ჟურნალისტები ომშიც კი დაცულად გრძნობენ თავს, მაგრამ არა საქართველოში – ემიგრანტი აშშ-დან

პროფესიით ჟურნალისტია და საქართველოდან წასვლამდე პროფესიით მუშაობდა. 33 წლის თამარ ღამბაშიძე გამოცემა On.ge-ს ყოფილი მთავარი რედაქტორია. ის ახლა ემიგრანტია და ბოლო რამდენიმე წელია ამერიკაში ცხოვრობს.

თამარმა „ბათუმელებს“ უამბო, რატომ გადაწყვიტა ემიგრაციაში წასვლა; რატომ იყო მისთვის პრინციპულად მნიშვნელოვანი 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობა და როგორი იყო საპარლამენტო არჩევნების დღე ნიუ იორკში.

• თამარ, რატომ და როდის გადაწყვიტეთ ემიგრაციაში წასვლა?

„ამერიკაში პირველად დაახლოებით 12 წლის წინ წავედი, მაშინ ბოლომდე არ მქონდა გადაწყვეტილი, რომ ემიგრაციის არჩევა მომიწევდა. უფრო მოგზაურობის სახე ჰქონდა პირველ ჩამოსვლას ამერიკაში. 22 წლის ვიყავი მაშინ. რამდენიმე თვეში დავბრუნდი საქართველოში, იმიტომ, რომ არ ვიყავი მზად ემიგრაციისთვის.

ჩემი პიროვნული და პროფესიული გზა დაკავშირებული იყო მთლიანად ჩემს ქვეყანასთან.

საქართველოში დაბრუნებულმა მალევე დავიწყე ჟურნალისტად მუშაობა. შემდეგ რედაქტორი გავხდი და საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკური თუ სოციალური მოვლენების ცენტრში ვიყავი ყოველთვის. მაშინ ისეთი სიტუაცია იყო, რომ აქტივისტებად ვერ ვგრძნობდით თავს. რაც უფრო შეზღუდეს ჩვენი, როგორც ჟურნალისტების და მედია წარმომადგენლების უფლებები, მით უფრო მივუახლოვდით იმ რეალობას, რასაც ახლა ვუყურებთ…

ის დაცულობა, რაც ჟურნალისტს აქვს ყველგან, ომშიც კი დაცულად გრძნობენ თავს, ჩვენ არ გვქონდა. საქართველოში ჟურნალისტების დაუცველობა მაშინაც იგრძნობოდა, მაგრამ არა ისე მძაფრად, როგორც დღეს.

ერთ-ერთი პირველი მანიშნებელი, რომ სახელმწიფოს ინტერესი ჟურნალისტების დაცვა არ იყო, 2021 წლის 5 ივლისი იყო. ჩემი მეგობრები, ჩემი ძალიან ბევრი კოლეგა მაშინ თავდასხმის მსხვერპლი გახდა. გასაშუქებლად იყვნენ გამოსული, სამართალდამცავებმა კი მაშინ ხელი შეუწყვეს ჟურნალისტების ჯგუფურად ცემას. ამას შეეწირა კიდეც ოპერატორი ლექსო ლაშქარავა.

უშუალოდ 5 ივლისს, ცხადია, ვერანაირ გადაწყვეტილებას ვერ მივიღებდი და არც მიფიქრია მაშინ, რომ ემიგრაციაში უნდა წავსულიყავი, მაგრამ ეს იყო ის დღე, როცა დაუცველობის და საფრთხის შეგრძნება კიდევ უფრო გამძაფრდა პირადად ჩემთვის, თანამშრომლებისთვის, სხვა კოლეგებისთვის…

მახსოვს, რომ ქუჩაში გასვლა რამდენიმე დღის განმავლობაში მიჭირდა. ეს ის პერიოდი იყო, როცა სავალდებულო აღარ იყო უკვე პირბადის ტარება მეტროში, მაგრამ დიდი პირბადით და სათვალეებით ვმოძრაობდი, იმიტომ, რომ საფრთხეს ვგრძნობდი. ჩემი სახლიდანაც მეტროში რომ ჩავდიოდი, ან ტაქსით მივდიოდი სამსახურში, ვცდილობდი, პირდაპირ ჩემ სამსახურთან არ ჩამოვსულიყავი და ამან ძალიან იმოქმედა ფსიქოლოგიურად. აქედან ძალიან მალევე მივიღე ამერიკაში დაბრუნების გადაწყვეტილება.

