Batumelebi

„ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ თანადამფუძნებელი და მედიამენეჯერი 100 დღეზე მეტია უკანონო პატიმრობაშია. მზია ამაღლობელის მორიგი სასამართლო პროცესი დღეს, 28 აპრილს გაიმართა. პროცესზე აჭარის პოლიციის ყოფილი უფროსი, გრიგოლ ბესელია დაკითხეს, რაც დაახლოებით 5 საათს გაგრძელდა.

დღეს უნდა დაეკითხათ ბათუმის პოლიციის უფროსიც, ირაკლი დგებუაძე, თუმცა დაცვის მხარემ დგებუაძის დღეს დაკითხვაზე უარი თქვა.

დღეს მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა აღკვეთი ღონისძიების საკითხზე იმსჯელა და მზია ამაღლობელი კვლავ პატიმრობაში დატოვა. მოსამართლე ირწმუნებოდა, რომ მზია ამაღლობელისგან დანაშაულის ჩადენის მომატებული საფრთხე არსებობს.

ნინო სახელაშვილის გადაწყვეტილებას დარბაზიდან საპროტესტო შეძახილები მოჰყვა.

სასამართლო სხდომაზე, მანამ სანამ მოსამართლე აღკვეთი ღონისძიების შეცვლის შესახებ თავის გადაწყვეტილებას გამოაცხადებდა, მზია ამაღლობელმა მოსამართლეს და პროკურორებს მიმართა.

„პროკურატურის გასაგონად მინდა ვთქვა – მოძალადეს ბოდიშს არ უხდიან. თუ გინდათ ჩემი განწყობა იცოდეთ, ეს არის.

რაც შეეხება ახალი დანაშაულის ჩადენის რისკს, სიმართლე გითხრათ, პირველი დღიდან, როცა ეს გაჟღერდა, ვერ ვხვდები, რას ნიშნავს დანაშაულის ჩადენა და თან ახალი. იმიტომ, რომ ბუნებით კრიმინალი არ ვარ და ყველაფერი ის, რაც კრიმინალთან არის დაკავშირებული მძაგს, ატანა არ მაქვს. ახალი დანაშაული თუ უნდა ჩაიდინო, უნდა დაგეგმო ხო?! ან თუ შემიძლია ახალი დანაშაულის ჩადენა… შემიძლია, საპატიმროში რატომ არ შემიძლია?! იქაც მაქვს კომუნიკაცია. ვერ ვხვდები ამას.

ერთადერთი ვიცი, რომ პატიმრობაში თუ არ ვიქნები, ზუსტად ვიცი რას გავაკეთებ. დანაშაულს არ ჩავიდენ, იმიტომ, რომ არ ვარ კრიმინალი. მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ ქვეყნის ევროინტეგრაციისთვის, სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებისთვის, ნამდვილად ყველაფერს გავაკეთებ. ეს თუ არის დანაშაული, მაშინ ალბათ უნდა დამტოვოთ პატიმრობაში“, – თქვა მზია ამაღლობელმა.

მზია ამაღლობელს ირაკლი დგებუაძისთვის სილის გაწვნის გამო 4-დან 7 წლამდე პატიმრობა ემუქრება.

“[დგებუაძის სახეში] გარტყმის შემდეგ ისეთი ხმა იყო, მერე საერთოდ დაიშალა აქცია”, – თქვა გრიგოლ ბესელიამ დაკითხვისას.

მოგვიანებით ბესელიამ სასამართლოს უთხრა – “ვიზუალური რამე დაზიანება, სისხლდენა, სისხლჩაქცევა ან ნაკაწრი არ ჰქონია [ირაკლი დგებუაძეს]. სიწითლე ჰქონდა, არ ჰქონდა, არ მიმიქცევია ყურადღება”.

ნინო სახელაშვილი დასანქცირებული მოსამართლეა. ის ესტონეთმა 2025 წლის 3 მარტს დაასანქცირა სწორედ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ – ჟურნალისტის მიმართ ადამიანის უფლების დარღვევის გამო.

მას შემდეგ, რაც ნინო სახელაშვილი გაყალბებული დოკუმენტის საფუძველზე მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდა, სახელაშვილი, რომელიც გამოსაცდელი ვადით იყო დანიშნული, მოსამართლედ უვადოდ გაამწესეს.

ნინო სახელაშვილს სისხლის სამართლის კვალიფიკაცია არ აქვს. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს ოფიციალური ვებგვერდის მონაცემებით, ნინო სახელაშვილი ისევ სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსამართლეა.

მზია ამაღლობელის პროცესს დღეს ჩეხეთის, პოლონეთის, დანიისა და ესტონეთის საელჩოების წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.

მზია ამაღლობელეის შემდეგი სასამართლო პროცესები 8 და 16 მაისსაა ჩანიშნული.

დღეს, 28 აპრილს, საიამ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ სტრასბურგის სასამართლოს მიმართა.

წაიკითხეთ მეტი: 

რა თქვა ბესელიამ დგებუაძის გაწითლებულ ლოყაზე – რა ახსოვს და რა დაავიწყდა პოლიციის ყოფილ უფროსს

See more

 

 

„ჟურნალისტები არ უნდა იყვნენ ციხეში მათი საქმიანობის გამო,“ – ევროპარლამენტარი, ავსტრიის მწვანეთა პარტიიდან ლენა შილინგი მზია ამაღლობელის გათავისუფლების მოთხოვნით საინფორმაციო კამპანიას იწყებს.

ევროპარლამენტარმა პეტიცია შექმნა , რომელზე ხელის მოწერაც მთელი მსოფლიოდან შეუძლიათ მსურველებს.

„მზია ამაღლობელი ერთ-ერთი ყველაზე მამაცი და დამოუკიდებელი ქართველი  ჟურნალისტია. დღეს ის ციხეში ზის და 7 წლიანი პატიმრობა ემუქრება – თავისუფალი მედიის, დემოკრატიისა და საქართველოს ევროპული მომავლისთვის ბრძოლის გამო.

და რა არის მისი „დანაშაული“?

მშვიდობიანი პროტესტის დროს, დაპირისპირება პოლიციელთან. უფლებადამცველი ორგანიზაციები მის ბრალდებას არაპროპორციულად აფასებენ.

ჩვენ ვდგავართ მზია ამაღლობელის გვერდით. მხარს ვუჭერთ მზია ამაღლობელს, მის კოლეგებს ბათუმელები/ნეტგაზეთიდან და ყველა დამოუკიდებელ ჟურნალისტს, რომლებიც საქართველოს თავისუფლებისთვის იბრძვიან,“ – ნათქვამია პეტიციაში.

პეტიცია ორ ენოვანია და მისი ტექსტი ხელმისაწვდომია როგორც ინგლისურად, ისე გერმანულად. პეტიციის ხელმომწერები ხელისუფლება უკანონო პატიმრობაში მყოფი ჟურნალისტის დაუყოვნებლივ გათავისუფლებას სთხოვენ.

„მოვუწოდებთ საქართველოს ხელისუფლებას: დაუყოვნებლივ გაათავისუფლონ მზია ამაღლობელი, მოხსნან არაპროპორციული ბრალდებები, ჩაატარონ დამოუკიდებელი გამოძიება მის მიმართ პატიმრობაში განხორციელებული არასათანადო მოპყრობის გამო.

რატომ არის მისი საქმე მნიშვნელოვანი?

მზია სიმბოლურად გამოხატავს საქართველოს ბრძოლას დემოკრატიული, ევროპული მომავლისათვის.

მისი დაპატიმრება აჩვენებს, როგორ დგას საფრთხის ქვეშ პრესის თავისუფლება საქართველოში.

მაღალი თანამდებობის პირებმა დაარღვიეს უდანაშაულობის პრეზუმფცია და წარმოაჩინეს ის, როგორც „უცხოეთის აგენტი“ და „კრიმინალი“.

მისი დაკავება არის განსხვავებული აზრისა და დამოუკიდებელი ჟურნალისტიკის წინააღმდეგ მიმართული უფრო ფართო მასშტაბის რეპრესიების ნაწილს, რომლის მიზანია სხვების გაჩუმება შიშის დანერგვით.

გამბედაობა არასდროს არ უნდა იყოს კრიმინალიზებული,“ – ვკითხულობთ პეტიციაში.

დღეს, 28 აპრილს გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა მზია ამაღლობელისთვის პატიმრობის შეცვლის საკითხზე იმსჯელა და ის ისევ პატიმრობაში დატოვა.

„მზია ამაღლობელი ციხეშია სისხლის სამართლის წესით და მას  [4-დან 7 წლამდე] პატიმრობა ემუქრება, იმისთვის, რომ ირაკლი დგებუაძეს სილა გააწნა.

მე მაქვს ძალიან მარტივი შეკითხვა – ირაკლი დგებუაძის ლოყა უფრო ფასეულია და ჩემი ლოყა ნაკლებად ფასეული, თუ როგორ არის ეს, როგორ ლაგდება, რატომ გვაქვს ამ საკითხზე არაერთგვაროვანი მიდგომა?“ – გვეკითხება თეონა ჭალიძე.

ქალი გვიყვება, რომ მას პოლიციელმა მირიან ქავთარაძემ სილა გააწნა. შემთხვევა 4 დეკემბერს მას შემდეგ მოხდა, როცა ის ოპოზიციური პარტიების გაერთიანებული შეხვედრიდან გამოვიდა.

ეს შემთხვევა სასტუმრო „ქორთიარდ მარიოტთან“ მოხდა. ამ ღამეს დააკავეს პოლიტპატიმარი საბა სხვიტარიძე, რომლის საქმეშიც ქავთარაძე სასამართლომ დაზარალებულად ცნო. საბა სხვიტარიძეს სწორედ მირიან ქავთარაძეზე თავდასხმას ედავებიან.

სხვიტარიძის ადვოკატმა მედიასთან თქვა, რომ ადგილზე სიტუაცია მას შემდეგ დაიძაბა, რაც მირიან ქავთარაძემ ხელი დაარტყა თეონა ჭალიძეს და საბა სხვიტარიძე „აუცილებელი მოგერიების პირობებში“ ჩააყენა.

„იმ მომენტში ვიყავი გაოგნებული. მართლა წარმოუდგენელი იყო ჩემთვის ასეთი ძალით ვინმეს სახეში გაერტყა. ვერ ვხვდებოდი, რა მოხდა. ასე ჩავთვალე, რომ ტიტუშკამ გამარტყა. სხვა რა უნდა ყოფილიყო მოსალოდნელი, ხომ? მაგრამ, მოგვიანებით, როდესაც უკვე ჩემთვის ცნობილი გახდა, რომ თურმე ეს ადამიანი, ვინც გამარტყა იყო გადაცმული პოლიციელი და არა „ტიტუშკა“ აი, მაშინ უფრო მეტად დამეუფლა სხვა გრძნობა – ესე იგი პოლიციელმა, პოლიციურმა სისტემამ გამარტყა. ანუ, იმ ადამიანებმა, რომლებიც წესით უნდა იცავდნენ მოქალაქეებს. 

მან [პოლიციელმა] ხომ ზუსტად იცოდა, რომ სამართალდამცველი იყო და რა უფლებები ჰქონდა. შესაბამისად, რა თქმა უნდა, მას არ ჰქონდა უფლება ასე მოქცეულიყო“, – ამბობს თეონა ჭალიძე.

თეონა ჭელიძის თქმით, შეხვედრიდან გამოსულებს გარეთ ე.წ. „ტიტუშკები“ დახვდნენ, თუმცა, როგორც შემდგომში გაირკვა, მათ შორის იყვნენ სამოქალაქო ფორმაში ჩაცმული პოლიციელები, რომელთა უმრავლესობას სახე დაფარული ჰქონდა, ან დაფარვას ცდილობდა.

თეონა ჭალიძე „ბათუმელებთან“ საუბრისას 4 დეკემბრის ღამეს იხსენებს:

„როდესაც შეხვედრა დასასრულისკენ წავიდა, მივიღეთ ინფორმაცია გარეთ მყოფი ჩვენი მხარდამჭერებისგან, რომ ე.წ. „ტიტუშკები“ იყვნენ მობილიზებული სასტუმროსთან. ეს ჩვენთვის ახალი არ ყოფილა, რადგან სხვადასხვა აქციაზე, შეხვედრების დროს ხშირად გვინახავს ხელისუფლების მხრიდან  მობილიზებული ე.წ. „ტიტუშკები“, რომელთა მთავარი მიზანი და ამოცანა სწორედ მათთვის მიუღებელი [ხელისუფლებისთვის], განსხვავებული პოზიციის, პოლიტიკური შეხედულებების ადამიანების შეურაცხყოფა, დარბევა,  ფიზიკური ანგარიშსწორებაა. შესაბამისად, მსგავსი მოლოდინი უკვე გვქონდა, სანამ გარეთ გამოვიდოდით…

მე ადრე ჩამოვედი სხვებთან შედარებით. იქ უკვე იყვნენ ჟურნალისტები, შავებში ჩაცმული, ბოლომდე შეფუთული ე.წ. „ტიტუშკები“ და ჩვენი მხარდამჭერები.

ძალიან ხმაური იყო იქ, ოდნავ მოშორებით სპეცრაზმიც იდგა და რუსთაველზე, პარლამენტის წინ აქციაც მიმდინარეობდა. წყლის ჭავლის მანქანები, სახანძროს მანქანებიც, ყველაფერი, მთელი ტექნიკა იქ იყო. უკვე იყო რაღაც ცუდს მოლოდინი.

როდესაც ეს ადამიანები დავინახე, მივუახლოვდი მათ და ჩავთვალე, რომ ერთ-ერთი მათგანი იყო ჩემი ნაცნობი გადაცმულ ფორმაში, როგორც ტიტუშკა.

იმ წუთას ჩავთვალე, რომ ის იყო და ვიფიქრე, რომ აი, ახლა ვეტყვი, ნუთუ არ გრცხვენია-მეთქი. როდესაც ეს ე.წ. „კაპიშონი“ მოვხადე ამ ადამიანს, ძალიან მოულოდნელი იყო ჩემთვის ის, როდესაც მთელი ძალით მომხვდა სახეში  სილა.

დარტყმა იყო ძალიან ძლიერი, ფიზიკური ტკივილი მაშინვე ვიგრძენი, მაგრამ იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ თავი ვერ შევიმაგრე და წავბარბაცდი. ტროტუარიდან მომიწია ქვევით ჩამოსვლა, თავშეკავების შესაძლებლობა არ მქონდა.

მესმოდა ხმები – „ქალს ხელი რატომ დაარტყი?!“, „გოგოს ხელი რატომ დაარტყი?!“, აი, ეს ორი ფრაზა მახსოვს. სიტუაციას გამომარიდეს ვიღაც ადამიანებმა, რომლებიც იქვე იყვნენ, რადგან იქ უკვე ჭყლეტა იყო და ჩემი ფიზიკური მონაცემების მქონე ადამიანისთვის, კიდევ უფრო მეტი საფრთხე შეიძლება შექმნილიყო“, – იხსენებს თეონა ჭალიძე.

ქალის თქმით, მოგვიანებით, ტელევიზიის საშუალებით გაიგო, რომ პოლიციელია პირი, ვინც სახეში სილა გააწნა.

თეონამ პოლიციელის წინააღმდეგ სპეციალურს საგამოძიებო სამსახურს მიმართა და საქმის გამოძიება მოითხოვა, თუმცა მისთვის ჯერ დაზარალებულის სტატუსი არ მიუნიჭებიათ, არც ის იცის, როგორ მიმდინარეობს გამოძიება:

„არის კადრები, სადაც ჩანს ყველაფერი, თუ როგორ მირტყამს პოლიციელი და იმის მტკიცება პოლიციელისგან, რომ თურმე არ გაურტყამს, ძალიან მტკნარი სიცრუეა. ადამიანს უნდა შეეძლოს იმაზე პასუხისმგებლობის აღება, რასაც ჩადის. წესით მას უნდა აეღო ამაზე პასუხისმგებლობა, მაგრამ ჩანს, რომ მაგდენი გამბედაობა არ გააჩნია, მხოლოდ ცრუ მოწმეობას დასჯერდა. ამ ცრუ ჩვენებით ადამიანს უსამართლოდ ემუქრება პატიმრობა. ვგულისხმობ პოლიტპატიმარ საბა სხვიტარიძეს, რომელიც ნამდვილად უდანაშაულოა“.

თეონა ჭალიძე ორმაგ სტანდარტზე წუხს, როცა იხსენებს, რომ სილის გაწვნის გამო მზია ამაღლობელი ციხეშია, სამაგიეროდ პოლიციელ ქავთარაძეს შენიშვნაც კი არ მისცეს: „რა თქმა უნდა, სილის გაწვნისთვის ციხეში არავინ უნდა იჯდეს და ეს საქართველოს კანონმდებლობით არ არის სისხლის სამართლის საფუძველი. მირიან ქავთარაძის, როგორც პოლიციელის შემთხვევაში, მინიმუმ საყვედური მაინც უნდა გამოეცხადებინათ სხვა თუ არაფერი, ხო? მაგრამ, რა თქმა უნდა, ამასაც არ ჰქონია ადგილი.

როგორც ყველა საღად მოაზროვნე ადამიანს, მეც მაქვს ძალიან დიდი პროტესტის გრძნობა მზია ამაღლობელის საქმეზე. მზია ამაღლობელის საქმე არის ნათელი მაგალითი, რომ ეს რეჟიმი ებრძვის თავისუფალ სიტყვას, თავისუფალ ადამიანებს. სწორედ მზიაა ამის ნათელი სახე. შესაბამისად, ყველამ ჩვენი შესაძლებლობების მაქსიმუმი უნდა გავაკეთოთ, რომ რეჟიმი შეიცვალოს და ამ ქვეყანაში თავისუფლად ცხოვრების და სწორად ცხოვრების, სწორად განვითარების საშუალება მიეცეს ყველას“.

გაიგე მეტი:

„ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ თანადამფუძნებელი და მედიამენეჯერი 100 დღეზე მეტია უკანონო პატიმრობაშია. ამაღლობელის მორიგი სასამართლო პროცესი დღეს, 28 აპრილს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში გაიმართა.

 

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა მზია ამაღლობელი პატიმრობაში დატოვა.

სასამართლო სხდომაზე, მანამ სანამ მოსამართლე აღკვეთი ღონისძიების შეცვლის შესახებ თავის გადაწყვეტილებას გამოაცხადებდა, მზია ამაღლობელმა მოსამართლეს და პროკურორებს მიმართა.

„პროკურატურის გასაგონად მინდა ვთქვა – მოძალადეს ბოდიშს არ უხდიან. თუ გინდათ ჩემი განწყობა იცოდეთ, ეს არის.

რაც შეეხება ახალი დანაშაულის ჩადენის რისკს, სიმართლე გითხრათ, პირველი დღიდან, როცა ეს გაჟღერდა ვერ ვხვდები, რას ნიშნავს დანაშაულის ჩადენა და თან ახალი. იმიტომ, რომ ბუნებით კრიმინალი არ ვარ და ყველაფერი ის, რაც კრიმინალთან არის დაკავშირებული მძაგს, ატანა არ მაქვს. ახალი დანაშაული თუ უნდა ჩაიდინო, უნდა დაგეგმო ხო?! ან თუ შემიძლია ახალი დანაშაულის ჩადენა შემიძლია, საპატიმროში რატომ არ შემიძლია?! იქაც მაქვს კომუნიკაცია. ვერ ვხვდები ამას.

ერთადერთი ვიცი, რომ პატიმრობაში თუ არ ვიქნები, ზუსტად ვიცი რას გავაკეთებ. დანაშაულს არ ჩავიდენ, იმიტომ, რომ არ ვარ კრიმინალი. მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ ქვეყნის ევროინტეგრაციისთვის, სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებისთვის, ნამდვილად ყველაფერს გავაკეთებ. ეს თუ არის დანაშაული, მაშინ ალბათ უნდა დამტოვოთ პატიმრობაში. ევროინტეგრაციისთვის, სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებისთვის ყველაფერს გავაკეთებ,” – თქვა მზია ამაღლობელმა.

დღეს, 28 აპრილს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში,   მზია ამაღლობელის საქმის არსებითი განხილვა მიმდინარეობდა. დღევანდელ სხდომაზე დაიკითხა აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის ყოფილი უფროსი გრიგოლ ბესელია.

საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციამ „ბათუმელებისა” და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებლის, მზია ამაღლობელის სახელით ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოს საჩივრით მიმართა. საიას ცნობით, გასაჩივრებულია მზია ამაღლობელის უკანონო პატიმრობა და მის მიმართ ჩადენილი სხვა დარღვევები. კერძოდ, ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში წარდგენილი საჩივრის თანახმად, მზია ამაღლობელის მიმართ დაირღვა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის ისეთი ფუნდამენტური უფლებები, როგორებიცაა:

• თავისუფლებისა და უსაფთხოების უფლება (კონვენციის მე-5 მუხლი)
• საქმის სამართლიანი განხილვის უფლება (კონვენციის მე-6 მუხლი)
• პირადი და ოჯახური ცხოვრების დაცულობის უფლება (კონვენციის მე-8 მუხლი)
• გამოხატვის თავისუფლება (კონვენციის მე-10 მუხლი)
• კონვენციის მე-13 მუხლი მე-8 და მე-10 მუხლებთან ერთობლიობაში (სამართლებრივი დაცვის ქმედითი საშუალების უფლება)
• უფლების შეზღუდვათა გამოყენების ფარგლები (კონვენციის მე-18 მუხლი)
• თავისუფლებისა და უსაფთხოების უფლება (კონვენციის მე-5 მუხლი):

საიას თანახმად, მზია ამაღლობელის მიმართ ყველაზე მკაცრი აღკვეთის ღონისძიების პატიმრობის გამოყენება მოხდა თვითნებურად და უკანონოდ — ბრალდების მხარეს არ წარმოუდგენია არც ერთი არგუმენტი, რომელიც დაადასტურებდა პატიმრობის აუცილებლობას. პროკურატურის შუამდგომლობა, ისევე როგორც სასამართლოს განჩინება აღკვეთის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე, ეფუძნება აბსტრაქტულ რისკებს და მსჯელობას, ნაცვლად საქმის ინდივიდუალური გარემოებების შეფასებისა. არც ბრალდებულის პირველი წარდგენის სხდომაზე, არც აღკვეთის ღონისძიების გადასინჯვის შუამდგომლობის განხილვისას და არც წინასასამართლო სხდომაზე, მოსამართლეს არ შეუფასებია რატომ ვერ უზრუნველყოფდა ნაკლებად მკაცრი აღკვეთის ღონისძიების გამოყენება სისხლის სამართლის პროცესის მიზნების მიღწევას.

როგორც ცნობილია, 2025 წლის 14 იანვარს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდა. სტრასბურგის სასამართლოში წარდგენილი საჩივრით, 2025 წლის 14 იანვრის განჩინებაში მითითებული საფრთხეები ხელოვნური და დაუსაბუთებელი იყო, მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე მალხაზ ოქროპირაშვილმა არ დაუშვა და არ განიხილა დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივარი. 2025 წლის 13 თებერვალს, მზია ამაღლობელის ადვოკატებმა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მზია ამაღლობელის მიმართ გამოყენებული პატიმრობის გაუქმების მოთხოვნით მიმართეს. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ლევან ყოლბაიამ, 2025 წლის 14 თებერვალს, შუამდგომლობა დაუშვებლად ცნო. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება, როგორც უკანონო და დაუსაბუთებელი გასაჩივრდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს საგამოძიებო კოლეგიის მოსამართლე, ვერა დოლიძის 19 თებერვლის განჩინებით, მზია ამაღლობელის უფლებადამცველი ადვოკატების საჩივარი ასევე დაუშვებლად იქნა ცნობილი. 2025 წლის 4 მარტს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მზია ამაღლობელის სისხლის სამართლის საქმეზე წინასასამართლო სხდომა გაიმართა. აღნიშნულ სხდომაზე მოსამართლე ვიქტორ მეტრეველმა სხვა დანარჩენთან საკითხებთან ერთად იმსჯელა აღმკვეთი ღონისძიების სახით შეფარდებული პატიმრობის გადასინჯვის შესახებ, თუმცა, მან მზია ამაღლობელი კვლავ უკანონო პატიმრობაში დატოვა.

საქმის სამართლიანი განხილვის უფლებას რაც შეეხება, საიას თანახმად, მზია ამაღლობელის საქმეზე არაერთგზის, მათ შორის, სასამართლოს მხრიდან, დაირღვა ბრალდებულის უდანაშაულობის პრეზუმფცია. მოსამართლემ აღკვეთის ღონისძიების გამოყენების შესახებ მიღებულ განჩინებაში ბრალდებულის მიერ დანაშაულის ჩადენის რისკის დასასაბუთებლად გამოიყენა მზია ამაღლობელის ადმინისტრაციული წესით დაკავების ფაქტი ისე, რომ ადმინისტრაციული დაკავების კანონიერება და ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევის ჩადენის საკითხი ჯერ კიდევ განხილვის ეტაპზეა და არ არის მიღებული საბოლოო გადაწყვეტილება.

საჩივარში აღნიშნულია, რომ მზია ამაღლობელის საქმეში ვლინდება არაერთი არსებითი მნიშვნელობის პროცედურული დარღვევა, რაც საგამოძიებო უწყებების მხრიდან შესაძლო დანაშაულის ჩადენაზე მიანიშნებს, მათ შორისაა დეტექტივ ვლადიმერ ჩიტაიას პატაკი, რომლის საფუძველზეც მოხდა მზია ამაღლობელის ტელეფონიდან ინფორმაციის გამოთხოვა. პროკურატურას, ისევე როგორც სასამართლოს, არ შეუფასებია ის ფაქტი, რომ მზია ამაღლობელის ტელეფონში იქნებოდა ინფორმაცია ჟურნალისტური წყაროების შესახებ, რომელთა ანონიმურობაც გარანტირებული უნდა იყოს ჟურნალისტური საქმიანობის სპეციფიკიდან გამომდინარე. ამავე მოქმედებით,  ხელყოფილი იქნა მომჩივნის პირადი კომუნიკაციის და პირადი ცხოვრების უფლება.

„მხოლოდ პატაკის საფუძველზე მსგავსი ტიპის საგამოძიებო მოქმედების ჩატარება ძირს უთხრის კონვენციით გარანტირებულ მე-8 და მე-10 მუხლებით განმტკიცებულ უფლებებს, მსგავსი პრეცედენტი ასევე წინააღმდეგობაში მოდის საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკასთან და წარმოადგენს ცალსახა უკანონობას. ნიშანდობლივია, რომ საქართველოში არ არსებობს უფლების დაცვის ეფექტიანი საშუალება, რომელიც შესაძლებელს გახდიდა მსგავსი ტიპის ცალსახა უკანონო გადაწყვეტილებებისგან თავის დაცვას“, — აცხადებს საია.

ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის შეფასებით, მზია ამაღლობელის საქმეში არსებული უკანონობის მასშტაბები სცდება უბრალოდ მატერიალური კონვენციური მუხლების დარღვევას და მიუთითებს ისეთ განზრახვაზე, რომელიც აკრძალულია კონვენციის მე-18 მუხლით.

„მზია ამაღლობელის პატიმრობის მიზანს წარმოადგენს მისი სამაგალითო დასჯა და ანგარიშსწორება მისი ჟურნალისტური საქმიანობისა და აქტიური სამოქალაქო პოზიციისათვის და არა სისხლს სამართლის საპროცესო კოდექსის მიზნების მიღწევა.  ,,ქართული ოცნებისა” და მასთან დაკავშირებული პირების მიერ მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ მიმდინარეობს მიზანმიმართული კამპანია, რათა მზია ამაღლობელის მიმართ საზოგადოებას ჩამოუყალიბდეს უარყოფითი დამოკიდებულება. მაგალითად, ირაკლი კობახიძემ არაერთხელ ისაუბრა მზია ამაღლობელის სისხლის სამართლის საქმეზე, მოიხსენია იგი დამნაშავედ და მის წინააღმდეგ გაავრცელა პროპაგანდისტული გზავნილები“, — აცხადებს საია.

საიას თავმჯდომარე ნონა ქურდოვანიძის თქმით,  ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოში გაგზავნილ საჩივარში მხოლოდ ნაწილია იმ დარღვევებისა, რომლებიც მზია ამაღლობელის მიმართ არის ჩადენილი.

„იმის გათვალისწინებით, რომ დარღვევების ნაწილზე საქმის განხილვა ჯერ არ არის დასრულებული, დღეს გაგზავნილი საჩივარი აღნიშნულ დარღვევებს არ მოიცავს და მათზე სტრასბურგის სასამართლოში დავა, შედეგების შესაბამისად, ეროვნულ დონეზე საქმის განხილვის დასრულების შემდგომ იქნება შესაძლებელი“, — თქვა ნონა ქურდოვანიძემ.

„2021 წლიდან საქართველოს საშუალო ეკონომიკური ზრდა 9.4 პროცენტია, რაც არა მხოლოდ რეგიონისთვის, არამედ ევროპის მასშტაბითაც უმაღლესი ნიშნულია“, – აცხადებს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება.

ოფიციალური სტატისტიკა კი ამბობს, რომ საქართველოში სიღარიბის მაჩვენებელი იზრდება.

მაგალითად, სოციალური მომსახურების სააგენტოს მონაცემებით, საქართველოში ღარიბი ოჯახების რაოდენობა წინა წელთან შედარებით 2 383 ოჯახითაა გაზრდილი.

თუ 2024 წლის დეკემბრის მონაცემებით ქვეყანაში 179 552 ღარიბი ოჯახი იყო, 2025 წლის მარტის მდგომარეობით ღარიბი ოჯახების რაოდენობა 181 935-მდე გაიზარდა.

ამ ოჯახებში მცხოვრებთა რაოდენობას თუ ავიღებთ, გამოდის, რომ დამატებით 2025 წლის მარტის მონაცემებით, წინა წლის დეკემბერთან შედარებით, 9 974 ადამიანი გაღარიბდა და გახდა სახელმწიფო შემწეობაზე დამოკიდებული.

2025 წლის მარტის მდგომარეობით, სოციალურ შემწეობას საქართველოში სულ 700 470 ადამიანი იღებდა, აქედან 250 772 ბავშვია.

ოფიციალური მონაცემებით, გაზრდილია სიღარიბეში მყოფი ბავშვების რაოდენობაც.

როგორ ხდება, რომ ქვეყანაში ეკონომიკა და ღარიბი მოსახლეობის რაოდენობა ერთდროულად იზრდება?

რა შემთხვევაში შეიძლება მოხდეს ეს? და თუ რეალურად იზრდება ეკონომიკა, როგორც ამას „ოცნების“ ხელისუფლება ამტკიცებს, მაშინ ეს რატომ არ აისახება ქვეყნის მოქალაქეებზე?

ამ კითხვებზე პასუხის მისაღებად „ბათუმელები“ არასამთავრობო ორგანიზაცია სოციალური სამართლიანობის ცენტრის იურისტს, მარიამ ჯანიაშვილს ესაუბრა.

„ჩვენ ვლაპარაკობთ იმაზე, რომ ეკონომიკის ზრდა ქვეყანაში ადამიანების კეთილდღეობასა და სიღარიბის მაჩვენებელზე უნდა აისახოს.

ერთი მხრივ გვყავს სიღარიბის აბსოლუტურ ზღვარს ქვემოთ მყოფი მოსახლეობა, რომელზეც ძირითადად აპელირებს „ქართული ოცნება“, რადგან საქსტატის მონაცემებით, სიღარიბის აბსოლუტურ ზღვარს ქვემოთ მყოფი მოსახლეობის წილი, უკანასკნელი წლების განმავლობაში მნიშვნელოვნად შემცირდა.

რა თქმა უნდა, ეს არ არის სწორი და „ქართული ოცნების“ განცხადებები მანიპულაციურია.

სიღარიბის წილის შემცირება არ ნიშნავს, რომ ადამიანები გამოვიდნენ სიღარიბიდან და უკეთესად ცხოვრობენ. ეს იმას ნიშნავს, რომ ცალკეული მაჩვენებლის გათვალისწინებით ადამიანების სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა არის მძიმე, თუმცა ისინი სიღარიბის ოფიციალურ სტატისტიკაში ვერ ხვდებიან.

ეს არ ნიშნავს, რომ ადამიანის მინიმალური საჭიროებები დაკმაყოფილებულია. თუ ადამიანი ან ოჯახი დამოკიდებულია მიგრანტი ოჯახის წევრზე და ეს ფულადი გზავნილი წარმოადგენს მის ერთადერთ შემოსავალს, ეს ადამიანებიც ვერ ხვდებიან სიღარიბეში მყოფი მოსახლეობის წილში.

იმავენაირად შეგვიძლია ვთქვათ პენსიონერებზეც. პენსია გაიზარდა (35 ლარით), მაგრამ ეს ადამიანები ინდექსაციის კუთხით შესაძლოა საერთოდ არ ხვდებოდნენ ღარიბი ადამიანების რიგში“, – ამბობს მარიამ ჯანაშვილი.

მისი თქმით, ასევე გასათვალისწინებელია მიგრაციის ძალიან მაღალი მაჩვენებელი გადარჩენისთვის: 2023 წლის საქსტატის მონაცემებით საქართველო 163 480 ათასი მოქალაქე წავიდა ემიგრაციაში, რაც ბოლო წლებში იყო მაქსიმუმი.

„ეს არის კატასტროფა, რადგან სულ რაღაც 4 მილიონიც არ ვართ ქვეყანაში. ჯერ არ ვიცით ემიგრაციის ახალი მონაცემები რას გვეტყვის. ალბათ ბოლო მონაცემებიც ძალიან მაღალი იქნება.

ემიგრაციიდან გამოგზავნილი დახმარებით არსებობა, რეალურად, ეს არის დაფარული სიღარიბე, „ქართული ოცნება“ კი ხშირად ტოლობის ნიშანს სვამს სიღარიბესა და აბსოლუტურ სიღარიბეზე.

აბსოლუტური სიღარიბე არის ის, როცა შეიძლება საკვები არ გქონდეს. ზოგადად, გამოთვლის მეთოდოლოგია არის ძალიან ბუნდოვანი, რა ზღვარს ქვემოთ შეიძლება ჩაითვალოს ადამიანი აბსოლუტურ სიღარიბეში მცხოვრებად.

ადამიანი შეიძლება ვერ ახერხებდეს გადახდას ძალიან მნიშვნელოვანი საჭიროებებისთვის, თუმცა მაინც არ ჩათვალონ ღარიბად. ეს ადამიანები, ოჯახები, ძალიან ექსტრემალურ სიტუაციაში იმყოფებიან“, – ამბობს მარიამ ჯანიაშვილი.

როცა ერთი მხრივ ლაპარაკია იმაზე, რომ ეკონომიკა იზრდება, მეორე მხრივ კი იზრდება სიღარიბე და საარსებო შემწეობის მიმღებთა ისტორიული მაქსიმუმი გვაქვს ქვეყანაში – 700 ათასზე მეტია ასეთი ადამიანი, რატომ არ ისახება ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებლები მოსახლეობის კეთილდღეობაზე?

„ძალიან ნათელია, რომ ეს რესურსები არათანაბრად არის გადანაწილებული მოსახლეობაშიც და მთლიანად ქვეყანაში.

საბოლოო ჯამში მიდის ეს ყველაფერი ელიტებთან, რომლებიც სხვადასხვა ეკონომიკური აქტივობით იხვეჭენ მეტ სიმდიდრეს. მეორე მხრივ, ჩვენ ვხედავთ ადამიანებს, რომლებსაც შეიძლება საკვების და ტანსაცმლის ფული არ ჰქონდეთ, თუმცა მათი რეალური მდგომარეობის გაუმჯობესება არავის არ ადარდებს“, – ამბობს მარიამ ჯანიაშვილი.

2024-2025 წლებში „ქართული ოცნების“ არალეგიტიმურმა ხელისუფლებამ არაერთი რეპრესიული კანონი მოიღო, რომლებიც მიმართულია საზოგადოების აქტიური ნაწილის გასანეიტრალებლად.

გრანტების წინააღმდეგ მიღებული კანონით, „ოცნების“ მთავრობა საქართველოს მოქალაქეებს ართმევს როგორც ორგანიზაციული, ასევე ეკონომიკური განვითარების შესაძლებლობას.

ეკონომიკურად ისედაც მოწყვლადი მოქალაქეების წინააღმდეგ რეჟიმმა აამოქმედა 5 000-ლარიანი ჯარიმები, რაც მძიმე ტვირთად დააწვა საზოგადოებას.

სამოქალაქო საზოგადოების წინააღმდეგ დაწყებული რეპრესიების ფონზე, „ოცნების“ ხელისუფლება ქმნის სახელმწიფო ფონდს, საიდანაც აპირებს დააფინანსოს ის „არასამთავრობო“ ორგანიზაციები, რომლებიც მას მიმართავენ. ეს იმას ნიშნავს, რომ არსებული სახელმწიფო რესურსით ვერ ისარგებლებს სამოქალაქო საზოგადოების კრიტიკულად განწყობილი ნაწილი და მათ „ოცნების“ ხელისუფლება არც უცხოური გრანტების მიღების შესაძლებლობას მისცეს – რეპრესიული კანონით, ორგანიზაციას ხელისუფლების თანხმობა დასჭირდება უცხოური გრანტის მიღებაზე.

ეს რეპრესიული პოლიტიკა რამდენად იქონიებს მომავალში გავლენას იმაზე, რომ გაიზარდოს ქვეყნიდან წამსვლელთა რიცხვი და ასევე სოციალურად მოწყვლადი ჯგუფების რაოდენობა, როცა ძალაუფლებაში მყოფი გუნდი არც სახელმწიფო რესურსების თანაბარ ხელმისაწვდომობას უზრუნველყოფს და არც ხალხს აძლევს დამოუკიდებლად განვითარების შესაძლებლობას?

მარიამ ჯანიაშვილის შეფასებით, ეს, სავარაუდოდ, სამომავლოდ, მწვავედ აისახება არასამთავრობო ორგანიზაციებზე, იმ ადამიანებზეც, რომლებიც წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერად მუშაობდნენ ქვეყანაში ადამიანის უფლებების დაცვისთვის.

„ამ ორგანიზაციების უკან დგას ძალიან დიდი ადამიანური რესურსი და სწორედ მედიასაშუალებები წარმოადგენენ მნიშვნელოვან აქტორებს, რომ წარმოაჩინონ ის ადამიანები, ოჯახები, რომლებიც ყოველდღიურად დგანან სოციალური მოწყვლადობის წინაშე და იბრძვიან საკუთარი თავის გადარჩენისთვის.

ამიტომ, ამ ორგანიზაციების ეკონომიკურად თუ ფინანსურად დასუსტებით გაიზრდება როგორც სოციალურად მოწყვლადი ჯგუფების რიცხვი, ასევე შესუსტება იმ ადამიანების ხმაც, რომლებსაც სჭირდებათ მხარდაჭერა სიღარიბესთან ბრძოლაში“, – ამბობს მარიამ ჯანიაშვილი.

ISET-ის კვლევითი ინსტიტუტის მკვლევრის, დავით კეშელავასა შეფასებით, ამ შემთხვევაში რამდენიმე საკითხია მნიშვნელოვანი: რამდენად ინკლუზიურია ეს ეკონომიკური ზრდა და როგორი მდგომარეობა გვაქვს სიღარიბის სხვა მაჩვენებლებში.

„მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ ბევრი სექტორია ისეთი, სადაც ბოლო წლებში კარგი ეკონომიკური ზრდა გვქონდა, მაინც გვაქვს სექტორები, სადაც ადამიანების დიდი ნაწილია დასაქმებული და ასეთი მაღალი ეკონომიკური ზრდა არ გვქონია.

ასეთია, მაგალითად, სოფლის მეურნეობის სექტორი მიუხედავად ორნიშნა ეკონომიკური ზრდისა. ასეთ კატეგორიაშია, მაგალითად ვაჭრობაც, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ იზრდება, ამ სექტორში დასაქმებული ადამიანების დიდ ნაწილზე მაინც არ აისახება.

ასე რომ, შრომითი სექტორები, სადაც ადამიანთა დიდი ნაწილია დასაქმებული, რეალურად ასე სწრაფად არ გაზრდილა.

ჩვენ შემთხვევაში ზრდის მთავარი მაპროვოცირებელი იყო ტრანსპორტირების სექტორი, ნაწილობრივ ვაჭრობის, მაგრამ ეს მოსახლეობის უდიდეს ნაწილზე არ ისახება.

გარდა ამისა, გაუმჯობესება ჩვენ გვაქვს იმ ადამიანებისთვის, ვინც დასაქმებულია, ეკონომიკურად აქტიურია, მაგრამ ისიც კარგად ვიცით, რომ საქართველოში მოსახლეობის ნახევარზე მეტი, დაახლოებით 1 მილიონ 60 ათასი ადამიანი ან საერთოდ გამოთიშულია შრომის ბაზრიდან, ან უმუშევართა კატეგორიას განეკუთვნება.

ამ ადამიანებზე ეკონომიკური ზრდა პირდაპირ ასახვას ვერ პოვებს, გარდა სახელმწიფო დახმარებისა და ემიგრაციიდან მიღებული შემოსავლისა.

აქტიური ასაკის მილიონზე მეტ ადამიანს პრაქტიკულად არ ეხება ეს ეკონომიკური ზრდა“ – ამბობს დავით კეშელავა.

„სახელმწიფო შემწეობა, რასაც ეს ადამიანები იღებენ, ან სოციალური პროგრამით დასაქმება, მნიშვნელოვანი გარღვევის, ამ ადამიანების სიღარიბიდან ამოყვანისთვის საკმარისი არ არის. არც შრომის ბაზარზე გააქტიურებისთვის არის საკმარისი. უმთავრესი მიზეზი, რის გამოც ეს ადამიანები გამოთიშული არიან შრომის ბაზრიდან ისაა, რომ სამუშაო ადგილები არ არსებობს რეალურად და განსაკუთრებით ეს ეხება რეგიონებს – ადამიანთა დიდი ნაწილი აქ დაკარგული მუშახელია.

სახელმწიფო პოლიტიკა უფრო მეტად აქტიური უნდა იყოს, რომ ჩართოს მოსახლეობის ეს ნაწილი ეკონომიკურ საქმიანობაში.

შეუძლებელია სოციალური პოლიტიკით მნიშვნელოვანი ფონის შეცვლა.

