Batumelebi

პოლიციელი ცოლზე ძალადობის ბრალდებით დააკავეს.

ფაქტს გვიდასტურებს პროკურატურა.

მათივე ინფორმაციით, პოლიციელმა 18 წლის მეუღლეზე იძალადა.

როგორც პროკურატურაში „ბათუმელებს“ ეუბნებიან, პროკურატურა ითხოვდა ძალადობაში ბრალდებული პოლიციელის პატიმრობას, თუმცა გუშინ, 6 ივლისს აღკვეთი ღონისძიების სახით სასამართლომ მას 20-ათასლარიანი გირაო შეუფარდა.

პროკურატურა ამბობს, რომ აპირებენ გასაჩივრებას.

ახალგაზრდული მოძრაობა „დაფიონი“ პარტია „ლელოს“ მიერ თვითმმართველობის არჩევნებში მონაწილეობას ეხმაურება.

„დაფიონი“ ფეისბუქზე წერს, რომ „ქართული ოცნების“ რეჟიმის პირობებში თვითმმართველობის არცევნებში მონაწილეობა ღალატია.

„ბრძოლა არ არის ის, რაც „ლელომ” გააკეთა. ეს ღალატია, პირდაპირი მნიშვნელობით.

ბრძოლა იმართება ციხის კედლებს მიღმა, ქუჩებში, სასამართლოებზე და ხმაში, რომელიც არ გაჩუმებულა და არც გაჩუმდება!

ჩვენი მხარდაჭერა მხოლოდ მათ, ვინც მართლა იბრძვის!

ბოიკოტი თვითმმართველობის არჩევნებს!

არ წახვიდე არჩევნებზე, რომელსაც არანაირი შანსი არ აქვს სამართლიანობის.

როცა ბრძოლის დროს ხალხს ღალატობ, შენ უკვე აღარ ხარ ოპოზიცია, შენ ხარ პოზიცია, თან სამარცხვინო პოზიცია.

თავისუფლება რეჟიმის ტყვეებს!“-წერს დაფიონი.

დღეს 5 ივლისს, კოალიცია „ლელო – ძლიერი საქართველომ“ ოფიციალურად განაცხადა, რომ ისინი თვითმმართველობის არჩევნებში მონაწილეობას მიიღებენ.

არჩევნებში მონაწილეობაზე განცხადება გაკეთებული აქვს გიორგი გახარიასაც.

ამ დროისთვის, წულუკიანის კომისიაზე გამოუცხადებლობის გამო, პატიმრობაში იმყოფება ოპოზიციური პარტიის ყველა ლიდერი, გარდა გახარიასი.

პროტესტში მყოფი საზოგადოების დიდი ნაწილი არ არის მომხრე არალეგიტიმური ხელისუფლების პირობებში ოპოზიციამ არჩევნებში მონაწილეობა მიიღოს, რადგან ამომრჩევლის დიდი ნაწილი მიიჩნევს, რომ ივანიშვილის პარტიის მხრიდან მიტაცებული ხელისუფლების პირობებში, ვერ ჩატარდება სამართლიანი და გამჭვირვალე არჩევნები.

„შეიძლება მოსაბეზრებელია, მაგრამ კიდევ უნდა გავუსვა ხაზი „ქართული ოცნების“ ერთ-ერთი მაღალჩინოსნის ნათქვამს. დაფიქსირდა უდანაშაულობის პრეზუმფციის კიდევ ერთი დარღვევა. მან ეუთოს ასამბლეაზე თქვა, რომ ჩვენ ბრალდებულები, რომლებსაც მოიხსენიებენ დასავლეთში პოლიტპატიმრებად, თურმე წვავდნენ პოლიციელებს მოლოტოვის კოქტეილებით. ამას რეაგირების გარეშე არ დავტოვებთ. ამას ვამბობ ოქმში დასაფიქსირებლად“- განაცხადა პოლიტპატიმარმა ანდრო ჭიჭინაძემ დღეს, 4 ივნისს სასამართლო სხდომაზე.

მსახიობი ანდრო ჭიჭინაძე გასული წლის 5 დეკემბერს დააკავეს. მას ბრალდება წარდგენილი აქვს სისხლის სამართლის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში, რაც ჯგუფურ ძალადობაში მონაწილეობას გულისხმობს. ბრალის დამტკიცების შემთხვევაში მას 4-დან 6 წლამდე თავისუფლების აღკვეთა ემუქრება.

მის საქმეს განიხილავენ იგივე ბრალდებით დაკავებულ კიდევ 10 ადამიანთან ერთად. ანდრო ჭიჭინაძე დაკავებამდე არავის იცნობდა მათ შორის, ვისთან ერთადაც ჯგუფური ძალადობის ჩადენას ედავებიან.

ანდრო ჭიჭინაძემ დღეს, 4 ივნისს სხდომაზე 1944-1945 წლების ამბავი გაიხსენა ნაცისტური გერმანიის ისტორიიდან:

„რაც შეეხება პროკურორებს, მახსენდება ასეთი ფაქტი. 1944-45 წელს, ნაცისტურ გერმანიაში არსებობდა კანონი, რომ არ შეიძლებოდა ფიურერის გაკრიტიკება. ცოლ-ქმარი იწვნენ ლოგინში და ქმარმა ცოლს გაუზიარა კრიტიკული აზრი ფიურერის შესახებ. თვეების მერე, როცა იჩხუბეს, ცოლმა დააბეზღა და ქმარი დაიჭირეს. პროკურატურა ამ კაცს ედავებოდა ფიურერის საჯარო კრიტიკას. ხომ აბსურდია? ამ კაცს პროკურატურა ედავებოდა იმას, რომ შესაძლოა, ეს იდეა ამ კაცთან მისულიყო ისეთი სივრციდან, სადაც მრავალი ადამიანი ლაპარაკობდა ფიურერზე კრიტიკულად. მერე ამ კაცმა ეს აზრი რომ გაუზიარა ცოლს. მასაც შეიძლება მერე გაეზიარებინა სხვებისთვის და ამიტომ იყო საჯარო. მგონი ხედავთ საერთო ნიშნებს. ამ კაცს სიკვდილით დასჯა შეუფარდეს.

მაგრამ ამ ამბავს აქვს კარგი დასასრული. ომი დამთავრდა და ნაცისტებმა ვერ მოასწრეს მისი სიკვდილით დასჯა.

ბევრ საერთოს ვხედავ. არავითარი საფუძველი არ ჰქონდათ მაშინ, რასაც აბრალებდნენ ამ კაცს და ახლაც არ გაქვთ საფუძველი”, – თქვა ანდრო ჭიჭინაძემ დღევანდელ პროცესზე.

დღეს, 4 ივლისს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში „ბათუმელების“ დამფუძნებლის, ჟურნალისტისა და მედიამენეჯერის, მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესზე დაცვის მოწმის სახით იკითხება „ბათუმელების“ მთავარი რედაქტორი, ეთერ თურაძე.

„რატომ უნდა იყოს მზია ამაღლობელი საპყრობილეში, ვერ ვხვდები.

მზია არის ადამიანი, რომლის განხორციელებული პროექტებით არაერთი ადამიანის ცხოვრება შეიცვალა უკეთესობისკენ, არაერთი ობოლი და მიუსაფარი ბავშვის ცხოვრება შეიცვალა უკეთესობისკენ, თავისი ძალისხმევის შემდეგად მან შეძლო აჭარის არაერთ სოფელში შეეტანა ათასობით ლარის ღირებულების ლიტერატურა და ბავშვებისთვის, რომლებიც არასათანადო, არათანასწორ პირობებში ცხოვრობენ, ხელმისაწვდომი გახადა თანამედროვე ლიტერატურა.

მზია ამაღლობელი არის ადამიანი, რომელმაც შექმნა სივრცე კრიტიკული გამოხატვისთვის, განვითარებისთვის, მაშინ როცა ასეთი სივრცეები დიდი დეფიციტი იყო ქვეყანაში. ამ სივრცეებში მაშინ დადიოდნენ ადამიანები, რომლებიც ახლა მაღალჩინოსნები არიან, სისტემას წარმოადგენენ და არა მხოლოდ ამ სივრცეებში, არამედ ჩვენი რედაქციის ოფისშიც დადიოდნენ. როგორც ჩანს, ღირებულებები არ ყოფილა მათთვის მნიშვნელოვანი.