ემიგრაციაში წამოსვლის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი სწორედ ეს იყო – უსაფრთხოების განცდის დაკარგვა, რისი ქონაც ყველას გვინდა ჩვენს ქვეყანაში.

• თქვენ შორიდან გიწევთ დააკვირდეთ პოლიტიკურ პროცესებს საქართველოში. რას ფიქრობთ, სად არის ახლა პროტესტი?

როდესაც ემიგრაციაში ხარ, სულ გაქვს განცდა, რომ საკმარისს ვეღარ აკეთებ, იმიტომ, რომ ფიზიკურად მოწყვეტილი ხარ შენს ქვეყანას, მეგობრებს, ოჯახის წევრებს, თანამებრძოლებს, ადამიანებს, რომლებსაც შეიძლება არც კი ვიცნობ, მაგრამ იმდენად გაერთიანებთ ერთი იდეა – ქვეყნის ევროპული მომავალი, ამ ადამიანებს უცხოებად არც მოვიაზრებ.

ამ ეტაპზე მე, როგორც ერთი რიგითი ემიგრანტი, მთლიანად ვიზიარებ ამ პროტესტს და ვუერთდები მოთხოვნებს, რომ ჩატარდეს ხელახალი საპარლამენტო არჩევნები და გაათავისუფლონ პოლიტპატიმრები – ადამიანები, რომელთა ერთადერთი დანაშაულიც სამშობლოს სიყვარული, თავისუფლებისთვის ბრძოლა და საქართველოსთვის იმ რეალობის შექმნაა, რომელსაც ეს ქვეყანა ისტორიულად იმსახურებს და რომლისკენაც სულ გვქონდა გეზი.

როდესაც ე.წ. რუსული კანონი დააბრუნეს, უკვე ვცხოვრობდი ნიუ ორკში და მარტივად შემეძლო მიმეღო მონაწილეობა სხვადასხვა აქციაში. აქ ემიგრანტების ჯგუფებიც არის და რამდენიმე ადამიანი ყოველთვის აორგანიზებდა ამ აქციებს გაეროს შენობასთან, საელჩოსთან და სხვა. ყველა აქციაზე მივდიოდით მე და ჩემი მეგობრები, მარტოც წავსულვარ…

• როგორი ფორმები აქვს თქვენს ჩართულობას ამ პროტესტში ემიგრაციიდან და როგორ აისახება ეს თქვენზე?

რაც არ უნდა გავაკეთო, არასდროს არ მაქვს იმის განცდა, რომ საკმარისს ვაკეთებ, იმიტომ, რომ ფიზიკური არ ყოფნა, ჩემი აზრით, ყველაზე დიდი დანაშაულია ასეთ დროს. ჩემი გადმოსახედიდან ოღონდ, ამას არ ვაზოგადებ სხვებზე. შინაგანი განცდა მაქვს, რომ იქ უნდა ვიყო, სადაც ჩემი სამშობლოს უკეთესი და დამსახურებული მომავლისთვის ჩემი მეგობრები იბრძვიან.

ჩემი ახლობლები აქციაზე რომ გადიან ხოლმე და ვსაუბრობთ, ხშირად უთქვამთ, არ ვიცით სახლში დავბრუნდებით თუ არაო. ეს განცდა იმდენად უცხო და თან გასაგებია ჩემთვის, იმის მიუხედავად, რომ მე პირადად ამას არ განვიცდი, იმდენად მესმის მათი… ამაზე რთული ცოტა რამ უნდა იყოს, როცა ზუსტად არ იცი, როგორ დამთავრდება ეს ბრძოლა.

მე ავირჩიე, რომ კონკრეტული მოლოდინები არ მქონდეს, იმიტომ, რომ ჩემი ხედვით, მთავარი ბრძოლა არის ყოველდღიური ბრძოლა – ყოველი დღე, როდესაც გარეთ გადიან მოქალაქეები და უწყვეტი პროტესტის გზას აგრძელებენ, როცა არ წყვეტენ ღირებულებებისთვის, თავისუფლებისთვის ბრძოლას, რასაც საქართველო და საქართველოში მყოფი ადამიანები იმსახურებენ საკუთარ ტერიტორიაზე. მთავარია ყოველდღიური გადარჩენა, რაც ფსიქოლოგიურად ძალიან რთულია, ალბათ.

რთულია, როცა ყოველდღე შენს მეგობრებს, ახლობლებს, თანამებრძოლებს აპატიმრებენ, სცემენ, უსამართლოდ ექცევიან და ეს ერთი მთლიანი სისტემა სამართალდამცავების, პარლამენტარების, ადამიანების, რომლებიც ჩვენ უნდა გვემსახურებოდნენ და ხალხის კეთილდღეობისთვის იბრძოდნენ, მათ წინააღმდეგ იბრძვიან.

ეს შორიდანაც ძალიან რთული საყურებელია, მაგრამ ადგილზე ვინც არიან, იმ ადამიანებისთვის კიდევ უფრო რთულია და ამ ყველაფრის ფონზე ბრძოლის არ შეწყვეტა და ყოველდღიურად სახლიდან გასვლა ისე, რომ არ იცი, დაბრუნდები თუ არა, ჩემთვის არის უდიდესი გმირობის ტოლფასი და თან, ეს მებრძოლები არიან ჩვეულებრივი ადამიანები, ჩემი მეგობრები, რომელთაც იგივე რაღაცები უყვართ და უხარიათ, რაც მე.

როცა ერთად ვცხოვრობდით, საქართველოში ვიყავი, ერთად გავდიოდით ამ ყველაფერს და ახლა მათი რეალობა იმდენად არასტაბილურია… ამ ბრძოლის მიზანი უფრო დიდი გახდა, ვიდრე ყოველდღიურობა. ადამიანებს აღარ აქვთ ის „ფუფუნება“ რასაც იმსახურებენ – კინოში წასვლა, მუსიკის მოსმენა… მშვიდი ყოველდღიური ცხოვრება აღარ აქვთ.

არ მაქვს განცდა, რომ აქედან პროტესტში ჩართვა შეედრება იმას, რასაც მანდ ადამიანები აკეთებენ, თუმცა ჩემი ყოველი დღე იწყება ინფორმაციის მიღებით. დილა თენდება თუ არა, ეს ჩვევა მაქვს, რომ ვამოწმებ ქართულ ამბებს. აქამდეც ასე იყო, მაგრამ ამ სიხშირით და ინტენსივობით, არასდროს.

თამარ ღამბაშიძე

• რას გრძნობთ, როცა უყურებთ კადრებს, როგორ სცემენ აქციის მშვიდობიან მონაწილეებს, როგორ აჯარიმებენ უსამართლონ? როგორ დაიჭირეს ჟურნალისტი მზია ამაღლობელი და უკანონო პატიმრობაში ტოვებენ?

ძალიან რთულია ამ კადრების ნახვა.

ერთხელ, მახსოვს, დილით ადრე, სამსახურში წასვლამდე გავიგე, რომ ჩემს მეგობარს აპატიმრებდნენ. ვიდეოების ნახვამ იმდენად ჩამითრია, რომ სულ დამავიწყდა ჩემი ცხოვრება, პასუხისმგებლობები, რაც დღევანდელ რეალობაში, აქ და ახლა მაქვს. გარეთ რომ გავედი, ამერიკელები დავინახე, რომლებიც თავიანთი ცხოვრებით ცხოვრობენ და წარმოდგენა არ აქვთ რა ხდება შენს გულში… ცრემლებს ვერ ვიჩერებდი. ვგრძნობდი, რომ ვიყავი ძალიან არასწორ დროს, არასწორ ადგილას.

ამ დროს, როცა მთლიანად მოცული ხარ იმ ამბებით, რაც შენს ქვეყანაში, შენი საყვარელი ადამიანების თავს ხდება, ძალიან რთულია განსხვავებულ რეალობაში ძველებურად ფუნქციონირება შეძლო.

მე მომიწია ჩემს ცხოვრებაში ბევრი დროის გამოთავისუფლება, თუნდაც სხვადასხვა სამსახურზე უარის თქმა, ჩემი სამუშაო დროის შემცირება, რადგან ჩემზე ფსიქოლოგიურად იმოქმედა იმან, რაც ხდება საქართველოში და დღემდე ასე გრძელდება.

ამერიკაში ჩატარებული ყველა საპროტესტო აქციის მიზანი ის იყო, რომ საქართველოში ეგრძნოთ ემიგრანტების მხარდაჭერა. ეგრძნოთ, რომ შორს ვართ, მაგრამ მაინც თქვენთან ვართ, თქვენს გვერდით ვართ. ფულიც შეგროვდა, რაც აქტივისტებთან გამოიგზავნა. რაც შეგვეძლო აქედან – ვაკეთებდით.