ზოგადად, ეკონომიკური თეორია გვეუბნება, რომ თვითონ სექტორებში უნდა გაიზარდოს პროდუქტიულობა და იმ სექტორებიდან, სადაც ადამიანები ნელა იზრდებიან ეკონომიკურად, გადავიდნენ სხვა სექტორებში, სადაც უფრო სწრაფი ზრდის მიღწევაა შესაძლებელი.

ეს რთული ამბავია, რადგან ერთი სექტორიდან მეორეში ადამიანის გადასვლას ან დასაქმებას სჭირდება გარკვეული უნარები. სახელმწიფოს, მათ შორის განათლების სისტემის როლი მნიშვნელოვანია – ხელი უნდა შეუწყონ არა მხოლოდ უმაღლეს განათლებას, არამედ პროფესიული განათლებასაც – ზოგადად, ადამიანების გადამზადების საქმეში სახელმწიფოს დიდი როლი უნდა ჰქონდეს.

რეფორმა აუცილებელია, რომ ინკლუზიური გახდეს ეკონომიკური ზრდა, რაც გვაქვს“, – ამბობს დავით კეშელავა.

მისი თქმით, დღეს ბიზნესსაქმიანობის უდიდესი ნაწილი თბილისშია. დაახლოებით, მთლიანი შიდა პროდუქტის 50%-ზე მეტი მარტო ერთ ქალაქში იქმნება. თუ ამას დავამატებთ აჭარის რეგიონში შექმნილ მთლიან შიდა პროდუქტს, გამოდის, რომ 60%-ზე მეტი მხოლოდ ორ რეგიონშია შექმნილი.

„ეს ნიშნავს, რომ ეკონომიკური აქტივობა ძალიან, ძალიან დაბალია რეგიონების დიდ ნაწილში და შესაბამისად, ნაკლები შესაძლებლობებია დასაქმების.

რასაც ჩვენ ვხედავთ, თვითმმართველობებიც ძალიან დასუსტებულია, რადგან  ფისკალური ავტონომია პრაქტიკულად არ გააჩნიათ, არც კომპეტენცია აქვთ იმისთვის, რომ რეგიონში მნიშვნელოვან ცვლილებებს მიაღწიონ.

ამიტომ არ არის გასაკვირი, რომ მიგრაცია ხდება სოფლიდან დიდ ქალაქებში და საზღვარგარეთ,“-ამბობს დავით კეშელავა.

მას ასევე ვკითხეთ, როგორ აისახება ეკონომიკაზე ევროინტეგრაციის შეჩერება და იმ დახმარებების გაყინვა, რომელიც საქართველოს უნდა მიეღო გრანტის თუ სესხის სახით დასავლეთის ქვეყნებიდან.

მისი თქმით, შესაძლოა ამ დახმარებების შეწყვეტა მყისიერად არ აისახოს ქვეყნის ეკონომიკურ მდგომარეობაზე, თუმცა რამდენიმე წლის შემდეგ, უფრო მკვეთრად გამოჩნდება ამის გავლენა.

„ყველაზე ცუდი აქ არის ის, რომ ძირითადად ეს დახმარებები მმართველობის გაუმჯობესებისკენ იყო მიმართული, რაც გრძელვადიანი პერიოდისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. ამიტომ, საშუალო და გრძელვადიან პერიოდში ექნება ამას გამოვლინებები.

ამ თანხებით ხორციელდებოდა კონკრეტული რეფორმები და თუ ეს რეფორმები ვეღარ განხორციელდება, ეს აისახება ქვეყნის განვითარებაზეც“ – ამბობს დავით კეშელავა.

________________

მთავარ ფოტოზე: ბავშვები სოციალურ დაუცველი ოჯახიდან. ფოტო „ბათუმელების“ არქივიდან.

ხვალ, 28 აპრილს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში, დღის პირველ საათზე  მზია ამაღლობელის საქმის არსებითი განხილვა განახლდება.

ვის დაკითხავენ ხვალინდელ სასამართლო პროცესზე ჯერ უცნობია. ამ ეტაპზე პროკურატურის მიერ დასახელებული მოწმეების დაკითხვა გრძელდება. ამ საქმეზე სასამართლოს ჩვენება უნდა მისცეს ბათუმის პოლიციის უფროსმა ირაკლი დგებუაძემაც, რომელიც სილის გაწვნის გამო პროკურატურამ დაზარალებულად მიიჩნია.

წინა სასამართლო სხდომებზე აშკარად გამოიკვეთა, რომ პოლიციელები ცრუ ჩვენებას, ასევე ურთიერთსაწინააღმდეგო ჩვენებას აძლევენ სასამართლოს, მაგალითად, გამომძიებელმა თამარ კერესელიძემ მოსამართლეს უთხრა, რომ მან მიიღო გადაწყვეტილება მზია ამაღლობელისთვის ხელბორკილი დაედო და ეს პოლიციის დეპარტამენტის მესამე სართულზე მოხდა, მეორე გამომძიებელმა, გიორგი ბჟალავამ კი თქვა, რომ მან დაადო ხელბორკილი მზია ამაღლობელს პოლიციის დეპარტამენტის პირველ სართულზე.

გამომძიებლებმა ვერ დაასახელეს სამართლებრივი საფუძველი, რის გამო დაადეს ხელბორკილი მზია ამაღლობელს პოლიციის დეპარტამენტის შენობაში, როცა გამომძიებლებისავე ჩვენებით, მზია ამაღლობელი არავითარ წინააღმდეგობას სამართალდამცველებს არ უწევდა. ხელბორკილის გამოყენება პოლიციელს შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლით შეუძლია.

მზია ამაღლობელი ამბობს, რომ დაკავების შემდეგ იგი არაადამიანური მოპყრობის მსხვერპლი გახდა: ირაკლი დგებუაძემ მას სახეში შეაფურთხა, პოლიციის დეპარტამენტში კი, მას არ მისცეს წყლის დალევის და ტუალეტით სარგებლობის უფლება.

გამომძიებელმა თამარ კერესელიძემ სასამართლო სხდომაზე ასევე თქვა, რომ თითქოს მან მზია ამაღლობელს წყალი მაცივრიდან მიაწოდა – ზამთარში, 11 იანვარს.

„მზია ამაღლობელის საქმეზე“ წინა სხდომებიდან გაირკვა ისიც, რომ პროკურატურამ, ან აჭარის ტელევიზიამ სასამართლოს გადაწყვეტილება არ შეასრულა – განჩინების მიხედვით, გამოძიებას ტელევიზიიდან სრულად უნდა ამოეღო საპროტესტო აქციის ამსახველი მასალა. საქმის მასალებში კი, მხოლოდ აჭარის ტელევიზიის 44-წამიანი ვიდეოკადრია, რომელიც „ოცნებამ“ მანიპულაციურად გამოიყენა და რომლის მიხედვითაც მზია ამაღლობელი ბათუმის პოლიციის უფროსს, ირაკლი დგებუაძეს სილას აწნის.

გამომძიებელმა ლევან გოგმაჩაძემ კი მოსამართლეს უთხრა, რომ ის პატაკს დაეყრდნო, როცა მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ გამოძიება პოლიციელზე თავდასხმის მუხლით დაიწყო. თუმცა გამომძიებელმა დაადასტურა, რომ ამავე პატაკში არაფერი ეწერა პოლიციელის თავდასხმის შესახებ და საგამოძიებოს უფროსი – ბერდია ფერაძე იქ „პოლიციელის შეურაცხყოფის“ შესახებ იუწყებოდა.

• რა ხდება? 

მზია ამაღლობელი გამოცემა „ბათუმელების“ და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი და დირექტორია. იგი უკანონო პატიმრობაშია და პროტესტის ნიშნად იგი 38 დღე შიმშილობდა. მზია ამაღლობელი რომ ჟურნალისტური საქმიანობის გამო ისჯება, ამას რამდენიმე გარემოება ნათლად აჩვენებს, მაგალითად, გაყალბებული ოქმი, რომლის საფუძველზეც მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდეს.

მზია ამაღლობელის საქმეს სანქცირებული მოსამართლე ნინო სახელაშვილი განიხილავს. ის ესტონეთმა 2025 წლის 3 მარტს დაასანქცირა სწორედ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ – ჟურნალისტის მიმართ ადამიანის უფლების დარღვევის გამო. მას შემდეგ, რაც ნინო სახელაშვილმა გაყალბებული დოკუმენტის საფუძველზე მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდა, სახელაშვილი, რომელიც გამოსაცდელი ვადით იყო დანიშნული, მოსამართლედ უვადოდ გაამწესეს. ნინო სახელაშვილს სისხლის სამართლის კვალიფიკაცია არ აქვს.

მზია ამაღლობელის საქმეზე განაჩენს, სავარაუდოდ, მოსამართლე ნინო სახელაშვილი მიიღებს.

მზია ამაღლობელს პოლიციელზე თავდასხმას ედავებიან. ბრალის დადასტურების შემთხვევაში მას 4-დან 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთა ელის.

მტკიცებულებების დიდი ნაწილი კი, ამ საქმიდან  მოსამართლე ვიქტორ მეტრეველმა ამორიცხა.  „მზია ამაღლობელი არამხოლოდ რჩება უკანონო პატიმრობაში, არამედ მას ქართულმა მართლმსაჯულებამ დემონსტრაციულად ჩამოართვა უფლება დაიცვას თავი და ამტკიცოს საკუთარი უდანაშაულობა“, – ნათქვამია მზია ამაღლობელის უფლებადამცველების განცხადებაში. მზია ამაღლობელის ინტერესებს იცავენ „ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია“, იურიდიული ფირმა BLB და მისი უფროსი პარტნიორი, მაია მწარიაშვილი; ადვოკატები – რაჟდენ ხიმშიაშვილი და კახა წერეთელი.

2025 წლის 18 მარტს მზია ამაღლობელი ადმინისტრაციულ საქმეზე მოსამართლე სალიხ შაინიძემ 2 ათასი ლარით დააჯარიმა. ამ საქმეზე მოსამართლემ უარი თქვა აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის, გრიგოლ ბესელიას [გრიგოლ ბესელიამ აჭარის პოლიციის უფროსის პოსტი 2025 წლის 4 აპრილს დატოვა] და ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის დაკითხვაზე იმ არგუმენტით, რომ სადავო არაა ის, რაც დაცვის მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ვიდეო ჩანაწერებში ჩანს.

საუბარია ვიდეოზე, სადაც ჩანს, რომ მზია ამაღლობელს უშუალოდ აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსი, გრიგოლ ბესელია აკავებს, დაკავების ოქმის მიხედვით კი, მზია ამაღლობელი სხვა პოლიციელმა – გოჩა ვანაძემ დააკავა. მოსამართლემ უდავოდ მიიჩნია ასევე ვიდეო, სადაც ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის ხმა ისმის, მზია ამაღლობელი ასკ-ის 150-ე მუხლის გამო დავაკავეთო. გაყალბებულ ოქმში წერია, რომ მზია ამაღლობელი ასკ-ის 173-ე მუხლის საფუძველზე დააკავეს და თითქოს მზია ამაღლობელი პოლიციელებს სიტყვიერ შეურაცხყოფას აყენებდა.

ამ სიყალბის მიუხედავად მოსამართლე სალიხ შაინიძემ მზია ამაღლობელი სამართალდამრღვევად ცნო.  ეს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდება.

მზია ამაღლობელის ადვოკატები ასევე აპირებენ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ ევროსასამართლოს მიმართონ.

ადვოკატები ამ საქმის პოლიტიკურ მოტივზე და უდანაშაულობის პრეზუმფციის დარღვევაზეც საუბრობენ:

„ირაკლი კობახიძემ საჯაროდ და დაუფარავად აჩვენა, რომ იგი პოზიციონირებს მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ და ნებისმიერ ფასად სურს იხილოს ის პატიმრობაში.“ – ასე შეაფასა მზია ამაღლობელის ადვოკატმა მაია მწარიაშვილმა ირაკლი კობახიძის განცხადება, როცა მან ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის ეთერში თქვა, რომ თითქოს მან ვიღაცის დავალებით მიაყენა პოლიციელს შეურაცხყოფა.

16 აპრილს, ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის ეთერში კობახიძემ მზია ამაღლობელზე თქვა, რომ თითქოს მან ვიღაცის დავალებით მიაყენა პოლიციელს შეურაცხყოფა.

 

ირაკლი კობახიძე არღვევს მზია ამაღლობელის უდანაშაულობის პრეზუმფციას – ადვოკატი

See more

100 დღეზე მეტია ბათუმელები/ნეტგაზეთის დამფუძნებელი და მედიამენეჯერი მზია ამაღლობელი უკანონო პატიმრობაშია.

ბათუმის პოლიციის უფროს, ირაკლი დგებუაძისთვის სილის გაწვნის გამო, მზია ამაღლობელს 4-დან 7 წლამდე პატიმრობა ემუქრება.

პროკურატურას საქმეში აქვს ერთადერთი კადრი, სადაც ჩანს, როგორ აწნის ქალი სილას კაცს. პროკურატურა ამტკიცებს, რომ ეს იყო თავდასხმა, ხოლო „ოცნების“ ხელისუფლებას წინასწარ, მოსამართლისგან დამოუკიდებლად გამოაქვს განაჩენი და ამტკიცებს, რომ „მზია ამაღლობელი უმკაცრესად დაისჯება“.

პლატფორმა „კომენტარის“ რედაქტორი, მართლმსაჯულების მკვლევარი სოფო ვერძეული ხსნის, რომ „მზია ამაღლობელის ქმედება იყო ღირსების დაცვის ქმედება“ და შეუძლებელია ეს თავდასხმად განვიხილოთ.

„ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ ამ კადრებს და ამ მომენტს წინ უძღვის მნიშვნელოვანი მოვლენები, რომელიც ჩაკარგულია ამ საქმეში. ბუნებრივია და ჩვენთვის ყველასთვის ცხადია, რომ მზიას მოქმედებას წინ უძღოდა ისეთი რამ, რაც ძალიან შეურაცხყოფდა მას.

ისიც ცხადია, რომ სილა, რომელსაც მზია იყენებს და, ზოგადად, სილის გაწვნაც, არის რაღაცა კუთხით ღირსების დაცვის გამოხატულება. ეს არ არის ძალადობრივი სილა. ის, რასაც ჩვენ ვხედავთ მზიას მოქმედებაში, ეს მისი მხრიდან არ იყო ვიღაცისთვის ტკივილის მიყენების ან ძალადობის განზრახვა.

ეს მზიას მხრიდან იყო საკუთარი ღირსების დაცვის ქმედება და სწორედ ეს გვაფიქრებინებს, რომ ამას წინ უძღვის მოვლენები, რომელმაც ის ჩააგდო ამ მდგომარეობაში, რომ მისი ღირსების დაცვა ამ ფორმით გადაწყვიტა და ვიცით კიდეც, წინ რა უძღოდა – მისთვის შეურაცხყოფის მიყენება. ის ხედავს მის გარშემო პოლიცია აკავებს მის ახლობლებს, მეგობრებს სრულიად უსაფუძვლოდ და ამ კონტექსტმა მას გადაადგმევინა ეს ნაბიჯი.

სამართლებრივადაც და მორალურადაც ჩემთვის ცხადია, რომ მზიას საქმის კვალიფიკაცია არის სრული აბსურდი სწორედ იმის გამო, რომ სილა, რომელიც ჩვენ კადრებში ვნახეთ, არ არის ძალადობრივი სილა. ის არის ღირსების დაცვისთვის გადადგმული ნაბიჯი.

მზიას მოტივაცია და მიზანი არ ყოფილა პოლიციელის დაზიანება. და ვერც იქნებოდა, იმიტომ, რომ არ ყოფილა იმ ინტენსივობის ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაღაცა ტიპის ტანჯვა, ტკივილი გამოიწვიოს, ვინც არ უნდა იყოს მისი ადრესატი და მით უმეტეს, როცა პოლიციელზეა საუბარი.

ჩემთვის ნათელია, რომ მზიას საქმე არის სრულად შეკერილი, ის არის რეჟიმის პატიმარი და ამ საქმის მოტივაცია პოლიტიკურია და არა სამართლებრივი.

თუ ასეთი აბსურდულია ეს საქმე, მაშინ უნდა დავსვათ კითხვა, რატომ გადაწყვიტა რეჟიმმა, რომ მზია ჰყავდეს პატიმრად.

ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად აუცილებლად უნდა გავიხენოთ მზიას საქმიანობა და „ბათუმელების“ საქმიანობა. არამხოლოდ რეგიონში, საქართველოს მასშტაბით.

ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე გამოცდილი, დამოუკიდებელი და ეთიკური მედია, რომელიც აშუქებდა და აშუქებს ყველაზე მწვავე პრობლემებს რეგიონში და საქართველოს მასშტაბითაც.

ეს მედიასაშუალება აფხიზლებს საზოგადოებას და ესაუბრება ყველაზე დაჩაგრული და მოწყვლადი ჯგუფების მდგომარეობაზე ქვეყანაში. ეს პოლიტიკურად ძალიან მწვავე იყო ხელისუფლებისთვის.

თუმცა მხოლოდ ეს არგუმენტი არ არის პასუხი ამ კითხვაზე.

მე ვფიქრობ, რომ ძალაუფლება, მზიას ტყვეობაში დატოვებით, ცდილობს საზოგადოებას გაუგზავნოს მესიჯი, რომ მას შეუძლია ყველაზე აბსურდულ სამართლებრივ საქმეშიც კი დაიცვას თავისი პოზიცია და ქალი პოლიტიკური პატიმარი ჰყავდეს სრულიად უკანონოდ ტყვეობაში.

ამით ის თავის ძალაუფლებას აჩვენებს საზოგადოებას და ეუბნება, რომ ყველაზე აბსურდული სამართლებრივი ბრალდებითაც, მას შეუძლია იმდენად დიდი ძალაუფლება აქვს და იმდენად მტკიცეა თავის ძალაუფლებაში, რომ შეუძლია მზია ამაღლობელი 100 დღეზე მეტი დროით ჰყავდეს პოლიტიკურ პატიმრად.

ბევრი ფაქტორია, რაც განაპირობებს იმას, რომ მზია ამაღლობელი რჩება პოლიტიკურ პატიმრობაში, თუმცა ჩვენ ვხედავთ, რომ არ წყდება მისი სოლიდარობის მიზნით აქციები: ადამიანები გამოხატავენ სოლიდარობას და ყველას ძალია კარგად ესმის, რომ თუ დღეს ვინმე აღშფოთებულია მზიას მხრიდან სილის გაწვნით, რეალურად ეს აღშფოთება არაფერს არ ეფუძნება, რადგან ჩვენმა საზოგადოებამ ბოლო თვეების განმავლობაში ძალადობის – მართლა ძალადობის, რეალური ძალადობის, ბევრად მძიმე კადრები ნახა, რომელზეც, სამწუხაროდ, იმ ადამიანებს აღშფოთება არ გამოუხატავთ, რომლებიც დგებუაძეს იცავენ.

თუ ვინმეს ძალადობა მართლა აღელვებს, მაშინ ეს უნდა გამოიხატოს იმ  პოლიტპატიმრების სოლიდარობაში, იმ ნაცემი და სახისძვლებდამტვრეული ადამიანების სოლიდარობაში, ვისაც უმოწყალოდ უსწორდებოდა პოლიცია თბილისის ქუჩებში და სხვა ქალაქებშიც.

მზიას სილის გაწვნა არ არის ძალადობრივი აქტი, ეს არის მზიას მხრიდან საკუთარი ღირსების დაცვის აქტი და შეუძლებელია ჩვენ ის გავუთანაბროთ ძალადობის იმ შინაარსს, რომელსაც ჩვენი კანონმდებლობა იცნობს.

იმისთვის, რომ პოლიციელზე თავდასხმად რაღაც ქმედება განვიხილოთ და დავაკვალიფიციროთ, მას უნდა ჰქონდეს რეალური შინაარსი, ძალადობრივი მიზანი. ამოცანა, რომ თავის სამსახურეობრივ საქმიანობასთან დაკავშირებით თავს დაესხა პოლიციელს რაღაც მიზნით – ან თავი დააღწიო მისგან, ან შურისძიება განახორციელო, ან როგორც მოწმე მოიშორო და ა.შ.

ფაქტია, რომ არცერთი ეს არგუმენტი და ქმედება მზიას ქმედებაში არ იკვეთება.

• სასამართლო

ბუნებრივია, ყველა ეს საქმე, როგორც მზიას ისე სხვა პოლიტპატიმრების თავს იყრის სასამართლოში და პრინციპში მთელი უკანონობა ფორმდება სასამართლოებში. სასამართლოა ის, რომელიც ხელს აწერს საბოლოოდ უკანონობას. სასამართლომ მზიას აღკვეთის ღონისძიება შეუფარდა ისე, რომ მისი მხრიდან სამართალდარღვევის ჩადენაც კი ფორმალურად დადასტურებული არ იყო.

ამიტომ მთელი ეს არგუმენტები, რომ შეიძლება მისი მხრიდან განმეორებით გადაცდომა ან დანაშაული ყოფილიყო ჩადენილი და ა.შ. ფორმალურადაც კი არ იყო სამართლებრივად დადასტურებული.

რაც შემდეგ მოჰყვა მზიას საქმეს, მათ შორის მედიაში პოლიტიკური თანამდებობის პირების მხრიდან ამ საქმის დეტალებზე საუბარი, რომ თითქოს რაღაც დამატებით იციან, ასევე აჩვენებს, რომ ეს საქმე სასამართლოში და მართლმსაჯულებაში კი არ განიხილება, რეალურად სადღაც სხვაგან წყდება და სასამართლო ამ ყველაფერს ტექნიკურად, ნოტარიუსივით აფორმებს.

ეს ჩვენთვის ახალი არაა.

დღეს სასამართლო სისტემას სრულად აკონტროლებს „ქართული ოცნება“, ის იღებს დავალებებს და ასრულებს მას საკუთარი პირადი უსაფრთხოების მიზნით. რაღაცნაირად სასამართლო და „ქართული ოცნება“ ამ უსაფრთხოების გარანტიებს უცვლიან ერთმანეთს.

ასეთი საქმეები არის ყველაზე კარგი ტესტი, სადაც მოწმდება ერთგვარი შეთანხმება პოლიტიკურ ხელისუფლებას და მართლმსაჯულებას შორის. მზიას საქმე ამის ნათელი დადასტურებაა.

ახლახან ჩვენ ვნახეთ, რომ პოლიციელმა მოქაჩა თმაში ახალგაზრდა გოგოს და მიაყენა ტკივილი. ამის შემდეგ რა მოხდა? ეს ადამიანი დაინიშნა მინისტრის პირველ მოადგილედ.

ამიტომ შეუძლებელია ჩვენ ვლაპარაკობდეთ ძალადობაზე, ვგმობდეთ ძალადობას და არ გვახსენდებოდეს რეალურად ის ადამიანები, რომლებიც არიან ძალადობის მსხვერპლები პოლიციელების მხრიდან, განსხვავებით დგებუაძისგან, რომელმაც მზია ამაღლობელისგან სილა მიიღ წინარე ქმედებების გამო. ამ ჟესტით მზია იცავდა მხოლოდ საკუთარ ღირსებას და არანაირი მიზანი მისთვის ტკივილის მიყენების, ბუნებრივია, არ ჰქონია.

„სხვა სარჩული აქვს ამ ყველაფერს – ეს არის „ბათუმელები“ და „ნეტგაზეთი“. მსგავსი მედიის არსებობა, მათ, ამ ტიპის რეჟიმებს არ აწყობთ და სწორედ ესაა მზიას პატიმრობის მიზეზი. სამაგალითოდ არის დასჯილი“, – ამბობს ალექს ჩიღვინაძე, მწერალი და დრამატურგი. მან მზია ამაღლობელის პატიმრობის საქმეზე თავისი დამოკიდებულება გაგვიზიარა და პროტესტზეც ისაუბრა.

ალექს ჩიღვინაძეს ბათუმში, საკონსტიტუციო სასამართლოსთან აქციაზე შევხვდით.

„დღეს იმ სისასტიკეში, რაშიც თავი ამოვყავით, იმ ავტორიტარიზმში, რომელშიც გვიწევს ახლა ცხოვრება, უბრალოდ ახლა გახდა აშკარა, თორემ რეალურად პროცესის წინაშე ვიყავით. მოულოდნელი და გაუგებარია ის, რომ ასე უცებ მოხდა ეს ყველაფერი, გაუგებარია ადამიანურად. შეუძლებელია ადამიანმა იცოდეს, რომ მზია ამაღლობელი ზის ასზე მეტი დღეა უკვე არაფრის გამო…

მათაც კი უჭირთ იმ საბაბის გამართლება, რაც თვითონ მოიგონეს, ჯერ სილა იყო, შემდეგ ზარი, რომელიც გაისმა სადღაც შორიდან.

რატომ არის მზია უკანონო პატიმარი – მგონია, რომ ამის ახსნა საზოგადოებას არ სჭირდება. ძალიან რთულია მოძებნო სიტყვები ამის ასახსნელად. ეს იმდენად აშკარაა, ეს იმდენად ადამიანურია, ამას არც სჭირდება არანაირი ახსნა – ნახეთ, როგორ ცდილობენ ამ პატიმრობის გამართლებას. პროპაგანდა გვეუბნება, აი თავს დაესხა პოლიციელს, როგორ დაესხა თავს პოლიციელს, როცა არ არის დაზარალებული, აუწითლდა თუ არა ლოყა კონკრეტულ პოლიციელს? – კადრებში ჩანს, რომ არ აუწითლდა, თუ ამ კამათში შევალთ, მაგრამ ამ კამათში როგორ უნდა შევიდეთ…

ჩვენ ვნახეთ: მზია დააკავეს იმის გამო, რომ მან კედელზე მიაკრა ფურცელი, ამ ფურცელს კვალიც კი არ დაუტოვებია და ის ამის გამო შეიყვანეს, შენობაზე რაღაც ფურცლის გაკვრის გამო, რომელიც კვალსაც კი არ ტოვებს, არც კი აზიანებს შენობის ფასადს. შეიძლება ამის გამო ადამიანი დააკავო. ეს იყო ხომ საწყისი წერტილი და მგონია, რომ სხვა სარჩული აქვს ამ ყველაფერს, ეს არის „ბათუმელები“ და „ნეტგაზეთი“, რომელიც ყოველთვის წერს და აშუქებს სიმართლეს, არის პრინციპული და მისაბაძი. შესაბამისად, მსგავსი მედიის არსებობა ამ ტიპის რეჟიმებს არ აწყობთ და სწორედ ესაა მზიას პატიმრობის მიზეზი.“

ალექს ჩიღვინაძე მიიჩნევს, რომ მზიას მსგავსად სამაგალითოდ არის დასჯილი ყველა პოლიტპატიმარი:

„მზიას გარდა ის 50 პატიმარი, თუნდაც მეტი სამაგალითოდ არიან დასჯილები, რადგან ამბობენ, რომ ისინი არიან მსხვერპლი და ჩვენ ჰუმანურად უნდა მოვექცეთ მათ, მაგრამ სრულიად გაუგებარი ბრალდებით. ადამიანები, რომლებიც ერთმანეთს არ იცნობენ, ჯგუფური ძალადობის ორგანიზების ბრალდებით არიან დაკავებულები, მაგრამ არ არსებობს მათ მიერ დაზარალებული, არ არსებობს ის ზიანი, რაზეც ლაპარაკობენ. საღი აზროვნება და ნამუსი ვისაც შერჩენია ხვდება, რეალურად რაშია საქმე, თუმცა ძალიან რთულია.

აი ასეთი აშკარაა თითქოს ერთი შეხედვით, მაგრამ ამის გასაგებადაც ძალიან დიდი ძალისხმევის გაწევა გვიწევს, იმიტომ, რომ ამის წინააღმდეგ, ჩვენი უფასო სიმართლის წინააღმდეგ წლებია უამრავი ფული და პროპაგანდის სხვადასხვა საშუალება ართულებს ამ ყველაფერს.

ალექს ჩიღვინაძის აზრით, პროტესტი ახალ, უფრო ორგანიზებულ ფაზაში უნდა გადავიდეს:

„საჭიროა პროტესტის უფრო ორგანიზებულ ფაზაში გადასვლა. რაც შეეხება მუხტს, პროტესტს და წინააღმდეგობას, ის ადამიანები არსად წასულან, ასიათასობით ადამიანი გამოდიოდა ქუჩაში თვეების წინ, ისინი ისევ საქართველოში ცხოვრობენ და ისევ აქვთ პროტესტის განცდა და შესაძლოა კიდევ უფრო გამძაფრდა ეს.

არის ადამიანური მომენტი, მათ უწევთ გაუმკლავდნენ ყოველდღიურ პრობლემებს. ჩათვალეს, რომ ყოველდღიურ პროტესტს შეიძლება რაღაც უეცარი შედეგი არ მოჰყვეს, მაგრამ კალაპოტი მიეცემა ამ ყველაფერს. ისინი ეძებენ საჭირო მომენტს, გონივრულ ადგილს და დროს, როდესაც შეძლებენ თავისი პროტესტის დაფიქსირებას, მათ დააფიქსირეს მათი ხმა და არავინ შეისმინა – დღეს ეს აშკარაა.

ჩვენ უკვე წლებია ვუყურებთ, რომ ადამიანები, ვისზეც რეალურად დგას ეს ქვეყანა, მათზე, ვინც ასწავლის ბავშვებს, ვინც მართავს ტრანსპორტს, ვინც ალაგებს ქუჩებს, ამ ადამიანების ხმა არ ისმის, რაც არ უნდა თქვან, რაც არ უნდა მოითხოვონ, მათ აზრს არავინ ეკითხება.“

„ვნანობ, რომ იქ არ ვდგავართ ყველანი, რუსთაველზე. ეს არის პირველი, ჩვენ რაც გვაწუხებს აქ ემიგრანტებს“- ამბობს მაია ფურცხვანიძე, ქართველი ემიგრანტი, რომელიც რვა წელია კანადაში, ტორონტოში ცხოვრობს ოჯახთან ერთად.

მაია „ბათუმელებთან“ საუბარში ჰყვება, თუ როგორ განიცადა არჩევნების გაყალბება და როგორ განიცდის იმ ძალადობას, რასაც „ოცნების“ ხელისუფლება საქართველოს მოსახლეობაზე ახორციელებს.

„დეკემბრამდე არ შევსულვართ სახლში. ვიდექით, ვაპროტესტებდით არჩევნების გაყალბებას. ბოლოს გავცივდი, დავკარგე ხმა, ჯანმრთელობა და ნერვებიც, რადგან აბსოლუტური მარაზმია ის, რასაც აქ „ოცნების“ მხარდამჭერებში ვხედავდი“- გვეუბნება მაია ფურცხვანიძე.

მისი თქმით, ტორონტოში საარჩევნო უბნის გახსნის მოთხოვნით არჩევნებამდე ერთი წლით ადრე მიმართეს საელჩოს, თუმცა მათი მოთხოვნები „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებამ არ გაითვალისწინა.

„ტორონტო არის დედაქალაქისგან მოშორებული, 5 საათის სავალი გზაა მანქანით ოტავამდე, რადგან ქართველი ემიგრანტების დიდი ნაწილი ტორონტოში ვცხოვრობთ, ამ ქალაქში ვითხოვდით უბანს.

ბოლოს იძულებული გავხდით ჩავსულიყავით ოტავაში, ამან საგრძნობლად შეამცირა არჩევნებში მონაწილეთა რაოდენობა. მაგალითად, ჩემი ოჯახიდან ყველა ვერ წავედით.

ამ არჩევნებზეც ვიყავი კომისიის წევრი და წინა არჩევნებისგან განსხვავებით რადიკალურად გაზრდილი იყო ადამიანების მონაწილეობა, რადგან ყველა თვლიდა, რომ ძალიან კრიტიკული არჩევნები იყო. თუ წინა არჩევნებზე 30 კაცი მივიდა, 2024 წელს 270 ადამიანი გვყავდა უბანზე.

„ოცნებამ“ სადღაც 30-მდე ხმა მიიღო, დანარჩენი წაიღო ოპოზიციამ.

აქ პრობლემა არის ის, რომ „ოცნებას“ თავისი მხარდამჭერები გაერთიანებული ჰყავს აქაური ქართული ეკლესიის ირგვლივ და აქ არის თავმოყრილი პრორუსი, ანტიდასავლური განწყობის ხალხი. ამათთან ჩამოვიდნენ კონსულები და ბევრჯერ დაარეგისტრირეს ხალხი, ისინი, ვინც მათი აზრით „ოცნებას“ დაუჭერდა მხარს, თუმცა მაინც არ ჩამოვიდნენ მათი მხარდამჭერები, ამიტომ მიიღეს 30 ხმა.

ძალიან დაძაბული სიტუაცია იყო, „ოცნების“ მხარდამჭერი ერთ-ერთი კომისიის წევრი გვემუქრებოდა ორ ადამიანს და ამის გამო ვუჩივლეთ. ბიძინას სასამართლო არ დაუდგენდა არაფერს, თუმცა დისკომფორტი მაინც შეექმნა ამით და კომისიის მუშაობაში ვეღარ მიიღო მონაწილეობა.

ბოლო ექვსი თვე გავატარეთ სრულ ტერორში. აქაური ეკლესიის მღვდელი აქეთ გვემუქრებოდა დაგიჭერთო, რადგან არ მოსწონდათ ჩვენი განწყობები და გვიწევდა კამათი იმაზე, თუ რა დიდი საფრთხის წინაშე დგას ქვეყანა. იქამდე მივიდა საქმე, რომ აქაურ პოლიციასაც კი მივმართეთ, რადგან ურეკავდა ჩვენს მეგობრებს და იმათაც აშანტაჟებდა.

თვითონ ეს მღვდელი, კანადის მოქალაქეა, თავისი შვილები აქ გაზარდა, ორი ქონება შეისყიდა მრევლის ხარჯზე და ძალიან კარგად ცხოვრობს. ამის მიუხედავად, აქაც კი, პრორუსულ ძალებთან თანამშრომლობენ.

რუსები როგორც მუშაობენ, ზუსტად ისე იქცევიან. მოძველბიჭო ელემენტები, კრიმინალები, ფულის შეწერები, ქურდები… აი, ეს ხალხია.

პრორუსული ძალები ყველგან ცდილობენ შეიტანონ დესტაბილიზაცია, რომ დაანგრიონ და ჩამოშალონ დემოკრატიები.

ამიტომ, არჩევნების შემდეგ ვიყავი განადგურებული, არ ვაჭარბებ. მივწერეთ აქაურ მთავრობებს, რომ არ აღიარონ ეს არჩევნები, არ შეხვდნენ „ოცნების“ ხელისუფლების წარმომადგენლებს, ვატარეთ აქციები, მივწერეთ არაერთი წერილი მიმართვის – ნუ ხვდებით „ოცნების“ ელჩებს, რომ ესენი არიან არალეგიტიმური, რუსული რეჟიმის წარმომადგენლები, რომელიც ხალხს იჭერენ. თუმცა, ერთ-ერთი ჩვენი კონსულის შვილი მაინც ჰყავთ ჰოკეის გუნდში. კანადაში ჰოკეის თამაში უნდა მის შვილს და სხვებმა რუსულ ჯარში უნდა იმსახურონ?! აი, ეს უნდათ და რა ველაპარაკოთ იმ ხალხს, ვისაც ამ ყველაფერზე არ აქვს პროტესტი?!“ – წუხს მაია ფურცხვანიძე.

ამბობს, რომ ზოგჯერ უიმედოდ გრძნობს თავს, თუმცა მაინც ეჭიდება იმედს, რომ ცუდ დღეებს, წესით, უნდა მოჰყვეს ნათელი დღეებიც.

„ვნანობ, რომ იქ არ ვდგავართ ყველანი, რუსთაველზე. ეს არის პირველი, ჩვენ რაც გვაწუხებს აქ ემიგრანტებს.

მაგრამ, აქაც კარგი პირობების გამო არ წამოვსულვარ, ხომ?! და ბევრია ჩემნაირი. გამოვექეცით უპერსპექტივობას, რადგან დიდი ხანია „ოცნებას“ არ სჭირდება თავისუფალი და მათზე არა დამოკიდებული საზოგადოება. ვგრძნობ დიდ წუხილს, რომ იქ არ ვდგავარ, რადგან ქართველი ახალგაზრდების მომავალია ახლა სასწორზე. მათი მშობლები იმიტომ უნდა იდგნენ ახლა ქუჩაში, რომ 5 წელიწადში მათი შვილები რუსულ ომში იომებენ, მარტო ციხეს არ დააჯერებენ.

ამას ვეუბნებოდი „ოცნების“ მხარდამჭერებს, რუსულ ჯარში დაასრულებენ თქვენი შვილები, მოეშვით ამ რუსული ძალების მხარდაჭერას-მეთქი.

ყველა ევროპული სისტემიდან თუ ჩაიხსნებიან, მერე რას იზამენ, როცა საქართველოში ვეღარ გაუგზავნიან ფულს ოჯახებს, რომლებსაც თვითონ არჩენენ, სოფლებში და ქალაქებში. მერე ალბათ გამოვლენ მათი ნათესავები ქუჩაში, თუკი გვიანი არ იქნება“-ამბობს მაია.

მისი თქმით, საქართველოში საზოგადოებისთვის დასავლური გრანტების გადაკეტვით კიდევ უფრო გაღარიბდება მოსახლეობა, რომელიც დიდ სიკეთეს იღებდა ამ დახმარებით:

„მე რამდენიმე წელი ვიმუშავე USAID-ის პროგრამებში და რაც შემეძლო ვავრცელებდი ხმას დასავლურ სიკეთეებზე, მაგრამ პოლიტიკური ნეტა არ იყო, რომ ადამიანებს ბოლომდე გაეცნობიერებინათ ეს.

მეორე, მე რასაც ვხედავ, არის ის, რომ რუსული გავლენა ყველგან იგრძნობა. რუსული პროპაგანდა უფრო კარგად მუშაობს, ვიდრე მათი ბომბები. და ამ პროპაგანდამ დაარწმუნა ძალიან ბევრი ადამიანი იმაში, რომ რუსეთი არ არის პრობლემა. მიუხედავად იმისა, რომ აქ არიან ადამიანები, რომლებიც ხედავენ რა არის დასავლური სიკეთეები, მაინც ამ პროპაგანდით არიან გაჟღენთილი.

ესე იგი, ადამიანებს თავად დაჰყავთ შვილები სკოლაში, მომიბრუნდებიან და მეუბნებიან, რომ „ბავშვებს აგეებენ“. ორივე შვილი აქ გამოვზარდე, კანადის სკოლაში, ერთმა ამერიკაშიც ისწავლა, მაგრამ ორიენტაცია არ შეცვლიათ.

თუმცა მაინც აქ ცხოვრობენ და ისე იღებენ ამ სიკეთეებს, თითქოს რაიმეთი დაიმსახურეს. არანაირი ვალი არ აქვს დასავლეთს ჩვენი, პირიქით, ჩვენ გვაქვს მათი ვალი და თან ძალიან ცუდად მოვიხმარეთ ის რესურსი, რომელიც გამოგვიყვეს თავის დროზე და ეს ძალიან სამწუხაროა.

ბევრი ვერ აცნობიერებს იმას, რომ თუ სტალინს წლები დასჭირდა იმისთვის, რომ გულაგები აეშენებინა, ახლა ეს ძალიან მარტივად შეიძლება მოხდეს. ტექნოლოგია იძლევა იმის საშუალებას, ისეთი სეგრეგაცია გაგაკეთებინოს საზოგადოების, რომ აზრზე მოსვლა ვერ მოასწრო.

როგორც აფხაზები გაუშვეს ომში, როგორც ჩეჩნები ჰყავთ გადებული ფეხქვეშ, ისე მოუწევთ რეჟიმის მხარდამჭერებსაც. ალბათ ამის მერე მოეგება ბევრი გონს, მაგრამ ეს იქნება გვიანი.

ზოგადად, ფაშიზმი გლობალური პრობლემა ხდება უკვე. რადიკალიზაციისკენ იხრება სამყარო და აღარ სრულდება ლიბერალიზმის კრიტიკა. ლიბერალიზმმა შესაძლოა სადღაც შეცდომა დაუშვა, მაგრამ ამაზე უკეთესი სისტემა არ არსებობს დღეს. არ მოუგონია კაცობრიობას ლიბერალიზმზე და დემოკრატიაზე უკეთესი და ადამიანის უფლებებზე მნიშვნელოვანი რამ.

რა უნდა აუხსნა იმ ადამიანებს, ვინც თვითონ არიან ამ სისტემების გამო კარგად და მაინც ებრძვიან ამ სისტემას? ლიბერალური სისტემა რომ არის ამ ქვეყანაში და დემოკრატია, იმიტომ ცხოვრობ აქ ემიგრანტი კარგად, მაგრამ არ ესმის ეს ბევრს.

ამიტომ, თუ ვინმეს რამე შეგვიძლია კიდევ, უნდა ვიბრძოლოთ.

ვიტოვებ ძალიან მცირე იმედს იმისა, რომ უბრალოდ, კანონზომიერებაა ეგეთი, რომ სამართლიანობამ გაიმარჯვოს და როცა რაღაცისთვის იბრძვი, იმ რაღაცას ადრე თუ გვიან მიიღებ.

ჩვენი ისტორიული გამოცდილებაც ისეთია, რომ ცუდ დღეებს აუცილებლად მოჰყვება ნათელი დღეებიც.

საზოგადოების ყველა ნაწილი უნდა შეიკრას ერთად, რადგან ბრძოლის გარდა არაფერი დაგვრჩენია. აქედან რაც შეგვიძლია ემიგრანტებს, – იქნება ეს ფინანსური დახმარება, საპროტესტო აქციები და მუშაობა აქაურ მთავრობებთან, რომ არ ითანამშრომლონ „ოცნებასთან“, ეს უნდა გავაგრძელოთ“ – ამბობს მაია ფურცხვანიძე.

საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს განმარტებით, ჰიდროტექნიკური ნაგებობების [კაშხლების] უსაფრთხო ფუნქციონირებისთვის აუცილებლად უნდა შემუშავდეს ტექნიკური რეგლამენტი. რეგლამენტის შემუშავებაზე სამინისტრო USAID-თან თანამშრომლობდა, თუმცა დონორმა ორგანიზაციამ შეწყვიტა პროექტზე მუშაობა, რის გამოც სამუშაოები სამინისტროს სახსრებით უნდა გაგრძელდეს.

ეკონომიკის სამინისტროს ინფორმაციით, პროექტის დასრულებისთვის საჭიროა 192 ათას 275 აშშ დოლარი, რასაც სამინისტრო ტენდერის გარეშე დახარჯავს.

„ხაზგასასმელია, რომ საქართველოში არსებული ჰიდროტექნიკური ნაგებობების [კაშხლები] უმრავლესობის საშუალო ასაკი აჭარბებს 62 წელს. მსოფლიოში არსებული მიდგომებით და დადგენილი პრაქტიკით, ეს ის ასაკია, როდესაც შესაძლოა მოხდეს მეტალის, ბეტონის და სხვა სპეციფიკაციების დაძველება, რაც მაღალი რისკია აღნიშნულ ობიექტებზე მრავალი ინციდენტისა და ავარიის გამოწვევის.

აქედან გამომდინარე, საჭიროა ნაგებობების მუდმივი ტექნიკური მონიტორინგი და კონტროლი. ამასთან, მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრულია ჰიდროტექნიკური ნაგებობების ექსპლუატაციის უსაფრთხოების წესების დარღვევისთვის სანქციების დაკისრება, თუმცა ტექნიკური რეგლამენტის [ჰიდროტექნიკური ნაგებობების უსაფრთხოების შესახებ] არარსებობის გამო ვერ ხორციელდება კანონის აღსრულება.

საჭიროა იურიდიული/სამართლებრივი მომსახურების შესყიდვა სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ინტერესიდან გამომდინარე, რათა შემუშავდეს ექსპლუატაციაში მიღებული ჰიდროტექნიკური ნაგებობების უსაფრთხოების ნორმები და ჩამოყალიბდეს ჰიდროტექნიკური ნაგებობების მონიტორინგის სისტემა“, – წერს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო შესყიდვების სააგენტოს, 2025 წლის 24 აპრილის წერილში.

ამასთან „ჰიდროტექნიკური ნაგებობების მონიტორინგის უსაფრთხოების სისტემის ჩამოყალიბების მიზნით აუცილებელია ტექნიკური რეგლამენტის შემუშავება, რომელშიც გაწერილი იქნება უსაფრთხოების ნორმები, რაც უზრუნველყოფს ობიექტის უსაფრთხო ექსპლუატაციას“.

ამავე განაცხადის მიხედვით, ტექნიკური რეგლამენტი ხელშეკრულების გაფორმებიდან 3 თვის ვადაში უნდა მომზადდეს.

„ვინაიდან ჰიდროტექნიკურ ობიექტებზე ინციდენტებისა და ავარიების რისკი მაღალია მათი წლოვანებიდან გამომდინარე, საჭიროა შემჭიდროებულ ვადებში ხსენებული ობიექტების საერთაშორისო ნორმებთან შესაბამისობის შემოწმება და უსაფრთხო ფუნქციონირების წესების განსაზღვრა. ამასთან, მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების შესრულება აუცილებელია, რათა მოხდეს ჰიდროტექნიკური ნაგებობების მწყობრიდან გამოსვლის პრევენცია.

ელექტრონული ტენდერის გამოცხადების შემთხვევაში კი, მომსახურების შესყიდვის პროცესი [კანონით განსაზღვრული ვადების გათვალისწინებით] კიდევ უფრო გაჭიანურდება, რაც თავის მხრივ შეაფერხებს ზემოთ აღნიშნული რისკების პრევენციას“ – წერს სამინისტრო.

შეგახსენებთ, რომ „ქართული ოცნების“ პრემიერ-მინისტრი, ირაკლი კობახიძე 2025 წლის იანვარში მიესალმა აშშ-ის პრეზიდენტის, დონალდ ტრამპის გადაწყვეტილებას აშშ-ის საგარეო დახმარების ყველა პროგრამის შეჩერებაზე.

„იმედია, კიდევ დიდი ხნით გაჩერდება“ – განაცხადა მაშინ კობახიძემ USAID-ის დახმარების შეჩერებაზე.

ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია წერს, რომ აქციების კონტექსტში დაკავებული პირების საქმეებში არასათანადო მოპყრობის შემთხვევები შესაძლოა უთანაბრდებოდეს წამებას.

„ამ საქმეებში ერთ-ერთი შემაშფოთებელი გარემოებაა არასათანადო მოპყრობის შემთხვევები, რომლებიც თავისი არსით, უთანაბრდება საქართველოს კონსტიტუციით, ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ხელშეკრულებებითა და სისხლის სამართლის წესით დასჯად ქმედებებს (მათ შორის, გარემოებების მიხედვით, თითოეული შეიძლება გაუთანაბრდეს სსკ 1441, 1442, 1443 მუხლებით გათვალისწინებულ – წამებას, წამების მუქარას, დამამცირებელ ან არაადამიანურ მოპყრობას)“ – წერს ორგანიზაცია.

საიას სისხლის სამართლის საქმეების მონიტორინგის ფარგლებში გამოიკვეთა, რომ სისხლის სამართლის წესით დაკავებულმა 10 დემონსტრანტმა აღნიშნა მათზე დაკავების დროს, ტრანსპორტირებისა თუ განყოფილებაში მიმდინარე არასათანადო მოპყრობის ფაქტების შესახებ.

კერძოდ, ასეთ ფაქტებზე მიუთითეს: საბა სხვიტარიძემ, რევაზ კიკნაძემ, ნიკოლოზ კაციამ, ანატოლი გიგაურმა, დავით ხომერიკმა, დავით ლომიძემ, თემურ ზასოხაშვილმა, არჩილ მუსელიანციმ, ანასტასია ზინოვკინამ, მზია ამაღლობელმა“ – წერს საია და აღწერს ყველა შემთხვევას.

კერძოდ:

საბა სვიტარიძემ დეტალურად აღწერა წამებისა და არაადამიანური მოპყრობის გამოცდილება. სხვიტარიძის განმარტებით, ის პოლიციამ ზესტაფონის გზაზე დააკავა, მისთვის არ განუმარტავთ დაკავების საფუძველი, არც ადვოკატთან დაკავშირების შესაძლებლობა მისცეს, შემდეგ გადასცეს გორთან გაურკვეველ ოპერატიულ ჯგუფს და გადაიყვანეს დიღომში მდებარე პოლიციის სამმართველოში. დიღომში, სამმართველოს შენობაში, მეხუთე სართულზე, მას ოთხი ნიღბიანი ადამიანი ფიზიკურად გაუსწორდა და სცემა, შემდგომ კი ამავე შენობის მერვე სართულზე საპატრულო ფორმაში ჩაცმულმა პიროვნებამ, რომელსაც ნიღაბი ეკეთა, სხვა პირებთან ერთად კვლავ იძალადა მასზე.

რევაზ კიკნაძემ განაცხადა, რომ მას ფსიქოლოგიური ზეწოლისა და სიტყვიერი შეურაცხყოფის ქვეშ აიძულებდნენ ეღიარებინა დანაშაული და დაედანაშაულებინა სხვები, რაც გამოიწვევდა მის მიმართ სისტემის მხრიდან ლოიალურ დამოკიდებულებას. ბრალდებულების მიერ სასამართლოსთვის მიწოდებული ინფორმაცია, სხვა გამოცდილებებთან ერთად, განამტკიცებს იმ ფაქტს, რომ არასათანადო მოპყრობას სისტემური და ფართომასშტაბიანი ხასიათი აქვს.

ნიკოლოზ კაციამ აღნიშნა, რომ დაკავებისას ექცეოდნენ დამცინავად და შეურაცხმყოფლად, უწოდებდნენ „რიჟიკას“, ბილწსიტყვაობდნენ მისი მისამართით და ეუბნებოდნენ, რომ რასაც ეტყოდნენ, ის უნდა დაედასტურებინა. ასევე საჯარო წყაროებით გავრცელდა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ ნიკოლოზ კაციას პენიტენციურ დაწესებულებაში არ უზრუნველყოფდნენ საკვებით, ხოლო მის პირად საბანკო ანგარიშზე არსებული თანხებით სარგებლობენ სხვა მსჯავრდადებულები.

ამასთან დაკავშირებით საქართველოს სახალხო დამცველის აპარატმაც გაავრცელა ინფორმაცია, რომლის თანახმადაც ნიკოლოზ კაციამ სახალხო დამცველის რწმუნებულებთან შეხვედრისას მიუთითა პენიტენციურ დაწესებულებაში მისი უფლებების დარღვევის ფაქტებზე. 21 თებერვლის სასამართლო სხდომაზე ნიკოლოზ კაციამ აღნიშნა, რომ საბადრაგო სამსახურის თანამშრომლები პროცესამდე „ბუქნებს“ აკეთებინებდნენ. ნიკოლოზ კაციას საქმე სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა გადაგზავნა პროკურატურაში იმ არგუმენტაციით, რომ მისი ქვემდებარე არ იყო.

ანატოლი გიგაურის საქმეზე, დაცვის მხარემ პროცესზე აღნიშნა, რომ გიგაურს თავად პოლიციელმა მიაყენა ფიზიკური დაზიანება სახის მიდამოში მუშტით. ეს ყველაფერი დადასტურდება ვიდეო მტკიცებულებით.

დავით ხომერიკი უთითებდა სექსუალური ძალადობის მუქარის, ფსიქოლოგიური და ფიზიკური ძალადობის, ასევე გაშიშვლების შემთხვევებზე.

დავით ლომიძე სცემეს დაკავებისას, მას აწუხებდა ხერხემლის პრობლემები, ცემის შედეგად გაურთულდა მდგომარეობა და დასჭირდა ოპერაცია.

თემურ ზასოხაშვილის ინფორმაციით, ასევე, მასაც გაუსწორდნენ ფიზიკურად დაკავების დროს.

არჩილ მუსელიანცის მიმართ ადგილი ჰქონდა მუქარას და შეთავაზებას თანამშრომლობაზე, რომ პოლიტიკურ თანამდებობის პირებისთვის დაედო ხელი.

ანასტასია ზინოვკინამ ასევე განმარტა, რომ მის მიმართ განხორციელდა სიცოცხლის მოსპობის მუქარა, ძალადობა, მათ შორის სექსუალური ძალადობისკენ მიმართული მუქარა. ერთ-ერთ პოლიციელს ხელი თავის სასქესო ორგანოზე ედო და ემუქრებოდა თუ გაინძრეოდა ამ ადგილით დასჯიდა. დაკავება მოწმის და ვიდეო გადაღების გარეშე მოხდა.

ბრალდებულმა მიუთითა, რომ შეეძლო იმ პოლიციელის ამოცნობა, ვინც მას ტელეფონი წაართვა. ამავე პოლიციელმა ჩადო ნარკოტიკი ქურთუკის ჯიბეში. ბრალდებული იხსენებდა, რომ „პოლიციელი“ ემუქრებოდა, თუ გააგრძელებდა ქურთუკის ყურებას, მას „იხმარდა“. მას შემდეგ, რაც ქურთუკში ნარკოტიკული საშუალება განათავსეს, ჩაცმა აიძულეს. მხოლოდ ამ „ოპერაციის“ დასრულების შემდეგ დაიწყო ოფიციალური ჩხრეკა. ბრალდებული ცდილობდა ყველაფრის დანახვას, რაზეც ემუქრებოდნენ, რომ იძალადებდნენ თუ გააგრძელებდა აქეთ-იქით ყურებას.

მზია ამაღლობელის საქმე: როგორც ცნობილია, საია წარმოადგენს მზია ამაღლობელის ინტერესებს. მისი დაკავება ძალადობრივი და უკანონო იყო, რასაც თან ახლდა ფიზიკური ძალადობა და არაერთი დარღვევა პოლიციის მხრიდან. დაკავების შემდგომ, ბათუმის პოლიციის უფროსმა ირაკლი დგებუაძემ მზიას მიმართ გამოიყენა სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფა, დაუშვა მისი საჭიროებების იგნორირება და ხელი შეუშალა ადვოკატებთან კონტაქტს. მიუხედავად არაერთი მიმართვისა, ამ დრომდე მას დაზარალებულის სტატუსი არ მიუღია, რაც ფუნდამენტურად ზღუდავს მისი უფლებების დაცვას.

სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურში მიმდინარე გამოძიება ხასიათდება არაეფექტიანობით – გამოკითხულნი არიან მხოლოდ დგებუაძის დაქვემდებარებული თანამშრომლები, არ გამოკითხულა სახალხო დამცველის წარმომადგენელი, და არ არის დაცული გამოძიების ობიექტურობის და ადეკვატურობის სტანდარტი. ვიდეოჩანაწერები არასრულად არის წარმოდგენილი, ხოლო მნიშვნელოვანი მტკიცებულებები საქმის მასალებში დროულად არ აისახა. მიუხედავად ექსპერტიზის ჩატარებისა, მათი დასკვნები დღემდე საქმის მასალებში არ მოიძებნება.

განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ზემოთ აღნიშნული ათივე პირი კვლავ ციხეში იმყოფება, საიას შეფასებით, კრიტიკულად აუცილებელია ეფექტიანი გამოძიების ჩატარება სწრაფად და სრულყოფილად. მათი უფლებების დარღვევა და არასათანადო მოპყრობის ფაქტები არ შეიძლება დარჩეს გაურკვეველი ვადით განგრძობადი გამოძიების ობიექტი, რაც, პენიტენციურ დაწესებულებაში მყოფ ადამიანს კიდევ უფრო უჩენს დაუცველობის განცდას, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ 10-დან 9 პირს (საიას ინფორმაციით, დაზარალებულის სტატუსი მხოლოდ საბა სხვიტარიძეს აქვს,) დაზარალებულადაც კი არ აღიარებს პროკურატურა.

ასევე, სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურს ამ დრომდე არ დაუმთავრებია გამოძიება არცერთ ზემოხსენებულ სისხლის სამართლის საქმეზე და არ გამოუვლენია პასუხისმგებელი პირები. მიუხედავად იმისა, რომ სპეციალური საგამოძიებო სამსახური არასათანადო მოპყრობის მსხვერპლებს აძლევს შესაძლებლობას, გაეცნონ სისხლის სამართლის საქმის მასალებს, ეს ვერ ჩაანაცვლებს მათ კანონით განსაზღვრულ დაზარალებულის უფლებებს“.

საია აქვე განმარტავს, რომ ეფექტიანი გამოძიება მოითხოვს ხუთ კრიტერიუმს. ესენია:

გამოძიების დამოუკიდებლობა, მისი ადეკვატურობა, გამოძიების სწრაფი წარმოება, საჯაროობა, მასში დაზარალებულის ჩართულობა.

„დღეს არსებული მოცემულობით, დასაბუთებულია ეჭვები ამ კრიტერიუმების შეუსრულებლობასთან დაკავშირებით, შესაბამისად, სპეციალურმა საგამოძიებო სამსახურმა და პროკურატურამ უნდა უპასუხოს ამ შეკითხვებს და მიაწოდოს საზოგადოებას სწორი ინფორმაცია, თუ რატომ არ აქვთ აქამდე სინდისის 10 პატიმრიდან 9-ს დაზარალებულის სტატუსი და როგორია გამოძიების პროგრესი. ამასთან, არსებითია, გამოძიება წარმოებდეს სწორი კვალიფიკაციით, რაც, საიას შეფასებით, არის სსკ 1441, 1442, 1443 მუხლებით გათვალისწინებული დანაშაულების კვალიფიკაცია“ – წერს საია.

________________

ფოტოზე: საპროტესტო აქცია თბილისში, 2024 წლის 3 დეკემბერი. ფოტო: ევროპის პრესფოტო სააგენტო EPA-EFE/DAVID MDZINARISHVILI

საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის [საქსტატის] ინფორმაციით, 2024 წელს საქართველოს მოქალაქეობა მიენიჭა რუსეთის 2 361 მოქალაქეს.

საქსტატი სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს მონაცემებს ეყრდნობა.

რუსეთის ფედერაცია პირველ ადგილზე იმ ქვეყნების ჩამონათვალში, რომელთა მოქალაქეებსაც საქართველოს მოქალაქეობა მიენიჭა.

საქსტატის მონაცემებით, 2015 წლიდან 2024 წლის ჩათვლით საქართველოს მოქალაქეობა რუსეთის 24 866 მოქალაქეს მიენიჭა.

ამავე მონაცემებით, არ არის მითითებული ირანის ისლამური რესპუბლიკის რამდენ მოქალაქეს მიენიჭა საქართველოს მოქალაქეობა. სტატისტიკური მონაცემების ქვემოთ მითითებულია, რომ „მონაცემი კონფიდენციალურია“.

საქსტატის ინფორმაციით:

მთლიანობაში, გასულ 2024 წელს, საქართველოს მოქალაქეობა მიენიჭა 3 587 პირს. აქედან 2 739-ის დაბადების ადგილია საქართველო, 844-ის – სხვა ქვეყანა, ხოლო 4 პირის შემთხვევაში – არ არის მითითებული.

გასულ წელს საქართველოს მოქალაქეობა შეუწყდა 1 592 პირს. აქედან 1 177-ის დაბადების ადგილია საქართველო, 414-ის სხვა ქვეყანა, ხოლო 1-ის არ არის მითითებული.

 

2025 წლის მარტისთვის ბათუმში ახალაშენებული საცხოვრებელი ბინების საშუალო ფასი 4%-ით გაიზარდა და კვ.მ-ზე 1170 აშშ დოლარი შეადგინა. ძველი ბინების შემთხვევაში კი მაჩვენებელი 22.5%-ით – კვ.მეტრზე 1149 აშშ დოლარამდე გაიზარდა.

გასული წლის მარტთან შედარებით 5.7%-ით გაიზარდა გაყიდვებიც. 12%-ით არის გაზრდილი ახალაშენებული ბინების გაყიდვები, ძველი ბინების შემთხვევაში კი 46.5%-იანი კლება დაფიქსირდა.

უძრავი ქონების ბაზრის მონაცემები საკონსულტაციო კომპანია „კოლიერს ჯორჯიამ“ განაახლა. კომპანიის კვლევა საცხოვრებელი ბინებისა და აპარტამენტების იმ მონაცემებს აერთიანებს, რომლებიც საჯარო რეესტრში უკვე დაარეგისტრირეს.

წინა წელთან შედარებით ციფრები მზარდია, თუმცა მკვლევრების განმარტებით, ეს მონაცმები არ გვაძლევს საფუძველს ვივარაუდოთ, რომ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური კრიზისი უძრავი ქონების ბაზარზე ნეგატიურად არ ასახულა.

„კოლიერს ჯორჯიას“ მონაცმებით, 2025 წლის მარტში ბათუმში საცხოვრებელი ბინების გაყიდვების რაოდენობა გასული წლის მარტთან შედარებით 5.7%-ით გაიზარდა და 1 233 ერთულია, ბაზრის ზომა კი 4.9%-ით 64 მილიონ აშშ დოლარამდე გაიზარდა.

„კოლიერსის“ კვლევისა და მონაცემთა სერვისების გუნდის ხელმძღვანელის, ლეო ჩიქავას შეფასებით, 2025 წლის მარტის შედეგი ბათუმში უძრავი ქონების გაყიდვები მეორე საუკეთესო შედეგია.

„ზოგადად ტენდენციას რომ შევხედოთ, ტრანზაქციების რაოდენობით მარტში წინა წელთან შედარებით 6 პროცენტიანი ზრდა ფიქსირდება. პირველ კვარტალში გვაქვს 5 პროცენტიანი ზრდა. 2024 წელს, წინა 2023 წელთან შედარებით იყო მნიშვნელოვანი შემცირება – 26 პროცენტი. 2025 წლის პირველი კვარტალი ბათუმში არ არის პიკური შედეგი, თუმცა არის მეორე საუკეთესო შედეგი. პიკური შედეგი 2023 წლის პირველ კვარტალში დაფიქსირდა ტრანზაქციების რაოდენობით.

თუ შევხედავთ ახალი პროექტების ფასებს, პირველ კვარტალში ზრდის ტენდენცია ნარჩუნდება და 8.5 პროცენტია, ეს არის იმაზე მაღალი მაჩვენებელი, ვიდრე შარშან – გასულ წელს იყო ხუთი პროცენტი. თუმცა პიკურ წელს, ანუ 2023 წელს რომ შევხედოთ, მაშინ იყო ყველაზე დიდი – 30 პროცენტიანი ზრდა. შეგვიძლია, ზოგადად ბაზრის ზომას შევხედოთ: პირველი კვარტალი იყო საკმაოდ სუსტი 2024- ში ბათუმში და იყო ბაზრის ზომის 19-პროცენტიანი შემცირება. ამ ფონზე, წელს 12 პროცენტიანი ზრდა არის შარშანდელთან შედარებით. 2023 წლის შემდეგ ჯერ კიდევ საუკეთესო წლად ითვლება“.

მიუხედავად ზემოთ მითითებული მონაცემებისა, რაც ძირითადად ზრდის ტენდენციებზე მიუთითებს, ვერ ვიტყვით, რომ ქვეყანაში მიმდინარე პროცესი უძრავი ქონების გაყიდვებსა ინვესტიციის შემოდინებაზე უარყოფითად არ აისახა.

„რთული სათქმელია, რომ ქვეყანაში მიმდინარე პროცესი არ ასახულა გაყიდვებზე ნეგატიურად: შემცირებულიყო მაჩვენებლები, ტრანზაქციები ან ფასები, მაგრამ სავარაუდოდ აისახა – უკეთესი შედეგი გვექნებოდა. ბათუმი არის ქალაქი, სადაც ტრანზაქციების 40 პროცენტს უცხოელები ყიდულობენ. სავარაუდოა, რაღაც ნაწილისთვის გაზრდილიყო რისკის აღქმა და, შესაბამისად, აღარ განეხორციელებინათ ტრანზაქციები“, – განმარტავს ლეო ჩიქავა.

