Batumelebi

დღეს, 20 აპრილს, ლანჩხუთში ტრადიციული ლელობურთი იმართება. სოფელ შუხუთში ყოველი წლის აღდგომას ერთმანეთს ქვემო და ზემო შუხუთის მცხოვრებლები ეჯიბრებიან. პარალელურად იმართება სხვადასხვა აქტივობა, მათ შორის ჯგუფ „ურსას“ კონცერტი, რაშიც ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი ადგილობრივი ბიუჯეტიდან 25 ათას ლარს ხარჯავს.

ლანჩხუთის კულტურის დაწესებულებათა გაერთიანებამ „ურსას“ კონცერტისთვის 25 ათასი ლარის ტენდერის გარეშე დახარჯვაზე თანხმობა სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოსგან 2025 წლის 14 აპრილს მიიღო.

კულტურის დაწესებულებათა გაერთიანება თანხას ინდივიდუალურ მეწარმე მანანა ნასიძეს გადაუხდის, რომელმაც 20 აპრილს ჯგუფი „ურსა“-ს სოლო კონცერტის ჩატარება უნდა უზრუნველყოს.

უცნობია, რა თანხას მიიღებს ამ კონცერტიდან უშუალოდ „ურსა“, ვინაიდან ჯგუფსა და მანანა ნასიძეს შორის 10 აპრილს დადებულია შეთანხმება, რომელშიც აღნიშნულია:

„მუსიკოს შემსრულებელსა და კომპანიას [ამ შემთხვევაში მანანა ნასიძეს] შორის ფინანსური ანგარიშსწორების საკითხი საჭიროებისამებრ დარეგულირდეს დამატებითი, კონფიდენციალური ხელშეკრულების საფუძველზე.

შეთანხმების ყველა პირობა არის კონფიდენციალური, მხარეები ვალდებული არიან არ გაახმაურონ მისი პირობები და სხვა სახის ინფორმაცია, რომელიც მათთვის ცნობილი გახდება წინამდებარე შეთანხმების მოქმედების პერიოდში ან მასთან დაკავშირებით.“

„ურსას“ კონცერტი შუხუთში უკვე მიმდინარეობს, რაც შეეხება უშუალოდ ლელობურთს, შეჯიბრი დაახლოებით 17:00 საათზე დაიწყება.

• 2019 წლის მარტში, ლელობურთის ტრადიციას საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა:

„ემიგრაცია ბევრნაირია და ყველა ემიგრანტის გამოცდილება – განსხვავებული, თუმცა საბოლოოდ ამ ყველაფერს მხოლოდ ერთი განმარტება აქვს – იძულებული ხარ წახვიდე“ – უთხრა „ბათუმელებს“ 32 წლის სოფო შუბითიძემ. ის ბოლო სამი წელია შვედეთში ცხოვრობს, შვედურ ენას სწავლობს და ცდილობს დასაქმდეს.

სოფომ გვიამბო იმ გამოცდილებაზე, რამაც ემიგრაციაში წასვლა გადააწყვეტინა, იმაზე, თუ როგორ მოახერხა 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობის მიღება და მოსაზრებებიც გაგვიზიარა საქართველოში არსებულ პოლიტიკურ კრიზისზე.

• სოფო, პირველ რიგში, თქვენზე რომ მოგვიყვეთ: რა პროფესია გაქვს, რატომ და როდის გადაწყვიტეთ ემიგრაციაში წასვლა?

პროფესიით ვარ პოლიტიკის მეცნიერი, თუმცა სოციოლოგიის მიმართულებითაც მაქვს მიღებული ნაწილობრივ განათლება. საქართველოდან წავედი 2022 წელს ლუნდის უნივერსიტეტში სწავლის მიზნით, თუმცა თავიდანვე ვფიქრობდი სწავლის შემდეგ სამუშაოს მოძიებას შვედეთში და დარჩენის პერსპექტივის შექმნას, ამიტომ ენის შესწავლა ჩასვლიდან რამდენიმე თვის შემდეგ დავიწყე.

იქამდე, 2017-დან 2019 წლამდე, პრაღაში, ჩარლზის უნივერსიტეტშიც ვსწავლობდი სამაგისტროზე, მაგრამ პროგრამის დასრულების შემდეგ დავბრუნდი საქართველოში. თბილისში სამწლიანი ყოფნის პერიოდში დავასკვენი, რომ შესაძლოა მცდარი ყოფილიყო ჩემი გადაწყვეტილება უკან დაბრუნების, რადგან ვერანაირად ვერ განვვითარდი, მხოლოდ შემოსავალი არ არის წინსვლის ინდიკატორი.

2022 წელს ჩემი ემიგრაციაში წასვლის გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაედო მრავალი ფაქტორი – პროფესიულ, პიროვნულ განვითარებასთან დაკავშირებული და, ასევე, არსებობისთვის შეუსაბამო პირობები საქართველოში: კორუფცია, ნეპოტიზმი, ურთიერთ შეურიგებლობა, ურბანული გარემო, რომელიც შეუძლებელს ხდის ცხოვრების მინიმალური სტანდარტის დაკმაყოფილებას (გადაადგილება, ჯანსაღი კვება, სუნთქვა და ა.შ.). ჩემს ეთიკურ პრინციპებს ფუნდამენტურად ეწინააღმდეგება ეს ყველაფერი.

ერთადერთი გამოსავალი ჩემთვის სამოქალაქო სექტორში მუშაობა იყო, სადაც წლები ვიმუშავე, თუმცა 2022 წელს უკვე ვხვდებოდი, რომ სამოქალაქო სექტორიც მალე შეიძლებოდა იმდენად დასუსტებულიყო, რომ გაქრობის საფრთხის წინაშე დამდგარიყო. ვერ ვხედავდი ვერანაირ კავშირს საზოგადოებასა და სამოქალაქო სექტორს შორის, აღნიშნულ სექტორში მომუშავე პირები და ორგანიზაციები მეტწილად არ განსხვავდებოდნენ მათგან, ვისაც მე პოლიტიკაში ვაკრიტიკებდი, პირდაპირ რომ ვთქვა – გაუსაძლისი პირობები იყო. ეს ყველაფერი ჩემს ჯანმრთელობაზეც აისახა.

არა მხოლოდ უკეთესი პერსპექტივის საძიებლად, არამედ ჩემთვის, პირადად, აუტანელი საარსებო გარემოს გამოც მომიწია ქვეყანა დამეტოვებინა. აქ მხოლოდ ფინანსურ ფაქტორს არ ვგულისხმობ, არამედ კომპლექსურად ყველაფერს, რაც მე, როგორც ადამიანს, მოქალაქეს და დასაქმებულს ხელს მიშლიდა ცხოვრებაში, განვითარებასა და წინსვლაში.

• რომელ ქვეყანაში ცხოვრობთ და რამდენი ხანია?

ვცხოვრობ შვედეთში უკვე მესამე წელია. ამჟამად – მალმოში.

• მეოთხე თვეა საქართველოში უწყვეტი პროტესტი გვაქვს. თუ იზიარებთ ამ პროტესტს და უერთდებით მის მოთხოვნებს: ქვეყანაში ჩატარდეს ხელახალი საპარლამენტო არჩევნები და გაათავისუფლონ რეჟიმის ტყვეები?

რა თქმა უნდა, სრულად ვიზიარებ ახალი არჩევნებისა და ტყვეების გათავისუფლების მოთხოვნებს და ამაზე ორი აზრი არ არსებობს ჩემთვის. სამწუხაროდ, არც 2023 წელს და არც 2024 წელს, როცა რუსული კანონი მეორედ მოაბრუნეს არ ვიყავი ქვეყანაში, რომ მონაწილეობა მიმეღო საპროტესტო მოძრაობაში.

რომ დავთვალო, ასობით საათი მექნება გატარებული ეკრანთან, რათა მენახა, რა ხდებოდა ქვეყანაში. ვღელავდი და ვფიქრობდი იქ მყოფ ჩემს მეგობრებზე.

• როგორი ფორმა აქვს თქვენს ჩართულობას ამ პროტესტში ემიგრაციიდან და როგორ აისახება ეს თქვენზე?

მე ვფიქრობ, რომ მოვლენებზე დისტანციურად თვალყურის დევნებამ ბევრი რამე უკეთ დამანახა. უნდა ვაღიარო, რომ პირველი მომენტი, შემოტრიალების წერტილი დაიკარგა 2024 წლის მაისში (როცა რუსული კანონი დაამტკიცეს პარლამენტში), შემდეგ კი 2024 წლის დეკემბერში, როცა ევროინტეგრაციაზე ფაქტობრივად უარი თქვა ხელისუფლებამ. ეს ორი მომენტი უკეთ ვერ გამოვიყენეთ მოქალაქეებმა.

მგონია, რომ მიმდინარე პროცესები ფსიქოლოგიურად უარყოფითად აისახება, რადგან დიდ დროს ვუთმობ პოლიტიკური მოვლენების გაცნობას: ვუსმენ პოლიტიკურ გადაცემებს და ვეცნობი სიახლეებს. ფაქტობრივად, დილით და ჩემი საქმეების დასრულების მერე, იმავეს ვაკეთებ – ვეცნობი, რა ხდება საქართველოში.

ჩემი ჩართულობის ფორმები, ძირითადად, ცხადია, სოციალური მედიაა, თუმცა ბოლო პერიოდში ვერიდები კრიტიკული მოსაზრების გამოთქმას, რომელიც ეხება პროტესტის ფორმებისა და შინაარსის ცვლილებას, ემიგრაციიდან კრიტიკა აღიზიანებს პროტესტანტებს, მათ შორის, მეგობრებს.

• გასული წლის საპარლამენტო არჩევნებში თუ მოახერხეთ მონაწილეობის მიღება?

დიახ, არჩევნებზე ვიყავი ხმის მისაცემად. ამისათვის სტოკჰოლმში წავედი, დაახლოებით 600 კილომეტრის დაშორებით მალმოდან. თითქმის არ მეპარებოდა ეჭვი, რომ ოპოზიცია გაიმარჯვებდა და ამ გამარჯვებას „ქართული ოცნება“ აღიარებდა. ხმის მიცემის გარდა, თანამოქალაქეებსაც ვეხმარებოდი შვედეთში, რომ საელჩოში აღრიცხვაზე დარეგისტრირებულიყვნენ და არ დაეკარგათ ხმის მიცემის უფლება.

• გქონდათ ამ არჩევნების შედეგად ცვლილების მოლოდინი?

როგორც უკვე ვთქვი, მეტწილად პოზიტიური მოლოდინი მქონდა ოპოზიციის საერთო გამარჯვებასთან დაკავშირებით, როგორც ჩემს მეგობრებს. ამას მოწმობს ისიც, რომ უპრეცედენტოდ მაღალი აქტივობა დაფიქსირდა საზღვარგარეთის უბნებზე, მათ შორის სტოკჰოლმშიც.

შვედეთში, გაყალბების გარეშე, „ოცნებამ“ 12,8% მიიღო, რაც ამომრჩევლის განწყობაზე ზედმიწევნით კარგად მეტყველებს.

მქონდა ცვლილების დიდი მოლოდინი. იმედგაცრუების პერიოდმა ჩაიარა, პირველი თვე გამოირჩეოდა შოკისა და იმედგაცრუების ნაზავი გრძნობებით, ოქტომბერში და ნოემბერში ვფიქრობდით, რომ ოპოზიცია და სამოქალაქო საზოგადოება ორგანიზებულად დაირაზმებოდა და წართმეულ არჩევნებს დავიბრუნებდით, ახლა ეს იმედგაცრუება უკვე ჩემთვის სხვა გრძნობაში გადაიზარდა, მაგრამ არ ვიცი ეს რა არის, არ მინდა და ვფრთხილობ ამას ნორმალიზაცია დავარქვა, ეს უფრო მკვდარი იმედების გაცოცხლების მოლოდინის გრძნობასავითაა, პროტესტმა ახალი ძალა უნდა მოიკრიბოს და ვექტორები იცვალოს. ისევ ხელახლა დაბადებაა საჭირო.

ცხადია მძიმედ განვიცდი. დეკემბერი იყო უმძიმესი თვე, როცა ამდენი ადამიანის დასახიჩრების კადრებს ყოველდღე ვუყურებდი და არაფრის გაკეთება არ შემეძლო, იქაც არავის შეეძლო – საქართველოში.

პირადი მიზეზების გამო, მე ჯერ არ შემიძლია საქართველოში ჩამოსვლა, ეს კიდევ უფრო ამძაფრებდა და ამძაფრებს ყველაფერს.

სიმართლე ითქვას, ეს ყველაფერი უკვე სპექტაკლს დაემსგავსა, მარიონეტების თეატრს, ცუდი შესრულებით. სასამართლოს სიუჟეტებს უკვე აღარ ვუყურებ, არაფერი მიკვირს და ოდნავი მოლოდინიც არ მაქვს, რომ რომელიმე მოსამართლე კეთილსინდისიერად და სამართლიანად მოიქცევა. თავიდან თითქოს მქონდა და იმედს ვებღაუჭებოდი, ახლა – არა. ეს უბრალოდ განგრძობითი სპექტაკლია, რომელშიც ჩაგვითრიეს მონაწილეებად, სამწუხაროდ.

ჩვენ ვეღარ ვქმნით დღის წესრიგს და ყველაზე მეტად თანავუგრძნობ რეჟიმის ტყვეებს და მათ ოჯახებს. ახლა დროა მხოლოდ მათ მოვუსმინოთ და მათ გავყვეთ. მათ ყველაზე დიდი მსხვერპლი გაიღეს და ჩვენ სხვა უფლება არ გვაქვს.

• ალბათ რთულია ამ კითხვას ერთი პასუხი მოუძებნო, მაგრამ მაინც მინდა გკითხოთ, რა არის ყველაზე რთული ემიგრანტისთვის?

ყველაზე რთული იმის გაანალიზება და აღიარებაა, რომ შენს ქვეყანას არ ჭირდები და სამშობლოში შექმნილი გარემო შენ გავიწროებს ყველა მხრიდან. ავიწროებს შენს განათლებას, ენერგიას, მოტივაციას. ეს ყველაფერი მათთვის არაფერია, უაზროა და საზღვარგარეთ იძულებით წასვლა არ ნიშნავს, რომ შენს აუხდენელ ოცნებებს სხვა ქვეყანაში აიხდენ. ვიცი, ბევრს ეს არ ესმის და ეს გულსატკენია.

ტრანზაქციის ხარჯი დიდია, როცა უმაღლესი განათლების მქონე ადამიანი მაღალკვალიფიციური სამუშაოს საძებნად მიდიხარ საზღვარგარეთ და არა სერვისის სექტორში დასასაქმებლად, სადაც კვალიფიკაცია არაა აუცილებელი.

აქ გასართობად არავინ არ არის და არავინ იცის, რამდენ წინააღმდეგობას უკავშირდება ემიგრაცია. ეს მართლაც ხელახლა დაბადებაა და ჩვენ ყველაფერს თავიდან გავდივართ, ენის სწავლას თავიდან ვიწყებთ, პირადობის ნომერს თავიდან ვიღებთ, ბინადრობის უფლების და არსებობის უფლების დამტკიცება თავიდან გვიწევს, მეგობრების შეძენას თავიდან ვიწყებთ, სამუშაოს პოვნაზე არ ვსაუბრობ, ეთნიკური წარმომავლობის გამოც კი უამრავი ბარიერია, რომ დასაქმდე. ვისაც არ გამოუცდია, ალბათ ვერ გაიგებს.

მოუსმინეთ ხმას: 

• ამავე თემაზე:

13 წლის მოზარდს ბათუმში, ბარცხანაში, მატარებელი დაეჯახა. მოზარდი დაიღუპა. შემთხვევა 2025 წლის 8 აპრილს მოხდა.

მას შემდეგ მოსახლეობა წერს წერილებს, მიმართავს მერიას, „საქართველოს რკინიგზას“, რომ მოაწესრიგონ ლიანდაგზე უსაფრთხოების საკითხი, თუმცა ორივე უწყება დუმს.

მოსახლეობამ 14 აპრილს რადიკალურ ზომასაც მიმართა – გადაკეტა რკინიგზა და არ გაატარა მატარებელი, თუმცა ადგილზე პოლიცია მოვიდა და გაათავისუფლა გზა, რომელმაც ბოლო წლების განმავლობაში, როგორც ბარცხანაში ამბობენ, 17-მდე ადამიანის ჯანმრთელობა დააზიანა და შეიწირა რამდენიმე ადამიანის, მათ შორის ბავშვების სიცოცხლე.

2025 წლის 11 აპრილს, ორთაბათუმში, სკოლის წინ, 8 წლის გოგონას ავტომანქანა დაეჯახა. ბავშვი დაიღუპა.

12 აპრილს თბილისში, ავჭალაში დაიღუპა 13 წლის მოზარდი – ის ავარიული კორპუსის შახტში ჩავარდა.

2025 წლის 15 თებერვალს, უსაფრთხოების ნორმების არარსებობას შეეწირა ორი მცირეწლოვანი ბავშვის სიცოცხლე ბათუმში, „ოცნების ქალაქში“. წყლით სავსე თხრილში ჩავარდნენ 4 და 6 წლის ბიჭები, რომლებიც რამდენიმე საათიანი ძებნის იპოვეს, თუმცა მათი გარჩენა ვერ მოხერხდა.

ბავშვების დაღუპვამდე ამ დასახლებაში „ოცნების“ არალეგიტიმური ხელისუფლების პრემიერ-მინისტრი კობახიძე იმყოფებოდა. მისი მოსვლისთვის ტერიტორია მოაწესრიგეს, შემოღობეს და ასე იზრუნეს „ოცნების“ მთავრობის წევრების უსაფრთხოებაზე. ამისთვის საგანგებოდ 200 ათასი ლარიც დახარჯეს ბიუჯეტიდან. თუმცა, მათი წასვლიდან რამდენიმე დღეში, თხრილში ბავშვები ჩავარდნენ. თხრილი არავის შემოუღობავს. აქ არც გამაფრთხილებელი წარწერა ყოფილა.

2025 წლის იანვარში წყლით სავსე თხრილში ჩავარდნის გამო 16 წლის მოზარდი დაიღუპა თბილისში, რიყის დოქებთან. არც ამ ადგილას იყო განთავსებული უსაფრთხოების ნიშნულები.

კიდევ უფრო ადრე, 2023 წელს, ასევე ბათუმში, ბულვარში, ბატუტზე მყოფი ბავშვი დაიღუპა.  ამავე ადგილზე დაშავდა კიდევ ერთი, 3 წლის ბავშვი. „ბათუმელები“ რამდენიმე კვირის განმავლობაში ცდილობდა მიეღო პასუხი მერიიდან – როდის შეამოწმეს ბულვარში ატრაქციონების უსაფრთხოება ან საერთოდ ამოწმებენ თუ არა, თუმცა, ამაოდ – ეს შეკითხვა უპასუხოდ დარჩა.

უსაფრთხოების ნორმების დაუცველობას ემსხვერპლა 2022 წელს 13 წლის მარიტა მეფარიშვილის სიცოცხლე თბილისში. ის აუზში 2 მოზარდის დასახმარებლად შევიდა, რომლებსაც დენმა დაარტყა.

ეს ბოლო წლებში მომხდარი ტრაგედიების მოკლე ჩამონათვალია, ძირითადად, გახმაურებული შემთხვევები. ყველა ეს შემთხვევა საჯარო სივრცეში მოხდა.

ხშირ შემთხვევაში, როცა ბავშვები და მოზარდები სახიფათო გარემოს ეწირებიან, უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებელი პირების მხრიდან ან ბრალდებები ისმის დაღუპულების ოჯახის წევრების მისამართით, ან გვესმის მშრალი ფრაზები – „მიმდინარეობს გამოძიება“.

როცა ამდენი ტრაგედია ხდება საჯარო სივრცეებში უსაფრთხოების ნორმების დაუცველობის გამო, რაზე მეტყველებს ეს? ვინ არის პასუხისმგებელი? რატომ ვერ ახერხებს ხელისუფლება ტრაგედიების თავიდან აცილებას? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ არასამთავრობო ორგანიზაცია „სოციალური სამართლიანობის ცენტრის“ იურისტს, სალომე შუბლაძეს ესაუბრა.

„ძალიან დიდი პრობლემაა საჯარო სივრცეებში უსაფრთხოების ნორმების უგულებელყოფა. ბოლო პერიოდში, მართლაც ბევრი ტრაგიკული შემთხვევა დაგროვდა და ჩვენ, როგორც სოციალურ საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაცია, ამას ვუყურებთ სოციალური ვალდებულებების ჭრილში.

ეს არ არის უბედური შემთხვევები, ეს არის სისტემური ჩავარდნა, რომელიც უკავშირდება სახელმწიფოს მიერ თავისი ვალდებულებების შეუსრულებლობას.

რა ვალდებულებებია ეს?! – ეს არის ძალიან საბაზისო – სიცოცხლის უფლება, რადგან როცა ადამიანის უფლებებზე ვლაპარაკობთ, აქ პირველ რიგში მოვიაზრებთ სიცოცხლის უფლებას. შემდეგ სხვა უფლებებიც შემოდის, მაგალითად, საცხოვრისზე უფლება და ასე შემდეგ.

სიცოცხლის უფლება არ ნიშნავს მხოლოდ იმას, რომ მაგალითად პოლიციელმა არ ესროლოს მოქალაქეს უსაფუძვლოდ. ეს სახელმწიფოს ავალებს, რომ მან შექმნას ისეთი სისტემა, ინფრასტრუქტურა, რომელიც უზრუნველყოფს ადამიანის სიცოცხლის დაცვას.

საჯარო სივრცეებზე სახელმწიფოს აქვს პირდაპირი პასუხისმგებლობა, რადგან ესაა მისი იურისდიქციის და კონტროლის სფერო. ამიტომ ვერაფერი გაამართლებს იმას, რაც მოხდა თუნდაც „ოცნების ქალაქში“ – ამბობს სალომე შუბლაძე.

მისი თქმით, საჯარო უწყებების მხრიდან ხშირად არის ხოლმე პასუხისმგებლობების არიდების მცდელობა და ასეთ შემთხვევებში საზოგადოება ხედავს, რომ თანამდებობის პირები საერთოდ ვერ იაზრებენ ამ პასუხისმგებლობას.

„სულ რაღაც თავის მართლების რეჟიმში დგებიან. განა ის, რომ ჩავარდნაა, ან „გამოვასწორებთ“… და ის, რომ სახელმწიფოს არ აქვს ეს პასუხისმგებლობა გააზრებული, სამწუხაროდ, ხდება ახალი ტრაგედიების წინაპირობა“- ამბობს სალომე შუბლაძე.

ხშირად, ტრაგიკული ფაქტების შემდეგ უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებელი პირები ბრალდებას აქეთ უყენებენ მოქალაქეებს და შვილების უყურადღებობაში ბავშვების მშობლებს ადანაშაულებენ.

„სად იყვნენ მშობლები?“, „ბავშვს უნდა ჰყავდეს მეთვალყურე“- ხშირად ისმის ეს ფრაზა თანამდებობის პირების მხრიდან. სალომე შუბლაძეს ამის შესახებაც ვკითხეთ.

„გარდა იმისა, რომ მშობლებს ადანაშაულებენ ტრაგედიაში, მედიასაც უშლიან ხელს, რომ გააშუქონ ფაქტები და დასვან კითხვები უსაფრთხოებაზე. გვახსოვს ის შემთხვევაც, როცა „ოცნების ქალაქში“ ბავშვების დაღუპვის დღეს, როგორ უშლიდნენ ხელს ჟურნალისტებს მუშაობაში.

ამ შემთხვევაში მოქმედებს არა სახელმწიფო, არამედ პარტიულ კონტროლს დაქვემდებარებული ინსტიტუციები, რომლებიც მარტო იმაზე ფიქრობენ, რომ არ გამოჩნდეს მათი ბრალეულობა. თავდაცვის საუკეთესო გზა, თავდასხმააო, რომ ამბობენ, ამ პრინციპით მოქმედებენ და აქეთ გადმოდიან შეტევაზე.

განსაკუთრებით ბოლო პერიოდში. თითქოს ყველაფერი არის ან კრიტიკული მედიის ან მშობლის ბრალი და არა ის, რომ მაგალითად ვაკის პარკში ვიღაცებმა ჩაიდინეს კორუფციული დანაშაული.

ის ადამიანი, ვინც მშობლების ბრალეულობაზე საუბრობდა, განათლების მინისტრადაც დაინიშნა. არავითარი პასუხისმგებლობა, არც პოლიტიკური არც სხვაგვარი, რაც ასეთ უტიფარ განცხადებებს უნდა მოჰყვეს ხოლმე.

ეს პოლიტიკური ძალა („ქართული ოცნება) ჩამოყალიბდა მორალისგან დაცლილ ძალად, რომელიც მხოლოდ ელექტორალური საზომებით აზროვნებს“ – ამბობს სალომე შუბლაძე.

მისი თქმით, ქვეყანაში უსაფრთხოების ნორმების მოშლა და ამაზე პასუხისმგებლობის თავიდან არიდება ახასიათებთ ისეთ ხელისუფლებებს, რომლებიც თავს ვერ ართმევენ დაკისრებულ მოვალეობებს.

„ჩვენ ახლა ვხედავთ, რომ რეჟიმის მთელი ძალისხმევა მიმართულია კრიტიკული აზრის დევნაზე და იმდენად, რომ მისი პირველადი ფუნქცია რაც არის, როგორც ადგილზე, ასევე რეგიონებში და რაც უკავშირდება სწორედ უსაფრთხოების სისტემების გამართვას, არ არის მათთვის პრიორიტეტული და არც საშუალო რგოლის ჩინოვნიკებს სთხოვენ ამ ყველაფერზე პასუხს.

ერთადერთი საზომი ხდება ის, თუ ვინ რამდენ ხმას მოიტანს არჩევნებზე და ვინ რამდენ ამომრჩეველს მოისყიდის.

და თუ ვინმე რაიმეს იტყვის, საჯარო სამსახურიდან ათავისუფლებენ და ამაზე მეტყველებს ბოლო პერიოდის ტენდენციაც“ – ამბობს სალომე შუბლაძე.

მსგავს პირობებში რა ბერკეტი რჩება მოსახლეობას დაიცვას ბავშვების უსაფრთხოება და სიცოცხლე?

სალომე შუბლაძის თქმით, დღეს სამწუხაროდ ვცხოვრობთ ქვეყანაში, სადაც აბსოლუტურ უსამართლობას ეჯახებიან ადამიანები და ხელისუფლების არცერთი რგოლი არ თვლის თავს ვალდებულად რაიმე პასუხი გასცენ მოქალაქეებს.

„ეს ჩინოვნიკები არ გრძნობენ ანგარიშვალდებულებას საზოგადოების წინაშე, რადგან მათი პოსტზე ყოფნა დამოკიდებულია არა ხალხზე, არამედ ერთ კაცზე (ივანიშვილზე). ეს ნიშნავს, რომ მათთვის ხალხის ფაქტორი არ არის ანგარიშგასაწევი. ამას მივყავართ უმძიმეს შედეგებამდე და ამ კონტექსტში აუცილებლად უნდა გავიხსენო ჭიათურა, რადგან ის რაც იქ ხდება, ამის კარგი მაგალითია.

ადამიანები შიმშილობის ზღვარზე არიან უკვე. 3500 ადამიანი სმს-ით გაათავისუფლა კომპანიამ სამუშაოდან და ისინი რასაც ითხოვენ, არის რომ „ვინმე შეგვხვდეს, დაგველაპარაკოს სახელმწიფოდან“, რომ ოჯახები შიმშილით არ დაგვეხოცოს.

ასეთ დროს რა რჩება ადამიანს? ჩვენ არაერთხელ გვინახავს რადიკალური პროტესტის ფორმები – შიმშილობა, პირის ამოკერვა, თვალის ამოკერვა, როცა ადამიანი ამდენ უსამართლობას ეჩეხება, დგამს ასეთ ნაბიჯებს.

მარტო „ოცნების ქალაქი“ არ არის ბავშვებისთვის მძიმე საცხოვრისი, არის გორის, ორხევის საცხოვრისი, რომელზეც დასკვნები არსებობს, რომ არ არის უსაფრთხო. წლებია ვიხვეწებით, გვაქვს სასამართლო დავაც, რომ ადამიანები გაიყვანონ ამ საცხოვრისებიდან, თუმცა ჯერ შედეგი არ არის.

რომ ჩამოინგრეს ეს საცხოვრისი, დიდი უბედურება იქნება. მერე გამოვლენ „ოცნების“ წარმომადგენლები და იტყვიან რომ „რაღაც ტრაგედია მოხდა“ და „ტრაგედიაზე ხელს ნუ მოითბობთ“, – ასეთი ფრაზები აქვთ ხოლმე.

ტრაგედიიდან ტრაგედიამდე ცხოვრებას და ამ ყველაფრის მიმართ შემგუებლობის ნორმალიზებას ახდენენ“- ამბობს სალომე შუბლაძე.

მისი თქმით, ბოლო წლებში „ქართული ოცნების“ პროპაგანდა ომის საშიშროებაზე და მოჩვენებით მშვიდობაზეა აგებული და „აშკარაა, რომ ამ მშვიდობაში არ მოიაზრებენ სამოქალაქო უსაფრთხოებას და სოციალურ მშვიდობას“.

მისი შეფასებით, ახლა „ჩვენ ყველაფერი გვაქვს სოციალური მშვიდობის გარდა“:

„ამ ქვეყანაში მოსახლეობისთვის ცხოვრება აღარ არის უსაფრთხო, აღარაფერს ვამბობ პოლიციის მხრიდან ძალადობაზე და ასე შემდეგ. ამიტომ „ოცნებისთვის“ ომზე საუბარი არის მხოლოდ პროპაგანდის გზა და სხვა მხრივ, ის არაფერს აკეთებს, რომ რეალურად დაიცვას მოქალაქეების უსაფრთხოება და მათი სიცოცხლე ამ ქვეყანაში“ – მიიჩნევს სალომე შუბლაძე.

21 წლის მარის საზოგადოების დახმარება სჭირდება, რომ გადარჩეს. ოჯახი ყველაფერს ყიდის იმისთვის, რომ მარის გადარჩენისთვის საჭირო თანხა შეაგროვოს. ბიძის, მერაბ ანანიძის  ინფორმაციით, ის ახლა სტამბოლის ერთ-ერთ კლინიკაში მკურნალობს, სჭირდება 2 ოპერაცია, ამის შემდეგ კი 4 თვიანი სარეაბილიტაციო პერიოდი უნდა გაიაროს.

ოჯახმა უკვე მიიღო ის ფინანსური დახმარება, რისი მიღებაც ცენტრალური და აჭარის ბიუჯეტებით დაფინანსებული პროგრამებით შეიძლებოდა. მარის მამის ინფორმაციით, ამ თანხამ, ჯამში, 31 000 დოლარი შეადგინა, თუმცა ის უკვე ამოწურულია, მარის მკურნალობის გასაგრძელებლად კი თანხა ისევ სჭირდებათ:

„სასწრაფოდ სჭირდება ოპერაცია, შემდეგ მკურნალობა და 4 თვიანი რეაბილიტაცია. ოპერაციები მკურნალობასთან ერთად 84 ათასი დოლარი ღირს, ამას ემატება 4 თვიანი რეაბილიტაცია, 168 000 დოლარის ღირებულების.

საქართველოს ჯანმრთელობის სამინისტროს წარვუდგინე 168 000 ლარიანი ინვოისი, დამიფინანსა 28 200 ლარით. აჭარის ჯანდაცვის სამინისტრომ 35 000 ლარი ჩაგვირიცხა. აჭარის მთავრობის აპარატმა დაგვიმატა 35 000 ლარი. ჯამში გამოვიდა 98 000 ლარი გამოვიდა. ეს მეექვსედია ალბათ იმ თანხის, რაც სამკურნალოდ გვჭირდება. ეს თანხა უკვე ამოწურულია. მარის ანგარიშზე თანხა აღარ არის. ახალი 84 000 დოლარის ინვოისი გადმომიგზავნეს. ესეც უნდა მივიტანო და არ ვიცი, რას მეტყვიან“,  – ამბობს მერაბ ანანიძე, მარის ბიძა.

ოჯახის ინფორმაციით, მარის 2024 წლის 16 სექტემბერს ბათუმში ერთ-ერთ კლინიკაში პოლიპების მოშორების ოპერაცია და რენოპლასტიკა უნდა გაეკეთებინა, მას სუნთქვის პრობლემები ჰქონდა. ოპერაციის დროს მარის გული გაუჩერდა. ამას მოჰყვა დამატებითი პრობლემები, რის შედეგადაც მარი კომატოზურ მდგომარეობაში ჩავარდა.

„როგორც ამიხსნეს, გულის გაჩერების შემდეგ ტვინს ჟანგბადი არ მიეწოდებოდა, რის შედეგადაც ბავშვი ჩავარდა კომატოზურ მდგომარეობაში. 6 თვე მკურნალობდა კლინიკაში, იკრიბებოდა კონსილიუმები. მითხრეს, რომ ყველა პირობა ჰქონდა კლინიკას ჩემი შვილის მდგომარეობიდან გამოსაყვანად, მაგრამ ვერ გამოჯანმრთელდა, ის უფრო დასუსტდა. 25 მარტს სტამბოლში გადავიყვანეთ. გვეუბნებიან, რომ პაციენტი ჯერ უნდა მოამზადონ ოპერაციისთვის, უნდა მოაძლიერონ, რადგან ძალიან დასუსტებულია. ბევრი პროცედურაა საჭირო.“

მარის აქვს შანსი, რომ გამოჯანმრთელდეს, თუ სტამბოლში გააგრძელებს მკურნალობას. ოჯახი მარის მკურნალობის დასაფინანსებლად დახმარებას საზოგადოებას სთხოვს.

50 წლის მაია ფელიშვილი ცხოვრება ბოლო წლებში ერთი წინადადებით ასეთია – პოლიციელობიდან ემიგრაციამდე.

„ბათუმელები“ გიამბობთ ქალზე, რომელიც ბოლო 4 წელია იტალიაში ცხოვრობს, მაგრამ ყოველ დღე ფიქრობს საქართველოზე და იმ პოლიტიკურ პროცესებზე, რაც ახლა ქვეყანაში ვითარდება; აღელვებს თანამებრძოლების ბედი და აბრაზებს უსამართლობა.

მაიას თქმით, მიუხედავად სხვა ქვეყანაში ყოფნისა, რუსული კანონის საპროტესტო აქციების პირველი ტალღიდან მოყოლებული უერთდება ქართველი ხალხის პროტესტს. უერთდება ისე, როგორც შეუძლია – სოციალურ კამპანიებში მონაწილეობს, თანამებრძოლებს ინფორმაციის გავრცელებაში ეხმარება და სხვა.

მაია ფელიშვილი პირველი პროფესიით მუსიკათმცოდნეა, თუმცა ემიგრაციაში წასვლამდე 14 წელი სამართალდამცავ სტრუქტურაში მუშაობდა. ამბობს, რომ ახლა მესამე პროფესიის შესწავლაზე ფიქრობს.

„პოლიციელად ვიმუშავე წინააღმდეგობებით სავსე გარემოსა და დროში, თუმცა ამას სიამაყით ვამბობ. ვიმუშავე საყვედურებისა და რეალურად – შეცდომების გარეშე. ბევრი რამ გავაკეთე, მეამაყება ის წლები, იმიტომ, რომ მე პოლიციაში მივედი და ვიყავი ბოლომდე მხოლოდ ერთი მისიით – დავხმარებოდი სხვა ადამიანებს. ასეც იყო, ვეხმარებოდი, მაგრამ რაღაც ეტაპზე გადავწყვიტე, რომ საკმარისი იყო ის, რაც გავეცი და გადავწყვიტე, რომ წასვლის დრო იყო. არა იმიტომ, რომ დავიღალე, არამედ უიმედობის გამო.

მე გაცილებით ადრე დავინახე იმედგაცრუება, მანამდე, ვიდრე სისტემა თავს ისე გამოავლენდა, როგორიც ეს ჩვენ ვნახეთ ბოლო თვეების განმავლობაში.

ახლა, აგერ უკვე ოთხი წელია, იტალიაში ვცხოვრობ. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანა დავტოვე, უწყვეტი კავშირი მაქვს ბევრ სფეროსთან, ნაწილობრივ ვაგრძელებ ქალთა უფლებების დაცვის კუთხით ჩემი გამოცდილების გაზიარებას სოციალური პლატფორმის საშუალებით, ასევე, ემიგრანტების დახმარებას ისევ პროფესიული გამოცდილების გათვალისწინებით, მაქვს ჩემი საკონსულტაციო პლატფორმა სოცქსელში და ასევე, ვთანამშრომლობ სხვადასხვა ორგანიზაციასთან“, – გვიყვება მაია ფელიშვილი.

მისი თქმით, ემიგრაციიდანაც ძალიან კარგად ჩანს ქვეყანაში არსებული კრიზისი, რაც გახდა მიზეზი, ემიგრანტები გაერთიანებულიყვნენ, ერთმანეთთან კავშირი დაემყარებინათ და გასული წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად ყველაფერი ეღონათ – ერთმანეთისთვის მიეწოდებინათ ყველა საჭირო ინფორმაცია, კოლექტიურად ეზრუნათ არჩევნების დროს ტრანსპორტირების საკითხზე და ყველა პრობლემის მოგვარებაზე.

„საქართველოში ბოლო თვეებში განვითარებული მოვლენები ერთგვარი გამოწვევა იყო ემიგრაციაში მყოფი საქართველოს მოქალაქეებისთვის, უმეტესობა სწორედ სოცქსელებით, ჯერ კიდევ რუსული კანონის წინააღმდეგ საპროტესტო აქციების დროიდან ჩაერთო სოციალურ აქტივობებში. ათასობით კილომეტრით დაშორებულმა ადამიანებმა გავიცანით ერთმანეთი და გავერთიანდით.

რუსული კანონის წინააღმდეგ დაწყებული საპროტესტო აქციების პარალელურად ემიგრანტებისთვის რამდენიმე ადამიანის თაოსნობით შეიქმნა სივრცე და დავიწყეთ საარჩევნოდ ერთმანეთის გაძლიერება, მხარდაჭერა, ცნობიერების ამაღლება. ყოველ კვირას გვქონდა ონლაინ შეხვედრები. განიხილებოდა საკონსულო რეგისტრაციიდან დაწყებული, ტრანსპორტირების ორგანიზებით დასრულებული, ყველა დეტალი, რამაც დადო ის შედეგი, რაზეც დღეს ყველამ იცის:

„ქართული ოცნება“ ემიგრანტებთან დამარცხდა.

ემიგრაციიდანაც კარგად ჩანს ქვეყანაში არსებული მასშტაბური კრიზისი და ასევე, საზღვარგარეთის ბევრ ქვეყანაში უბრალოდ ვერ მოახერხეს არჩევნების გაყალბება“, – იხსენებს მაია ფელიშვილი.

ემიგრანტის თქმით, იოლი არ ყოფილა მისთვის ან სხვა ემიგრანტებისთვის არჩევნებში მონაწილეობა და ეს დიდი ძალისხმევად დაუჯდათ.

„იტალიაში სულ სამ ქალაქში გაიხსნა საარჩევნო უბანი, მიუხედავად იმისა, რომ უდიდესი შრომა ჩავდეთ ხელმოწერების მოგროვებაში და სამართლებრივი დავებიც კი წამოიწყეს სხვადასხვა პლატფორმებმა, რათა კანონით მონიჭებული უფლებით გვესარგებლა და თუ 50 ამომრჩეველზე მეტი ვფიქსირდებოდით, საარჩევნო უბნები გაეხსნა ცესკოს კონკრეტულ ქალაქებში.

როგორც იცით, არა მარტო იტალიაში, არამედ მთელ მსოფლიოში შეეზღუდათ ეს უფლება ქართველ ემიგრანტებს ჩვენივე მთავრობის მხრიდან. ამიტომ ადამიანებს ათასობით კილომეტრის გავლა, ასევე სხვადასხვა ოდენობის თანხისა და უდიდესი დროის დაკარგვა მოუწიათ“, – გვიყვება მაია ფელიშვილი.

მისი გამოცდილებაც ასეთია – არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად სხვა ქალაქში ჩასვლა, ერთი ღამით გაჩერება და შესაბამისად სასტუმროს დაჯავშნა მოუწია. დახარჯა ფული და დაკარგა დრო.

„ამ ყველაფერს ისიც ემატება, რომ არჩევნები იყო შაბათს და ემიგრანტების უმეტესობა მხოლოდ კვირას ისვენებს. უმეტესობამ სამუშაო დღე გააცდინა და ამითაც იზარალა, თუმცა მობილიზება იმდენად დიდი იყო, რომ ნათელი გახდა, ხალხი უბრალოდ დაიღალა თორმეტწლიანი თვალებში ნაცრის შეყრით, ტყუილი დაპირებებითა და ბოლო პერიოდში რუსეთისკენ სვლის დაუფარავი გამოვლინებით.

ადამიანები სრულიად რეალურად ხედავენ, განსაკუთრებით ემიგრაციაში, რომ ქვეყანა კატასტროფული სიჩქარით მიექანება რუსეთისკენ და ამის შეჩერებას ვცდილობდი აქედანაც, თუმცა მოხდა ის, რაც მოხდა.

თეთრ ფურცელზე დიდი შავი ლაქა არ არისო – გვარწმუნებდა ჩვენი მთავრობა, მაშინ, როცა ეს შავი წერტილი მთელმა მსოფლიომ დაინახა“, – გვეუბნება მაია და დასძენს, რომ იმედგაცრუება, რაც საპარლამენტო არჩევნების გაყალბებამ გააჩინა მოქალაქეებში, დიდხანს არ გაგრძელებულა.

„ემიგრანტებისთვის შექმნილ სოციალურ პლატფორმაზე შეხვედრების დროს ორგანიზატორი განიხილავდა ხოლმე შესაძლო ვარიანტებს. იმასაც, რომ ქართული ოცნებისგან ყველაფერი მოსალოდნელი იყო და მზად უნდა ვყოფილიყავით ჩვენი ხმების დასაცავად. ეს დაშვება გვქონდა და აქციების დაორგანიზება და სამართლებრივი დავის წამოწყება მალევე შევძელით.

საქართველოში არჩევნების გაყალბების შემდეგ დაწყებულ პროტესტს ემიგრანტებიც შევუერთდით. ჩვენც გამოვედით ქუჩაში. იყო საოცარი მომენტები, როცა აქციაზე ვიდექით ჩვენ, ქართველები და ადგილობრივი გამვლელები, როცა ქართულ დროშას ხედავდნენ მოდიოდნენ და გვესაუბრებოდნენ, რა დროსაც ნათელი ხდებოდა, რომ მათ იცოდნენ საქართველოში მიმდინარე მოვლენები და აღფრთოვანებულები იყვნენ იმ კადრებით, რასაც თბილისში მანიფესტაციის მონაწილეების მხრიდან ხედავდნენ – ევროპული ფასეულობებისადმი თავგანწირვა, სამშობლოსადმი ასეთი ერთგულება და მონაწილეთა რაოდენობა.

დეკემბერში განვითარებულმა მოვლენებმა ნათელი გახადა, რომ ეგრეთ წოდებული მთავრობა უბრალოდ უნდა წავიდეს, არანაირი სხვა ალტერნატივა, ჩემი აზრით, არ არსებობს. „ქართული ოცნების“ მიმართ მისხალი ნდობაც აღარ არსებობს.

ძალადობის ის ფორმები, რომლებიც აქციის მონაწილეთა და ზოგჯერ უბრალოდ სახლში მიმავალი მოქალაქეების მიმართ გამოიყენა, განვმეორდები, ეგრეთ წოდებულმა მთავრობამ, სრულიად ამოვარდნილი იყო დროიდან და სივრციდან. არავინ ელოდა ალბათ. არ ვიცი, მე ვერ წარმომედგინა ის, რასაც ვხედავდი ტელევიზიით.

დამანგრეველი იყო ეს ყველაფერი – დაუსრულებელი ცემა, დევნა, მივარდნები, დაჭერები, ცირკად ქცეული სასამართლო პროცესები… როცა ფიქრობ, რომ უკანონოდ დაკავებული ქალები, სტუდენტები, ახალგაზრდები (21 წლამდე პირს კანონი გარკვეულ სიტუაციებში არასრულწლოვანის სტატუსს ანიჭებს), მარტო იმიტომ, რომ რუსეთში ცხოვრება არ უნდათ და ქვეყნის ევროპული კურსიდან გადახვევას აპროტესტებენ, ციხეში სხედან და შიმშილობენ, უკვე ვეღარაფერზე ვეღარ ფიქრობ გარდა იმისა, რომ შენც რამე გააკეთო!“, – ამბობს მაია.

როგორც ემიგრანტი ამბობს, ის და მისი ნაცნობი ემიგრანტები მომავალშიც გააგრძელებენ პროტესტს „ქართული ოცნების“ მისამართით:

„ჩვენ ვეძებთ პროტესტის სხვადასხვა ფორმასა და გზებს, რათა, რაც შეიძლება მეტ ევროპელ თუ ამერიკელ დიპლომატს მივაწვდინოთ ხმა და არამხოლოდ დიპლომატს, ასევე ჩვენი მიმღები ქვეყნის მოსახლობასაც დავანახოთ სიმართლე და დავანახოთ ის, თუ ვინ დგას რეალურად „ქართული ოცნების“ უკან და რამხელა საფრთხე იქნება დღეს ჩვენი მტერი რუსეთი ხვალ მთელი მსოფლიოსთვისაც“.

მაია ფელიშვილის თქმით, არიან ისეთი ემიგრანტებიც, ვინც მხარს უჭერს „ქართულ ოცნებას“ თუმცა მათი რიცხვი საგრძნობლად მცირეა.

„ეს საოცარი ფენომენი სრულიად ამოუხსნელია. შეკითხვაზე, თუ კი მთავრობა მოსწონთ, რატომ არიან საზღვარგარეთ, მათ ცნობილი ნარატივი აქვთ – მერე რა, რომ ფული არ აქვთ, მთავარია მშვიდობაა და როცა კითხვას უბრუნებ – თუ მშვიდობაა, შენ ემიგრაციაში რატომ ხარ? ისინი ჯადოსნურ წრეში ექცევიან საპასუხო კითხვით – შენ რატომ ხარ ემიგრაციაშიო? ვუხსნით, იმიტომ, რომ მთავრობის კურსმა ქვეყანაში არაერთ სფეროში შექმნა კრიზისი. ისინი გაიძახიან – არანაირი კრიზისი არ არის. მერე ისევ უმეორებ, აბა აქ რატომ ხარ და ისევ იმ წრეში ვბრუნდებით. ამბობენ, რა მოხდა მერე, სამაგიეროდ მშვიდობაა და ასე დაუსრულებლად…

ის პრივილეგია აქვს ემიგრაციას, რომ გამადიდებელი შუშით ხედავ ყველა პლუსსა და მინუსს, რაც შენს ქვეყანას აქვს. ეცნობი სხვა ხალხის კულტურასა და მრავალფეროვნებას და ხვდები, რომ, მაგალითად, კულინარია ავიღოთ, არც ფელამუში და არც ღომი შენი მოგონილი არ არის და აგერ სიცილიელი ბებოც აკეთებს. ხედავ, რომ მოწოდება – „ჩვენი ქრისტიანული ტრადიციები“ – არაფერია, მაგალითად, იტალიელების კულტურასთან – უკლებლივ ყოველ კვირა დღეს დაესწრონ დილის წირვას მთელი ოჯახით, ყოველი კვირა დღე გაატარონ ოჯახის ყველაზე უფროსი წევრების გარემოცვაში, ბავშვებთან ერთად და რომ ეს კულტურა ხელშეუხებელია და საუკუნეებია იცავენ ამ ტრადიციას.

ემიგრაციაში ხედავ, რას ნიშნავს კარგი ინფრასტრუქტურა, რა არის კარგი პენსია, მშვიდი სიბერე და ბევრი სხვა რამ. გაუსაძლისი მონატრების პარალელურად ბევრი რამის გადაფასებაც ხდება, თვალსაწიერი უფრო ფართოვდება და თუ დაბრუნებას გადაწყვეტ, მერე აუცილებლად გამოიყენებ შენს გამოცდილებას მშობლიურ გარემოშიც“, – გვეუბნება მაია.

ჩვენთან საუბრის ბოლოს მაია აღნიშნავს, რომ მისი უპირველესი სურვილია ემიგრანტების, ემიგრაციაში მყოფი ქალების მძიმე ცხოვრება პირველ რიგში მთავრობამ გაიაზროს და მათ დაბრუნებაზე მთავრობამ, საზოგადოებამ და ოჯახებმა ერთად იზრუნოს, თუმცა ეს ყველაფერი „ქართული ოცნების“ მმართველობის პირობებში წარმოუდგენლად მიაჩნია.

„კიდევ გავიმეორებ, ერთადერთ გამოსავლად მე „ოცნების“ წასვლას ვხედავ. უკანონო პატიმრების განთავისუფლებისა და მიმდინარე მოვლენებში დამნაშავეების გამოვლენის, გასამართლების, ასევე ახალი არჩევნების ჩატარების უფლება და ვალდებულება, ჩემი აზრით, უნდა მიენიჭოს ახალ, დროებით მთავრობას“, – ამბობს მაია ფელიშვილი.

მოუსმინეთ ხმას: 

ჟურნალისტისა და მედიამენეჯერის, მზია ამაღლობელის ადვოკატი, მაია მწარიაშვილი, ეხმიანება „ოცნების“ პრემიერის, ირაკლი კობახიძის შეფასებებს მზია ამაღლობელის შესახებ. 16 აპრილს, ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის ეთერში კობახიძემ მზია ამაღლობელზე თქვა, რომ თითქოს მან ვიღაცის დავალებით მიაყენა პოლიციელს შეურაცხყოფა.

„ირაკლი კობახიძემ საჯაროდ და დაუფარავად აჩვენა, რომ იგი პოზიციონირებს მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ და ნებისმიერ ფასად სურს იხილოს ის პატიმრობაში.

გუშინდელი განცხადება იყო მორიგი აშკარა და უხეში დარღვევა მზია ამაღლობელის უდანაშაულობის პრეზუმფციის უფლების, რაც მისი კონსტიტუციური უფლებაა. ამ უფლების პატივისცემა ევალება მოსამართლეს და პროკურორსაც კი, არათუ ხელისუფლების უმაღლესი თანამდებობის პირებს.

მოცემულ შემთხვევაში ირაკლი კობახიძის კომენტარი არა მხოლოდ მისი უფლების დარღვევას ემსახურებოდა, არამედ ამავდროულად ემსახურებოდა მზია ამაღლობელის მიმართ ნეგატიური საზოგადოებრივი განწყობების შექმნას“ – განაცხადა მაია მწარიაშვილმა.

ადვოკატმა დეტალურად განიხილა კობახიძის ყველა შეფასება მზია ამაღლობელის წინააღმდეგ.

„მინდა კონკრეტულად ვუპასუხო მის ყოველ ფრაზას. მან თქვა, რომ მზია ამაღლობელმა „შეურაცხყოფა მიაყენა პოლიციელს“; „ის მოქმედებდა დავალებით, მისი დაკვეთა იყო შეურაცხყოფის მიყენება პოლიციელისადმი“ და „მისი დაკვეთა იყო პოლიციელის ღირსების შელახვა“.

ამ ფრაზებიდან მინდა დავუდასტურო ბატონ კობახიძეს, რომ მზიას ქმედება შეიძლება შეფასდეს მხოლოდ როგორც შეურაცხყოფა.

მაგრამ მინდა ვუთხრა, რომ მისდა გასაკვირად, შეურაცხყოფა არ არის სისხლის სამართლის კოდექსით დასჯადი ქმედება.

მან ბრძანა, რომ მზიამ შეურაცხყოფა მიაყენა პოლიციელს. შესაბამისად, ასეთ პირობებში მზია ამაღლობელის ბრალდება და პატიმრობა და არის უკანონო.

მან [კობახიძემ] ბრძანა, რომ მზიას ამოცანა იყო პოლიციელის ღირსების შელახვა. მინდა ასევე შევახსენო ბატონ ირაკლი კობახიძეს, რომ პატივი და ღირსება არ არის სისხლის სამართლის კოდექსით დაცული ობიექტი, არამედ პატივის და ღირსების დაცვა ცივილიზებულ მსოფლიოში ხდება სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით.

სწორედ ამიტომ, არაერთხელ მოვითხოვეთ სასამართლოსა და გამოძიებისაგან ამ საქმის შეწყვეტა და მზიას გათავისუფლება უკანონო პატიმრობისაგან.

დიახ, პოლიციელის შეურაცხყოფა არ ისჯება სისხლის სამართლის წესით და კერძოდ კი მზიასთვის ინკრიმინირებული მუხლით, არამედ შესაძლებელია წარმოადგენდეს მხოლოდ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას, ისიც გარკვეული კრიტერიუმების დაკმაყოფილებისა და მტკიცების ტვირთის სათანადოდ გაწევის პირობებში.

ახლა ის, რაც დააბრალა მზია ამაღლობელს ბატონმა კობახიძემ. მან დააბრალა მზიას, რომ ის მოქმედებდა დავალებით და შეკვეთით.

ეს არის სრული სიცრუე და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩვენ ვამბობთ ამას, არამედ იმიტომაც, რომ მზიას ბრალდების ფორმულირებაში არსად წერია, რომ ის მოქმედებდა ვინმეს დავალებით ან დაკვეთით. მისი ბრალდება ამას უბრალოდ არ ითვალისწინებს.

მზია ამაღლობელი, ბრალდების დადგენილების თანახმად, მოქმედებდა პირადი მოტივებით ბატონი დგებუაძისადმი. რა სხვაობაა პირადი მოტივებით მოქმედებასა და სხვისი დავალებით მოქმედებას შორის, იცის ელემენტარული სამართლებრივი ცოდნის მქონე ნებისმიერმა ადამიანმა, ამიტომ არ შევუდგები აქ ამის ახსნას.

გარდა იმისა, რომ მზიას ბრალდება არ არის სხვისი დავალებით მოქმედება, საქმეში არ არსებობს ამ გარემოების დამადასტურებელი არც ერთი მტკიცებულება.

შესაბამისად, ბატონი კობახიძის ეს განცხადება სიცრუეა. თუკი ბატონ კობახიძეს აქვს პრეტენზია, რომ მან სიმართლე გაახმოვანა ეთერში და მან ამ საქმეზე იცის იმაზე მეტი, ვიდრე ეს იციან ამ საქმის გამომძიებელმა და პროკურორებმა, მოვუწოდებ მიმართოს გამოძიების ორგანოს და მისცეს განმარტება, რა დავალებასა და შეკვეთაზე საუბრობდა ტელეეთერში, ვინ დაავალა და რას შეეხებოდა ეს დავალება.

სამწუხაროდ, ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როდესაც ხელისუფლების მაღალი თანამდებობის პირების ცდილობენ სიცრუის გავრცელების გზით მზია მოახდინონ ამაღლობელის დისკრედიტაცია.

მაგალითად, საჯარო სივრცეში არსებობს როგორც ბატონი კობახიძის, ისე სხვა მაღალი თანამდებობის პირების არაერთი განმარტება, რომ მზიამ, ე.წ სტიკერი მიაკრა პოლიციელს ზურგზე, რაც სიცრუეა. და ეს სიცრუეა არა მხოლოდ იმიტომ, რომ არ მომხდარა, არამედ იმიტომაც, რომ მის მიმართ ამგვარი პრეტენზია არ ჰქონია არც პოლიციას და არც პროკურატურას. მიუხედავად ამისა, ამას ხელი არ შეუშლია ხელისუფლების მაღალი თანამდებობის პირებისათვის არაერთ კომენტარში ემტკიცებინათ, რომ მზიამ სტიკერი მიაკრა პოლიციელს ზურგზე.

საყოველთაოდ ცნობილია, რომ მან სტიკერი მიაკრა პოლიციის ღობეზე. კონკრეტულმა სპიკერებმა ღობე შეცვალეს პოლიციელის ზურგით და ისე მიაწოდეს ინფორმაცია საზოგადოებას. არც ერთ მათგანს ბოდიშიც კი არ მოუხდია ამ სიცრუის ტირაჟირებისათვის.

საზოგადოებას მოეხსენება, რომ ამჟამად ბათუმის სასამართლოში მიმდინარეობს მზია ამაღლობელის საქმის განხილვა. მზიას არ აკმარეს უკანონო დაკავება, ძალადობა, შეურაცხყოფა, ყალბი დოკუმენტების შედგენა, ისეთი სამართალდარღვევების ჩადენის დაბრალება, რაც მას არ ჩაუდენია, მას არ აკმარეს უკანონო პატიმრობა და უკანონო ბრალდება, ბრალდების მანიპულირება, ყოველ პროცესზე ცრუ მოწმე-პოლიციელების წარმოდგენა.

ამას დამატებული ხელისუფლების უმაღლესი თანამდებობის პირების არაერთი და იმგვარი კომენტარი, რომლებიც ასეთი ხელაღებით არღვევს მის უფლებებს ადასტურებს სწორედ იმას, რომ სამწუხაროდ, მზია ამაღლობელის საქმე ორკესტრირებულია ხელისუფლების ყველა შტოს მონაწილეობით.

საჩივარი სტრასბურგის ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა სასამართლოში გაიგზავნება მოკლე დროში“ – განაცხადა მაია მწარიაშვილმა.

• • რა ხდება?

მზია ამაღლობელი გამოცემა „ბათუმელების“ და „ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი და დირექტორია. იგი უკანონო პატიმრობაშია და პროტესტის ნიშნად იგი 38 დღე შიმშილობდა.

მზია ამაღლობელი რომ ჟურნალისტური საქმიანობის გამო ისჯება, ამას რამდენიმე გარემოება ნათლად აჩვენებს, მაგალითად, გაყალბებული ოქმი, რომლის საფუძველზეც მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდეს.

მზია ამაღლობელის საქმეს სანქცირებული მოსამართლე ნინო სახელაშვილი განიხილავს. ის ესტონეთმა 2025 წლის 3 მარტს დაასანქცირა სწორედ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ – ჟურნალისტის მიმართ ადამიანის უფლების დარღვევის გამო. მას შემდეგ, რაც ნინო სახელაშვილმა გაყალბებული დოკუმენტის საფუძველზე მზია ამაღლობელს პატიმრობა შეუფარდა. სახელაშვილი, რომელიც გამოსაცდელი ვადით იყო დანიშნული, მოსამართლედ უვადოდ განაწესეს. ნინო სახელაშვილს სისხლის სამართლის კვალიფიკაცია არ აქვს.

მზია ამაღლობელს პოლიციელზე თავდასხმას ედავებიან. ბრალის დადასტურების შემთხვევაში მას 4-დან 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთა ელის.

მტკიცებულებების დიდი ნაწილი ამ საქმიდან მოსამართლე ვიქტორ მეტრეველმა ამორიცხა. „მზია ამაღლობელი არა მხოლოდ რჩება უკანონო პატიმრობაში, არამედ მას ქართულმა მართლმსაჯულებამ დემონსტრაციულად ჩამოართვა უფლება დაიცვას თავი და ამტკიცოს საკუთარი უდანაშაულობა“, – ნათქვამია მზია ამაღლობელის უფლებადამცველების განცხადებაში.

მზია ამაღლობელის ინტერესებს იცავენ „ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია“, იურიდიული ფირმა BLB და მისი უფროსი პარტნიორი, მაია მწარიაშვილი; ადვოკატები – რაჟდენ ხიმშიაშვილი და კახა წერეთელი.

2025 წლის 18 მარტს მზია ამაღლობელი ადმინისტრაციულ საქმეზე მოსამართლე სალიხ შაინიძემ 2 ათასი ლარით დააჯარიმა. ამ საქმეზე მოსამართლემ უარი თქვა აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის, გრიგოლ ბესელიას [გრიგოლ ბესელიამ აჭარის პოლიციის უფროსის პოსტი 2025 წლის 4 აპრილს დატოვა] და ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის დაკითხვაზე იმ არგუმენტით, რომ სადავო არაა ის, რაც დაცვის მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ვიდეოჩანაწერებში ჩანს.

საუბარია ვიდეოზე, სადაც ჩანს, რომ მზია ამაღლობელს უშუალოდ აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსი, გრიგოლ ბესელია აკავებს, დაკავების ოქმის მიხედვით კი, მზია ამაღლობელი სხვა პოლიციელმა – გოჩა ვანაძემ დააკავა. მოსამართლემ უდავოდ მიიჩნია ასევე ვიდეო, სადაც ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძის ხმა ისმის, მზია ამაღლობელი ასკ-ის 150-ე მუხლის გამო დავაკავეთო. გაყალბებულ ოქმში წერია, რომ მზია ამაღლობელი ასკ-ის 173-ე მუხლის საფუძველზე დააკავეს და თითქოს მზია ამაღლობელი პოლიციელებს სიტყვიერ შეურაცხყოფას აყენებდა.

ამ სიყალბის მიუხედავად მოსამართლე სალიხ შაინიძემ მზია ამაღლობელი სამართალდამრღვევად ცნო. ეს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდება.

მზია ამაღლობელის ადვოკატები ასევე აპირებენ „მზია ამაღლობელის საქმეზე“ ევროსასამართლოს მიმართონ.

„მე პიარს არ დავარქმევდი, მე დავარქმევდი აგენტურის მიერ მიღებული დავალების შესრულებას, რასაც შეეწირნენ ჩვენი გმირები, მათ შორის გიორგი ანწუხელიძე“- განაცხადა „ოცნების“ პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ ეროვნული გმირის გიორგი ანწუხელიძის და რუსეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში დაღუპული სხვა გმირების შესახებ 16 აპრილს, სატელევიზიო ინტერვიუში. 

რატომ ცდილობს გმირობის გაუფასურებას ირაკლი კობახიძე? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორს, ისტორიკოს ბექა კობახიძეს ესაუბრა.

• ბატონო ბექა, წულუკიანის შემდეგ, გმირობის გაუფასურება სცადა კობახიძემაც. რა ტიპის პროპაგანდაა ეს, რაზე მუშაობს ირაკლი კობახიძე?

ორი რამ არის.

მარტივად არის ამბავი – იდეალი უნდა იყოს გასწორებული, ანუ ერთ ხაზზე უნდა მიდიოდეს იმასთან, რაც არის „ქართული ოცნების“ პოლიტიკა.

თუ „ოცნებას“ აქვს პოლიტიკა, რომ ვუწვებით რუსეთს, არ შეიძლება იდეალი იყოს რუსეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში თავგანწირული ადამიანი. ეს წინააღმდეგობაში მოდის. ამიტომ ამის ნიველირება უნდა მოხდეს, უნდა ჩაითვალოს, რომ ანწუხელიძის სიცოცხლე უაზროდ დამთავრდა, რომ ეს არ არის საჭირო და ასე შემდეგ.

მეორე – ეს არის მესიჯი შიდა აუდიტორიისთვის, ქართველებისთვის, ხოლო მეორე მესიჯი არის რუსებისადმი, რომ ჩვენ რუსეთის წინააღმდეგ ბრძოლას არ ვახალისებთ და არ არის ეს ჩვენი იდეალი. პირიქით, ვცდილობთ ამის ნიველირებას და თქვენიანები ვართ.

არ ვამბობთ, რომ რუსებმა დახოცეს ქართველები 9 აპრილს, რომ ანწუხელიძის თავგანწირვა რუსებთან წინააღმდეგ ომში არის სამაგალითო; ე.წ. კომისიაზე ვიბარებთ და ვტუქსავთ ქართველ სამხედროებს და რომ გავიხსენოთ – 1921 წლის ოკუპაციისას რუსეთს არ ახსენებენ, საბჭოთა ჯარი იყოო – ამბობენ. არადა საბჭოთა კავშირი შეიქმნა 1922 წელს და 21-ში საბჭოთა კავშირი კი არ დაესხა საქართველოს, თავს დაესხა საბჭოთა რუსეთი და საბჭოთა რუსეთმა მოახდინა საქართველოს ოკუპაცია.

ეს ისტორიის გადაწერის ამბავია.

2021 წელს იყო 100 წლისთავი ოკუპაციის, რომელიც არანაირად არ აღნიშნეს, შემოიფარგლნენ მხოლოდ ირაკლი ღარიბაშვილის განცხადებით. ჩვენ გვაქვს ხოლმე დებატი აგვისტოს ომზე, ხომ?! რუსები და „ოცნება“ ამბობენ, რომ ომი დაიწყო 8 აგვისტოს და ჩვენ ვამბობთ, რომ ეს იყო 7 აგვისტო.

ანალოგიური დისკუსია არის ისტორიულ პერსპექტივაზეც. ანუ, რეალურად რაც მოხდა ისტორიაში, რომ 1921 წლის 12 თებერვლის ღამეს, ლორეში, იყო ინსცენირებული აჯანყება, რომელშიც თავიდანვე მონაწილეობდა საბჭოთა რუსული წითელი არმია და შემდეგ, უკვე 16 თებერვალს, საბჭოთა რუსეთმა ოფიციალურად განაცხადა, რომ აჯანყებულების დასახმარებლად ვერთვებით ბრძოლაშიო, მაგრამ სინამდვილეში, მთელი ეს 4 დღე, 12 თებერვლიდან მოყოლებული ისინი იბრძოდნენ.

თქვენ ვერ ნახავთ ქართულ ისტორიულ წიგნს, რომელიც ამბობს, რომ 16 თებერვალს ჩაერთო რუსეთი ამ ბრძოლაში. და აი, 2021 წელს ღარიბაშვილმა დაწერა განცხადება, რომ 16 თებერვალს ჩაერთო რუსეთი ბრძოლაში.

• როგორ ფიქრობთ, „ოცნება“ თავად არის ისტორიის გადაწერის ინიციატორი, თუ მიჰყვება კრემლის მითითებებს?

მე ნამდვილად არ მაქვს და ვერ მექნება „ქართულ ოცნებასა“ და კრემლს შორის კომუნიკაციისა და მიმოწერის ამსახველი დოკუმენტაცია, მაგრამ ფიზიკურად რომ მოენდომებინა „ქართულ ოცნებას“, რომელიმე ქართულ წიგნში ენახა, რომ ეს ამბავი დაიწყო 16 თებერვალს, ვერ ნახავდა.

ანუ, თუ ამას არ დაუწერდნენ რუსეთიდან, ფიზიკურად ვერ ნახავდნენ ასეთ დოკუმენტს.

შესაბამისად, აქედან გამომდინარეობს ჩემი დასკვნაც, რომ ეს არის პირდაპირ რუსეთიდან წამოსული.

• კობახიძე ამბობს ასეთ რამეს – „ჩვენ რომ ჩავიდინოთ იგივე ღალატი“ – აგვისტოს ომს გულისხმობს, „რამდენიმე ასეული გმირი ეყოლება ქვეყანას“, ანუ ღალატს უწოდებს სამშობლოს დაცვას და მტერთან ბრძოლაში სიკვდილს?

ძალიან მარტივი რამეა აქ, ესენი მთლიანად გადაწყობილი არიან რუსულ მესიჯებზე, იმაზე, რასაც ახლა რუსეთი უკრაინისგან ითხოვს – დენაციფიკაცია და დემილიტარიზაცია, დასავლეთისგან ჩამოშორება, უკრაინის ნეიტრალიზაცია და სხვა; ის, რომ ამ ომის შემდეგ დამნაშავეები უნდა გასამართლდნენ და ასე შემდეგ. ესენი აქ ყველაფერს აკეთებენ თავიანთი ინიციატივითაც, რუსეთის საამებლად.

2008 წლის აგვისტოს ომის აღწერა უნდა ემთხვეოდეს რუსულ აღწერას. უნდა ხასიათდებოდეს იმავენაირად და ამავე დროს, „ომის დამნაშავეები“ უნდა გასამართლდნენ.

ამიტომ იღძვრება ახლა სისხლის სამართლის საქმეები, ქართველ სამხედროებს ამ „გამოძიებაზე“ დაატარებენ.

• მაგრამ შიდა აუდიტორიასაც ხომ ესმის ის, რომ თურმე ანწუხელიძე აგენტურის დავალების შესრულებას შეეწირა?

შიდა აუდიტორიისთვის არის „ხარება“ და პოლიციის „დუბინკების“ თავში რტყმა.

საინფორმაციო სივრცეზე ლამის მონოპოლია აქვთ და ახლა თავისუფალ მედიაზე შეტევით სრული მონოპოლიზაცია უნდათ, მოკლედ, პასუხის გამცემი აღარავინ აღარ უნდა დარჩეს ქვეყანაში და მერე დანარჩენ მასას დაელაპარაკებიან და მოასმენინებენ იმას, რაც თვითონ უნდათ.

• საზოგადოების ნაწილი, ვინც აცნობიერებს „ოცნების“ და რუსეთის მიზნებს, თვეებია დგას ქუჩაში და იბრძვის რუსული რეჟიმის წინააღმდეგ. მაგრამ არსებობს მეორე ნაწილიც, ვისზეც გავლენას ახდენს პროპაგანდა – „აბა ომი გინდა?“ ამას ემატება ისიც, რომ ყველას, ვინც იღებდა დასავლეთის ფინანსურ მხარდაჭერას, გამოაცხადეს აგენტად. რა რჩება საზოგადოებას იმისთვის, რომ დაამარცხოს აქ რუსეთი?

ასე იყო 30-იან წლებში, ვინც გასამართლდა, ყველა აგენტობისთვის იყო გასამართლებული, იქნებოდა ეს მიხეილ ჯავახიშვილი, ახმეტელი თუ სხვები და სხვები.

ამ ბრძოლაში ვისი იმედიც უნდა გვქონდეს, არის უკრაინის არმია, რომელმაც უნდა დაამარცხოს რუსეთი. რუსეთის დამარცხების გარეშე ძალიან ძნელი იქნება ჩვენი ბრძოლა. მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ უკრაინამ უნდა იბრძოლოს და ჩვენ უნდა ვისხდეთ და ვუყუროთ როგორი იქნება ხვალინდელი დღე და პასიური დამკვირვებლების როლში დავრჩეთ.

საქართველოში, სადაც ვართ, ყველგან ჩვენი წილი წინააღმდეგობა უნდა გავწიოთ. არა მხოლოდ რუსთაველზე, ჩვენს უბანში იქნება თუ სამსახურში, ჩვენი მართალი სიტყვა უნდა ვთქვათ და ვამხილოთ რეჟიმი.

თუ უკრაინელები იბრძვიან სანგარში, საბედნიეროდ ჩვენ სანგარში არ ვართ, მაგრამ ოკუპანტი შემოსულია ქვეყანაში, ასე უნდა ვუყუროთ ამას და როგორც უკრაინელები იღებენ მსხვერპლს, ჩვენც გვიწევს მსხვერპლის გაღება, ხომ?!  ვიღაც სამსახურს კარგავს, ათეულობით ადამიანი ციხეშია, ზოგს უზარმაზარ ჯარიმებს უწერენ და ასე შემდეგ.

მესმის, რომ საშინელებაა ესეც, მაგრამ სამშობლოში არის მტერი შემოსული და ისე ეს ამბავი არ გამოვა.

ჩვენ თუ მოგვწონს ისტორიაში ქაქუცა ჩოლოყაშვილი და ამბროსი ხელაია, ახლა ჩვენ ვართ ამ ისტორიაში და თუ ისინი ამ ისტორიაში მოგვწონს, ჩვენც ისე უნდა მოვიქცეთ, რომ ჩვენ შვილებს და შვილიშვილებს, ჩვენი საქციელიც მოეწონოთ ისტორიაში.

• „ოცნების“ პროპაგანდისტული პოლიტიკა გადასწვდა სკოლებს, უნივერსიტეტებს და ჩვენ გაცილებით ნაკლებ სტუდენტს ვხედავთ გარეთ, ვიდრე ეს იყო თვეების წინ. რატომ მოხდა ასე თქვენი აზრით?

ავტორიტარული რეჟიმების წინააღმდეგ ბრძოლა ისტორიაში არასდროს არ ყოფილა კომფორტის ზონა. რეჟიმებთან და ქვეყნის თავისუფლებისთვის ბრძოლას მოაქვს არა მხოლოდ დისკომფორტი, ხანდახან – მსხვერპლიც.

ამიტომ, ისტორიაში ყოველთვის ერთეულები, ათეულები და ასეულები არიან, რომლებიც ასე იქცევიან. მასა ყოველთვის იქცევა ისე, რომ ინარჩუნებს საკუთარი კომფორტის ზონას, ასე იყო ეს 20-იან წლებშიც, 30-იან წლებშიც და თუ გნებავთ, თერგდალეულების დროსაც. მაგრამ ისტორიას სხვა ხალხი დარჩა. ისტორიას დარჩა ის ერთეულები, ვინც ამ წინააღმდეგობას წევდნენ.

ამიტომ ეს ნუ დაგვთრგუნავს, აქ სიახლე არაფერია და ყველამ ჩვენს თავზე უნდა ავიღოთ პასუხისმგებლობა.

ბიძინა ივანიშვილთან დაკავშირებულმა კომპანიებმა მათ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე დიდთოვლობის დროს დაზიანებული ხეები ოზურგეთის მერიას უსასყიდლოდ გადასცეს, ოღონდ მერიამ თავად უნდა გაიტანოს ხეები და ტერიტორიაც უნდა გაწმინდოს. კომპანიები მერიას წერენ, რომ ხე-ტყე „სტიქიის შედეგად დაზარალებული მოსახლეობისათვის დახმარების მიზნით“ გადასცეს.

შეკვეთილში იმ ნაკვეთებზე, სადაც ბიძინა ივანიშვილის რეზიდენცია, სასტუმრო „პარაგრაფი“ და დენდროლოგიური პარკია, ხეების მოჭრა-გატანა, ტყეკაფის გაწმენდა და შემდეგ ხის მასალის დამუშავება ოზურგეთის მერიას ადგილობრივი ბიუჯეტიდან ჯამში 40 ათასი ლარი დაუჯდება.

ამ სამუშაოებს მერია ტენდერის გარეშე შეისყიდის. მუნიციპალიტეტმა თანხმობისთვის სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს უკვე მიმართა.

„ვითარება ზიანს აყენებს საზოგადოებრივ ინტერესებს, ვინაიდან ხე-ტყის დამუშავება უნდა განხორციელდეს მაქსიმალურად შემჭიდროებულ ვადებში, რადგან დიდი ხნით შეყოვნებამ უკვე დააზიანა წაქცეული ხეების ნაწილი; დაზიანება მატულობს ყოველდღიურად, ვინაიდან გრძელდება ნალექიანი დღეები, შესაბამისად, ხე-ტყის დაყოვნებით დამუშავება უფრო მეტ ნედლეულს ხდის გამოუსადეგარს სამასალედ; ასევე, მნიშვნელოვანია, რომ სტიქიით დაზარალებული მოსახლეობისათვის შესაძლო მოკლე ვადებში მოხდეს მასალების მიწოდება, რათა მოქალაქეებმა დროულად შეძლონ სტიქიით მიყენებული ზიანის ნაწილობრივ აღმოფხვრა“, – წერს მერია 2025 წლის 16 აპრილს შესყიდვების სააგენტოს.

რა ხდება

2025 წლის 11 აპრილს ოზურგეთის მერს, ავთანდილ თალაკვაძეს შპს „ურეკი რეზიდენსის“ დირექტორმა პაატა სულაბერიძემ გაუგზავნა წერილი, რომელშიც აღნიშნულია:

„გაცნობებთ, რომ შპს „ურეკი რეზიდენსის“ საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიაზე 2025 წლის თებერვალ-მარტში მოსული უხვი ნალექის [დიდთოვლობის] შედეგად დაზიანდა ხე-მცენარეები [ფიჭვები], კერძოდ, ნაწილი ხეებისა მოითხარა და ნაწილი გადატეხილია, თუმცა დამუშავების შემდეგ გამოსადეგია სამშენებლო მასალებად.

მოგმართავთ წინადადებით, რომ ჩვენს საკუთრებაში არსებული ხე-მასალა უსასყიდლოდ გადმოგცეთ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიას, შემდგომში სტიქიის
შედეგად დაზარალებული მოსახლეობისათვის დახმარების გაწევის მიზნით.“

ზუსტად ანალოგიური შინაარსის წერილი გაუგზავნა ოზურგეთის მერს 2025 წლის 14 აპრილს შპს „ბლექ სი რიზორთსის“ დირექტორმა შოთა ხიზანიშვილმაც.

შპს „ბლექ სი რიზორთსის“ 100 პროცენტი წილის მფლობელი კი არის შპს „საქართველოს ტურიზმის განვითარების ფონდი“, რომლის მესაკუთრეა „საქველმოქმედო ფონდი ქართუ“.

„ბლექ სი რიზორთსი“ და „ურეკი რეზიდენსი“ შეკვეთილში სახელმწიფოს კუთვნილ მიწის ნაკვეთებსაც სარგებლობენ: სახელმწიფო მიწები, რომლებითაც ივანიშვილი უკანონოდ სარგებლობს.

„ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიის ინფრასტრუქტურის, სივრცითი მოწყობის და ტრანსპორტის სამსახურის სპეციალისტებმა ადგილზე გასვლით შეისწავლეს საკითხი და დაადგინეს, რომ დაზიანებული და გადმოსაცემი ხეების რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 120 ძირს, რომლის მოცულობა საორიენტაციოდ შეადგენს 200 კუბურ მეტრს, საიდანაც შესაძლებელი იქნება მიახლოებით 140 კუბური მეტრი სამასალედ გამოსადეგი ნაწილის დამუშავება, რაც დიდი დახმარება იქნება სტიქიის შედეგად დაზარალებული მოსახლეობისათვის.“ – აღნიშნულია მერიის ერთ-ერთი სამსახურის 2025 წლის 15 აპრილის მოხსენებით ბარათში.

რა სამუშაოები უნდა შეასრულოს ოზურგეთის მერიამ [მათ შორის ივანიშვილთან დაკავშირებული კომპანიების საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიებზე შეკვეთილში]? –

ეს სამუშაოები ჩამოთვლილია ინვოისში, რომელიც მერიის განაცხადს ახლავს:

• „ხის ჭრა და განსაზღვრული მიმართულებით წაქცევა
• მოჭრილი ხის ღეროს ტოტებისაგან გასუფთავება
• ტყეკაფის გაწმენდა და ხურგებად განთავსება ხე-ტყის დამზადების დამთავრებისთანავე
• ხის მიტანა ტრაქტორით ან სხვა გამწევის ძალით დასატვირთ ბაქნამდე
• ხე-ტყის დატვირთვა ტრანსპორტზე
• ხე-ტყის ტრანსპორტირება სახერხ საამქრომდე [ქობულეთში]
• ხე-ტყის დახერხვა დამუშავება სახერხ საამქროში
• დამუშავებული მასალის დატვირთვა ტრანსპორტზე“.

შესყიდვების სააგენტოს ოზურგეთის მერია წერს, რომ მას „არ გააჩნია შესაბამისი ტექნიკა და საჭირო პერსონალი“ და ამიტომ უწევს სამუშაოებში ზემოთ აღნიშნულ სამუშაოებში 40 ათასი ლარის გადახდა. მერიის ინფორმაციით ამ სამუშაოების შესრულებას შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმებიდან 1 თვე დასჭირდება.

ამავე თემაზე:

შემოსავლების სამსახურის საბაჟო გამშვებ პუნქტში „ფოთისა და ყულევის პორტები და ფოთის თავისუფალი ინდუსტრიული ზონა“, გერმანიიდან და ეგვიპტიდან შემოტანილი ქათმის გაყინული ხორცით და ტკბილი კარტოფილით (ბატატი) დატვირთული ავტოსატრანსპორტო საშუალებები გააჩერეს.

შემოსავლების სამსახურის ცნობით, ფიზიკური შემოწმების/დათვალიერების დროს ტკბილი კარტოფილის 70% საკვებად უვარგისი აღმოჩნდა, რის გამოც ტვირთი გაანადგურეს.

ამასთან, საბაჟო კონტროლის ფარგლებში, 27 000 კილოგრამი ქათმის გაყინული ხორციდან აღებულ ნიმუშებში, ლაბორატორიული კვლევის შედეგად, პათოგენური მიკროორგანიზმი – სალმონელა გამოვლინდა.

საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 20 სექტემბრის №463 დადგენილების შესაბამისად, აღნიშნული საქონელი (გაყინული ქათმის ხორცი) ექსპორტიორ ქვეყანაში გაბრუნებას დაექვემდებარა.

წოტოს წყარო: agrohandlers

საქართველოს ეროვნული ბანკი წელს ლარის 30 წლის იუბილეს აღნიშნავს, იუბილესადმი მიძღვნილ საერთაშორისო ფორუმის ორგანიზება-ჩატარებაში კი 771 ათას ლარს ტენდერის გარეშე დახარჯავს.

ეროვნული ბანკის ინფორმაციით, „პირველად ლარი მიმოქცევაში 1995 წლის 25 სექტემბერს ჩაეშვა და იმავე წლის 2 ოქტომბრიდან საქართველოს ტერიტორიაზე ერთადერთ საგადამხდელო საშუალებად გამოცხადდა“.

„დაგეგმილია მასშტაბური ღონისძიებები, მათ შორის მაღალი დონის, საერთაშორისო ფორუმი [2025 წლის 29 – 31 მაისი] მსოფლიოს სხვადასხვა ცენტრალური ბანკის პრეზიდენტებისა და ვიცე-პრეზიდენტების მონაწილეობით, ქართული ფულის კატალოგის გამოშვება, საიუბილეო მონეტის პრეზენტაცია და სხვა.

აღნიშნულ ღონისძიებათა შორის მნიშვნელოვანი ადგილი უნდა დაიკავოს ლარის 30 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი საერთაშორისო ფორუმის ორგანიზებამ და ჩატარებამ“ – წერს საქართველოს ეროვნული ბანკი [სებ] სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს.

სააგენტომ სებ-ს მისცა თანხმობა, „სახელმწიფოებრივი და საზოგადოებრივი მნიშვნელობის ღონისძიების შეზღუდულ ვადებში შეუფერხებლად ჩატარების მიზნით შესყიდვების დასადგენად მიმართოს საქართველოს ეროვნული ბანკის საბჭოს“.

სებ-ის ინფორმაციით ღონისძიება მოიცავს შემდეგ კომპონენტებს:

• ლოგოს და მის საფუძველზე ე.წ. „ბრენდბუქის“ შემუშავება;
• ღონისძიების ფროდაქშენ მომსახურება, მათ შორის საიმიჯო რგოლის მომზადება;
• ღონისძიების ორგანიზება სასტუმრო „შერატონში“, მათ შორის: ღონისძიების ვიზუალური კონცეფციის შექმნა და შემსყიდველთან შეთანხმება; კონცეფციის შესაბამისად, სასესიო დარბაზის 300 სტუმარზე ღონისძიების უზრუნველსაყოფად მომზადება; მაღალი რანგის სტუმრებისთვის ბიზნეს ოთახის მოწყობა; მედია სივრცის და მედია ოთახის მოწყობის უზრუნველყოფა; შენობაში სარეგისტრაციო პუნქტის მოწყობა; შენობაში საინფორმაციო პუნქტის მოწყობა; საქართველოს ეროვნული ბანკის ფულის მუზეუმში დაცული ექსპონატების გამოფენის ორგანიზება/მოწყობა; პრეს ბანერების/ და ბექდროფ ბანერების დამზადება; ღონისძიების სრულყოფილად და მაღალ დონეზე ჩასატარებლად აუცილებელი სხვა, დამატებითი მომსახურება;
• ღონისძიების, მათ შორის მედია და მაღალი რანგის სტუმრების ბიზნეს ოთახის აუცილებელი კომპიუტერული ტექნიკით და ინტერნეტით უზრუნველყოფა;
• მიღების/Welcome reception და სადილის/gala dinner ორგანიზება 2025 წლის 29 და 30 მაისს [სარესტორნო მომსახურების გარდა];
• სტუმრების დახვედრა – გაცილება.

სებ-ის ინფორმაციით, ვინაიდან ღონისძიების შემადგენელი კომპონენტები და დეტალების დღემდე ბოლომდე განსაზღვრული არ არის, შეუძლებელია მთელი რიგი საკითხების წინასწარ განსაზღვრა, ხოლო თითოეული საკითხის – იქნება ეს შესასყიდი საქონელი, სამუშაო თუ მომსახურება განსაზღვრის შემდეგ, სატენდერო პროცედურებთან დაკავშირებული ვადების გათვალისწინებით შეუძლებელი იქნება ღონისძიების დროული ორგანიზება.

„ლარის 30 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი ღონისძიების ორგანიზების ფარგლებში მიმწოდებელმა, გარდა უშუალოდ ღონისძიების ორგანიზების ლოჯისტიკური სერვისებისა, უნდა მოგვაწოდოს კრეატიული გადაწყვეტები, მათ შორის ღონისძიების დეტალური კონცეფცია და შესაბამისი ბრენდბუქი, რაც ცხადია თავის მხრივ მოიცავს მუდმივ ცვლილებებს თავდაპირველ დოკუმენტებში და საჭიროებს განახლებას, ადაპტირებას და დახვეწას არსებული ვითარების, განსაზღვრული კონცეფციის, ბრენდბუქის და ღონისძიების ორგანიზებისათვის საჭირო ყველა სხვა დეტალის გათვალისწინებით.

კერძოდ, დღემდე მიმდინარეობს აქტიური მოლაპარაკებები და ზუსტდება ისეთი თემები, როგორიცაა დასკვნითი პანელური ღონისძიების მონაწილეთა რაოდენობა, რამდენი ქვეყნის მაღალი რანგის დელეგატი დაესწრება ღონისძიებას და ა.შ.“ – აღნიშნულია ეროვნული ბანკის განაცხადში.