„2019 წლიდან ქუჩაში ვდგავარ. ნამახვანჰესის აქციების თანამონაწილეც ვარ და ყველა იმ პროტესტის, რაც ბოლო წლებში ქვეყანაში მიმდინარეობდა.
ხშირად ვარ რუსთაველზე და მჯერა, რომ გავიმარჯვებთ, სხვანაირად არც ვუყურებ ამ პროცესს“- ამბობს 33 წლის ბექა ხალიბეგაშვილი.
სამართალმცოდნე ბექა ხალიბეგაშვილს „ბათუმელები“ ახალი ოპოზიციური ძალების გაჩენის შესაძლებლობასა და საჭიროებაზე ესაუბრა.
- ბექა, საზოგადოების დაკვეთა, გაჩნდეს ახალი ოპოზიცია, ახალგაზრდების ჩართულობით, დაფუძნებული მკაფიო ღირებულებებსა და პრინციპებზე, ისევ არსებობს. თქვენ როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქე, ახალგაზრდა კაცი, როგორ უყურებთ პოლიტიკაში ახალი ძალების გამოჩენას და რამდენად შესაძლებელია ეს არსებული რეჟიმის პირობებში?
ბოლო პერიოდში ყველაზე მეტად რასაც ვითხოვ, არის ის, რომ მედიაში გაჩნდეს ახალი სადებატო სივრცეები და ეთერები მუდმივად არ დაეთმოთ იმ პოლიტიკურ სახეებს, ვისგანაც ვერასდროს ვისმენთ სიახლეს.
ფაქტია, რომ დღეს არსებული პოლიტიკური ოპოზიცია ძალადაკარგულია და ვერ ახერხებს ცვლილებებს. თუმცა ასეთ მდგომარეობებს მიჩვეულია ჩვენი საზოგადოება, რადგან ასე ხდებოდა 2012 წლამდეც, როცა ოპოზიცია ვერ ახერხებდა ხელისუფლების ცვლილებას, სანამ არ გამოჩნდა ივანიშვილი და თავად არ შემოიკრიბა მაშინდელი ოპოზიცია პოლიტიკური მრავალფეროვნების მოსაჩვენებლად.
დღეს ოპოზიციური პარტიების პრობლემა არის ის, რომ ერთ ადამიანზე არიან დამოკიდებული და თუ ლიდერი ციხეშია, პარტიებს არაფრის გაკეთება შეუძლიათ. ამიტომ, ეს ორ-სამკაციანი პარტიების ამბავიც უნდა დასრულდეს. არ შეიძლება ერთ ადამიანზე იყოს პარტიული პოლიტიკა დამოკიდებული. ეს ხდება მაშინ, როცა ადამიანები არანაირი იდეის გარშემო არ ერთიანდებიან.
როცა ხაზარაძე გამოჩნდა პოლიტიკაში, მის გარშემო ადამიანები შეიკრიბნენ ფულის და არა იდეის გამო. არაერთ ადამიანს ვიცნობ, ვინც ხაზარაძესთან რაღაც პარტიულ კავშირშია და არანაირი იდეური კვეთა არ აქვს.
გახარია გამოჩნდა და გარკვეული ადამიანები მხოლოდ იმიტომ შემოიკრიბა, რომ ყოფილი პრემიერი იყო, თორემ ვინ არის გახარია და რა პოლიტიკური ხედვები აქვს, ან რა ხედვის ადამიანები ჰყავს პარტიაში, არ იციან.
პარტიას ლიდერი ჰყავს ციხეში და პარტიის წევრმა არ იცის რაზე ილაპარაკოს. ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმას, რომ ეს ადამიანები რაიმე კონკრეტული იდეოლოგიით არ არიან გაერთიანებული, არ აქვთ განვითარების, პოლიტიკური პროცესის გეგმა. ღირებულებებსა და სწორ პარტიულ ხედვებზე დაფუძნებულმა ოპოზიციამ იცის როგორ მოიქცეს, თუ ლიდერი ქვეყნიდან გადის, პატიმრობაშია და ასე შემდეგ, იციან, როგორ აგრძელებენ გზას.
- თქვენ ფიქრობთ, რომ პარტია, რომელსაც ლიდერის გარეშე არანაირი ქმედება არ შეუძლია, ის არ არის რეალურად პარტია?
დიახ. მე ვამბობ, რომ პარტია, რომელსაც ერთი დაჭერილი ლიდერის გამო წარმოდგენა არ აქვს რა გააკეთოს, არ არის სტრუქტურულად, იდეურად ერთ ორგანიზმად ჩამოყალიბებული. პარტია ხომ არ არის სამეგობრო, საძმაკაცო და ნაყიდი ხალხი შემოიკრიბო და შენ თუ რამე დაგემართა, დანარჩენებმა არ იციან რა მოიმოქმედონ.
გასაგებია, რომ ჩვენს ქვეყანაში განსაკუთრებით არსებობს ლიდერის კულტი, მაგრამ ლიდერს ყოველთვის ჰყავს გუნდი, ხომ?! რომელსაც უზიარებ გეგმას, აძლევ მიმართულებას.
რუსთაველზე დგომის დროს პარტიების ბევრი წევრი გავიცანი და რა იდეის გარშემოა გაერთიანებული, არ იციან. „საქართველოსთვის ვიბრძვი“, „მინდა კარგი ცხოვრება“, – გეტყვის, მაგრამ ამას ნებისმიერი აქტივისტი იტყვის. რა ნაბიჯები უნდა გადავდგათ და როგორ უნდა მივიდეთ რაღაც კონკრეტულ შედეგამდე, ამაზე პასუხები არ აქვთ. განათლების სისტემა იქნება, კულტურა თუ ეკონომიკა, არაფერზე მიდის განხილვა. ამიტომ გაჩნდა ეს სადღეგრძელოები, რაც მხოლოდ მოტივაციას ემსახურება და არა შედეგს.
- „ოცნების“ რეპრესიები ყოველდღიურად იზრდება ქვეყანაში. დაანონსებულია დაპატიმრებები, ხორციელდება ტერორი ყველა მიმართულებით. ამ მოცემულობაში რამდენად გჯერათ ისეთი ოპოზიციის დაბადების, რომელიც შეძლებს ხალხის ნდობის მოპოვებას და მიტაცებული სახელმწიფოს არჩევნების გზით დაბრუნებას?
„ოცნების“ ხელისუფლება, კობახიძე, პროტესტში მყოფ ხალხს სწორედ დღეს არსებული ოპოზიციის სახელით აშავებს. ამაზე მუშაობს პროპაგანდა, რადგან საზოგადოებაში ნდობადაკარგული ოპოზიციის სახეები გვყავს და „ოცნების“ ბევრი მხარდამჭერიც ამას იმიზეზებს, რომ აი, სხვა არ არის არავინ და იმიტომ უჭერს „ოცნებას“ მხარს.
- მაგრამ ფაქტია, რომ ახალი ძალები, მით უმეტეს ახალგაზრდები, არ მოდიან პოლიტიკაში და რატომ?
მე, მაგალითად, მყავს გუნდი და ყოველდღე ვიზრდებით. ძალიან მალე დავაანონსებთ კიდეც, რომ გავაკეთებთ ახალ პარტიას აუცილებლად. ჩვენ არ ვართ ადამიანები, რომლებიც ახლა უცებ დადგებიან და იტყვიან, რომ აგერ, შევქმენით პოლიტიკური პარტია და მორჩა.
ჩვენ ჯერ ვმუშაობთ შიდა საკითხებზე, ზუსტად იმ იდეაზე, რაც იქნება ჩვენი პარტიის ხედვა, ვმუშაობთ პროექტებზე სხვადასხვა მიმართულებით, თუ რა შეიძლება გაკეთდეს ამ ქვეყანაში და როგორ. ამის მერე ვაპირებთ იმის თქმას, რომ პარტია შევქმენით.
როცა ვიტყვით, რომ გუნდი ვართ, გუნდს უამრავი მიმართულებით უნდა გვქონდეს ნამუშევარი. დღეს რომ პოლიტიკური პროცესი არ მიდის საქართველოში, სწორედ ეს არის მიზეზი, რომ ადამიანები არ ერთიანდებიან, არ მუშაობენ ერთად.
- მახსოვს, ახალგაზრდებს ჰქონდათ ახალი პარტიების შექმნის მცდელობა, თუმცა მალევე გაქრნენ. ხშირია გადაბირების, მოსყიდვის, სუს-ის მხრიდან დაშანტაჟების და თუ დაშინების სავარაუდო შემთხვევები. ეს, ალბათ, უშლის ხელს ახალი ძალების გამოჩენას. ამაზე გაქვთ ნაფიქრი?
ამ ყველაფრისგან დაზღვეული ვერ იქნები, რომ ვიღაცას არ შემოგიგზავნიან, ვიღაც არ გადაწყვეტს პარტიის დატოვებას ან მოღალატე არ აღმოჩნდება. ერთადერთი გზა ამ ყველაფრისგან თავის არიდების მაინც არის ის, რომ იდეის გარშემო გაერთიანდნენ ადამიანები. ერთი ადამიანის პარტიიდან წასვლა იდეას ვერ ჩამოშლის, კონკრეტულ გეგმას ვერ ჩამოშლის. ყოველ შემთხვევაში, ეს რისკები გვექნება დაზღვეული.
ყოველდღე მიკავშირდებიან ადამიანები, რომ ახალი პარტია შეიქმნას და მათაც შეიტანონ წვლილი ამაში. მე ვინც გავიცანი, ძალიან ბევრი ციხეშიც კი წავიდა უკვე რაღაც იდეის გამო, ხომ?! იმიტომ, რომ იდეურად სჯერა იმის, რომ იბრძვის რუსეთის წინააღმდეგ და უნდა ამ ბრძოლაში გაიმარჯვოს.
ადამიანებმა საკუთარი თავი, ცხოვრება დადეს. ზოგი უცხოეთიდან ჩამოვიდა, მიატოვა იქ ყველაფერი, რომ აქ ჩართულიყო ბრძოლაში.
- რა დრო სჭირდება აი, ამ ახალი პოლიტიკური ძალების ამოქმედებას, ნდობის მოპოვებას და შედეგის დადგომას. ხომ არ მუშაობს დრო ხალხის წინააღმდეგ?
მედიასივრცეზე ძალიან ბევრი რამეა დამოკიდებული. მათაც ხომ იციან, რომ საზოგადოებაში სხვა რამეზეა დაკვეთა, ეთერს კი საათობით უთმობენ მოძველებულ სახეებს, ვისიც აღარ სჯერა ხალხს. ეს უნდა გაიაზრონ ტელევიზიებმა. იმედია, თავისუფალი სივრცეები შეიქმნება მედიებში.
- ხშირად გვესმის, რომ პოლიტიკას, პარტიის შექმნას დიდი ფული სჭირდება. თუმცა იმასაც ვხედავთ, რომ ამ დიდ ფულს სხვა ინტერესები მოჰყვება ხოლმე. თქვენ რას ფიქრობთ ამაზე და თუ გჯერათ დიდი ფულის გარეშე პოლიტიკის კეთების?
ჩვენ ისიც ვნახეთ, რომ როცა საზოგადოება რაღაცაში ხედავს გამოსავალს, მზად არის ეს გამოსავალი დააფინანსოს. და ისიც ვნახეთ, როცა ოლიგარქი ან ბიზნესი აფინანსებს რაიმეს, ამას მოჰყვება მათი პირადი ინტერესები და შემდეგ ხელს უშლიან ადამიანებს, რომლებიც იდეის გარშემო ერთიანდებიან.
ჩვენ გვქონდა რამდენიმე შემოთავაზება, მაგრამ არ დავთანხმდით ამას. ოფისიც საკუთარი ხარჯებით გვაქვს აღებული და სიმბოლური საწევროებიც გვაქვს დაწესებული, გვაქვს შემოწირულებები – 5, 10, 20 ლარით გვეხმარებიან ადამიანები, ახლობლები და რაღაც საჭიროებებს სწვდება.
აუცილებელია ადამიანებამდე მისვლა, უშუალო კონტაქტი და არა მხოლოდ არჩევნების წინ – ყოველთვის.
დღევანდელმა ოპოზიციამ ის შეცდომა დაუშვა, რომ არ იარეს რეგიონებში, არ შეხვდნენ ადამიანებს და „ქართულ ოცნებას“ დაუტოვეს პროპაგანდისთვის.
- „ოცნება“ ადგილობრივ დონეზეც იყენებს ადმინისტრაციულ რესურსს.
გასაგებია, მაგრამ 40 მილიონზეა საუბარი, რომ დაიხარჯა ოპოზიციის მხრიდან და რაში დახარჯეს?! არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ მთელი საქართველო მოიარო?!
სცენების გაშლა და კონცერტების ჩატარება რომ არ დაეწყოთ, მაგას ჯობდა ჩასულიყვნენ რეგიონებში და ადამიანებს დალაპარაკებოდნენ. მით უმეტეს, სულ არის ამაზე კრიტიკა, რომ არ მიდიან ხალხთან.
- რეჟიმი ყოველთვის ცდილობს გააქროს პოლიტიკური ველიდან ყველა, ვისაც რაიმე წინააღმდეგობის პოტენციალი გაუჩნდება. თქვენი გუნდი არის მზად ამ გამოწვევისთვის? მით უმეტეს დღეს ჩვეულებრივი ამბავია დევნა, დაჭერა…
რა თქმა უნდა, არის რისკები. მით უმეტეს, როცა ტროლ-ბოტების ქარხანა მუშაობს და გვივარდებიან ხოლმე, როცა კრიტიკულ პოსტებს ვდებთ. მაგრამ ხალხს რეალური ცვლილებები სჭირდება და ეს ყველაფერში იგრძნობა.
- რუსთაველის პროტესტს როგორ უყურებთ, ფიქრობთ, რომ უნდა გაგრძელდეს?
პროტესტი აუცილებლად უნდა გაგრძელდეს, რადგან პროტესტი წყდება მაშინ, როცა უკეთესობისკენ იცვლება რაღაც, ხომ?! დღეს კი არაფერი იცვლება უკეთესობისკენ.
ოპოზიციური სპექტრი კიდევ უფრო ნადგურდება და რჩება ისევ ხალხი. მეც ძალიან ხშირად ვარ რუსთაველზე და პროექტიც გვქონდა – „საპროტესტო აუდიტორია“ ერქვა და ლექციებს ვატარებდით, სადისკუსიო სივრცე შევქმენით რუსთაველზე, მაგრამ ეს ყველაფერი უნდა გადაიზარდოს პოლიტიკურ პროცესში.
- გაქვთ გამარჯვების მოლოდინი, როგორც მოქალაქეს?
აუცილებლად. სხვანაირად არც ვუყურებ ამ პროცესს. რა დროც არ უნდა დასჭირდეს, ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა გავიმარჯვოთ.
თუმცა ფაქტია, რომ პროცესის გაგრძელებას სჭირდება ახალი ოპოზიცია, ახალი ხედვა, ახალი სახეები, ვისაც გაჰყვება ხალხი და გამოვა ქუჩაში.
- თქვენზე რა შეგიძლიათ, რომ გვითხრათ?
33 წლის ვარ. ოთხი წელი თსუ-ში ვისწავლე სამართალმცოდნეობა, შემდეგ პოლონეთში საერთაშორისო ურთიერთობებზე ვსწავლობდი. მაგისტრატურა კი ილიაუნიში დავამთავრე.
დევნილი ვარ ახალგორიდან. 2017 წელს წეროვანის დასახლებიდან მცხეთის საკრებულოს მაჟორიტარიც ვიყავი „ქართული ოცნებიდან“, მაგრამ არა პარტიული.
ბავშვობიდან ვიცნობდი წეროვანში ჩასახლებულ დევნილ ოჯახებს და რაღაც მინდოდა მათთვის გამეკეთებინა.
- როდის გახდა „ოცნება“ თქვენთვის მიუღებელი?
ყოველთვის მიუღებელი იყო. უამრავი პროექტი მაქვს საკრებულოში შეტანილი, რომელიც არ განხორციელდა და რომლის განხორციელებასაც მუდმივად ვითხოვდი და ესეც აჩვენებს, რომ „ქართულ ოცნებასთან“ ვერ ვითანამშრომლე, რადგან ვერ დავინახე, რომ მზაობა ჰქონდათ იმის გაკეთების, რაც რეალურად სჭირდება დღევანდელ საქართველოს.
2019 წლიდან ქუჩაში ვდგავარ. „ნამახვანჰესის“ აქციების თანამონაწილეც ვარ და ყველა იმ პროტესტის, რაც ბოლო წლებში ქვეყანაში მიმდინარეობდა.