განსხვავებული სურათია ძვირადღირებული პროექტების შემთხვევაში, ექსპერტების განმარტებით, განსაკუთრებით იმ პროექტებში, სადაც მშენებელმა კომპანიებმა მართვაში ბრენდების შემოყვანა შეძლეს.

ბათუმში მიმდინარე მაღალბიუჯეტიან პროექტებს შორის ერთ-ერთია „ალიანს ცენტროპოლისი“. კომპანიის ინფორმაციით, მისი საინვესტიციო ღირებულება 420 მილიონი დოლარია. პროექტი ბათუმის სანაპიროზე სამი თაუერის მშენებლობას ითვალისწინებს, რომელსაც ერთი საერთო შენობა გააერთიანებს. კომპანია ვებგვერდზე წერს, რომ ამ თაუერებში სასტუმრო „Hyatt Centric Boulevard Batumi“-ის საინვესტიციო აპარტამენტები, World Trade Centre-ი (WTC) და 24 მასშტაბური ინფრასტრუქტურულ სივრცე უნდა გაერთიანდეს.

მსგავს პროექტებში სასტუმრო აპარტამენტების ფასი გაცილებით მაღალია. ჩვენ რამდენიმე კომპანიას, მათ შორის „ალიანსს“ მივმართეთ, როგორც მომხმარებელმა. გაყიდვების მენეჯერებთან გასაუბრებით ირკვევა, რომ ბათუმის ცენტრალურ ნაწილში, ზღვასთან  მსგავს პროექტებში 1 კვ.მეტრის ფასი 2500 დოლარიდან იწყება და იზრდება.

იგივე ტენდენციაა ქობულეთში, ურეკში, შეკვეთილში, ყველგან, სადაც ზღვაა.

მაგალითად:

ბათუმში, ზღვასთან ახლოს „ალიანს ჰოლდინგის“ ერთ-ერთ მასშტაბურ პროექტში ერთი კვადრატული მეტრის ფასი 2800 დოლარიდან იწყება. ქალაქის ცენტრში, ბულვართან და ზღვის სანაპიროსთან ახლოს, კომპანია მშენებარე კომპლექსში აპარტამენტებს ყიდის. აქ ფასი სიმაღლის და ხედების მიხედვით იცვლება და 4800 დოლარამდე აღწევს.

კომპანია მრავალფუქციურ კომპლექსს აშენებს ქობულეთის სანაპიროზეც. ამ კომპლექსში 51-ე სართულზე, საიდანაც ქობულეთის სანაპირო გამოჩნდება ერთსაძინებლიანი აპარტამენტის [54.15 კვ.მ] ფასი 202 791 დოლარია. 25-ე სართულზე კი ერთსაძინებლიანი [64.75 კვ.მ] აპარტამენტი 121 082 დოლარი ღირს.

ფასები გაზრდილია ბათუმის არაცენტრალურ ნაწილშიც, მაგალითად გიორგი ბრწყივალეს ქუჩაზე, მშენებლობის საწყის ეტაპზე, 1 კვ.მეტრი საცხოვრებელი ბინის ფასი 800-1000 დოლარიდან იწყება.

თითქმის ერთი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც საქართველოს ხელისუფლებამ ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის ასაშენებლად ჩინურ-სინგაპურული კონსორციუმი კერძო პარტნიორის შესარჩევ კონკურსში უპირატეს მონაწილედ გამოაცხადა. თუმცა ერთი წლის შემდეგაც, ჯერ კიდევ არაა გაფორმებული ხელშეკრულება საქართველოს ხელისუფლებასა და კონსორციუმს შორის.

უფრო მეტიც, „ქართული ოცნების“ პირველმა ვიცე-პრემიერმა ლევან დავითაშვილმა მიმდინარე წლის 8 აპრილს თქვა, რომ „შერჩევის პროცესი მიმდინარეობს და პროცესი ჯერ არ დასრულებულა“.

რა ინტერესები აქვს შავ ზღვაზე ჩინეთს, რუსეთსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს, როგორ აისახება ქვეყნის პოლიტიკურ კურსზე თუ ჩინურ-სინგაპურულ სახელმწიფო კომპანიას გაუფორმებს საქართველოს ხელისუფლება ხელშეკრულებას?

რა საფრთხეს უქმნის შავი ზღვის უსაფრთხოებას რუსეთის მცდელობა, ანაკლიიდან დაახლოებით 40 კილომეტრით მდებარე ოჩამჩირის პორტში მრავალფუნქციური ლოჯისტიკური ჰაბი გააკეთოს და რამდენად აზიანებს ოკუპანტი ქვეყნის ინტერესები ანაკლიის პორტის პროექტს?

„ბათუმელები“ ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის პროექტის შესახებ „სამოქალაქო იდეას“ თავმჯდომარეს, საქართველოს თავდაცვის ყოფილ მინისტრს, თინა ხიდაშელს ესაუბრა. თინა ხიდაშელი წლებია იკვლევს და აკვირდება ჩინეთის საქმიანობას საქართველოში.

• ქალბატონო თინა, რა პოლიტიკური ინსტრუმენტია ანაკლიის პორტი რუსეთისთვის, ჩინეთისთვის და ამერიკის შეერთებული შტატებისათვის?

რუსეთის შემთხვევაში ყველაზე მარტივია პასუხი. მისი ამოცანაა შავ ზღვაზე სრული დომინაცია შავი ზღვის იმ ადგილებში, სადაც საბჭოთა დომინაცია იყო. გასაგებია, რომ თურქეთს ის ვერ ჩაანაცვლებს, მაგრამ ამოცანა მარტივია, რაც შეიძლება მინიმალიზება მოხდეს თურქეთის, როგორც ნატოს წევრი ქვეყნის დასავლური სამყაროს ინტერესების და შესაძლებლობების გაფართოების შავ ზღვაზე.

ყირიმის და აფხაზეთის ოკუპაციის ფონზე, რა თქმა უნდა, მათი მადა კიდევ უფრო გაზრდილია.

ამიტომ აქ ერთმნიშვნელოვანი ინტერესია.

ამასობაში ძალიან კარგად ხვდებიან რუსები, რომ საქართველოში ჯერ კიდევ დიდი ხანი არ იქნება ხელისუფლება, რომელიც პირდაპირ მათ მიანიჭებს რაიმე სახელობით უპირატესობას. ამიტომ, ეს უნდა მოხდეს შუამავლების საშუალებით.

როდესაც არჩევანი გასაკეთებელია, სტრატეგიული პარტნიორობის ფორმატში ყველაზე უფრო მისაღები მოთამაშე რუსებისთვის არის სწორედ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა.

ჩინეთის ინტერესი არც თუ ისე რთულად დასანახია, მაშინ როცა „შუა დერეფნის“ პროექტი სულ უფრო და უფრო იკრეფს მომხრეებს და უფრო საინტერესო ხდება. „შუა დერეფნის“ დაგულება თავის გავლენის სფეროდ, რა თქმა უნდა, ჩინეთისთვის არის პრინციპულად მნიშვნელოვანი.

ცენტრალურ აზიაში რუსეთის ინტერესების ეტაპობრივი ჩანაცვლების კვალობაზე, რასაც წარმატებით ახორციელებს ჩინეთი, კავკასია არის შემდეგი თუ პარალელური ეტაპი. ისინი საქართველოს უყურებენ სწორედ ამ დიდ კონტექსტში. საქართველოს მიმართ ცალკე აღებული რაიმე სპეციფიკური ინტერესი არ აქვს ჩინეთს, მაგრამ საქართველო საინტერესოა შავი ზღვით, როგორც კასპიის დიდი რეგიონის შემადგენელი ნაწილით და ამ გზაზე ერთგვარი ჩამკეტის როლით. შავი ზღვის აღმოსავლეთი მხარე იკეტება სწორედ საქართველოში. შესაბამისად, ნებისმიერი ტვირთის გადაადგილებისთვის ქართული პორტები არის ერთგვარი ბუნებრივი დასასრული, სანამ ისინი დასავლურ ბაზარს მიაღწევენ.

ანაკლიიდან კონსტანცაში ტრანსპორტის უზრუნველყოფა და იქიდან მერე დანარჩენ ევროპაზე გასვლა არის ის გზა, რომელიც შუა დერეფანმა უნდა გაიაროს. შესაბამისად, მანამ, სანამ ამ ქვეყანაში მათთვის სრულიად მეგობრული პოლიტიკა მიმდინარეობს, ჩინეთის ამოცანა იქნება ბოლომდე აითვისონ ეს შესაძლებლობა.

არავინ იცის ხვალ არჩევნები თუ ჩატარდა, როგორი ხელისუფლება მოვა ამ ქვეყანაში. იმედია, რომ უკან დაბრუნდება ამერიკულ-ევროპული ორიენტაცია, პრიორიტეტებიც შეიცვლება და დაბრუნდება ნორმალური განვითარების პროცესში.

ამ არალეგიტიმური ხელისუფლებისგან მაქსიმუმის მიღება არის პრინციპულად მნიშვნელოვანი ჩინეთისთვის. ამიტომ არიან ისინი გააქტიურებული. არასოდეს, ამ წლების განმავლობაში, ჩინეთის საელჩო საქართველოში არ ყოფილა ისეთი აქტიური და პროაქტიული როგორიც ახლაა. ეს იმითაა გამოწვეული, რომ არის მომენტუმი შექმნილი, რომლითაც უნდათ ისარგებლონ, რომ მაქსიმალურად დაიგულონ თავისად ყველაფერი სტრატეგიული, რაც კი საქართველოდან შეიძლება მიიღონ და ეს არ არის მხოლოდ პორტი.

ეს არის ასევე ახალი საერთაშორისო აეროპორტი, რომელსაც ღარიბაშვილი თავისი პრემიერობის დროს დაჰპირდა ჩინელებს. რამდენიმე ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობა, რომელსაც ასევე შეჰპირდა მათ ღარიბაშვილი.

ამიტომ გაცილებით დიდია ეს სეგმენტი, ვიდრე მხოლოდ პორტი. თუმცა პორტი, რა თქმა უნდა, უმნიშვნელოვანესი ნაწილია.

რაც შეეხება ამერიკელებს, მოდი დავარქვათ ამას დასავლეთი, ვგულისხმობ ევროკავშირს. როდესაც ვაჭრობაზე ვლაპარაკობთ, ვსაუბრობთ ჩინეთისა და დასავლეთის ვაჭრობაზე. ამიტომ აქ ორივე მხარე მნიშვნელოვანია, შავ ზღვაზე, განსაკუთრებით იმ კონკურენტულ პირობებში, რომელიც თურქეთსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის არის. მხოლოდ რუსეთში არაა საქმე. შავ ზღვაზე არის კონკურენცია თურქეთთანაც.

როდესაც ხარ ზე სახელმწიფო და გაქვს მსოფლიო სავაჭრო ბაზრებზე დომინაციის პრეტენზია, ნებისმიერი მსგავსი გასასვლელი, ჭიშკარი, რომელიც არსებობს, ვაჭრობისთვის, ეკონომიკური ურთიერთობებისთვის ყოველთვის საინტერესოა.

შავ ზღვაში კონკურენცია არ არის იმ მასშტაბის, როგორიცაა, მაგალითად, ხმელთაშუა ზღვაში ან ბალტიის ზღვაში, მაგრამ ეს კონკურენცია მაინც არსებობს.

შავი ზღვა საინტერესოა იმ პრობლემებით, რომელიც ამ გეოგრაფიულ არეალში არსებობს, განსაკუთრებით რუსეთის მიერ შექმნილი, მაგრამ არა ექსკლუზიურად რუსეთის გამო. ეს პრობლემები სძენს მას ერთგვარ მიმზიდველობასაც, რადგან რაღაც გამარჯვებები სტრატეგიულ გეოგრაფიებში დიდი სახელმწიფოებისათვის ყოველთვის მნიშვნელოვანია ხოლმე.

• გამომდინარე იქიდან, რომ არსებობს დასავლეთის ინტერესი შავი ზღვისადმი, რამდენად შესაძლებელია დაუშვას დასავლეთმა, რომ ჩინეთის ხელში მოხვდეს ეს მნიშვნელოვანი ბერკეტი?

ტექნიკურად, პირდაპირი მნიშვნელობით, დასავლეთს ამას არავინ ეკითხება, საქართველოს ხელისუფლების გადასაწყვეტია. იმ ფონზე, როდესაც საქართველოს დე ფაქტო ხელისუფლებას არჩევანი ჩრდილო-აღმოსავლეთით აქვს გაკეთებული და არა დასავლეთით, ამასთან დასჩემდათ ჯიბრზე მოქმედებები, შეიძლება უცებ აღმოვჩნდეთ ამ სამწუხარო რეალობის წინაშე. არაფერი არ უნდა გამოვრიცხოთ.

მაგრამ სრულიად ცალსახაა ერთი რამ – 2024 წლის 28 მაისს ჩინურ-სინგაპურული კონსორციუმი გამოაცხადეს ერთადერთ დარჩენილ მოთამაშედ ანაკლიაში, იმის შემდეგ ერთი წელი გავიდა, მაგრამ ოფიციალური გამარჯვებული გამოვლენილი არ არის და ხელშეკრულება გაფორმებული არაა.

ხელისუფლება მუდმივად ანაცვლებს ვადებს – ჯერ იყო 2024 წლის ზაფხული, მერე თქვა ოქტომბერი, მერე 2025 წლის იანვარი, მერე მარტი და ახლა თქვეს, რომ უახლოეს მომავალში, ზაფხულში… ანუ კიდევ გადაიწია. ეს არის იმის დადასტურება, რომ გარკვეული მნიშვნელოვანი ბერკეტი დასავლეთს ჯერ კიდევ უჭირავს ხელში. მიუხედავად სრულიად შეცვლილი და შემობრუნებული საგარეო პოლიტიკური განაცხადისა, დე ფაქტო ხელისუფლება მაინც ხვდება, რომ ანაკლიის ჩინელებისთვის მიცემა იქნება ჩაჭრა, შემობრუნების, საერთოდ რაიმე შანსის გარეშე.

იმის მიუხედავად ისინი როგორ იქცევიან, რას ლაპარაკობენ, რა გადაწყვეტილებას იღებენ, სრულიად ერთმნიშვნელოვანია, რომ თუ შანსი დაინახეს, განსაკუთრებით ამერიკელებთან ურთიერთობის შემობრუნების, ისინი ამ შანსს ჩაეჭიდებიან. კარგად ხვდებიან, რომ ანაკლიის ჩინეთისთვის მიცემა საბოლოოდ ჩაჭრაა ამ შესაძლებლობის. და ეს არის ერთგვარი ბერკეტი, რომელიც გამოსაყენებელია იმისათვის, რომ უზარმაზარი გეოპოლიტიკური ფუნქციის დაკარგვის რისკის წინაშე არ აღმოჩნდეს ქვეყანა, როგორც „ქართული ოცნების“ დანატოვარი მემკვიდრეობის.

• ანაკლიის პროექტში, კერძო პარტნიორის შესარჩევ კონკურსში, ჩინურ-სინგაპურული კონსორციუმის უპირატეს მონაწილედ გამოცხადებიდან თითქმის ერთი წლის შემდეგ „ქართული ოცნების“ პირველი ვიცე-პრემიერმა ლევან დავითაშვილმა 8 აპრილს თქვა, რომ „შერჩევის პროცესი მიმდინარეობს და პროცესი ჯერ არ დასრულებულა“. ეს განცხადება რას ნიშნავს თქვენთვის?

ეს არის უკან დახევა. ეს იყო ძალიან მნიშვნელოვანი განცხადება, რაც მოჰყვა შედეგად იმ ძალიან ბევრ მცდელობას, რომელსაც ჩვენ ყველა ერთად ვახორციელებთ ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორებთან თანამშრომლობით, რომ როგორმე შევაყოვნოთ, დავაყოვნოთ, გავაჩეროთ, ეს ძალიან მძიმე გადაწყვეტილება და შესაბამისად ამ გადაწყვეტილებების შედეგები საქართველოსთვის, რაც ანაკლიის ჩინელებისთვის გადაცემას შეიძლება მოჰყვეს.

პირველი შედეგი ჩვენ ვნახეთ სწორედ მაგ დღეს, როდესაც ამერიკის ელჩთან შეხვედრის შემდეგ ლევან დავითაშვილმა ერთგვარად უკან დაიხია – მანამდე თებერვალში, BMG-სთვის მიცემულ ინტერვიუში ლამის რიცხვებით გველაპარაკებოდა, როცა თქვა, რომ „აპრილის დასაწყისში ხელშეკრულებას გავაფორმებთო“.

უკან დახევა უკვე სახეზე გვაქვს. ეს ძალიან კარგია, მისასალმებელია და იმედია ეს ასე გაგრძელდება.

• ანაკლია დაახლოებით 40 კილომეტრით არის დაშორებული ოჩამჩირიდან. თქვენი აზრით, რა გავლენას მოახდენს რუსეთის ინტერესები ოჩამჩირეში (რუსეთი ცდილობს ოჩამჩირის პორტი მრავალფუნქციურ ლოჯისტიკურ ჰაბად აქციოს, როგორც სამხედრო, ისე კომერციული ხაზით) ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის პროექტზე?

ძალიან დიდს და ეს ძალიან სერიოზული პრობლემაა.

ზუსტად ამაშია ანაკლიის პორტის დასწრების მთელი ამოცანაც. 2020-ში ანაკლია რომ აშენებულიყო, გაცილებით მინიმალიზებული იქნებოდა საფრთხეები, რომელიც ოჩამჩირიდან შეიძლება მომდინარეობდეს. რაც უფრო იწელება ანაკლიის პორტის ამოქმედება, მით უფრო იზრდება საფრთხეები.

თუ ჩვენ დაგვასწრო რუსეთმა და ოჩამჩირეში სრულფასოვანი, დასრულებული ვერსია შემოგვთავაზეს პორტის, ეს იქნება სერიოზული გამოწვევა, ნებისმიერი, საკუთარი თავის პატივისმცემელი კომპანიისთვის, გადაწყვიტოს შემოვიდეს ანაკლიაში.

ჩვენ რეალურად ვლაპარაკობთ ძალიან მცირე დაშორებაზე, ამ ორ წერტილს შორის, რაც უსაფრთხოებისთვის შეიძლება სერიოზული პრობლემების მატარებელი იყოს.

მე იმედი მაქვს, რომ იმ ფონზე, რაც მსოფლიოში ხდება და იმ უბედურებების კვალობაზე, რომელშიც რუსეთმა საკუთარი თავი გახვია, მათ უბრალოდ ადამიანური და ფინანსური რესურსი არ ეყოფათ იმისათვის, რომ ოჩამჩირეს სრულფასოვნად მიხედონ და იქ პორტი საბოლოოდ რეალიზდეს. ეს იქნება სერიოზული უსაფრთხოების გამოწვევა, არ არის გადაულახავი, მაგრამ პრობლემა იქნება.

• შავი ზღვის 6 ქვეყნიდან (საქართველო, თურქეთი, უკრაინა, ბულგარეთი, რუმინეთი და რუსეთი), შავი ზღვის უსაფრთხოებას საფრთხეს რეალურად უქმნის რუსეთი. ამასთან, რუსეთი ცდილობს ოჩამჩირის პორტი მრავალფუნქციურ ლოჯისტიკურ ჰაბად აქციოს, როგორც სამხედრო, ისე კომერციული ხაზით. რა გავლენა ექნება ამას საქართველოს შავი ზღვის უსაფრთხოებაზე?

ნებისმიერი ახალი რუსული სამხედრო წერტილის გაჩენა ნებისმიერ გეოგრაფიაში არის უსაფრთხოების გამოწვევა ცივილიზებული სამყაროსთვის. ეს უდავოა. შავ ზღვაზე თუ ვისაუბრებთ, ყველაფერი დიდწილად იქნება დამოკიდებული იმაზე, რით დასრულდება ყირიმის თემა.

თუ ყირიმზე სრული პატრონაჟი აიღო რუსეთმა და საკუთარი ამოცანის შესრულებას მიაღწია, რა თქმა უნდა, ისევ და ისევ იმის გათვალისწინებით, რომ მათი რესურსები შეზღუდულია, ისინი შავ ზღვაზე ორი, სრულფასოვანი პორტისთვის იმ ფუნქციის მიცემას ვერ შეძლებენ, რაც ამ ტიპის პორტს უნდა ჰქონდეს.

ამიტომ არსებობს მოლოდინი, რომ რუსების მობილიზება მოხდება ყირიმის მიმართულებით და იქ უკვე არსებული ინფრასტრუქტურის გაძლიერება, გამყარება, გაფართოებაზე.

მაგრამ ეს იმ პირობებში, თუკი იქ რამე ტიპის ლეგიტიმაციას მიაღწიეს. მე იმედი მაქვს, რომ ეს არ მოხდება, მაგრამ თუ ეს მოხდა, ტვირთების მაქსიმალურ მობილიზებას და გადაზიდვას გამოიწვევს ყირიმისკენ. დროის რაღაცა მონაკვეთში მაინც. სხვა ტერიტორიებისთვის და წერტილებისთვის მათ რესურსები არ ეყოფათ, მაგრამ ეს საშუალოვადიანი თემაა. გრძელვადიანად უფრო ფართო კონტექსტში უნდა დავინახოთ ეს საკითხი.

ოჩამჩირე იქნება ეს თუ გუდაუთა, ყველაფერი იმაზეა დამოკიდებული, ამ წუთას უკრაინასთან რა გადაწყვეტილებები იქნება მიღებული და მერე ამ ფონზე ეს რა გავლენას მოახდენს აფხაზეთთან, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებთან დაკავშირებულ მისაღებ გადაწყვეტილებებზე.

ერთი დიდი სურათის ნაწილი ვართ ჩვენც. ისე ვერ იქნება, რომ საქართველომ თავის გზით იაროს და მთელმა დანარჩენმა სამყარომ – თავისი გზით. ამიტომ იმაზე მეტად გადაება უკრაინა-საქართველოს თემა ერთმანეთს, ვიდრე ეს ვინმეს წარმოედგინა თუნდაც ომის დაწყების მომენტში.

დაველოდოთ, როგორც ჩანს, პროცესი იმდენად სწრაფად მიმდინარეობს, რაღაც შემთხვევაში შუალედური გადაწყვეტები შემდეგი ერთი თვის განმავლობაში სახეზე იქნება.

• შავი ზღვა ნატოს ალიანსისთვის ისევ სტრატეგიული მნიშვნელობის რეგიონია? თუ კი, ეს როგორ აისახება ჩვენზე?

2016 წელს, ვარშავის სამიტზე აღიარა ნატომ საბოლოოდ შავი ზღვის, როგორც მისთვის სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი ზღვის კონცეფცია. 2016 წლის დეკლარაციის თითქმის ნახევარი მიეძღვნა შავ ზღვას და ეს იყო მნიშვნელოვანი გარღვევა ჩვენთვის და ძალიან სასარგებლო. იმის შემდეგ, სამწუხაროდ, კონკრეტული ქმედებების თვალსაზრისით დიდად არაფერი მომხდარა. უკრაინაში აგრესიის პირობებში პრობლემა უფრო დამძიმდა.

წინ არის ნატოს სამიტი. ჯერჯერობით დოკუმენტები არაა ცნობილი. ვფიქრობ, ამის მიზეზი ისიც არის, რაზეც ვისაუბრე. ბევრი რამე იქნება იმაზე დამოკიდებული, აშშ-ის ახალი ადმინისტრაცია საბოლოოდ რა პოზიციაზე ჩამოყალიბდება უკრაინასთან დაკავშირებით. როგორ დასრულდება რუსული აგრესია – შუალედური მოგვარებით, ცეცხლის შეწყვეტით თუ კონფლიქტის გაყინვით.

ვფიქრობ, ეს არის მიზეზი, რატომაც სამიტამდე ორი თვით ადრე არ ვიცით არაფერი. არცერთი დოკუმენტის პროექტიც კი არაა ცნობილი. დარწმუნებული ვარ, ჰააგის სამიტის დოკუმენტებში შავი ზღვა აუცილებლად მოხვდება, მაგრამ როგორ მოხვდება და მისი პოზიციონირება რა იქნება: იქნება იმავე ხაზის გაგრძელება, რაც ვარშავაში დადასტურდა, იქნება გადახვევა ამ ხაზიდან ან უფრო მეტი ან უფრო ნაკლები მნიშვნელობის მინიჭება -ეს იქნება დამოკიდებული აუცილებლად იმაზე, ამ ერთი თვის განმავლობაში ვაშინგტონის პოზიციები როგორ ჩამოყალიბდება უკრაინასთან, ყირიმთან მიმართებაში.

• ჩინეთის ინტერესი მსხვილი უცხოური ინფრასტრუქტურული პროექტების მიმართ რაზე მიანიშნებს? რისთვის სჭირდება ჩინეთს ინფრასტრუქტურული პროექტები საქართველოში?

ვფიქრობ, დღეს ეს ისეა ნათელი, როგორც არასდროს. ტრამპის ადმინისტრაციის პირობებში ყველაზე კარგად გამოჩნდა რამხელა ფუნქცია აქვს ვაჭრობას საერთაშორისო პოლიტიკაში და სახელმწიფოების გეოპოლიტიკურ პოზიციონირებასთან მიმართებაში. გასაგებია, რომ რუსეთი ისევ ტანკებით იბრძვის, მაგრამ რუსეთის გარდა პრაქტიკულად ტანკებით აღარავინ არ იბრძვის. ბრძოლის იარაღები და ინსტრუმენტები ძირითადად გადის ეკონომიკურ, სავაჭრო, საინფორმაციო, ტექნოლოგიურ სივრცეებში. აქ, ამ სივრცეებში გადაინაცვლა ომში გამარჯვება-დამარცხების სტრატეგიებმა და წარმატება-წარუმატებლობის ფორმულებმა.

ჩინეთის გრძელვადიანი ამოცანები “ერთი სარტყელი, ერთი გზის ინიციატივა“(BRI) პროექტის გამოცხადების დროს გაცხადდა.

დღეს ყველაზე უფრო ნათლად ჩანს, რა შედეგების მოტანა შეეძლო მას, სრულფასოვნად რომ ამოქმედებულიყო 2016 წლიდან. 10 წლის განმავლობაში ისინი პრაქტიკულად სრულ ეკონომიკურ დომინაციას მოიპოვებდნენ, მინიმუმ ორ კონტინენტზე – აფრიკასა და ლათინურ ამერიკაზე და მნიშვნელოვანწილად, ასევე, ევრაზიაზე.

ჩინელებმა ვერ შეძლეს იმ ამბიციური გეგმის განხორციელება, რომელიც მაშინ ჰქონდათ დასახული. ახლა რეალურად სხვა ვითარებაა, ვიდრე ეს იმ ქაღალდებზე ეწერა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ არ მოქმედებდნენ.

მართალია, ვერ იმოქმედეს იმ გაქანებით, მაგრამ საკმაოდ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს და მნიშვნელოვანი დომინაცია მოიპოვეს მსოფლიოში მთავარ ინფრასტრუქტურაზე: იქნება ეს გზები, სარკინიგზო მიმოსვლა, პორტები… უამრავი წერტილია დედამიწაზე, სადაც როგორი ურთიერთობები იქნება ჩინეთსა და სხვა მთავარ მოთამაშეებს შორის, ამით განისაზღვრება ის, თუ იმ სხვა მოთამაშეების სავაჭრო პოტენციალი რა იქნება. იმიტომ, რომ უბრალოდ არ გაატარებს ტვირთს, ან რაღაცა ტიპის სანქციებს შემოიღებს, ან განსხვავებულ ტარიფებს შემოიღებს…

ვფიქრობ, რომ რაც უფრო სწრაფად გამოფხიზლდება ევროკავშირი, როგორც რუსეთთან, ისე ჩინეთთან ურთიერთობაში, პრაგმატული, საკუთარი უპირატესობით ნაკარნახევი პოლიტიკის წარმოების წარმატებისთვის, მით უფრო ნაკლები პრობლემები ექნება ხვალ და ზეგ სამყაროს ავტორიტარული სახელმწიფოების მომძლავრების შესაჩერებლად.

თუ ყველაფერი იმ სცენარით წარიმართა, როგორც ახლა მიდის, ერთი წუთით უკრაინის თემა რომ გვერდზე გადავდოთ, [ჩვენი მთავარი ტკივილი ეგ არის] და სხვა დანარჩენ საკითხებს შევხედოთ, იგივე ჩინეთთან სატარიფო პოლიტიკა, საგარეო დახმარება და ა.შ. – 4 წლის შემდეგ ევროპა იქნება მადლიერი, ტრამპის და მისი ადმინისტრაციის, რადგან გაცილებით უფრო ძლიერი იქნება 4 წლის თავზე ევროკავშირი, ვიდრე გუშინ. მოტივაცია გაუჩნდა მას, რომ საკუთარი პოტენციალი და სიძლიერე აჩვენოს, დაამტკიცოს, წინა პლანზე წამოწიოს. მიძინების ფაზა დამთავრდა.

ამიტომ ეს არ არის ცუდი ამბავი. მაგრამ ახლა ჩვენი პრობლემაა მთავარი, ამ ყველაფერს ძალიან მძიმე შედეგები შეიძლება ჰქონდეს ჩვენნაირი, წინა ხაზზე მყოფი ქვეყნებისთვის.

• საქართველო თავისი მდებარეობით, პორტებით და შუა დერეფნის სატრანზიტო მარშრუტით, შუა აზიის ქვეყნებს (მაგალითად, ყაზახეთს) აკავშირებს ევროკავშირის ბაზართან. თუ ანაკლიაში ჩინეთი შემოვიდა მაღალი წილით, რას ცვლის ეს ჩინეთისთვის, რას ცვლის ევროკავშირისთვის და რას ცვლის საქართველოსთვის?

იმათთვის არაფერს ცვლის, ჩვენთვის ცვლის. არ ცვლის იმიტომ, რომ გასაგებია – ჩინეთის პოზიციები მყარდება, ევროკავშირის მყარდება, შუა დერეფანი, ისევე როგორც ჩრდილოეთის დერეფანი, ავტორიტარული მმართველობის ქვეშ გადადის. ჩრდილოეთის დერეფანი რატომ არ უნდა ცივილიზებულ, დემოკრატიულ სამყაროს? იმიტომ, რომ ჩრდილოეთის დერეფანზე უპირატესობა აქვს რუსეთს და არ უნდა რუსეთის შანტაჟის ქვეშ იყოს.

თუ შუა დერეფანიც ასევე ავტორიტარული სახელმწიფოს დომინაციის ქვეშ გადავიდა, ხვალ და ზეგ ეს საკითხიც დადგება, რომ უკვე ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის შანტაჟის ქვეშ არ უნდათ ყოფნა. ჩვენთვის ცვლის ყველაფერს, თორემ დასავლეთისა და ჩინეთისთვის – არა.

ამ შემთხვევაში საქართველო უღალატებს დასავლეთს, ერთმნიშვნელოვნად აირჩევს მხარეს და ჩადგება ავტორიტარიზმის ჯაჭვში. ყველაზე სერიოზული ცვლილება იქნება ჩვენთვის, როდესაც ყველანაირი ინტერესი და სტრატეგიული კავშირები საქართველოსთან მიმართებაში წარსულის კუთვნილება გახდება. მაგ შემთხვევაში რა ფასი აქვს საქართველოს? განსაკუთრებით იმ ტიპის სამყაროში, როგორიც ტრამპის მმართველობის პირობებში იქმნება, როდესაც ყველაფერი ითვლება და ეს პოლიტიკა უკიდურესად პრაგმატული გახდა.

ამიტომ ჩვენთვის სამყარო ამობრუნდება, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.

• უშვებთ, რომ შეიძლება საქართველოს მთავრობამ ჩინურ-სინგაპურულ კონსორციუმთან მოაწეროს ხელშეკრულებას ხელი? 

ეს ძალიან რთული კითხვაა. იმდენად უპასუხისმგებლოა თბილისში ის ხალხი, ვინც თავის თავს ხელისუფლებას ეძახის, იმდენად კონცენტრირებული არიან ძალაუფლების შენარჩუნებაზე და არა ამ ქვეყნის გრძელვადიან ამოცანებზე, რომ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს. მაგრამ ჩემი ამოცანა პირადად ის არის, რომ მათაც, ვაშინგტონსაც დავანახოთ, რომ მსგავსი გადაწყვეტილება საბოლოოდ ყველას გაანადგურებს, მათ შორის ქართულ სახელმწიფოსთან დაკავშირებით „ქართული ოცნების“ ინტერესებსაც.

მათ ხომ [„ოცნებას“] სახელმწიფო არ აინტერესებთ. მათ აინტერესებთ საკუთარი თავი ძალაუფლებაში. თუმცა ვფიქრობ, ისინიც უნდა ხედავდნენ, რომ ამ ძალაუფლებას დაკარგავენ, თუ საქართველოს ფასი გაუფასურდება საერთაშორისო ასპარეზზე. იმის გათვალისწინებით, რომ ყველაფერზე შეიძლება წავიდნენ, მაინც იმედი მაქვს, რომ პრაგმატიზმი გადაძალავს და დაინახავენ, რომ ყველაფერს კარგავენ ამ გადაწყვეტილების მიღებით.

მოკლე პერიოდში ამით კი შეიძლება ძალაუფლება შეინარჩუნონ, მაგრამ საბოლოოდ მაინც ყველაფერს დაკარგავენ.

ოკუპირებული აფხაზეთის დე ფაქტო ელჩი მოსკოვში რუსეთთან სამხედრო თანამშრომლობის გაფართოებას განიხილავს. „მინდა ხაზგასმით აღვნიშნო, რომ აფხაზეთი და რუსეთი გამჭვირვალედ განიხილავენ უსაფრთხოების ყველა ასპექტს… აფხაზეთის საზოგადოებას ესმის, რომ რუსეთთან სამხედრო თანამშრომლობის გაფართოება ჩვენი მშვიდობის გასაღებია“, – ამბობს რუსულ პროპაგანდისტულ მედია რია ნოვოსტისთან ინტერვიუში ალხას კვიცინია.

პროპაგანდისტი ჟურნალისტის კითხვაზე, განიხილავენ თუ არა სოხუმი და მოსკოვი აფხაზეთში მეორე რუსული სამხედრო ბაზის გახსნის შესაძლებლობას – ალხას კვიცინია პასუხობს:

„დღეს აფხაზეთის ტერიტორიაზე მე-7 რუსული სამხედრო ბაზაა განლაგებული, რაც უკვე არის სტაბილურობისა და უსაფრთხოების მთავარი ფაქტორი.

რაც შეეხება მეორე ბაზას, მსგავსი კითხვა პრესაში დაისვა საზღვაო თანამშრომლობის გაფართოების შესახებ შეთანხმებასთან დაკავშირებით. საუბარია ქალაქ ოჩამჩირეში სამხედრო საზღვაო ფლოტის სარემონტო-ტექნიკურ ბაზაზე. თუმცა ამას კლასიკური გაგებით „ახალ ბაზას“ არ დავარქმევდი. ყველაფერი ალიანსისა და სამხედრო თანამშრომლობის შესახებ 2009 წლის მოქმედი ორმხრივი შეთანხმებების ფარგლებში ხდება.

მინდა ხაზგასმით აღვნიშნო, რომ აფხაზეთი და რუსეთი გამჭვირვალედ განიხილავენ უსაფრთხოების ყველა ასპექტს.

რუსული ძალების არსებობა თავდაცვითი ხასიათისაა და მიზნად ისახავს პოტენციური აგრესიის შეკავებას. ჩვენ გვახსოვს, რომ საქართველო კვლავ უარს ამბობს ძალის გამოუყენებლობის შესახებ იურიდიულად სავალდებულო შეთანხმების ხელმოწერაზე და, შესაბამისად, ასეთი სიფრთხილის ზომები გამართლებულია. აფხაზურ საზოგადოებას ესმის, რომ რუსეთთან სამხედრო თანამშრომლობის გაფართოება ჩვენი მშვიდობის გასაღებია“, – ამბობს კვიცინია.

22 აპრილს ოკუპირებული აფხაზეთის დე ფაქტო საგარეო საქმეთა ახალმა მინისტრმა ოლეგ ბარციცმა, რუსულ პროპაგანდისტულ მედია Tass-თან საუბრისას თქვა, რომ საქართველომ უნდა გააუქმოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ და ხელი მოაწეროს შეთანხმებას აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან ძალის გამოუყენებლობის შესახებ.

---

მთავარ ფოტოზე სოხუმი | წყარო apsnypress

სალომე ზურაბიშვილის განცხადებით, „წინააღმდეგობის პლატფორმამ“ უცხოეთში წერილი დააგზავნა, სადაც ქართველი საზოგადოების მთავარი მოთხოვნებია გაჟღერებული. მათ შორისაა: არალეგიტიმური ხელისუფლების არაღიარება, საზოგადოების მხარდაჭერის გაგრძელება და ახალი არჩევნების მოთხოვნა.

ამის შესახებ საქართველოს მეხუთე პრეზიდენტმა დღეს, 24 აპრილს განაცხადა ბრიფინგზე.

„ასევე, ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნაა პატიმრების გათავისუფლება. ეს უკვე დიდხანს გრძელდება. მიუღებელია, რომ ცივილიზებულ ქვეყანაში, ჩვენ კიდევ ვთვლით ჩვენს თავს ცივილიზებულ ქვეყნად, ასე უსამართლოდ ისხდნენ ციხეში ახალგაზრდები თუ არა ახალგაზრდები.

კიდევ ერთხელ მინდა ხაზი გავუსვა იმას, რომ მზია ამაღლობელის საკითხიც ასევე, დგას წინა პლანზე, როგორც ჟურნალისტის და არავის არ უნდა დავავიწყოთ მისი სახელი, ამ ძალიან რთულ პირობებში მყოფის“, – განაცხადა სალომე ზურაბიშვილმა.

პროფესიით ჟურნალისტია და საქართველოდან წასვლამდე პროფესიით მუშაობდა. 33 წლის თამარ ღამბაშიძე გამოცემა On.ge-ს ყოფილი მთავარი რედაქტორია. ის ახლა ემიგრანტია და ბოლო რამდენიმე წელია ამერიკაში ცხოვრობს.

თამარმა „ბათუმელებს“ უამბო, რატომ გადაწყვიტა ემიგრაციაში წასვლა; რატომ იყო მისთვის პრინციპულად მნიშვნელოვანი 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობა და როგორი იყო საპარლამენტო არჩევნების დღე ნიუ იორკში.

• თამარ, რატომ და როდის გადაწყვიტეთ ემიგრაციაში წასვლა?

„ამერიკაში პირველად დაახლოებით 12 წლის წინ წავედი, მაშინ ბოლომდე არ მქონდა გადაწყვეტილი, რომ ემიგრაციის არჩევა მომიწევდა. უფრო მოგზაურობის სახე ჰქონდა პირველ ჩამოსვლას ამერიკაში. 22 წლის ვიყავი მაშინ. რამდენიმე თვეში დავბრუნდი საქართველოში, იმიტომ, რომ არ ვიყავი მზად ემიგრაციისთვის.

ჩემი პიროვნული და პროფესიული გზა დაკავშირებული იყო მთლიანად ჩემს ქვეყანასთან.

საქართველოში დაბრუნებულმა მალევე დავიწყე ჟურნალისტად მუშაობა. შემდეგ რედაქტორი გავხდი და საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკური თუ სოციალური მოვლენების ცენტრში ვიყავი ყოველთვის. მაშინ ისეთი სიტუაცია იყო, რომ აქტივისტებად ვერ ვგრძნობდით თავს. რაც უფრო შეზღუდეს ჩვენი, როგორც ჟურნალისტების და მედია წარმომადგენლების უფლებები, მით უფრო მივუახლოვდით იმ რეალობას, რასაც ახლა ვუყურებთ…

ის დაცულობა, რაც ჟურნალისტს აქვს ყველგან, ომშიც კი დაცულად გრძნობენ თავს, ჩვენ არ გვქონდა. საქართველოში ჟურნალისტების დაუცველობა მაშინაც იგრძნობოდა, მაგრამ არა ისე მძაფრად, როგორც დღეს.

ერთ-ერთი პირველი მანიშნებელი, რომ სახელმწიფოს ინტერესი ჟურნალისტების დაცვა არ იყო, 2021 წლის 5 ივლისი იყო. ჩემი მეგობრები, ჩემი ძალიან ბევრი კოლეგა მაშინ თავდასხმის მსხვერპლი გახდა. გასაშუქებლად იყვნენ გამოსული, სამართალდამცავებმა კი მაშინ ხელი შეუწყვეს ჟურნალისტების ჯგუფურად ცემას. ამას შეეწირა კიდეც ოპერატორი ლექსო ლაშქარავა.

უშუალოდ 5 ივლისს, ცხადია, ვერანაირ გადაწყვეტილებას ვერ მივიღებდი და არც მიფიქრია მაშინ, რომ ემიგრაციაში უნდა წავსულიყავი, მაგრამ ეს იყო ის დღე, როცა დაუცველობის და საფრთხის შეგრძნება კიდევ უფრო გამძაფრდა პირადად ჩემთვის, თანამშრომლებისთვის, სხვა კოლეგებისთვის…

მახსოვს, რომ ქუჩაში გასვლა რამდენიმე დღის განმავლობაში მიჭირდა. ეს ის პერიოდი იყო, როცა სავალდებულო აღარ იყო უკვე პირბადის ტარება მეტროში, მაგრამ დიდი პირბადით და სათვალეებით ვმოძრაობდი, იმიტომ, რომ საფრთხეს ვგრძნობდი. ჩემი სახლიდანაც მეტროში რომ ჩავდიოდი, ან ტაქსით მივდიოდი სამსახურში, ვცდილობდი, პირდაპირ ჩემ სამსახურთან არ ჩამოვსულიყავი და ამან ძალიან იმოქმედა ფსიქოლოგიურად. აქედან ძალიან მალევე მივიღე ამერიკაში დაბრუნების გადაწყვეტილება.

ემიგრაციაში წამოსვლის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი სწორედ ეს იყო – უსაფრთხოების განცდის დაკარგვა, რისი ქონაც ყველას გვინდა ჩვენს ქვეყანაში.

• თქვენ შორიდან გიწევთ დააკვირდეთ პოლიტიკურ პროცესებს საქართველოში. რას ფიქრობთ, სად არის ახლა პროტესტი?

როდესაც ემიგრაციაში ხარ, სულ გაქვს განცდა, რომ საკმარისს ვეღარ აკეთებ, იმიტომ, რომ ფიზიკურად მოწყვეტილი ხარ შენს ქვეყანას, მეგობრებს, ოჯახის წევრებს, თანამებრძოლებს, ადამიანებს, რომლებსაც შეიძლება არც კი ვიცნობ, მაგრამ იმდენად გაერთიანებთ ერთი იდეა – ქვეყნის ევროპული მომავალი, ამ ადამიანებს უცხოებად არც მოვიაზრებ.

ამ ეტაპზე მე, როგორც ერთი რიგითი ემიგრანტი, მთლიანად ვიზიარებ ამ პროტესტს და ვუერთდები მოთხოვნებს, რომ ჩატარდეს ხელახალი საპარლამენტო არჩევნები და გაათავისუფლონ პოლიტპატიმრები – ადამიანები, რომელთა ერთადერთი დანაშაულიც სამშობლოს სიყვარული, თავისუფლებისთვის ბრძოლა და საქართველოსთვის იმ რეალობის შექმნაა, რომელსაც ეს ქვეყანა ისტორიულად იმსახურებს და რომლისკენაც სულ გვქონდა გეზი.

როდესაც ე.წ. რუსული კანონი დააბრუნეს, უკვე ვცხოვრობდი ნიუ ორკში და მარტივად შემეძლო მიმეღო მონაწილეობა სხვადასხვა აქციაში. აქ ემიგრანტების ჯგუფებიც არის და რამდენიმე ადამიანი ყოველთვის აორგანიზებდა ამ აქციებს გაეროს შენობასთან, საელჩოსთან და სხვა. ყველა აქციაზე მივდიოდით მე და ჩემი მეგობრები, მარტოც წავსულვარ…

• როგორი ფორმები აქვს თქვენს ჩართულობას ამ პროტესტში ემიგრაციიდან და როგორ აისახება ეს თქვენზე?

რაც არ უნდა გავაკეთო, არასდროს არ მაქვს იმის განცდა, რომ საკმარისს ვაკეთებ, იმიტომ, რომ ფიზიკური არ ყოფნა, ჩემი აზრით, ყველაზე დიდი დანაშაულია ასეთ დროს. ჩემი გადმოსახედიდან ოღონდ, ამას არ ვაზოგადებ სხვებზე. შინაგანი განცდა მაქვს, რომ იქ უნდა ვიყო, სადაც ჩემი სამშობლოს უკეთესი და დამსახურებული მომავლისთვის ჩემი მეგობრები იბრძვიან.

ჩემი ახლობლები აქციაზე რომ გადიან ხოლმე და ვსაუბრობთ, ხშირად უთქვამთ, არ ვიცით სახლში დავბრუნდებით თუ არაო. ეს განცდა იმდენად უცხო და თან გასაგებია ჩემთვის, იმის მიუხედავად, რომ მე პირადად ამას არ განვიცდი, იმდენად მესმის მათი… ამაზე რთული ცოტა რამ უნდა იყოს, როცა ზუსტად არ იცი, როგორ დამთავრდება ეს ბრძოლა.

მე ავირჩიე, რომ კონკრეტული მოლოდინები არ მქონდეს, იმიტომ, რომ ჩემი ხედვით, მთავარი ბრძოლა არის ყოველდღიური ბრძოლა – ყოველი დღე, როდესაც გარეთ გადიან მოქალაქეები და უწყვეტი პროტესტის გზას აგრძელებენ, როცა არ წყვეტენ ღირებულებებისთვის, თავისუფლებისთვის ბრძოლას, რასაც საქართველო და საქართველოში მყოფი ადამიანები იმსახურებენ საკუთარ ტერიტორიაზე. მთავარია ყოველდღიური გადარჩენა, რაც ფსიქოლოგიურად ძალიან რთულია, ალბათ.

რთულია, როცა ყოველდღე შენს მეგობრებს, ახლობლებს, თანამებრძოლებს აპატიმრებენ, სცემენ, უსამართლოდ ექცევიან და ეს ერთი მთლიანი სისტემა სამართალდამცავების, პარლამენტარების, ადამიანების, რომლებიც ჩვენ უნდა გვემსახურებოდნენ და ხალხის კეთილდღეობისთვის იბრძოდნენ, მათ წინააღმდეგ იბრძვიან.

ეს შორიდანაც ძალიან რთული საყურებელია, მაგრამ ადგილზე ვინც არიან, იმ ადამიანებისთვის კიდევ უფრო რთულია და ამ ყველაფრის ფონზე ბრძოლის არ შეწყვეტა და ყოველდღიურად სახლიდან გასვლა ისე, რომ არ იცი, დაბრუნდები თუ არა, ჩემთვის არის უდიდესი გმირობის ტოლფასი და თან, ეს მებრძოლები არიან ჩვეულებრივი ადამიანები, ჩემი მეგობრები, რომელთაც იგივე რაღაცები უყვართ და უხარიათ, რაც მე.

როცა ერთად ვცხოვრობდით, საქართველოში ვიყავი, ერთად გავდიოდით ამ ყველაფერს და ახლა მათი რეალობა იმდენად არასტაბილურია… ამ ბრძოლის მიზანი უფრო დიდი გახდა, ვიდრე ყოველდღიურობა. ადამიანებს აღარ აქვთ ის „ფუფუნება“ რასაც იმსახურებენ – კინოში წასვლა, მუსიკის მოსმენა… მშვიდი ყოველდღიური ცხოვრება აღარ აქვთ.

არ მაქვს განცდა, რომ აქედან პროტესტში ჩართვა შეედრება იმას, რასაც მანდ ადამიანები აკეთებენ, თუმცა ჩემი ყოველი დღე იწყება ინფორმაციის მიღებით. დილა თენდება თუ არა, ეს ჩვევა მაქვს, რომ ვამოწმებ ქართულ ამბებს. აქამდეც ასე იყო, მაგრამ ამ სიხშირით და ინტენსივობით, არასდროს.

• რას გრძნობთ, როცა უყურებთ კადრებს, როგორ სცემენ აქციის მშვიდობიან მონაწილეებს, როგორ აჯარიმებენ უსამართლონ? როგორ დაიჭირეს ჟურნალისტი მზია ამაღლობელი და უკანონო პატიმრობაში ტოვებენ?

ძალიან რთულია ამ კადრების ნახვა.

ერთხელ, მახსოვს, დილით ადრე, სამსახურში წასვლამდე გავიგე, რომ ჩემს მეგობარს აპატიმრებდნენ. ვიდეოების ნახვამ იმდენად ჩამითრია, რომ სულ დამავიწყდა ჩემი ცხოვრება, პასუხისმგებლობები, რაც დღევანდელ რეალობაში, აქ და ახლა მაქვს. გარეთ რომ გავედი, ამერიკელები დავინახე, რომლებიც თავიანთი ცხოვრებით ცხოვრობენ და წარმოდგენა არ აქვთ რა ხდება შენს გულში… ცრემლებს ვერ ვიჩერებდი. ვგრძნობდი, რომ ვიყავი ძალიან არასწორ დროს, არასწორ ადგილას.

ამ დროს, როცა მთლიანად მოცული ხარ იმ ამბებით, რაც შენს ქვეყანაში, შენი საყვარელი ადამიანების თავს ხდება, ძალიან რთულია განსხვავებულ რეალობაში ძველებურად ფუნქციონირება შეძლო.

მე მომიწია ჩემს ცხოვრებაში ბევრი დროის გამოთავისუფლება, თუნდაც სხვადასხვა სამსახურზე უარის თქმა, ჩემი სამუშაო დროის შემცირება, რადგან ჩემზე ფსიქოლოგიურად იმოქმედა იმან, რაც ხდება საქართველოში და დღემდე ასე გრძელდება.

ამერიკაში ჩატარებული ყველა საპროტესტო აქციის მიზანი ის იყო, რომ საქართველოში ეგრძნოთ ემიგრანტების მხარდაჭერა. ეგრძნოთ, რომ შორს ვართ, მაგრამ მაინც თქვენთან ვართ, თქვენს გვერდით ვართ. ფულიც შეგროვდა, რაც აქტივისტებთან გამოიგზავნა. რაც შეგვეძლო აქედან – ვაკეთებდით.

მახსოვს, ერთ-ერთ აქციაზე მივედი და გავაკეთე ბანერი ზურაბ ჟვანიას ციტატის, იმიტომ, რომ ერთ-ერთი მთავარი ღირებულება, რაც არის ჩვენი, ეს არის ჩვენი ევროპული მომავალი, რასაც უფრო და უფრო გვაშორებს „ქართული ოცნების“ რეჟიმი.

არჩევნებამდე სხვა მოლოდინები გვქონდა და იმედიანად ვიყავით.

• გასული წლის საპარლამენტო არჩევნებში თუ მოახერხეთ მონაწილეობის მიღება? ხომ არ გაქვთ განცდა, რომ თქვენი ხმა დაკარგულია?

კარგად მახსოვს ეს დღე. მეგობრებთან ერთად დილის 7 საათიდან ვიყავი საელჩოსთან.

8-ზე იხსნებოდა საარჩევნო უბანი და უკვე საკმაოდ დიდი რიგი იყო. დაახლოებით 2-3 საათში შევძელი ხმის მიცემა. იმედიანი შეგრძნება მქონდა, იმიტომ, რომ ვუყურებდი, როგორ მოდიოდა უწყვეტად ადამიანების ნაკადი.

ძალიან ბევრი ემიგრანტი გავიცანი, სხვადასხვა შტატიდან ჩამოსულები, ვინც მართლა მთელი დღის განმავლობაში, 6-7 საათი იდგა რიგში. ზოგმა 11 საათი იარა მანქანით სხვა შტატიდან, რომ ხმის მისაცემად ჩამოსულიყო, რადგან ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უბანი, რომელიც აქ გახსნეს, ნიუ იორკში იყო.

მინდა წარმოიდგინოთ ძალიან, ძალიან გრძელი რიგი. გადაჭედილი იყო იქაურობა, გზაც კი გადაიკეტა საკონსულოს წინ. ადამიანები ელოდნენ, როდის შეძლებდნენ უბანზე შესვლას და ხმის მიცემას. თითქმის ყველა ბოლომდე დარჩა.

იმის მიუხედავად, რომ უბანი 8 საათზე უნდა დაკეტილიყო, ბოლო ადამიანმა, მე მგონი, 11-ის თუ თორმეტის ნახევარზე მისცა ხმა. მთელი დღის განმავლობაში ამ ადამიანების გარშემო ვტრიალებდი და მათ ვესაუბრებოდი. ყველამ, ვინც ემიგრაციაშია, კარგად იცის ემიგრაციის სირთულეებზე და ისიც, რომ ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი არჩევნები საქართველოს ისტორიაში. ეს იყო ჩვენთვის იმედი, რომ რაღაცის შეცვლის შემდეგ უკან დაბრუნებას შევძლებდით.

ვინც უკან დაბრუნებას არ აპირებს, უნდოდათ თავიანთი ოჯახის წევრებისთვის და იქ მყოფი მეგობრებისთვის აერიდებინათ ის რთული გზა, რომლის გავლაც ემიგრაციაში უწევთ ადამიანებს. ბევრისთვის ემიგრაციაში წასვლა არჩევანია და ეს ფუფუნებაა, როდესაც ირჩევენ ადამიანები ემიგრაციაში წასვლას, მაგრამ ძალიან ბევრ ადამიანს [იძულებით] უწევს, რომ მოსწყდეს თავიანთ მშობლებს, დედმამიშვილებს, ოჯახს, შვილებს და ა.შ. იმისთვის, რომ უსამართლოდ არ აღმოჩნდნენ თუნდაც პოლიტიკური ანგარიშსწორების მსხვერპლი.

მახსოვს, რამდენიმე ადამიანი ამბობდა – აზრი აქვს აქ დგომას, იქნებ მთელი დღე ვიდგეთ და მაინც ვერ შევძლოთ ხმის მიცემაო. ვინც უბანზე მუშაობდნენ, ის ადამიანებიც და ადგილზე მყოფი ემიგრანტებიც, მათ ამშვიდებდნენ და ეუბნებოდნენ, რომ არ დაიკეტებოდა უბნები, სანამ ყველა ემიგრანტი ხმას არ მისცემდა და ასეც მოხდა.

მთელი დღის განმავლობაში, დილიდან ღამის 11-ის ნახევრამდე იქ ვიყავი. ბოლო სამი ადამიანი იყო დარჩენილი და სანამ ისინიც არ შევიდნენ და ხმა არ მისცეს, იქამდე გავჩერდი, ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად.

ქართველებთან ყოფნის შეგრძნება და ეს ერთიანობის განცდა, უსიტყვოდ რომ გესმით, რატომ აკეთებთ ამას და რისი არიდება გინდათ ქვეყნისთვის… ამაზე ბევრი ლაპარაკი არც გვიწევდა, იმიტომ, რომ ყველა ერთი მიზნისთვის ვიყავით არჩევნებზე მისული.

როცა ცესკოს შედეგები გამოქვეყნდა, აქ დაახლოებით 6 საათი იყო, თუ სწორად მახსოვს. ეს იყო ჩემთვის ყველაზე დიდი დარტყმა. მიმღებლობა არ მქონდა იმ რიცხვების, რაც იყო. ხალხმა, რომელიც არჩევნებზე მოვიდა აქ და ნახა ეს შედეგი, იცოდა, რომ ამ მოცემულობაში შეიძლება რაღაც არ შეცვლილიყო მათი ერთი ხმით, მაგრამ არც ერთ იქ მყოფ ადამიანს ფეხი არ მოუცვლია და ამ შედეგების გაგების შემდეგ კიდევ 4-5 საათი იდგენენ, რათა საკუთარი ხმა დაეფიქსირებინათ.

არჩევნების დღეს ვამბობდით, რომ პირველად არის ის დღე, როდესაც სევდიანი არ არის, რომ ემიგრაციაში ამდენი ქართველი ვართ წამოსული. ჩვენ გვახსოვს საქართველო და არ არსებობს უფრო დიდი კომფორტი, ვიდრე არჩევნებზე წასვლაა. მართლა ისეთი ადამიანები შემხვდნენ, რომლებსაც სამსაათიანი შუალედი ჰქონდათ მხოლოდ ფრენამდე, მეორე დღეს სამსახურში უნდა წასულიყვნენ. მათ ბილეთები უუქმდებოდნენ, მაგრამ ესეც კი გადადეს. გადადეს მათი ყოველდღიურობა და გეგმები. საქართველოში მყოფი ადამიანები ამას ყოველდღიურად აკეთებენ.

ძალიან დიდი უსამართლობა იყო ის, რომ არ იყო საკმარისი საარჩევნო უბნები გახსნილი. ბევრმა ემიგრანტმა ამიტომაც ვერ მიიღო არჩევნებში მონაწილეობა. ბევრი ასაკოვანი ქართველიც ცხოვრობს უცხოეთში, მათ შეიძლება უბრალოდ ვერ მოახერხეს ორგანიზება, რამდენიმე დღით სადმე წასვლა, არჩევნებში მონაწილეობისთვის… ბევრი მოქალაქე სხვადასხვა შტატში გაერთიანდნენ ჯგუფებად და ასე ერთად წამოვიდნენ არჩევნებისთვის ნიუ იორკში.

• გაქვთ თუ არა განცდა, რომ თქვენი ხმა დაიკარგა? თუ გქონდათ იმედგაცრუება?

მე მგონია, რომ ემიგრანტების ხმა ყველაზე ნაკლებად დაიკარგა არჩევნებში, ჩვენი ხმა ვერ გაყალბდა.

საქართველოში ჩატარებულ არჩევნებზე არ მაქვს განცდა, რომ არჩევნები არ გაყალბებულა და ეს მხოლოდ განცდა არ არის, ცხადია. ძალიან ბევრი არგუმენტი არსებობს, რატომ იყო ეს არჩევნები არასამართლიანად ჩატარებული და დღეს ისინი, ვინც საკუთარ თავს მთავრობას უწოდებს, რატომ არიან არალეგიტიმურები.

რაც შეეხება იმედგაცრუებას, თანდათან კიდევ უფრო მეტად არ მქონდა მიმღებლობა იმ რეალობის, რაც დადგა, რადგან არ ასახავდა ცესკოს მიერ გამოცხადებული შედეგები საქართველოს რეალობას და იმ ადამიანების მოსაზრებებს, რომელთაც პირადად ვიცნობ. არ ვაფასებ მცირე „ბაბლიდან“, თუ რას ფიქრობენ ადამიანები. ჩემ გარშემო ყველაზე არაპოლიტიკური ადამიანებიც კი, მახსოვს, როგორი დარწმუნებულები იყვნენ, რომ „ქართული ოცნება“ აღარ უნდა დაბრუნებულიყო პარლამენტში, განსაკუთრებით ამ მოცემულობით.

• ქვეყანაში 60-მდე პოლიტპატიმარი გვყავს, მათ შორისაა მზია ამაღლობელი. რას ამბობს ეს ფაქტი თქვენთვის?

მზია ამაღლობელი, ჩემი გადმოსახედიდან, თავისი საქმის პროფესიონალი, ღირსეული ადამიანია. გული მწყდება, რომ ერთ სფეროში ვმუშაობდით ამდენი ხანი და გადაკვეთა არ მქონია, არ ვიცნობ პირადად.

ჩემთვის ის გმირია, რომელიც უსამართლოდ ჰყავს რეჟიმს დატყვევებული. ადამიანების ცხოვრებას ანიავებენ, რაც მხოლოდ მზია ამაღლობელს არ ეხება, ცხადია, ეხება რეჟიმის სხვა პატიმრების ცხოვრებასაც. სხვადასხვა ასაკის, მათ შორის ახალგაზრდების. ერთნაირი ემპათია მაქვს ყველა პოლიტპატიმრის მიმართ.

ვნახე ზვიად ცეცხლაძის წერილი – 6 წელს მომისჯიან ნეტა თუ 9 წელს და ამდენი წლის განმავლობაში დედას და მამას რომ არ ვნახავ, როგორი იქნებიანო, ან იმ გოგოსთან ერთად გასატარებელ წლებს რომ ციხეში გავატარებო… ძალიან დამასევდიანა.

• გაქვთ რაიმე სათქმელი „ქართული ოცნების“ წევრებთან?

ვეტყოდი, რომ საქართველო მათი არ არის. საქართველო არის იმ ადამიანების, რომლებიც იბრძვიან. საქართველო არის ემიგრანტებისაც. ყველასია, ვისი დღესაც იწყება საქართველოზე ფიქრით და დარდით.

გვყავს ადამიანები, ვისაც საკუთარ ცხოვრებაზე წინ აქვთ დაყენებული ქვეყნის კეთილდღეობა. ადამიანებს უსამართლოდ ცხოვრებას აკარგვინებენ, არა მხოლოდ მათ ვგულისხმობ, ვინც ციხეში ჰყავთ. ამ ადამიანების ერთადერთი დანაშაული ისაა, რომ საკუთარი ქვეყანა უყვართ, საკუთარი სამშობლოსთვის იბრძვიან.

ვის უშვებს რეჟიმი ციხეში? სწორედ მათ.

ეს ხალხი არ უნდა იყოს ციხეში და მათ თავისუფლებას არ უნდა აღკვეთდეს ისეთი ადამიანები, რომლებიც წარმოადგენენ „ქართულ ოცნებას“ და როგორიცაა მათი დამფუძნებელი, ბიძინა ივანიშვილი. მგონია, რომ თავისუფლებაზე, საქართველოზე და ქართველ ხალხზე ძალიან არასწორი წარმოდგენა აქვს იმ პოლიტიკურ პარტიას, რომელიც ახლა საკუთარ თავს მმართველ პარტიას უწოდებს.

• აპირებთ დაბრუნებას საქართველოში? რა შემთხვევაში?

ჩემთვის ყველაზე რთულია ამ ყველაფრის შორიდან ყურება და სულ მახსენდება ხოლმე ცოტნე დადიანის მაგალითი, რომელმაც როცა გაიგო, რომ მის მეგობრებს აწამებდნენ, ვერ შეძლო მათგან შორს ყოფნა, მივიდა, მათ გვერდით დაწვა და თაფლი წაისვა.

ემიგრანტები ხშირად ვეუბნებით ჩვენს თავს, რომ ვერ გავხდით საკმარისი გმირები იმისთვის, რომ ჩვენს ქვეყანაში, როდესაც მას ყველაზე მეტად სჭირდება, ადგილზე ვიყოთ და ისე ვიბრძოლოთ მისი გათავისუფლებისთვის.

არ მაქვს ზუსტი პასუხი ამ კითხვაზე. ხშირად მითქვამს, რომ რა კარგი იქნებოდა, ახლა რომ შემეძლოს დაბრუნება ჩემს ქვეყანაში, სადაც დამხვდებოდა უსაფრთხო პირობები თავისუფლად მუშაობისთვის, მაგრამ როგორ შეიძლება ეს მოლოდინი მქონდეს მე, როგორც ჟურნალისტს, მაშინ, როდესაც მზია ამაღლობელი ციხეშია და უამრავ ჩემს კოლეგას პატიმრობა ემუქრება მხოლოდ იმიტომ, რომ საკუთარ თავს უცხო ქვეყნის აგენტებს არ უწოდებენ.

მოუსმინეთ ხმას: