Category Archives: კვირის ამბები

ბათუმის საკათედრო ტაძარში  დღეს 150 ადამიანი მოინათლა. მათ შორის ჩვილი ბავშვებიც. საკათედრო ტაძრის დეკანოზ ანდრიას   თქმით გასულ წელს მონათვლის მსურველები უფრო მეტნი იყვნენ. 

ძველი ბათუმის უბანში ჭიშკრებისა და სადარბაზოს კარების დამონტაჟება წელსაც გაგრძელდება. ბათუმის მერიის მიერ დაფუძნებულმა განვითარების ფონდმა შესაბამისი  ელექტრონული ტენდერები უკვე გამოაცხადა. 

„ეს არის ანსამბლი, რომელიც ენთუზიაზმზე მუშაობს” – ასე აფასებს ბათუმის უნივერსიტეტის სამოცდახუთწლიანი ისტორიის მქონე ანსამბლ „ტბეთს” ქორეოგრაფ-ხელმძღვანელი ზურა სვანაძე. აჭარული, ქალთა ხორუმი, მთიელ ქალ-ვაჟთა ცეკვა, ვაჟთა მოხევური, ფარიკაობა, აფხაზური და თუშური – ეს იმ ცეკვების ჩამონათვალია, რომლებსაც ანსამბლი ასრულებს. 

მოყინულ გზას მივუყვები, მაგრამ არ მეშინია. მარტო არ ვარ. ჩემთან ერთად რამაზია. რამაზი რვა წლისაა. ხალისიანია, ჭკვიანი. უყვარს, როცა საახალწლო მაშხალებს ნაადრევად უშვებს, უყვარს როცა ყინულზე სრიალებს, უყვარს როცა სხვებისგან განსხვავდება… ხალისით მიყვება თავის ცხოვრებაზე, სკოლაზე, მეგობრებზე, ოჯახზე, ოცნებებზე. მიყვება მკაცრ ზამთარზე, თან სოფელს მათვალიერებინებს. 

ავტომანქანების შეკეთებაზე, რომლებიც უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეს, ავთანდილ ბერიძეს ემსახურება, 2013 წლის განმავლობაში 13 121 ლარი დაიხარჯა. ამის შესახებ „ბათუმელებს“ უმაღლესი საბჭოდან აცნობეს.

მას შემდეგ, რაც მათთან მოსალაპარაკებლად ბიძინა ივანიშვილი მივიდა და პრობლემის მოგვარების პირობა მისცა, აჭარის მთავრობის სახლის წინ გამართული კარვები  დაშალეს, შიმშილობა შეწყვიტეს და სახლებში დაბრუნდნენ. როგორ ცხოვრობენ დღეს წალკაში დაბრუნებული ეკომიგრატები და შეასრულა თუ არა მთავრობამ დაპირება? – ამის გარკვევას „ბათუმელები“ გასულ კვირას ცდილობდა.

<!** Image 1 align="left" width="300" height="300" >

აჭარის ტელევიზიის სამეთვალყურეო საბჭოს სრული შემადგენლობის უმრავლესობამ დღეს, 20 დეკემბერს, სოსო სტურუა დირექტორად დაამტკიცა. ხმები ასე გადანაწილდა – ერთი ხმა თინათინ ცისკარაძემ, ხოლო ორი ხმა სოსო სტურუამ მიიღო. სოსო სტურუა ტელევიზიის მოქმედი დირექტორი იყო. საბჭოს წევრებმა უპირატესობა ფარულ კენჭისყრას მიანიჭეს.

ამ ეტაპზე ტელევიზიის ხუწევრიან სამეთვალყურეო საბჭოში მხოლოდ სამი წევრი – ნატა იმედაიშვილი, ზაზა ხალვაში და გიორგი ირემაძე მუშაობენ. უმაღლესი საბჭოს მიერ ორ წევრის – ვახტანგ ღლონტსა და ოლღა ჟღენტს დამტკიცება, ბათუმის საქალაქო სასამართლომ 19 ოქტომბერს უკანონოდ სცნო. სასამართლომ ბათილად ცნო აჭარის უმაღლესი საბჭოს ის გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც აჭარის ტელევიზიისა და რადიოს მრჩეველთა საბჭო მხოლოდ “ქართული ოცნების” მიერ წარდგენილი კანდიდატებით დაკომპლექტდა. 

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ჯუმბერ ბეჟანიძემ უმაღლეს საბჭოს დაავალდებულა გამოსცეს ბრძანება და ტელევიზიის ბორდში „ნაციონალური მოძრაობის“ წარდგენილი კანდიდატის, ბეჟან გობაძის დამტკიცებაზე. დღეს, 20 დეკემბერს სასამართლოს „ნაციონალური მოძრაობის“ კიდევ ერთი კანდიდატის, ირაკლი დარცმელიძის საჩივარიც უნდა განეხილა. თუმცა, უმაღლესი საბაჭოს წარმომადგენლის გამოუცხადებულობის გამო სასამართლო პროცესი გადაიდო.

უმაღლესი საბჭოს იურისტის, გელა ღოღობერიძის თქმით, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ისინი აუცილებლად გაასაჩივრებენ სასამართლოს შემდგომ ინსტანციაში.

აჭარის ტელევიზიის დირექტორობის კონკურსში მონაწილეობდნენ სოსო სტურუა (მოქმედი დირექტორი), მირანდა ჩარკვიანი (სახალხო დამცველის ოფისის ყოფილი თანამშრომელი), ირაკლი თავართქილაძე (საქართველოს ყოფილი ელჩი საბერძნეთში), სულხან მელაძე (კონსტიტუციონალიზმის ცენტრის ყოფილი პრესსპიკერი), თამილა დოლიძე და თინათინ ცისკარაძე (ჟურნალისტები).

მახსოვს, ერთხელ მასწავლებელმა გაკვეთილების შემდეგ, სულ რაღაც 15 წუთით დატოვა ერთი ჩემი კლასელი თემური მარტო, რადგან არასდროს სწავლობდა არაფერს. ამ დროს  მე და  რამდენიმე მისი მეგობარი არ წავსულვართ,  ვიცოდით რამდენიმე წუთს გაგრძელდებოდა და ველოდებოდით, როდის გამოუშვებდა. არ დამავიწყდება მისი შეშინებული, უიმედო და ჩამქრალი თვალები, როცა მასწავლებელმა კარი გაუხსნა  და გამოუშვა.

ზუსტად ასეთი თვალები ვნახე ამ კვირაში, ოღონდ ბევრი, მთელი ქალაქის.

ტარიელ ბერიძე უკვე ექვსი წელია ღამის თავშესაფარში ათევს ღამეს. იცის, რომ აქ ყოველთვის დახვდება ცხელი კერძი, პური, სითბო და საწოლი. საერთო ოთახში, სადაც თავშესაფარში მცხოვრებნი საღამოობით იკრიბებიან, ტელევიზორსაც შეუძლია უყუროს და ნაცნობ-მეგობრებს ესაუბროს. აქ ის ადამიანები ათევენ ღამეს, რომლებიც სხვადასხვა მიზეზების გამო ქუჩაში დარჩნენ. მათ სახლ-კარი არ გააჩნიათ. სიღატაკის ზღვარს მიღმა მყოფი ადამიანებისათვის ღამის თავშესაფარი ბათუმში უკვე ათი წელია არსებობს საქველმოქმედო ფონდის „საქართველოს კარიტასის“ დაფინანსებით. 

<!** Image 1 align="left" width="300" height="5136" >

„ყველას თავისი ცხოვრება უნდა ჰქონდეს, თავისი სამყარო, სწორი და კარგი ეს იქნებოდა.  მხოლოდ ასე შეიძლება სხვისი ცხოვრების გაგება და დადგება დრო, როცა გაგება გახდება მთავარი და არა პრაქტიკული ზრუნვა და დახმარება… იცი რა? ადამიანი ხომ იშვიათად მოქმედებს უანგაროდ. ხშირად ზრუნვასა და სიყვარულში ისეთი ძალადობაა გახვეული, ვერც წარმოიდგენ… და ეს ძალადობა ყველაფერზე საშინელია. ვინც გარჩენს და გემსახურება, თავისუფლებას გართმევს ხშირად, სურს, რომ წაგართვას. შეუგნებლად ებრძვის შენს პიროვნებას და იცი, ერთხელაც, მწარედ, მწარედ გაგიკვირდება, რომ ის, ვინც გზრდიდა, გაჭმევდა, გბანდა, გივლიდა, გაცმევდა, ვერასოდეს ხვდება, რა დარდი გჭამს, რა სატკივარი“, – ეს ვაჟიშვილის აზრებია ნაირა გელაშვილის წიგნიდან `დედის ოთახი“.

პირადად მე ძალიან მიყვარს ეს წიგნი. მიზეზი, რატომაც ჩამიძვრა ის სულში და ზღვის იდუმალ ფსკერზე მაგრძნობინა თავი, დამაფიქრა საკუთარ სივრცეზე, არის აზრი, რომელიც გამიჩნდა ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ. პირადი სივრცის შექმნას ასე თუ ისე ყველა ადამიანი ახერხებს, თუმცა, ცხოვრებისეული ვნებათაღელვების გამო უამრავ ცვლილებას განვიცდით და ადამიანმა შეიძლება მისი შენარჩუნება ძნელად შეძლოს.

მე ცალკეული ადამიანების კი არა, მშობლების „თავისუფლების კუნძულზე“ მინდა საუბარი. „დედას ვუყვარვართ შვილები, დედა არ გვახსოვს შვილებსა“ – გვანამუსებს ვაჟა. ჩვენ, შვილებს, მარტივად გამოგვდის საკუთარი სივრცის გამოყოფა, ჩვენს ცხოვრებასა და მშობლების ცხოვრებას შორის გამყოფი ხაზის გავლება. დავფიქრებულვართ ოდესმე, რომ მშობელსაც შეიძლება ჰქონდეს პირადი სივრცე? სივრცე, სადაც შეძლებს საკუთარ თავთან, აზრებთან, მისწრაფებებთან, უბრალოდ თავის ცხოვრებასთან პირისპირ დარჩენას. დარჩენას მარტო, ჩვენ გარეშე…

საქართველოში მიჩვეულები ვართ, რომ ოჯახის წევრების პირადი ცხოვრება ხშირად ერთმანეთშია გადახლართული; შვილებს ბუნებრივად მიაჩნიათ მშობლების ზრუნვა, ვალდებულადაც თვლიან მშობლებს, რომ ისინი დაეხმარონ სხვადასხვა პრობლემის მოგვარებაში.

არასოდეს გაგჩენიათ გრძნობა თითქოს ზღვაში იძირები, უამრავ გრძელ და გადახლართულ წყალმცენარეს ედები, როცა მშობლების, – დედის ან მამის ნივთებს, ოთახს ხედავ? იდუმალს, ჩვენთვის ამოუხსნელს და უცხოს. ამ პატარა დეტალებში თითქოს თავისუფლების კუნძულია დაუცველად განფენილი, რომელსაც მშობლებს ვართმევთ ხოლმე შვილები ჩვენი თავკერძობით, ეგოიზმით. და ისინი კი დაუნანებლად გვითმობენ… პატარა კუნძული, სადაც მშობლები ჩვენ გარეშე რჩებიან სხვაგვარ სიმშვიდეში… ამაზე როცა დავფიქრდი, თავი დამნაშავედ ვიგრძენი და მაშინ შემებრალა ჩემი მშობელი… დავფიქრდი იმაზე, რომ შვილებმა უნდა მივცეთ მშობლებს გარკვეული დოზით თავისუფლების უფლება, რათა სამაგიეროდ მივიღოთ იმავე დოზის თავისუფლების ისეთივე (ან ცოტა მეტი) ულუფა. მათი ცხოვრება ხომ ბოლომდე ჩვენსაშია ისე ჩაქსოვილი, რომ გამოცალკევება შეუძლებელი თუ არა, ძალზე ძნელია.

განსაზღვრავს თუ არა ოჯახის ტიპი (ლიბერალური, ინდიფერენტული, ავტორიტეტული და ავტორიტარული) „თავისუფლების კუნძულის“ ქონა-არქონას? ამასთან ერთად გამიჩნდა კითხვა: ნიშნავს თუ არა ლიბერალური ან ინდიფერენტული ოჯახი „თავისუფლების კუნძულის“ ქონას? ეს ორი ტიპი გამოვყავი იმ მიზნით, რომ ავტორიტეტული და ავტორიტარული ოჯახის ტიპები არ გულისხმობს არჩევანის თავისუფლებას, ზემოთ ჩამოთვლილი ორი კი „მსუბუქ ფორმას“ წარმოადგენს.

პირადად მე, მგონია, რომ არც ერთი მათგანი, მიუხედავად მათი სიმარტივისა, თავისთავად არ გულისხმობს „თავისუფლების კუნძულის“ არსებობა-არარსებობას. ლიბერალური ოჯახის თვალსაზრისით მშობლები ნაკლებად აკონტროლებენ შვილებს, აძლევენ მათ სრულ თავისუფლებას, თუმცა აქტიურად ადევნებენ თვალ-ყურს მათ ცხოვრებას და ნებისმიერ დროს მზად არიან დახმარება გაუწიონ. რაც შეეხება ინდიფერენტულ ოჯახს, ის მითუმეტეს არ გულისხმობს ამ კუნძულის არსებობას. მშობლები ბოლომდე არიან ჩართულები საკუთარ პრობლემებში და შვილების მიმართ გულგრილი დამოკიდებულება აქვთ. ეს არ გულისხმობს პირადი სივრცის არსებობას.

კუნძული მხოლოდ მაშინ არსებობს, როცა არსებობს ადგილი შვილებისთვის და პატარა თავშესაფარი, საკუჭნაო გამოყოფილია მშობლის საკუთარი „მე“-სთვის, სადაც მას შეუძლია მარტოობაც, განტვირთვაც. რა თქმა უნდა, ეს არ გულისხმობს შვილებზე უარის თქმას, პირიქით, ამ კუნძულის წყალობით მშობლებისა და შვილების ურთიერთობა უფრო სისხლსავსე და მრავალფეროვანი უნდა გახდეს.

კიდევ ერთი კითხვა არ მასვენებს: იქნებ კონკრეტულ ინდივიდზეა დამოკიდებული ჰქონდეს თუ არა პირადი სივრცე და საკუთარი კუნძული? იქნებ ამ კითხვაზე პასუხის სირთულე მშობლისა და შვილის უპირობო სიყვარულში უნდა ვეძებოთ: შვილის გაჩენის დღიდან მშობელი ჩართულია მის მოვლა-პატრონობაში, მისთვის სასიცოცხლო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებაში ცხოვრების ორგანიზებაში.  შვილები იზრდებიან, მშობლები ასაკში შედიან, ეს კავშირი კი უწყვეტია. ალბათ, ამ პირობებში რთულია თავისუფლების კუნძულის „კვება“, რათა ის საბოლოოდ არ გაქრეს ნისლივით. როგორ შეიძლება შეინარჩუნო საკუთარი, პირადი სამყარო, კუნძული, როცა შვილის ცხოვრებაში მუდამ ახალი ეპოქების მონაცვლეობა იწყება.     

გასული კვირის ბოლოს ბათუმის მერიასთან ბათუმის ცხოველთა უფლებადამცველებმა აქცია გამართეს.  მათ  ცხოველებისადმი სასტიკი მოპყრობა გააპროტესტეს. აქციის მონაწილე, „გრინფისის“ მხარდამჭერთა ჯგუფის თავმჯდომარე ლაშა ჩხარტიშვილის თქმით ბათუმში მაღალია ცხოველთა მოკვდინების სასტიტი მოპყრობის რიცხვი.