Batumelebi

„ჩვენ აქ წამოვედით დემეტრეს გამო. ძალიან მძიმე მდგომარეობა აქვს – უმართავი ეპილეფსია და ძლიერი დაჭიმულობა. სჭირდება ოპერაციები, რომლებიც ჩვენს ქვეყანაში არ კეთდება“ – გვიყვება 35 წლის თეკლე მეტრეველი, რომელიც შვილის გადასარჩენად ოჯახთან ერთად გერმანიაში ლტოლვილად წავიდა.

ეს გადაწყვეტილება მარტივი არ ყოფილა, მაგრამ, როგორც თეკლე ამბობს, სხვა გზა არ დარჩენიათ – საქართველოში მისმა შვილმა საჭირო მკურნალობა ვერ მიიღო.

თეკლე მიიჩნევს, რომ ვიზალიბერალიზაციის შეჩერება უამრავი ოჯახის მდგომარეობას კიდევ უფრო გაართულებს, განსაკუთრებით მათთვის, ვისაც სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი მკურნალობა სჭირდებათ:

„საქართველოში ძალიან ბევრ ბავშვს სჭირდება მკურნალობა. ისინი ყველანაირი ხელის შეშლის გარეშე უნდა ახერხებდნენ ამას. ძალიან ბევრი ბავშვი და ბევრი ზრდასრული გადარჩა აქ, ევროპაში“ – ამბობს ის. 

• თეკლე, რატომ მოგიწიათ საქართველოს დატოვება და გერმანიაში ჩაბარება?

ჩვენ ვართ აქ მთელი ოჯახი – მე, ჩემი ქმარი, ჩემი უფროსი შვილი ნიკოლოზი [14 წლის] და უმცროსი – დემეტრე [12 წლის].

წამოვედით დემეტრეს გამო. მას ძალიან მძიმე მდგომარეობა აქვს – ცერებრალური დამბლა, ჰიდროცეფალია, მიკროცეფალია, ბრონქული დისპლაზია, ვერ საუბრობს და აქვს მხედველობის პრობლემა. ასევე, აქვს უმართავი ეპილეფსია და ძლიერი დაჭიმულობა. სულ სჭირდება ოპერაციები, რომლებიც ჩვენს ქვეყანაში არ კეთდება. კარგი იქნებოდა, რომ კეთდებოდეს, იმიტომ, რომ დემეტრეს გარდა არის ძალიან ბევრი ბავშვი იმავე და სხვა მდგომარეობით.

ექიმს ვკითხე – დემეტრემ ოპერაცია რომ არ გაიკეთოს, მაშინ რა მოხდება – მეთქი. გადაეკეტება ძვლები და ვერ იცოცხლებს. ვერ იცოცხლებს ტკივილისგან. 

• რა მდგომარეობა აქვს დემეტრეს და როგორი იყო მისი ცხოვრება საქართველოში?

დემეტრე 8 თვის გაჩნდა საკეისრო ოპერაციით. დაბადების შემდეგ 6 დღე ვერ ვნახე – ბავშვთა საავადმყოფოში გადაიყვანეს. მეოთხე დღეს ჟანგბადის დიდი დოზა მიაწოდეს, მარცხენა ფილტვი გაუხეთქეს, უჟანგბადობა წავიდა ტვინში და დაუზიანდა თეთრი ნივთიერება. როგორც ექიმმა ამიხსნა, ნაცრისფერი ნივთიერება შენარჩუნებულია – ყველაფერს ხვდება, მაგრამ ვერ ლაპარაკობს და ვერ გადმოსცემს ტკივილს.

თუ დემეტრეს ექნება შესაბამისი მკურნალობა და ყველაფერი თავის დროზე, შეიძლება ჯანმრთელმა უჯრედებმა აითვისონ დაზიანებულის ფუნქცია და რაღაც შეძლოს. მას არც ლაპარაკი შეუძლია, რომ მითხრას რა სტკივა და სამწუხაროდ, არც ხელით შეუძლია, რომ მაჩვენოს, მაგალითად, მუცელი სტკივა, ან კბილი, ან თავი.

აქვს მენჯების პრობლემაც. ჩემთვის არ შემოუთავაზებიათ საქართველოში მკურნალობა, გადიოდა რეაბილიტაციას, რაც საერთოდ არ ეხმარებოდა. 

ყოფილა ისეთი შემთხვევაც, რომ მეთოდისტმა მითხრა, დღეს დემეტრეს ძალიან აქვს დაჭიმული ფეხები და შეიძლება ძვალიც გადატყდეს — ამიტომ დღეს ვარჯიშს ვეღარ გავაგრძელებთო.

2024 წლის იანვარსა და თებერვალში გერმანიაში გავიკეთეთ მენჯების ოპერაცია. მენჯები არ ჰქონდა განვითარებული და თან დაშორებული იყო. იმ ადგილას, სადაც მენჯი არასწორად იყო მოთავსებული და არ უნდა ყოფილიყო, ძვალი სწორ ადგილას ჩასვეს. ამ პროცესში დარჩა ცარიელი ადგილები, სადაც დამატებით ჩაუყენეს სპეციალური (ხელოვნური) ქსოვილები , რომელიც ძვლის ფუნქციას ასრულებს. ძვლებზე გაკეთდა პლასტიკა – ძალიან რთული ოპერაცია იყო. იანვარში ჩაუტარდა ოპერაცია ერთ ფეხზე, თებერვალში – მეორეზე. თითოეული ექვსი საათი გაგრძელდა.

საქართველოში დემეტრე საჯარო ბაღში რომ უნდა შემეყვანა, ფორმას ავსებდნენ, მკითხეს, თავისით თუ ჯდება, თუ შედის საპირფარეშოშიო. ამ ყველაფერზე უარი როცა მიიღეს, მითხრეს, რომ ვერ მიიღებდნენ. შემდეგ არასამთავრობო ორგანიზაციიდან გამყვა იურისტი, რამინ მაჭარაშვილი და მიიღეს, მაგრამ მე აღარ მინდოდა, იმიტომ, რომ ვგრძნობდი, მაინც ისე გულით ვერ მიხედავდნენ ჩემს შვილს, როგორც საჭირო იყო. ამიტომ გადავწყვიტე, კერძო ბაღში შემეყვანა. 600 ლარი დაგვემატა ხარჯი, მაგრამ ძალიან კმაყოფილი ვარ, იმიტომ, რომ დემეტრეს პირველად სიცილის რეფლექსი იქ განუვითარდა, უფრო კონტაქტური გახდა. 

ბაღში დადიოდა შვიდ წლამდე, შემდეგ უნდა წასულიყო სკოლაში, მაგრამ სკოლამ არ მიიღო – ვერ ლაპარაკობს და სპეციალური პედაგოგიც ვერ დაეხმარებოდა.

დამაწვა ფინანსები – ბაღში 600 ლარს ვიხდიდი. ქმარი მუშაობდა, მაგრამ ეს საკმარისი არ იყო. დემეტრეს მკურნალობაც არ უტარდებოდა – საჭირო ოპერაციები საქართველოში არ კეთდებოდა. საქართველოში ან არ არის ხელმისაწვდომი, ან არ ფინანსდება ჩვენთვის საჭირო წამლები.

როცა მივხვდი, რომ მკურნალობაც არ იყო, სკოლაშიც არ იღებდნენ და დემეტრეს მდგომარეობა უარესდებოდა, ეს იყო ბოლო წვეთი. გადავწყვიტეთ, წავსულიყავით. სოციალურ ქსელში გერმანიაში მყოფ მშობლებს მივწერე და ისინი დაგვეხმარნენ.

დემეტრეს ფრენა არ შეიძლებოდა, ამიტომ ავტობუსით წამოვედით – ოთხი დღე და სამი ღამე ვიყავით გზაში. საქართველოდან ჯერ თურქეთში გავჩერდით ერთი ღამით, შემდეგ პირდაპირ გერმანიაში ჩამოვედით, 2022 წლის მაისში. ჩავბარდით კარლსრუეში, შემდეგ გადაგვიყვანეს ჰაიდელბერგში, მერე ბამბერგში, სადაც 11 თვე ვიყავით თავშესაფარში. ძალიან რთული პერიოდი გამოვიარეთ, მაგრამ როგორც კი ბინაში გადავედით, დემეტრეს დაუწყეს მკურნალობა, შევიდა სკოლაში, სადაც მანამდე არ უვლია და დღემდე დადის.

• რას ფიქრობთ, რამდენად შეგაფერხებდათ ამ პროცესში ვიზალიბერალიზაციის არარსებობა?

ვიზა რომ ყოფილიყო ჩვენს დროს, ჩვენ აქ ვერ ვიქნებოდით, იმიტომ, რომ ჩვენ ვიზას ვერავინ ვერ გაგვიკეთებდა, რომ ჩამოვსულიყავით. ვიზა რომ არ იყო, იმიტომ ვართ აქ. ჩვენ თავშესაფრის მიზნით ჩამოვედით და ჩავბარდით.

თუ ადამიანს ასეთი მძიმე სიტუაცია არა აქვს, დარჩენა არ სჭირდება, პროფილაქტიკისთვის ან რამე სხვა მიზეზით ჩამოდის, სამი თვე იქნება და წავა.

მაგრამ ვიზა ძალიან შეაფერხებს ამ ყველაფერს. ძალიან ბევრი ბავშვია საქართველოში, ვისაც მკურნალობა სჭირდება. ძალიან ბევრი ბავშვი და ბევრი ზრდასრული გადარჩა აქ, ევროპაში.

რომ არა ვიზალიბერალიზაცია, მე აქ არ ვიქნებოდი და, ღმერთს მადლობა, წარმოდგენაც არ მინდა, დემეტრე როგორ იქნებოდა. თორემ მე კი, ვიცხოვრებ საქართველოში, ვიმუშავებ, მაგრამ როდესაც უკვე ჯანმრთელობას ეხება საქმე…

მე არ ვამბობ მარტო ჩემს შვილზე, მე ვამბობ ასევე ზრდასრულ შშმ პირებზეც, რომლებსაც სჭირდებათ დახმარება. აქ შშმ პირები დასაქმებულები არიან ყველგან, აქ არ არის, რომ შენ შშმ პირი ხარ და შენ არ გაქვს იქ მუშაობის უფლება და შიშით რომ ვერ იტყვი, რომ რაღაც გჭირს.

ყველა, აქ ჩამოსული, გახარებულია იმით, რომ ეს შესაძლებლობა გვაქვს, რომ ეს კარი გაგვიღეს წლების წინ და ძალიან ცუდი იქნება, თუ მოგვიხსნიან, იმიტომ, რომ ბევრი ჩამოსულია სამკურნალოდ… კი, მე აქ ვარ, მაგრამ სხვა ბავშვები და დიდები, ვისაც გადაუდებელი მკურნალობა სჭირდება, მათთვის ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი…

მე მყავს ბევრი ახლობელი, ვინც წამოსულია ბავშვების გამო.

ასევე მნიშვნელოვანია სწავლისთვის და იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც მარტო მოდიან და აქ მუშაობენ – ეს ყველაფერი ხომ ისევ საქართველოში მოდის, არა?! ოჯახებს არჩენენ. ხოლო ბავშვები, რომლებსაც გადაუდებელი მკურნალობა სჭირდებათ, ყველანაირი ხელის შეშლის გარეშე უნდა ახერხებდნენ ამას.

• რა მთავარი განსხვავებაა საქართველოსა და გერმანიაში დემეტრეს მკურნალობასა და მომსახურებას შორის?

2023 წლის ოქტომბერში დემეტრეს დაეწყო ეპილეფსიის შეტევები. მას როლანდოს ტიპის ეპილეფსია აქვს, რაც ძირითადად ღამით, ძილში ვლინდება, მაგრამ დაემატა სტატუს ეპილეპტიკუსიც — ძალიან ხანგრძლივი შეტევები, რომლის შესაჩერებლად სასწრაფოს გამოძახებაა საჭირო. ეს დემეტრეს უკვე ორჯერ განუვითარდა; ორივე შეტევა ორ საათ-ნახევარს გაგრძელდა და მდგომარეობა ძალიან მძიმე იყო.

შეტევიდან სამ წუთში აუცილებელი წამალია მისთვის ბუკოლამი, რომელიც საქართველოში არ არის, სასწრაფოს მოსვლამდე ვაძლევთ და შემდეგ დანარჩენ წამლებს ისინი უკეთებენ. როცა საავადმყოფოში გადაგვყავს, უქ უკვე უკეთებენ სხვა პრეპარატს.

გერმანიაში სასამართლო დავა წავაგე იმ არგუმენტით, თითქოს საქართველოში ყველა მკურნალობა ხელმისაწვდომია. რეალურად ასე არ არის. იაშვილის კლინიკაში მითხრეს, რომ დემეტრემ მკურნალობა უნდა გაიაროს საზღვარგარეთ, სპეციალიზებულ კლინიკაში, როგორც ოპერაციულ, ისე არაოპერაციულ პერიოდში, რადგან საქართველოში მისი მდგომარეობის მართვა ვერ ხერხდება.

მაქვს დოკუმენტები, სადაც ჩანს, რომ მივმართე საქართველოს შესაბამის უწყებებს მკურნალობისა და წამლების საკითხზე, მაგრამ ორივეზე უარი მივიღე. 

ამიტომ ვცდილობთ, შევინარჩუნოთ აქ დარჩენის უფლება, რათა დემეტრეს სიცოცხლე იყოს დაცული. ვერ წარმომიდგენია დაბრუნება საქართველოში — იქ დარჩნენ ჩემი და ჩემი ქმრის დედები და დედმამიშვილები, მაგრამ შვილს ვერ გავწირავთ.

აქ დემეტრეს დილით, 8:30-ზე აკითხავს სპეციალური მანქანა და მიჰყავს სკოლაში, სადაც არიან ექიმები, თერაპევტები, ფიზიოთერაპიისა და მეტყველების სპეციალისტები; აქვს ცურვა, მუსიკა, სრულფასოვანი განვითარება. საღამოს 5:30-ზე ბრუნდება, რაც მაძლევს დროს, რომ ვისწავლო ან ვიმუშაო. დავამთავრე გერმანული ენის B1 კურსი და ჩავაბარე გამოცდა. ჩემი უფროსი შვილი წარმატებით სწავლობს და ჭიდაობაში მესამე ადგილი აიღო.

მე და ჩემი ქმარი მოხალისეობრივად ვმუშაობთ „წითელ ჯვარში“, ის მალე სამუშაო ნებართვას ელოდება.

„ზეციდან ნიშანს არ უნდა ველოდეთ, ეს არის პიკი“, – მიიჩნევს პოლიტიკის ფსიქოლოგი და კემბრიჯის უნივერსიტეტის მაგისტრანტი დავით ჯინჭარაძე, რომელსაც სინდისის პატიმრების მიმართ დღეს, 2 სექტემბერს გამოტანილ განაჩენზე ვესაუბრეთ.

რა გათვლა აქვს ივანიშვილს – პოლიტპატირებს როდესაც სასამართლო სინდისის პატიმრებს მოსალოდნელთან შედარებით ნაკლები ვადით უშვებს ციხეში?

„თუ იყო მოლოდინი 8-9 წელი, მიუსაჯეს 2 წელი, რომ შექმნილიყო ილუზია, თითქოს რაღაც ჩვენთვის სასიკეთო მოხდა. სინამდვილეში არაფერი სასიკეთო არ ხდება. ეს სასამართლო პროცესები ასევე დაამთხვიეს წულუკიანის კომისიის სხდომას, რომელიც დასკვნას აცხადებს იმაზე, რომ თურმე საქართველომ დაიწყო 2008 წელს ომი.

მნიშვნელოვანია, არ შევქმნათ სიტუაცია, რომ თითქოს „ოცნება“ რასაც აკეთებს, არავის აღარ უნდა გაუკვირდეს და აღარავის ჰქონდეს რეაქცია. შესაძლოა, ყველაფრის მოლოდინი არსებობს, რადგან არალეგიტიმური მთავრობაა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ გავუტაროთ. თუ ასე მოვიქცევით, ამით „ქართულ ოცნებას“ მივანიჭებთ ლეგიტიმაციას, რომ ყველაფერი გააკეთოს. ამიტომაც, არის მნიშვნელოვანი ხალხი გამოვიდეს ქუჩაში,“ – მიიჩნევს დავით ჯინჭარაძე.

• ბატონო დავით, თქვენი აზრით, რაზეა გათვლილი ეს მიდგომა, როცა „ოცნების“ სასამართლო სინდისის პატიმრებს შედარებით ნაკლები ვადით აპატიმრებს? 

ამ ხელისუფლებისთვისაც კი რთულია მსგავსი გადაწყვეტილების მიღება – იციან, რომ არ აქვთ ლეგიტიმაცია, საქართველო პატარა ქვეყანაა, ეს გადაწყვეტილება ეხება ამდენ ოჯახს, ამიტომაც უნდათ, რომ რაღაც შუალედური გადაწყვეტილება მიიღონ: თუ იყო მოლოდინი 8-9 წელი, მიუსაჯეს 2 წელი, რომ შექმნილიყო ილუზია, თითქოს რაღაც ჩვენთვის სასიკეთო მოხდა. სინამდვილეში არაფერი სასიკეთო არ ხდება.

ეს სასამართლო პროცესები ასევე დაამთხვიეს წულუკიანის კომისიის სხდომას, რომელიც დასკვნას აცხადებს იმაზე, რომ თურმე საქართველომ დაიწყო 2008 წელს ომი.

ივანიშვილს ამ გზით არ ექნება რესურსი, რომ გაიხანგრძლივოს რეჟიმი, თუ ჩვენ ამას არ გავუტარებთ. მოსახლეობის 80% მხარს უჭერს ევროკავშირში საქართველოს შესვლას და 93% ვამბობთ, რომ არ დავუჭერთ მხარს „ქართული ოცნების“ კურსს. ამ 93%-ის პოზიციიდან თუ ვილაპარაკებთ, ივანიშვილს არ გამოუვა ეს ყველაფერი. ახლა რა სტრატეგიასაც მიჰყვება ივანიშვილი, შესაძლოა, ბევრი ცუდი რამ მოხდეს ერთ კვირაში და ასე მოიმთავროს, როგორც ეს 29 ნოემბერს მოხდა.

ივანიშვილს იმედი აქვს, რომ ხალხს მალე რეაქცია არაფერზე არ ექნება.

ამიტომაც, თუნდაც ერთი კაცის გამოსვლა ძალიან მნიშვნელოვანია. რეაქცია უნდა შენარჩუნდეს და ეს არის ჩვენი მიზანი.

• სინდისის პატიმრების შედარებით ნაკლები ვადით ციხეში გაშვება, თქვენი აზრით, როგორ აისახება წინააღმდეგობაზე?  

თუ ეს ამაზეა გათვლილი, არ გამოუვათ. ჩემი აზრით, ამით ისინი ილუზიას უქმნიან მათ ამომრჩეველს, რომ თითქოს სასამართლო იღებს გადაწყვეტილებას. არა მგონია, აქ სხვა გათვლა ყოფილიყო.

ამ ქვეყანაში ადამიანების 70-80 % არის ცვლილებების მომხრე, ჯერ შეიძლება ყველამ არ იცოდეს, რანაირი ცვლილება უნდა, მაგრამ 80%-მა იცის, რომ ცვლილება ნამდვილად უნდა.

• რა ეტაპზეა თქვენი დაკვირვებით „ქართული ოცნების“ რეჟიმი, რომელიც მთავარი ოპოზიციური პარტიის გაუქმებაზე საუბრობს და წულუკიანი დასკვნას ამზადებს, სააკაშვილმა დაიწყო ომიო?

არალეგიტიმური პარლამენტი და კომისია არ ნიშნავს იმას, რომ მის მიერ დადებულ დასკვნას არანაირი ძალა დე ფაქტო არა აქვს. როგორც პინოჩეტი იყო დიქტატორი, მაგრამ იღებდა კანონებს.

როცა ქვეყნის პარლამენტის გვერდზე და სახელით ვრცელდება განცხადება, სანამ ეს პარლამენტი მოქმედებს და არ შეცვალა ხალხმა, შესაბამისი ძალაც მას აქვს. მით უმეტეს, რუსეთისთვის ეს საკმარისი იქნება, რომ ახალი პროცესები დაიწყოს. ვერ დავიწყებ სპეკულაციას, შემდეგი რა პროცესები დაიწყება, მაგრამ პირველი ნაბიჯი ნამდვილად ეგ არის, რომ შეგვაჩვიოს იდეას, რომ თითქოს ქართული მხრიდან ვინმემ, ანუ საქართველოს მხარემ დაიწყო ომი.

მნიშვნელოვანია, რომ არ შევქმნათ სიტუაცია: „ოცნება“ რასაც აკეთებს, არავის აღარ უნდა გაუკვირდეს და აღარავის ჰქონდეს რეაქცია. შესაძლოა, ყველაფრის მოლოდინი არსებობს, რადგან არალეგიტიმური მთავრობაა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ გავუტაროთ. თუ ასე მოვიქცევით, ამით „ქართულ ოცნებას“ მივანიჭებთ ლეგიტიმაციას, რომ ყველაფერი გააკეთოს. ამიტომაც, არის მნიშვნელოვანი ხალხი გამოვიდეს ქუჩაში და დაიწყოს პროცესი.

ზეციდან ნიშანს არ უნდა ველოდეთ, ეს არის პიკი.

• თქვენ როგორ ხედავთ წინააღმდეგობის გაძლიერებას? დღეს ზვიად ცეცხლაძის მამა, ზურაბ ცეცხლაძე ამბობდა, უფრო ხისტ ფორმებს უნდა მივმართოთო.

მნიშვნელოვანია ნაბიჯ-ნაბიჯ გამწვავება. ნაბიჯ-ნაბიჯ თუ გავამწვავებთ პროტესტს, ნდობაც ნაბიჯ-ნაბიჯ გაიზრდება. ჩემი აზრით, ადამიანებს არ უნდა მოვთხოვოთ, ერთბაშად რაღაც დაანთონ, გააკეთონ. ამიტომაც, ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა ვიმოქმედოთ. ყველა პროტესტს, რასაც დავგეგმავთ, ეგ ორი კითხვა უნდა დაესვას: ამწვავებ თუ ახერხებ, რომ გადმოიბირო ხალხი?

ჩვენ უნდა დავგეგმოთ აქციები, რომლებიც მწვავდება ნელ-ნელა, არ უნდა ველოდებოდეთ, რომ რომელიმე კონკრეტულ თარიღში უცბად გამოვა ხალხი.

• მაგალითად, როგორც 4 ოქტომბერს დაანონსდა „ოცნების“ რეჟიმის მშვიდობიანი დამხობა? 

არ ვიცი, რეჟიმი როდის დამთავრდება. მე ის ვიცი, რომ ეს რეჟიმი უნდა დამთავრდეს.

ჩვენს მხარესაა სტატისტიკა. ჩვენს მხარესაა მეცნიერება – შეიძლება ამ რეჟიმის შეცვლა. ასე დაეცა ასადის რეჟიმი, დაეცა პინოჩეტი, მილოშევიჩი, რომელმაც რამდენიმე ქვეყანას გენოციდი მოუწყო.

სამი რაღაც არის ამ პროცესში ჩემი აზრით მნიშვნელოვანი: კომუნიკაცია, მედიაცია და პროტესტი.

კომუნიკაცია ნიშნავს იმას, რომ გაქვს კომუნიკაცია და იმ ტკივილს, რასაც, მაგალითად, ჩვენ განვიცდით და პატიმრების ოჯახის წევრები განიცდიან, ადამიანებს აჩვენებ. ამას აკეთებენ კიდეც პატიმრების მშობლები.

მედიაცია არის ის, რომ პროტესტის მხარეს მყოფმა ხალხმა ერთმანეთი არ უნდა დავჭამოთ იგივე 4 ოქტომბრის გამო, ან რომელიმე პლაკატის გამო. რაღაცნაირად მოვრიგდეთ.

მესამე კი არის პროტესტის გამწვავება. პროტესტი რაც შეიძლება უნდა გამწვავდეს და ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა ვიმოქმედოთ.

_______________

ფოტოზე: 2 სექტემბერი, თბილისი, აქცია სასამართლოსთან. ფოტო: „ნეტგაზეთი“

„ოცნება“ ევროსაბჭოს წამების საწინააღმდეგო კომიტეტის ანგარიშს მალავს, პოლიტპატიმრების საქმეებისთვის მნიშვნელოვანია დოკუმენტირებული წამების ფაქტები,“ – აცხადებს სახალხო დამცველის ყოფილი მოადგილე და უფლებადამცველი გიორგი ბურჯანაძე.

საუბარია დოკუმენტზე, რომელშიც სინდისის პატიმრების მიმართ წამებასა და არაადამიანურ მოპყრობის შემთხვევებზეა საუბარი. ევროსაბჭოს წამების საწინააღმდეგო კომიტეტის [CPT] წარმომადგენლებმა პოლიტიკური პატიმრები 2025 წლის იანვარში მოინახულეს და შესაბამისი მონაცემებიც შეაგროვეს. კომიტეტმა ანგარიში საქართველოს იუსტიციის სამინტროს 2025 წლის 4 ივლისს გადასცა, მაგრამ დოკუმენტს იუსტიციის სამინისტროს არ აქვეყნებს.

„არაერთი საერთაშორისო ანგარიში, მათ შორის სახალხო დამცველი, საუბრობს იმაზე, რომ არაადამიანური მოპყრობა და წამება განხორციელდა. ძალიან მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, რა ჩაიწერა ამ ანგარიშში. იუსტიციის სამინისტროს არაფერი არ უკრძალავს, რომ ეს გადაწყვეტილება მიეღო და ანგარიში მიღებისთანავე გამოექვეყნებინა,“ – ამბობს გიორგი ბურჯანაძე.

სინდისის პატიმრების სავარაუდო წამების შესახებ წამების საწინააღმდეგო კომიტეტმა გარკვეული მონაცემები მიაწოდა საქართველოს სახალხო დამცველსაც, თუმცა სახალხო დამცველის აპარატში „ბათუმელებს“ ამ თემაზე დღეს, 2 სექტემბერს არაფერი უთხრეს. იუსტიციის სამინისტროს პრესცენტრის განმარტებით კი, „ივლისიდან 6 თვის ვადა აქვს ქვეყანას, რომ კონფიდენციალურად მომზადებულ ანგარიშზე თავისი კომენტარები მოამზადოს და მხოლოდ ამის შემდგომ თანხმდებიან CPT და საქართველო ანგარიშის გასაჯაროების თარიღზე.

მანამდე ერთპიროვნულად ქვეყანა CPT-ის მიერ მომზადებულ კონფიდენციალურ ანგარიშს ვერ ასაჯაროებს,“ – მოგვწერეს იუსტიციის სამინისტროს პრესცენტრიდან.

„ბათუმელებმა“ უფლებადამცველ გიორგი ბურჯანაძესთან ინტერვიუ ჩაწერა. ის „სამოქალაქო საზოგადოების ფონდის“ სამართლებრივი მრჩეველია. 

• ბატონო გიორგი, რა სახის დასკვნას ამზადებს ევროსაბჭოს წამების საწინააღმდეგო კომიტეტი და რას ნიშნავს ის ამბავი, რომ უკვე ორი თვეა დასკვნას იუსტიციის სამინისტრო არ აქვეყნებს?

თავდაპირველად მინდა აღვნიშნო, რომ ეს კომიტეტი შექმნილია ევროსაბჭოს წამების საწინააღმდეგო კონვენციის საფუძველზე და მისი მიზანია წევრ სახელმწიფოებში ჩავიდეს და ყველა დახურული დაწესებულება დაამონიტორინგოს.

ეს არის ევროსაბჭოს გამორჩეული მექანიზმი, რომელიც გულისხმობს ქვეყანაში წინასწარ გაფრთხილების გარეშე ჩამოსვლას და ნებისმიერ დახურულ დაწესებულების მონახულების უფლებას, სადაც პირი თავისი ნების გარეშე იმყოფება. ეს იმიტომ არის კარგი და გამორჩეული, რომ ქვეყანაში შეიძლება ადამიანებს აწამებდნენ, ამ დროს ადამიანის უფლებების დოკუმენტირებაც არ ხდებოდეს, ამ კომიტეტს შეუძლია ჩამოვიდეს, ნახოს, შეამოწმოს და დაადოკუმენტიროს ეს ფაქტები.

ამ მექანიზმს აქტიურად იყენებს ხოლმე ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო თავის გადაწყვეტილებებში.

საშუალოდ ციკლი ქვეყანაში ჩამოსვლის არის ოთხი წელი, თუმცა არის გამონაკლისი შემთხვევები, მაგალითად, საქართველოში ორჯერ იყვნენ გადაუდებელი ვიზიტით, როცა პატიმრების პრობლემების შესახებ გამოქვეყნდა ინფორმაცია, ასევე, როცა ციხის ჯანდაცვა გახდა პრობლემური.

ამჯერადაც, საქართველოში წამების საწინააღმდეგო კომიტეტი ჩამოსული იყო 2024 წლის ნოემბერში რეგულარული ვიზიტის ფარგლებში, მათ 28 ნოემბერს ჰქონდათ ბოლო სამუშაო დღე [ამ დღეს გამოაცხადა „ქართულმა ოცნებამ“ ევროინტეგრაციის შეჩერების შესახებ და დაიწყო უწყვეტი საპროტესტო აქციები], მაგრამ დაბრუნდნენ 21-22 იანვარს დამატებითი ვიზიტით, რადგან დაიწყო მასიური დაკავებები.

ამ ვიზიტის ანგარიში მოამზადა კომიტეტმა და 4 ივლისს გადაუგზავნა იუსტიციის სამინისტროს. საქართველოს შეეძლო მაშინვე გამოექვეყნებინა ეს ანგარიში. კომიტეტი მოუწოდებს წევრ სახელმწიფოებს, რომ ავტომატურად გამოაქვეყნონ ეს ანგარიში, მაგრამ საქართველოს ასეთი პროცედურა აღიარებული არ აქვს.

არც აქამდე ხდებოდა ამ დოკუმენტის გამოქვეყნება წინა შემთხვევებში რაღაც ვადით, მაგრამ იქიდან გამომდინარე, რომ ასეთი მასშტაბის წამება და არაადამიანური მოპყრობა საქართველოში ბოლო 20 წელი არ მომხდარა, იქიდან გამომდინარე, რომ არაერთი საერთაშორისო ანგარიში, მათ შორის სახალხო დამცველი, საუბრობს იმაზე, რომ არაადამიანური მოპყრობა და წამება განხორციელდა, ძალიან მნიშვნელოვანია, ვიცოდეთ, რა ჩაიწერა ამ ანგარიშში.

იუსტიციის სამინისტროს არაფერი არ უკრძალავს, რომ ეს გადაწყვეტილება მიეღო და ანგარიში მიღებისთანავე გამოუქვეყნებინა.

• იუსტიციის სამინისტროს პრესცენტრში გვითხრეს, რომ „ივლისიდან 6 თვის ვადა აქვს ქვეყანას, რომ კონფიდენციალურად მომზადებულ ანგარიშზე თავისი კომენტარები მოამზადოს და მხოლოდ ამის შემდგომ თანხმდებიან CPT და საქართველო ანგარიშის გასაჯაროების თარიღზე“.

პირიქით, კომიტეტი ყოველთვის მოითხოვს ამას, რომ სახელმწიფოებმა ავტომატური გასაჯაროების მექანიზმი მიიღონ. ბევრი მაგალითია ამის, როცა სხვადასხვა ქვეყანაში ეგრევე აქვეყნებენ მსგავს დოკუმენტს. კომიტეტი სახელმწიფოს არ უკრძალავს ამ დოკუმენტის გასაჯაროებას, პირიქით, სახელმწიფოები წახალისებული არიან, რომ ეს გასაჯაროვდეს და პროცესი იყოს გამჭვირვალე.

• თქვენი მონაცემებით, რამდენად ჰქონდა ადგილი სინდისის პატიმრების წამებას? კონკრეტული პოლიტიკური პატიმრები, იგივე მზია ამაღლობელი საუბრობენ არაადამიანურ მოპყრობაზე, მას ბათუმის პოლიციის უფროსმა სახეში შეაფურთხა… და არცერთი მსგავსი შემთხვევა არ გამოუძიებიათ. 

ჩვენ პირდაპირ ეთერშიც ვნახეთ, მოვუსმინეთ პროცესებზე და ვიცით არაადამიანური, ღირსების შემლახავი მოპყრობის შესახებ, როგორ გამოიყენეს წამება იმისთვის, რათა მათთვის დანაშაულის აღიარება მოეთხოვათ. ამიტომაც, გვაქვს საჯარო ინტერესი, რომ ეს საკითხები მაქსიმალურად გაშუქდეს.

ჩვენს შემთხვევაში საპოლიციო ძალების მიერ გამოყენებულ წამების გარდა გვქონდა ქუჩაში დახვედრები სხვადასხვა ფორმირების მიერ. ეს იყო უპრეცედენტო შემთხვევა.

• წამების საწინააღმდეგო კომიტეტს არ აქვს უფლება, რომ თავად გაასაჯაროოს ეს დოკუმენტი?

კომიტეტი ამას თვითონ ვერ გაასაჯაროებს, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა სახელმწიფო არ ითანამშრომლებს მასთან.

• წინა შემთხვევაში, როცა იგივე კომიტეტს ჰქონდა დასკვნა საქართველოს შესახებ, რამდენად შეასრულა „ოცნების“ მთავრობამ რეკომენდაციები? 

როცა, მაგალითად, იყო ციხის „მაყურებლების“ საკითხი, სხვადასხვა არაფორმალური მმართველობის შემთხვევები და კომიტეტს ჰქონდა დასკვნა, პროგრესი იყო ძალიან მცირე.

ბოლო რვა წლის განმავლობაში, რასაც მე უშუალოდ ვაკვირდებოდი და რაც წერია კიდეც ანგარიშებში, შესრულების ხარისხი იყო ყოველთვის ძალიან დაბალი.

საერთაშორისო ორგანიზაცია „ამნესტი ინთერნეშენალი“ [Amnesty International] განცხადებას ავრცელებს აქტივისტ ანტონ ჩეჩინის განაჩენთან დაკავშირებით.

დღეს, 2 სექტემბერს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ჯვებე ნაჭყებიამ 8 წლითა და 6 თვით პატიმრობა მიუსაჯა თბილისში მიმდინარე პროევროპული აქციების მონაწილეს, ანტონ ჩეჩინს.

„მოვითხოვთ სამართლიანობას — ობიექტურ გამოძიებას და სამართლიან სასამართლოს, მათ შორის, საქმის ფაბრიკაციის შესახებ ცნობებთან დაკავშირებით“, — წერია „ამნესტის“ განცხადებაში.

Amnesty International-ი ითხოვს ანტონ ჩეჩინისა და სხვა მსჯავრდებულების საქმეების ხელახალ განხილვას ან გათავისუფლებას და პოლიციელების, გამომძიებლებისა და პროკურორების ქმედებების გამოძიებას.

„ანტონ ჩეჩინი ამტკიცებს, რომ ნარკოტიკები პოლიციამ ჩაუდო. მან გაგვიზიარა თავისი დაკავების დეტალები: არაერთი ჩხრეკა მოწმეებისა და სამხრე კამერების გარეშე; ის, თუ როგორ წაართვეს ქურთუკი და მას შემდეგ რაც დაუბრუნეს, უკვე თარჯიმნის თანდასწრებით „იპოვეს“ მასში ნარკოტიკები — ეს თარჯიმანი ბრალდების მხარემ მოგვიანებით ოფიციალურად გააფორმა როგორც მოწმე. სასამართლომ ყველა ეჭვი ბრალდების სასარგებლოდ გადაწყვიტა.

იგივე დავინახეთ პროტესტის სხვა მონაწილეთა შემთხვევაშიც, რომლებიც ნარკოტიკების მუხლებით იდევნებოდნენ“ – ნათქვამია Amnesty International-ის აღმოსავლეთ ევროპის და ცენტრალური აზიის დირექტორის მოადგილის, დენის კრივოშეევის განცხადებაში. 

„პროტესტის ყველა მონაწილე, რომელიც ნარკოტიკების შენახვის ბრალდებით არიან გასამართლებული, უარყოფს ბრალს და ამტკიცებს, რომ ნარკოტიკები ჩაუდეს. თუმცა სასამართლომ მხოლოდ ორი გაამართლა არასაკმარისი მტკიცებულებების გამო. ანტონ ჩეჩინისა და ყველა მსჯავრდებულისთვის ვითხოვთ საქმის ხელახალ განხილვას და სამართლიან სასამართლოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ისინი უნდა გათავისუფლდნენ“, — აღნიშნავს კრივოშეევი.

„პოლიციელების, გამომძიებლებისა და პროკურატურის თანამშრომლების მიმართ, რომლებიც მონაწილეობდნენ ამ საქმეებში, დაუყოვნებლივ უნდა ჩატარდეს სრულფასოვანი გამოძიება სისხლის სამართლის საქმეების ფაბრიკაციის ბრალდებებზე. ზოგიერთი მათგანის სახელი საზოგადოებისთვის უკვე კარგად ცნობილია. შეიძლება ეს მხოლოდ დამთხვევა იყოს, რომ ისინი სხვადასხვა „ნარკოტიკულ“ საქმეში ფიგურირებენ აქტივისტების წინააღმდეგ? ამ საქმეების დეტალები ერთსა და იმავე სქემას იმეორებს: პროტესტის მონაწილეს აკავებენ თითქოს ანონიმური შეტყობინების საფუძველზე, პოლიცია ჩხრეკას ატარებს გამორთული სამხრე კამერებით და სხვა დარღვევებით, შემდეგ კი „აღმოაჩენენ“ ნარკოტიკებს და აღძრავენ საქმეს“. 

2024 წლის დეკემბრიდან საპროტესტო აქციების მინიმუმ ექვსი მონაწილეა ნარკოდანაშაულის ბრალდებით დაკავებული, მათ შორის სამი რუსეთის მოქალაქეა. ყველა მათგანი ამბობს, რომ ნარკოტიკები ჩაუდეს და სისხლის სამართლის საქმეებს საპროტესტო აქციებში მონაწილეობას უკავშირებენ. ადვოკატებისა და უფლებადამცველების განცხადებით, მათ საქმეებში დანაშაულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ არსებობს. 

დღეს, 2 სექტემბერს, „ოცნების“ პარლამენტში შექმნილი საგამოძიებო, ე.წ. „წულუკიანის კომისიის“ დასკვნა განიხილეს.

„წულუკიანის კომისიის“ დასკვნაში 2004 წელს აჭარიდან აბაშიძის მოსკოვში გაქცევა შეფასებულია, როგორც „ნაციონალური მოძრაობის დიქტატის დამყარება“.

„2004 წლის მაისში აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში „ნაციონალური მოძრაობის“ დიქტატის დამყარების შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი ხშირად იმეორებდა სიტყვებს – „შემდეგი ცხინვალია“. მიხეილ სააკაშვილს რომ მსგავსი შემაშფოთებელი მოსაზრება ჰქონდა, ამის შესახებ წუხილს აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი კონდოლიზა რაისიც გამოხატავდა, რაც მან თავის მემუარებში აღწერა კიდეც.

2004 წლის ზაფხულში მიხეილ სააკაშვილის კაბინეტში გამართულ ერთ-ერთ შეხვედრაზე, შიდა ქართლში სახელმწიფო რწმუნებულს, მიხეილ ქარელს, რომელიც კომისიამ გამოკითხა, დარჩა შთაბეჭდილება, რომ ცხინვალის რეგიონზე ძალისმიერი მეთოდით კონტროლის აღდგენა უკვე გადაწყვეტილი იყო, უფრო მეტიც შეთანხმებული იყო, რადგან მიხეილ სააკაშვილმა მას პირდაპირ უთხრა „ამერიკელები მიხედავენ რუსებს“. ეს ხდებოდა 2004 წლის ზაფხულში“, – განაცხადა წულუკიანმა.

2004 წელს აჭარაში ხავერდოვანი რევოლუციით დასრულდა ასლან აბაშიძის ავტოკრატიული, 13-წლიანი მმართველობა. მმართველობის ბოლო ეტაპზე, 2004 წლის 2 მაისს, ასლან აბაშიძის ბრძანებით ჩოლოქის, ქაქუთისა და ცეცხლაურის ხიდები ააფეთქეს, აჭარის დანარჩენი საქართველოსგან იზოლაციის მიზნით. მანამდე აჭარის ადმინისტრაციულ საზღვარზე, ჩოლოქის ხიდთან, წლების განმავლობაში ბლოგპოსტები იყო მოწყობილი.

ჩოლოქის ხიდი, რომელიც 2004 წლის 2 მაისს ააფეთქეს

აბაშიძის მმართველობა ხასიათდებოდა ადამიანის უფლებების დარღვევებით, რუსული გავლენების გაძლიერებითა და კლანური მმართველობით.

2004 წლის მაისში, ბათუმში, მრავალათასიანი საპროტესტო აქციების ფონზე ასლან აბაშიძემ დატოვა საქართველო და რუსეთში წავიდა, პუტინის მთავრობის წარმომადგენლის, იგორ ივანოვის თანხლებით.

ამავე თემაზე:

„საქართველოს ხიფათი ელის წულუკიანის კომისიის დასკვნის შემდეგ“ – ინტერვიუ

დღეს, 2 სექტემბერს, შსს-ს ცნობით რუსთაველის გამზირზე 16 პირი დააკავეს, თუმცა ,,ნეტგაზეთის” ინფორმაციით, დაკავებულია არა 16, არამედ მინიმუმ 20 ადამიანი.

„შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლების არაერთი მოწოდების მიუხედავად, რომ აქციის მონაწილეებს არ შეეფერხებინათ საავტომობილო მოძრაობა, არ დაემორჩილნენ პოლიციის კანონიერ მოთხოვნას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პოლიციამ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის შესაბამისად 16 პირი დააკავა“, – ნათქვამია პოლიციის განცხადებაში.

ადგილზე პოლიციელები განსხვავებულ ინფორმაციასაც ავრცელებენ. ამბობენ, რომ ზოგიერთი აქტივისტი პირადი შეურაცხყოფის გამო დააკავეს და ა.შ.

„ნეტგაზეთის“ ინფორმაციით, დაკავებულები არიან:

• ლაშა დგებუაძე
• თათია აფრიამაშვილი
• ნენე გაბელაია
• დათა ქაშიაშვილი
• ბექა პაპაშვილი
• შუშანა მაცაბერიძე
• ალბი კორძაია
• თიკა პატარაია
• ნიკა კორძაძე
• ანუკი ჩრდილელი
• რუსკა მაღრაძე
• მარიამ უძილაური
• ლუკა ჭოხონელიძე
• ანი ჭინჭარაული
• დავით სეხნიაშვილი
• ნინი ნაჭყებია
• ნუნუ მაღრაძე
• მარიკო ცომაია
• დავით გუნაშვილი
• თათია ფერაძე

დღეს რუსთაველზე აქცია მას შემდეგ დაორგანიზდა, რაც საქალაქო სასამართლოსთან შეკრებილმა მოქალაქეებმა პარლამენტთან გადაინაცვლეს.

აქციის მონაწილეები შეძახილებით აცილებდნენ „ოცნების“ დეპუტატებს, რომლებიც მანქანებით საკანონმდებლო ორგანოს ტოვებდნენ.                  თბილისის საქალაქო სასამართლომ დღეს სინდისის 9 პატიმარი დამნაშავედ ცნო და პატიმრობა მიუსაჯა.

„ბრძოლის მეთოდებს უნდა გადავხედოთ, აუცილებელია გაფიცვების და ბოიკოტის მკაცრი, ხისტი ფორმები, რაც სრულად ჯდება, როგორც საქართველოს, ისე საერთაშორისო კანონმდებლობაში,“ – ამბობს ზურაბ ცეცხლაძე, ბათუმელი სტუდენტის, სინდისის პატიმრის, ზვიად ცეცხლაძის მამა.

დღეს, 2 სექტემბერს, სინდისის 8 პატიმარს, მათ შორის, ზვიად ცეცხლაძეს თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა მოსამართლე თამარ მჭედლიშვილმა. მოსამართლემ პოლიტპატიმრებს ბრალი გადაუკვალიფიცირა.

„ორგანიზებაც დაუტოვა, ჯგუფურობაც, უბრალოდ წლების შემცირების გზით წავიდა, რომ ამომრჩეველს წინასაარჩევნოდ დაუმტკიცოს, თითქოს ჰუმანიზმის ნიშნები არსებობს ამ ხელისუფლების პირობებში, თითქოს მეტ გამოსავალს არ აძლევდა კანონი, რომ გამამართლებელი განაჩენი გამოსულიყო.

ეს არის სრულად პოლიტიზებული გადაწყვეტილება, ეს სასამართლო არის პარტიული სასამართლო და ჩვენ უნდა ვიბრძოლოთ იმისთვის, რომ ხელისუფლების ორგანოები: სასამართლო, პროკურატურა და პოლიცია პარტიული ფუნქციონირებიდან გამოვგლიჯოთ და სახელმწიფოს სამსახურში ჩავაყენოთ.

ხისტი ბრძოლაა საჭირო. ამათ არ უნდა მივცეთ საშუალება, რომ ქვეყანა აქციონ არათუ ბელარუსად, არამედ ჩრდილოეთ კორეად.

ამათ უნდათ, რომ მარადიულად დარჩნენ ხელისუფლებაში – გახანგრძლივებაზე არ ფიქრობენ, მარადიულად დარჩენაზე ფიქრობენ. გაფიცვები და ბოიკოტია საჭირო, ბრძოლა ბოლომდე,“ – უთხრა ზურაბ ცეცხლაძემ ჟურნალისტებს განაჩენის გამოცხადების შემდეგ.

საქართველოს მეხუთე პრეზიდენტი, სალომე ზურაბიშვილი X-ზე ეხმიანება თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ სინდისის 8 პატიმრის საქმეზე გამოტანილ განაჩენს.

„კიდევ ერთი პოლიტიკურად მოტივირებული განაჩენი დღეს: 8 პროევროპული მომიტინგე დღეს დააპატიმრეს, რაც განსხვავებული აზრის გაჩუმების აშკარა მცდელობაა.

ეს არის სახელმწიფოს მიერ მართული რეპრესიები, რომელიც ძირს უთხრის თავისუფლებას, სამართლიანობას და საქართველოს ევროპულ გზას“ – წერს სალომე ზურაბიშვილი.

დღეს, 2 სექტემბერს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე თამარ მჭედლიშვილმა სინდისის 8 პატიმრის საქმეზე განაჩენი გამოაცხადა.

ნახეთ ამ თემაზე: 

სინდისის 8 პატიმარს დღეს, 2 სექტემბერს მოსამართლე თამარ მჭედლიშვილმა განაჩენი გამოუცხადა.

ბათუმელ სტუდეტს, ზვიად ცეხლაძეს 2.5 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. 2.5 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს ასევე ვასილ კაძელაშვილს და ვეფხია კასრაძეს.

2-2 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს: ინსაფ ალიევს, გიორგი გიორგაძეს, ნიკოლოზ ჯავახიშვილს, ირაკლი მიმინოშვილს და თორნიკე გოშაძეს. მათ ბრალი ჰქონდათ წარდგენილი სსკ-ის 225-ე მუხლის მე-2 ნაწილით [ჯგუფურ ძალადობაში მონაწილეობა].

მოსამართლემ სინდისის პატიმრებს: ვეფხია კასრაძეს, ზვიად ცეცხლაძეს და ვასილ კაძელაშვილს ბრალი გადაუკვალიფიცირა. მათ გამოძიება ჯგუფური ძალადობის ჩადენას [სსკ-ის 225-ე მუხლი] ედავებოდა. მოსამართლემ სამივე ბრალდებულს თავისუფლების აღკვეთა სსკ-ის 226-ე მუხლის შესაბამისად შეუფარდა. ეს მუხლი გულისხმობს „ჯგუფური მოქმედების ორგანიზებას, რომელიც არღვევს საზოგადოებრივ წესრიგს, ან მასში აქტიური მონაწილეობა“ .

სსკ-ის 226-ე მუხლი სასჯელის სახით ითვალისწინებს, როგორც თავისუფლების აღკვეთას 3 წლამდე ვადით, ასევე საზოგადოებისთვის სასარგებლო შრომას და შინაპატიმრობას, თუმცა მოსამართლემ სინდისის პატიმრების მიმართ ყველაზე მკაცრი სასჯელის ფორმა გამოიყენა.

დღეს, 2 სექტემბერს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ჯვებე ნაჭყებიამ 8 წლითა და 6 თვით პატიმრობა მიუსაჯა თბილისში მიმდინარე პროევროპული აქციების მონაწილეს, ანტონ ჩეჩინს.

ანტონ ჩეჩინს სისხლის სამართლის კოდექსის 260-ე მუხლის მე-6 ნაწილით ედავებოდნენ, რაც განსაკუთრებით დიდი ოდენობით ნარკოტიკული საშუალებების შეძენა/შენახვა/ტარებას გულისხმობს და სასჯელის სახით 8-დან 20- წლამდე ან უვადო თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

„ჩემი დევნა იქნება იქამდე, სანამ არ გამამართლებენ. ორი ადამიანი უკვე გაამართლეს ნარკოდანაშაულში ბრალდებული. ორ პროკურორს აბარია ყველა ეს საქმე. ყველა უნდა გამართლდეს.

28 აგვისტოს იყო წმინდა მარიამის მიძინების დღესასწაული. იმედი მქონდა, რომ მაგ დღეს თავისუფალი ვიქნებოდი და მონაწილეობას მივიღებდი ძველ ქართულ ჩვეულებაში. მეც მოვინახულებდი პატიმრებს ციხეში.  ყველა პოლიტპატიმარი უნდა იყოს თავისუფალი.

9 თვე ვერ ვპოულობდი ადგილს, როგორ დამემტკიცებინა ჩემი სიმართლე. არ გამოვრიცხავ, რომ ზეწოლა ჩვენს დევნაზე რუსეთიდან იყო. იმიტომ, რომ მმართველი პარტია ძალიან არასტაბილურ მდგომარეობაშია.

მათ გადაწყვიტეს, რომ რეპრესიებით გაუსწორდნენ ხალხს, რასაც მოწმობს დღევანდელი მდგომარეობა და ნარკოტიკების ჩადება. ასეთი პრაქტიკა ძალიან გავრცელებულია სხვა ქვეყნებშიც და ეს მოხდა საქართველოშიც.

მე დიდი შრომა გავწიე, არა იმიტომ, რომ დამემტკიცებინა ჩემი უდანაშაულობა და მემხილებინა ისინი, ვინც ნარკოტიკი ჩამიდო. 20 ქვეყნის საელჩოში გავგზავნე წერილი, საერთაშორისო ორგანიზაციებში, რომ დამხმარებოდნენ ამ საქმეში. მივმართე ევროპულ სასამართლოს. იმ შემთხვევაში, თუ გამომიტანენ გამამტყუნებელ განაჩენს, გავაგრძელებ ბრძოლას.

ჩემი უფლებები ირღვევა ციხეში. სპეციალურ საგამოძიებო უწყებაშიც იყო შეტანილი რამდენიმე საჩივარი, რომელიც არ გამოძიებულა. პროკურატურა ჩემ წინააღმდეგ არის განწყობილი, არა იმიტომ, რომ ბრალდებული ვარ, არამედ მე გამოვდიოდი პრორუსული მთავრობის წინააღმდეგ.

ჩემ დაკავებას შეიძლება დავარქვათ პოლიტიკური განუკითხაობა. პოლიციის მოქმედება იყო არაკანონიერი. ჯიბიდან ამომიღეს ნარკოტიკი, რომელსაც პირველად ვხედავდი. პოლიციამ გამოიყენა ძალა, რომელიც არ იყო საჭირო, რათა დავემცირებინე და შევეშინებინე. აქციებში მონაწილეობის გამო წამიყენეს ბრალი“ – თქვა ანტონ ჩეჩინმა დასკვნით სიტყვაში.

ამავე თემაზე: 

1 წლის და 2 თვის შვილიშვილზე ძალადობის ფაქტზე პროკურატურამ ბებიას ბრალდება წარუდგინა.

„გამოძიებით დადგინდა, რომ ბებიამ შვილიშვილზე ფიზიკურად იძალადა, რასაც პირდაპირი ეთერით გადასცემდა სოციალურ ქსელ „ტიკ-ტოკში“.

სამართალდამცველებმა ბრალდებული 1-ელ სექტემბერს დააკავეს“ – წერს პროკურატურა.

დაკავებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე პრიმა მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით (ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ ძალადობა, ჩადენილი ასაკის ნიშნით შეუწყნარებლობის მოტივით, წინასწარი შეცნობით არასრულწლოვანის და უმწეო მდგომარეობაში მყოფის მიმართ) წარედგინა, რაც სასჯელის სახედ და ზომად 1-დან 3 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

პროკურატურა ბრალდებულისთვის აღკვეთი ღონისძიების სახით პატიმრობის გამოყენების შუამდგომლობით სასამართლოს კანონით დადგენილ ვადაში მიმართვას.

პარტია „საქართველოსთვის“ ლიდერი, გიორგი გახარია მიიჩნევს, რომ დღეისათვის „ოცნებას“ მისი დაპატიმრების რესურსი არ აქვს. ამის შესახებ გიორგი გახარიამ დღეს, პირველ სექტემბერს განაცხადა ტვ „პირველთან“ პირდაპირ ჩართვაში გერმანიიდან.

„მე არ ვთვლი, რომ „ოცნებას“ დღეს აქვს რესურსი, რომ დამიჭიროს.

მიუხედავად იმისა, რომ იქ არის ერთი საქმე აღძრული, მეორე საქმეა აღძრული, იქ ხმები მომდის, რომ კიდევ რაღაც სხვა საქმეებზე გამოძიების პროცესი გააქტიურებულია, მე არ ვთვლი, რომ „ოცნებას“ აქვს დღეს რესურსი, გიორგი გახარია დააპატიმროს.

მაგრამ „ოცნებას“ იმის რესურსი, რომ დღეს შემიზღუდოს პარტიული და პოლიტიკური საქმიანობა, მაშინ როდესაც საქართველოში ვიქნები, აქვს.

ვგულისხმობ იმას, რომ მატარონ სხვადასხვა საქმეების დაკითხვებზე, შექმნან ამისგან რაღაც პიარული თემები, შემიზღუდონ ქვეყნის დატოვება, შემიზღუდონ მობილობა და ა.შ.

ფაქტია, დღეს „ოცნებას“ აქვს საჭიროზე მეტი რესურსი, იმისთვის, რომ ჩემი პოლიტიკური საქმიანობის შეზღუდვაში ბევრად უფრო ეფექტური იყოს, მაშინ როცა მე ვიქნები თბილისში“ – თქვა გიორგი გახარიამ.

მან აქვე დასძინა, რომ ეს მისი სუბიექტური აზრია:

„მე არ ვამბობ ამას ასპროცენტიანი სიზუსტით, მათი პროგნოზი შეუძლებელია, მაგრამ ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ ჩემი დაპატიმრება არ არის მარტივი საქმე“ – თქვა მან.

გიორგი გახარია გერმანიაში იმყოფება.  მან დღეს ტვ „პირველთან“ განაცხადა, რომ მას გერმანიაში ექნება ხანგრძლივად დარჩენის და მუშაობის უფლება. „უახლოეს მომავალში თბილისში ჩამოსვლას არ ვაპირებ“ – თქვა მან.

ავღანეთში ძლიერი მიწისძვრის შედეგად 800-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა და 3000-ზე მეტი დაშავდა.

გუშინ, 31 აგვისტოს, ავღანეთში დაფიქსირებული მიწისძვრის სიმძლავრე 6.0 იყო. ეპიცენტრი ქალაქ ჯალალაბადიდან 27 კილომეტრში, პაკისტანის საზღვართან ახლოს იყო.

დასავლური მედიის ცნობით, ავღანეთის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ აღმოსავლეთ ავღანეთში, კუნარის პროვინციაში ოთხი სოფელი მთლიანად განადგურებულია, ხოლო რამდენიმე სხვა – ნაწილობრივ დაზიანებული.

დაშავებულების ევაკუაციისთვის აღმოსავლეთ პროვინციებში ავღანეთის თავდაცვის სამინისტროს საგანგებო სიტუაციების რეაგირების ჯგუფები გაიგზავნა.

მედიის ცნობით, თვითმხილველების თქმით, ნანგრევების ქვეშ ბავშვები და მოხუცები რჩებიან.

მაშველებს აღმოსავლეთ ავღანეთში რიგ დასახლებებში შესვლა მთიანი ლანდშაფტის გამო უჭირთ.

___________

ფოტო: ევროპის პრესფოტო სააგენტო. EPA/HAMID SABAWOON

ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის ცნობით, სარფის საბაჟოზე განსაკუთრებით დიდი ოდენობით საქონლის საბაჟო წესების დარღვევით გადმოტანის ფაქტი გამოავლინეს.

„გამოძიებით დადგენილია, რომ უცხო ქვეყნის მოქალაქემ, საბაჟო გამშვებ პუნქტ „სარფის“ გავლით, მსუბუქი ავტომობილით, საბაჟო კონტროლისგან მალულად, საქართველოს საბაჟო საზღვარზე გადმოიტანა 179 გრამი ძვირფასი ქვებით გაწყობილი ოქროს საიუველირო ნაკეთობები.

საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად ამოღებული ძვირფასეულობის ღირებულება 56 000 ლარს აღემატება“ – წერს საგამოძიებო სამსახური.

გამოძიება მიმდინარეობს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 214-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, რაც სასჯელის სახით ითვალისწინებს თავისუფლების აღკვეთას ხუთიდან შვიდ წლამდე ვადით.

„პოლონეთში ჩამოვედი 2014 წლის სექტემბერში, მინდოდა აქ მესწავლა. პოლონეთი არ იყო იმ მომენტში ძვირი ქვეყანა სწავლისთვის. გეგმაში მქონდა საქართველოში დაბრუნება, მაგრამ ვერ დავბრუნდი“, – ასე იწყებს ამბის თხრობას გიორგი თავაძე, ემიგრანტი, რომელიც წლებია პოლონეთში ცხოვრობს და ახლა უკვე საინვესტიციო ბანკის თანამშრომელია.

„ბათუმელები“ სავიზო რეჟიმის გაუქმების საფრთხეზე ესაუბრა გიორგი თავაძეს, რომელმაც სცადა „ოცნების“ ამომრჩეველს აუხსნას, რატომ არის ტყუილი, რომ ევროპაში კაცებს ათხოვებენ, ან ვინმე ცდილობს საქართველო ომში ჩაითრიოს.

• გიორგი, 2014 წელს არ იყო უვიზო მიმოსვლა, ალბათ სასწავლო ვიზით წახვედით, როგორი იყო ვიზის აღების პროცესი?

პოლონეთის საელჩოში საბუთები ჩავაბარე, საკმაოდ რთული პროცედურა იყო. ახლაც ეგრეა, თუ [სასწავლო ან სამუშაო] ვიზის აღებაა საჭირო, ბევრი საბუთის მიტანა გჭირდება. ზოგჯერ განმეორებით გთხოვენ საბუთებს.

უვიზო მიმოსვლა იმიტომაც არის კარგი, რომ შეგიძლია ჩამოხვიდე პოლონეთში, როგორც მინიმუმ გაესაუბრო უნივერსიტეტს, მერე საქართველოში გაიარო ლეგალიზაციის პროცედურა და აიღო ვიზა სწავლისთვის.

პოლონეთი ძალიან მიმზიდველი ქვეყანაა – უამრავი კორპორაციაა, საკმაოდ გამართული კანონმდებლობა აქვს და საკმაოდ ადვილი იყო აქამდე ქართველების დასაქმება სამსახურში. ახლა პოლონეთში დაინიციირებულია საკანონმდებლო ცვლილება, აპირებენ საქართველო ამოიღონ იმ 5 ქვეყნის სიიდან (სომხეთის, ბელარუსის, მოლდოვა, უკრაინის), ვისაც გამარტივებული წესით შეეძლო დასაქმება პოლონეთში.

ეს პრობლემას არ შექმნის იმ ემიგრანტებისთვის, ვინც პოლონეთში ისწავლა, მაგრამ სეზონურ სამუშაოზე ჩამოსულთათვის ბარიერად იქცევა. ბარიერი იქნება იმ ხალხისთვის, ვისაც გრძელვადიანი მუშაობის უფლების მიღება სურს.

• რა მოგცათ პირადად თქვენ პოლონეთმა, როგორც ევროკავშირის წევრმა ქვეყანამ?

პირველ რიგში, პიროვნულად გამზარდა. აქ ჩამოსვლის პირველივე დღეს მომიწია სწავლა, რომ ყველა ადამიანს გააჩნია თავისი საზღვრები. აქ ძალიან დაფასებულია პირადი სივრცე, რაც, ჩემი აზრით, საქართველოში არ არსებობს.

ფინანსური პასუხისმგებლობა არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი, რასაც აქ სწავლობ. ვფიქრობ, ქართველების უმეტესობა ამას მაშინ სწავლობს, როცა საზღვარგარეთ მიდის.

აქ დაცულია ადამიანის შრომითი უფლებები. მაგალითად, კანონით აკრძალულია ადამიანი აიყვანოს სტაჟირებაზე თვეობით უხელფასოდ. აქ არსებობს მინიმალური ხელფასის ცნება, მასზე დაბალ ანაზღაურებას დამსაქმებელი ვერ მოგცემს. მაღალი ხელფასის მისაღებად საჭიროა პროფესიონალიზმი – აქ არ გარჩევენ ეროვნების, აღმსარებლობის ან პოლიტიკური შეხედულებების მიხედვით.

არის ძალიან კარგი დაზღვევის პაკეტები – გადაუდებელი სამედიცინო დახმარება თუ გჭირდება, არ გიწევს ფიქრი, სად იშოვო ფული.

დასაქმების ბაზარი მზარდია და მრავალფეროვანი. ვარშავაში და სხვა დიდ ქალაქებში უამრავი საერთაშორისო კომპანია, კორპორაციაა, სადაც დასაქმება შეგიძლია. დაწყებული Google-ით, დამთავრებული Netflix-ით, ყველა კომპანიას აქვს თავისი ოფისი პოლონეთში. ამასთან, კარიერული ზრდის მაღალი შანსიც გაქვს. კარგი კადრი თუ ხარ, კორპორაციები ნადირობენ კარგ კადრებზე.

ეს ჩემთვის კარგი მაგალითია, თუ რატომაა ევროინტეგრაცია მნიშვნელოვანი. ჩემს სამუშაო სფეროზე რომ ვისაუბრო, ვმუშაობ საინვესტიციო ბანკში.

საქართველოში საბანკო მონოპოლია რომ არ იყოს და მსგავსი საინვესტიციო ბანკები არსებობდეს, საქართველოს ეკონომიკა იქნებოდა უკეთესი. სესხებზე გვექნებოდა უფრო ნაკლები საპროცენტო განაკვეთი.

აქ მუშაობა გიჩენს განცდას, რომ ღირსეულად შრომობ და ამ შრომისთვის ღირსეულ ანაზღაურებას იღებ. შეგიძლია გაიზარდო პროფესიულად, პიროვნულად, ამავდროულად მიიღო და დააგროვო დოვლათი.

ეს ქვეყანა ამ შესაძლებლობას არამხოლოდ საკუთარ მოქალაქეებს აძლევს, არამედ აქ ჩამოსულ ემიგრანტებსაც, მათ შორის საქართველოს მოქალაქეებს.

ვარშავაში როცა წამოვედი სასწავლებლად, სწავლის დასრულების შემდეგ საქართველოში დაბრუნება მინდოდა. მქონდა კიდეც მცდელობა – საგარეო საქმეთა სამინისტროში გავიარე გასაუბრება, მაგრამ არ ამიყვანეს. საკმაოდ ოპოზიციურად განწყობილი პიროვნება ვარ. გული დამწყდა, მაგრამ მერე როდესაც აქ დავიწყე მუშაობა, მივხვდი, რომ  აქ დარჩენა იყო უფრო სწორი გადაწყვეტილება.

ამ ქვეყანამ მომცა ყველაფერი, აქ შევხვდი ჩემს მეორე ნახევარს, თუკი რაიმე პოზიტიური ამბავი მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, მოხდა პოლონეთში.

2004 წელს გახდა პოლონეთი ევროკავშირის წევრი ქვეყანა და სიკეთის გარდა მეტი არაფერი მოუტანია ამას ქვეყნისთვის. პირველ რიგში, გაიხსნა საზღვრები, შემოვიდნენ კომპანიები, დაბრუნდნენ ემიგრაციაში წასული პოლონელები.

საქართველომ მართლა შეიძლება ბევრი რამ ისწავლოს ამ ქვეყნისგან. ახლა სწორედ ამას უნდა აკეთებდეს. ამ ქვეყანაში არის საქართველოს ძალიან ბევრი ქომაგი. სამწუხაროდ, ჩვენკენ სამეგობროდ გამოწვდილ ხელს, ჩვენ ხელს არ ვუწვდით.

• „ქართული ოცნება“ საკუთარ ამომრჩეველს აშინებს და აჯერებს, რომ ევროპა რყვნის, რომ იქ „კაცები თხოვდებიან“. რას ეტყოდით იმ ადამიანებს, ვისაც ამის სჯერა.

პროპაგანდასთან ბრძოლის რამდენიმე ხერხი არსებობს. ერთ-ერთი – რასაც გეუბნებიან, ის ყველაფერი გადაამოწმო. თუ შესაძლებლობა აქვს ადამიანს, წავიდეს ევროპაში და ნახოს როგორ ცხოვრობს ხალხი. ან მოუსმინოს იმ ხალხს, ვინც უკვე ცხოვრობს იქ.

მაგალითად, მე ვცხოვრობ პოლონეთში, მე არ გავთხოვილვარ, მე ცოლი მოვიყვანე.

მეორე, ვნახოთ როგორ შეიცვალა ცხოვრება იმ ქვეყნებში, რომლებიც ახლახან გახდნენ ევროკავშირის წევრები. მაგალითად, ავიღოთ ხორვატია. მას შემდეგ, რაც ევროკავშირში გაწევრიანდა, მისი ერთ-ერთი ქალაქი – დუბროვნიკი გახდა ტურისტული თვალსაზრისით ყველაზე მიმზიდველი. მხოლოდ ერთ ქალაქში, დუბროვნიკში წელიწადში იმაზე მეტი ტურისტი ჩადის, ვიდრე მთელ საქართველოში.

ევროკავშირის წევრ ქვეყანაში მცხოვრები ადამიანების შემოსავალი იზრდება. ადამიანი ცხოვრობს უფრო ღირსეულად.

მაქვს კითხვა, რა ჯობია, იჯდე, უსმინო მდინარაძის ან კობახიძის რაღაცა სისულელეებს თუ, მაგალითად, გქონდეს ღირსეული შემოსავალი, იჯდე საკუთარ გერმანულ ავტომობილში ან თქვენი სახსრებით შეძენილ საკუთარ სახლში?

აქ როდესაც ყიდულობ სურსათს ნებისმიერ მაღაზიაში, 100%-ით ხარ დარწმუნებული, რომ გავლილია ყველა პროცედურა და არ მოგწამლავს.

თუ მოგზაურობის სახსრები არ აქვს ადამიანს, შეუძლია ყველაფერი გადაამოწმოს გუგლით ან ხელოვნური ინტელექტის საშუალებით.

ოჯახსა და ტრადიციებზე ლაპარაკობენ. პოლონეთი საკმაოდ ტრადიციული ქვეყანაა. პოლონელებისთვის ოჯახი და ოჯახის წევრები ძალიან ბევრს ნიშნავს. აქვთ ტრადიციული დღესასწაულები, აღდგომა, შობა. ოჯახები იკრიბებიან და ერთად აღნიშნავენ ყველა დღესასწაულს. პოლონეთი ოჯახსა და ოჯახურ ტრადიციებზე ორიენტირებული ქვეყანაა. 97% არის მორწმუნე კათოლიკე.

• პროპაგანდის კიდევ ერთი ხაზია მშვიდობა. ახლაც, ადგილობრივი არჩევნების წინ, „ქართული ოცნება“ ცდილობს ომზე პროპაგანდით დააშინოს საკუთარი მოსახლეობა.

რომელ ჭკუათმყოფელ ადამიანს შეიძლება ომი უნდოდეს? ვინმეს უნდა ახლა ომში წავიდეს და სანგარში იყოს?   მე მგონი, არავის არ უნდა. მეორე, ვხედავთ თუ არა ევროკავშირის ჩართულობას უკრაინა-რუსეთის ომში? არა, ვხედავთ, რომ ისინი არ არიან, პირიქით, ისინი ეხმარებიან.

რატომ არის ტყუილი ომზე პროპაგანდა. მაგალითად, ცხოვრობ საქართველოში და გინდა გაიგო გეუბნება თუ არა სიმართლეს კობახიძე.

წარმოიდგინე, გაქვს ბევრი ფული, ან კარგი სამსახური. ამ ყველაფერს დათმობ და სანაცვლოდ იომებ? არა.

დემოკრატიული ქვეყნები არ ომობენ ერთმანეთში. როდესაც ქვეყნის ეკონომიკა მაღალია და ვითარდება, იმ ქვეყანას არ უნდა ომი. ომი არის ინვესტიციის გადინება – არავინ არ ჩადებს ფულს არც ერთ ბიზნესში, სადაც ტყვია-წამალი დაფრინავს.

ქვეყნისთვის ყველაზე მთავარი რესურსი ადამიანია, ადამიანის როგორც სიკვდილი, აგრეთვე მისი ემიგრაცია არის პრობლემა.

ბოლოს როდის იომა ევროკავშირმა ან ევროპის მდგრადმა ქვეყანამ? როდის იომა ბოლოს იგივე დიდმა ბრიტანეთმა?

დემოკრატიული ქვეყნები კარგი შემოსავლით, კარგი ეკონომიკით, გამართული სოციალური პოლიტიკით, ფისკალური პოლიტიკით, საგარეო პოლიტიკით, არ მიდიან საომრად. ეს არის ერთგვარი აქსიომა, რომელსაც დამტკიცება არც სჭირდება.

• როგორ უნდა დაარწმუნო ევროკავშირის სიკეთეში „ქართული ოცნების“ ამომრჩეველი, რომელსაც პროპაგანდა აჯერებს, რომ „ევროპას ომი უნდა“ ან „ევროპა რყვნის“?

მარტივი მაგალითებით. მაგალითად, მე თუ დღეს უძრავი ქონების შეძენა მომინდება, შემიძლია მივიდე ბანკში, ავიღო დაბალპროცენტიანი კრედიტი. აქ სესხის აღება შემიძლია 3 %-ში. საქართველოში მგონი 12 %-ია ხომ?

შვეიცარიაში იპოთეკური სესხის პროცენტი არის 1%-ზე ოდნავ მაღალი, ყველაზე ცუდ ვარიანტში, გააჩნია ადამიანის კრედიტუნარიანობა როგორია. შვეიცარია არ არის ევროკავშირის წევრი ქვეყანა, მაგრამ ევროკავშირის წევრი ქვეყნის მოქალაქეს შეუძლია იმუშაოს შვეიცარიაში ლეგალურად.

აი, ახლა, მე შემიძლია ჩავალაგო ჩემოდანი და გავფრინდე ევროკავშირის წევრი რომელიმე ქვეყნის კუნძულზე დასასვენებლად. მაგალითად, მადეირაზე.

აქ შეგიძლია დააგროვო დოვლათი და გახდე წარმატებული. აქაური ხელფასით შეგიძლია ღირსეულად იცხოვრო.

ვუსურვებ „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერებსაც და ნებისმიერი პარტიის მხარდამჭერს, რომ დაინახონ ის  სიკეთე, რაც ევროკავშირის წევრობას აქვს ქვეყნისთვის. შესაძლებელია საქართველოსგან მშვენიერი ქვეყანა გამოვიდეს – გამართული, როგორც პოლიტიკური სისტემით, ისე საგარეო თუ სოციალური თვალსაზრისით.

ჩვენ შეგვიძლია ან ავაშენოთ ჩვენი ქვეყანა, ან რეალურად ხელი შევუწყოთ და ის გახდეს რუსეთის ერთ-ერთი ოლქი.

საბოლოოდ ყველაფერი ხეებიდან ჩამოცვენილ ტოტებს, ფოთლებსა და ზამთრის სუსხს დაჰბრალდა. კომპანია, რომელმაც 2022 წელს დასასრულებელი საქმე 2025 წელსაც ვერ დაასრულა, შავ სიაში მოხვედრას გადაურჩა. შპს „ძმები“ შესყიდვების სააგენტოს გადაწყვეტილებით მხოლოდ გააფრთხილეს.

მანამდე კომპანიამ შესყიდვების სააგენტოს განუმარტა:

„ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოების შესრულება ხდებოდა აჭარაში, რომელიც ხელშეკრულების გაფორმების წელს, დიდი რაოდენობით არსებული ნალექისა და თოვლის გამო განსაკუთრებით დაზარალდა.

ბუნებრივია, სწორი ექსპლუატაციის არქონის პირობებში დაზიანდებოდა შენობის როგორც კედლები, ასევე სახურავი. შემსყიდველი ორგანიზაციის მიერ წარდგენილი ფოტოებით დასტურდებოდა, რომ სახურავი სავსე იყო ხეებიდან ჩამოცვენილი ტოტებით, ფოთლებით და სხვა ნარჩენებით, რაც გადათოვლისა და გაწმენდითი სამუშაოების არ ჩატარების შემთხვევაში ბუნებრივია გამოიწვევდა წყლის შეგუბებას და შესაბამისად კედლების დაზიანებას.

ასევე არ მომხდარა შენობის გარე პერიმეტრის გაწმენდა თოვლისგან და რამდენიმე მეტრის სიმაღლის თოვლის მასა კვირების განმავლობაში აზიანებდა კედლებს, რამაც ხელი შეუწყო კედლების შიდა და გარე მხარეს ნესტისა და ობის გაჩენას.“

სრული განმარტება და სააგენტოს პოზიცია იხილეთ აქ.

ხელვაჩაურში, სოფელ განთიადის სკოლის ნაწილობრივი რეაბილიტაციისა და სპორტული დარბაზის მშენებლობის სამუშაოები აჭარის განათლების სამინისტრომ 2021 წელს შეისყიდა. სკოლაში სამუშაოები ტენდერში გამარჯვებულ კომპანიას 2022 წელს უნდა დაესრულებინა. არაერთხელ ვადის გაგრძელების შემდეგ, 2025 წლის მაისში შესყიდვების პორტალზე ატვირთულ დოკუმენტში შესრულებულ სამუშაოებთან დაკავშირებით ვკითხულობთ:

„2025 წლის 20 მაისს განხორციელდა მონიტორინგი, რის შემდეგაც აღმოჩნდა, რომ გარკვეული სამუშაოები დასასრულებელია. ასევე, სამუშაოების ნაწილი ხარვეზებით არის შესრულებული, კერძოდ: ღია სპორტული მოედნის ლითონის კონსტრუქციები კოროზირებულია, სპორტდარბაზის ფასადიდან და სახურავიდან ჟონავს წყალი, გადასაღებია სპორტდარბაზის შიდა კედლების და ჭერის ნაწილი, სპორტდარბაზის იატაკი ნაწილობრივ დაზიანებულია შემოსული წყლისგან, სპორტდარბაზის ნაწილში გათბობა არ მუშაობს, გაუმართავია კანალიზაციის სისტემა, საქვაბის საკვამლე მილი არ შეესაბამება სტანდარტებს“. 

2025 წლის 21 მაისს, სამუშაოების დაწყებიდან მეოთხე წელს, მინისტრის მოადგილემ, ჯემალ სურმანიძემ კომპანიის დირექტორი გააფრთხილა და ხარვეზის გამოსწორება მოსთხოვა:

„ხელშეკრულების მოქმედების ვადა იწურება 2025 წლის 31 მაისს. შესაბამისად, გთხოვთ, ხუთი დღის ვადაში გამოასწოროთ არსებული ხარვეზები, დაასრულოთ ყველა სამუშაო და წარმოადგინოთ საბოლოო ფორმა-2. ზემოაღნიშნულის შეუსრულებლობის შემთხვევაში, სამინისტროს მხრიდან ცალმხრივად შეწყდება ხელშეკრულების მოქმედება და გატარებული იქნება ხელშეკრულებით და კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიებები“.

შეთანხმება ამჯერადაც დაირღვა.

2025 წლის 30 ივნისს განათლების სამინისტრომ სახელმწიფო შესყიდვების პორტალზე ატვირთა დოკუმენტი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, თუმცა, ამ დროისთვის [30 ივნისის მდგომარეობით] პორტალზე შესყიდვას არ აქვს მინიჭებული სტატუსი – „შეწყვეტილი ხელშეკრულება“. სამინისტრომ შექმნილი ვითარების შესახებ, შესაბამისი რეაგირებისთვის შესყიდვების სააგენტოს აცნობა.

რა გაარკვია სააგენტომ?

სააგენტო განმარტავს:

„აჭარის განათლებისა და სპორტის სამინისტროს სახელმწიფო შესყიდვების დეპარტამენტის წევრების 2025 წლის 20 ივნისის მოხსენებითი ბარათის თანახმად, ინსპექტირების ჯგუფის წევრების მიერ 2025 წლის 20 ივნისს ინსპექტირების განხორციელებისას დადგინდა, რომ შემსყიდველი ორგანიზაციის მიერ მიმწოდებლისთვის 2025 წლის 21 მაისს გაგზავნილ წერილში აღწერილი ხარვეზების მცირე ნაწილზე დაწყებული იყო გამოსასწორებელი სამუშაოები, მაგრამ ხარვეზების ძირითადი ნაწილი არ იყო აღმოფხვრილი.

კერძოდ, ღია სპორტული მოედნის ლითონის კონსტრუქციები კოროზირებული იყო, სპორტდარბაზის ფასადიდან და სახურავიდან ჟონავდა წყალი, გადასაღები იყო სპორტდარბაზის შიდა კედლების და ჭერების ნაწილი, სპორტდარბაზის იატაკი ნაწილობრივ დაზიანებული იყო შემოსული წყლისგან, სპორტდარბაზის ნაწილში გათბობა არ მუშაობდა, გაუმართავი იყო კანალიზაციის სისტემა, საქვაბის საკვამლე მილი არ შეესაბამებოდა სტანდარტებს.

მიმწოდებელმა 2025 წლის 24 ივნისის წერილით შემსყიდველ ორგანიზაციას აცნობა, რომ იგი აღიარებდა მის მიერ ხელშეკრულების პირობების დარღვევას და სამუშაოების მიმდინარეობის შეფერხებას, თუმცა ასევე განმარტავდა, რომ აღნიშნული შეფერხებები გამოწვეული იყო გარე ხელისშემშლელი გარემოებებით.“

• რა დაწერა ინსპექტირებაზე პასუხისმგებელმა კომპანიამ

სააგენტო განმარტავს:

„მხარეთა შორის ხელშეკრულების შესრულებაზე ინსპექტირების განმახორციელებელი შპს „ზაისი და კომპანიის“ 2025 წლის 18 ივლისის №4/28 წერილის თანახმად, შესრულებული სამუშაოების დათვალიერების შედეგად გამოვლინდა, რომ ღია სპორტული მოედნის ლითონის კონსტრუქციები გადასაღები იყო, ცალკეული ადგილები კოროზირებული იყო, სპორტდარბაზის შიდა კედლებისა და ჭერის ნაწილი გადასაღები იყო, იატაკის ნაწილი [კედლებთან] დაზიანებული იყო, სკოლის ადმინისტრაციულ შენობაში და სპორტდარბაზში დასამონტაჟებელი და გასამართავი იყო სამი გათბობის რადიატორი.

კანალიზაციის სისტემა საჭიროებდა დამატებით გაწმენდას. 2025 წლის 18 ივლისის მდგომარეობით სახურავიდან წყლის ჟონვა არ შეინიშნებოდა. სახურავზე სამ ადგილას გლუვი ლითონის ფურცლის შუა ნაწილში დატანებული იყო ჰიდროიზოლაციის ფირი 15X20 სმ ზომის. გათბობის სისტემის საქვაბის საკვამლე მილის ზომები არ შეესაბამებოდა დადგენილ სტანდარტებს.“

სააგენტო გაფრთხილებით შემოიფარგლა:

„მართალია, მიმწოდებელმა არაჯეროვნად შეასრულა ვალდებულებები, თუმცა სააგენტო ითვალისწინებს იმ გარემოებას, რომ შესრულებულ იქნა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების 97%. ამდენად, სააგენტო მიიჩნევს, რომ ამ ეტაპზე, შპს „ძმების“ შავ სიაში დარეგისტრირებით დაირღვევა თანაზომიერების პრინციპი და მიზანშეწონილია მის მიმართ გაფრთხილების გამოყენება. “

ვრცლად მიმწოდებლ არგუმენტებსა და სააგენტოს პასუხზე წაიკითხეთ აქ. 

ამ თემაზე ვრცლად წაიკითხეთ აქ:

697 934 ლარი დაიხარჯება სპორტდარბაზზე, რომელიც 4 წელია ვერ აშენდა – „ხდება ხოლმე, თუ პატრონი გყავს“ 

განთიადის სკოლის სამუშაოები ვერ დასრულდა – შპს „ძმებს“ ხელშეკრულება შეუწყვიტეს

ამავე კომპანიამ, შპს „ძმებმა“ გარემოს ეროვნულ სააგენტოსთან გაფორმებული ხელშეკრულების ფარგლებში დაიწყო და ვერ დაასრულა სააგენტოს ბათუმის ოფისის მშენებლობის სამუშაოები. ჯამში კომპანიას 1.2 მილიონი გადაუხადეს, მაგრამ ტენდერის პირობები ვერ შეასრულა.

იმავე სამუშაოებისთვის სააგენტოს ახალი ტენდერის გამოცხადება მოუწია თითქმის იგივე თანხით – 1 მილიონ 125 ათას 875 ლარით. დოკუმენტაციით, რაც საჯაროდაა ხელმისაწვდომი, ირკვევა, რომ სააგენტომ საბიუჯეტო სახსრები სათანადოდ ვერ დაიცვა, როცა ამის მექანიზმი ხელშეკრულებაშივე ჰქონდა ჩადებული.

ამ თემაზე დეტალურად წაიკითხეთ აქ:

კომპანიას 1.2 მილიონი გადაუხადეს, მაგრამ ტენდერის პირობები ვერ შეასრულა – მშენებლობა ადლიაში

შპს „ძმები“ 2019 წელს დაფუძნებული კომპანიაა და მას მარად ჯიმშერაძე ფლობს.

საფრანგეთის ელჩი საქართველოში, შერაზ გასრი X-ზე წერს, რომ საქართველოში მისი დიპლომატიური საქმიანობის ვადა ამოიწურა.

„მივესალმები საქართველოს. მადლობა საფრანგეთის გუნდს მათი მტკიცე ერთგულებისა და ფასდაუდებელი წვლილისთვის ფრანგულ-ქართული მეგობრობის საქმეში. გულდამძიმებული ვემშვიდობები მათ და ქართველ ხალხს. გაუმარჯოს!“ – წერს დიპლომატი X-ზე.

ელჩი შერაზ გასრი საქართველოში დიპლომატიური მისიის შესრულებას 2022 წელს შეუდგა. ის აქტიურად უჭერდა მხარს საქართველოსთვის ევროკავშირის კანდიდატი სტატუსის მინიჭების საკითხს და ამ მიმართულებით ბევრი იმუშავა.

მოგვიანებით ელჩი შერაზ გასრი ღიად აკრიტიკებდა „ქართული ოცნების“ მიერ მიღებულ რეპრესიულ კანონებს, რაც მედიისა და არასამთავრობოს გაქრობას ისახავს მიზნად.

ამ ფონზე წამყვანი ევროპული ქვეყნის დიპლომატი ძალიან ხშირად ხდებოდა „ქართული ოცნების“ თანამდებობის პირების თავდასხმის ობიექტი. სახელისუფლებო გუნდი მის მიმართ განსაკუთრებით კრიტიკული იყო, როდესაც დიპლომატი ბათუმში, მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესზე დასასწრებად ჩამოვიდა.

უკვე ცნობილია ვინ შეცვლის შერაზ გასრის – საფრანგეთის პრეზიდენტმა, ემანუელ მაკრონიმ საქართველოში ახალ ელჩად ოლივიე კურტო დანიშნა.

„ჩემთვის, ემიგრანტისთვის ცოტა უხერხულია იმაზე ლაპარაკი, როგორ უნდა მოიქცეს ხალხი საქართველოში. ასე თუ ისე, მე უარი ვთქვი ამ პროცესებში მონაწილეობაზე, მაგრამ ევროკავშირის სიკეთეები ყველაზე მაღლა დგას ჩემთვის“, – გვითხრა ნინო მახარაძემ, როცა მას ვკითხეთ, კიდევ რა უნდა გააკეთონ მოქალაქეებმა, როგორ უნდა გააგონონ ხმა ხელისუფალს, რომ საქართველოს ვიზალიბერალიზაციის შენარჩუნებას საფრთხე არ დაემუქროს. ნინო მახარაძე უკვე 3 წელია ოჯახთან ერთად ემიგრაციაშია.

• ქალბატონო ნინო, რატომ გადაწყვიტეთ წასვლა და რა გამოწვევების წინაშე დაგაყენათ იმ გარემოებამ, რომ შესაძლოა შეჩერდეს ვიზალიბერალიზაცია, რატომ არის მნიშვნელოვანი ჩვენი ქვეყნისთვის, რომ უვიზო მიმოსვლა შევინარჩუნოთ?

უკვე სამი წელია პოლონეთში ვცხოვრობ მეუღლესთან და შვილთან, ცხრა წლის გოგოსთან, ასევე დედასთან ერთად. დასაქმებული ვარ – წამოვედით ლეგალური გზით და ამიტომ ავირჩიეთ პოლონეთი, ყველაზე მარტივი იყო აქ ლეგალურად ცხოვრება, დასაქმება და ასე შემდეგ. თავიდანვე ხანგრძლივად ვაპირებდით დარჩენას – მინიმუმ იქამდე, სანამ ბავშვი სკოლას დაამთავრებს. გადაწყვეტილების ერთ-ერთი, მთავარი მიზეზი იყო ბავშვის მომავალი.

ერთ-ერთ სასტუმროში დასუფთავების მიმართულებით ვმუშაობ. პროფესიით იურისტი ვარ, მაგრამ საქართველოში არც მიცდია, სხვა პროფესიით ვმუშაობდი, ძირითადად მარკეტინგში და მენეჯმენტში. საქართველოში ძალიან რთული იყო სრულყოფილად ცხოვრება იმ შემოსავლით, რაც მქონდა, ოჯახის და შვილის რჩენა.

მიუხედავად იმისა, რომ დაბრუნებას აღარ ვფიქრობთ, მინიმუმ იმიტომ არის მნიშვნელოვანი ვიზალიბერალიზაციის შენარჩუნება, რომ მარტივად შევძლო საქართველოში ჩასვლა, ოჯახის წევრების და მეგობრების ნახვა ან პირიქით, ისინი ჩამოვიდნენ ჩემთან. მაგალითად, ჩემი და წელიწადში მინიმუმ ორ-სამჯერ ჩამოდის, ის საქართველოში ცხოვრობს. პირველი რაც ვიფიქრე, როცა გავიგე, რომ შეიძლებოდა ვიზალიბერალიზაცია შეწყდეს, იყო ის, რომ ძალიან გაგვირთულდება ოჯახის წევრების ნახვა.

ჩემი მეუღლის მშობლებიც ჩამოდიან, მეგობრებიც. ალბათ მეათედი იქნება იმის შანსი, რომ ჩამოვიდნენ სტუმრად ჩვენთან – ვიზის აღება დასჭირდებათ, რაც ძალიან რთულია. ზოგ შემთხვევაში უარსაც კი ეუბნებიან საქართველოს მოქალაქეებს.

• თქვენ რა პერიოდულობით ახერხებთ ჩამოსვლას საქართველოში?

ვიყავი შარშან, ოქტომბერში. მაქსიმალურად ვარიდებ თავს საქართველოში ჩამოსვლას – არ არის მარტივი ჩვენთვის იმ ყველაფრის ყურება, რაც ხდება საქართველოში. გადაწყვეტილების მიღება მარტივი არ იყო, დამეტოვებინა ადგილი, სადაც 30 წელი ვიცხოვრე და ახალი გარემო შევქმნა სხვა ქვეყანაში, ენის ცოდნის გარეშე, მაგრამ მნიშვნელოვანი იყო იმისთვის, რომ ნორმალურად გვეცხოვრა.

პირველი კულტურული შოკი მქონდა მაშინ, როცა დავინახე ასაკოვანი, პენსიონერი ადამიანები, როგორ ფერადად და მხიარულად გამოიყურებიან აქ, როგორ ზრუნავენ საკუთარ კეთილდღეობაზე და ბედნიერებაზე. გამახსენდა ორივე ბებია და ბაბუა, არცერთი აღარ არის ცოცხალი სამედიცინო სფეროს პრობლემების გამო. გამახსენდა და შემეცოდა ჩვენი წინა თაობები.

მიუხედავად იმისა, რომ არ არის დიდი ხანი, რაც პოლონეთი ევროკავშირის წევრია, აქ მაინც დიდია ევროკავშირის სიკეთეები.

ჩემთვის, როგორც დედისთვის, კიდევ ერთი მიზეზი იყო ის, რომ საქართველოში ძალიან მეშინოდა ბავშვის კვების, რას ჭამდა ჩემი შვილი. თითქმის არანაირი კონტროლი არ არის… თითქმის შეუძლებელი იყო ყოველდღიურად გეყიდა შვილისთვის ყველი, ხორცი.

ჩემთვის ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია და ერთ-ერთი მიზეზიც ეს იყო, რომ აქ ჩამოვედით. ევროკავშირი მკაცრად აკონტროლებს საკვებს, დანამატებს და შედარებით მშვიდად ვარ. შედარებით მეტი შესაძლებლობა მაქვს ხარისხიანი პროდუქტის ყიდვის და ნაკლები სტრესი.

• ალბათ იცნობთ პოლონეთში მცხოვრებ ქართველებს, რომლებიც გარკვეული ვადით – სამუშაოდ ან სასწავლებლად ჩამოვიდნენ. მას შემდეგ, რაც დაიწყო საუბარი, რომ შესაძლოა შეუჩერდეს საქართველოს ვიზალიბერალიზაცია, როგორ განიხილება ეგ საკითხი ქართველებს შორის?

ჩვენთვისაც არ იყო მარტივი მოსასმენი, ყველას გვეშინია, რომ ჩვენც შეგვექმნება პრობლემები, როგორც საქართველოს მოქალაქეებს, მინიმუმ იმიტომ, რომ პოლონეთისთვის აღარ ვართ სასურველი, არც დასაქმების სფეროში. მე კი ვაპირებ დარჩენას, მაგრამ მინიმუმ 5 წელზე მეტი უნდა იცხოვრო, რომ შეძლო ხანგრძლივად ცხოვრების უფლების მოთხოვნა. 

რა თქმა უნდა, გაცილებით გართულდება დასაქმება ქართველებისთვის. შეიცვალა ის, რომ ტაქსიზე მომუშავე ქართველებს აქაური საცხოვრებელი და მუშაობის უფლების გარეშე აღარ შეუძლიათ იმუშაონ, უნდა ჰქონდეთ პოლონური მართვის მოწმობა, უნდა გადაცვალონ და ვერ ცვლიან, არ აქვთ არანაირი სამართლებრივი დოკუმენტი. დამსაქმებლები აღარ განიხილავენ ქართველებს.

ჩანაცვლება ყოველთვის შეიძლება, ქართველი იქნება თუ უკრაინელი. შესაბამისად, რაც უფრო მარტივია, იმ არჩევანს აკეთებენ. ჩემთვის, როგორც საქართველოს მოქალაქისთვის, ჯერ კიდევ მუდმივი ცხოვრების უფლების გარეშე, პრობლემა იქნება მოგზაურობა. წინა კვირას ვიყავი იტალიაში, ქართული პასპორტით გადავედი, არანაირი კონტროლი არ არის ევროპიდან ევროპაში გადასვლის დროს და დავბრუნდით მშვიდად. მაგრამ თუ ვიზალიბერალიზაცია შეჩერდება, შესაბამისად, დაიწყებენ საბუთების კონტროლს. ჩემთვის უმნიშვნელოვანესია, ახალი შთაბეჭდილებები, ახალი ქვეყანა, ადამიანები.  

ჩემს ძალიან ბევრ მეგობარს არასამთავრობო სექტორში, კარგა ხანია დაეწყოთ პრობლემები – შემოსავალი დაკარგეს ადამიანებმა, ცხოვრება თავზე დაენგრათ. 

• გარდა საინფორმაციო საშუალებებისა, რითაც ალბათ ძირითადად იგებთ საქართველოში რა ხდება, პირდაპირი კომუნიკაციითაც ფაქტობრივად იცით ყოველდღიურად რა ხდება აქ. თქვენი აზრით, კიდევ რა არის საჭირო იმისთვის, რომ პროტესტის ხმამ შედეგი გამოიღოს?

ადამიანებმა უნდა დაინახონ სრული სურათი. უნდა დაინახონ, რომ მარტო მათი კეთილდღეობა არ არის მნიშვნელოვანი, მნიშვნელოვანია საზოგადოების და მომავლის კეთილდღეობა. ჩემთვის აქედან სურათი არის ორნაირი: ერთი მხარე, რომელსაც დახუჭული აქვს თვალი, სინდისზე ხელი აქვს აღებული და უბრალოდ ცხოვრობს, წყლის დინებას მიჰყვება. „აბა ომი გინდას“ პრინციპით აგრძელებენ ცხოვრებას.

მეორე კატეგორიას სრულად გააზრებული აქვს რა პრობლემის წინაშე დგას ქვეყანა.

ზუსტად ეს არის ყველაზე სტრესული საქართველოში, რომ ორივე მხარეს არის შენი ახლობელი, ვერ ახერხებ ისე გამოხატო აზრი, რომ არ აწყენინო მხარეს, რომელიც „აბა ომი გინდას“ პრინციპით ხმას არ იღებს. მაგრამ თუ არ აწყენინებ, მაშინ რუსეთში მოგიწევს ცხოვრება.

• ამ მხარისთვის არაფერი იცვლება, როცა ვიზალიბერალიზაციის შეჩერება დგას დღის წესრიგში? – ყველას შეიძლება ჰყავდეს ახლობელი, რომელსაც სასიცოცხლოდ სჭირდება მიიღოს ევროპული სერვისი, პირდაპირ რომ ვთქვათ, გადარჩეს. ამაზე ისინი არ წუხან, არ დარდობენ?

არა. ყოველთვის შეიძლება იმ იდეის გამართლება, რასაც ემხრობა ადამიანი. ამ შემთხვევაში, იდეა არ არის გააზრებული, მაგრამ იდეა ის არის, რომ სახელმწიფოს არ უნდა ომი და უნდა მშვიდად ცხოვრება. ეს ადამიანები მზად არიან ყველაფერზე თვალი დახუჭონ.

მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს უამრავი პრობლემა და თვითონაც დგანან ამ პრობლემის წინაშე, მაინც ეძებენ გამართლების მიზეზს. ადამიანს როცა არ გინდა, ვერ ხედავ და როცა გინდა, ხედავ.

საქართველოში, მიუხედავად იმისა, რომ პოლიციასთან არანაირი შეხება არ მქონია არასდროს, ყოველთვის მქონდა შიში და უნდობლობა მის მიმართ. აქ სანდო და მეგობრული დამოკიდებულება გაქვს – იცი, რომ როცა დაგჭირდება, დაგეხმარებიან და არავინ არაფერს არ მოგიგონებს, არავინ არაფერს ჩაგიდებს, არავინ არავისი მონა არ არის, ყველას შეუძლია დამოუკიდებლად აზროვნება.

ჩემთვის, როგორც ემიგრანტისთვის, ცოტა უხერხულია იმაზე ლაპარაკი, როგორ უნდა მოიქცეს ხალხი საქართველოში – მე ასე თუ ისე, უარი ვთქვი, მონაწილეობის მიღებაზე ამ პროცესებში. მაგრამ ძალიან დიდი სურვილი მაქვს, ვნახო საქართველო ისეთი, როგორიც არის ევროკავშირის ქვეყნები, თუნდაც პოლონეთი, იტალია, ესპანეთი. ყველაფერს აქვს თავისი პლუსი და მინუსი, მაგრამ ევროკავშირის სიკეთეები ყველაზე მაღლა დგას ჩემთვის. 

როგორც აღმოჩნდა, პროპაგანდას ძალიან დიდი ხანია ეწევა ხელისუფლება. მინდა ვუთხრა ადამიანებს, რომ კრიტიკულ აზროვნებას ნუ დაკარგავენ, მოიძიონ ინფორმაცია, შეისწავლონ  საკითხი, უბრალოდ ნუ ენდობიან ადამიანებს, რომლებიც ეუბნებიან, რომ ეს თეთრია და ეს შავი.

საქართველო დგას გზის გასაყარზე. დიდი იმედი მქონდა, რომ არჩევნებზე ეს გადაწყდებოდა. მე და ჩემი მეუღლე ვროცლავიდან წავედით ვარშავაში, ვიმგზავრეთ 6 საათი, ხმა მივეცით… სამწუხაროდ, ისე არ დასრულდა, როგორც ვფიქრობდით.

• თქვენ ამბობთ, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია ბავშვი როგორ გარემოში გეყოლებათ. მოკლედ რომ მოგვიყვეთ, რას სთავაზობს ევროპა ბავშვს. ჩვენი მთავრობის წევრები შვილებს ასწავლიან ევროპაში – არა მხოლოდ უნივერსიტეტის, არამედ სკოლის ასაკის ბავშვებსაც კი ევროპაში უშვებენ განათლებისთვის.

სახელმწიფო, 18 წლამდე ბავშვს ყოველთვიურად უხდის გარკვეულ თანხას იმისთვის, რომ მისი ხარჯები დაიფაროს, მათ შორის საქართველოს მოქალაქეებს, რომლებიც სკოლაში სწავლობენ. სკოლის დაწყების წინ, ყოველ წელს შეგიძლია შეავსო განაცხადი და ამ შემთხვევაშიც გირიცხავენ გარკვეულ თანხას, რომ შეიძინო წიგნები, რვეულები და ასე შემდეგ.

ჩემი შვილი გადადის მეოთხე კლასში. პირველი სამი წელი გაატარა ნიშნების გარეშე, შეჯიბრებითობის გარეშე, ჯანსაღ გარემოში. ყველაზე მთავარი იყო, როგორც აფასებდა მასწავლებელი ბავშვს, ჯგუფში მუშაობა როგორ შეუძლია და როგორ შეუძლია დაეხმაროს სხვებს გამოსავლის მოძებნაში, ან როგორი მეგობრულია.

ვიცით, საქართველოში, როგორი დაძაბულები არიან ბავშვები გაკვეთილზე, რამდენ დავალებას აძლევენ სახლში, როგორი სტრესი აქვთ ამის გამო და ნამდვილად არ მინდოდა, რომ ეს ჩემს შვილს გამოეცადა. არ ვფიქრობ, რომ ეს არის სწორი გზა განათლების მისაღებად.

პოლონეთს არ აქვს ძალიან განვითარებული და დახვეწილი განათლების სისტემა, ჯერ კიდევ ბევრი ლაფსუსია, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ცხოვრებისეულ უნარებს, რაც სამომავლოდ უნდა გამოადგეს ბავშვს, დიდ ყურადღებას აქცევენ.

ყველაფერი ისეა მიწოდებული, რომ ბავშვმა თავისი ასაკისთვის შესაბამისად მიიღოს ინფორმაცია. ბავშვებს არ აქვთ სოციალური ქსელები. არ ვფიქრობ, რომ მეოთხე კლასელ ბავშვს სოციალური ქსელი შეიძლება ჰქონდეს და ეს იყოს უსაფრთხო.

მე-3 კლასის შემდეგ ირჩევ განსხვავებულ კლასებს – სპორტით უფრო მეტად გინდა დაკავდე, თუ ჩვეულებრივი საგნები გააგრძელო მე-8 კლასამდე.

მე-8 კლასის შემდეგ იმის მიხედვით ემზადები, უნივერსიტეტში გინდა ჩაბარება თუ პროფესიულ სასწავლებელში, ანუ ძალიან დიდი არჩევანია. არავინ გეუბნება, სკოლას რომ დაამთავრებ, ჩააბარე ეგრევე უნივერსიტეტში. არ არის საჭირო ყველასთვის უმაღლესი განათლების მიღება.

მე, მაგალითად, არასდროს ჩავაბარებდი იურიდიულზე, ჩემი შვილის ადგილას რომ ვყოფილიყავი და მქონოდა ამდენი ინფორმაცია. ზუსტად ამის იმედი მაქვს, რომ ნახავს ყველაფერს, შეაფასებს თვითონ და მიიღებს გადაწყვეტილებას, როგორ ურჩევნია ცხოვრება და იქნება ბედნიერი.

მე, პირადად, პოლონეთში ჩამოსვლის შემდეგ დავიწყე ჩემი თავის და ჩემი სურვილების გაცნობა – მეტი დრო გამიჩნდა საკუთარი თავისთვის.

• უვიზო რეჟიმის გაუქმების საფრთხეზე საუბრის დროს მთავრობა უკვე ეუბნება ადამიანებს, რომ „მერე რა მოხდა, ვიზით ვივლით“…

როცა არის რაღაც კარგი, რატომ ურთულებენ ადამიანებს ცხოვრებას? უბრალოდ უნდათ, რომ წაიღონ. არ მესმის, რატომ უნდათ გაურთულონ თავისივე მოქალაქეებს ცხოვრება?

მე წარმომავლობით ჭიათურიდან ვარ და ჭიათურელებს და საჩხერლებს არ უყვართ ერთმანეთი, სულ კინკლაობენ. ჩემთვის ალბათ ორმაგად უფრო არასასიამოვნოა ამ საკითხზე ლაპარაკი, მაგრამ ერთი ადამიანის ინტერესს არ უნდა შეეწიროს ქვეყანა.

საქართველო იმსახურებს სამართლიან სასამართლოს და ყველა ადამიანი იმსახურებს იმას, რომ სამართლიანად მოექცნენ. ასე უსამართლოდ არ უნდა აღუკვეთონ თავისუფლება, პირველ რიგში მზია ამაღლობელს, ანდრო ჭიჭინაძეს და უამრავ, უამრავ კარგ ადამიანს – ახალგაზრდებს, რომლებიც, ჩემი აზრით, ძალიან უსამართლოდ არიან ახლა ციხეში. ეს, პირველ რიგში, ძალიან დიდი ტრაგედიაა ქვეყნისთვის და შემდეგ თავად ამ ადამიანებისთვის.

აჭარის მთავრობამ 2025 წლის ორ კვარტალში შუახევის სოფლების გაზიგიცირებისთვის გათვალისწინებული თანხა 600 ათასი ლარი ვერ აითვისა. პროგრამა წელს ხიჭაურის დასახლების გაზიფიცირებას, ასევე  გოდერძის უღელტეხილის მონაკვეთზე საშუალოწნევიანი გაზსადენის მშენებლობას ითვალისწინებდა.

აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს ანგარიშის მიხედვით, რაც სამინისტრომ აჭარის უმაღლეს საბჭოს წარუდგინა, პროგრამის შეფერხების მიზეზი ხულო-ზარზმის გზის სარეაბილიტაციო სამუშაოებია.

„გასსადენის კონტური გასდევს საავტომობილო გზის კონტურს. გზის რეკონსტრუქციის პროფილის ჩამოყალიბება ეტაპობრივად მიმდინარეობს და შესაბამისად განხორციელდება გაზსადენის სამონტაჟო სამუშაოები“ – განმარტავს სამინისტრო.

რაც შეეხება ზოგადად ბიუჯეტის ორი კვარტლის შესრულებას, 2 კვარტალში ხარჯვით ნაწილში ბიუჯეტი 88,1 პროცენტით შესრულდა. შემოსავლების ნაწილში კი გეგმას გადააჭარბეს.