Batumelebi

2025 წელს საქართველოდან საზღვარგარეთ სამოგზაუროდ 2.9 მილიონი საქართველოს მოქალაქე წავიდა, რაც 2.8 პროცენტით მეტია წინა წლის მაჩვენებელზე.

მოგზაურთა უმეტესი ნაწილი, 43.5 პროცენტი, 31-50 წლის იყო.

საქართველოს მოქალაქეების უმეტესობა იმყოფებოდა თურქეთსა (836 ათასი ვიზიტი) და რუსეთის ფედერაციაში (367 300  ვიზიტი). თურქეთში მოგზაურობაში იგულისხმება ერთდღიანი ვიზიტებიც, როდესაც საქართველოს მოქალაქეები მეზობელ ქვეყანაში პროდუქტის ან წამლების საყიდლად გადადიან.

საერთო სტატისტიკა ასე გამოიყურება – თურქეთს ეწვია საქართველოს მოქალაქეთა 36.2 %, რუსეთის ფედერაციას – 15.9%, ევროკავშირის წევრ ქვეყნებს ეწვია მოგზაურთა 18%, სომხეთს – 14,4%, აზერბაიჯანს – 1.9% და სხვა ქვეყნებს, ჯამში – 13.6 %.

საქსტატის ინფორმაციით, საქართველოს მოქალაქეების მიერ 2025 წელს ყველაზე მეტი ვიზიტი, 36.1 პროცენტი, განხორციელდა მეგობრების/ნათესავების მონახულების მიზნით.

„2025 წელს განხორციელებული ვიზიტებისას გაწეული ხარჯები 2.4 მილიარდ ლარს გაუტოლდა, რაც 5.9 პროცენტით მეტია წინა წლის მაჩვენებელზე. ერთ ვიზიტზე საშუალო ხარჯი 2024 წელთან შედარებით 6.0 პროცენტით გაიზარდა და 1 068.6 ლარი შეადგინა,“ – ნათქვამია საქსტატის მიერ გამოქვეყნებულ სტატისტიკაში.

„ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც ჯანმრთელობაზე ზრუნვა იქნება არა პრივილეგია, არამედ ჩვეულებრივი მოვლენა ქვეყნის ცხოვრებაში და ადამიანის ცხოვრებაში.

ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც პენსია ნიშნავს უზრუნველ ცხოვრებას და არა ყოველდღიურ დილემას – წამალი ვიყიდო თუ საჭმელი.

„ქართული ოცნება“ არ არის ჩვენი ბედისწერა, ეს არის განსაცდელი, რომელსაც ერთად დავძლევთ,“ – თქვა „თავისუფლების მოედნის“ დამფუძნებელმა ლევან ცუცქირიძემ დღეს, სამოქალაქო ფორუმზე სიტყვით გამოსვლისას.

დღეს, 8 თებერვალს, თბილისში, „თავისუფლების მოედნისა“ და „საქართველოს საზოგადოებრივი ასამბლეის“ ორგანიზებით, გაიმართა ფორუმი სახელწოდებით – „ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება ­ საქართველოს გულისთვის“.

ფორუმი მიეძღვნა მოქალაქეების განსხვავებული აზრების შეჯერებას და ქვეყნის მომავალზე საერთო ხედვის შემუშავებას.

ფორუმზე სიტყვით გამომსვლელებმა იმსჯელეს სახელმწიფოს როლზე, მოქალაქისა და ხელისუფლების ურთიერთობაზე, ქვეყნის ღირებულებებსა და საქართველოს ადგილზე მსოფლიოში.

ფორუმზე ერთ-ერთი სპიკერი იყო „თავისუფლების მოედნის“ დამფუძნებელი ლევან ცუცქირიძე.

გთავაზობთ მის გამოსვლას სრულად:

„მინდა ამ ძალიან მნიშვნელოვან დროს, სამი რამ გითხრათ, რაც ჩემი აზრით არის მნიშვნელოვანი.

პირველი – არ შეგეშინდეთ. აქ ძალიან ბევრ უშიშარ ადამიანს ვხედავ, მაგრამ მაინც. და ამას ვამბობ იმიტომ, რომ აი, აქ შევიკრიბეთ ძალიან ბევრი ადამიანი, რომლებსაც გვაქვს განსხვავებული ხედვები, განსხვავებული მოსაზრებები. ყველანი სხვადასხვა გზით მოვედით აქამდე, მაგრამ ამ მოედანზე ჩვენ გაგვაერთიანა საქართველოს სიყვარულმა და იმ განსაცდელის შეგრძნებამ, რომელიც ჩვენს წინაშე არის და იმ განცდამ, რომ ჩვენ ახლა ერთად უნდა ვიბრძოლოთ იმისთვის, რომ ეს ქვეყანა გავიყვანოთ სამშვიდობოს.

ეს არის რეალური ძალა. რეალური ძალა არის ჩვენი ერთობა, განსხვავებული ადამიანების ერთობა და არა ერთფეროვნება. და არა ის, რასაც აკეთებს „ქართული ოცნება“ – ის ცდილობს ლეგიტიმაცია ადამიანების ჩაგვრით მოიპოვოს, ის ცდილობს აღიარება უსამართლობით მოიპოვოს და ის ცდილობს მოიპოვოს ძალაუფლება სრულიად უსამართლოდ. ეს არის არა ძალა, არამედ პოლიციელის ხელკეტს და მუნდირს ჩაბღაუჭებული ძალის სიმულაცია. ნამდვილი ძალა აი აქ არის და მე დარწმუნებული ვარ, თქვენ ამას ყველანი გრძნობთ.

მეორე, რაც მინდა გითხრათ, არის ის, რომ ჩვენ აუცილებლად უნდა ვიცოდეთ, სად მივდივართ. ჩვენ ყველამ ვიცით, რას ვეწინააღმდეგებით.

ჩვენ ვეწინააღმდეგებით კორუფციას, როდესაც ქვეყნის თანამდებობის უმაღლესი რანგის პირებს სძინავთ სკოლების, საბავშვო ბაღების და ქართული ჯარისთვის მოპარული ფულით გატენილ მატრასებზე.

ჩვენ ვეწინააღმდეგებით იმ უსამართლობას, როდესაც პარტია ციხეში ამწყვდევს ადამიანებს განსხვავებული აზრის გამო.

ჩვენ ვეწინააღმდეგებით იმ უსამართლობას, იმ სისასტიკეს, იმ ცინიზმს, რომელიც ამბობს, რომ მთავარი პრინციპი, რაზეც ესა თუ ის პოლიტიკური პარტია დგას, ეს არის თანაგრძნობის არარსებობა.

მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. ჩვენ ყველამ ვაჩვენეთ, რომ შეგვიძლია ამ წინააღმდეგობის გაწევა.

დიდი დრო გავიდა უკვე, შევდექით, ვაჩვენეთ ნამდვილი სოლიდარობა.

მაგრამ თუკი მხოლოდ რაღაცის წინააღმდეგი დავრჩებით, ჩვენ აღმოვჩნდებით „ქართული ოცნების“ დაგებულ მახეში და ეს არის ხელოვნური დაპირისპირებები: „ჩვენ და ისინი“, „უსამშობლოები და პატრიოტები“, „ჩვენიანები და სხვები“, „ომი ან მშვიდობა“. წინააღმდეგობა ძალიან მნიშვნელოვანია, მათ მახეში არ უნდა გავებათ და ჩვენ აუცილებლად უნდა ვიცოდეთ, როგორ უნდა წავიდეთ მომავლისკენ.

აუცილებლად უნდა შევთანხმდეთ მომავალზეც, იმიტომ, რომ მომავალზე თანხმობა გაგვიადვილებს მისკენ სავალ გზას.

და ეს არის მესამე, რაც მინდა გითხრათ.

ჩვენთვის, ყველასთვის, ვინც აქ ვართ, ჩვენ უნდა შევქმნათ ახალი საფუძველი პოლიტიკისთვის, რომელზეც უნდა აშენდეს, უნდა წარმოვიდგინოთ მომავალი ქვეყანა. და ჩემთვის ეს არის სახელმწიფო, რომელშიც მრავალფეროვნება არ ნიშნავს ერთგვაროვნებას, რომელშიც მრავალფეროვნება არის ჩვენი სიმტკიცის საფუძველი.

ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც პროფესიონალები პოლიტიკაში მოდიან, პროფესიონალიზმი აჯობებს უმეცრებას, როგორც ახლა იმართება სახელმწიფო.

ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც აღარასდროს აღარ იქნებიან პოლიტიკური პატიმრები და ამიტომ მინდა მათაც აქედან შევძახოთ ყველამ – თავისუფლება პოლიტიკურ პატიმრებს!

ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც პოლიტიკოსები გახდებიან ისეთი ადამიანები, რომლებსაც საკუთარი ცოდნის გამოყენება უნდათ საზოგადო სიკეთისთვის და არა საკუთარი კერძო სიკეთისთვის.

ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც ჯანმრთელობაზე ზრუნვა იქნება არა პრივილეგია, არამედ ჩვეულებრივი მოვლენა ქვეყნის ცხოვრებაში და ადამიანის ცხოვრებაში. ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, სადაც პენსია ნიშნავს უზრუნველ ცხოვრებას და არა ყოველდღიურ დილემას – წამალი ვიყიდო თუ საჭმელი.

და ბოლოს, ჩვენ უნდა შევქმნათ სახელმწიფო, რომელშიც არავინ აღარასოდეს იტყვის ისეთ ფრაზას, რომელიც ჩემთვის ყველაზე შემზარავია: „მე რა შემიძლია, მე პატარა ადამიანი ვარ“. ამიტომ ვართ სოლიდარულები და ამიტომ ვიბრძვით ყველანი დემოკრატიისთვის.

მესამე – ეს არის შემობრუნების წერტილი. არაფრის დასასრული, არამედ დასაწყისი.

ჩვენ აქ შევიკრიბეთ არა იმისთვის, რომ შევაჯამოთ, არამედ იმისთვის, რომ ახალი ეტაპი დავიწყოთ და პროტესტის და წინააღმდეგობის ის დიდი ენერგია, რომელიც ჩვენ ვაჩვენეთ, ვაქციოთ ორგანიზებულ პოლიტიკურ მოქმედებად და სტრატეგიად. და ამის პირობას გაძლევთ, როგორც „თავისუფლების მოედნის“ წარმომადგენელი ამ შეხვედრაზე.

მომავლის პოლიტიკას საფუძვლად უნდა დაედოს ისეთი რაღაცები, რაზეც დღევანდელი საუბრობდა, რომ დღეს თითქოს ტაბუ დაედო და ამაზე ვეღარ უნდა ვილაპარაკოთ: მრავალპარტიული დემოკრატია ერთპარტიული დიქტატურის ნაცვლად, მრავალფეროვნება ერთფეროვნების ნაცვლად, ცოდნა უმეცრების ნაცვლად, პოლიტიკოსები, რომლებმაც საქმის კეთება იციან და არა იმიტომ არიან პოლიტიკაში, რომ სხვაგან ვერაფერი ვერ შეძლეს.

„ქართულმა ოცნებამ“ პოლიტიკა დაცალა ზნეობისა და მორალისგან და ეს, ჩემი აზრით, არის მისი ყველაზე დიდი დანაშაული, რაც მან ჩაიდინა.

ამიტომ ჩვენ ზნეობა, პოლიტიკა, თანაგრძნობა, სოლიდარობა, პატიოსნება უნდა დავაბრუნოთ პოლიტიკაში და მე აქ ძალიან ბევრ ადამიანს ვხედავ, რომლებსაც ამის გაკეთება შეუძლიათ.

„ქართული ოცნება“ არ არის ჩვენი ბედისწერა, ეს არის განსაცდელი, რომელსაც ერთად დავძლევთ.

ჩვენ გპირდებით, რომ ის მართალი სიტყვა, რასაც აქ ვამბობთ, რაც აქ ისმის და კიდევ ითქმება, რომ ამ მართალ სიტყვას ყველაზე შორეულ სოფელშიც მივიტანთ.

გპირდებით, რომ შევქმნით სამოქალაქო ორგანიზების ახალ შესაძლებლობებს საქართველოს ყველა მხარეში. გპირდებით, რომ კიდევ უფრო მეტ ადამიანს ჩავრთავთ სამოქალაქო აქტივიზმში, პოლიტიკურ აქტივიზმში და სამართლიანობისთვის ბრძოლაში.

გპირდებით, რომ მოვივლით მთელ საქართველოს და დაგიბრუნდებით კიდევ უფრო დიდი შეკრებით თბილისში, კიდევ უფრო ბევრნი, კიდევ უფრო ძლიერები, კიდევ უფრო თავდაჯერებულები და კიდევ უფრო ახლოს გამარჯვებასთან, რომელსაც აუცილებლად მოვიპოვებთ.

მე მინდა მოგმართოთ თქვენ, ან სხვებს, რომლებიც გვიყურებთ, შეიძლება ონლაინ სტრიმით: თუკი ფიქრობთ, რა უნდა გააკეთოთ – ჩემი პასუხი ამაზე მარტივია: შემოგვიერთდით. შემოგვიერთდით არა როგორც დამკვირვებელი, არამედ როგორც თანამონაწილე და საკუთარი მომავლის თვითონ შემქმნელი.

საქართველოს გულისთვის შემოგვიერთდით!

გამარჯვება ჩვენია! დღე ჩვენია! ეს ქვეყანაც ჩვენია! და გახსოვდეთ, რომ გაზაფხული აუცილებლად მოვა!” – თქვა ლევან ცუცქირიძემ სიტყვით გამოსვლისას.

სამოქალაქო ფორუმზე „ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება – საქართველოს გულისთვის“ სპიკერები იყვნენ: ექიმი ვაჟა გაფრინდაშვილი, ჟურნალისტი და ადამიანის უფლებების დამცველი თოზუ გულმამედლი, ფილოსოფოსი ლევან ღამბაშიძე, მსახიობი ნინო კასრაძე, მწერალი დათია ბადალაშვილი,ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი ნინო დობორჯგინიძე და  „თავისუფლების მოედნის“ თავმჯდომარე ლევან ცუცქირიძე.

სამოქალაქო ფორუმი: “ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება – საქართველოს გულისთვის” “თავისუფლების მოედნის” ორგანიზებით გაიმართა.

ამავე თემაზე:

„როგორ საქართველოს ვხედავ? ჩვენ ხელოვანი ხალხი ვხედავთ საქართველოს, და თქვენც უნდა ხედავდეთ ამას, მხოლოდ კულტურასთან ერთად. მხოლოდ კულტურა უნდა იყოს ქვეყნის ავანგარდი.

ახლა უმრავლესობა იტყვით ეს ისედაც ასეა… არა, ეს ისედაც ასე არ არის. დღეს რაც ხდება, არის ძალიან მძიმე მდგომარეობა.

რამდენიმე დღის წინ ბათუმის სახელმწიფო თეატრმა მოხსნა სპექტაკლი მიზეზით და დაწერა თავის გვერდზე, რომ „სპექტაკლი იხსნება იმის გამო, რომ რეჟისორი თავის სუბიექტურ პოლიტიკურ აზრს გამოხატავს და თეატრი არ არის ის ადგილი, სცენა, სადაც ეს შეიძლება მოხდესო“.

აი, ეს არის უკვე დასასრულის დასაწყისი კი არა, დასასრულის დასასრულია.

ამაზე მეტი რა უნდა ითქვას?

ეს არის, შემდგომი რამდენიმეწლიანი გეგმა გაცხადებული, რომ სცენაზე არ არის ამის ადგილი,“ – თქვა ნინო კასრაძემ დღეს, 8 თებერვალს, თბილისში გამართულ სამოქალაქო ფორუმზე.

დღეს, 8 თებერვალს, თბილისში, „თავისუფლების მოედნისა“ და „საქართველოს საზოგადოებრივი ასამბლეის“ ორგანიზებით, გაიმართა ფორუმი სახელწოდებით – „ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება ­ საქართველოს გულისთვის“.

ფორუმი მიეძღვნა მოქალაქეების განსხვავებული აზრების შეჯერებას და ქვეყნის მომავალზე საერთო ხედვის შემუშავებას.

ფორუმზე სიტყვით გამომსვლელებმა იმსჯელეს სახელმწიფოს როლზე, მოქალაქისა და ხელისუფლების ურთიერთობაზე, ქვეყნის ღირებულებებსა და საქართველოს ადგილზე მსოფლიოში.

ფორუმზე სიტყვით გამომსვლელებს შორის იყო ნინო კასრაძეს, რომლის სიტყვასაც სრულად გთავაზობთ.

„ახლა კულტურა მოიაზრება, ხომ – გავარემონტეთ, ხელფასი ხომ მოვუმატეთ. ეს არაფერს არ ნიშნავს. განსხვავებული აზრი იდევნება. სახელმწიფო თეატრები მუშაობენ, რომ ჰკითხო მათ ხელმძღვანელობას, იტყვის: „რა გინდათ ხალხო, ვმუშაობთ, დაგვანებეთ თავი“, მაგრამ შეუძლებელია განსხვავებული აზრის გარეშე არსებობდეს თეატრი, კულტურა და კულტურის სხვადასხვა დარგები, მით უმეტეს თეატრი და კინო.

წარმოუდგენელია ეს.

ეს შეუძლებელია.

ასეთ პარადოქსულ მდგომარეობაში ვართ. მე შემიძლია ვთქვა, როგორც ჰამლეტმა, რომ „რაღაცა დალპა დანიაში“, დამთავრდება სპექტაკლი, გადმოვდგამ ნაბიჯს და არ შემიძლია დავიწერო „თავისუფლება სინდისის პატიმარს“. ეს არის, აი როგორ გითხრათ…   აი, აქამდე მივედით, ასეთ კანონებს ღებულობენ და თვითონაც რომ დაფიქრდნენ, რა საზიანოა მომავალი თაობისთვის…

ჩვენ ვეღარ მივიღებთ ასეთ პროტესტს, როგორიც ეხლა გვაქვს. იცით, ეს პროტესტი, სადაც ჩვენ ხელოვანებმა თავი ასე აჩვენეს, ეს ამ 30 წლის დამსახურებაა, ავად თუ კარგად, მაგრამ ეს არის ხელოვანი დამოუკიდებელ საზოგადოებაში აღზრდილი. მაგრამ თუ ასეთი კანონებით ვიცხოვრეთ, რაზეც ჩვენ ვთქვით, ხვალ არავინ აღარ გამოვა, იმიტომ რომ – არ არის სცენა, არ არის სცენა ეს სუბიექტური აზრისთვის და ხელოვნება სუბიექტურია.

ასევე მინდა ვთქვა კინოზე.

თქვენ იცით, რომ მესამე წელია ჩვენი კინოცენტრი არ ფუნქციონირებს? კი, არსებობს, მას ჰყავს თავისი დირექტორი, მაგრამ ბოლო ნამუშევარი… აი, ამ შემოდგომის ფესტივალზე ბოლო ფილმი იყო და მორჩა, აღარაფერი აღარ დაფინანსდება, აღარაფერი არ იქნება. თბილისის საერთაშორისო ფესტივალიც, დაფინანსების გარეშეა. აი, სულს ღაფავს – ან იქნება, ან არ იქნება.

რომ მივიდნენ ვიღაცასთან და უთხრან, რომ დამაფინანსეო, ისიც დაფიქრდება ათასჯერ –   ეს ჩაეთვლება პოლიტიკურში? არ ჩაეთვლება? და არ დააფინანსებს.

კერძო თეატრებს არ აქვთ მხარდაჭერა, არანაირად.

განწირულები არიან: ერთი წელი, წელიწადნახევარი, ორი წელი და დამთავრდება. თუ უნდათ რომ შეინარჩუნონ, უნდა გადავიდნენ კომპრომისზე, ან პორნოგრაფია აჩვენონ ან რაღაცა, რომ გადარჩნენ.

ვინც ამას არ აკეთებს, გაჭირვებულ მდგომარეობაშია. ურთულესი მდგომარეობაა.

უნდა იცოდეთ, ეს კინოცენტრი არის ჩვენი მთავარი არტერია კინოსი. კინო როგორი წარმატებული იყო, მერე იყო წყვეტა და შემდეგ, აი, „ნაციონალური მოძრაობის“ დროს ჩამოყალიბდა ეს კინოცენტრი, შემდეგ „ქართული ოცნების“ პირობებში კვლავ აგრძელებდა, მუშაობდა და იქ შეიქმნა ველი… სხვადასხვა ხელმძღვანელები იყვნენ – კონკურსის პრინციპი არსებობდა, დაფინანსება არსებობდა, წახალისება არსებობდა და ახალი სისხლი!

ისეთი წარმატებები იყო და ეს გაჩერდა.

რატომ?

იმიტომ, რომ ხელოვანების 70%, ვინც კინოშია, ვინც წარმოადგენს მართლაც ჩვენ ლოკომოტივს კინოში, ბოიკოტში არიან.

არ მიდიან.

ბოიკოტში არიან მსახიობები, რეჟისორები და ტექნიკური პერსონალი.

აი, მათი საჭმელი რომ ამაზეა დამოკიდებული, რას გადაიღებენ? გადავიდა ეს ხალხი რეკლამაში, გადავიდა რაღაცა დროებით სამუშაოზე.

აი, დღეს რომ შეიცვალოს სიტუაცია, დღეს რომ ყველამ შეწყვიტოს ბოიკოტი და დავიწყოთ მუშაობა, 5-6 წელიწადში არც მივალთ იმ დონემდე, სადაც გაგვაჩერეს და სადაც გავჩერდით.

ეს ისეთივე მნიშვნელოვანია მომავალი საქართველოსთვის, როგორც არის სოციალური პრობლემები, როგორც არის ჯანდაცვა, როგორც არის უსაფრთხოება, როგორც არის ონკოპაციენტებისთვის მკურნალობა, კრიმინალი, საქართველოს დამოუკიდებლობა, ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორობა – ასეთივე რანგის მნიშვნელობისაა.

შეიძლება თქვენ უბრალოდ არ იცით ამის შესახებ.

იგივე ხდება მხატვრობაში და არაფრით არ შემიძლია არ ვთქვა ლიტერატურა. ლიტერატურა – აი, აქ [ექსპო ჯორჯიაში], 25 წელიწადზე მეტია იმართება წიგნის ფესტივალი. წიგნის ფესტივალი, რომელმაც უპრეცედენტო რამე გააკეთა. ყოველ წელს ვაკვირდები, სულ თავიდან ფილარმონიაში იყო, ცოტა გამომცემელი იღებდა მონაწილეობას. დღეს კი ზოგჯერ ისეთი წარმატება აქვს დღეში 25 000-ს ვერ ატევენ, ისეთი ამბავი ხდება, ამ პავილიონში.

წიგნის ფესტივალი, რომელმაც 2018 წელს უპრეცედენტო რამ გააკეთა ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე, სადაც წარადგინა ქართული კულტურა, როგორც უნიკალური.

მე იქ ვიყავი და ვნახე ეს რა მაღალი დონის ტრიბუნა იყო.

როგორ წარსდგა ჩვენი წარსული, აწმყო და მომავალი. როგორი შეფასება ჰქონდა ჩვენს ინტელექტუალურ მარაგს. მართლაც უპრეცედენტო რამ მოხდა.

დღეს კი წიგნის ფესტივალს არ აქვს დაფინანსება.

არის წვალება – იმან დამაფინანსოს, ამან დამაფინანსოს, იქნებ ვინმემ დამაფინანსოს.

აი, ასეთ მდგომარეობაშია კულტურა.

მუზეუმებზე აღარ ვიტყვი.

დღევანდელი მოცემულობით უმძიმეს მდგომარეობაში ვართ.

ლაშა ჩხვიმიანი, დმანისის თეატრის რეჟისორი, რომელმაც გააცოცხლა დმანისში რაღაცა [თეატრალური] კერა, შექმნა… ეს უნიკალური ადამიანი გაუშვეს [თეატრიდან]…

გადააბარეს თეატრი სხვას, მისცეს დიდი დაფინანსება – ერთი სპექტაკლი არ ჩატარებულა მას შემდეგ.

ყველაზე საშინელება ის არის, როცა ჩავდივართ დმანისში, მინდა ის ახალგაზრდები [ჩვენ ძალიან ბევრ ბავშვთან გვაქვს საქმე] ჩამოვიყვანოთ, ვერ ჩამოდიან თუ ხარ ასოცირებული ამ ხალხთან. ისეთი შიშია დანერგილი. და ამას იცით როგორ ვგრძნობთ ხელოვანი ხალხი და მსახიობები?

კულტურის საკითხი, კულტურის დარგების საკითხი არის ისეთივე მნიშვნელოვანი, როგორც ყველა სხვა საკითხი.

არ იფიქროთ, რომ მოხვალთ ხელისუფლებაში, ყველაფერს მოაწესრიგებთ და ბოლოს – ნუ, კულტურა ხომ თავისთავად, თეატრი… არა, ეს ასე არ არის, ამასობაში დაიკარგება.

იმიტომ, რომ ის ხალხი, ახალგაზრდები, ვინც არიან დღეს, ისინი წავლენ. ისედაც წკიპზე არიან. რამდენხანს შეიძლება უფულოდ, უხელფასოდ, უსიტყვოდ იყო ასეთ მდგომარეობაში?

ხელოვნება და სპორტი ახალგაზრდებისთვის – ეს არის ის, რაც გადაარჩენს ახალგაზრდას ნარკოდამოკიდებულებისგან, სასმელისგან, თამაშისგან, ათასი მავნე რამისგან… აბა როგორ მოხდება? ეს ერთმანეთთან არის კავშირში, ყველაფერი არის კავშირში.

კულტურის სამინისტრო იმის მაგივრად რომ იმით იყოს დაკავებული, აგერ მამაჩემის ხნის ხალხს სანახავი ჰქონდეს… აქვთ უფროსებს, მოხუცებს აქვთ ადგილი სადაც შეუძლიათ წავიდნენ და რაღაცას მოუსმინონ, რაღაცა ნახონ?

არა, ასე არ შეიძლება.

ყველა სეგმენტს აქვს თავისი ადგილი, ესეც კულტურაა. ესეც ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ეს მშენებლობები, რომლებმაც სუნთქვის საშუალება აღარ დატოვეს… ესეც კულტურის ნაწილია.

ერთი რამე მინდა გითხრათ – მეტი ყურადღება უნდა ჩვენ დარგებს, მეტი. არ იფიქროთ, რომ ისინი რაღაცა დადიან და იქნებ თავს გადარჩნენ. ვერ გადავირჩენთ თავს. ჩვენზე გადის ახლა ეს ფრონტის ხაზი.

ერთი 10 წლის წინ უელბეკი, მიშელ უელბეკი გვყავდა ჩამოყვანილი, რუსთაველის თეატრმა უმასპინძლა, ერთ-ერთი გამომცემლობის მოწვევა იყო. ძალიან საინტერესო საუბარი შედგა და შემდეგ ერთმა ფრანკოფონმა, ძალიან სიმპატიურმა ქალმა, ლიტერატორმა რამოდენიმე საკითხზე ჩამოაგდო საუბარი და მათ შორის ძალიან კარგად აღწერა ფრანგული საზოგადოების და საერთოდ ფრანგული ფილოსოფიის სუსტი და მანკიერი მხარე.

უელბეკმა მოუსმინა და მერე ისეთი რამე თქვა: „მართალი ხართო,“ – დაეთანხმა – „დიახ, ეს არის ჩვენი მანკიერი, ჩვენი საზოგადოების მანკიერი მხარე, ეს არის ჩვენი პრობლემაო, მაგრამ ეს ასევე არის ჩვენი საზოგადოების სიძლიერეო“.

აი, ამაში გვჭირდება ჩვენ კულტურა. რომ ჩვენი ნაკლი, ჩვენი პრობლემა დაგვანახოს. 360 გრადუსით მოგვცეს საშუალება ყველაფრის დანახვის, შემდეგ ცვლილების, რაღაც კათარზისის და წინსვლის. აი, ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი.

გაუფრთხილდით კულტურას, შეინარჩუნეთ და გახსოვდეთ მომავალო პოლიტიკოსებო, რომ დღეს ახალგაზრდები ვინც  არიან, მაშინაც ძალიან კრიტიკულები იქნებიან შემდგომი ხელისუფლებების მიმართ,“ – თქვა ნინო კასრაძემ სიტყვით გამოსვლისას სამოქალაქო ფორუმზე.

„ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება – საქართველოს გულისთვის“ სპიკერები იყვნენ: ექიმი ვაჟა გაფრინდაშვილი, ჟურნალისტი და ადამიანის უფლებების დამცველი თოზუ გულმამედლი, ფილოსოფოსი ლევან ღამბაშიძე, მსახიობი ნინო კასრაძე, მწერალი დათია ბადალაშვილი,ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი ნინო დობორჯგინიძე და  „თავისუფლების მოედნის“ თავმჯდომარე ლევან ცუცქირიძე.

სამოქალაქო ფორუმი: “ახალი საზოგადოებრივი შეთანხმება – საქართველოს გულისთვის” “თავისუფლების მოედნის” ორგანიზებით გაიმართა.

საქართველოს რკინიგზის კომპანია, შპს „ჯიარ ქონების მართვა“ ბათუმში 10 ჰექტარ ფართობს  [107 586 კვ.მ] და მასზე დამაგრებულ შენობა-ნაგებობებს სამ ლოტად ყიდის. გასაყიდი არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთები გაგარინისა და ხახულის ქუჩებს შორის მდებარეობს, მას „ბათუმის სატვირთო ეზოს“ უწოდებენ.

ქონება ელექტრონულ აუქციონზე ერთხელ უკვე გაიტანეს 2026 წლის 21 იანვარს, აუქციონი 4 თებერვალს უშედეგოდ დასრულდა, ინტერესი არავინ გამოხატა. დამკვიდრებული პრაქტიკის მიხედვით, სავარაუდოდ ამ ქონებას განმეორებით აუქციონზე ფასდაკლებით გაიტანენ.

სამივე მიწის ნაკვეთის საწყისი ფასი, ჯამურად, 59 მილიონ 712 497 ლარი იყო  – 1 კვ.მეტრი 551 ლარი, თითოეულის ბიჯი კი 10 000 ლარი.

აუქციონის პირობების მიხედვით, რომლითაც შპს „ჯიარ ქონების მართვამ“ მიწის ნაკვეთები გასაყიდად ერთხელ უკვე გაიტანა,  მყიდველს შეუძლია, გამყიდველის წინასწარი წერილობითი თანხმობის პირობებში, ნასყიდობის საფასური იპოთეკური სესხით დაფაროს.

ამ უფლების გამოსაყენებლად მყიდველმა წერილობით უნდა მიმართოს გამყიდველ ორგანიზაციას ნასყიდობის დარჩენილი საფასურის გადახდის ვადის გასვლამდე ნებისმიერ დროს, თუმცა არაუგვიანეს 45 კალენდარული დღით ადრე.

ერთ-ერთი პირობაა ასევე შესაბამისი ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებიდან არაუმეტეს 6 თვის განმავლობაში, სარეალიზაციო უძრავი ქონებით შპს „ჯიარ ქონების მართვის“ მიერ უსასყიდლოდ სარგებლობის შესაძლებლობა.

გარდა ამისა, შეძენილი ქონების ნასყიდობის ფასის სრულად დაფარვამდე მყიდველი არ არის უფლებამოსილი გამყიდველის წინასწარი თანხმობის გარეშე, შესყიდულ მიწაზე არსებული შენობა-ნაგებობა ან/და სხვა ქონება დაანგრიოს.

სააუქციონო პირობების სრულად შესრულებამდე უძრავ ქონებაზე რაიმე შენობა-ნაგებობის განთავსების შემთხვევაში, უძრავი ქონების მყიდველი ვალდებულია შესაბამისი პროექტი სს „საქართველოს რკინიგზას“ წინასწარ შეათანხმოს.

შპს „ჯიარ ქონების მართვა“ 2009 წელს დაფუძნებული კომპანიაა, რომლის 100%-იანი წილის მფლობელია სს „საქართველოს რკინიგზა“.  ეს კომპანია უზრუნველყოფს „საქართველოს რკინიგზისთვის“ არაპროფილური უძრავ-მოძრავი ქონების მართვას და შემოსავლის მიღებას.

ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის რემონტი არათუ ჯერ არ დასრულებულა, არამედ ახლა იწყება. შენობას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი აქვს.

მუზეუმი უკვე 1 წელზე მეტია დაკეტილია.

ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის სარდაფის სარემონტო სამუშაოების შესყიდვაზე ტენდერი აჭარის მუზეუმების გაერთიანებამ 2023 წლის ბოლოს გამოაცხადა.

სამუშაოების დაწყებიდან მალევე ტენდერში გამარჯვებულმა კომპანიამ მუზეუმების გაერთიანების დირექტორს აცნობა, რომ გამოიკვეთა რიგი ფაქტორები, რაც სამუშაოების პროექტის ავტორთან განხილვას საჭიროებდა.

როგორც დოკუმენტებით ირკვევა სამუშაოების მიმდინარეობისას წარმოიქმნა მთელი რიგი პრობლემები, კერძოდ: სარდაფის გადახურვის მონოლითური რკინა-ბეტონის კონსტრუქციებსა და მზიდ კონსტრუქციებს აღმოაჩნდა მნიშვნელოვანი დაზიანებები, რის გამოც სარდაფის გადახურვა და მზიდი კონსტრუქციები ავარიულ მდგომარეობაში იყო.

საბოლოოდ სამხარაულის ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე გადაწყდა შესაბამისი საპროექტო ორგანიზაციის მიერ შენობის ფუძისა და კონსტრუქციების გამაგრების პროექტის მომზადების საჭიროება.

2024 წლის აგვისტოში აჭარის მუზეუმების გაერთიანებამ არქეოლოგიური მუზეუმის რესტავრაცია-რეაბილიტაციის ჩასატარებლად კვლევითი სამუშაოებისა და  საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტაციის მოსამზადებლად შესაბამის მომსახურებაზე ტენდერი გამოაცხადა.

თავდაპირველი შეთანხმების მიხედვით კომპანიას სამუშაოები ხელშეკრულების გაფორმებიდან არაუმეტეს 180 დღის განმავლობაში უნდა დაესრულებინა.

სატენდერო დოკუმენტების მიხედვით შესასრულებელი სამუშაოს ეტაპები მოიცავდა საინჟინრო-გეოლოგიურ, მათ შორის ჰიდროლოგიურ გამოკვლევას, შენობის დეტალურ გამოკვლევას და რეკომენდაციების შემუშავებას და შენობის არქიტექტურულ-ისტორიულ კვლევას.

სამუშაოებს შპს „Georgianhouse“ ასრულებს, ხელშეკრულების ღირებულება 250 000 ლარია.

აჭარის მუზეუმების გაერთიანების დირექტორის თეონა ზოიძის ინფორმაციით, კომპანიამ პროექტი უკვე ჩააბარა შემსყიდველს.

მუზეუმების გაერთიანება ამჯერად ტენდერს უკვე მომზადებული პროექტის შესაბამისად  სამუშაოების ჩატარებაზე გამოაცხადებს.

ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის შენობა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.

„ძალიან სავალალოა, როდესაც უკვე აღარ მალავს „ოცნება“ ცენზურას. მათ აღარ სჭირდებათ არანაირი კამუფლაჟი, რომ შეიქმნას შთაბეჭდილება, თითქოს ასე თუ ისე დემოკრატიული თამაშის წესებს მიჰყვებიან“- ამბობს კინომცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი თეო ხატიაშვილი, ბათუმის დრამატული თეატრის ადმინისტრაციის მიერ სპექტაკლის გაუქმებაზე.

„რეჟისორი გეგა გაგნიძე თეატრის დიდ სცენაზე გეგმავდა სუბიექტური პოლიტიკური აქტის განხორციელებას“- ეწერა თეატრის განცხადებაში.

როგორია პოლიტიკისგან გამიჯნული თეატრი? – ამ თემაზე ესაუბრა „ბათუმელები“ თეო ხატიაშვილს.

• ქალბატონო თეო, რამდენად სწორია, როცა ამბობენ, რომ „თეატრში პოლიტიკის ადგილი არ არის“? სწორედ ამ მოტივით გააუქმეს ბათუმის დრამატულ თეატრში სპექტაკლი და უკვე აღარც მალავენ, რომ ცენზურა ღიად ამუშავდა. რას ფიქრობთ ამაზე?

თავისთავად, ის პროპაგანდა, რომ სპორტი და პოლიტიკა ან ხელოვნება და პოლიტიკა უნდა გაიმიჯნოს და ასე შემდეგ, დიდი ხანია მუშაობს. თუმცა ესეც შერჩევითია, რადგან გამიჯვნაზე მაშინ საუბრობენ, როდესაც „ოცნების“ მიმართ კრიტიკულად განწყობილი ადამიანები გამოხატავენ აზრს, მაგრამ ამავე დროს, თვითონ ძალიან აქტიურად იყენებენ სპორტსაც და კულტურასაც, თუნდაც თავიანთ საარჩევნო კამპანიაში.

• თუ რეჟიმს უჭერ მხარს, მაშინ შეიძლება და თუ არა – გამიჯნულია ხელოვნება და პოლიტიკა. ეს პრინციპია? 

დიახ, მხოლოდ მაშინ არის დასაშვები.

არც ის გამიკვირდება, ცოტა ხანში რომ მიიღონ კანონი და დასჯადი გახდეს ხელოვანის მხრიდან პოლიტიკაზე საუბარი.

ზოგადად, ხელოვნების გამიჯვნა პოლიტიკისგან და მითუმეტეს თანამედროვე ხელოვნებისგან, არის შეუძლებელი. შუა საუკუნეების ან რენესანსის პერიოდში, როდესაც არ არსებობდა, ასე ვთქვათ, იდეოლოგიები და ასეთი დიფერენციაცია არ იყო, არაჩვეულებრივი მხატვრები მეფის ან თუნდაც პირსისხლიანი ტირანის ქვეშევრდომებიც ყოფილან, მაგრამ მაინც შეუქმნიათ გენიალური ნამუშევრები და ამისთვის მათ პასუხს არავინ სთხოვდა.

რატომ გამოვყავი თანამედროვე ხელოვნება – იმიტომ, რომ თანამედროვე, მოდერნული საზოგადოება და ეპოქა ზოგადად, ამითაც გამოირჩევა ბევრ სხვა თვისებებთან ერთად, რომ ეს არის უკვე იდეოლოგიების ეპოქა, როდესაც ჩამოყალიბებულია სხვადასხვა პოლიტიკური მოსაზრება, სხვადასხვა პოლიტიკური ხედვა, – იქნება ეს ლიბერალური, კონსერვატორული, მემარცხენე და ა.შ., რომელსაც იზიარებენ ადამიანები და შესაბამისად, ამ მსოფლმხედველობის საფუძველზე გამოთქვამენ აზრებს, მათ შორის ხელოვნებაშიც.

ხელოვნების ისტორიაში თუ თეორიაში იმდენად მიღებულია უკვე ეს, რომ ამაზე კამათი და დავა უკიდურეს უვიცობასთან, არაპროფესიონალიზმთან არის დაკავშირებული.

ამას ემატება დემაგოგიაც, რადგან დარწმუნებული ვარ, ვინც ამას ლაპარაკობს და ავრცელებს, სინამდვილეში მასაც ძალიან კარგად მოეხსენება, რომ ხელოვნებას და პოლიტიკას ერთმანეთისგან ვერ გამიჯნავს.

ამ დღეებში ხშირად მომყავს ხოლმე „ოცნების“ გულმხურვალე მხარდამჭერი რეჟისორის, რობერტ სტურუას მაგალითი, რადგან მთელი მისი კარიერა არის პოლიტიკურ თეატრთან დაკავშირებული და მისი ოვაციებით ჩავლილი სპექტაკლები, ცხადია, იყო პოლიტიკური თეატრი.

როდესაც რობერტ სტურუამ ლაშა ბუღაძის პიესა დადგა, ყოველგვარი ქვეტექსტების გარეშე გვაჩვენა სააკაშვილის კრიტიკა, რადგან მთავარი გმირი იყო მიხეილ სააკაშვილის კარიკატურული პერსონაჟი და ამის გამო მისი სპექტაკლი არავის აუკრძალავს. მაშინ ხომ მოსწონდა „ოცნებას“ ან მათ მხარდამჭერებს პოლიტიკური თეატრი და უკრავდნენ ტაშს?!

ამიტომ ვწუხვარ რობერტ სტურუაზეც, რადგან მან ხომ ძალიან კარგად იცის თეატრის ისტორია, თუნდაც საკუთარი ბიოგრაფიიდან გამომდინარე და დღეს ახალგაზრდა კოლეგებს არანაირად არ უჭერს მხარს, უბრალო სიტყვიერ სოლიდარობასაც კი არ გამოხატავს და ვფიქრობ, ეს თავად მას აკნინებს და უკვე მის შემოქმედებასაც ფაქტობრივად ხაზს უსვამს, როდესაც ამგვარ, მართლაც აღვირახსნილი პროპაგანდის თუ ცენზურის ბატონობისას შეუძლია მშვიდად დახუჭოს თვალი, დაიხშოს ყური და არ გამოეხმაუროს ამ ყველაფერს.

• ყველა პიესა, მათ შორის ანტიკური ნაწარმოებებიც ხომ ადამიანურ ტკივილებზე, ძალაუფლების მქონეთა სისასტიკეზე ან უსამართლობაზე ლაპარაკობს და როგორ უნდათ ამ ყველაფერზე ისაუბრონ „პოლიტიკის გარეშე“? 

რასაკვირველია. ანტიკური თეატრი სხვა რა იყო, თუ არა პოლიტიკური არენა.

ამიტომ ვთქვი, დღეს ამაზე საუბარი არაპროფესიონალიზმი და უვიცობაა-მეთქი. ვინც ამას ამბობს, ესე იგი არ იცი თეატრის ისტორია და მხოლოდ თეატრზეც არ მაქვს ლაპარაკი.

პეპლებზეც შეიძლება ილაპარაკო სცენიდან და ესეც შეიძლება იყოს პოლიტიკური, გააჩნია როგორ აკეთებს ამას ავტორი. მაგრამ უბრალოდ პეპლებზე რომ წერო, ეს უკვე დანაშაულია, თუ ამას არ ექნება ქვეტექსტი და ამ კონტექსტში ვერ დაინახავ მთელ იმ უბედურებას, რაც დღეს საქართველოში დუღს – იქნება ეს პოლიტპატიმრები, ქიმიური იარაღის გამოყენება საკუთარი ხალხის წინააღმდეგ, ისეთი კანონების მიღება, რომელიც არანაირ ჩარჩოში არ ჯდება… ეს თუ არ გაჟღერდა, მაშინ რა ხელოვანი ხარ?

• ბოლოს და ბოლოს მათი კოლეგები არიან ციხეში, უსამართლოდ. ამაზე მაინც ხომ უნდა ჰქონდეთ პროტესტი?

კი და ძალიან სავალალოა, როდესაც უკვე აღარ მალავს „ოცნება“ ცენზურას, მათ აღარ სჭირდებათ არანაირი კამუფლაჟი, რომ შეიქმნას შთაბეჭდილება, რომ ასე თუ ისე დემოკრატიული თამაშის წესებს მიჰყვებიან.

პირდაპირ გეუბნება, რომ პოლიტიკური აზრის გამო აკრძალა სპექტაკლი. ეს არის ერთ-ერთი ფუნდამენტური უფლების წართმევა ადამიანისთვის, როცა გამოხატვის თავისუფლებას უსპობ, მითუმეტეს – რეჟისორს.

ცენზურის მაგალითები ადრეც იყო, როდესაც, მაგალითად, კინოცენტრის რეორგანიზაცია დაარქვეს და სინამდვილეში იყო იმისთვის, რომ მკაცრი კონტროლი დაეწესებინათ. შემიძლია ჩემი რედაქტორობით გამოსული ჟურნალის აკრძალვა მოვიყვანო მაგალითად, სადაც თემა იყო სწორედ „პოლიტიკა და ხელოვნება” და მაშინ, როცა თეა წულუკიანი იყო კულტურის მინისტრი, გამზადებული ნომერი, რაშიც სხვათა შორის ფული დაიხარჯა, ჰონორარები გაცემული გვქონდა და დაკაბადონებული იყო ჟურნალი, არ გამოიცა და შემდეგ საერთოდ შეწყვიტეს ამ ჟურნალის გამოცემა.

ასევე, სალომე ჯაშის ფილმის, “მოთვინიერების” ჩვენება იყო დაგეგმილი კინოს სახლში და ეს ჩვენებაც გააუქმეს. მაშინ ასე პირდაპირ არ იყო ნათქვამი რა ნიშნით მოხდა კინოჩვენების გაუქმება, მაგრამ მიზეზი იყო პოლიტიკური მოტივი, რადგან ფილმი იყო ივანიშვილის ბაღის ხეების გადაზიდვაზე.

ახლა უკვე აღარ ყოყმანობენ და ეს ძალიან საგანგაშოა, რადგან ეს ნიშნავს, რომ არათუ ვადგავართ დიქტატურის გზას, არამედ უკვე ვართ დიქტატურაში.

• ერთი პერიოდი, როდესაც ნაკლები მაყურებელი ჰყავდა თეატრს, ამის მიზეზად გვესმოდა ის, რომ თეატრი ვეღარ პასუხობდა მაყურებლის მოთხოვნებს, რომ არ ისმოდა იქ ხალხის ხმა. დაცენზურებული თეატრი შეინარჩუნებს კი მაყურებელს?

საერთოდ ქვეყანა გადარჩება თუ არა, ამ საშიშროების წინაშე ვდგავართ დღეს. ამიტომ ვიტოვებ იმედს, რომ ჩვენ ყველანი გადავრჩებით. თუ ქვეყანა ვერ გადარჩა, მერე უკვე თეატრის არსებობა-არარსებობაზე ლაპარაკსაც აზრი არ აქვს.

• სპექტაკლის გაუქმებაზე გვინდოდა მსახიობების აზრი მოგვესმინა, თუმცა მათ ამჯერად დუმილი ან ფეისბუქზე კომენტარები არჩიეს. რას მოუტანს ეს დუმილი მათ და ზოგადად, ხელოვნებას?

სწორედ დუმილმა დაღუპა ეს ქვეყანა, თორემ „ოცნების“ ხელისუფლებას ახლა არ დაუწყია ანტიდემოკრატიული, ანტიდასავლური, ანტიქართული პოლიტიკა. ფაქტობრივად, მოსვლის წუთიდან ის ძალიან მიზანმიმართულად კლავდა საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს და ბევრი დუმილს არჩევდა ამაზე. სადღაც მტრის ხატი იყო „ნაციონალების“ სახით ამოტივტივებული, ზოგი კონფორმიზმის გამო იყო ჩუმად, ზოგს კიდევ მაინც ჰქონდა იმედი, რომ „ბატონი ბიძინა ასეთი ცუდიც არ არის“ და აი, აქამდეც მოვედით.

რასაკვირველია, დუმილი არის ყველაზე დიდი მხარდამჭერი უსამართლობის და დიქტატურის.

„დიდებს იმიტომ იჭერენ, რომ აჩვენონ — ყველას მივწვდებით, პატარებს კი — დასაშინებლად,“ – მიიჩნევს პოლიტიკოსი თემურ გორგაძე. მას ბათუმის ბულვარში ერთ კვირაში დაცვის ორი პოლიციელის დაკავებაზე ვესაუბრეთ.

რას აჩვენებს ეს ამბავი მაშინ, როცა ყოფილ მაღალჩინოსნებს მილიონების მითვისებას ედავება პროკურატურა? როცა ყოფილი პრემიერი, თუ სუს-ის უფროსი ციხეშია?

„წარმოიდგინეთ, რომ „ქართული ოცნების“ პარტაქტივმა აღმოაჩინა, რომ გაძვირდა საწვავი, პური, შაქარი, ის 200-500 ლარი აღარ ჰყოფნით. ხომ შეიძლება პროტესტი გაუჩნდეთ? მაგრამ როგორც კი გაუჩნდებათ პროტესტი, ეგრევე გაახსენდებათ ის, რომ მისი მეორე პარტაქტივი, ძმაკაცი რომ იყო მისი, დაიჭირეს. შეეშინდება, რომ ისიც არ დაგიჭირონ. ეს არის შიშის ეტაპი,“ – ამბობს თემურ გორგაძე.

„ბათუმელებმა“ თემურ გორგაძესთან ინტერვიუ ჩაწერა. იგი პარტია „გირჩი – მეტი თავისუფლების“ ლიდერია აჭარაში.

• ბატონო თემურ, 1 კვირაში უკვე მეორე პოლიციელი დააკავეს ბათუმის ბულვარში, სიდედრ-სიმამრის ბიზნესს მფარველობდაო. რას აჩვენებს ეს ამბავი თქვენთვის იმის გათვალისწინებით, რომ ყოფილი პრემიერი, სუს-ის უფროსი, თუ თავდაცვის მინისტრი ციხეშია და ამ შემთხვევებში საუბარია მილიონების მითვისებაზე? 

ძირითადად ბოლო დაკავებები მაღალი დონიდან დაბალ დონემდე, დაწყებული ყოფილი პრემიერიდან და სუს-ის უფროსიდან – დამთავრებული ბულვარის დაცვის პოლიციელებით, ჩემი აზრით, ნიშნავს ორ რამეს: ერთი, რომ ეს ხალხი, ვისაც იყენებდნენ აქამდე არჩევნებში აგიტატორებად, კოორდინატორებად, აქტივად, აღარ სჭირდებათ. რეალურად აჩვენეს, რომ არჩევნებზე ხალხის გამოყვანას აღარ აპირებენ.

• „ოცნების“ აქტივი: კოორდინატორები, აგიტატორები და სხვა პირები, თქვენი აზრით, ყველა გარიგებული იყო „ოცნებასთან“ კონკრეტული კორუფციული ინტერესით? 

რა თქმა უნდა. მაჩვენეთ ერთი „ქოცი“, ვინც, მაგალითად, ეკონომიკური პოლიტიკის, განათლების რეფორმის, ან რაღაც პოლიტიკური იდეოლოგიის მიხედვით უჭერს მხარს „ოცნებას“.

ახლა ეს აქტივი აღარ სჭირდებათ. არჩევნების ჩატარებას აღარ აპირებენ, მაგრამ შიში უნდა დანერგო, რომ, მათ შორის, შენიანები და უფრო მეტად შენიანები დაიჭირო, რომ მეორე შენიანს შეეშინდეს. მას თუ რამე წამოსცდება, ეშინოდეს, რომ ისიც შეიძლება დაიჭირონ. რომ გადავხედოთ, ეს ეტაპი გაიარა რუსეთმა, ბელარუსმა და უამრავმა სხვა ქვეყანამ…

ჩვენ ახლა შევედით კლასიკურ სტაგნაციაში. ეკონომიკური კრიზისი ყველა ვარიანტში დაიწყება უფრო მეტად, ვიდრე აქამდე იყო. მოსაპარიც ნაკლები რჩება საერთაშორისო გრანტების არარსებობის და ეკონომიკის ნელი ზრდის გამო. ბიძინას საბოლოო შედეგი უფრო ახლოვდება – არ ვამბობ, რომ ხვალ ან ზეგ – შესაბამისად, ივანიშვილი ცდილობს, რომ რაც შეიძლება მეტი ფული წაიღოს თვითონ და ცოტა დაუტოვოს დაბალ დონეზე ადამიანებს.

თორნიკე რიჟვაძის მაგალითიც მაგას აჩვენებს.

მოსაპარი ცოტაა და რაც არის, ისიც ბიძინასთან უნდა მივიდეს.

• შიშის გაძლიერება „ოცნებას“ საკუთარ მხარდამჭერებში რატომ დასჭირდა? 

წარმოიდგინეთ, რომ „ქართული ოცნების“ პარტაქტივმა აღმოაჩინა, რომ გაძვირდა საწვავი, პური, შაქარი, ის 200-500 ლარი აღარ გყოფნით. ხომ შეიძლება პროტესტი გაუჩნდეთ?

მაგრამ როგორც კი გაუჩნდება პროტესტი, ეგრევე გაახსენდება ის, რომ მისი მეორე პარტაქტივი, ძმაკაცი რომ იყო მისი, დაიჭირეს. შეეშინდება, რომ ისიც არ დაგიჭირონ. ეს არის შიშის ეტაპი.

ოპოზიციის მხარეს იციან, რომ ამ ხალხს დაჭერის აღარ ეშინია. მაგრამ შენიანებს თუ იჭერ, გვერდით მყოფს, ვისაც შეიძლება ავტობუსის 70 თეთრად გახდომაზე პროტესტი გაუჩნდა, ეგრევე გაახსენდება ეს ამბავი და გაჩუმდება.

• თვითონაც რაღაცას იპარავდა და ამიტომ?

ბუნებრივია. „ქართული ოცნების“ პარტაქტივის ძალიან დიდი ნაწილი მცირე დონეზე, რაღაც დონეზე მაინც იპარავდა. ეს სისტემა ასე მუშაობს — ყველა საკუთარი „ვიგოდის“ [სარგებლის] გამოა იქ, სადაც არის. ყველამ იცის, რომ ვიღაცას 500 ლარი აქვს მოპარული, ვიღაცას – 500 ათასი. მოპარულიც რომც არ გქონდეს, ღარიბაშვილი დაიჭირეს, ლილუაშვილი დაიჭირეს და შენ ვინ ხარ, რომ არ დაგიჭირონ? – ეს არის შიშის დანერგვის კლასიკური მეთოდი დიქტატურებში.

ვინც 400 დღეა ქუჩაში დგას, ბიძინა მაგ ხალხს ვერ დაამარცხებს. გამორიცხულია, მაგ ხალხს ვერ შეაშინებ, მათ შიშიც გადალახეს და ყველაფერი. ეს ის ხალხია, ვინც საბოლოოდ ბიძინას ბოლოს მოუღებს.

პროტესტი გაიზრდება ყველა ვარიანტში, რადგან ჩვენ სოციალური აფეთქებისკენ მივდივართ. ფასების ზრდა, მაგალითად, ავტობუსით მგზავრობის ფასი, ყველას ეხება, მარტო ოპოზიციას კი არა.

ბევრია ისეთი, ვისაც პროტესტი აქვს, მაგრამ მას ვერ გამოხატავს შიშის, სხვადასხვა ფაქტორის გამო. გაპროტესტება ამ ქვეყანაში გახდა ძალიან ძვირი, დაწყებული 5-ათასლარიანი ჯარიმით, დამთავრებული პატიმრობით. ვისაც პროტესტი აქვს და ვერ გამოხატავს, მას კიდევ უფრო მეტად შეეშინდება.

• ბათუმის ბულვარის დირექტორი ყოფილი პოლიციელია – „მზია ამაღლობელის საქმის“ ცრუ მოწმე. ეს რაზე მიუთითებს? 

ეს ყველაფერი შიშის დანერგვაა. მიზანია ის, რომ სხვა პატარა „ქოცს“, მაგალითად, გამწვანების სამსახურში, შემთხვევით არ მოუნდეს საწვავის ფასის გაპროტესტება. ის უნდა შეაშინო. თემურ გორგაძეს თუ დააკავებ, ამით დაბალი რგოლის „ქოცი“ ვერ შეშინდება, მაგრამ ბულვარში დასაქმებულ შენსავე მომხრეს თუ დაიჭერ, შეეშინდება სხვასაც.

დიდებს იმიტომ იჭერენ, რომ აჩვენონ — ყველას მივწვდებით, პატარებს კი — დასაშინებლად.

• რა გზავნილია ეს საზოგადოებისთვის, ვინც არაა შესული „ოცნებასთან“ გარიგებაში? რა მასშტაბის კორუფციასთან გვაქვს საქმე? 

5-10 წლის წინ, ასე საჯაროდ და უტიფრად არ აჩვენებდნენ, რომ მილიონები აქვთ. ეს ეტაპი გადაილახა უკვე. ახლა პირდაპირ გვეუბნებიან: „ვჭამთ, ვსვამთ, „ვგულაობთ“ და საერთოდ არ გვაინტერესებს თქვენი აზრი“.

კორუფცია ყველგან არის, მათ შორის, მართვის მოწმობის აღებაშიც ფულს იხდიან, რაც არ იყო, მაგალითად, სააკაშვილის მმართველობის დროს. ადრე თუ იყო „ელიტარული კორუფცია“, ანუ რამდენიმე კაცში, ახლა სისტემა საბჭოთა კავშირს დაემსგავსა. მახსოვს, მამაჩემი და ბიძაჩემი ჰყვებოდნენ – ფერმაში ქატოსაც კი იპარავდნენ.

ეს სისტემაა, რომ ახლა ყველამ ყველაფერი უნდა მოიპაროს, ოღონდ ისე, ვითომ არ იპარავს. 

ეს არ არის კორუფცია – ეს არის მმართველობის რაღაც სტილი, რომელიც დამყარებულია მომხვეჭელობაზე და ყველა მაქსიმალურად ცდილობს, რაც შეიძლება მეტი მოიხვეჭოს. იციან, რომ შანსი არა აქვთ ხანგრძლივ მმართველობაში დარჩნენ, საბოლოო ჯამში დასრულდებიან. ამიტომაც, სანამ აქვთ ძალაუფლება ხელში — დიდი თუ პატარა — ყველა ცდილობს, რომ რაც შეიძლება მეტი მოიპაროს, რომ როცა დასრულდება მმართველობა, შერჩეთ რაღაც.

ასე არის მათი სისტემა აწყობილი, რომ ყველამ მაქსიმალურად უნდა გამოხრას და გაიტანოს საკუთარ სარგებელი, რაც კი შეიძლება, რომ გაიტანოს.

არ არსებობს სისტემა, რომელიც კორუფციის გარეშე იმუშავებს, მაგრამ კორუფცია თუ გამონაკლისი შემთხვევაა, იქ სისტემა მუშაობს, ხოლო როცა კორუფცია მმართველობის და ცხოვრების სტილად იქცა, ის მიდის იქამდე, სადაც ჩვენ მივედით ახლა.

4 ოქტომბრის საქმეზე დაკავებულმა ზურაბ ჭავჭანიძემ, რომელსაც ბათუმელ მედროშეს უწოდებენ, შიმშილობა რამდენიმე დღის წინ შეწყვიტა – ამის შესახებ „ბათუმელებს“ ზურაბ ჭავჭანიძის მეუღლემ, მარინა გორჯელაძემ უთხრა.

მისი თქმით, ზურაბ ჭავჭანიძემ ჯამში 58 დღე იშიმშილა. ზურაბ ჭავჭანიძემ ერთხელ განაცხადა კიდეც შიმშილობის შეწყვეტაზე, თუმცა შემდეგ მან თქვა, რომ ისევ მიმართა პროტესტის უკიდურეს ფორმას.

„მოკითხვას გითვლით ყველას, კარგად ვარო, ჩივილები არ აქვს… როცა მირეკავს ტელეფონზე, მალევე თიშავს, მეუბნება, სხვების ხმების გაგონებაც მინდაო. ჯვრებს ვაკეთებ ახლა ასანთის ღეროებით და ამით გამყავს დროო,“ – ამბობს მარინა გორჯელაძე.

ზურაბ ჭავჭანიძის სასამართლო პროცესი თბილისის საქალაქო სასამართლოში 9 თებერვალს განახლდება, 11 საათზე.

ზურაბ ჭავჭანიძე ბათუმის პროევროპული საპროტესტო აქციის მედროშეა. მას პროკურატურა ედავება სისხლის სამართლის კოდექსის 19-222-ე მუხლის მეორე ნაწილის ა ქვეპუნქტით, რაც გულისხმობს სტრატეგიული და განსაკუთრებული მნიშვნელობის ობიექტის ხელში ჩაგდების მცდელობას ჯგუფურად და სსკ-ის 225-ე მუხლის მეორე ნაწილით, რაც გულისხმობს ჯგუფურ ძალადობაში მონაწილეობას. სასჯელის სახით ეს მუხლი 6 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

ზურაბ ჭავჭანიძის ადვოკატის, ნინო ლომინაძის თქმით, ამ საქმეში მხოლოდ ერთი ვიდეოკადრია, რომელზეც ზურაბ ჭავჭანიძე ჩანს დროშით ხელში. იგი პრეზიდენტის ადმინისტრაციის შენობის ეზოში გადაადგილდება.

ბათუმის დრამატულმა თეატრმა სპექტაკლ DARK WEB-ის პრემიერა გააუქმა, რომელიც 7-8 თებერვალს უნდა გამართულიყო.

პრემიერამდე ორი დღით ადრე, 5 თებერვალს, ღამით, ბათუმის დრამატულმა თეატრმა ფეისბუქზე გამოაქვეყნა პოსტი, რომელშიც სპექტაკლის გაუქმების მიზეზად სპექტაკლის რეჟისორის „პოლიტიკური აქტი“ დაასახელა.

„თეატრის ადმინისტრაციისთვის ცნობილი გახდა, რომ რეჟისორი გეგა გაგნიძე თეატრის დიდ სცენაზე, სპექტაკლში გეგმავდა სუბიექტური პოლიტიკური აქტის განხორციელებას“- წერია ოფიციალურ განცხადებაში.

ამავე განცხადებაში თეატრის ადმინისტრაცია აღნიშნავს, რომ თეატრში პოლიტიკის ადგილი არ არის.

„ხაზგასმით აღვნიშნავთ, რომ ბათუმის დრამატული თეატრი კატეგორიულად ემიჯნება თეატრის სივრცის პოლიტიზებას. პოლიტიკის შემოტანა სცენაზე სცილდება ხელოვნების ჩარჩოებს და ემსახურება მხოლოდ და მხოლოდ კონკრეტულ პოლიტიკურ კონტექსტს.

შესაბამისად, დაგეგმილი სპექტაკლი, რომლის შინაარსიც  არ შეესაბამება აღნიშნულ პრინციპებს, უქმდება“ – წერს თეატრის ადმინისტრაცია.

რას ნიშნავს „სუბიექტური პოლიტიკური აქტი“?

რატომ არ არის პოლიტიკის ადგილი თეატრში?

რაზე ლაპარაკობს მაშინ თეატრი?

– ამ კითხვებზე პასუხის მიღება ბათუმის დრამატული თეატრის დირექტორისგან, კოტე მჟავიასგან გვინდოდა, თუმცა მან ჩვენს სატელეფონო ზარებს და ტექსტურ შეტყობინებებს არ უპასუხა.

სატელეფონო ზარებს ჯერჯერობით არც რეჟისორი გეგა გაგნიძე პასუხობს.

თეატრის ოფიციალურ განცხადებას ფეისბუქზე ბათუმის დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ზაალ გოგუაძე გამოეხმაურა, რომელიც ოფიციალური განცხადების პათოსს იზიარებს.

„შვიდი თვის განმავლობაში, ძალიან ღირსეულად, ბეწვის ხიდზე იარა (თეატრმა) და არ მისცა არანაირი საფუძველი არავის, თეატრი ექცია პოლიტიკური ინსინუაციების კერად“ – დაწერა ზაალ გოგუაძემ.

ბათუმის დრამატულ თეატრში პრემიერის გაუქმებას ფეისბუქზე გამოეხმაურნენ მსახიობებიც.

„უძლიერესი გუნდი ვმუშაობდით თითქმის სამი თვე. 6 ცალი მხეცი არტისტი და უკარგესი სადადგმო ჯგუფი. ბევრი ჭორ-მართალი დაიწერება ამ ფაქტის შესახებ, სიმართლე კი ის არის, რომ ამჯერადაც ციხე შიგნიდან გატყდა. ვისაც ძალიან უნდოდა და ვერაფრით ვერ მოახერხა ჩვენს სპექტაკლში შემოკვეხება, პატარა მიიბოღმნენ და ყველა რესურსი გამოიყენეს, რომ სამხატვრო ხელმძღვანელსა და რეჟისორს შორის უკიდურესად დაეძაბათ ურთიერთობა. ბრავო, კოლეგებო, მიზანს მიაღწიეთ, სპექტაკლი არ შედგება.

გეგა გაგნიძესთან მუშაობა ინატროს ყველა არტისტმა. კარგი სპექტაკლით გვინდოდა გაგვეხარებინა მაყურებელი, მაგრამ მოგვიხსნეს“ – წერს ფეისბუქზე მსახიობი ეკა ჩავლეიშვილი.

თეატრის ადმინისტრაციის მხრიდან პოლიტიკური მოტივით სპექტაკლის გაუქმება უკვე შეაფასეს ცენზურად.

მაგალითად, ხელოვნებათმცოდნე, კინოკრიტიკოსი გიორგი გვახარია ფეისბუქზე გამოეხმაურა ამ თემას და აღნიშნა, რომ წლების განმავლობაში არ ყოფილა შემთხვევა, ცენზორს ეღიარებინოს, რომ ხელოვნების ნაწარმოებს პოლიტიკური მოტივით კრძალავს.

„ათი წელია ცენზურის ისტორიას ვსწავლობ. მართალია, მხოლოდ კინოში, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს. ჰოდა, არ მახსოვს შემთხვევა ცენზორს  ეღიარებინოს, რომ პოლიტიკური მოტივით კრძალავს ხელოვნების ნაწარმოებს.

სტალინი და მისი “რედაქტორებიც” კი , როცა რამეს იწუნებდნენ ან კრძალავდნენ, ამას ხსნიდნენ “ისტორიის ცუდი ცოდნით”(“ივანე მრისხანე”), ფორმალიზმით (“ჩემი ბებია”), უკონფლიქტობით (აბრაამ რომის “მკაცრი ყმაწვილი”), ნაციონალიზმით (სავჩენკოს “ბედნიერება”)… აღარაფერს ვამბობ შემდგომ ეპოქებზე  – “მაყურებელი ტოვებს დარბაზს” (“დიდი მწვანე ველი”), “მრუდე სარკეში დანახული სინამდვილე” (“გიორგობისთვე”), პორნოგრაფია (“ანდრეი სმირნოვის “შემოდგომა”)

ბათუმის თეატრის ხელმძღვანელობამ პირდაპირ, თავხედურად აღიარა, რომ წარმოდგენას  ავტორის პოლიტიკური  პოზიციის გამო კრძალავს და იცით რატომ გააკეთა? სულელები გგონიათ? – არა, ყველა ცენზორი, ცხადია, სულელია, მაგრამ ესენი არა!

ამით ბათუმის თეატრის ხელმძღვანელობამ პატაკი ჩააბარა პარტიას – ხომ ხედავ, როგორი ერთგული ვარ, ჩემზე ერთგულს ვერ ნახავ ვერსად, იმიტომ ავკრძალე, რომ “ჩვენიანი”, უფრო სწორად “შენიანი” არ აღმოჩნდა მისი ავტორიო. ჰოდა, დიდება პარტიასო!“ – წერს გიორგი გვახარია.

პოლიტიკური ნიშნით სპექტაკლის ცენზურას დრამატურგი ალექს ჩიღვინაძეც გამოეხმაურა:

„თეატრი თავისი ბუნებით, ანტიკური ხანიდან დღემდე, პოლიტიკურია.

სხვა რა არის სოფოკლეს „ანტიგონე“, სადაც სახელმწიფო კანონი პიროვნულ მორალსა და ღირსებას უპირისპირდება?

სხვა რა არის არტურ მილერის „სეილემის პროცესი“, სადაც ნაჩვენებია ისეთი მართლმსაჯულების სისტემა, სადაც ბრალდება უკვე თავისთავად ნიშნავს დანაშაულს, ისევე როგორც თანამედროვე საქართველოში. რომ აღარაფერი ვთქვათ ბრეხტზე ან აუგუსტო ბოალზე, ვინც თეატრი ჩაგრულთა ხმებით აავსო.

ხაზგასმით აღვნიშნავ, რომ მე როგორც დრამატურგი და ამ ქვეყნის მოქალაქე, ყოველდღიურად ვახორციელებ “სუბიექტურ პოლიტიკურ აქტებს”, რადგან მიმაჩნია, რომ სოლიდარობა არის უმთავრესი პოლიტიკური და ადამიანური ღირებულება. ჩემი პიესაც – სოლიდარობაზეა. შესაბამისად პოლიტიკურია და თქვენი „ლოგიკით“, მასაც შეეხება ცენზურა.

თეატრიდან სპექტაკლები კი არ უნდა იხსნებოდეს, არამედ ის ადამიანები, ვინც თავის მაყურებელს ასეთ განცხადებას, ასეთ პროფესიულ უმეცრებასა და პოლიტიკური კონიუნქტურას ჰკადრებს.
თეატრი, სადაც არ აწუხებთ, არ აპროტესტებენ, თეატრი კი არ არის – საბანკეტო დარბაზია.

თუ გეგა გაგნიძის ადგილი არ არის მაგ თეატრში, არც ჩემი პიესის ადგილია იქ. სოლიდარობა გეგა გაგნიძეს, სოლიდარობა ბათუმის თეატრის მსახიობებს და ყველა იმ ადამიანს, ვინც უარს ამბობს გაჩუმებაზე“ – წერს ალექს ჩიღვინაძე.

ბათუმის თეატრის ადმინისტრაციის მიერ სპექტაკლის დაცენზურებას მწერალი და სცენარისტი ლაშა ბუღაძეც გამოეხმაურა.

მან გაიხსენა 2007 წელი, როცა რუსთაველის თეატრში რობერტ სტურუამ მისი პიესა, „ჯარისკაცი, სიყვარული, დაცვის ბიჭი და პრეზიდენტი” დადგა, რომელიც, ლაშა ბუღაძის თქმით, „სავსე იყო სარკაზმით და აგრესიით სააკაშვილის მიმართ, თუმცა არავის აზრად არ მოსვლია ამ სპექტაკლის აკრძალვა.

„ივანიშვილის „დემოკრატიის” ჟამს, ბათუმში სპექტაკლს კრძალავენ “რეჟისორის სუბიექტური პოლიტიკური აქტის განხორციელების” გამო. ნეტა ასეთი რა სუბიექტური აქტი იყო, რომელმაც ასე შეაშინა ეს ობიექტური მონები?!“ – წერს ლაშა ბუღაძე.

ქართული თეატრი საქართველოში მიმდინარე პროევროპული მოძრაობის ნაწილია ქვეყანაში პროტესტის დაწყების პირველივე დღეებიდან. თეატრალური დასები თბილისსა თუ რეგიონებში, ცალკეული მსახიობები, პროტესტს გამოხატავენ სცენაზეც.

ქართული თეატრის პროტესტი განსაკუთრებით ხმამაღლა გაისმა მას შემდეგ, რაც თბილისში დააკავეს ანდრო ჭიჭინაძე, ვასო აბაშიძის სახელობის ახალი თეატრის მსახიობი, რომელიც ახლაც პატიმრობაშია.

_____________________

ფოტოზე: რეჟისორი გეგა გაგნიძე. ფოტო: ბათუმის დრამატული თეატრი

ამავე თემაზე:

„ოცნების“ პარლამენტში გადაწყვიტეს, რომ ე.წ. ფასების კომისიას უხელმძღვანელებს დეპუტატი სამშენებლო ბიზნესიდან, რომელმაც გასულ წელს 1 მილიონამდე ლარი მხოლოდ საყიდლებისთვის დახარჯა და 300 ათას ლარამდე – მოგზაურობაში. 

„ოცნების“ პარლამენტმა პროდუქტების, მედიკამენტებისა და საწვავის ფასწარმოქმნის შემსწავლელი საპარლამენტო დროებითი კომისია დეპუტატ შოთა ბერეკაშვილს ჩააბარა, მილიონერ ბიზნესმენს სამშენებლო ბიზნესიდან. კომისიის თავმჯდომარის მოადგილედ ეკა სეფაშვილი აირჩიეს, დეპუტატი „ოცნების“ სატელიტი „ხალხის ძალიდან“.

პირველ საორგანიზაციო სხდომაზე, რომელიც 4 თებერვალს გაიმართა, კომისიის წევრებმა პარლამენტის დროებითი კომისიის დებულება დაამტკიცეს.

დებულების თანახმად, კომისიის მიზანია „სასურსათო პროდუქტების, მედიკამენტებისა და საწვავის ფასების ზრდის სისტემური, კომპლექსური და ფაქტებზე დაფუძნებული შესწავლა, ფასების ფორმირების ობიექტური შეფასება და შესაძლო პრობლემური გარემოებების იდენტიფიცირება“. 

კომისიაში 14 წევრია.

„ოცნებიდან“ კომისიის წევრები არიან: ნინო წილოსანი, ვატო თურნავა, მაია ბითაძე, პაატა კვიჟინაძე, ზაზა ლომინაძე და გელა სამხარაული.

კომისიაში სამი წევრი ეყოლება ყოფილი პრემიერის, გიორგი გახარიას პარტიას „საქართველოსთვის“: გიორგი შარაშიძე, შალვა კერესელიძე, ქეთევან ბაკარაძე.

სამი წევრი ეყოლება „ოცნების“ სატელიტ „ხალხის ძალას“: გურამ მაჭარაშვილი, დიმიტრი ხუნდაძე და ეკა სეფაშვილი, რომელიც კომისიის თავმჯდომარის მოადგილეა.

კომისიის თავმჯდომარე შოთა ბერეკაშვილი 30 წელზე მეტია სამშენებლო ბიზნესშია, ქონებრივი დეკლარაციის მიხედვით, რომელიც მან 2025 წლის 27 იანვარს შეავსო, 2024 წელს მან „ბკ ჰოლდინგიდან“ შემოსავლის სახით 4 712 134 ლარი მიიღო.

 შოთა ბერეკაშვილს ორმაგი მოქალაქეობა აქვს, ის რუსეთის მოქალაქეც არის.

მას შემდეგ, რაც შოთა ბერეკაშვილი „ოცნების“ დეპუტატი გახდა, კომპანიის წილებს ოფიციალურად მისი მეუღლე მაკა კვიციანი მართავს.

დეპუტატი ამ ჰოლდინგის 50 პროცენტის მფლობელია, დარჩენილ 50 პროცენტს კი ირაკლი ბურდილაძე ფლობს.

„ბკ ჰოლდინგი“ 3 მაღალბიუჯეტიან კომპანიას: სამშენებლო კომპანია „ბიქეი ქონსთრაქშენს“, დეველოპერულ კომპანია „თეთრ კვადრატს“ და სამშენებლო კოლეჯ „კონსტრუქტ 2“-ს აერთიანებს.

შპს „თეთრი კვადრატი“ სამშენებლო სამუშაოებს აწარმოებს საქართველოს მასშტაბით თავისი შვილობილი კომპანიებით, როგორიც არის, მაგალითად, შპს „თეთრი კვადრატი ჯიქიაზე“, „თეთრი კვადრატი ისანში“, „მინდელზე“ და ასე შემდეგ.

ანგარიშგების პორტალის მიხედვით, 2024 წელს შპს „თეთრი კვადრატის“ წმინდა მოგება 4 მილიონამდე იყო [3,961,389 ]. ჯგუფთან აფილირებულმა სააქციო საზოგადოება – „ნიუ დეველოპმენტმა“, რომელსაც იმავე მენეჯმენტი მართავს და „თეთრი კვადრატის“ ბრენდის ქვეშ ოპერირებს, 2024 წელს 25-მილიონიანი შემოსავალი მიიღო, აქედან წმინდა მოგება 5 მილიონ ლარზე მეტი იყო.

„ბიქეი ქონსთრაქშენი“ თბილისის მერიის ავარიული სახლების აღდგენის პროგრამაში მონაწილეობს – პროექტების ღირებულება მილიონობით ლარია. კომპანიას თბილისის განვითარების ფონდთან რამდენიმე ათეული მილიონი ლარის ღირებულების კონტრაქტი აქვს გაფორმებული.

„თეთრი კვადრატის“ მართვის ქვეშაა შპს „ფილიგრინიც“ – ანგარიშგების პორტალის მიხედვით ამ კომპანიის წმინდა მოგება 2024 წელს 4 მილიონამდე ლარი იყო.

„ოცნების“ დეპუტატის კომპანია „ბიქეი კოსტრაქშენი“ 2022 წელს USAID-თან წარმატებით თანამშრომლობდა.

USAID-თან თანამშრომლობას მაშინ კომპანია დიდი მონდომებით აპიარებდა, ამ თემაზე კომპანიის ვებგვერდზე არაერთი პოსტი და შეხვედრების ამსახველი ფოტომასალა დღემდე იძებნება. თუმცა პარტია, რომელსაც ის მიეკუთვნება – „ქართული ოცნება“ USAID-ს ბოლო ორი წელია ათასგვარი უარყოფითი ეპითეტით ესხმის თავს, ხოლო იმ ქართულ ორგანიზაციებს, რომლებსაც USAID-ი აფინანსებად აგენტებად და მოღალატეებად მოიხსენიებენ.

სამეწარმეო რეესტრის მიხედვით, შოთა ბერეკაშვილი კიდევ რამდენიმე კომპანიის მფლობელი ან თანამფლობელია, კომპანიებს ფლობს ან თანამფლობელია მისი მეუღლე, მაკა კვიციანიც. მათ შორის ერთ-ერთი კომპანია, შპს Dalood-ი, სახელმწიფო პროგრამის, „აწარმოე საქართველოს“ მხარდაჭერით წლებია საერთაშორისო მოდის კვირეულებში მონაწილეობს.

დეპუტატის დეკლარაციის მიხედვით, მაკა კვიციანს „ბკ ჰოდინგიდან“ 2024 წელს შემოსავლის სახით 693 156,93  ლარი მიუღია, ის კომპანიის ერთ-ერთ დირექტორად ფიქსირდება.

დეპუტატმა 2025 წლის ქონებრივ დეკლარაციაში სხვადასხვა ხარჯის სახით 4 მილიონ  764 476  ლარი მიუთითა, აქედან 732 315,99 ლარი საყიდლების ხარჯია.

ამ ხარჯებში არ შედის ასევე ქონების შესყიდვის ხარჯი. იმავე დეკლარაციის მიხედვით, 2024 წელს „ოცნების“ დეპუტატს ბაგების სატყეო უბანში 3 მიწის ნაკვეთი, 1000 კვ.მეტრზე მეტი, ჯამში 640 250  ევროდ შეუძენია.

ბერეკაშვილი ერთადერთი მილიონერი არ არის „ოცნების“ საპარლამენტო კომისიაში, რომელმაც სურსათის, მედიკამენტებისა და საწვავის ფასწარმოქმნის სტრუქტურა უნდა შეისწავლოს.

მაგალითად, კომისიის კიდევ ერთმა წევრმა, „ოცნების“ დეპუტატმა ნინო წილოსანმა 2024 წელს ნახევარ მილიონამდე ლარი შვილებსა და მშობლებს აჩუქა.

ასევე, კომისიის წევრია „ოცნებიდან“ დეპუტატი ვახტანგ თურნავა. ის ძვირადღირებულ აქსესუარებში იხდის იმაზე მეტს, ვიდრე საჯარო სამსახურში, მაგალითად ბათუმის მერიაში, ერთი რიგითი სპეციალისტის მთელი წლის ხელფასია.

„ბათუმელებმა“ დეპუტატის ქონებრივი დეკლარაციის მიხედვით დათვალა, რომ ვახტანგ თურნავას მხოლოდ საათებში 177 ათას ევროზე მეტი აქვს გადახდილი, რაც ნახევარ მილიონ ლარზე მეტია.

დეკლარაციის თანახმად, მილიონობით ლარის ღირებულების ქონებას ფლობს ფასების კომისიის კიდევ ერთი წევრი, დეპუტატი „ოცნებიდან“, გელა სამხარაული.

„ოცნების“ მთავრობამ გამოსცა დადგენილება #41, რომლითაც პირველი თებერვლიდან სუსში ხელფასები კიდევ გაიზარდა. გაიზარდა როგორც თანამდებობრივი, ასევე წოდებრივი სარგოების ყოველთვიური განაკვეთები. კობახიძის ხელმოწერით სუს-ში ხელფასები დაახლოებით ერთი თვის წინაც გაიზარდა – 2025 წლის 30 დეკემბრის დადგენილებით.

ახალი, 2026 წლის 4 თებერვლის დადგენილებით სუს-ის უფროსის, მამუკა მდინარაძის ხელფასი პირველი თებერვლიდან ჯამში 15 945 ლარი იქნება [აქედან 15 690 თანამდებობრივი სარგოა, 255 ლარი კი წოდებრივი].

იანვარში კი მდინარაძის ხელფასი 15 170 ლარი იყო [14 940 ლარი თანამდებობრივი და 230 ლარი წოდებრივი სარგო].

მამუკა მდინარაძის, როგორც სუს-ის უფროსის თანამდებობრივი სარგო გასულ წელთან შედარებით 2 110 ლარით გაიზარდა.

სუსის უფროსის თანამდებობრივი სარგოს ყოველთვიური განაკვეთის ოდენობა დამოკიდებულია მის წოდებაზე. მაგალითად, 4 თებერვლის დადგენილებით, სუს-ში თანამდებობრივი სარგოს განაკვეთი წოდების მქონე უფროსისთვის არის 15 690 ლარი, ხოლო იგივე განაკვეთი წოდების არმქონე უფროსისთვის 14 340 ლარი.

ირაკლი კობახიძემ მამუკა მდინარაძეს, 2025 წლის 26 ოქტომბერს ვადამდე მიანიჭა სახელმწიფო უსაფრთხოების მაიორის წოდება. მანამდე კი, 3 სექტემბერს – სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის ლეიტენანტის, 23 ოქტომბერს – უფროსი ლეიტენანტის, 25 ოქტომბერს კი – კაპიტნის წოდება მიანიჭა.

მაიორის წოდებით მდინარაძემ სახელმწიფო უსაფრთხოების სისტემაში არსებული საშუალო სპეციალური წოდებიდან უფროს სპეციალურ წოდებაზე გადაინაცვლა.

2025 წლის მეოთხე კვარტალში [ოქტომბერი-ნოემბერი-დეკემბერი] საქართველოში 1.7 მილიონი საერთაშორისო მოგზაური შემოვიდა, რაც 7.6 პროცენტით მეტია 2024 წლის ანალოგიური პერიოდის მაჩვენებელზე.

მოგზაურთა უდიდესი ნაწილი, 45.2 პროცენტი, 31-50 წლის იყო.

გასული წლის მეოთხე კვარტალში საქართველოში შემოსულ უცხოელ ვიზიტორთა მონაცემებს საქსტატი აქვეყნებს.

სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის ინფორმაციით, საერთაშორისო ვიზიტორების 79.5 პროცენტი მხოლოდ ტურისტები იყვნენ, ექსკურსანტების წილმა 16.5 პროცენტი შეადგინა, ხოლო ვიზიტორების 4.0 პროცენტი იყო როგორც ტურისტი, ასევე ექსკურსანტი.

საქსტატის განმარტებით, ტურისტი არის ვიზიტორი, რომელმაც ღამე გაათენა საქართველოს ტერიტორიაზე, ხოლო ექსკურსანტი არის ვიზიტორი, რომელიც ღამეს არ ათენებს საქართველოს ტერიტორიაზე.

2025 წლის მეოთხე კვარტალში ვიზიტორების ყველაზე დიდი რაოდენობა, 280.6 ათასი, შემოვიდა რუსეთის ფედერაციიდან – ვიზიტორების ჯამური რაოდენობის 22.1 %, მეორე ადგილზე იყო თურქეთი – 17.1%, ხოლო მესამეზე სომხეთი – 12.7%.

ვიზიტების უმეტესი ნაწილი განხორციელდა თბილისში [866.8 ათასი ვიზიტი] და აჭარაში [466.9 ათასი ვიზიტი].

საქსტატის მონაცემებით, 2025 წელს საქართველოს ტერიტორიაზე სულ დაფიქსირდა საერთაშორისო არარეზიდენტი მოგზაურების 7.8 მილიონი ვიზიტი, რაც 5.9 პროცენტით მეტია წინა წლის მაჩვენებელზე.

საქართველოს ჭადრაკის ფედერაციის ცნობით, ევროპის მოქმედმა ჩემპიონმა სწრაფ ჭადრაკში, ნინო ბაციაშვილმა ერთი ტურით ადრე გაიმარჯვა საქართველოს ქალთა 85-ე პირველობაზე.

ამ გამარჯვების შედეგად ნინო ბაციაშვილი უკვე მეხუთედ გახდა საქართველოს ჩემპიონი ჭადრაკში.

ნინო ბაციაშვილი 2018 წლიდან საერთაშორისო დიდოსტატია მამაკაცთა შორის.

ქუთაისის საკრებულოს წევრის, მაგდა კოსტავას მამის კომპანია, შპს „იბერია სტარ გრუპი“ ქალაქის ცენტრში, ტაბიძის ქუჩაზე, მე-19 საუკუნეში აგებული ისტორიული შენობის დანგრევას აპირებს და იმ ადგილას კორპუსების ჩადგმას გეგმავს.

მაგდა კოსტავა ქუთაისის საკრებულოში „ქართული ოცნებიდან“ მოხვდა.

ისტორიული ციხის დემონტაჟის ნებართვა ქუთაისის მერიამ უკვე გასცა.

ისტორიული ციხის ადგილას კორპუსების მშენებლობას ეწინააღმდეგება საზოგადოების ნაწილი.

მოქალაქეები ფიქრობენ, რომ ტაბიძის ქუჩაზე მდებარე საგუბერნიო ციხე ქუთაისის ისტორიის ნაწილია და მისი სწორად დატვირთვის შემთხვევაში, იქ შეიძლება მნიშვნელოვანი ტურისტული ატრაქცია გაკეთდეს. ეს ისტორიულ ქალაქს დამატებით შემოსავალს მოუტანს.

• ვინ იყიდა საგუბერნიო ციხე და რის მოწყობას გეგმავს 

საგუბერნიო ციხე წლების განმავლობაში საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს ბალანსზე იყო.

2019 წლის ნოემბერში ეკონომიკის სამინისტრომ აუქციონზე გამოიტანა ტაბიძის ქუჩა №39ა-ში მდებარე სამრეწველო/სასაწყობე ობიექტი (ფართობით – 9 196 კვ.მ). ქონების საწყისი ფასი – 3 490 000 ლარი იყო, ბიჯი 5000 ლარი, საგარანტიო თანხა კი 349 000 ლარი.

აუქციონის პირობების მიხედვით, საპრივატიზებო თანხა მყიდველს ელექტრონული აუქციონის დასრულებიდან 45  დღის  ვადაში უნდა გადაეხადა.

2019 წელს საგუბერნიო ციხე არ გაიყიდა, არცერთი ბიჯი არ დადებულა, ინტერესი არავის გამოუხატავს.

ორი წლის შემდეგ, 2021 წელს, ეკონომიკის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფმა უწყებამ, სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, იგივე ქონება აუქციონზე განახევრებული ფასით, 1 მილიონ 745 000 ლარად და უპირობოდ გაიტანა.

ქონების სააგენტომ მოკლე აღწერილობაში ჩაწერა, რომ ობიექტის სამომავლო განვითარების პროფილი შეიძლება ყოფილიყო სასტუმრო კომპლექსი. ამ ჩანაწერს სარეკომენდაციო ხასიათი ჰქონდა.

საგუბენიო ციხე და მასთან დაკავშირებული ერთ ჰექტრამდე ფართობი „ქართული ოცნებიდან“ ქუთაისის საკრებულოს წევრის, მაგდა კოსტავას მამამ, დავით კოსტავამ 2021 წელს განმეორებით აუქციონზე განახევრებულ ფასად, 1 მილიონ 745 000 ლარად იყიდა.

ქუთაისის ისტორიულ უბანში მდებარე მიწის ნაკვეთის ფართობი 9 196 კვ. მეტრია, რაც იმას ნიშნავს, რომ დავით კოსტავამ 1 კვ. მეტრ ფართობში 190 ლარი გადაიხადა.

ელექტრონული ვაჭრობისას მას კონკურენტი არ ჰყოლია.

აუქციონს ერთადერთი პირობა ჰქონდა – მყიდველი ვალდებული იყო საპრივატიზებო თანხა ელექტრონული აუქციონის დასრულებიდან 30 კალენდარული დღეში გადაეხადა.

ამრიგად, ქუთაისის ცენტრში მდებარე ისტორიული ციხე 2021 წლის ივნისში კერძო მესაკუთრის, დავით კოსტავას საკუთრებაში გადავიდა.

2022 წლის თებერვალში საგუბენო ციხეს მეპატრონე შეეცვალა – ფიზიკური პირიდან იურიდიულზე გადავიდა.

საჯარო რეესტრს კომპანია „იბერია სტარ გრუპმა“ მიმართა და იურიდიული პირის საწესდებო კაპიტალში შეტანის საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა.

„იბერია სტარ გრუპი“ დავით კოსტავას კომპანიაა. ის ამ კომპანიაში წილის 60 % ფლობს, ხოლო 40 % წილის მფლობელი ოთარ კოსტავაა, დავით კოსტავას შვილი. დავით კოსტავა „იბერია სტარ გრუპში“ მფლობელთან ერთად კომპანიის დირექტორის პოსტსაც იკავებს.

2024 წლის მარტში კომპანიამ აუქციონზე შეძენილი ქონება საქართველოს ბანკში იპოთეკით დატვირთა. 2025 წლის მაისში კი საქართველოს ბანკიდან იპოთეკა ლიბერთი ბანკში გადაიტანეს.

• კორპუსები ისტორიული ციხის ნაცვლად

ის, რომ ისტორიული ციხის ადგილას საცხოვრებელი კორპუსების ჩადგმა იგეგმებოდა, მისი გაყიდვიდან მალევე გახდა ცნობილი.

საგუბერნიო ციხეს თითქმის ორი საუკუნის ისტორია კი აქვს, მაგრამ არ აქვს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

შესაბამისად, როცა ისტორიულ შენობას სახელმწიფო არ იცავს, მისი დანგრევა ადვილია.

2021 წელს საგუბერნიო ციხის მფლობელს, „იბერია სტარ გრუპს“ ქუთაისის მერიამ მშენებლობის ნებართვა დაუმტკიცა. დემონტაჟისა და ახალი მშენებლობის დაწყების ნებართვაში ქუთაისის არქიტექტურის, ურბანული დაგეგმარებისა და ძეგლთა დაცვის სააგენტოს უფროსმა რუსუდან ჩინჩალაძემ ბრძანებაში ჩაწერა, რომ პროცესს თავად გააკონტროლებდა: „ბრძანების შესრულების კონტროლს ვივალებ პირადად.“

მიუხედავად ამისა, კომპანიამ მშენებლობა ვერ დაიწყო.

„ბათუმელების“ მიერ მოპოვებული ინფორმაციით, „იბერია სტარ გრუპმა“ სამშენებლო ნებართვა 2025 წლის ოქტომბერში განაახლა.

საგუბერნიო ციხის შენობა რომ ისტორიული ღირებულებისაა, ამის შესახებ წერია მშენებლობის ნებართვის მოსაპოვებლად წარდგენილ სამშენებლო დოკუმენტებშიც. მიუხედავად ამისა, მის შენარჩუნებაზე არავინ იფიქრა.

უფრო მეტიც, ქუთაისის მერიამ დასკვნა, რომ „ყოფილი ციხის ტერიტორია მისი ამჟამინდელი მდგომარეობით, წარმოადგენს დისკომფორტს მომიჯნავე მიწის ნაკვეთების მეპატრონეებისთვის და, ზოგადად, მიმდებარე არეალისთვის“.

• სტალინის საკანი და მეფის რუსეთის დროინდელი ციხე

საგუბერნიო ციხე ქუთაისში, მდინარე რიონის პირას, თეთრი ხიდიდან რამდენიმე ასეული მეტრის დაშორებით, ქალაქის ისტორიულ ნაწილში მდებარეობს.

ქუთაისის საგუბერნიო საპყრობილე – ცნობილი, როგორც ე.წ. „გუბერსკის ციხის“, მე-19 საუკუნეშია აგებული.

ორსართულიანი, ძველი, ქალაქური სტილის შენობა ქუთაისში, ისტორიულ უბანში დგას – საინვესტიციოდ მიმზიდველ და სარფიან ადგილას.

უცნობია შენობის თავდაპირველი დანიშნულება, თუმცა ისტორიული წყაროებით დასტურება, რომ მე-19 საუკუნის ბოლოს შენობა უკვე გამოიყენებოდა, როგორც საგუბერნიო საპყრობილე.

საგუბერნიო ციხე ცნობილია იმით, რომ აქ 1903 წელს სასჯელს იხდიდა იოსებ ჯუღაშვილი, სტალინი.

ციხეში სტალინის საკანი მის დახურვამდე იყო შემორჩენილი.

საგუბერნიო ციხეში სასჯელს იხდიდნენ კატორღამისჯილებიც. ლეო ქიაჩელის რომანში „სისხლი“, მოთხრობილია ამბავი ციხიდან გაქცევის შესახებ. ქართულ ლიტერატურულ ნაწარმოებში აღწერილი ეს ეპიზოდი, სწორედ ქუთაისის ციხეში ხდება და მას საფუძვლად რეალური ამბები უდევს.

მეფის რუსეთის დროს ქუთაისის საგუბერნიო საპყრობილე სავსე იყო პოლიტიკური პატიმრებით, ხოლო 1920-21 წლებში იქ მოუყარეს თავი ე.წ. ბოლშევიკურ ელიტას.

საბჭოთა კავშირის დამყარების შემდეგ, ქუთაისის ციხეში სხვადასხვა დანაშაულისთვის გასამართლებული კრიმინალები იხდიდნენ სასჯელს.

ციხემ სრულად ფუნქციონირება 2005 წელს შეწყვიტა, მას შემდეგ, რაც სასჯელაღსრულების ახალი დაწესებულება გახსნეს ქუთაისში.

მისი პირვანდელი ფუნქციის შეწყვეტის შემდეგ ქუთაისის ციხის უფუნქციოდ დარჩენილი შენობა მხოლოდ ერთხელ, 2014 წელს გაიხსნა სახელოვნებო პროექტისთვის.

„გუბერსკი – ხელოვნება ჩაკეტილ სივრცეში“ – ასე ერქვა პროექტს, რომელიც მოიცავდა გამოფენებს, ინსტალაციებს, სხვადასხვა მუსიკალური ჟანრის კონცერტებს. სახელოვნებო პროექტში ქართველი, გერმანელი, ჰოლანდიელი, შვეიცარიელი, პოლონელი და იტალიელი ხელოვანები მონაწილეობდნენ.

• რას ითხოვს ქუთაისის საზოგადოების ნაწილი

ქუთაისელების უმრავლესობას საგუბერნიო ციხის არც გაყიდვა გაუპროტესტებიათ და არც მის დანგრევას აპროტესტებენ.

მოქალაქეთა ერთი ჯგუფი – სამოქალაქო აქტივისტები, ფოტოგრაფები, ტურიზმის სექტორში მომუშავეები, რომლებსაც ესმით შენობის ისტორიული სტატუსის მნიშვნელობა, მის გადასარჩენად იბრძვიან.

სამოქალაქო აქტივისტი, მასწავლებელი, „თავისუფლების მოედნის“ წევრი მიშიკო მუმლაძე ერთ-ერთია მათ შორის, ვინც „გუბერსკის ციხის“ გადასარჩენად იბრძვის. ის ქუთაისის მერიას მიმართავს, გამოისყიდოს ეკონომიკის სამინისტროს მიერ აუქციონზე გაყიდული შენობა და მის ამჟამინდელ მეპატრონეს ალტერნატიული ადგილი შესთავაზოს.

მიშიკო მუმლაძე ფიქრობს, რომ გუბერსკის ციხის კულტურულ-შემეცნებითი დატვირთვა ქუთაისს, როგორც ქალაქს, მუდმივ შემოსავალს გაუჩენს, ტურისტულ დატვირთავს გაუზრდის და კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის მაგალითად აქცევს.

„შეიძლება შეიქმნას ახალი ქუთაისის კონცეფცია ისე, რომ 3500-წლოვან ქალაქს რაღაც ისტორიული ნაწილი შერჩეს, როგორც ქვეყნის კულტურული მემკვიდრეობა და ტურისტებისთვის მიმზიდველი მიმართულება. ეს ქალაქი აეროპორტით ცოცხლობს, ტურისტულ ბიზნესზე ბევრი ოჯახია მიბმული და ბევრ სფეროში პირდაპირი უცხოური ფული შემოდის. მაგრამ ტურისტი აქ ძირითადად 2 დღე ჩერდება.

მე-19 საუკუნის საგუბერნიო ციხეში ტურისტისთვის საინტერესო ატრაქციების შექმნა ადვილია. აქ მე-20 საუკუნის დასაწყისში რევოლუციონერები იხდიდნენ სასჯელს, თუნდაც სტალინის საკნის შეფუთვა შეიძლება ტურისტულ პროდუქტად.

9 ათას კვ.მეტრზე მეტია ეს ტერიტორია. იქ მდგარი შენობები რომ მოწესრიგდეს, კერძო პირები იქირავებენ. მუზეუმი შეიძლება გაკეთდეს – ყველაფერი შეიძლება გახდეს დამატებითი შემოსავლის წყარო ქუთაისის ბიუჯეტში,“ – ამბობს მიშიკო მუმლაძე.

მაგრამ რა შანსი აქვს მოქალაქეების სურვილს და იდეას დაიცვას ისტორიული შენობა დიდი ფულის წინააღმდეგ?

ოფიციალური პასუხების მიხედვით, არავითარი.

ქუთაისის მერიას ვკითხეთ, გასცა თუ არა ტაბიძის ქ.#39ა-ს სამხრეთით მდებარე საგუბერნიო ციხის დემონტაჟის და მის ნაცვლად ახალი შენობის აშენების ნებართვა.

„ქუთაისში, ტაბიძის ქ. #39ა-ს სამხრეთით მდებარე, შპს „იბერია სტარ გრუპის“ კუთვნილ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით, ქუთაისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ გაცემულია ორი ნებართვა: 2025 წლის 12 ივნისს გაიცა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის ნებართვა (ვადა 84 თვე) და 2025 წლის 22 ოქტომბერს გაიცა  არსებული ამორტიზებული შენობის დემონტაჟის ორგანიზების ნებართვა – (ვადა 12 თვე),“ – მოგვწერეს ქუთაისის მერიიდან.

„ბათუმელებმა“ კითხვებით მიმართა „იბერია სტარ გრუპს“. გვინდოდა კომპანიის მფლობელის, დავით კოსტავასთვის გვეკითხა, ხომ არ აპირებს კომპანია შეცვალოს გადაწყვეტილება და არ დაანგრიოს ისტორიული ციხე.

„იბერია სტარ გრუპს“ 2 თებერვალს მივმართეთ. 4 თებერვალს, კომპანიიდან გვიპასუხეს, რომ „ბატონი დავითი კომენტარს, ზეგ, ანუ 6 თებერვალს გააკეთებს“.

კომენტარის მოპოვების შემთხვევაში „ბათუმელები“ ბიზნესმენის პასუხს მასალაში ასახავს.

• ვინ არის დავით კოსტავა და რას აშენებს „იბერია სტარ გრუპი“

დავით კოსტავა ქუთაისელი ექიმი და ბიზნესმენია. მისი შვილი, მაგდა კოსტავა ქუთაისის საკრებულოს ორი მოწვევის წევრია „ქართული ოცნებიდან“.

სწორედ საკრებულოს იმ შემადგენლობამ, რომლის წევრიც მაგდა კოსტავა იყო 2021-2025 წლებში, დაამტკიცა „იბერია სტარ გრუპის“ პროექტის განაშენიანების დეტალური გეგმა „გუბერსკის ციხის“ დანგრევაზე.

დავით კოსტავა ფლობს კომპანიებს – შპს „ნიულანი“, შპს „იმერ-ტრანსი“, შპს „ქუთმოლი“, შპს „იბერია სტარ გრუპი“, შპს „დაკოსტა“ და შპს „იბერიის ვარსკვლავი“.

კომპანია „იბერია სტარ გრუპის“ [მას ეკუთვნის „გუბერსკის ციხე“] ძირითადი მიმართულება ბიზნეს ცენტრების, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების და სასტუმროების მშენებლობაა.

„იბერია სტარ გრუპის“ ვებგვერდზე განთავსებული ინფორმაციის თანახმად, კომპანია 1990 წელს დაარსდა მოსკოვში, ქუთაისის ფილიალით და წლების განმავლობაში სხვადასხვა მიმართულებით საქმიანობდა.

კომპანია „იბერია სტარ გრუპის“ სახელით ბაზარზე 2016 წლიდან ოპერირებს.

• როგორ ეხმარება სახელმწიფო ბიზნესმენ დავით კოსტავას 

საჯაროდ ხელმისაწვდომი დოკუმენტების თანახმად, 2024 წლის 17 სექტემბერს „ქართული ოცნების“ პრემიერმა, ირაკლი კობახიძემ გამოსცა ბრძანება „შპს „იბერია სტარ გრუპის“ საქმიანობის ხელშესაწყობად რიგ ღონისძიებათა განხორციელების თაობაზე.

ამ განკარგულების მიხედვით, „იბერია სტარ გრუპს“  სახელმწიფოსთან ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების ვადა 2027 წლის 13 ივნისამდე გადაუვადეს.

დოკუმენტების თანახმად, გუბერსკის ციხის გარდა, დავით კოსტავას 2021 წელს სხვა სახელმწიფო ქონებაც შეუძენია. თუმცა აღებული ვალდებულება ვერც იქ შეასრულა და პრემიერის განკარგულება გახდა საჭირო იმისათვის, რომ ბიზნესმენისთვის ვადა გაეზარდათ.

საუბარია ქუთაისში, ზ. ანჯაფარიძის ქუჩა N120-ში არსებული 6259.00 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ ნაგებობებზე.

დავით კოსტავამ ეს ქონება 2021 წლის ნოემბერში ელექტრონული აუქციონით იყიდა, კონკურენციის გარეშე ერთი ბიჯით – 659 500 ლარად და პირობით.

აუქციონის პირობის მიხედვით, დავით კოსტავას საპრივატიზებო თანხა ელექტრონული აუქციონის დასრულებიდან  45 კალენდარული დღეში უნდა გადაეხადა. გარდა ამისა, აიღო ვალდებულება პირადად ან მესამე პირის მეშვეობით, შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმებიდან არაუმეტეს 36 თვეში, საპრივატიზებო უძრავ ქონებაზე ან მის ნაწილზე არანაკლებ 200 მოსწავლის/სტუდენტის სწავლებაზე გათვლილი საგანმანათლებლო დაწესებულება გაეხსნა, იმავე ვადაში უნდა შესულიყო შენობა ექსპლუატაციაში და საგანმანათლებლო დაწესებულებას ფუნქციონირება დაეწყო.

დავით კოსტავამ და მისმა კომპანიამ ნაკისრი ვალდებულება ვერ შეასრულა.