Batumelebi

როცა ირაკლი კობახიძეს სთხოვეს, კომენტარი გაეკეთებინა უკრაინელი პოლიტიკოსის, დავით არახამიას განცხადებაზე, სადაც მან თქვა, რომ ირაკლი კობახიძის მამა კგბ-ს აგენტია, ამის საპასუხოდ კობახიძემ ჟურნალისტი სიტყვიერად შეურაცხყო. „კობახიძემ სახე დაკარგა“ – ასე შეაფასა საზოგადოების ნაწილმა მისი რეაქცია. დღეს მმართველი პარტიის თავმჯდომარემ კიდევ ერთი განცხადება გაავრცელა, რომელსაც ასე ასრულებს: „დეპოლარიზაცია ბოლშევიკებთან და პავლიკა მოროზოვებთან მორიგებით ვერ მიიღწევა“. ეს მაშინ, როცა ევროკავშირი, კანდიდატის სტატუსის მისაღებად, 12 პუნქტის შესრულებას ითხოვს, აქედან ერთ-ერთი სწორედ დეპოლარიზაციაა და ასევე მედიისთვის პლურალისტური გარემოს შექმნაა.

[პავლიკ მოროზოვი საბჭოთა „გმირი“ ბავშვი იყო, რომელმაც კულაკი მამა დააბეზღა პარტიის სასარგებლოდ, რის გამოც საბჭოთა პროპაგანდამ იგი საკულტო ფიგურად აქცია].

რას ნიშნავს კობახიძის და „ქართული ოცნების“ რეაქციები? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის ასისტენტ-მკვლევარს, ფსიქოლოგ დავით ჯინჭარაძეს ესაუბრა.

• დავით, როგორც ვიცით, დეპოლარიზაცია ევროკომისიის იმ ვალდებულებების ჩამონათვალშია, რომელიც ხელისუფლებამ უნდა შეასრულოს, საქართველომ ევროკავშირის კანდიდატი ქვეყნის სტატუსი რომ მიიღოს. თუმცა „ქართული ოცნების“ ხელმძღვანელმა, ირაკლი კობახიძემ დღე ეს გამორიცხა, როცა დაწერა – „დეპოლარიზაცია ბოლშევიკებთან და პავლიკა მოროზოვებთან მორიგებით ვერ მიიღწევა“. მისთვის ასეთია პოლიტიკური ოპონენტები და კრიტიკულ მედიაც. რაზე მეტყველებს ეს განცხადება?

„ქართულ ოცნებას“ ახალი სტრატეგია აქვს არჩეული და ყველას, ვინც მას არ ეთანხმება, ბოლშევიკებად ნათლავს. თუმცა, ეს მხოლოდ ქართული ფენომენი არ არის, მაგალითად, უნგრეთშიც ასე აკეთებს მმართველი პარტია და ამერიკაშიც, ძალიან კონსერვატორ „რესპუბლიკელებს“ თუ რაღაც ლიბერალური იდეა არ მოეწონებათ, ყველაფერს ბოლშევიზმს ეძახიან. ეს იმიტომ, რომ ადამიანს უჩნდება ასოციაცია იმ რაღაც ცუდთან, რასაც წლების წინ დააღწიეს ქვეყნებმა თავი და ამ შიშებზე და პრიმიტიულ იმპულსებზე მუშაობენ.

კობახიძესაც ჰგონია, რომ თუ ვიღაცას ბოლშევიკს დაუძახებს, ამის გამო ხალხი იფიქრებს, რომ მართლა ბოლშევიკია.

დეპოლარიზაციაში მთავარი პასუხისმგებლობა ეკისრება ხელისუფლებას, მან უნდა გადადგას პირველი ნაბიჯი ამისკენ. მაგრამ რას ვხედავთ ჩვენ? ჟურნალისტის კითხვაზე საშინელი აგრესიას და ლანძღვას. ევროკომისიის მითითებებში, მედია გარემოს გაუმჯობესებაზეც არის საუბარი. ბუნებრივია, ასეთი თავდასხმები ჟურნალისტებზე ამ პუნქტის შესრულებას ხელს არ უწყობს.

ის, რაც გუშინ ვნახეთ, არ განსხვავდება სხვა შემთხვევებისგან, როცა „ქართული ოცნების“ წარმომადგენლებს არგუმენტები არ აქვთ, ღიზიანდებიან და გადადიან აგრესიაზე.

კობახიძეც გაღიზიანდა კითხვაზე, ჰქონდა თუ არა მამამისს კავშირი რუსეთის კგბ-სთან. ადამიანს, რომელსაც არაფერი აქვს დასამალი, არ ეშინია საკუთარი წარსულის, არც ასეთი მძაფრი რეაქცია ექნება, ზოგადად. შეიძლება ჩვეულებრივად გასცე კითხვას პასუხი, რომ „სისულელეა“, „მოგონილია“… და არა ემოციურად თავს დაესხას კითხვის ავტორს, რადგან პირადს შეეხო.

როცა კობახიძე არ ცდილობს კითხვას უპასუხოს არგუმენტებით, ეს კიდევ უფრო მეტ ეჭვს აჩენს.

• ელენე ხოშტარიას შემთხვევაში, „ოცნება“ თავად ცდილობდა რუსული კავშირების თემა წამოეწია, არა?  

ელენე ხოშტარიას როცა ჰკითხეს რუსულ ფულზე, ხომ არ ჩავარდა ისტერიკაში? უბრალოდ, დადო საბუთები და თქვა, საიდან არის ეს ფული რეალურად. ირაკლი კობახიძეს კი არანაირი მცდელობა არ ჰქონია, რომ ფაქტით გაემყარებინა. ჰქონდა მხოლოდ ემოციური ისტერიკა, რაც, ზოგადად, მიანიშნებს იმაზე, რომ ადამიანს რაღაც ნამდვილად აქვს დასამალი.

ჩვენ იმ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, სადაც ძალიან ბევრ ადამიანს აქვს საბჭოთა წარსული, იმ სისტემაში გავლენის და რეპუტაციის მოპოვების ერთადერთი საშუალება იყო საბჭოთა სტრუქტურებში მუშაობა. მაგრამ, როცა ასეთი რეაქცია გაქვს ამ თემაზე, მინიმუმ ეჭვის საფუძველი არსებობს და საზოგადოებაც მიხვდება ალბათ, ვინ შეიძლება იყოს დაკავშირებული რეალურად რუსეთთან და ვინ არა.

კარგი იქნება, თუ „ქართული ოცნება“ მიხვდება, რომ რაც მეტად დადგამს შოუს, მით უფრო მეტი კითხვის ნიშანს გააჩენს.

შესაბამისად, დეპოლარიზაციას ეს რიტორიკა არ უწყობს ხელს. აქ ჰგონიათ, რომ ევროკავშირი რაღაცებს ვერ ხედავს და უნდათ ყველაფერი ისე წარმოაჩინონ, რომ „ისინი არიან ნაციონალები“, ეს იყო პროვოკაცია და ამ პროვოკაციას უპასუხეს.

რეალურად კი, ეს ასე არ არის. ჩემი აზრით, ახლო მომავალში დადგება მომენტი, როცა ევროკავშირი და მისი წარმომადგენლები აღარ იტყვიან, რომ „ორივე მხარეს მოვუწოდებთ დეპოლარიზაციისკენ“, რადგან კონკრეტულად ხელისუფლება არ უწყობს ხელს დეპოლარიზაციას. რაც მეტი ასეთი განცხადება იქნება, მით უფრო იოლად დაინახავენ ბრიუსელიდანაც, რომ ამ ყველაფერს ერთი ავტორი ჰყავს და ეს არის ხელისუფლება.

• კობახიძე ასევე თქვა, რომ დეპოლარიზაცია „დეპავლიკიზაციით არის შესაძლებელი, რასაც 2024 წლამდე მთელ ჩვენ ყურადღებას დავუთმობთო“. ეს არის პირდაპირი განცხადება იმაზე, რომ „ოცნება“ არ აპირებს 12 პუნქტის შესრულებას და კიდევ ორი წელი ამ რეჟიმში იქნება?

გამოდის, „ოცნებას“ ეს დავალება ასე ესმის, რომ თუ არ იქნება „ნაციონალური მოძრაობა“, თუ არ იქნება კრიტიკულად განწყობილი მედია, თუ არ იქნება ის ხალხი, ვინც მათ არ უჭერს მხარს, მაშინ არ იქნება დეპოლარიზაცია. მათი გაგებით, თუ ყველას ერთი აზრი ექნება ქვეყანაში, პოლარიზაციაც აღარ იქნება.

ევროკავშირის დავალება არ არის, რომ საპირისპირო აზრი გააქრონ, არამედ ის, რომ საქართველო ლიბერალურ დემოკრატიას დაუბრუნდეს და ჩამოსცილდეს ისეთი აზრები, რაც ჩვენს ევროინტეგრაციას დააზარალებს.

„ოცნების“ 12 პუნქტი კი, რასაც ჩვენ ვხედავთ, არის ის, რომ ყველა, ვინც არ იზიარებს და არ ეთანხმება მათ, გააქრონ პოლიტიკური ველიდან. ასეთ პირობებში გამორიცხულია კანდიდატის სტატუსის მიღება.

• გამოუვათ ეს?  

სამწუხაროდ, ჩვენი საზოგადოებაც იმპულსურია. 20-24 ივნისის და 3 ივლისის აქციები როცა იყო, საზოგადოება ძალიან გაბრაზდა, ბევრი ადამიანი გამოვიდა, მაგრამ დღეს რა ხდება? ვერც კონკრეტულ გეგმას ვხედავთ, პარალელურად კი „ქართული ოცნება“ ასეთ პროცესებში გვამყოფებს.

დაიდო არჩევნების გაყალბების დოკუმენტები, ანრი ოხანაშვილმა ხელი დაარტყა ჟურნალისტს, აგერ კობახიძემ გამოლანძღა ჟურნალისტი, ანუ ყოველ მეორე დღეს, რაღაც ახალ შოკებს გვთავაზობს „ოცნება“, თუმცა მათი პასუხისმგებლობის საკითხები არ დგას დღის წესრიგში.

ჩემი აზრით, „ოცნების“ სტრატეგიაა, ეს 6 თვე და მეტი ასე გავიდეს, რომ ადამიანებს ჰქონდეთ სანახაობა ტელევიზიით, ყოველ მეორე დღეს ხან ერთ ჟურნალისტს დაარტყამენ, ხან მეორეს, ბოლოს იტყვიან, ჩვენ კი ვეცადეთ კანდიდატის სტატუსის მიღებას, მაგრამ „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ შეგვიშალა ხელიო.

• „ქართულმა ოცნებამ“ დაიწყო სოლიდარობის კამპანია სოციალურ ქსელებში კობახიძის მხარდასაჭერად. ეს მეორე შემთხვევაა, გავრილოვის ღამის შემდეგ, როცა „ოცნებას“ კობახიძის დაცვა უწევს. როგორ ფიქრობთ, რით შეიძლება დასრულდეს ეს?

რთული სათქმელია. მაგრამ თუ შევხედავთ იმას, რომ კობახიძის და ღარიბაშვილის პოლიტიკური ფასი მხოლოდ ივანიშვილისადმი ერთგულებაშია, მანამდე დაიცავენ მათ, სანამ ისინი ივანიშვილს სჭირდება.

თუმცა ფაქტია, რომ მათ აქვთ რადიკალიზაციის კურსი არჩეული და ახლა მხოლოდ მათი მსგავსი სახეები სჭირდებათ.

„ოცნება“ რომ რაიმე ცვლილებაზე ფიქრობდეს, შემობრუნდებოდა და იტყოდა, როგორც ადრე, რომ „ვმუშაობთ გამოსწორებაზე“ და ასე შემდეგ, მაგრამ ახლა ვხედავთ პირდაპირ ბრალდებებს. აშშ-ის დეპარტამენტიდან როცა მოგმართავენ და ევროკავშირს უწევს განმარტების გაკეთება, რომ ელჩის ასე შეფასება დაუშვებელია, ვფიქრობ ცვლილებებზე საუბარი უკვე გვიანია.

•  თქვენ ფიქრობთ, რომ „ოცნების“ მთავარი მამოძრავებელი მხოლოდ ივანიშვილის დაცვაა და არა სახელმწიფო ინტერესები? მაშინ რა აზრი აქვს იმის ლოდინს, რომ 12-პუნქტიანი გეგმა შესრულდება?

ჩემი აზრით, ხელისუფლებისთვის დროის მიცემა არანაირ შედეგს არ მოიტანს. მე, პირადად, გამოსავალს ვხედავ ივანიშვილის და „ქართული ოცნების“ საერთაშორისო სანქცირებაში. ახლა მედიის, საზოგადოების და ოპოზიციური პარტიების მთელი ყურადღება აქეთკენ უნდა იყოს მიმართული, რათა სანქციები 2-3 წლის შემდეგ კი არ დაიწყოს, არამედ უფრო სწრაფად უნდა მოხდეს ამ ხალხის ფინანსურ მხარეზე ფოკუსირება.

თუ დასანქცირდება ივანიშვილი, მაშინ ჩაინიშნება ვადამდელი არჩევნები და შესაძლებელია კოალიციას ჰქონდეს მოგების შანსი. რადგან „ქართული ოცნების“ მთავარი ინტერესი არის ფული, მაშინ უნდა დავაყენოთ ისინი არჩევანის წინაშე: ვფიქრობ, ისინი ფულს აირჩევენ და ქვეყანას ექნება ვადამდელი არჩევნების შესაძლებლობა.

დასანქცირება არის გამოსავალი, რადგან თუ არ დასანქცირდა ივანიშვილი და „ოცნება“, მაშინ შეექმნებათ განწყობა, რომ ესე იგი, ევროსტრუქტურებში არც თუ ისე არაკომფორტულად არიან მათ მიმართ და მინიმუმ კიდევ ორი წელი, 2024 წლამდე მოგვიწევს ლოდინი. შესაბამისად, არც ცვლილებები იქნება. ამასობაში კი ძალიან დაგვიანდება ყველაფერი და მაშინ უკვე თითოეული მოქალაქის პასუხისმგებლობა იქნება ის, რომ არაფერი გავაკეთეთ ამ ქვეყნის გადასარჩენად.

„რუსეთი ოკუპანტია, ნუ მოუსმენ რუსულ ესტრადას“ – ამ შინაარსის ბილბორდი ბათუმში, ტბელ აბუსერიძის ქუჩაზე გამოჩნდა. ბანერი კომპანია „თეგეტა ჰოლდინგის“ კამპანიის ნაწილია, რომელიც ახალ საგზაო ნიშნებს უკავშირდება.

„ჩვენი კამპანიის ფარგლებში შევქმენით ახალი საგზაო ნიშნები და განვათავსეთ საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში. „რუსეთი ოკუპანტია, ნუ მოუსმენ რუსულ ესტრადას“, ეს კონკრეტული ნიშანიც არის საგზაო მოძრაობის კულტურის ჭრილში გამოყენებული. ეს არის მანკიერი ქცევების აღმნიშვნელი საგზაო ნიშანი“, – ამბობს „ბათუმელებთან“ ნათიკა ბერძული, „თეგეტა ჰოლდინგის“ სტრატეგიული კომუნიკაციების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი.

მისი თქმით, ეს საგზაო ნიშანი მოუწოდებს საზოგადოებას არ მოუსმინოს რუსულ ესტრადას.

„მაშინ, როცა ჩვენი ქვეყნის 20 პროცენტი ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, არ უნდა გვხვდებოდეს ქუჩაში მანქანები, საიდანაც ბოლო ხმაზეა ჩართული რუსული სიმღერები“, – ამბობს ნათიკა ბერძული.

მისი თქმით, საგზაო მოძრაობის კულტურასთან დაკავშირებული კამპანია გრძელვადიანია.

„ნუ მოუსმენ რუსულ ესტრადას“ – გარდა ამ ბილბორდისა, კამპანიის ფარგლებში სხვა მანკიერ საგზაო ქცევებზეც არის ყურადღება გამახვილებული, მაგალითად, ახალი საგზაო ნიშნები შეეხება ისეთ ქცევებს, როგორიცაა ავტომანქანიდან ნაგვის გადაყრა, ხმამაღალი, არასაჭირო სიგნალი, საბავშვო სავარძლების (ქარ სითების) არ გამოყენება ავტომანქანებში, გენდერულად დისკრიმინაციული სტიკერების განთავსება მანქანებზე და სხვა.

ამ დროისთვის კამპანიის ფარგლებში, სხვადასხვა ქალაქში, 20-მდე ბილბორდია ამ თემაზე განთავსებული.

___

ფოტო: ბათუმში, ტბელ აბუსერიძის ქუჩაზე განთავსებული ბანერი

_______________

მსგავს თემაზე:

სააპელაციო სასამართლომ გაამართლა ბაჩი მექვაბიშვილი. ეს ის ოპოზიციონერია, რომელიც პოლიციელებმა ბათუმში, 2022 წლის 19 თებერვალს დააკავეს, მანქანაში ჩასვეს, მაგრამ ის მანქანიდან გაექცათ.

ბაჩი მექვაბიშვილი 2021 წლის შემოდგომიდან ბათუმის საკრებულოს წევრია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობიდან“.

აქციაზე დაკავებულების ინტერესებს სასამართლოში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია [საია] იცავდა.

2022 წლის 19 თებერვალს ბაჩი მექვაბიშვილი და ენმ-ს სხვა აქტივისტები ბათუმის „ჰილტონში“ ირაკლი კობახიძესთან, „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარესთან ითხოვდნენ შეხვედრას. აქციის 6 მონაწილე პოლიციელებმა ადმინისტრაციული წესით დააკავეს წვრილმანი ხულიგნობისა და პოლიციელების კანონიერი მოთხოვნის დაუმორჩილებლობის გამო.

ბაჩი მექვაბიშვილი კი, ბათუმის საქალაქო სასამართლომ ამ საქმეზე სამართალდამრღვევად ცნო – ოპოზიციონერი მოსამართლე ალექსანდრე გოგუაძემ 3500 ლარით დააჯარიმა.

საია-ს იურისტის, სალომე ღოღობერიძის თქმით, 19 თებერვალს დაკავებული ოპოზიციონერებიდან ბათუმის საქალაქო სასამართლომ ასევე 3500-3500 ლარით დააჯარიმა ელგუჯა ბაგრატიონი და ბონდო თედორაძე, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ საქმისწარმოება ამ საქმეებზეც შეწყვიტა.

სააპელაციო სასამართლომ სამართალდამრღვევად სცნო მხოლოდ გიგა ნაგერვაძე და ლაშა კილაბერია. ისინი 2 – 2 ათასი ლარით დააჯარიმეს.

ბათუმში, ნინოშვილის ქუჩაზე, „მაგნოლიასთან“ მსუბუქი ავტომანქანები გაზონებზეა გაჩერებული. უკვე გათელილ მწვანე ზოლზე შეყენებულ ერთ-ერთი მანქანას კი სულაც რუსეთის სახელმწიფო ნომერი აქვს.

ფოტოები წუხელ 25 ივლისს არის გადაღებული.

ბათუმის ქუჩებში მძღოლების მიერ მანქანების ტროტუარებზე ჩაყენება, ანუ პარკირების წესების დარღვევა, უკვე წლებია ჩვეულებრივი პრაქტიკაა. თუმცა, წელს აშკარად „ახალი ტენდენცია“ იკვეთება – მანქანებს პირდაპირ მწვანე გაზონებზე ან სულაც ზედ ბუჩქებზე აპარკინგებენ.

მუნიციპალური ინსპექცია კვლავაც აქვეყნებს სტატისტიკებს, რომ მძღოლებს არასწორი პარკირების გამო ჯარიმებს, მაგრამ რეალურად ეს სურათ არ ცვლის.

ბათუმში, შარაშიძის ქუჩის #23-ში, აქვე მცხოვრებთა ინფორმაციით, საბავშვო ატრაქციონებთან ახლოს საკანალიზაციო სისტემა ჟონავს. „ადგილზე ისეთი გაუსაძლისი სუნია, იქვე ახლოს მდებარე კორპუსში ფანჯრებს ვერ ვაღებთ. გარდა ამისა, განსაკუთრებული პრობლემაა ის, რომ ბავშვები ატრაქციონებით მაინც სარგებლობენ“, – ამის შესახებ „ბათუმელებს“ დასახლებიდან მოგწერეს.

მოსახლეობამ ამ ვითარების ამსახველი ფოტო და ვიდეო მასალაც გადმოგვიგზავნა. ისინი აცხადებენ, რომ ე.წ. შამბო და მასთან დაკავშირებული სისტემა დააზიანა კომპანიამ, რომელიც ქუჩის მოასფალტების სამუშაოებს ასრულებდა. აქ ირწმუნებიან, რომ „მანამდე პრობლემა არ გვქონიაო“.

ამ ინფორმაციას ბათუმის მერიის კეთილმოწყობის სამმართველოში უარყოფენ.

„კომპანიებს არ დაუზიანებიათ, ბათუმის წყალს მიმართეთ“, – გვითხრეს სამმართველოში. შპს „ბათუმის წყალში“ აცხადებენ, რომ პრობლემას შეისწავლიან და მხოლოდ ამის შემდეგ გააკეთებენ კომენტარს.

მოსახლეობის ინფორმაციით, „ბათუმის წყალმა“ ერთხელ უკვე შეასრულა ამოტუმბვის სამუშაოები, თუმცა ეს პრობლემას მხოლოდ ერთჯერადად აგვარებს: „სისტემა დაზიანებულია, ამოტუმბვა რას გვიშველოს, ისევ იგივე მდგომარეობაში აღმოვჩნდებით ყოველ ჯერზე“.

შარაშიძის პირველი და მეორე ქუჩის კეთილმოწყობაზე შპს „ბონდი-2009“-მ იმუშავა, ეზოების მოპირკეთებაზე კი „ნიუ პოვერი“ მუშაობდა.

„ბონდი 2009“ შარაშიძის ქუჩის მოასფალტებაზე გასულ წელს ტენდერში გამარჯვების შემდეგ გაფორმებული ხელშეკრულების ფარგლებში მუშაობდა. შესყიდვის ბიუჯეტი 2 მილიონ 663 000  ლარი იყო, თუმცა ხელშეკრულება ტბეთის ქუჩის კეთილმოწყობასაც ითვალისწინებდა. სატენდერო მოთხოვნა იყო ასევე გენერალ ასლან აბაშიძის სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულება აბუსერიძის ქუჩიდან ბაგრატიონის ქუჩამდე.

„ბონდი -2009“ ბათუმის საკრებულოს ყოფილი წევრის, ნუკრი დოლიძის კომპანიაა, ბათუმის მოქმედი საკრებულოს წევრია მისი შვილი ლევან დოლიძე. ამ კომპანიის თანამესაკუთრის, ოთარ ფუტკარაძის შვილი, შოთა ფუტკარაძე კი ხელვაჩაურის საკრებულოს წევრია. კომპანია ყოველწლიურად სახელმწიფოს სტრუქტურებისგან მილიონობით ლარის ღირებულების დაკვეთას იღებს.

შპს „ნიუპოვერი“ კეთილმოწყობის სამმართველოს დაკვეთით მრავალბინიანი ეზოების კეთილმოწყობის სამუშაოებს ასრულებს. კომპანიას ამ ეტაპზე 888 888 ლარის ღირებულების დაკვეთა აქვს. კომპანიის ასივე პროცენტი მალხაზ სარჯველაძეს ეკუთვნის.

ამ პრობლემაზე შესაბამისი სახელმწიფო სტრუქტურების რეაგირების შესახებ მასალას მოგვიანებით ისევ გამოვაქვეყნებთ.

სახელმწიფოს ერთი სტრუქტურა, კონკრეტულად ქობულეთის მერია, აპირებს უსასყიდლოდ გადასცეს მართლმადიდებლურ ეკლესიას მიწის ნაკვეთი იმ მოტივით, რომ მრევლს სალოცავი სჭირდება და ეკლესიის მშენებლობას ითხოვს. მეორე სტრუქტურა კი, კონკრეტულად ბათუმის მერია, იგივე მოტივს არ იზიარებს და მუსლიმებს მეჩეთის მშენებლობის უფლებას არ აძლევს მიწის ნაკვეთზე, რომელიც ამ თემის საკუთრებაა.

817 კვ.მეტრ არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთსა და 230 კვ.მეტრ შენობის აღნაგობის წესით და 99 წლით გასხვისება, ქობულეთის საკრებულოს მომავალი სხდომის დღის წესრიგშია შეტანილი. ნაკვეთი და მასზე დამაგრებული შენობა სოფელ ჯიხანჯურში მდებარეობს. ამ ნაკვეთს ერთი მხრივ ესაზღვრება კიდევ ერთი დაურეგისტრირებელი ნაკვეთი, ხოლო მეორე მხარეს სახელმწიფოს მფლობელობაში არსებული გამწვანებული ტერიტორია, სადაც ადრე ჩაის პლანტაციები იყო.

საკითხთან დაკავშირებით „ბათუმელებმა“ მერიაში დეტალების დაზუსტება ითხოვა, თუმცა პასუხი არ გაგვცეს.

საკრებულოში გადაგზავნილი დოკუმენტების მიხედვით კი, ქონების გადაცემის მოთხოვნით მერიას ბათუმისა და ლაზეთის მიტროპოლიტმა დიმიტრიმ მიმართა. ოფიციალური წერილით,  მიტროპოლიტი ნაკვეთისა და შენობის გადაცემას ითხოვს საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებლური ეკლესიისთვის, შემდგომში ტაძრის მშენებლობის მიზნით.

დოკუმენტის მიხედვით, საკითხი განიხილეს, როგორც მერიის, ასევე საკრებულოს შესაბამისმა კომისიებმა. მათ მიზანშეწონილად მიიჩნიეს მოთხოვნილი ქონების ეკლესიისთვის 99 წლის ვადით, უსასყიდლო აღნაგობის უფლებით გადაცემა.

„დღითი დღე იზრდება მართლმადიდებლური ეკლესიის მრევლი და ეკლესიური ცხოვრება ბევრს სულიერ მოთხოვნილებად ექცა. ამიტომ, რაც მეტი ეკლესია აშენდება მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, მისასალმებელია და ხელი უნდა შევუწყოთ“, – ქობულეთის მერიის ეკონომიკის, ქონების მართვისა და სოფლის მეურნეობის განვითარების სამსახურის უფროსის, ზურაბ ამაღლობელის ეს განმარტება სხდომის ოქმშია დაფიქსირებული.

ქონების გადაცემის საკითხი ქობულეთის საკრებულომ 29 ივლისის სხდომაზე უნდა დაამტკიცოს.

___

უკვე რამდენიმე წელია მუსლიმი მრევლი იგივე მოტივით ბათუმში მეჩეთის მშენებლობის ნებართვას ითხოვს. უშედეგოდ. მერიამ მშენებლობის ნებართვა არ გასცა. სასამართლოს გადაწყვეტილება კი, რითაც მუსლიმი მრევლის მიმართ დისკრიმინაცია დადგინდა, ჯერ  სააპელაციო, შემდეგ კი უზენაეს სასამართლოში გაასაჩივრა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლომ 2019 წლის 30 სექტემბერს დისკრიმინაციად მიიჩნია მუსლიმი თემის მიმართ ბათუმის მერიის დამოკიდებულება „ბათუმის ახალი მეჩეთის საქმეზე“. მოსამართლე ჯუმბერ ბეჟანიძემ უკანონოდ მიიჩნია ბათუმის მერიის გადაწყვეტილება, რომლითაც მუსლიმ თემს მეჩეთის აშენებაზე უარი უთხრეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ მოსამართლე ჯუმბერ ბეჟანიძის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება 2021 წლის 13 აპრილს ძალაში დატოვა.

____

ამავე თემაზე:

როცა ბათუმში თავისი პირველი წიგნის, „მშვიდობით, ძია გერშვინ!“-ის წარსადგენად ჩამოვიდა, მეორე წიგნის იდეა მაშინ გაუჩნდა.

„La porta segreta“ ფსიქოლოგ მაია ცირამუას მეორე წიგნია. ყდის დიზაინზე ილუსტრატორმა ნონი გარდავამ იმუშავა. „ბათუმელები“ მაია ცირამუას ახალი წიგნის შესახებ ესაუბრა.

• ქალბატონო მაია, როგორც ერთ ინტერვიუში ახსენეთ, ახალი რომანის დაწერის იდეა ბათუმში გაგიჩნდათ. მოგვიყევით, რა იყო თქვენი ინსპირაციის წყარო?

ბათუმში სეირნობისას ერთმა სამკერვალომ მიიპყრო ჩემი ყურადღება. დიდი, მინის კედელი აქვს ამ სამკერვალოს, ამ მინის კედლის მიღმა თერძი ქალი ფუსფუსებდა. ჩანდა ქსოვილები, ქალის ტორსი… რამდენიმე დღე ვაკვირდებოდი გარედან, როცა ზღვაზე მივდიოდი, პლაჟის ნაცვლად ვიჯექი და ამ სამკერვალოს ვუყურებდი. საინტერესო პროცესი იყო – როგორ შედიოდნენ ადამიანები, ეკონტაქტებოდნენ, ტანსაცმელს იზომებდნენ – ეს ყველაფერი გარედან უხმო კინოს ჰგავდა. როცა უხმო კინოს უყურებ, სულ გაქვს იმის მომენტი, რომ გაინტერესებს იქ რა ხდება, რა ხმების ისმის, რას ეუბნებიან ერთმანეთს.

აი, ამ უხმო კინოში შესვლა მომინდა.

ერთხელაც გავბედე, მე თვითონაც შევედი. იყო ქსოვილების საოცარი ფერთა გამა. ძალიან კარგი ხარისხის ქსოვილები იყო. ეს იყო ისეთი სამყარო, სადაც ქალებს გვიყვარს ხოლმე მოგზაურობა. რაღაცებსაც ვემალებით ხოლმე ასეთ სამყაროში. გავურბივართ. უცებ მომინდა რაღაცა გამეკეთებინა ამაზე.

ბათუმში ყოფნის პერიოდში ბევრს ვფიქრობდი ამ სამკერვალოზე. მერე ერთ ღამეს დავიძინე და დილას გავიღვიძე ლორასთან ერთად – ლორა ჩემი ახალი რომანის მთავარი გმირია. როცა სიუჟეტზე დავიწყე ფიქრი, მივხვდი, რომ აი, ამ გარემოში უნდა ჩამესახლებინა ჩემი ლორა.

• რომანში ისეთ თემებს ეხებით, დღეს, აქ და ახლა რომ აწუხებს ქართულ საზოგადოებას. წიგნმა ეს პრობლემები აირეკლა. როგორ ფიქრობთ, თქვენი ეს ნაწარმოები ხომ არ იქნება ქართული ლიტერატურისთვის ერთგვარი ბიძგის მიმცემი?  

ზოგადად, ფემინისტური ლიტერატურა არ გვიჭირს საქართველოში. მე შევეცადე, მელაპარაკა იმაზე, რაც ვიცით ისედაც ყველამ. მაგალითად, ნაწარმოებში არის ფემიციდის, მიტოვების თემა. შევეცადე რაღაცნაირად წარმომეჩინა რომანში ისეთი ადგილები, რასაც არავინ ყურადღებას არ აქცევს. როგორი დეტალები იცი, მაგალითად, რას ნიშნავს თინეიჯერი გოგოსთვის, როდესაც მას მკერდი წამოეზარდა. როგორ აღიქვამს ის თავის სხეულს ან ნებისმიერ ფრაზას, რომელსაც ხუმრობით ეტყვიან. შევეცადე ასეთი მომენტები, თითქოსდა შეუმჩნეველი, დიდ სურათში დაკარგული წვრილ-წვრილი ტკივილები, ყოფილიყო წამოწეული.

შეიძლება ვიღაცისთვის ეს მომაბეზრებელი იყოს. არ ვიცი, მკითხველს გააჩნია. ჩემი ამოცანა იყო, მეჩვენებინა ის წკიპურტები, რასაც იღებ, როგორც ქალი, როგორც პიროვნება.

თემაზე, რომელზეც არის ეს წიგნი, შეიძლება რაღაცები დაწერილა, მაგრამ კონკრეტულად ამ ნიუანსებს არავინ შეხებია, მაგრამ არ ვიცი, რამდენად გახდება ბიძგის მიმცემი ლიტერატურაში.

ისე მიკავშირდებიან კონკრეტული ადამიანები, მეუბნებიან – „მე უკვე სხვანაირად ვფიქრობ“ და შეიძლება ესეც იყო ჩემი ამოცანა, რაღაცები გადაფასებულიყო ადამიანებში. ნამდვილად, საშიშია ამ თემასთან შეხება, რთული თემაა, რადგან ძალიან ბევრი ნაღმია მასში ჩადებული. მგონია, რომ რაღაცა ბიძგი, თუ ლიტერატურისთვის არ იქნება, იქნება დისკუსიისთვის და ძალიან მახარებს ის ამბავი, რომ მოდის ეს მესიჯები, მაგალითად ის, რომ დღეს ერთმა ადამიანმა სხვანაირად შეხედა საკუთარ შვილს.

• რომანში ეხებით ბევრ ისეთ თემას, რასთან გამკლავებაც ქალებს უწევთ. ერთგვარი სარკეა იმის დასანახად, თუ როგორ იჩაგრებიან ქალები გენდერული ნიშნით და როგორ ავიწროებენ მათ. როცა ამ სიუჟეტურ ხაზს წერდით, რა იყო თქვენი მთავარი გზავნილი ქალებისადმი?

ალბათ ის, რისიც არავის გვჯერა. არ გვჯერა, რომ ადამიანებს ასე სტკივათ. არ გვჯერა, რომ ქალებს პატარა ასაკიდანვე მართლაც უამრავი ლურსმანი გვაქვს ჩაჭედებული გულში. არავის სჯერა ამის. ჩემი გზავნილია, რომ მკითხველი, თავის რეფლექსიებში წავიდეს და თავის წარსულში იმოგზაუროს. თავისი გოგოობა გაიხსენოს, თავისი პირველი ურთიერთობები გაიხსენოს, იქ იპოვოს პასუხი, არის თუ არა ეს დასაჯერებელი თემა, რომელიც ფემინისტებმა გამოიგონეს.

ეს არის ყოველწუთიერი ჩვენი ცხოვრება. ყოველ წუთას შეიძლება იგრძნოს ქალმა ამ საზოგადოებაში ცუდი მესიჯი. მცირე მანძილი გამოვიარე ამ ადგილამდე მოსასვლელად, სადაც ახლა ინტერვიუს ვწერთ და გზაში, ქუჩას რომ ვჭრიდი – ეეე, ქალოო – ვიღაცამ მომაძახა. აი, ასე ხდება.

მინდა ადამიანებმა დაიჯერონ, რომ რაც ხდება, ეს ქალებს სტკივათ. ზოგჯერ არის ასეთი მომენტები, რომ ტკივილებს ვემალებით. რაღაცა თავდაცვითი სტრატეგიაა, თავდაცვითი მექანიზმია. შინაგან ტკივილგამაყუჩებლებს ვპოულობთ, რომელიც, საბოლოო ჯამში, ამ ტკივილებს კი არ უვლის, არამედ კიდევ უფრო ღრმა პროცესებში მიდის.

მინდა დაინახონ ადამიანებმა, რომ ის ყველაფერი, რითაც გაჯერებულია ჩვენი ყოფა, ძალიან მტკივნეულია კონკრეტული ადამიანებისთვის და ასე აღარ შეიძლება.

• ერთი საინტერესო პასაჟია, როდესაც რომანის მთავარი გმირი, ლორა საქართველოში ბრუნდება, მას უწევს მძაფრი კრიტიკის მოსმენა, თუ როგორ შეარცხვინა ქვეყანა. რადგან „საქართველოზე, სადაც ქალს პატივს სცემენ, საზღვარგარეთ არასწორი შთაბეჭდილებები შექმნა“. ამით რისი ხაზგასმა გსურდათ? იმის ხომ არა, რომ ჩაკეტილი საზოგადოება ვართ მაინც, რომელსაც შეიძლება სახლში პრობლემები ჰქონდეს, მაგრამ ეს პრობლემები გარეთ არ უნდა გამოიტანოს?

ჩვენ ვართ ჩაკეტილი საზოგადოება და ჩვენ ვცხოვრობთ ილუზიებში. დიალოგი ნაწარმოების ორ გმირის – ლორასა და ქალაქის თავს შორის, ჩემთვის ნამდვილად მნიშვნელოვანი დიალოგია.

ჩვენ ვართ ჩაკეტილი საზოგადოება, რომელიც ცხოვრობს მითებში. გვჭირდება, რომ ჩვენი თავი ვიღაცამ გარედან დაგვანახოს… და ეს იყო ლორა, რომელმაც საქართველოდან 100 ქალის დეფილე გაიტანა მსოფლიო ასპარეზზე. ეს იყო ზუსტად იმ ილუზიების მსხვრევა, რომელსაც არ იჯერებს საზოგადოება. ისევ დაჯერება-არდაჯერების ამბამდე მივდივართ. ჩვენ ისევ არ ვიჯერებთ, ახლა, ამ ეტაპზე, რომ დავაკვირდეთ ჩვენს ცხოვრებას… რაღაცები ხდება, ძალიან ცუდი რაღაცები, საზოგადოების ნაწილი, ზუსტად ის ნაწილი, რომელიც ჩაკეტილი საზოგადოების პირმშოა, არის ამ დაჯერებასა და არ დაჯერებას შორის.

ეს იყო აქ ჩემი მთავარი სათქმელი – ჩვენ გვაქვს ძალიან ბევრი პრობლემა, ძალიან ცუდად ვექცევით ერთმანეთს. ძალიან ბევრ ტკივილს ვართ ჩაჭიდებული, ბევრ სტერეოტიპს და რაღაცას ხელი უნდა გავუშვათ. ისე წინ ვერ წავალთ.

• უკანონო ფარული მიყურადება, გადაღება, პირად ცხოვრებაში შეჭრა – უკვე ჩვენი ყოველდღიურობაა. ეს აირეკლა თქვენს ნაწარმოებშიც. მთავარი გმირის გადაწყვეტილება – რომ ის არ დააშანტაჟებინებს თავს არავის და არ ეშინია თავისი პირადი ცხოვრების ჩანაწერების გამოქვეყნების, ასევე ნაცნობი ამბავია ჩვენი საზოგადოებისთვის. როგორც მწერალმა, როცა ამ ხაზს ავითარებდით, მაგალითი ჩვენი რეალობიდან აიღეთ?

თქვენი კითხვები მეხმარება რაღაცების გაანალიზებაში. როგორი პროცესია წერა? – პერსონაჟი დაიბადა, შენ იცი, სად მიდის, მოდის, მაგრამ გზადაგზა ეს პერსონაჟი იწყებს ცხოვრებას. ეპოქა წიგნის პირველ ნაწილში არის დღევანდელი რეალობა: ჩვენ – მე და ლორა, ბუნებრივად აღმოვჩნდით იქ, სადაც აღმოვჩნდით.

მწერლის ლოგიკას რომ გაჰყვე, ეს იყო ლოგიკური შედეგი, რაც მოჰყვებოდა მის დეფილეს უცხოეთში. საბოლოო ჯამში რომ წავიკითხე, თვითონ შემეშინდა, იმიტომ, რომ არ დამიგეგმავს. ბუნებრივად შევედით მე და ლორა ამ პროცესში და აღმოვჩნდით ამ სიტუაციაში.

ეს თემა, როგორც მოქალაქეს ძალიან მაწუხებს. მე ერთი ადამიანი ვარ და ეს ყველაფერი ჩემშია ხომ? ალბათ ეს ის თემაა, რომელსაც ვერავინ, როგორადაც არ უნდა ეცადოს, გვერდს ვერ აუქცევს.

ეს თემა აუცილებლად შემოვა, რადგან ეს დღევანდელი ადამიანის ძალიან დიდი ტკივილია. განსაკუთრებით იმ ადამიანის, რომელმაც იცის რა არის საბჭოთა კავშირი და რომელმაც იცის, რა არის ზოგადი სუბიექტის როლში არსებობა. ცხოვრობდე ისე, როგორც სხვები ცხოვრობენ, აკეთებდე ისე, როგორც სხვები აკეთებენ და ოდნავი გადახრა, ოდნავი დევიაცია აქედან არის დიდი რისკი, რომლითაც ფაქტობრივად შეიძლება საკუთარი თავი წააგო, ისე, როგორც ლორამ.

• თქვენი რომანის გმირის რეაქცია შანტაჟსა და უკანონო მიყურადებაზე, შეიძლება განაზოგადოს და ერთგვარ რეკომენდაციად მიიღოს მკითხველმა, როგორ უნდა დაუპირისპირდე სისტემას?

არ ვიცი რამდენად შეიძლება იყოს ეს რეკომენდაცია…

ლორამ, რომელმაც რთული ცხოვრება გამოიარა, ძალიან კარგად იცის, როგორია სასტიკი ადამიანი, მაგრამ ის არის შოკში და არის გაოცებული. ეს ნამდვილად მინდოდა, შოკის და გაოცების განცდა გასჩენოდა მკითხველს.

გაუჩნდეს შეიძლება იმ ადამიანსაც, რომელიც სხვას აყურადებს. ამის იქით მე მგონი აღარაფერი აღარ არსებობს.

ეს სუნთქვის შემკრავი გაოცებაა, რომ მეორე ადამიანს ეს შეუძლია გაგიკეთოს. ზოგჯერ ახსნა აქვს იმას, ერთი ადამიანი მეორეს როგორ კლავს. ეს ახსნადია. ახსნა და გაგება სხვაა.

ფარული მიყურადება ძალიან დიდი დრამაა დღევანდელი ადამიანის. ის, ფაქტობრივად, ცხოვრობს სხვა ადამიანის ცხოვრებით. სად კარგავს საკუთარ თავს კაცმა არ იცის და მერე ეს სხვა ადამიანის ცხოვრებაში ასე უნამუსოდ შეჭრილი რასაც აკეთებ, ეს კიდევ სხვა თემაა. იქ შეიძლება მკვლელობაც იყოს, მაგრამ სუნთქვის შემკრავი არის ეს მომენტი, როდესაც ერთი ადამიანი მეორე ადამიანის მიყურადებას იწყებს. ეს არის ის მომენტი, სადაც ჩვენ უნდა გავჩერდეთ და დავფიქრდეთ: რა არის ეს 21-ე საუკუნეში, თანამედროვე სამყაროში, როგორი ტრაგედიაა ადამიანის, ჩვენი ყოფის.

• წიგნის „La porta segreta“ მეორე ნაწილი ხსნის პირველი ნაწილის საიდუმლოს. აჩვენებს უმცირესობების ჩაგვრას. ასევე აჩვენებს სოციუმს, რა გარემოში უწევთ ამ ადამიანებს გადარჩენა. პროტოტიპი თუ ჰყავს გმირს?

ერთადერთი, ვისაც შეიძლება ჰყავდეს პროტოტიპი, ეს არის ვიოლა – ბებია. მაგრამ ეს არ არის ერთი ადამიანის სახე. ბევრი ვიღაცისგანაა აღებული. ვიოლა კრებითია. ერთ-ერთი ხაზი არის დედაჩემის. მეორე არის ბებიაჩემის. რაც შეეხება სხვა პერსონაჟებს, პროტოტიპები არ მყავს. ალბათ რომ დავფიქრდე და გავაცნობიერო, შეიძლება ვიპოვო მათი პრიორიტეტი.

• უარყოფა – როცა ისეთს არ გიღებენ, როგორიც ხარ, არ გიღებს ის ადამიანი, ვინც განსაკუთრებულად გიყვარს. ალბათ ყველა ლგბტქ+ ადამიანი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც   გადის ამ გზას. რა იყო თქვენი გზავნილი საზოგადოებისადმი, ამ თემის წამოწევით?

გამიჭირდება ვთქვა, რისი თქმა მინდა. მინდა, რომ იგრძნონ. მანდ არის ერთი ასეთი მომენტი – წარმოიდგინეთ, როგორი სასტიკია ბავშვისთვის სამყარო, როდესაც ყველაზე სასტიკი ადამიანი მისთვის არის მშობელი.

აი, ამ პრიზმიდან მინდა შეხედონ. ბევრი ბმაა დედა-შვილობის, მშობლების და შვილების, ზოგადად აი, ამ ურთიერთობებზე.

მთავარი გზავნილი მაინც ეს არის – როგორი სასტიკია ბავშვისთვის სამყარო, როდესაც მისთვის მშობელი ხდება ყველაზე საშიში ადამიანი.

• თქვენ რომანს იმ თემების მიხედვით თუ შევაფასებთ, რომელსაც ეხებით, ერთი დიდი მძაფრი კრიტიკაა ჩვენი საზოგადოების, ყოფის, ტრადიციების. არსებული ნორმების და შეხედულებების წინააღმდეგ პროტესტია. ხომ არ გიფიქრიათ იმაზე, საზოგადოების კონსერვატიული ნაწილი როგორ შეხვდება ამ წიგნს?

შეიძლება ითქვას, რომ მე მათთვის დავწერე ეს წიგნი. როდესაც რაღაცას წერ, ვიღაცას უძღვნი ხომ. შეიძლება ბევრ ადამიანს უგზავნიდე სათქმელს შეფარვით – ყველაზე ახლობელ ადამიანს, მეგობარს, ბევრ ვინმეს. მაგრამ ყველაზე მეტად სხვებზე მეფიქრებოდა.

რა გვინდა ბოლოს და ბოლოს ადამიანებს ამ სამყაროში? ჩვენ გვინდა, რომ ვიყოთ. ყოფნაზეა ლაპარაკი. ეს ყოფნა, ვინ უნდა განსაზღვროს. მე რომ ვიყო, ეს ვინ უნდა განსაზღვროს. ეს ვისი გადასაწყვეტია. ყველაზე დიდი დრამა ადამიანის არის ის, რომ დაკარგოს თავისი ნამდვილი, ჭეშმარიტი მე და არ იყოს ის, ვინც არის. ამიტომ აქ კონსერვატორობა არაკონსერვატორობაზეც არ არის საუბარი. აქ სხვა დეფიციტზეა.

საიდანაც იწყება ყველაფერი, რატომ ვაძლევთ ჩვენს თავს ამის უფლებას, რომ ვიღაცას ვატკინოთ?

• ფსიქოლოგი ხართ, მრავალწლიანი პრაქტიკა გაქვთ. ხომ არ იყო რომელიმე ისტორია წიგნში თქვენი პრაქტიკიდან?

არა, ეს არის კარგად ნაფიქრი გადაწყვეტილება.

ვერ წარმომიდგენია, რომელიმე ადამიანს, ვინც ჩემთან მოდის კონსულტაციაზე, მისი ისტორია ვთხოვო დასაწერად. მე ხომ არ ვიცი მერე ეს ადამიანი, წლები რომ გავა, ამ ისტორიას, აქ წაკითხულს, როგორ შეხედავს? ტკივილს გაუღვიძებს, ჭრილობას გაუხსნის თუ რას უზამს. არ შემიძლია ეს გავუკეთო იმ ადამიანებს, რომლებიც ჩემთვის არიან ძალიან ძვირფასები.

ეს ადამიანები ხარშავენ თავიანთ ისტორიას, ბევრს ფიქრობენ. ივიწყებენ და მერე წლების შემდეგ ეს ისტორია წიგნში რომ გაუცოცხლდეთ, არ არის სწორი. ასეთი დამოკიდებულება ვერ მექნებოდა  ჩემთვის ძვირფასი ადამიანების მიმართ.

„ოფიციალურად დღეიდან ბათუმის დინამოს ფეხბურთელი აღარ ვარ,“ – წერს საკუთარ ფეისბუქგვერდზე ბათუმის „დინამოს“ მეკარე ლაზარე კუპატაძე. ის არ აკონკრეტებს, რის გამო დატოვა „დინამო“, თუმცა ფეისბუქსტატუსში უარყოფს სოციალურ ქსელში გავრცელებულ ვერსიას კლუბის მფლობელთან შელაპარაკებაზე.

„ბათუმის დინამომ“ წარუმატებელი სვლა კუპატაძეს დააბრალა და გუნდიდან გაუშვა. ლაზარეს და კლუბის მფლობელს შორის შელაპარაკება მოხდა, ბათუმელი მეკარე კი შეხვედრის ადგილიდან დაცვის წევრმა გაიყვანა,“ – წერს ერთ-ერთი ფეისბუქგვერდი – „საფეხბურთო დღიური“.

ლაზარა კუპატაძის გუნდიდან გაშვებას „დინამო ბათუმის“ არაერთი გულშემატკივარი აფასებს, როგორც „არასწორს“.

„სოციალურ ქსელში ვრცელდება რამდენიმე ფეიქ სახის ინფორმაცია, ჩემსა და გუნდის წარმომადგენლებს შორის დაპირისპირებასთან დაკავშირებით, რაც სრული სიცრუეა. დღემდე, ამ წამამდე ამ ხალხთან ვინარჩუნებ ძალიან კარგ ურთიერთობას და ვრჩები ბათუმის დინამოს გულშემატკივრად… ის ლამაზი ისტორია დღეს დასრულდა, რომელიც ყველამ ერთად დავწერეთ, ფეხბურთელებმა, გუნდმა, საოცარმა გულშემატკივრებმა.,“ – წერს ლაზარე კუპატაძე.

ბოლო თამაში „დინამო ბათუმმა“ „ლეხი პოზნანთან“ დიდი ანგარიშით – 0:5 წააგო.

ბათუმის „დინამოს“ პრესცენტრში უარყოფენ კონფლიქტს კლუბის მესაკუთრესა და ყოფილ მეკარეს შორის.

რეგიონებში მცხოვრები შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ქალების უფლებრივი მდგომარეობა არცთუ ისე სახარბიელოა. მათი რეპროდუქციული ჯანმრთელობის საკითხით არავინ ინტერესდება. შშმ ქალებიც ამა თუ იმ საკითხზე ნაკლებად არიან ინფორმირებულები, მათთან ამ თემებზე თითქმის არავინ საუბრობს. არც საზოგადოების და ხშირად არც ოჯახისგან აქვთ მხარდაჭერა.

შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ქალები საკუთარ საჭიროებებთან ხშირად მარტო რჩებიან.

43 წლის ზეინაბ თურმანიძეც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ქალია. ის აჭარაში შშმ ქალთა პრობლემებისა და საჭიროებების შესახებ გვიამბობს. გავრცელებულ შეხედულებებსა და ბარიერებზე, რაც სქესობრივ და რეპროდუქციულ უფლებებს უკავშირდება.

ზეინაბს მეორე ჯგუფის შშმ პირის სტატუსი აქვს. უჭირს დამოუკიდებლად გადაადგილება დიდ მანძილზე, სოფლის აღმართ-დაღმართების დაძლევაც პრობლემაა მისთვის და არ შეუძლია დიდხანს დგომა ან ჯდომა.

ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ მერისში ცხოვრობს. მერისში 300 ოჯახი ცხოვრობს.

როგორც ზეინაბი გვეუბნება, სქესობრივ და რეპროდუქციულ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებულ საკითხებზე არც მათ სოფელში საუბრობს არავინ, მით უფრო შშმ ქალთა უფლებრივ მდგომარეობაზე.

დიდი პრობლემაა არამხოლოდ სამედიცინო სერვისის მიღების შესაძლებლობა საცხოვრებელ გარემოსთან ახლოს (მუნიციპალიტეტშივე ექიმთან ვიზიტი, საჭირო კვლევები და მედიკამენტები) არამედ ისეთ ელემენტარულ და პირველად საჭირო ნივთებზე წვდომაც  კი, როგორიც ჰიგიენური პაკეტებია.

სოფელს ერთადერთი პატარა მაღაზია აქვს, ზეინაბი ამბობს, რომ ამ მაღაზიაში და ზოგადად თავის სოფელში ჰიგიენური საფენები არასდროს უყიდია. ამისთვის ის ბათუმში დადის და რამდენიმე თვის მარაგს ერთად ყიდულობს. იძულებულია ასე მოიქცეს, რადგან მერისიდან ბათუმამდე 51 კილომეტრია და ყოველი საჭიროებისას თითო შეკვრა ჰიგიენური საფენის საყიდლად ვერ ივლის ბათუმში. რამდენიმე თვის მარაგის საყიდლად ცოტა თანხა არ არის საჭირო. რა თქმა უნდა შშმ ქალს ურჩევნია მისსავე სოფელში, საცხოვრებელ სახლთან ახლოს იყიდებოდეს ჰიგიენური საფენი, ისე, რომ რამდენიმე თვის მარაგის შეძენა არ იყოს საჭირო მერისიდან 51 კილომეტრით დაშორებულ ბათუმში.

სხვა ქალები მერისიდან ქედის ცენტრამდე რვა კილომეტრს გადიან  ჰიგიენური პაკეტების საყიდლად. მერისიდან ქედის ცენტრამდე რაც ბენზინი გაძვირდა ტრანსპორტი კვირაში მხოლოდ ორჯერ, სამჯერ დადის.

„სოფლის ერთადერთ მაღაზიაში გამყიდველი კაცია, ალბათ ამიტომ არ ყიდის. თან რომც ყიდდეს ალბათ არცერთი მერისელი გოგო და ქალი იქ არ მივა და ჰიგიენურ საფენს არ იყიდის. ჩვენს საზოგადოებაში, მითუფრო სოფელში მენსტრუაციის თემა ტაბუირებულია.

სოფელში მცხოვრები ქალებისთვის კონტრაცეპტივებზე საუბარიც ზედმეტია, შეიძლება ქედის აფთიაქშიც გაუჭირდეს ქალს კონტრაცეპტივის ყიდვა თუ ფარმაცევტს იცნობს. ქალები ამ დროს უხერხულობას გრძნობენ, მითუფრო შშმ ქალები, რადგან შეიძლება გაკიცხვის ობიექტად იქცე და ამას ყველა გაურბის.

თუმცა მე გადავლახე ეს ბარიერი: ერთხელ მეგობარმა მთხოვა კონტრაცეპტივი მეყიდა მისთვის ქედის აფთიაქში და გამეგზავნა, ვუყიდე და გავუგზავნე. ბევრი ქალი ჩემს ადგილას თავს შეიკავებდა, ჩემთვის კი სულერთი იყო რას იფიქრებდა ფარმაცევტი, რომლისგანაც კონტრაცეპტივი ვიყიდე და რომელსაც ვიცნობდი“ – ამბობს ზეინაბი.

სახალხო დამცველის 2018 წლის კვლევის მიხედვით, რომელიც სექსუალურ და რეპროდუქციულ ჯანმრთელობას და უფლებებს შეეხება,  კონტრაცეპტივების სერვისები საქართველოში კრიტიკულ პრობლემად რჩება.

როგორც ზეინაბ თურმანიძე გვეუბნება ცალკე ამბავია გინეკოლოგთან ვიზიტი. მისი თქმით არამხოლოდ შშმ ქალი, ზოგადად მოზარდი, ან დაუქორწინებელი ქალი რომ ვინმეს დაენახა გინეკოლოგის კაბინეტთან ყოველთვის„ საეჭვოდ“ შეხედავდნენ:

„ასეთი იყო რეალობა, მაგრამ მე ჩემს თავზე ვიმუშავე: არავის აზრი არ მაინტერესებდა და როცა მჭირდებოდა დავდიოდი გინეკოლოგთან საჭირო სერვისის მისაღებად. გინეკოლოგთან მისულს ხშირად გამიგონია გადალაპარაკებები: „რა ლამაზია და ინვალიდია“, „საცოდავი, ეს რა სჭირს“ და ა.შ.

პირად ცხოვრებაზე როცა მიდგება საქმე ჩნდება უამრავი სტერეოტიპი. თუმცა აქაც არავის ვუგდებ ყურს. ზოგს ჰგონია, რომ შშმ ქალს აუცილებლად შშმ შვილი ეყოლება, რაც ტყუილია“ – ამბობს ზეინაბი.

ზეინაბის დაკვირვებით ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობის წყალობით ეს დამოკიდებულება საზოგადოებაში ნელ-ნელა იცვლება:

„ჩურჩულს ახლა ნაკლებად გაიგონებ. თუმცა ერთხელ თავად შევესწარი ასეთ ამბავს: საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ქალი მგზავრობდა აუტისტური სპექტრის მქონე შვილთან ერთად, ბავშვი ბევრს მოძრაობდა. ასეთთან ერთად ტაქსით უნდა იმგზავროთ ქალბატონოო, მგზავრმა უთხრა. ქალს თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე. შეიძლება ასეთი შემთხვევის შემდეგ შვილის გარეთ გამოყვანის სურვილიც დაჰკარგვოდა.

მისი დაკვირვებით ქალაქებში მცხოვრებ შშმ ქალებს ბევრად მეტი გასაქანი აქვთ სოფლად მცხოვრებლებთან შედარებით და ისურვებდა, მათაც ჰქონდეთ შესაძლებლობა გამოავლინონ, განივითარონ საკუთარი უნარები, რითაც დასაქმებას და საკუთარი თავის უზრუნველყოფას შეძლებენ:

„სახელმწიფო მხოლოდ მაშინ იწუხებს თავს შშმ პირებზე ფიქრით, როცა პრობლემა ჩნდება და როცა ჩვენ ვიმაღლებთ ხმას. ჩემი სურვილია სისტემა გეგმაზომიერად, გაწერილი გეგმით ზრუნავდეს ამ თემის სოციალიზაციაზე და მათთვის სხვადასხვა სერვისის მაქსიმალურ ხელმისაწვდომობაზე, სოფლებში ბევრი საინტერესო უნარის მქონე შშმ პირი ცხოვრობს, ვისაც დახმარება, საკუთარ შესაძლებლობებში დარწმუნება და ხალხში გამოყვანა სჭირდება“ – ამბობს ზეინაბი.

მასალა მომზადებულია პროექტ „Supporting women with disabilities in being, doing and becoming independent” ფარგლებში, რომელსაც ახორციელებს ორგანიზაცია „პარტნიორობა ადამიანის უფლებებისთვის – PHR”, RFSU-ს (Swedish Association for Sexuality Education) ფინანსური მხარდაჭერით

ბათუმის საჯარო ბიბლიოთეკა ორი თვეა მკითხველს აღარ ემსახურება. შენობა ავარიულობის მიზეზით დაკეტეს, თუმცა ვერც მერიამ და ვერც ბიბლიოთეკის ხელმძღვანელობამ წიგნების განსათავსებლად ალტერნატიული შენობა ამ დრომდე ვერ გამოძებნეს.

ბათუმის საჯარო ბიბლიოთეკა წლის განმავლობაში 200 ათასამდე წიგნს გასცემს მკითხველებზე.

ბიბლიოთეკის დირექტორი, ჯონი საბაშვილი „ბათუმელებთან“ ამბობს, რომ წიგნებისთვის ფართობს ეძებენ, თუმცა ვერ იპოვეს.

„ვერ ვიპოვეთ და ეს არის პრობლემა, ამიტომ გაგვიჭიანურდა წიგნების გადატანა. რასაც გვთავაზობენ, ყველა უვარგისია“ – ამბობს ჯონი საბაშვილი.

როცა ბიბლიოთეკამ მუშაობა შეაჩერა, ითქვა, რომ მდგომარეობა იმდენად სახიფათო იყო, რომ შესაძლოა შენობა ჩამონგრეულიყო. ჯონი საბაშვილს ვკითხეთ, ხომ შეიძლება საჭირო ფართობის გამოძებნამდე შენობა ჩამოინგრეს და დაზიანდეს წიგნები?

საჯარო ბიბლიოთეკის დირექტორი ამბობს, რომ შენობა არ ჩამოინგრევა, თუკი ადამიანები არ იმოძრავებენ ბიბლიოთეკაში.

შესაძლოა თუ არა სექტემბრამდე ვერ გამოიძებნოს ალტერნატიული შენობა? – ჯონი საბაშვილი ამბობს, რომ შეეცდებიან სექტემბრისთვის სამკითხველო გახსნან.

„გვქონდა უნივერსიტეტთანაც საუბარი, მაგრამ თავისუფალი ადგილი არსად არ აქვთ. რასაც მთავაზობენ, იქ ვერ გადავიტან წიგნებს, რომ გაფუჭდეს, პასუხი მე უნდა ვაგო, ამიტომ ვერ გადავიტან იქ, სადაც მერია მთავაზობს“ – გვეუბნება ჯონი საბაშვილი.

მისი თქმით, ამ კვირაში იმაზეც შეიძლება მოილაპარაკონ, თუ შესაძლებელია, წიგნები რემონტის პერიოდშიც ისევ ბიბლიოთეკის შენობა დატოვონ.

„იქნებ შენობაში გადავაადგილოთ წიგნები. ვნახოთ. დაზუსტებული პასუხი ერთ კვირაში ან ათ დღეში მექნება“ – გვითხრა მან.

ბათუმის საჯარო ბიბლიოთეკის შენობა რომ ავარიულია, ამის შესახებ ინფორმაცია ბიბლიოთეკის ადმინისტრაციამ 22 მაისს გამოაქვეყნა. მათი განცხადებით, შენობის ავარიულობა სამხარაულის ექსპერტიზამ დაადასტურა.

შენობის რეაბილიტაციისთვის საჭირო საპროექტო დოკუმენტაციისა და ხარჯთაღრიცხვისათვის 200 ათასი ლარი ბიუჯეტში უკვე გათვალისწინებული. შენობის გამაგრება-რეაბილიტაციაზე 2022-23 წლებში მილიონ ნახევარი ლარი უნდა დაიხარჯოს.

ბათუმის საჯარო ბიბლიოთეკის შენობას მემედ აბაშიძის ქუჩაზე არ აქვს ისტორიული ძეგლის სტატუსი, თუმცა ეს ისტორიული შენობაა. ბიბლიოთეკა ბათუმში 1902  წლის 13 ოქტომბერს გაიხსნა.

ბიბლიოთეკის ადმინისტრაციის ინფორმაციით, 2017 წლის მონაცემებით, ბიბლიოთეკის ფონდი შეადგენს 556 118 ერთეულს. საკმაოდ მაღალია ფონდის ბრუნვა და მკითხველთა რაოდენობა. საშუალოდ წლის განმავლობაში გაიცემა 210 ათასი ერთეული, მუდმივ მკითხველთა რაოდენობა 3500-ს შეადგენს, იმ მკითხველთა რაოდენობა, კი, რომლებიც ადგილზე ეცნობიან წიგნებს, წელიწადში 90 ათას აღემატება.