მახსოვს, ერთ-ერთ აქციაზე მივედი და გავაკეთე ბანერი ზურაბ ჟვანიას ციტატის, იმიტომ, რომ ერთ-ერთი მთავარი ღირებულება, რაც არის ჩვენი, ეს არის ჩვენი ევროპული მომავალი, რასაც უფრო და უფრო გვაშორებს „ქართული ოცნების“ რეჟიმი.

არჩევნებამდე სხვა მოლოდინები გვქონდა და იმედიანად ვიყავით.

• გასული წლის საპარლამენტო არჩევნებში თუ მოახერხეთ მონაწილეობის მიღება? ხომ არ გაქვთ განცდა, რომ თქვენი ხმა დაკარგულია?

კარგად მახსოვს ეს დღე. მეგობრებთან ერთად დილის 7 საათიდან ვიყავი საელჩოსთან.

8-ზე იხსნებოდა საარჩევნო უბანი და უკვე საკმაოდ დიდი რიგი იყო. დაახლოებით 2-3 საათში შევძელი ხმის მიცემა. იმედიანი შეგრძნება მქონდა, იმიტომ, რომ ვუყურებდი, როგორ მოდიოდა უწყვეტად ადამიანების ნაკადი.

ძალიან ბევრი ემიგრანტი გავიცანი, სხვადასხვა შტატიდან ჩამოსულები, ვინც მართლა მთელი დღის განმავლობაში, 6-7 საათი იდგა რიგში. ზოგმა 11 საათი იარა მანქანით სხვა შტატიდან, რომ ხმის მისაცემად ჩამოსულიყო, რადგან ერთ-ერთი ყველაზე დიდი უბანი, რომელიც აქ გახსნეს, ნიუ იორკში იყო.

მინდა წარმოიდგინოთ ძალიან, ძალიან გრძელი რიგი. გადაჭედილი იყო იქაურობა, გზაც კი გადაიკეტა საკონსულოს წინ. ადამიანები ელოდნენ, როდის შეძლებდნენ უბანზე შესვლას და ხმის მიცემას. თითქმის ყველა ბოლომდე დარჩა.

იმის მიუხედავად, რომ უბანი 8 საათზე უნდა დაკეტილიყო, ბოლო ადამიანმა, მე მგონი, 11-ის თუ თორმეტის ნახევარზე მისცა ხმა. მთელი დღის განმავლობაში ამ ადამიანების გარშემო ვტრიალებდი და მათ ვესაუბრებოდი. ყველამ, ვინც ემიგრაციაშია, კარგად იცის ემიგრაციის სირთულეებზე და ისიც, რომ ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი არჩევნები საქართველოს ისტორიაში. ეს იყო ჩვენთვის იმედი, რომ რაღაცის შეცვლის შემდეგ უკან დაბრუნებას შევძლებდით.

ვინც უკან დაბრუნებას არ აპირებს, უნდოდათ თავიანთი ოჯახის წევრებისთვის და იქ მყოფი მეგობრებისთვის აერიდებინათ ის რთული გზა, რომლის გავლაც ემიგრაციაში უწევთ ადამიანებს. ბევრისთვის ემიგრაციაში წასვლა არჩევანია და ეს ფუფუნებაა, როდესაც ირჩევენ ადამიანები ემიგრაციაში წასვლას, მაგრამ ძალიან ბევრ ადამიანს [იძულებით] უწევს, რომ მოსწყდეს თავიანთ მშობლებს, დედმამიშვილებს, ოჯახს, შვილებს და ა.შ. იმისთვის, რომ უსამართლოდ არ აღმოჩნდნენ თუნდაც პოლიტიკური ანგარიშსწორების მსხვერპლი.

მახსოვს, რამდენიმე ადამიანი ამბობდა – აზრი აქვს აქ დგომას, იქნებ მთელი დღე ვიდგეთ და მაინც ვერ შევძლოთ ხმის მიცემაო. ვინც უბანზე მუშაობდნენ, ის ადამიანებიც და ადგილზე მყოფი ემიგრანტებიც, მათ ამშვიდებდნენ და ეუბნებოდნენ, რომ არ დაიკეტებოდა უბნები, სანამ ყველა ემიგრანტი ხმას არ მისცემდა და ასეც მოხდა.

მთელი დღის განმავლობაში, დილიდან ღამის 11-ის ნახევრამდე იქ ვიყავი. ბოლო სამი ადამიანი იყო დარჩენილი და სანამ ისინიც არ შევიდნენ და ხმა არ მისცეს, იქამდე გავჩერდი, ჩემს რამდენიმე მეგობართან ერთად.

ქართველებთან ყოფნის შეგრძნება და ეს ერთიანობის განცდა, უსიტყვოდ რომ გესმით, რატომ აკეთებთ ამას და რისი არიდება გინდათ ქვეყნისთვის… ამაზე ბევრი ლაპარაკი არც გვიწევდა, იმიტომ, რომ ყველა ერთი მიზნისთვის ვიყავით არჩევნებზე მისული.

როცა ცესკოს შედეგები გამოქვეყნდა, აქ დაახლოებით 6 საათი იყო, თუ სწორად მახსოვს. ეს იყო ჩემთვის ყველაზე დიდი დარტყმა. მიმღებლობა არ მქონდა იმ რიცხვების, რაც იყო. ხალხმა, რომელიც არჩევნებზე მოვიდა აქ და ნახა ეს შედეგი, იცოდა, რომ ამ მოცემულობაში შეიძლება რაღაც არ შეცვლილიყო მათი ერთი ხმით, მაგრამ არც ერთ იქ მყოფ ადამიანს ფეხი არ მოუცვლია და ამ შედეგების გაგების შემდეგ კიდევ 4-5 საათი იდგენენ, რათა საკუთარი ხმა დაეფიქსირებინათ.

არჩევნების დღეს ვამბობდით, რომ პირველად არის ის დღე, როდესაც სევდიანი არ არის, რომ ემიგრაციაში ამდენი ქართველი ვართ წამოსული. ჩვენ გვახსოვს საქართველო და არ არსებობს უფრო დიდი კომფორტი, ვიდრე არჩევნებზე წასვლაა. მართლა ისეთი ადამიანები შემხვდნენ, რომლებსაც სამსაათიანი შუალედი ჰქონდათ მხოლოდ ფრენამდე, მეორე დღეს სამსახურში უნდა წასულიყვნენ. მათ ბილეთები უუქმდებოდნენ, მაგრამ ესეც კი გადადეს. გადადეს მათი ყოველდღიურობა და გეგმები. საქართველოში მყოფი ადამიანები ამას ყოველდღიურად აკეთებენ.

ძალიან დიდი უსამართლობა იყო ის, რომ არ იყო საკმარისი საარჩევნო უბნები გახსნილი. ბევრმა ემიგრანტმა ამიტომაც ვერ მიიღო არჩევნებში მონაწილეობა. ბევრი ასაკოვანი ქართველიც ცხოვრობს უცხოეთში, მათ შეიძლება უბრალოდ ვერ მოახერხეს ორგანიზება, რამდენიმე დღით სადმე წასვლა, არჩევნებში მონაწილეობისთვის… ბევრი მოქალაქე სხვადასხვა შტატში გაერთიანდნენ ჯგუფებად და ასე ერთად წამოვიდნენ არჩევნებისთვის ნიუ იორკში.

• გაქვთ თუ არა განცდა, რომ თქვენი ხმა დაიკარგა? თუ გქონდათ იმედგაცრუება?

მე მგონია, რომ ემიგრანტების ხმა ყველაზე ნაკლებად დაიკარგა არჩევნებში, ჩვენი ხმა ვერ გაყალბდა.

საქართველოში ჩატარებულ არჩევნებზე არ მაქვს განცდა, რომ არჩევნები არ გაყალბებულა და ეს მხოლოდ განცდა არ არის, ცხადია. ძალიან ბევრი არგუმენტი არსებობს, რატომ იყო ეს არჩევნები არასამართლიანად ჩატარებული და დღეს ისინი, ვინც საკუთარ თავს მთავრობას უწოდებს, რატომ არიან არალეგიტიმურები.

რაც შეეხება იმედგაცრუებას, თანდათან კიდევ უფრო მეტად არ მქონდა მიმღებლობა იმ რეალობის, რაც დადგა, რადგან არ ასახავდა ცესკოს მიერ გამოცხადებული შედეგები საქართველოს რეალობას და იმ ადამიანების მოსაზრებებს, რომელთაც პირადად ვიცნობ. არ ვაფასებ მცირე „ბაბლიდან“, თუ რას ფიქრობენ ადამიანები. ჩემ გარშემო ყველაზე არაპოლიტიკური ადამიანებიც კი, მახსოვს, როგორი დარწმუნებულები იყვნენ, რომ „ქართული ოცნება“ აღარ უნდა დაბრუნებულიყო პარლამენტში, განსაკუთრებით ამ მოცემულობით.

• ქვეყანაში 60-მდე პოლიტპატიმარი გვყავს, მათ შორისაა მზია ამაღლობელი. რას ამბობს ეს ფაქტი თქვენთვის?

მზია ამაღლობელი, ჩემი გადმოსახედიდან, თავისი საქმის პროფესიონალი, ღირსეული ადამიანია. გული მწყდება, რომ ერთ სფეროში ვმუშაობდით ამდენი ხანი და გადაკვეთა არ მქონია, არ ვიცნობ პირადად.

ჩემთვის ის გმირია, რომელიც უსამართლოდ ჰყავს რეჟიმს დატყვევებული. ადამიანების ცხოვრებას ანიავებენ, რაც მხოლოდ მზია ამაღლობელს არ ეხება, ცხადია, ეხება რეჟიმის სხვა პატიმრების ცხოვრებასაც. სხვადასხვა ასაკის, მათ შორის ახალგაზრდების. ერთნაირი ემპათია მაქვს ყველა პოლიტპატიმრის მიმართ.

ვნახე ზვიად ცეცხლაძის წერილი – 6 წელს მომისჯიან ნეტა თუ 9 წელს და ამდენი წლის განმავლობაში დედას და მამას რომ არ ვნახავ, როგორი იქნებიანო, ან იმ გოგოსთან ერთად გასატარებელ წლებს რომ ციხეში გავატარებო… ძალიან დამასევდიანა.

• გაქვთ რაიმე სათქმელი „ქართული ოცნების“ წევრებთან?

ვეტყოდი, რომ საქართველო მათი არ არის. საქართველო არის იმ ადამიანების, რომლებიც იბრძვიან. საქართველო არის ემიგრანტებისაც. ყველასია, ვისი დღესაც იწყება საქართველოზე ფიქრით და დარდით.

გვყავს ადამიანები, ვისაც საკუთარ ცხოვრებაზე წინ აქვთ დაყენებული ქვეყნის კეთილდღეობა. ადამიანებს უსამართლოდ ცხოვრებას აკარგვინებენ, არა მხოლოდ მათ ვგულისხმობ, ვინც ციხეში ჰყავთ. ამ ადამიანების ერთადერთი დანაშაული ისაა, რომ საკუთარი ქვეყანა უყვართ, საკუთარი სამშობლოსთვის იბრძვიან.

ვის უშვებს რეჟიმი ციხეში? სწორედ მათ.

ეს ხალხი არ უნდა იყოს ციხეში და მათ თავისუფლებას არ უნდა აღკვეთდეს ისეთი ადამიანები, რომლებიც წარმოადგენენ „ქართულ ოცნებას“ და როგორიცაა მათი დამფუძნებელი, ბიძინა ივანიშვილი. მგონია, რომ თავისუფლებაზე, საქართველოზე და ქართველ ხალხზე ძალიან არასწორი წარმოდგენა აქვს იმ პოლიტიკურ პარტიას, რომელიც ახლა საკუთარ თავს მმართველ პარტიას უწოდებს.

• აპირებთ დაბრუნებას საქართველოში? რა შემთხვევაში?

ჩემთვის ყველაზე რთულია ამ ყველაფრის შორიდან ყურება და სულ მახსენდება ხოლმე ცოტნე დადიანის მაგალითი, რომელმაც როცა გაიგო, რომ მის მეგობრებს აწამებდნენ, ვერ შეძლო მათგან შორს ყოფნა, მივიდა, მათ გვერდით დაწვა და თაფლი წაისვა.

ემიგრანტები ხშირად ვეუბნებით ჩვენს თავს, რომ ვერ გავხდით საკმარისი გმირები იმისთვის, რომ ჩვენს ქვეყანაში, როდესაც მას ყველაზე მეტად სჭირდება, ადგილზე ვიყოთ და ისე ვიბრძოლოთ მისი გათავისუფლებისთვის.

არ მაქვს ზუსტი პასუხი ამ კითხვაზე. ხშირად მითქვამს, რომ რა კარგი იქნებოდა, ახლა რომ შემეძლოს დაბრუნება ჩემს ქვეყანაში, სადაც დამხვდებოდა უსაფრთხო პირობები თავისუფლად მუშაობისთვის, მაგრამ როგორ შეიძლება ეს მოლოდინი მქონდეს მე, როგორც ჟურნალისტს, მაშინ, როდესაც მზია ამაღლობელი ციხეშია და უამრავ ჩემს კოლეგას პატიმრობა ემუქრება მხოლოდ იმიტომ, რომ საკუთარ თავს უცხო ქვეყნის აგენტებს არ უწოდებენ.

მოუსმინეთ ხმას: