილ სააკაშვილმა ნარკომომხმარებლებთან დაკავშირებით და ამაზე ატყდა მთელი ამბავი. დღესაც ახსენებენ ამ ფრაზას სააკაშვილს, რომელიც მან ახსენა რამდენიმე წლის წინ. მაშინ ამას მოჰყვა აღშფოთება.

„ოცნებისგან“ ერთი მეორეზე ბოროტი განცხადებები კეთდება – სიძულვილის გამღვივებელი. ეს ნულოვანი თანაგრძნობა მაგონებს ასევე 1937 წელს – უფრო და უფრო ვუახლოვდებით. ადამიანების ასე გამეტება და თავში დამიზნებით ნასროლი ტყვიები, მეტი სხვა რა უნდა იყოს?!

კობახიძის ეს ფრაზა აჩვენებს ჩემთვის იმას, როგორ ვერ აღიქვამს რეალობას. რა 100 და რა 150 კაცი? 150 000 და 150 ერთი და იგივეა? თუ 200 ათასი კაცის ხმით შეიძლება თბილისის მერი გახდე, რატომ ვერ შეიძლება ხედავდე 200 ათას კაცს, რომელიც ქუჩაში გამოდის? დღეს ამ პროტესტშია ნებისმიერი პროფესიის ადამიანი: ექიმი, მასწავლებელი, თუ საჯარო მოხელე და გვეუბნებიან, 15 სულელი დგასო.

• კობახიძე ამ განცხადებით პროცესის უფრო მეტად რადიკალიზებას ცდილობს? არის ეს გზავნილი „ოცნების“ მხარდამჭერების მიმართ?

კობახიძე ცდილობს, რომ შეაშინოს და კიდევ უფრო გაყოს შუაზე მოსახლეობა. ჩემთვის ეს საგანგაშო სიგნალია – ძალიან მძიმედ აღსაქმელი.

„ოცნება“ ციფრებით მანიპულირებს და ზიზღისკენ, დაუნდობლობისკენ მოუწოდებენ მხარდამჭერებს.

შეადარონ მარტივად: რა მოუტანა ევროპამ საქართველოს და რა – რუსეთმა. ვისი ფულით ფინანსდებოდა არაერთი სასარგებლო პროექტი,  სამინისტროებიც კი, ვისი ფულით გაიყვანეს ბაქო-ჯეიჰანი?! ყველა მასშტაბური პროექტი საქართველოში მსოფლიო ბანკსა და ევროკავშირის მხარდაჭერაზეა დამოკიდებული. თავად რა საშუალებებით დადიან ევროპაში აქეთ-იქით და ასწავლიან თავიანთ შვილებს? თვითონ მუშაობდნენ იმ NGO სექტორში წლების მანძილზე და ამ დროს ჩვენ გულწრფელი სულელები ვყოფილვართ თურმე, რომლებიც ამდენი დღეა ვართ საპროტესტო აქციაზე და ვითხოვთ ევროპულ მომავლის გადარჩენას.

• რის მიღწევას ცდილობს ამ მეთოდით „ოცნება“, თქვენი აზრით?

თანაგრძნობის და სოლიდარობის გაქრობას, მაგრამ სოლიდარობა არ გაქრება. ეს განცხადებები შეურაცხყოფას აყენებს ადამიანებს, რომელიც ძალიან კარგად არის გარკვეული, რაშიც არის საქმე, იმის მიუხედავად, რომ ამდენი წელია პროპაგანდისტული ტელევიზიებით ჰიბრიდული ომი გრძელდება საქართველოში. სამწუხაროა, რომ ამას დიდი ხანი ვაიგნორებდით ყველა და სათანადო ყურადღებას არ ვაქცევდით.

ეს და სხვა მსგავსი ბოროტი გზავნილები არის გათვლილი იმ ადამიანებზე, რომლებმაც არ იციან, როგორ მოახერხონ საინფორმაციო წყაროების დივერსიფიცირება, ისინი მართლაც ინფორმაციულ ვაკუუმში არიან. ეს განცხადება არის ორიენტირებული სიძულვილზე და წარსულის მინიშნებაზე, რომ ამას ჰქონდეს გამოძახილი.

ირაკლი კობახიძეს სურს, რომ აქციებზე აღარ გამოუცხადონ სოლიდარობა, მაგალითად, ადამიანებს, როცა მათ ასისხლიანებენ და ეს ხდებოდა რამდენიმე თვის წინ, არ უნდა მივაქციოთ ყურადღება იმას, რომ ვიღაც შველას ითხოვს, ეს ყველაფერი უნდა დავაიგნოროთ და ვიღაცას რომ ლოყა აეწვა თურმე ერთი პატარა სილის გაწვნით, ამაზე შევადგინოთ კრიმინალური საქმე.

• თქვენთვის რა გამოჩნდა 4 ოქტომბერს: ამომრჩევლის დიდი ნაწილი არჩევნებზე არ გამოცხადდა, სამაგიეროდ ვნახეთ ისევ ხალხმრავალი აქცია რუსთაველზე… რა ეტაპზე უნდა გადავიდეს წინააღმდეგობა?

ხალხი გამოდის იგივე რაოდენობით ქუჩაში, როგორც ეს ხდებოდა ადრე. მართლაც წარმოუდგენელია 300 დღე გრძელდებოდეს პროტესტი და ადამიანები ისევ იდგნენ ქუჩაში. დაფინანსებას როცა იგონებენ და იტყუებიან, რომელი დაფინანსება აუვიდოდა ამას? ადამიანები ზოგჯერ სამსახურებიდან რომ მოდიან, ან ვერ მოდიან აქციაზე, იწერებიან, სამწუხაროდ, დღეს ვერ მოვდივართო.

4 ოქტომბრის აქციაზეც ჩანდა, რომ ქართველ ადამიანს ფარ-ხმალი არ დაუყრია და ისევ ბრძოლის რეჟიმშია. ჩვენ მდგრადობით ვაძლიერებთ ამ პროტესტს. ეს პროცესი აჩვენებს იმას, რომ ეს ადამიანები არასდროს არ დანებდებიან და არასდროს არ გახდება საქართველო რუსეთი.

თუნდაც, აი, ეს არჩევნები, რომელიც სიყალბე იყო თავიდან ბოლომდე. ერთ-ერთი ევროპელი ლიდერი წერდა, რუსეთს რაზეც 12 წელი დასჭირდა, საქართველოში 12 თვეში გააფორმესო.

მაგრამ ხალხი არ ნებდება და ეს არის იმედისმომცემი. ჩამოიშლება ის სახელმწიფო, რომელსაც გვერდში არ უდგას ხალხი. უბრალოდ მტკივნეული იქნება ეს ჩამოშლა, ბოლო-ბოლო ეს პროცესი რაღაც კრიზისამდე მიგვიყვანს.

ამ თემაზე:

“0 თანაგრძნობა – მსხვერპლი შეიძლება ნებისმიერი ჩვენგანი იყოს” | ალექს ჩიღვინაძის მოსაზრება

See more

„2019 წლიდან ქუჩაში ვდგავარ. ნამახვანჰესის აქციების თანამონაწილეც ვარ და ყველა იმ პროტესტის, რაც ბოლო წლებში ქვეყანაში მიმდინარეობდა.

ხშირად ვარ რუსთაველზე და მჯერა, რომ გავიმარჯვებთ, სხვანაირად არც ვუყურებ ამ პროცესს“- ამბობს 33 წლის ბექა ხალიბეგაშვილი.

სამართალმცოდნე ბექა ხალიბეგაშვილს „ბათუმელები“  ახალი ოპოზიციური ძალების გაჩენის შესაძლებლობასა და საჭიროებაზე ესაუბრა.

• ბექა, საზოგადოების დაკვეთა, გაჩნდეს ახალი ოპოზიცია, ახალგაზრდების ჩართულობით, დაფუძნებული მკაფიო ღირებულებებსა და პრინციპებზე, ისევ არსებობს. თქვენ როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქე, ახალგაზრდა კაცი, როგორ უყურებთ პოლიტიკაში ახალი ძალების გამოჩენას და რამდენად შესაძლებელია ეს არსებული რეჟიმის პირობებში?

ბოლო პერიოდში ყველაზე მეტად რასაც ვითხოვ, არის ის, რომ მედიაში გაჩნდეს ახალი სადებატო სივრცეები და ეთერები მუდმივად არ დაეთმოთ იმ პოლიტიკურ სახეებს, ვისგანაც ვერასდროს ვისმენთ სიახლეს.

ფაქტია, რომ დღეს არსებული პოლიტიკური ოპოზიცია ძალადაკარგულია და ვერ ახერხებს ცვლილებებს. თუმცა ასეთ მდგომარეობებს მიჩვეულია ჩვენი საზოგადოება, რადგან ასე ხდებოდა 2012 წლამდეც, როცა ოპოზიცია ვერ ახერხებდა ხელისუფლების ცვლილებას, სანამ არ გამოჩნდა ივანიშვილი და თავად არ შემოიკრიბა მაშინდელი ოპოზიცია პოლიტიკური მრავალფეროვნების მოსაჩვენებლად.

დღეს ოპოზიციური პარტიების პრობლემა არის ის, რომ ერთ ადამიანზე არიან დამოკიდებული და თუ ლიდერი ციხეშია, პარტიებს არაფრის გაკეთება შეუძლიათ. ამიტომ, ეს ორ-სამკაციანი პარტიების ამბავიც უნდა დასრულდეს. არ შეიძლება ერთ ადამიანზე იყოს პარტიული პოლიტიკა დამოკიდებული. ეს ხდება მაშინ, როცა ადამიანები არანაირი იდეის გარშემო არ ერთიანდებიან.

როცა ხაზარაძე გამოჩნდა პოლიტიკაში, მის გარშემო ადამიანები შეიკრიბნენ ფულის და არა იდეის გამო. არაერთ ადამიანს ვიცნობ, ვინც ხაზარაძესთან რაღაც პარტიულ კავშირშია და არანაირი იდეური კვეთა არ აქვს.

გახარია გამოჩნდა და გარკვეული ადამიანები მხოლოდ იმიტომ შემოიკრიბა, რომ ყოფილი პრემიერი იყო, თორემ ვინ არის გახარია და რა პოლიტიკური ხედვები აქვს, ან რა ხედვის ადამიანები ჰყავს პარტიაში, არ იციან.

პარტიას ლიდერი ჰყავს ციხეში და პარტიის წევრმა არ იცის რაზე ილაპარაკოს. ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმას, რომ ეს ადამიანები რაიმე კონკრეტული იდეოლოგიით არ არიან გაერთიანებული, არ აქვთ განვითარების, პოლიტიკური პროცესის გეგმა. ღირებულებებსა და სწორ პარტიულ ხედვებზე დაფუძნებულმა ოპოზიციამ იცის როგორ მოიქცეს, თუ ლიდერი ქვეყნიდან გადის, პატიმრობაშია და ასე შემდეგ, იციან, როგორ აგრძელებენ გზას.

• თქვენ ფიქრობთ, რომ პარტია, რომელსაც ლიდერის გარეშე არანაირი ქმედება არ შეუძლია, ის არ არის რეალურად პარტია?

დიახ. მე ვამბობ, რომ პარტია, რომელსაც ერთი დაჭერილი ლიდერის გამო წარმოდგენა არ აქვს რა გააკეთოს, არ არის სტრუქტურულად, იდეურად ერთ ორგანიზმად ჩამოყალიბებული. პარტია ხომ არ არის სამეგობრო, საძმაკაცო და ნაყიდი ხალხი შემოიკრიბო და შენ თუ რამე დაგემართა, დანარჩენებმა არ იციან რა მოიმოქმედონ.

გასაგებია, რომ ჩვენს ქვეყანაში განსაკუთრებით არსებობს ლიდერის კულტი, მაგრამ ლიდერს ყოველთვის ჰყავს გუნდი, ხომ?! რომელსაც უზიარებ გეგმას, აძლევ მიმართულებას.

რუსთაველზე დგომის დროს პარტიების ბევრი წევრი გავიცანი და რა იდეის გარშემოა გაერთიანებული, არ იციან. „საქართველოსთვის ვიბრძვი“, „მინდა კარგი ცხოვრება“, – გეტყვის, მაგრამ ამას ნებისმიერი აქტივისტი იტყვის. რა ნაბიჯები უნდა გადავდგათ და როგორ უნდა მივიდეთ რაღაც კონკრეტულ შედეგამდე, ამაზე პასუხები არ აქვთ. განათლების სისტემა იქნება, კულტურა თუ ეკონომიკა, არაფერზე მიდის განხილვა. ამიტომ გაჩნდა ეს სადღეგრძელოები, რაც მხოლოდ მოტივაციას ემსახურება და არა შედეგს.

• „ოცნების“ რეპრესიები ყოველდღიურად იზრდება ქვეყანაში. დაანონსებულია დაპატიმრებები, ხორციელდება ტერორი ყველა მიმართულებით. ამ მოცემულობაში რამდენად გჯერათ ისეთი ოპოზიციის დაბადების, რომელიც შეძლებს ხალხის ნდობის მოპოვებას და მიტაცებული სახელმწიფოს არჩევნების გზით დაბრუნებას?          

„ოცნების“ ხელისუფლება, კობახიძე, პროტესტში მყოფ ხალხს სწორედ დღეს არსებული ოპოზიციის სახელით აშავებს. ამაზე მუშაობს პროპაგანდა, რადგან საზოგადოებაში ნდობადაკარგული ოპოზიციის სახეები გვყავს და „ოცნების“ ბევრი მხარდამჭერიც ამას იმიზეზებს, რომ აი, სხვა არ არის არავინ და იმიტომ უჭერს „ოცნებას“ მხარს.

• მაგრამ ფაქტია, რომ ახალი ძალები, მით უმეტეს ახალგაზრდები, არ მოდიან პოლიტიკაში და რატომ?

მე, მაგალითად, მყავს გუნდი და ყოველდღე ვიზრდებით. ძალიან მალე დავაანონსებთ კიდეც, რომ გავაკეთებთ ახალ პარტიას აუცილებლად. ჩვენ არ ვართ ადამიანები, რომლებიც ახლა უცებ დადგებიან და იტყვიან, რომ აგერ, შევქმენით პოლიტიკური პარტია და მორჩა.

ჩვენ ჯერ ვმუშაობთ შიდა საკითხებზე, ზუსტად იმ იდეაზე, რაც იქნება ჩვენი პარტიის ხედვა, ვმუშაობთ პროექტებზე სხვადასხვა მიმართულებით, თუ რა შეიძლება გაკეთდეს ამ ქვეყანაში და როგორ. ამის მერე ვაპირებთ იმის თქმას, რომ პარტია შევქმენით.

როცა ვიტყვით, რომ გუნდი ვართ, გუნდს უამრავი მიმართულებით უნდა გვქონდეს ნამუშევარი. დღეს რომ პოლიტიკური პროცესი არ მიდის საქართველოში, სწორედ ეს არის მიზეზი, რომ ადამიანები არ ერთიანდებიან, არ მუშაობენ ერთად.

• მახსოვს, ახალგაზრდებს ჰქონდათ ახალი პარტიების შექმნის მცდელობა, თუმცა მალევე გაქრნენ. ხშირია გადაბირების, მოსყიდვის, სუს-ის მხრიდან დაშანტაჟების და თუ დაშინების სავარაუდო შემთხვევები. ეს, ალბათ, უშლის ხელს ახალი ძალების გამოჩენას. ამაზე გაქვთ ნაფიქრი?

ამ ყველაფრისგან დაზღვეული ვერ იქნები, რომ ვიღაცას არ შემოგიგზავნიან, ვიღაც არ გადაწყვეტს პარტიის დატოვებას ან მოღალატე არ აღმოჩნდება. ერთადერთი გზა ამ ყველაფრისგან თავის არიდების მაინც არის ის, რომ იდეის გარშემო გაერთიანდნენ ადამიანები. ერთი ადამიანის პარტიიდან წასვლა იდეას ვერ ჩამოშლის, კონკრეტულ გეგმას ვერ ჩამოშლის. ყოველ შემთხვევაში, ეს რისკები გვექნება დაზღვეული.

ყოველდღე მიკავშირდებიან ადამიანები, რომ ახალი პარტია შეიქმნას და მათაც შეიტანონ წვლილი ამაში. მე ვინც გავიცანი, ძალიან ბევრი ციხეშიც კი წავიდა უკვე რაღაც იდეის გამო, ხომ?! იმიტომ, რომ იდეურად სჯერა იმის, რომ იბრძვის რუსეთის წინააღმდეგ და უნდა ამ ბრძოლაში გაიმარჯვოს.

ადამიანებმა საკუთარი თავი, ცხოვრება დადეს. ზოგი უცხოეთიდან ჩამოვიდა, მიატოვა იქ ყველაფერი, რომ აქ ჩართულიყო ბრძოლაში.

• რა დრო სჭირდება აი, ამ ახალი პოლიტიკური ძალების ამოქმედებას, ნდობის მოპოვებას და შედეგის დადგომას. ხომ არ მუშაობს დრო ხალხის წინააღმდეგ?

მედიასივრცეზე ძალიან ბევრი რამეა დამოკიდებული. მათაც ხომ იციან, რომ საზოგადოებაში სხვა რამეზეა დაკვეთა, ეთერს კი საათობით უთმობენ მოძველებულ სახეებს, ვისიც აღარ სჯერა ხალხს. ეს უნდა გაიაზრონ ტელევიზიებმა. იმედია, თავისუფალი სივრცეები შეიქმნება მედიებში.

• ხშირად გვესმის, რომ პოლიტიკას, პარტიის შექმნას დიდი ფული სჭირდება. თუმცა იმასაც ვხედავთ, რომ ამ დიდ ფულს სხვა ინტერესები მოჰყვება ხოლმე. თქვენ რას ფიქრობთ ამაზე და თუ გჯერათ დიდი ფულის გარეშე პოლიტიკის კეთების?

ჩვენ ისიც ვნახეთ, რომ როცა საზოგადოება რაღაცაში ხედავს გამოსავალს, მზად არის ეს გამოსავალი დააფინანსოს. და ისიც ვნახეთ, როცა ოლიგარქი ან ბიზნესი აფინანსებს რაიმეს, ამას მოჰყვება მათი პირადი ინტერესები და შემდეგ ხელს უშლიან ადამიანებს, რომლებიც იდეის გარშემო ერთიანდებიან.

ჩვენ გვქონდა რამდენიმე შემოთავაზება, მაგრამ არ დავთანხმდით ამას. ოფისიც საკუთარი ხარჯებით გვაქვს აღებული და სიმბოლური საწევროებიც გვაქვს დაწესებული, გვაქვს შემოწირულებები – 5, 10, 20 ლარით გვეხმარებიან ადამიანები, ახლობლები და რაღაც საჭიროებებს სწვდება.

აუცილებელია ადამიანებამდე მისვლა, უშუალო კონტაქტი და არა მხოლოდ არჩევნების წინ – ყოველთვის.

დღევანდელმა ოპოზიციამ ის შეცდომა დაუშვა, რომ არ იარეს რეგიონებში, არ შეხვდნენ ადამიანებს და „ქართულ ოცნებას“ დაუტოვეს პროპაგანდისთვის.

•    „ოცნება“ ადგილობრივ დონეზეც იყენებს ადმინისტრაციულ რესურსს.

გასაგებია, მაგრამ 40 მილიონზეა საუბარი, რომ დაიხარჯა ოპოზიციის მხრიდან და რაში დახარჯეს?! არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ მთელი საქართველო მოიარო?!

სცენების გაშლა და კონცერტების ჩატარება რომ არ დაეწყოთ, მაგას ჯობდა ჩასულიყვნენ რეგიონებში და ადამიანებს დალაპარაკებოდნენ. მით უმეტეს, სულ არის ამაზე კრიტიკა, რომ არ მიდიან ხალხთან.

• რეჟიმი ყოველთვის ცდილობს გააქროს პოლიტიკური ველიდან ყველა, ვისაც რაიმე წინააღმდეგობის პოტენციალი გაუჩნდება. თქვენი გუნდი არის მზად ამ გამოწვევისთვის? მით უმეტეს დღეს ჩვეულებრივი ამბავია დევნა, დაჭერა…

რა თქმა უნდა, არის რისკები. მით უმეტეს, როცა ტროლ-ბოტების ქარხანა მუშაობს და გვივარდებიან ხოლმე, როცა კრიტიკულ პოსტებს ვდებთ. მაგრამ ხალხს რეალური ცვლილებები სჭირდება და ეს ყველაფერში იგრძნობა.

• რუსთაველის პროტესტს როგორ უყურებთ, ფიქრობთ, რომ უნდა გაგრძელდეს?

პროტესტი აუცილებლად უნდა გაგრძელდეს, რადგან პროტესტი წყდება მაშინ, როცა უკეთესობისკენ იცვლება რაღაც, ხომ?! დღეს კი არაფერი იცვლება უკეთესობისკენ.

ოპოზიციური სპექტრი კიდევ უფრო ნადგურდება და რჩება ისევ ხალხი. მეც ძალიან ხშირად ვარ რუსთაველზე და პროექტიც გვქონდა – „საპროტესტო აუდიტორია“ ერქვა და ლექციებს ვატარებდით, სადისკუსიო სივრცე შევქმენით რუსთაველზე, მაგრამ ეს ყველაფერი უნდა გადაიზარდოს პოლიტიკურ პროცესში.

• გაქვთ გამარჯვების მოლოდინი, როგორც მოქალაქეს?

აუცილებლად. სხვანაირად არც ვუყურებ ამ პროცესს. რა დროც არ უნდა დასჭირდეს, ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა გავიმარჯვოთ.

თუმცა ფაქტია, რომ პროცესის გაგრძელებას სჭირდება ახალი ოპოზიცია, ახალი ხედვა, ახალი სახეები, ვისაც გაჰყვება ხალხი და გამოვა ქუჩაში.

• თქვენზე რა შეგიძლიათ, რომ გვითხრათ?

33 წლის ვარ. ოთხი წელი თსუ-ში ვისწავლე სამართალმცოდნეობა, შემდეგ პოლონეთში საერთაშორისო ურთიერთობებზე ვსწავლობდი. მაგისტრატურა კი ილიაუნიში დავამთავრე.

დევნილი ვარ ახალგორიდან. 2017 წელს წეროვანის დასახლებიდან მცხეთის საკრებულოს მაჟორიტარიც ვიყავი „ქართული ოცნებიდან“, მაგრამ არა პარტიული.

ბავშვობიდან ვიცნობდი წეროვანში ჩასახლებულ დევნილ ოჯახებს და რაღაც მინდოდა მათთვის გამეკეთებინა.

• როდის გახდა „ოცნება“ თქვენთვის მიუღებელი?

ყოველთვის მიუღებელი იყო. უამრავი პროექტი მაქვს საკრებულოში შეტანილი, რომელიც არ განხორციელდა და რომლის განხორციელებასაც მუდმივად ვითხოვდი და ესეც აჩვენებს, რომ „ქართულ ოცნებასთან“ ვერ ვითანამშრომლე, რადგან ვერ დავინახე, რომ მზაობა ჰქონდათ იმის გაკეთების, რაც რეალურად სჭირდება დღევანდელ საქართველოს.

2019 წლიდან ქუჩაში ვდგავარ. „ნამახვანჰესის“ აქციების თანამონაწილეც ვარ და ყველა იმ პროტესტის, რაც ბოლო წლებში ქვეყანაში მიმდინარეობდა.

ანტიკორუფციული ბიუროს უფროსმა, რაჟდენ კუპრაშვილმა გასულ, 2024 წელს, ხელფასის სახით 96 238 ლარი მიიღო. ანუ თვეში – 8019 ლარი. შესაბამისად, კუპრაშვილის დარიცხული ხელფასი გასულ წელს იყო თვეში 10 434 ლარი.

რამდენია წელს რაჟდენ კუპრაშვილის ხელფასი? – ეს ინფორმაცია საჯაროდ ხელმისაწვდომი არ არის: ანტიკორუფციულ ბიუროს საკუთარ ოფიციალურ გვერდზე ბიუროს ბიუჯეტი ატვირთული არ აქვს. „ბათუმელებმა“ ვერც ბიუროს საშტატო ნუსხას მიაგნო.

„საჯარო დაწესებულებაში შრომის ანაზღაურების შესახებ“ კანონით, „სახელმწიფო ბიუჯეტის დაფინანსებაზე მყოფ ან/და ცენტრალური ხელისუფლების კონტროლისადმი დაქვემდებარებულ/მის მიერ დაფუძნებულ საჯარო დაწესებულებაში დასაქმებული სახელმწიფო მოსამსახურის თანამდებობრივი სარგო აისახება შესაბამისი საჯარო დაწესებულების საშტატო ნუსხაში და იგი არ უნდა აღემატებოდეს საბაზო თანამდებობრივი სარგოსა და საქართველოს მინისტრის თანამდებობრივი სარგოს კოეფიციენტზე  ნამრავლს.“

ამის გათვალისწინებით, რაჟდენ კუპრაშვილის დარიცხული ხელფასი 2025 წელს თვეში მინიმუმ 12 410 ლარია [1460 ლარი (საბაზო სარგო) გამრავლებული 8,5-ზე (მინისტრის სარგოს კოეფიციენტზე)]. ერთი წლის განმავლობაში ის 148 920 ლარს მიიღებს.

რაჟდენ კუპრაშვილი 2019 წლიდან ავსებს ქონებრივ დეკლარაციას. დეკლარაციაში აღნიშნულია, რომ 2019 წელს კუპრაშვილი შპს საპროექტო საკვლევაძიებო ინსტიტუტ „ტრანსპროექტის“ იურისტი იყო, იმავე წელს იგი ჯერ სსიპ ბავშვთა და ახალგაზრდობის ეროვნული ცენტრის იურიდიული სამსახურის უფროსი გახდა, მალევე კი სსიპ–იურიდიული დახმარების სამსახურის დირექტორის თანამდებობაზე დანიშნეს. ამ წელს კი სამივე თანამდებობაზე კუპრაშვილმა ხელფასის სახით 42 847 ლარი აიღო.

დეკლარაციების მიხედვით, რაჟდენ კუპრაშვილს იურიდიული დახმარების სამსახურის დირექტორის თანამდებობაზე, ხელფასის სახით, 2020 წელს მიღებული აქვს 38 592 ლარი, 2021 წელს – 37 632 ლარი, 2022 წელსაც იგივე თანამდებობაზე – 37 632 ლარი.

2023 წელს, ანტიკორუფციული ბიუროს დირექტორად დანიშვნის შემდეგ, რაჟდენ კუპრაშვილის შემოსავალი მკვეთრად გაიზარდა. 2023 წელს [11 თვეში] მან 77 705,6 ლარი მიიღო ხელფასის სახით, 2024 წელს კი – 96 238,8 ლარი.

შესაბამისად, ბოლო სამ წელში, რაც ანტიკორუფციული ბიუროს დირექტორად დაინიშნა, ანუ 2025 წლისთვის, რაჟდენ კუპრაშვილის ხელფასი 203 პროცენტით გაიზარდა.

2019-2021 წლებში რაჟდენ კუპრაშვილის დეკლარაციაში აღნიშნულია, რომ მის ქონებას 2017 წელს თბილისში, თარხნიშვილის ქუჩაზე 85 000 დოლარად ნაყიდი ბინა, ავტოფარეხი და მსუბუქი ავტომანქანა შეადგენდა, 2022 წელს კი კუპრაშვილის დეკლარირებულ ქონებაში მიწა და საცხოვრებელი სახლი ჩნდება, რომელიც მისთვის 2021 წელს უჩუქებიათ, თუმცა მჩუქებელი ქონებრივ დეკლარაციაში მითითებული არ არის.

რაჟდენ კუპრაშვილისთვის უჩუქებიათ 1766 კვ.მ მეტრი მიწის ნაკვეთი წყალტუბოში, სოფელ ქვიტირში და საცხოვრებელი სახლი ქუთაისში – 452 კვ.მეტრი ფართობი.

2022 წელს კუპრაშვილს თბილისში, თარხნიშვილის ქუჩაზე სარდაფი შეუძენია 4 000 დოლარად.

2023 წელს რაჟდენ კუპრაშვილს ძმისგანაც მიუღია საჩუქრის სახით 5000 ლარი და 1500 დოლარი.

ანტიკორუფციულ ბიუროს, რომელსაც რაჟდენ კუპრაშვილი ხელმძღვანელობს, „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება სამოქალაქო ორგანიზაციების, თავისუფალი მედიისა და სამოქალაქო აქტივისტების წინააღმდეგ იყენებს.

აღნიშნულმა ბიურომ უკვე დააყადაღა ხუთი არასამთავრობო ორგანიზაცია საქართველოში, რომლებიც იცავენ ადამიანის უფლებებს და ხელს უწყობენ ამ ქვეყანაში დემოკრატიული პროცესების განვითარებას.

საქართველოს 2025 წლის ბიუჯეტის შესახებ კანონის მიხედვით, ანტიკორუფციული ბიურო გასულ, 2024 წელს 8,5 მილიონი ლარით იყო დაფინანსებული, ბიუროში დასაქმებული 86 პირის ხელფასებისთვის კი, ჯამში 4,6 მილიონი ლარი იყო გათვალისწინებული.

2025 წელს ანტიკორუფციული ბიუროსთვის 13,2 მილიონი ლარია გამოყოფილი. გაზრდილია როგორც მომუშავეთა რაოდენობა – 121-მდე, ასევე მათი ხელფასებისთვის საჭირო თანხის ოდენობა და ჯამში 7 მილიონ 793 ათასი ლარია გაწერილი.

ანტიკორუფციული ბიუროს ვებგვერდის მიხედვით, „ბიურო თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია და ანგარიშვალდებულია საქართველოს პარლამენტის წინაშე“.

საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტის მიხედვით კი, „ანტიკორუფციული ბიუროს უფროსი ხელშეუხებელია. ანტიკორუფციული ბიუროს უფროსის სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემა, დაკავება ან დაპატიმრება, მისი საცხოვრებელი ან სამუშაო ადგილის, მანქანის ან პირადი გაჩხრეკა შეიძლება მხოლოდ პარლამენტის თანხმობით…“

„აღმოსავლეთ-დასავლეთის საერთაშორისო ჩქაროსნული მაგისტრალის ბოლო მონაკვეთის – ბათუმი-სარფის გზის მშენებლობა მალე დაიწყება“ – აღნიშნულია საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციაში, თუმცა ამ გზის მშენებლობაზე ჯერ ტენდერიც კი არ არის გამოცხადებული. ამ ეტაპზე უცნობია გზის მშენებლობის ზედამხედველობაზე გამოცხადებული ტენდერის შედეგებიც, სადაც წინადადებების მიღება 6 ოქტომბერს დასრულდა.

სასესხო შეთანხმებას კი, რომელიც ბათუმი-სარფის გზის მშენებლობას ითვალისწინებს, ხელი 2025 წლის 6 ოქტომბერს მოეწერა. ფინანსთა სამინისტროს ინფორმაციით გრძელვადიანი სესხის მოცულობა 306,6 მილიონი ევროა. დონორი აზიის განვითარების ბანკია [ADB].

„დონორთან მიმდინარეობს მოლაპარაკებები და ბათუმი-სარფის გზის მშენებლობაზე ტენდერი უახლოეს პერიოდში გამოცხადდება“ – გვითხრეს დღეს, 7 ოქტომბერს გზების დეპარტამენტში.

იგივე მოგვწერეს დეპარტამენტიდან „ბათუმელებს“ ერთი თვის წინაც [11 სექტემბერს]: „ბათუმი[ჭოროხი]-სარფის ახალი საავტომობილო გზის პროექტი ითვალისწინებს 4-ზოლიან მაგისტრალს, თუმცა, ამ ეტაპისთვის იგეგმება მხოლოდ 2-ზოლიანი საავტომობილო გზის მშენებლობა… სამშენებლო სამუშაოების შესყიდვის მიზნით ტენდერი გამოცხადდება უახლოეს პერიოდში, აზიის განვითარების ბანკის პოლიტიკის თანახმად“.

დღემდე უცნობი რჩება, როდის გამოაცხადებს მშენებლობაზე ტენდერს დეპარტამენტი. გამოცხადების შემდეგ უნდა შეირჩეს მშენებელი კომპანია, გაფორმდეს ხელშეკრულება და მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა დაიწყოს მშენებლობა. ეს ყველაფერი კი „მალე“ ნამდვილად ვერ მოხერხდება.

ფინანსთა სამინისტროს ინფორმაციით უნდა აშენდეს „ბათუმი-სარფის გზის, დაახლოებით, 11-კილომეტრიანი, ძირითადად, ორზოლიანი ავტომაგისტრალი. პროექტის ფარგლებში, ავტომაგისტრალი ბათუმის შემოვლითი გზის ხაზიდან დაიწყება და თურქეთთან სარფის სასაზღვრო გადასასვლელთან ახლოს მდებარედ გაგრძელდება. ძირითადი საინჟინრო მახასიათებლები მოიცავს 7.6-კილომეტრიან ორმხრივ გვირაბსა და 1.47 კილომეტრიან ხიდს მდინარე ჭოროხზე, რომელიც ტრანსევროპული მაგისტრალის სტანდარტების შესაბამისად აშენდება.“

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2025-2028 წლების საინვესტიციო/კაპიტალური პროექტების მიმოხილვის დოკუმენტის მიხედვით, ბათუმი[ჭოროხი]-სარფის ახალი ავტომაგისტრალის მშენებლობისთვის 620 მილიონი ლარია გათვლილი.

ბათუმი-სარფის ავტობანის პროექტის ის ვარიანტი, რომლის მიხედვითაც გზების დეპარტამენტი ახალი ავტომაგისტრალის აშენებას გეგმავს, სარფში გამართულ შეხვედრაზე მოსახლეობამ დაიწუნა. მიზეზი სარფის პლაჟთან ახალი გზის აშენება იყო, რაც რაც „უარყოფითად იმოქმედებს სარფის ტურისტული პოტენციალის განვითარებასა და ზოგადად მის პერსპექტივაზე“.

გზების დეპარტამენტის მიერ გარემოს ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილ გზშ-ს ანგარიშში კი აღნიშნული იყო, რომ „ბათუმი-სარფის ახალი გზის პროექტი შეეხება 112 კერძო მიწის ნაკვეთს, 17 კომერციულ შენობას, 9 საცხოვრებელ სახლს და ერთ 9-ბინიან კორპუსს“ და ახალ „გზას სარფის პლაჟთან შეხება არ აქვს“.

თუმცა, ზემოთ ნაჩვენებ რენდერზე გარკვევითაა აღნიშნული თუ რა შემხებლობაში იქნება ახალი ავტომაგისტრალი პლაჟთან. ამასთან, რენდერზე ჩანს პლაჟზე ჩასასვლელი კიბეები, თუმცა არ ჩანს ქვეითთა გადასასვლელები.

„ქართული ოცნების“ 2016 წლის საარჩევნო დაპირებით ეს ავტობანი კარგა ხნის აშენებული უნდა იყოს, თუმცა, „ოცნების“ მთავრობამ ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობისთვის საჭირო სესხის ასაღებად [სასესხო შეთანხმების ტექსტის მიღების მიზნით] უცხოურ ორგანიზაციასთან მოლაპარაკებების დაწყებაზე განკარგულება 2025 წლის 24 ივლისს გამოსცა.

ბათუმი [ჭოროხი]-სარფის გზა დაიწყება ქალაქის სამრეწველო ზონაში, ფრიდონ ხალვაშის გამზირთან [სადაც სპეციალური საგზაო კვანძით დაუკავშირდება ბათუმის შემოვლით გზას]; აშენდება ახალი ხიდი მდინარე ჭოროხზე; ახალი ხიდიდან გზა გაგრძელდება ახალსოფლისა და ჭარნალის ტერიტორიაზე და 7,6-კილომეტრიანი გვირაბით გამოვა სარფში [ანდრიას ჩანჩქერის მიმდებარედ], სადაც დაუკავშირდება სარფი-ბათუმის არსებულ გზას – აქ დაგეგმილია ზღვის სანაპიროს გამაგრება.

ამ თემაზე:

მკვლელი შემოვლითი გზა – რას შეცვლის ხელისუფლება 15 წლის ლიკას დაღუპვის შემდეგ

See more

 

„ქართული ოცნების“ პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ „ნულოვანი თამაგრძნობა“ დააანონსა იმ ადამიანების მიმართ, ვინც 300 დღეზე მეტია რუსთაველის გამზირზე საქართველოს ევროპული მომავლისთვის იბრძვის.

კობახიძის განცხადებას ეხმაურება დრამატურგი ალექს ჩიღვინაძე.

მის მოსაზრებას „ბათუმელები“ უცვლელად გთავაზობთ.

„0 თანაგრძნობა მაქვს ამ ადამიანების მიმართ. არ გამორიცხავ, რომ ამ ადამიანებს შორის, 10-15 კაცი შეიძლება იყოს გულწრფელი სულელი, მაგრამ მათ მიმართაც ჩვენი თანაგრძნობა იქნება 0!“  – ამ სიტყვების გატარება ძალიან საშიშია.

ამას იძახის ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი, ვის ხელშიც ძალაუფლების ყველა ბერკეტია თავმოყრილი. ეს პირდაპირი სიგნალია პოლიციელისთვის, რომ დასაშვებია გადამეტებული ძალა თუ უკანონო პატიმრობა. აგრესიული მხარდამჭერისთვის, რომ ძალადობა ნებადართულია. მთელი საზოგადოებისთვის, რომ თურმე არსებობს მოქალაქეთა კატეგორია, რომელიც უბრალოდ ადამიანურ თანაგრძნობასაც არ იმსახურებს.

ისტორია სავსეა მაგალითებით, როცა მასობრივი ძალადობა და რეპრესიები კონკრეტული ჯგუფების დეჰუმანიზაციით დაიწყო.

„ქართული ოცნება“  გვეპატიჟება პოლიტიკურ ფაზაში, სადაც ძალადობა წახალისებულია. რეალობაში, სადაც „უსამშობლო“ ის კი არ არის, ვინც ბავშვებს სკოლისა და ბაღის ასაშენებელ ფულს პარავს, არამედ ის, ვინც უსამართლოდ დაპატიმრებული მეგობრისა და თანამოქალაქის გვერდით დგას.

კობახიძის ლოგიკით, რა უნდა ქნან ანდრო ჭიჭინაძის მეგობრებმა? მიუხედავად იმისა, რომ ანდროს უდანაშაულობა ასეთი აშკარაა, სჯობს, სცენაზე დაბრუნდნენ და სპექტაკლი ითამაშონ, რომლის პრემიერაზეც მივა „სამშობლოიანი და ტვინიანი“ კულტურის მინისტრი 4000-ევროიანი ჩანთით და ტაშს დაუკრავს?

ხელისუფლება მორალური უპირატესობის მოპოვებას ცდილობს, ამას ემსახურება კორუფციასთან ბრძოლის ქრონიკაც. თუმცა, ბრძოლის ამ იმიტაციამ, პირიქით, კიდევ უფრო თვალსაჩინო გახადა კორუფციის მასშტაბები.

აღმოჩნდა, რომ ოცნების გუნდში ასე ერთი-ორი სკოლისა და ბაღის ასაშენებელი ფული თითქმის ყველას მოუპარავს. თვითონ თუ არა სიძეს, ქვისლს ან მეგობარს მაინც.

ამ დროს კი პრემიერ მინისტრი ქვეყნის მთავარ მტრად 10-15 „გულწრფელ სულელს“ აცხადებს!

„0 თანაგრძნობა“ მაქვს! 0! – რამდენჯერმე გაიმეორა. ეს ფრაზა ფუნდამენტურად ეწინააღმდეგება არა მხოლოდ დემოკრატიული სახელმწიფოს იდეას, ეწინააღმდეგება ქრისტიანობას, ეწინააღმდეგება ქართულ კულტურას.

„იქნება ვეფხვის დედაი

ჩემზე მწარედა სტირისა

წავიდე, მეც იქ მივიდე,

სამძიმარ უთხრა ჭირისა,

ისიც მიამბობს ამბავსა,

მეც უთხრა ჩემი შვილისა,“  – ქართული კულტურა ასეთი გვახსოვს და არა 0 თანაგრძნობით!

ხელისუფლება აღარ პასუხობს კითხვებს, აკეთებს მხოლოდ განცხადებებს. გვიმტკიცებს, რომ სოლიდარობა გულწრფელი სისულელეა.

0 თანაგრძნობა დღეს, იქცევა მსხვერპლად ხვალ და მსხვერპლი შეიძლება ნებისმიერი ჩვენგანი იყოს”.

ბათუმში, მეტაქსას ქუჩაზე უსახლკაროები მიტოვებულ, ძველ და სახელმწიფოს კუთვნილ შენობაში რჩებიან.

„საჭმლის შემოტანის უფლებას არ გვაძლევენ, მხოლოდ წყალიო, ასე გვითხრეს პოლიციელებმა, უკვე მესამე დღეა აქ ვართ…

გაუსაძლისი სიტუაციაა, ნაგვის სუნია, არც საპირფარეშოა, შუქიც არ გვაქვს,“ – უთხრა „ბათუმელებს“ შორენა კონცელიძემ. ის ერთ-ერთი იმ 20 ადამიანს შორის, რომელიც ამბობს, რომ უსახლკაროა და 5 ოქტომბრის დილას მეტაქსას ქუჩაზე სახელმწიფოს კუთვნილ, მიტოვებულ შენობაში შევიდა.

შორენა კონცელიძე და სხვა უსახლკაროები სოციალურად დაუცველები არიან. შორენა კონცელიძე მარტოხელა დედაა, ის მანამდე მცირეწლოვან შვილთან ერთად ნაქირავებში ცხოვრობდა. შორენა ამბობს, რომ ქირის ფულის გადახდა ვეღარ შეძლო.

გუშინ, 6 ოქტომბერს, მეტაქსას ქუჩაზე, ავარიულ შენობაში თვითნებურად შესულ ადამიანებს რამაზ ჯინჭარაძე შეხვდა. იგი აჭარის არალეგიტიმური უმაღლესი საბჭოს წევრია. შეხვედრის შემდეგ რამაზ ჯინჭარაძემ „ბათუმელებს“ უთხრა, რომ ბათუმის მერია 2026 წლიდან გადასცემს ბინებს კონკრეტულ უსახლკაროებს მერიის ე.წ. საბინაო ფონდიდან, საამისოდ კი, წლის ბოლომდე რეგისტრაციის გავლაა საჭირო. რამაზ ჯინჭარაძემ ვერ დაგვიკონკრეტა, რა პროგრამაზეა საუბარი და რა კრიტერიუმის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მიიღებს უსახლკარო ბინას?

ბათუმის მერიამ „ბათუმელებს“ ვერც გუშინ, 6 ოქტომბერს და ვერც დღეს ამ დრომდე ვერ მოგვაწოდა ინფორმაცია მსგავსი პროგრამის შესახებ. მერია ქალაქის ცენტრში, ავარიულ სახლში შეჭრის ფაქტს უკომენტაროდ ტოვებს.

უსახლკაროების თქმით, მათთან ამ დრომდე ბათუმის მერიის, ან აჭარის მთავრობის წარმომადგენელი არ მისულა.

მეტაქსას ქუჩა #10-ში მდებარე ძველი შენობა აჭარის საკუთრებაა, იგი სარგებლობის უფლებით ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტისთვისაა გადაცემული. შენობის შესასვლელში ამ დრომდე პოლიციელები დგანან. გუშინ აქ „ბათუმელებს“ პოლიციელებმა უთხრეს, რომ შენობაში ვერ შეგვიშვებენ, რადგან იგი ავარიულია და საფრთხის შემცველი.

—————–

სოციალურად დაუცველი უსახლკაროები წლებია ბათუმში მთავრობის ყურადღებას ითხოვენ და საპროტესტო აქციებს მართავენ, მაგრამ ამ კატეგორიის ადამიანებისთვის არანაირი პროგრამა არ შეუქმნიათ. მათი საცხოვრებელი პირობები და რეალური ქონებაც კი რომელიმე სახელმწიფო უწყებიდან არავის შეუსწავლია.

„ოცნების“ მთავრობა წლების განმავლობაში აიგნორებდა უსახლკარო ადამიანებს, მაგალითად, „ოცნების ქალაქში“, კრიტიკულ ეტაპზე კი, 2022 წელს „ოცნებამ“ სოციალურად დაუცველი ადამიანები საარჩევნო სქემაში ჩართო: „ოცნების ქალაქის“ მაცხოვრებლები თვითმმართველობის წინა არჩევნებზე მასობრივად დაარეგისტრირეს ბათუმში და დაჰპირდნენ ბინების გადაცემას, თუ „ქართულ ოცნებას“ დაუჭერდნენ მხარს.

2022 წლის 2 აპრილის შუალედური არჩევნების ბედი პრაქტიკულად „ოცნების ქალაქმა“ გადაწყვიტა – მას შემდეგ, რაც ბათუმის საკრებულოს ოპოზიციონერი წევრი, ნუგზარ ფუტკარაძე გარდაიცვალა და ეს ფაქტი დღემდე გამოუძიებელია, შუალედური არჩევნები ჩატარდა. საბოლოოდ, „ოცნების ქალაქის“ გამოყენებით ბათუმის საკრებულოში უმრავლესობა „ქართულმა ოცნებამ“ მოიპოვა. 

მაშინ არჩევნებში „ოცნების ქალაქის“ ამ სქემის გამოყენების შედეგად ბათუმის საკრებულოს თავმჯდომარე სწორედ რამაზ ჯინჭარაძე გახდა, რომელიც მანამდე ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე იყო და დევნილებთან და ეკომიგრანტებთან მუშაობის გამოცდილება ჰქონდა. დღეს რამაზ ჯინჭარაძეა, „ოცნების“ არალეგიტიმური უმაღლესი საბჭოს დეპუტატია. დღეს „ოცნებამ“ უსახლკაროებს სწორედ ის შეახვედრა.

ამ თემაზე:

„ოცნების“ კოორდინატორი ახალ სქემაზე – ვინ რისთვის მიჰყავთ „ოცნების ქალაქიდან“ საჯარო რეესტრში | ვიდეო

See more

 

„4 ოქტომბრის საქმეზე“ ბათუმიდან ორი ადამიანია დაკავებული.

მანუჩარ მიქელაძე პარტია „ახლების“ წევრია და ის 4 ოქტომბრის საპროტესტო აქციაში მონაწილეობის გამო დააკავეს.

მეორე დაკავებული სულხან ფაღავაა, რომელიც 4 ოქტომბერს დააკავა პოლიციამ.

როგორც „ახლების“ ერთ-ერთი ლიდერი, გიორგი კირთაძე ამბობს „ბათუმელებთან“, სულხან ფაღავა კუდის ყოფილი თანამშრომელია და იმ ცეცხლსასროლი იარაღის ტყვიები უპოვეს, რომელიც ფაღავას სახელზე იყო რეგისტრირებული. თუმცა მას ეს იარაღი უკვე გაჩუქებული აქვს.

იმავე დღეს ფაღავასთან ერთად დააკავეს სამეგრელო-ზემო სვანეთის კუდ-ის [კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტი] ყოფილი უფროსი, რუსლან შამახიაც. მასაც ასევე ტყვიები აღმოუჩინეს, თუმცა ის მალევე გაათავისუფლეს.

„შამახიაც ყოფილი პოლიციელია და, ბუნებრივია, ჰქონდა იარაღის ტარების უფლება. ამიტომ ის გამოუშვეს. ფაღავა კი, რადგან გაჩუქებული აქვს იარაღი, ამის გამო დატოვეს პატიმრობაში. თუმცა ამ დეტალებზე ადვოკატი ისაუბრებს“, – ამბობს გიორგი კირთაძე.

ადვოკატ მარიკა არევაძის ინფორმაციით, 4 ოქტომბრის საქმეზე 13 პირია დაკავებული.

დაკავებულნი არიან: თორნიკე მჭედლიშვილი, აბო ნევერიანი, დავით ჟღენტი, ბექა მაჭავარიანი, ალექსანდრე გოგოლაძე, ევა შაშვიაშვილი, გიორგი რურუა, ვახო ფიცხელაური, დავით სტურუა, მანუჩარ მიქელაძე, ალექსანდრე ხაბეიშვილი, კახა მჟავანაძე, სერგი მეგრელიშვილი.

4 ოქტომბერს განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით გამოძიება მიმდინარეობს სისხლის სამართლის კოდექსის შემდეგი მუხლებით:

317-ე – მოწოდება საქართველოს კონსტიტუციური წყობის ძალადობით შეცვლისკენ, ან სახელმწიფო ხელისუფლების დამხობისკენ (ითვალისწინებს პატიმრობას 3 წლამდე ვადით);

222-ე – სტრატეგიული, ან განსაკუთრებული მნიშვნელობის ობიექტის ხელში ჩაგდება, ან ბლოკირება (ითვალისწინებს პატიმრობას 2 წლამდე ვადით)

225-ე – ჯგუფური ძალადობის ორგანიზება, ხელმძღვანელობა, ან მასში მონაწილეობა (ითვალისწინებს პატიმრობას 6-დან 9 წლამდე ვადით)

187-ე – ნივთის დაზიანება, ან განადგურება (ითვალისწინებს პატიმრობას 1-დან 5 წლამდე).

ამავე საქმის ფარგლებში 4 ოქტომბრის აქციის დასრულებისთანავე, 5 ოქტომბრის ღამეს დააკავეს აქციის “საორგანიზაციო კომიტეტის” ხუთივე წევრი: პაატა ბურჭულაძე, ირაკლი ნადირაძე, პაატა მანჯგალაძე, მურთაზ ზოდელავა და ლაშა ბერიძე.

„არჩევნების მოგება იმ ფონზე, როდესაც ოპოზიციურად განწყობილი ამომრჩევლების დიდი უმრავლესობა არჩევნებში მიზანმიმართულად არ მონაწილეობს, ლეგიტიმაციას კი არ გძენს – გაკლებს“, – ასე აფასებს სოციოლოგი იაგო კაჭკაჭიშვილი 4 ოქტომბრის მუნიციპალურ ორგანოთა არჩევნებს.

რა გაკვეთილი უნდა მიიღონ პოლიტიკურმა პარტიებმა 4 ოქტომბრის არჩევნების შედეგებით და რა გვაჩვენა კრიტიკულად განწყობილი ამომრჩევლის ბოიკოტმა? – ვკითხეთ იაგო კაჭკაჭიშვილს.

• ბატონო იაგო, რა თქვა კრიტიკულად განწყობილმა ამომრჩეველმა 4 ოქტომბერს არჩევნებზე არ მისვლით?

ქართველი ამომრჩეველი, ზოგადი თვალსაზრისით ორ ჯგუფად იყოფა, ეს არის „ქართული ოცნების“ ამომრჩეველი და ეს არის „ქართული ოცნების“ ოპოზიციური ამომრჩეველი, ან ოპოზიციური პარტიების ამომრჩეველი, შეგვიძლია ასეც ვთქვათ.

„ქართული ოცნების“ ამომრჩეველმა, უერთგულა თავის არჩევანს, მეტიც, კიდევ უფრო გააქტიურდა, ვიდრე ზოგადად ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებისთვის არის დამახასიათებელი.

საერთოდ, ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებს უფრო ნაკლებად მნიშვნელოვნად აღიქვამენ ამომრჩევლები, ვიდრე საპარლამენტო არჩევნებს, მაგრამ, „ქართულმა ოცნებამ“ საკუთარი ამომრჩევლის მეტ-ნაკლებად სრული მობილიზება მოახდინა.

ოპოზიციურად განწყობილი ამომრჩევლების დიდმა უმრავლესობამ, როგორც კვლევები აჩვენებს, დაახლოებით, 65-70%-მა არ მიიღო არჩევნებში მონაწილეობა, ბოიკოტი გამოუცხადა არჩევნებს.

შესაბამისად, ამომრჩეველთა ის ნაწილი, ვინც არჩევნებზე გამოცხადდა, ძირითადად, „ქართული ოცნების“ ამომრჩევლები არიან. ოპოზიციურად განწყობილმა ამომრჩევლებმა კი უარი უთხრეს „ქართულ ოცნებას“, ხელისუფლებას. თქვეს, რომ არჩევნები ქვეყანაში გაუქმებულია, არჩევნები აღარ წარმოადგენს ხელისუფლების და ძალაუფლების შეცვლის, ასე ვთქვათ, ეფექტურ და ლეგიტიმურ მექანიზმს.

ეს ყველაფერი ქვეყანაში არსებულ პოლიტიკურ კრიზისზე მიუთითებს. ოპოზიციურად განწყობილ ამომრჩევლებს ურჩევნიათ ბოიკოტის რეჟიმში ყოფნა, ვიდრე გაყალბებულ არჩევნებში ან არჩევნების გაყალბებაში მონაწილეობა.

საიდან გაუჩნდა ოპოზიციურ ამომრჩევლებს ასეთი შთაბეჭდილება? გაუჩნდა ბევრი ფაქტორიდან გამომდინარე.

პირველი ფაქტორი იყო 2024 წლის 26 ოქტომბერს ჩატარებული საპარლამენტო არჩევნები, რომელიც შეიძლება ითქვას, რომ იყო აბსოლუტურად მანიპულაციური; მეორე – გაუჩნდათ რეპრესიული პოლიტიკის საფუძველზე, რასაც „ქართული ოცნება“ ახორციელებს ოპოზიციურად განწყობილი პოლიტიკური პარტიების, სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციების თუ მედიის მიმართ და, რა თქმა უნდა, გაუჩნდათ იმის საფუძველზე, რომ ამ არჩევნებს არ აკვირდებოდა არც ერთი სერიოზული სადამკვირვებლო საერთაშორისო ორგანიზაცია. იცით, რომ ეუთო/ოდირ-მა უარი თქვა, მონაწილეობა მიეღო სადამკვირვებლო პროცედურაში. არ არსებობდა არჩევნების მეტ-ნაკლებად სანდო დამკვირვებელი.

მოკლედ, სრულიად სამწუხარო ამბავია და პოლიტიკური კრიზისის ცალსახა მანიშნებელია ის, რომ არჩევნებს ოპოზიციურად განწყობილი ადამიანები არ განიხილავენ, როგორც ხელისუფლების ცვლის მექანიზმს და ეს აქაც გამოჩნდა.

• რა უთხრა ოპოზიციურად განწყობილმა ამომრჩეველმა პოლიტიკურ პარტიებს? ოპოზიციურმა პარტიებმა რა დასკვნა უნდა გამოიტანონ ამ შედეგებით, რა შედეგებიც ჩვენ ვნახეთ 4 ოქტომბერს?

ერთია ოპოზიციურად განწყობილი ამომრჩევლები და მეორეა ეს ოპოზიციურად განწყობილი ამომრჩევლები მხარს უჭერენ თუ არა ოპოზიციურ პარტიებს. ნდობის დეფიციტი ოპოზიციურ პოლიტიკურ პარტიებსაც აქვთ, თუნდაც ოპოზიციურად განწყობილ ამომრჩევლებში.

პრინციპში, ეს გასაკვირი არც არის, რადგან ოპოზიციურ პარტიებს არ ეძლევათ სრულფასოვანი შესაძლებლობა, კომუნიკაცია ჰქონდეთ თავიანთ ამომრჩევლებთან. ავტორიტარიზმის პირობებში ეს სულ უფრო და უფრო რთული ხდება. როდესაც ოპოზიციური პარტია არ მიდის ოპოზიციურ ამომრჩეველთან და არ ამყარებს მასთან მეტ-ნაკლებად მჭიდრო კომუნიკაციას, ნდობაც ქრება.

ეს ნაწილობრივ გამოწვეულია „ქართული ოცნების“ რეპრესიული პოლიტიკით და ნაწილობრივ გამოწვეულია ოპოზიციური პარტიების, რა დავარქვა ამას არ ვიცი, კაბინეტური პოლიტიკით. როდესაც ისინი ცდილობენ რეგიონში მყოფ ამომრჩევლებთან კომუნიკაცია იქონიონ თბილისიდან.

მოკლედ, სხვადასხვა მიზეზია, მაგრამ ერთია, რომ ოპოზიციური პარტიების ნდობა და ოპოზიციური ამომრჩევლების, ოპოზიციური პარტიების მიმართ ნდობა, თვითონ ოპოზიციურ ამომრჩევლებშიც სერიოზულ გამოწვევებს აწყდება.

• 4 ოქტომბრის არჩევნები გამორჩეული იყო დაბალი აქტივობით…

თბილისში განსაკუთრებით დაბალი 31% იყო, ისიც თუ დავუჯერებთ ცესკო-ს ოფიციალურ მონაცემებს. თორემ დასწრების აღრიცხვის თვალსაზრისით, მაინცდამაინც სანდო არც ცესკო-ა. ცესკო-ს მონაცემები აჩვენებს, რომ როგორც თბილისში, ასევე მთელ საქართველოში საკმაოდ დაბალი იყო ამომრჩეველთა აქტივობა.

ეს მიუთითებს იმაზე, რომ არჩევნები, როგორც ხელისუფლების ცვლის ლეგიტიმური მექანიზმი, დემოკრატიის პირობებში, საქართველოში აღარ მუშაობს, რაც არის აბსოლუტურად სამწუხარო რეალობა, იმიტომ, რომ უნდა დაბრუნდეს არჩევნების მიმართ ნდობა. რადგან არჩევნები გახლავთ ყველაზე უფრო ეფექტური, მშვიდობიანი ინსტრუმენტი ხელისუფლების შესაცვლელად.

ოღონდ, არჩევნების მიმართ ნდობა დემოკრატიის, დემოკრატიული გარემოს გაჯანსაღების გარეშე ქვეყანაში არ დაბრუნდება.

დემოკრატიული გარემოს გაჯანსაღება კი არის „ქართული ოცნების“ ხელში და ამ სურვილს „ქართული ოცნება“ არ ამჟღავნებს. პირიქით, ის აღრმავებს ავტორიტარიზმის ხარისხს და ცდილობს ავტორიტარიზმის ჩაბეტონებას.

ვინ შეიძლება ამ ხელისუფლებას დემოკრატიულ სტანდარტებზე დაბრუნება აიძულოს? – ეს შეიძლება იყოს ოპოზიციური საზოგადოება, რომელიც ქუჩაში გამოხატავს პროტესტს. ჩვენ ვხედავთ, რომ უწყვეტი პროტესტია. და მეორე – ეს შეიძლება იყოს საერთაშორისო საზოგადოება. მაგრამ საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან იძულებას დემოკრატიული სტანდარტების დაცვის თვალსაზრისით, სჭირდება უფრო გაძლიერება და გაღრმავება.

შიდა პროტესტს სჭირდება შენარჩუნება და, შესაძლოა, კიდევ უფრო გაძლიერებაც კი. მხოლოდ შიდა და გარე ზეწოლის საფუძველზე შეიძლება შეფერხდეს, ასე ვთქვათ, „ქართული ოცნების“ ავტორიტარიზმისკენ სწრაფვის მადა და მეტ-ნაკლებად გამოსწორდეს საარჩევნო გარემო.

ფაქტია, ამ არჩევნებმა სრულიად ეფექტურად და ნათლად აჩვენა, რომ ოპოზიციურ ამომრჩეველს დაკარგული აქვს არჩევნების მიმართ ნდობა. აი, თვით „ლელოს“ და გახარიას ამომრჩევლებსაც კი. ამ პარტიამ ხომ მიიღო არჩევნებში მონაწილეობა? ამ პარტიების ამომრჩევლის დიდი ნაწილიც კი არ მივიდა არჩევნებზე, რადგან ჩათვალა, რომ სამართლიანობის მიღწევა რთულია.

• რა დაუბრუნებს იმედს და არჩევნების რწმენას ქართველ ამომრჩეველს?

ზეწოლა ხელისუფლებაზე, მხოლოდ, ზეწოლა და საარჩევნო გარემოს გაკეთილშობილება, რა თქმა უნდა. საარჩევნო ადმინისტრაციის ცვლილება, საარჩევნო კანონმდებლობის დახვეწა.

გარემოს გაუმჯობესება, თუნდაც ის, რომ არჩევნებზე ყოველ ჯერზე ხდება მობილიზება ასე ვთქვათ, რაღაც კრიმინალური დაჯგუფებების, ხელისუფლების აგრესიული დამცველების. ესე იგი, ისევ ხდება ტერორი ოპოზიციურ ამომრჩევლებზე, ისევ ხდება ზეწოლა „ქართული ოცნების“ ამომრჩევლებზე იმ თვალსაზრისით, რომ მათ ევალებათ არა მხოლოდ თვითონ მისვლა და დაფიქსირება თავიანთი არჩევანის, არამედ მათი ოჯახის წევრების, ნათესავების მიყვანაც.

ჩვენთან არჩევნები არ არის თავისუფალი.

ეს არათავისუფალი არჩევნები ადამიანებს უბიძგებს იმისკენ, რომ ხელისუფლების ცვლისთვის სხვა ალტერნატიული მექანიზმები იპოვონ.

1 წლის და 2 თვის მარიამ წიკლაურს გულის მანკი აქვს და ოპერაცია სჭირდება.

მარიამის ოჯახი რუსთავში ცხოვრობს და როგორც დედა, თამარ ჭეიშვილი „ბათუმელებთან“ საუბარში ამბობს, ოპერაცია თურქეთში, კლინიკა „მემორიალშია“ დაგეგმილი პირველ დეკემბერს.

„როცა დაიბადა, სუნთქვა უჭირდა, საავადმყოფოებში ვიყავით დღე და ღამე. წავიყვანეთ თურქეთშიც. პირველ ვიზიტზე თურქეთში რომ ვიყავით, გვითხრეს, რომ ოპერაცია აუცილებელია, მაგრამ რაღაც პერიოდი უნდა გავიდესო.

მეორედ რომ ჩავიყვანეთ, დაგვინიშნეს გულის 24-საათიანი მონიტორინგის აპარატი ოპერაციამდე. ეს აპარატი ძალიან ძვირადღირებულია, მაგრამ „ვიშლისთმა“ გვაჩუქა.

ასევე, საკმაოდ ძვირადღირებული მედიკამენტებიც მოგვიტანეს.

„მემორიალის“ კლინიკაში გვითხრეს, რომ ანგიოგრაფიას გაუკეთებენ და მოხდება სისხლძარღვების გაფართოება და წესით, დამატებითი ოპერაცია აღარ უნდა დასჭირდეს.

ეს ოპერაცია 11 000 დოლარი ღირს. ნაწილი თანხის შეგროვდა და გვაკლია 7 000 დოლარი“ – ამბობს ბავშვის დედა.

თამარ ჭეიშვილის თქმით, დაფინანსების მოთხოვნით, განცხადებით მიმართეს საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსაც, თუმცა პასუხი ჯერ არ მიუღიათ.

„სიტყვიერად გვითხრეს, ტყუილად არ დაელოდოთ დაფინანსებასო, მაგრამ ჩვენ მაინც შევიტანეთ განცხადება. თითქმის გავიდა ერთი თვე, მაგრამ პასუხი არ მიგვიღია“- ამბობს დედა.

თამარ ჭეიშვილს სამი არასრულწლოვანი შვილი ჰყავს. ჯანმრთელობის პრობლემა აქვს მის მეორე შვილსაც, ამიტომ ოჯახის თქმით, მათ ფინანსური რესურსი აღარ ჰყოფნით და საზოგადოების მხარდაჭერის იმედი აქვთ.

„მეუღლე მუშაობს პროფილაქტიკაში და თუ დაუძახებენ, 30 ლარი გამოსდის დღეში. ბინა ნაქირავები გვაქვს 500 ლარად და მეპატრონე 200 ლარის დამატებას ითხოვს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ბინის დაცლას გვთხოვს. მარიამის სამკურნალოდ ბანკიდან რაც თანხა ავიღე, ვეღარ დავაბრუნე და ბანკის ანგარიშიც დაყადაღებული მაქვს, ამიტომ ჩემი დის ანგარიშზე ვაგროვებთ თანხას“- ამბობს თამარი.

ოჯახმა „ბათუმელებს“ მარიამის სამედიცინო დოკუმენტაციაც წარმოუდგინა.

„ბათუმელები“ ესაუბრა თამარ ჭეიშვილის ოჯახის წევრსაც. მისი თქმით, მარიამის დედას, თამარს, იმდენად რთულ პირობებში უწევს მუშაობა, რომ სახლების დალაგების დროს, პატარა მარიამის წაყვანაც კი უწევდა.

„ჩვენ, ნათესავები ვეხმარებით, რომ საჭმელი ჰქონდეთ ოჯახში“ – გვითხრა მან.

მარიამის დახმარების მსურველებს თანხის გადარიცხვა შეგიძლიათ შემდეგ ანგარიშებზე:

თიბისი ბანკი: GE82TB7205945064300103

საქართველოს ბანკი: GE55BG0000000604697723

მიმღები – თეონა ბერელიძე/ მარიამის დეიდა

_________________

მთავარ ფოტოზე: მარიამ წიკლაური

არქიმანდრიტი დოროთე ყურაშვილი, რომელიც საქართველოში მიმდინარე პროევროპული, მშვიდობიანი აქციების მხარდამჭერია, ფეისბუქზე ღია წერილს აქვეყნებს.

„ბათუმელები“ სრულად გთავაზობთ მის წერილს:

„ღია წერილი კულტურულ კაცობრიობას, ევროკავშირის ქვეყნებსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს.

მე, როგორც ერთ მღვდელს და ხალხის მოძღვარს, მშობელი ხალხის ჩაგვრა-წამების მშვიდად ყურება არ შემიძლია, ამიტომაც მოგმართავთ თხოვნით კულტურულ კაცობრიობას, დემოკრატიის სადარაჯოზე მდგომ სახელმწიფოებს.

ჩემი სამშობლო – საქართველო – საუკუნეებია მწვავე დესპოტიზმსა და აუტანელ შევიწროებას განიცდის რუსეთისგან. რუსეთის სახელმწიფო მუდმივად თვლის თავის თავს ჩვენს ბატონად, მისთვის არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს, გვთვლის თუ არა დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ მსოფლიო საზოგადოება. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო დამოუკიდებელი სახელმწიფოა, რუსეთი თავის საკუთრებად მიგვიჩნევს და ჩვენს დასამორჩილებლად არ იშურებს არც პროპაგანდას, არც ტყვიას, რისი მტკიცებულებაცაა აფხაზეთის და სამაჩაბლოს (ე. წ. სამხრეთ ოსეთის) კონფლიქტები და 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომი.

ჩვენი მთავრობა, რომელსაც მხარს უჭერს რუსეთი და არის რუსეთის ნაცვალი საქართველოში, მუდმივად უმტკიცებს ქართველ ერს და მსოფლიო საზოგადოებას, რომ იცავს საქართველოს სახელმწიფოებრიობას და სუვერენიტეტს გარე ძალებისგან, მაგრამ უბედურება ის არის, რომ გარე ძალებად მიიჩნევს კულტურულ ცივილიზებულ სამყაროს – ევროპას, ევროკავშირს და ამერიკის შეერთებულ შტატებს.

თქვენ, ჩვენი ქვეყნის მეგობრები, საქართველოს მთავრობის მიერ მტრებად ხართ მიჩნეული, ხოლო ისტორიულად და ფაქტობრივად საქართველოს მოძულე, მჩაგვრელი და მოუშორებელი მტერი რუსეთი მიჩნეულია მოყვარედ.

დემოკრატია გაანადგურეს, არჩევნები, სამართალი და სასამართლო მოსპეს და ისეთი სამართალი შექმნეს, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო სამართლიანობასთან.

„მართალია, ლამობენ, შინ და გარეთ ყველანი დაარწმუნონ, რომ მათ გაათავისუფლეს და გააბედნიერეს საქართველოს ხალხი, მაგრამ, რამდენად ბედნიერად გრძნობს თავს ქართველი ერი, ყველაზე უკეთ ვუწყი მე, მისმა სულიერმა მამამ და დღესდღეობით ერთადერთმა ნამდვილმა მოძღვარმა, რომლის ხელშია ამ ერის გულიდან გამომავალი იდუმალი ძაფები და რომელსაც უშუალოდ ესმის მისი კვნესა და ვაება“ – კათოლიკოს-პატრიარქი ამბროსი ხელაია.

რუსეთს „ქართული ოცნების“ ხელით ქართველი ერი მიჰყავს ფიზიკურ, კულტურულ და სულიერ გადაშენებამდე.

ხალხი კვნესის, ერი გმინავს, ერს ართმევენ მამა-პაპათა სისხლითა და ძვლებით გაპოხიერებულ მიწას, ხალხის დიდი ნაწილი გაღატაკებულია, მაგრამ ერის მიერ გამოხატული ნებისმიერი პროტესტი უშედეგოა. პროტესტი უწყვეტად გრძელდება, მაგრამ მრავალჯერ დაუნდობლად სისხლით ჩაახშეს, ახალგაზრდებს თვალები დათხარეს, გაზით მოწამლეს, ფეხით გათელეს. ციხეში იმყოფებიან უსამართლოდ დასჯილი ახალგაზრდები, ჟურნალისტები, პოლიტიკური ლიდერები. ჩემი ხალხი კვლავ იბრძვის, პროტესტი გრძელდება.

ამგვარ პირობებში ჩემს მოვალეობად ვრაცხ, კულტურული კაცობრიობის გასაგონად ვთქვა: მე, როგორც ეკლესიის წარმომადგენელი, არ განვიხილავ პოლიტიკური ცხოვრების სხვადასხვა ფორმებს, მაგრამ არ შემიძლია, არ ვისურვო ჩემი ერის რუსული აგრესიისგან და ხელისუფლების მხრივ უზომო ჩაგვრისა და უსამართლობისგან გათავისუფლება, რაშიც თქვენ, ჩვენი ქვეყნის უანგარო მეგობრებს, შეგიძლიათ დიდად დაგვეხმაროთ.

გთხოვთ, ინებოთ და დაგვეხმაროთ თქვენთვის შესაძლებელი ყველა საშუალებით, რათა საქართველო გათავისუფლდეს რუსული აგრესიისგან და დაუბრუნდეს დემოკრატიულ განვითარებას.

თქვენთვის და ყველა სამართლიანი ადამიანისთვის მლოცველი, არქიმანდრიტი დოროთე ყურაშვილი“.

არქიმანდრიტი დოროთე ყურაშვილი ხშირად ეხმიანება სინდისის პატიმრების სასამართლო სხდომებსა და „ოცნების“ ძალადობას პროევროპული აქციის მონაწილეებზე.

„ეს ახალგაზრდობა რომც გააჩუმოთ, ქვები დაიწყებენ ყვირილს თქვენს უსამართლობაზე“, – განაცხადა არქიმანდრიტმა 2025 წლის ივნისში. 

დოროთე ყურაშვილი ბათუმში მზია ამაღლობელის მხარდასაჭერად სასამართლოზეც იმყოფებოდა.