…ეს ყველაფერი ათწლეულების განმავლობაში შექმნა მზია ამაღლობელმა და თუ გაინტერესებთ, იმის დასადგენად, თუ რამდენად კრიმინალია ეს ქალი, შეგიძლიათ ნახოთ ადამიანები, ესაუბროთ, ჰკითხოთ, რა შეცვალა მან ამ ადამიანებისთვის.

მზია ამაღლობელს ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა ყოველთვის, ახლა მისი მხედველობა არის კრიტიკულად მძიმე, მაგრამ ამ სასამართლოში ითხოვენ, რომ ის დარჩეს პატიმრობაში, იმიტომ, რომ ის არის თურმე საფრთხისშემცველი და შეიძლება განმეორებითი დანაშაული ჩაიდინოს“ – განაცხადა ეთერ თურაძემ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში, ჩვენების მიცემისას.

სასამართლო სხდომა მზია ამაღლობელის საქმეზე ბათუმში ამ წუთებშიც [17:20სთ, 4 ივლისი, 2025 წელი] გრძელდება.

• რა ხდება? – მოკლედ

მზია ამაღლობელი გამოცემების – „ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ თანადამფუძნებელი და დირექტორია. ის თითქმის 6 თვე უკანონო პატიმრობაში იმყოფება – სილის გაწვნის გამო მას პროკურატურა პოლიციელზე თავდასხმას ედავება. ავტორიტეტული უფლებადამცველების შეფასებით კი, სილის გაწვნა, რასაც არანაირი ზიანი არ მოჰყოლია, არათუ თავდასხმა, საერთოდ არ არის სისხლის სამართლის დანაშაული.

სილის გაწვნა რომ თავდასხმა არ არის, ამას ადასტურებს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაც.

________________

ფოტოზე: მზია ამაღლობელი ხულოში, სოფელ დიდაჭარაში, პროექტ – „მოგზაური ბიბლიოთეკის“ განხორციელებისას, 2021 წელი.

მზია ამაღლობელი არაერთი საგანმანათლებლო პროექტის ავტორი და განმახორციელებელია. ერთ-ერთი ასეთი პროექტი იყო „მოგზაური ბიბლიოთეკა“ აჭარის მაღალმთიანი სოფლების სასკოლო ბიბლიოთეკების დასახმარებლად, რომელიც მზია ამაღლობელმა იაპონიის საელჩოსა და ქართული გამომცემლობების მხარდაჭერით განახორციელა.

2021 წელს „მოგზაურმა ბიბლიოთეკამ“ აჭარის 29 მაღალმთიან სოფელში 70 ათასი ლარის ღირებულების წიგნები მიუტანა სკოლის მოსწავლეებს, განახლდა 17 სასოფლო და 12 სასკოლო ბიბლიოთეკა, იმართებოდა თანამედროვე ქართველი მწერლების შეხვედრები და დისკუსიები ადგილობრივ ახალგაზრდებთან. „მოგზაური ბიბლიოთეკა“ ასევე აქტიურად იყო ჩართული კოვიდის წინააღმდეგ ვაქცინაციის საინფორმაციო კამპანიაში.

თვალი ადევნეთ განახლებად ინფორმაციას მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესიდან:

დღეს, 4 ივლისს, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში „ბათუმელების“ დამფუძნებლის, ჟურნალისტისა და მედიამენეჯერის, მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს სისხლის სამართლის საქმეზე.

დღეს დაცვის მოწმის სახით იკითხება „ბათუმელების“ მთავარი რედაქტორი, ეთერ თურაძე.

„ამ დარბაზში მივეცი ჩვენება ასლან აბაშიძის პოლიციის უფროსის წინააღმდეგ. ამ დარბაზში მივეცი ჩვენება სააკაშვილის კონტრდაზვერვის უფროსის წინააღმდეგ და დარწმუნებული ვარ, მოვა დრო და ამ დარბაზში მივცემ ჩვენებას ირაკლი დგებუაძის და გრიგოლ ბესელიას წინააღმდეგ“, – ასე დაიწყო მზია ამაღლობელის სასამართლოზე ჩვენების მიცემა „ბათუმელების“ მთავარმა რედაქტორმა, ეთერ თურაძემ.

თვალი ადევნეთ განახლებად ინფორმაციას მზია ამაღლობელის სასამართლო სხდომიდან:

„იმედი მაქვს, ეყოფა კეთილსინდისიერება და დათანხმდება გამოკითხვას, სხვა შემთხვევაში მივმართავთ სასამართლოს ცილისწამებისათვის,“ – მზია ამაღლობელის ადვოკატი ჯუბა ქათამაძე „ქართული ოცნების“ დეპუტატ ნინო წილოსანისგან მისსავე განცხადებებზე განმარტებებს ითხოვს.

საქმე ეხება ნინო წილოსანის მიერ 26 ივნისს ჟურნალისტებთან გაკეთებულ განცხადებას, როცა ნინო წილოსანმა მზია ამაღლობელს ბრალი დასდო.

„კაცის და ქალის ანტისტანდარტია, როდესაც მეორე ადამიანს ურტყამ სახეში. განსაკუთრებით, როდესაც მეორე ადამიანი შეიძლება იყოს პოლიციელი, რომელმაც ზუსტად იმ მოქალაქის უფლებები და მისი უსაფრთხოება უნდა დაიცვას და როდესაც ეს სახეში გარტყმა ხდება დაკვეთით, ფულის გადახდით, დაქირავებით და აგენტურული საქმიანობის ფარგლებში“, – თქვა ნინო წილოსანმა.

დღეს, 4 ივლისს, მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას, ადვოკატმა ჯუბა ქათამაძემ მოსამართლე ნინო სახელაშვილს მიმართა, მზია ამაღლობელის საქმეს დაურთოს ნინო წილოსანის ვიდეოკომენტარი და ადვოკატის მიმართვები ნინო წილოსანის გამოკითხვასთან დაკავშირებით.

ჯერჯერობით უცნობია, რა გადაწყვეტილებას მიიღებს მოსამართლე ნინო სახელაშვილი და დააკმაყოფილებს თუ არა ადვოკატის შუამდგომლობას ნინო წილოსანის გამოკითხვასთან დაკავშირებით.

სხდომის დაწყებამდე ჯუბა ქათამაძემ ახსნა სასამართლოსთვის მიმართვის მიზეზი:

„ნინო წილოსანმა მზია ამაღლობელზე საუბრისას თქვა, თითქოს მზიამ სილა პოლიციის უფროსს „ფულის გადახდით, დაქირავებით და აგენტურული საქმიანობის ფარგლებში“ გააწნა. ჩვენი მიზანია გავარკვიოთ, თუ რა ინფორმაციას ფლობს ნინო წილოსანი აღნიშნულ სისხლის სამართლის საქმესთან დაკავშირებით, რადგან წილოსანმა მზია ამაღლობელს წაუყენა ბრალდება და ამაზე საჯარო კომენტირებისას მტკიცებით ფორმაში ისაუბრა.

ამიტომ, მე, როგორც მხარე, ბუნებრივია დავინტერესდი, მივმართე ნინო წილოსანს და შევთავაზე გამოკითხვა იმ ფაქტებთან დაკავშირებით, რაც მისთვის ცნობილია და რაზეც უკვე ისაუბრა.

ვიმედოვნებ, ქალბატონ ნინოს ექნება იმდენი კეთილსინდისიერება, რომ მოგვცეს განმარტება, თუ რა არის მის მიერ საჯარო სივრცეში გაჟღერებული ფაქტების წყარო.

ნინო წილოსანმა ჩემი მიმართვა სახლში ჯერჯერობით არ ჩაიბარა, თუმცა ჩაბარდა პარლამენტის აპარატს. ველოდებით მის პასუხს“, – თქვა ჯუბა ქათამაძემ, მზია ამაღლობელის ერთ-ერთმა ადვოკატმა.

ადვოკატის განმარტებით, ნინო წილოსანის მიერ მზია ამაღლობელის შესახებ გავრცელებული ინფორმაცია წარმოადგენს სისხლის სამართლის საქმისთვის მნიშვნელოვან გარემოებას, რადგან წილოსანი მტკიცებით ფორმაში საუბრობს ქმედების მოტივზე.

ამიტომ, თუკი ის, რასაც წილოსანი ამბობს, ცილისწამება არ არის უკანონო პატიმრობაში მყოფი ჟურნალისტის მიმართ, მაშინ ნინო წილოსანი უნდა დასთანხმდეს გამოკითხვას.

თვალი ადევნეთ მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესს პირდაპირ რეჟიმში სასამართლო დარბაზიდან. ინფორმაცია ქრონოლოგიურად ახლდება პირდაპირ რეჟიმში. 

13:39 –  ბათუმის საქალაქო სასამართლოში დღეს, 4 ივლისს, მცირე დაგვიანებით დაიწყო მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესი. პირველ ეტაპზე დაცვის მხარე წარადგენს დასაბუთებას, თუ რატომ უნდა დაურთონ მზია ამაღლობელის სისხლის სამართლის საქმეს კვალიფიციური სამედიცინო ექსპერტის დასკვნა და რატომ უნდა დაკითხონ ექსპერტი სასამართლო სხდომაზე.

14:06 – პროკურორი იწყებს დასაბუთებას, თუ რატომ არ უნდა დაუშვან მზია ამაღლობელის საქმეზე კიდევ ერთი ექსპერტის დაკითხვა.

14:14 – მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა დააკმაყოფილა მზია ამაღლობელის ადვოკატების მოთხოვნა და სისხლის სამართლის საქმეს დაურთო სამედიცინო ექსპერტის დასკვნა. სასამართლო სხდომაზე დაცვის მხარეს ექსპერტის დაკითხვის საშუალება ექნება.

14:18 მზია ამაღლობელის ადვოკატმა ჯუბა ქათამაძემ მოსამართლე ნინო სახელაშვილს მიმართა, მზია ამაღლობელის საქმეს დაურთოს „ოცნების“ პარლამენტარის, ნინო წილოსანის ვიდეო-კომენტარი მზია ამაღლობელის შესახებ და ადვოკატის მიმართვები ნინო წილოსანის გამოკითხვასთან დაკავშირებით.

14:33 – მზია ამაღლობელის სისხლის სამართლის საქმეზე დაცვის მხარემ წარადგინა ცრუ მოწმე პოლიციელის, გოჩა ვანაძის სასამართლოზე მიცემული ჩვენება. გოჩა ვანაძე ამტკიცებდა, რომ მან დააკავა მზია ამაღლობელი. რეალურად კი მზია ამაღლობელი დააკავა გრიგოლ ბესელიამ, აჭარის პოლიციის დეპარტამენტის მაშინდელმა უფროსმა, რაც დასტურდება ვიდეომასალითაც.

14:48 სასამართლო სხდომაზე იკვლევენ ვიდეომტკიცებულებებს. ვიდეოკადრზე ჩანს, რომ პოლიციელი გოჩა ვანაძე, რომელიც ირწმუნება, რომ თითქოს მან დააკავა მზია ამაღლობელი 11 იანვარს სტიკერის გაკვრისათვის, შესასვლელ ჭიშკართან რჩება, ხოლო მზია ამაღლობელი სხვა პოლიციელებს შეჰყავთ პოლიციის შენობაში.

 15:17 – მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა სასამართლო სხდომაზე შესვენება გამოაცხადა. შესვენების შემდეგ სხდომა მოწმეთა დაკითხვით გაგრძელდება.

15:50 – ბათუმის საქალაქო სასამართლოში განახლდა მზია ამაღლობელის სასამართლო სხდომა. მოწმის სახით დღევანდელ სხდომაზე იკითხება „ბათუმელების“ მთავარი რედაქტორი ეთერ თურაძე.

15:55 – „აბაშიძის დროს ამ დარბაზში მივეცი ჩვენება ასლან აბაშიძის პოლიციის უფროსის წინააღმდეგ. ამ დარბაზში მივეცი ჩვენება სააკაშვილის დროს კუდის მაღალჩინოსნის წინააღმდეგ და დარწმუნებული ვარ, მოვა დრო და ამ დარბაზში მივცემ ჩვენებას ირაკლი დგებუაძის და გრიგოლ ბესელიას წინააღმდეგ“ – ასე დაიწყო მზია ამაღლობელის სასამართლოზე ჩვენების მოცემა „ბათუმელების“ მთავარმა რედაქტორმა, ეთერ თურაძემ.

17:00 – ეთერ თურაძემ ჩვენების მიცემა დაასრულა. ჩვენებას აძლევს დაცვის მხარის მოწმე, ეკატერინე დავითაძე.

17:50 – სასამართლო სხდომა დასრულდა. ნახეთ „ბათუმელების“ პირდაპირი ჩართვა და პირველი კომენტარები სხდომის დასრულების შემდეგ – https://www.facebook.com/batumelebi/videos/1113989823886175

ნახეთ ვიდეო, როგორ შეჰყავთ მზია ამაღლობელი ბათუმის საქალაქო სასამართლოში.

________________________________

„ქართული ოცნების“ ერთპარტიულმა პარლამენტმა დაამტკიცა სასამართლოების შესახებ კანონში ცვლილებები. ერთ-ერთი ცვლილება მედიას ეხება. კერძოდ, კანონში შესული ცვლილებების თანახმად, „ქართული ოცნება“ სასამართლო სხდომების გადაღებას, ფაქტობრივად, კრძალავს.

შესაბამისად, მედია ვეღარ შეძლებს სასამართლო სხდომების ფოტო, ვიდეო და აუდიომასალით გაშუქებას.

„აჭარის მთავრობის არალეგიტიმურმა თავმჯდომარემ, სულხან თამაზაშვილმა და მისი ოჯახის წევრებმა ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა სამებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების მომიჯნავედ უკანონოდ დაიკავეს 2 887 კვ.მ. დაურეგისტრირებელი მიწის ნაკვეთი და მასზე უკანონოდ აიშენეს საცხოვრებელი სახლი,“ – აღნიშნულია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს“ მიერ დღეს, 4 ივლისს გავრცელებულ ინფორმაციაში.

სულხან თამაზაშვილი აჭარის არალეგიტიმური მთავრობის თავმჯდომარეა. ის მანამდე თბილისის პოლიციის დეპარტამენტის უფროსი იყო. პროევროპული საპროტესტო აქციების ძალადობრივი დაშლის გამო იგი დიდი ბრიტანეთის მთავრობამ დაასანქცირა.

სულხან თამაზაშვილს 2 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული 248 კვ.მ შენობა ქონებრივ დეკლარაციებშიც დაუმალავს:

„სულხან თამაზაშვილმა სოფელ ქვედა სამებაში მდებარე ერთი – 2 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული 248 კვ.მ შენობა-ნაგებობა თანასაკუთრებაში 2017 წლის 12 ოქტომბერს დაირეგისტრირა, თუმცა ამის შესახებ 2017, 2018, 2019, 2020, 2021 წლებში შევსებულ ქონებრივ დეკლარაციებში არ მიუთითა. როგორც Google Earth-ის ორთოფოტოდან  ჩანს, ამ ნაკვეთზე მდგარი ძველი სახლი, სავარაუდოდ, 2020 წლის შემდეგ დაანგრიეს.

თამაზაშვილმა 2020 და 2021 წლებში შევსებულ ქონებრივ დეკლარაციებში ასევე არ ასახა 2019 წლის 7 მაისს მის თანასაკუთრებაში რეგისტრირებული, სოფელ ქვედა სამებაში მდებარე მეორე – 2 498 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

სულხან თამაზაშვილმა მიწის ეს ნაკვეთები და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა მხოლოდ 2022, 2023, და 2024 წლებში შევსებულ ქონებრივ დეკლარაციებში ასახა, მაგრამ 25%-იანი წილის ნაცვლად შეცდომით მიუთითა 50%. სწორედ ამ ორი მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარეობს 2 887 კვ.მ დაურეგისტრირებელი მიწის ნაკვეთი, რომელზეც თამაზაშვილმა აწარმოა უკანონო მშენებლობა“, – აღნიშნულია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს“ მიერ გავრცელებულ ინფორმაციაში.

კვლევას აჭარის მთავრობის პრესსამსახური წერილობითი კომენტარით ეხმაურება, სადაც წერენ, რომ სულხან თამაზაშვილის ოჯახი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა სამებაში ცხოვრობს რამდენიმე ათეული წელია:

„ თამაზაშვილების ოჯახი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა სამებაში ცხოვრობდა და ცხოვრობს უკვე დაახლოებით ხუთი თაობის განმავლობაში.ოჯახი მრავალი წელია დასახლებულია აღნიშნულ ტერიტორიაზე და ეს ფაქტი ადგილობრივი საზოგადოებისათვის კარგად არის ცნობილი. საცხოვრებელი სახლი დაახლოებით 1990-იან წლებში აშენდა და მამის სახელზეა რეგისტრირებული, ხოლო სამ შვილს საკუთრებაში 25-25%-იანი წილები აქვთ.“

მთავრობაში ასევე ირწმუნებიან, რომ სახლი არარეგისტრირებულ მიწაზე არ მდებარეობს და მიწა სრულად არის დარეგისტრირებული სახელმწიფო სისტემური რეგისტრაციის ფარგლებში.

„ამ ეტაპზე ავტორიტარიზმის კონსოლიდაციის ფაზაში ვართ, როცა რეჟიმი ცდილობს საკუთარი კონტროლის ქვეშ მოაქციოს არამხოლოდ მედიასაშუალებები, არამედ სამოქალაქო საზოგადოება და პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, ოპოზიციური სპექტრი“ – ასე აფასებს გერმანიაში მცხოვრები პოლიტოლოგი მიხეილ სარჯველაძე დღევანდელი საქართველოს რეალობას.

პოლიტოლოგის შეფასებით, „მხოლოდ პროტესტში მყოფი საზოგადოების და ოპოზიციის ენერგიების გაერთიანების საშუალებით შეიძლება ბრძოლა, რომ ერთ დღეს რეჟიმმა ამ ზეწოლას ვეღარ გაუძლოს, როგორც ქვეყნის შიგნიდან ასევე ქვეყნის გარედან“. 

„ბათუმელები“ პოლიტოლოგს საქართველოში არსებულ პროტესტსა და პოლიტიკურ კრიზისზე ესაუბრა.

• ბატონო მიხეილ, „ოცნება“ კიდევ უფრო ამკაცრებს კანონებს, ეს ნიშნავს კიდევ მეტ ჯარიმას, მეტ პატიმრობას, ცვლის ნარკოპოლიტიკას, რვა ოპოზიციონერი, მათ შორის ლიდერები დაიჭირეს, გვყავს 60-ზე მეტი პოლიტპატიმარი, მათ შორის არის ჟურნალისტი, მასწავლებელი, მსახიობი… რა რეალობა დადგა დღეს საქართველოში, პირდაპირ სახელი რომ დავარქვათ?

ეს რეალობა, რომელშიც ჩვენ დღეს ვცხოვრობთ საქართველოში, თუნდაც საზღვარგარეთ საქართველოს მოქალაქეები, არის ქვეყნის გარდაქმნა დემოკრატიიდან ავტოკრატიად. დემოკრატიის უკუსვლა უკვე სიახლეს აღარ წარმოადგენს, ჩვენ ამას ვხედავთ ყოველდღიურობაში. პოლიტიკური ლიდერების დაპატიმრება იმ ე.წ. კომისიის თუ სხვა მეთოდების მეშვეობით, რეალურად არის იმ ფაზების გავლა, რომელსაც მაგალითად დემოკრატიული ქვეყანა გადის, სანამ გარდაიქმნება საბოლოოდ ავტოკრატიულ მმართველობად.

თუ ამას თეორიულ დონეზე შევხედავთ, რამდენიმე ფაზა არსებობს. პირველად ყველაფერი იწყება დემოკრატიული უკუსვლით, ძირითადი უფლებების შეზღუდვით, რასაც განვიცდით მას შემდეგ, რაც უკრაინაში დაიწყო ფართომასშტაბიანი ომი, ეს ომი იყო კატალიზატორი, რათა საბოლოოდ გამოეაშკარავებინა „ქართული ოცნების“ დამოკიდებულება დემოკრატიული პრინციპებისა და საქართველოს მიმართ.

ამ ეტაპზე ვართ ავტორიტარიზმის კონსოლიდაციის ფაზაში, როცა რეჟიმი ცდილობს საკუთარი კონტროლის ქვეშ მოაქციოს არამხოლოდ მედიასაშუალებები, არამედ სამოქალაქო საზოგადოება და პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, ოპოზიციური სპექტრი. რეალურად ხდება შიდა პოლიტიკური ველის გაწმენდა, რასაც ახორციელებს ივანიშვილი „ქართული ოცნების“ მეშვეობით. ამ ყველაფრის მიზანია, დაანახოს მსოფლიოს, რომ რეალურად „ქართული ოცნება“, მის მიერ შექმნილი პოლიტიკური პარტია ერთადერთია, რომელთან ურთიერთობასაც სხვა ალტერნატივა არ გააჩნია. სწორედ ეს წარმოადგენს ივანიშვილის მთავარ მიზანს და ამიტომ ჩვენ დემოკრატიული უკუსვლიდან უკვე გადავედით კონსოლიდაციის ფაზაში.

რეჟიმის კონსოლიდაცია ავტოკრატიისკენ მიმავალ გზაზე იქნება ბოლოსწინა ფაზა, სტაბილიზიაციამდე. რეჟიმის სტაბილიზაციის ფაზაში მივიღებთ მდგომარეობას, როცა რეალურად რეჟიმის მოწინააღმდეგეები ფიზიკურად აღარ იარსებებენ, ან თუ იარსებებენ – იატაკქვეშეთში ან საზღვარგარეთ. რეალურად, საქართველოში ივანიშვილს ანგარიშგასაწევი მოწინააღმდეგე აღარ ეყოლება.

ეს არის მიზანი გაასუფთაოს პოლიტიკური ველი მოწინააღმდეგეებისგან და როგორც ავტორიტარულ ქვეყნებშია ის იყოს ხელისუფლების ერთადერთი ალტერნატივა.

• მიუხედავად ამ ვითარებისა, ისევ რისკებზე ვსაუბრობთ, თუ უფრო მკაფიოდ ვარქმევთ უკვე სახელს? 

რისკებზე საუბარი უკვე ზედმეტია.

ადამიანების, პოლიტიკური ლიდერების იქნება თუ რამდენიმე ათეული აქტივისტის ფიზიკური არსებობაა სასწორზე. უკვე ფიზიკური არსებობის რისკებზე ვსაუბრობთ.

აქ არ არის მხოლოდ საქართველოს ავტოკრატიად გარდაქმნის რისკი, რადგან ეს პროცესი უკვე მიმდინარეობს და კონსოლიდაციის ფაზაშია, რეალური მიზანია, რომ საქართველო გრძელვადიან პერსპექტივაში გახდეს საერთაშორისო ავტორიტარული ალიანსის ნაწილი და ამ ყველაფერს შეუძლია ხელი შეუშალოს რეალურად გაერთიანებულმა ბრძოლამ ავტოკრატიული მმართველობის წინააღმდეგ, რომელსაც საქართველოში „ქართული ოცნება“ ახორციელებს, მათ შორის რუსეთის თუ სხვა აქტორების დავალებით.

• გაერთიანებულ ბრძოლაში რას გულისხმობთ, უფრო ზუსტად რომ გვითხრათ, რადგან ამ საკითხზეც არის დისკუსია საზოგადოებაში.

პირველ რიგში ვგულისხმობ თანხვედრას ოპოზიციურ ფლანგს და ქართულ საზოგადოებას შორის.

თუკი საქართველოს მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობა მხარს უჭერს ქვეყნის ევროკავშირში ინტეგრაციას, მხარს უჭერს დემოკრატიას, იგივე იდეას უჭერს მხარს ქართული ოპოზიციური ფლანგის დიდი ნაწილი. ჩემთვის მთავარი პრობლემა ამ შემთხვევაში არის ის, რომ თანხვედრას ვერ ხედავს საზოგადოება ოპოზიციასთან და არ მიიჩნევს მას საკუთარი ინტერესების წარმომადგენლად.

ჩემი გადმოსახედიდან, ამ ყველაფერს რამდენიმე გამომწვევი მიზეზი გააჩნია. ეს არის პირველ რიგში ის, რომ ჩვენ, როგორც საზოგადოებას, მწირი ინფორმაცია გვაქვს, თუ რატომ ვერ ახერხებს ქართული ოპოზიცია ერთიანი ხმით საუბარს, გაუგებარია, თუ რატომ ვერ ახერხებს ქართული ოპოზიცია 24-საათიან განუწყვეტლივ რეჟიმში მუშაობას, საინფორმაციო კამპანიის წარმოებას და კავშირების გაძლიერებას საზოგადოებასთან.

პირველ რიგში, რაც გვჭირდება საზოგადოებას, ეს არის ოპოზიციის გეგმა ქვეყნის აწმყოსთან და მომავალთან დაკავშირებით. თუმცა ეს გეგმა ბუნებაში არ არსებობს, როგორც ვხედავთ, რადგან ოპოზიცია რეალურად არ არის გაერთიანებული, მათ შორის არსებობს აზრთა სხვადასხვაობა თუნდაც არჩევნებში მონაწილეობასთან დაკავშირებით და ეს ყველაფერი, ბუნებრივია, „ქართული ოცნების“ და ბიძინა ივანიშვილის წისქვილზე ასხამს წყალს.

• ეს ხომ არ არის მიზეზი იმისა, რომ მიუხედავად უწყვეტი პროტესტისა, გვესმის შეფასებებიც, თითქოს ეს პროტესტი საკმარისად მძლავრი არ არის?

ჩემი აზრით, რომ არ არსებობდეს ეს უწყვეტი პროტესტი ძალიან გაუჭირდებოდა იგივე დასავლეთს, არ აღიარების პოლიტიკა არ შეეცვალა, რადგან ზუსტად ეს პროტესტი, თუნდაც არ იყოს დიდი რაოდენობის ადამიანების შეკრება, ჩვენს პარტნიორებს ზუსტად ანახებს, რომ საზოგადოებაში არსებობს ქართული ოცნების ავტოკრატიული რეჟიმის მიმართ პროტესტის მუხტი და ადამიანები არ ეგუებიან იმ უსამართლო რეალობას, რომელსაც ქმნის „ქართული ოცნება“.

ჩვენ ამავდროულად ვხედავთ, რომ იმ ადამიანებს შორის, რომლებიც ჯერ კიდევ აპროტესტებენ „ოცნების“ ქმედებებს და ოპოზიციას შორის არ არსებობს რაღაც ბუნებრივი შეთანხმება, თუ როგორ უნდა გაერთიანდეს საპროტესტო ტალღა, რადგან მხოლოდ ამ ენერგიების გაერთიანების საშუალებით შეიძლება ბრძოლა და წინ წასვლა, რომ ერთ დღეს რეჟიმმა ზეწოლას ვეღარ გაუძლოს, როგორც ქვეყნის შიგნით, ასევე – ქვეყნის გარედან.

თუ რეჟიმი შეძლებს, რომ ადამიანებმა აღარ გააპროტესტონ ავტოკრატიული პოლიტიკა, ოპოზიციამ აღარ იარსებოს ქვეყანაში, მაშინ რეალურად კიდევ უფრო გაჭირდება სამომავლოდ ქვეყნის დემოკრატიულ რელსებზე დაბრუნება.

სწორედ ამ ავტორიტარიზმის ფაზაში, ამ გადამწყვეტ ბრძოლაში თუ მან შეძლო სტაბილიზაცია, კიდევ უფრო გაჭირდება, რადგან ჩვენ ამ ეტაპზე ჯერ კიდევ გვყავს ძლიერი სამოქალაქო საზოგადოება, რომლებიც მათ შორის ქუჩაში თუ სხვადასხვა პლატფორმების მეშვეობით აპროტესტებენ ავტოკრატიას. ჯერ კიდევ არსებობს ასე თუ ისე თავისუფალი მედიასაშუალებები და შემდეგ ფაზაში ეს ყველაფერი უკვე აღარ იარსებებს.

• და რა უნდა გააკეთოს საზოგადოებამ კიდევ იმისთვის, რომ „ოცნება“ ამ შემდეგ ფაზაში ვერ გადავიდეს, ან რა უშლის ხელს ამ თანხვედრას?

ამას ხელს უშლის ქართულ საზოგადოებაში არსებული დამოკიდებულება და უნდობლობა ზოგადად პოლიტიკის მიმართ, რადგან ადამიანები არ ენდობიან პოლიტიკოსებს, მათ შორის იმ სახეებს, რომლებსაც დიდი ხანია ტელეეკრანებზე ხედავენ. პირველ რიგში, ეს არის უნდობლობა პოლიტიკის მიმართ.

საზოგადოების ნაწილს ალბათ მაინც ურჩევნია შეეგუოს ამ ეტაპზე იმ ე.წ. მოჩვენებით სტაბილურობას, რაც არსებობს ქვეყანაში, თუმცა მათ დიდ ნაწილს არ სურს რეალურად თვალი გაუსწოროს რეალობას, თუ რა ელოდებათ მომავალში სწორედ რეჟიმის ამჟამინდელ მხარდამჭერებს, რომლებიც ეხმარებიან რეჟიმს ამ კონსოლიდაციის პროცესში, მათ შეექმნებათ პრობლემები, მათ ოჯახის წევრებს, მათ შვილებს, რადგან ისინი ვეღარ შეძლებენ უცხოეთში სწავლას, ვეღარ შეძლებენ თავისუფლად საკუთარი აზრის გამოხატვას, კარიერულ წინსვლას და განათლების მიღებას თავისუფალ გარემოში, რადგან ამისთვის არსებული წინაპირობები არ იარსებებს.

უნდობლობის შემდეგ, მეორე რიგის პრობლემაა უკუკავშირი ოპოზიციასა და მოსახლეობას შორის. საქართველოს რეგიონებში მე ვერ ვხედავ და ვერც არჩევნებამდე ვხედავდი, რომ აქტიურ საინფორმაციო კამპანიას ახორციელებდა ქართული ოპოზიცია იმ საფრთხეებთან დაკავშირებით, რაც იყო არჩევნების დღეს და არჩევნების შემდეგ.

ჩვენ რეალურად ვხედავთ, რომ ოპოზიციური ფლანგი მცდელობის მიუხედავად ვერ ერთიანდება,მათი პირდაპირი მოვალეობაა პირადი ინტერესები გვერდზე გადადონ და დაანახონ საზოგადოებას, რომ იაზრებენ მდგომარეობის სიმძიმეს.

ამასობაში ოპოზიციის ლიდერები უკვე დაპატიმრებულები არიან, მაგრამ პარტიები განაგრძობენ არსებობას და მათ ეკისრებათ პასუხისმგებლობა, შეეცადონ მაინც, ერთიანი ფრონტით, ღია საკომუნიკაციო არხებით და მოსახლეობასთან მაქსიმალურად აქტიური კავშირით გაგრძელონ წინააღმდეგობრივი მოძრაობა.

სხვა შემთხვევაში „ქართული ოცნება“ შეძლებს მიაღწიოს საკუთარ მიზანს.

• რამდენიმე მიმდინარე საკითხიც რომ განვიხილოთ. საგარეო საქმეთა სამინისტროდან მიდიან ადამიანები, ესენი არიან ის პირები, რომლებიც წლების განმავლობაში მუშაობდნენ ევროინტეგრაციის საკითხებზე. ასევე, ელჩებთან დაპირისპირებასაც არ ერიდებიან „ოცნების“ დეპუტატები…

საგარეო საქმეთა სამინისტრო, ისევე როგორც თავდაცვის სამინისტრო, ერთ-ერთი მაგალითია, რომ ავტორიტარიზმის კონსოლიდაციის ფაზაში ვართ. ანუ ხდება სისტემის გაწმენდა დემოკრატებისგან საჯარო სექტორში, რომლებიც არ ეგუებიან და თვალს არ ხუჭავენ ავტოკრატიის დამყარებაზე ქვეყანაში.

ეს ადამიანები არიან, ძირითადად, მაღალკვალიფიციური კადრები, რომლებიც ემსახურებიან ქვეყანას და არა პარტიას და „ოცნების“ მიზანია, რომ ჰყავდეს მათ შორის საგარეო საქმეთა სამინისტროში ადამიანები, რომლებიც ემსახურებიან პარტიას და არა ქვეყანას, რაც რეალურად არ არის დიპლომატების ფუნქცია. ისინი არ წარმოადგენენ რომელიმე პოლიტიკურ პარტიას, არამედ ქვეყანას.

დიპლომატიურ წარმომადგენლობებში ე.წ. რეორგანიზაციით მოიშორეს ის ადამიანები თავიდან, რომლებმაც გასული წლის შემოდგომაზე საკუთარი მოქალაქეობრივი და ამავდროულად სახელმწიფოებრივად ერთადერთი სწორი პოზიცია დააფიქსირეს, როცა მთავრობამ შეაჩერა მოლაპარაკებები ევროკავშირთან.

მაგალითად, გერმანიაში, საქართველოსთვის მსოფლიოში ერთ-ერთ მნიშვნელოვან სტრატეგიულ სახელმწიფოში, საქართველოს ელჩი არ ჰყავს და ამ დროს გერმანიის ელჩს საქართველოდან გაძევებით ემუქრებიან.

• წულუკიანის კომისია მუშაობას აგრძელებს. თუ ხვალ უფრო მძიმე ვითარება გვექნება, იმის გათვალისწინებითაც, რომ რეპრესიული საკანონმდებლო ცვლილებები გრძელდება, მედია სასამართლოში კადრების გადაღებას ვეღარ შეძლებს და ასე შემდეგ … „ოცნება“ საერთოდ არ განიხილავს, რომ ერთ მშვენიერ დღის ხალხი გაბრაზდება და უფრო მეტ წინააღმდეგობას გაწევს? ამ რისკს საერთოდ არ ხედავს?

ცოტა შორიდან რომ დავიწყოთ, წინასაარჩევნოდ ვნახეთ, რომ „ქართული ოცნების“ ძირითადი გზავნილი იყო – „ომი თუ მშვიდობა“. მან საკუთარი პროპაგანდის მეშვეობით თავი წარმოაჩინა, როგორც მშვიდობის გარანტორმა, მაშინ როცა სრულებით არ არის მასზე დამოკიდებული რუსეთი შემოიჭრება თუ არა ქვეყანაში. სწორედ ამ მოჩვენებითი სტაბილურობის გარანტორად სჭირდება „ოცნებას“ ადამიანებში შიშის გაღვივება, რომ ადამიანების თავებში გზავნილის – „თუ ქართული ოცნება არ იქნება ომი დაიწყება“ – ჩანერგვას ხელი შეუწყოს.

მეორე, რაც მიმართულია ქვეყანაში შიშის დათესვისკენ, არის ის, რომ თავიდან მოიშოროს ოპოზიციური სპექტრის წარმომადგენლები რაღაც მოგონილი კომისიის მეშვეობით და ამ ყველაფრის ტრანსლირება მოახდინოს მედიასაშუალებით, ადამიანებს დაანახოს, რომ ძალიან მარტივად არის შესაძლებელი საქართველოში ადამიანების დაკავება და დაპატიმრება.

ეს ემსახურება მხოლოდ ერთ მიზანს, რომ ნებისმიერ ადამიანს ქვეყანაში აღარ ჰქონდეს სტაბილურობის და იმის განცდა, რომ უსამართლოდ მოპყრობის შემთხვევაში მაგალითად სასამართლოს მეშვეობით ის შეძლებს თავი დააღწიოს სახელმწიფოს კლანჭებს.

შესაბამისად, ეს კომისია და ზოგადად რეპრესიული პოლიტიკა ემსახურება მხოლოდ ერთ მიზანს, რომ ავტორიტარული რეჟიმის კონსოლიდაციის პროცესი დასრულდეს, რეჟიმი საბოლოოდ გამყარდეს, რეპრესიების მეშვეობით თავიდან მოიშოროს არასასურველი ელემენტები და გადავიდეს სტაბილიზაციის ეტაპზე.

რაც შეეხება მოსახლეობის გაბრაზებას, ჩვენ კარგად გვახსოვს საქართველოში საზოგადოების გაბრაზება ქვეყნის ბოლო 35 წლის მანძილზე. მე მგონია, რომ საზოგადოება როდესღაც აღარ შეეგუება ამდენ უსამართლობას და ეს პროტესტი მიაღწევს კრიტიკულ ზღვარს, თუმცა სად არის ეს კრიტიკული ზღვარი, ეს ჯერ არ ვიცით. მსგავსი მომენტი უშუალოდ ოქტომბრის არჩევნების შემდგომ იყო, თუმცა ჩვენ გვახსოვს დაბნეული ოპოზიცია, რომელმაც საპროტესტო მუხტს მიმართულება ვერ მისცა.

მიღწევა კრიტიკულ ზღვრამდე და მისი გადალახვა ეს არის მთავარი გამოწვევა ჩემი აზრით და სწორედ ამიტომ არის აუცილებელი, რომ ოპოზიციამ და საზოგადოებამ გაძლოს, სხვა შემთხვევაში რეჟიმის ჩამოშლას ჩვენ ვერ შევძლებთ და რეჟიმი გადავა უკვე იმ სტაბილურობის ფაზაში, როცა კიდევ უფრო გაჭირდება მის წინააღმდეგ ბრძოლა, რადგან  ქვეყანაში რეალურად მოწინააღმდეგეები აღარ იარსებებენ.

• ჩვენ ვიცით, რომ „ოცნების“ წევრები თავადაც ევროპას ირჩევენ შვილების განათლებისთვის, იქ ყიდულობენ სახლებს, მოგზაურობენ. ასევე, ვიცით რომ დეპუტატების ოჯახის წევრები არალეგალურ გზასაც კი მიმართავენ ამერიკაში ჩასასვლელად. თუ არც ისინი ირჩევენ რუსეთს, მაშინ რატომ არ იწვევს „ოცნების“ პოლიტიკა უკმაყოფილებას მათ შორის, რატომ არ უწყობს ეს ხელს შიდა რღვევას?

არ იწვევს შიდა რღვევას, რადგან მას ხელს უშლის პირველ რიგში შიში, რომელიც დანერგა „ქართულმა ოცნებამ“. „თუ ჩვენ არ ვიქნებით, იქნება ომი“ – ამ შიშს არანაირი საფუძველი არ გააჩნია, რადგან რეალურად „ქართული ოცნება“ კრემლში არსებულ გეგმებზე ზეგავლენას ვერ ახდენს და მეორე, როგორც უკვე აღვნიშნე, ეს არის უნდობლობა პოლიტიკის მიმართ, რადგან ადამიანებს ყოველთვის სჭირდებათ ალტერნატივა იმისთვის, რომ შეცვალონ არსებული რეალობა.

როგორც ვხედავთ, საზოგადოების დიდი ნაწილი, თუ გავითვალისწინებთ ამჟამად მხარდაჭერის ხარისხს ოპოზიციის მიმართ, ამ ეტაპზე ვერ ხედავს ოპოზიციაში ალტერნატივას.

სწორედ ამიტომ არის აუცილებელი, ოპოზიციამ ილაპარაკოს ერთი ხმით და მაქსიმალურად მოახდინოს კომუნიკაცია და კოორდინაცია მოსახლეობასთან არამხოლოდ თბილისში, არამედ საქართველოს რეგიონებში.

მხოლოდ ამ მჭიდრო კავშირის ფონზე იქნება შესაძლებელი თანხვედრა საზოგადოებასთან და ერთობლივი ბრძოლა ცვლილებისთვის. მე სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავ.

მაღაროელი ტარიელ მიქაცაძე მე-15 დღეა შიმშილობს, ბოლო ორი დღე კი წყალსაც აღარ იღებს. ის დღეს, 3 ივლისს ცუდად გახდა, თუმცა როგორც სხვა მაღაროელები გვეუბნებიან, ტარიელი პროტესტის ნიშნად უარს ამბობს სასწრაფო სამედიცინო დახმარებაზეც.

შიმშილობის შედეგად მას სისხლში შაქრის დონე მკვეთრად დაუვარდა. მაღაროელები შიშობენ, რომ არსებობს კომაში ჩავარდნის საფრთხე, თუმცა როგორც ერთ-ერთი მაღაროელი, ირაკლი ჯიქაძე გვეუბნება, ტარიელი პროტესტის ნიშნად უარს ამბობს ყველანაირ სამედიცინო დახმარებაზე.

მასთან ერთად შიმშილობენ სხვა მაღაროელებიც.

შავლეგ გოგსაძეს, გოგა მოდებაძეს, მირზა ლოლაძეს პირი აქვს ამოკერილი. მირზა ამავდროულად მშრალად შიმშილობს.

სიმონ მიქაცაძე და ჯანიკო ლაბაძე მხოლოდ წყალს იღებენ, ტარიელ მიქაცაძე კი მშრალ შიმშილობაზეა.

„მოვიდა სასწრაფო, პოლიციაც, მაგრამ კანონი ითვალისწინებს, რომ როცა ადამიანი უარს ამბობს რაიმე სამედიცინო ჩარევაზე, სამედიცინო პერსონალს უფლება არ აქვს იძულებით მიაღებინოს რაიმე მედიკამენტი ან გაუწიოს სხვა ტიპის დახმარება.

და ველოდებით ასე, ყველა ერთად მდგომარეობის გაუარესებას. ეს ყოფილა მაგათი კანონი“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ ირაკლი ჯიქიძე.

ტარიელ მიქაცაძე 39 წლისაა. ის 15 წელია რაც მაღაროში მუშაობს და არის სამხედრო რეზერვშიც. ტარიელს მეუღლე და მცირეწლოვანი შვილი ჰყავს. მასთან ერთად მისი ძმაც შიმშილობს.

ჭიათურელი მაღაროელების პროტესტი მას შემდეგ დაიწყო, რაც „ჯორჯიან მანგანეზმა“, რომლის მფლობელობაშია ყველა მაღარო ჭიათურაში, მუშაობა შეაჩერა და თანამშრომლები ნაწილობრივ – 60%-იან ანაზღაურებაზე გადაიყვანა, თუმცა კომპანია დასაქმებულებს არც ამ თანხას უხდის და აღარც სამუშაოების განახლებას აპირებს.

მაღაროელების პროტესტი 4 თვეზე მეტია გრძელდება. ისინი პერიოდულად ჭიათურიდან დედაქალაქში ჩამოდიან და ითხოვენ შეხვედრას ჯანდაცვის მინისტრთან, აწყობენ აქციებს პარლამენტთან და მთავრობის ადმინისტრაციასთან, თუმცა – უშედეგოდ.

პროტესტის ლიდერთა ნაწილი – მერაბ სარალიძე, გიორგი ნეფარიძე, აჩიკო ჭუმბურიძე და თენგო გველესიანი 29 აპრილს დააკავეს. სარალიძესა და ნეფარიძეს პროკურატურა ჯგუფური ძალადობის ორგანიზებას ედავება, ხოლო ჭუმბურიძესა და გველესიანს – მასში მონაწილეობას.

მაღაროელების თქმით, პატიმრობაში შიმშილობს მერაბ სარალიძეც.

პროტესტში მყოფ მაღაროელებს „ჯორჯიან მანგანეზი“ მმართველი კომპანია CMC მაღაროში მუშაობის აღდგენას დაჰპირდა, თუმცა, გარკვეული პირობებით: კომპანიამ გადაჭრით მოითხოვა პროტესტის, პიკეტირების შეწყვეტა და მის მის პირობებზე დათანხმება.

„ტყიბულში „დაალაგეს“ ყველაფერი ხალხი დაიმონეს და სოლიდარობასაც კი აღარ გამოხატავდნენ ჭიათურის პროტესტის მიმართ. შემდეგ აქაც გამოჩნდა ეს კაცი, პაატა მოდელაძე, ჭიათურის საწარმოების ხელმძღვანელის, რუსი ბიზნესმენის, მიხეილ სოცკის მარჯვენა ხელი და გვითხრა, თუ გინდათ მუშაობა, უნდა დაგვემონოთ ჩვენო. არავინ არ არის, არც პრემიერი, არც ხელისუფლება არც პარლამენტი ეგენი თქვენ ვერ გიშველიან და ჩვენი პირობები უნდა მიიღოთო. ამის შემდეგ წამოვიდა ის 7-პუნქტიანი ფურცელი, რომელიც რეორგანიზაციას ითვალისწინებდა.

ჩვენ არ ვეთანხმებოდით ამ პირობებს, თუმცა 3 ათას ხელმოწერას მიაღწიეს, ზოგი დაშინებით, ზოგი შანტაჟით, ხალხი შეცდომაში შეიყვანეს და მოაწერინეს, მაგრამ ახლა ისინიც ნანობენ.

მაღაროები ახლაც მუშაობს, მაგრამ ხალხის მცირე რაოდენობით მუშაობენ. გეგმა იგივე აქვთ და კიდევ დაუმატეს ახლა. დღემდე არ აქვთ დასაქმებულებს გეგმა-გრაფიკი, რა უნდა გამოიმუშაონ და რის მიხედვით აიღებენ ხელფასს.

300 მაღაროელი ვართ, ვინც რეორგანიზაციას ხელი არ მოვუწერეთ, მაგრამ ჩვენს გარდა კიდევ 2 ათასი ადამიანი დატოვეს უმუშევარი.

ამდენი უსამართლობის წინაშე რომ დავდექით, ისევ განვაახლეთ პროტესტი“ – ამბობს ირაკლი ჯიქიძე.

მისი თქმით, მაღაროელების პროტესტით, მათი ჯანმრთელობის მდგომარეობით „ოცნების“ მთავრობის არცერთი წარმომადგენელი არ დაინტერესებულა.

„არც ადგილობრივი თვითმმართველობიდან მოსულა ვინმე. მხოლოდ მაღაროელების ნათესავები, ახლობლები, სასწრაფო და პოლიცია და კომპანიის უსაფრთხოების წარმომადგენელი იყო კიდევ მოსული“-გვეუბნება ირაკლი ჯიქიძე.

მისი თქმით, გარკვეული პერიოდი მათ შიმშილობა და პროტესტიც შეაჩერეს და ელოდნენ დაკავებული მაღაროელების გათავისუფლებას, თუმცა ისინი პატიმრობაში დატოვეს.

„უდანაშაულო ხალხი ისევ დატოვეს პატიმრობაში. ამიტომ არც ჩვენ ვაპირებთ არაფრის ფასად უკან დახევას, რადგან სიმართლის გზაზე ვდგავართ. ჩვენ ვითხოვთ, პირველი რაც არის და უკომპრომისო – დაკავებული მაღაროელების გათავისუფლებას, რადგან 4 მშრომელი ადამიანი დაიჭირეს.

მეორეა, რომ ჩვენ არ ვაღიარებთ ამ უკანონო რეორგანიზაციას და მაღაროელების მასობრივ დათხოვნას და სოცკიმ და მისმა დამქაშებმა საერთოდ უნდა დატოვონ ქალაქი, რადგან ჩვენ ღირსეულად გავაგრძელოთ შრომა-საქმიანობა“ – ამბობს ირაკლი ჯიქიძე.

__________________

მთავარ ფოტოზე: მოშიმშილე მაღაროელები ჭიათურაში

„ურემი ნელა დადის, მაგრამ ისეთი სამართალი დააქვს, ყველას კარებთან მივა“, – ამბობს ნანი წულაია, 21 წლის სინდისის პატიმრის, გიორგი მინდაძის დედა.

სამედიცინო უნივერსიტეტის სტუდენტს, გიორგი მინდაძეს, დღეს, 3 ივლისს, მოსამართლე ნინო გალუსტაშვილმა 5-წლიანი პატიმრობა მიუსაჯა. გიორგი მინდაძეს ბრალად ედება პოლიციელზე თავდასხმა. პროკურატურის თქმით, გიორგი მინდაძემ 29 ნოემბერს პარლამენტთან პიროტექნიკა ისროლა, რამაც პოლიციელი დააზიანა.

განაჩენის გამოცხადებამდე ნანი წულაიამ სასამართლოსთან მიიტანა მისი შვილის ციხიდან გამოგზავნილი წერილი და ნახატი.

გიორგის ნახატზე სასამართლო სხდომაა ასახული, ცენტრში მოსამართლის მანტიამოსხმული ადამიანი ზის ეშმაკის სახით. გვერდით თვალებახვეული თემიდაა, რომელსაც ერთ ხელში სასწორის პინები, მეორე ხელში კი დოლარის გამოსახულებიანი სიმბოლო უჭირავს.

„გიორგიმ ასე განაცხადა ამ ფოტოზე, ვინც სასამართლოში ერთხელ მაინც შემოსულა, ყველამ იცის რა არის ამ ფოტოზე აღნიშნული, განსაკუთრებით მედია მიხვდება ყველაფერს. გიორგიმ – ამ რვა თვის განმავლობაში იმხელა სიყვარული ვიპოვე, რომელიც იქ ვერ გადმოგეცითო სათითაოდ, ახლა გიხდით მადლობას და მე ვიცი, გარეთ ბევრი ნათესავი მელოდებაო“.

ნანი წულაიას დღეს დაბადების დღე აქვს. შვილის განაჩენის, 5-წლიანი პატიმრობის გამოცხადების შემდეგ, მან ჟურნალისტებთან თქვა, რომ ეს დღე არასოდეს დაავიწყდება:

„მე ახლა ცრემლს ვიშრობ. აწი სულ უნდა ვიცინო და თვითონ აწი დაიწყებენ ტირილს.

არაჩვეულებრივ განწყობაზე ვარ, სრულიად განსხვავებული დაბადების დღე მაქვს. ეს დღე ცხოვრებაში არ დამავიწყდება ალბათ. გიორგიმ კი განიცადა დღევანდელი საჩუქარი, მაგრამ გალუსტაშვილს [მოსამართლე] ეტყობა სურვილი ჰქონდა ეს ბრწყინვალე საჩუქარი გაეკეთებინა ჩემთვის, ეგ ვერასდროს ვერ მიხვდება გიოს და ჩემს დედა-შვილობას. ამას ვერავინ ვერ აუხსნის. მე არ ვიტირებ“.

„ბუნებრივია, ცდილობენ სისტემაში დატოვონ ისეთი ადამიანები, რომლებიც წინააღმდეგობას საერთოდ არ წევენ, ან „ქართული ოცნებისადმი“ ძალიან ლოიალურები არიან.

მორჩილებაა ალბათ ის კრიტერიუმი, რის საფუძველზეც ამ სამინისტროში რჩებიან“, – ამბობს ქეთი ფრუიძე, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ყოფილი თანამშრომელი, რომელიც სამსახურიდან 28 ივნისს, შაბათ დღეს გაათავისუფლეს.

რა მიზანს ემსახურება საგარეოდან თანამშრომლების მასობრივი დათხოვნა. ასევე, ნატოსა და ევროკავშირთან ინტერგაციის სამსახურების გაუქმება?  – ამ თემაზე „ბათუმელები“ ქეთი ფრუიძის გარდა ამავე სამინისტროს კიდევ ერთ ყოფილ თანამშრომელს, მეგი ბენიასაც ესაუბრა, რომელიც ნატოსა და უსაფრთხოების საკითხების მიმართულებით მუშაობდა.

მეგი ბენიამ 17 ივნისს დაწერა განცხადება და წამოვიდა სამინისტროდან.

მეგიც და ქეთიც ორივე იმ პეტიციის ხელმომწერები არიან, რომლითაც საჯარო მოხელეებმა გააპროტესტეს ევროკავშირთან ინტეგრაციის პროცესის შეჩერება, რაც ირაკლი კობახიძემ 28 ნოემბერს დააანონსა.

„მე ჩემით დავწერე განცხადება და წამოვედი. თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მე არ გამათავისუფლებდნენ, რადგან ნატოსთან ინტეგრაციის ჩემი დეპარტამენტი გაუქმებულია. მე არც მათ ე.წ. კონკურსებში ვაპირებდი მონაწილეობას, ამიტომ ვეძებდი სამსახურს და როცა ვიპოვე, წამოვედი. ცოტათი დავასწარი მათ“, – ამბობს მეგი ბენია.

მეგის ვკითხეთ, თუ რა გახდა მისი დეპარტამენტის გაუქმების მიზეზი. ის ამბობს, რომ საგარეო საქმეთა სამინისტროში ფაქტობრივად ყველა სამსახური და დეპარტამენტი გააუქმეს, რომელიც ნატოსა და ევროკავშირში ინტეგრაციაზე მუშაობდა.

„იცით, რომ საქართველოს აქვს ორი ინტეგრაციული მექანიზმი ნატოში, არსებობდა ნატო-საქართველოს არსებითი ღონისძიებათა პაკეტის (SNGP) სამმართველო და წლიური ეროვნული პროგრამა (ANP), რომელიც არის უმნიშვნელოვანესი.

ორივე დეპარტამენტი გაუქმდა და ჩამოყალიბდა ახალი დეპარტამენტი, რომლის მიზნებიც გაურკვეველია.

რაც შეეხება მიზეზებს, მე ჩემს ერთ-ერთ გამოსვლაშიც ვთქვი კიდეც, თუ რა იწვევს ეჭვის საფუძველს და გვაძლევს ჩვენეული დასკვნების გაკეთების საშუალებას, რომ ამ სამსახურების გაუქმებამდე არანაირი კომუნიკაცია არ მომხდარა თანამშრომლებთან, თუ რატომ იყო ეს რეორგანიზაცია საჭირო.

ერთადერთი, რაც გვაცნობეს, თითქოს ძირეული რეფორმაა, რაც სინამდვილეში ასე არ არის, რადგან როცა უსაფრთხოების პოლიტიკის დეპარტამენტი გაუქმდა და შეიქმნა უსაფრთხოების სამმართველო, რა ფუნქციებს შეასრულებს ეს სამმართველო, რა იქნება მისი სამუშაო მიზნები, ეს არ არსებობს.

ამ პირობებში გამოაცხადეს ე.წ. კონკურსები, რომელშიც მე არ ვაპირებდი მონაწილეობას და არც სამართლებრივ დავას სხვათა შორის, რადგან კანონმდებლობა და სასამართლო პრაქტიკა არ არის დასაქმებულზე ორიენტირებული, ამიტომ აბსოლუტურად უარი ვთქვი ყველაფერზე“, – გვეუბნება მეგი ბენია.

შეიცვალა თუ არა მათ მიმართ ხელმძღვანელობის დამოკიდებულება მას შემდეგ, როცა ევროინტეგრაციის მხარდამჭერ პეტიციას მოაწერეს ხელი და იყო თუ არა საყვედური ამის გამო მათ მიმართ, – ვკითხეთ ქეთის და მეგის.

ქეთი ფრუიძის თქმით, მათზე პირდაპირი ზეწოლის ფაქტები ნაკლებად იყო, „რადგან მაინც დიპლომატიური უწყებაა და ასეთი საკითხებიც მეტ-ნაკლებად დიპლომატიური უნარ-ჩვევების ფარგლებში ტარდება“.

„თუმცა ის ტონი, რაც ჩვენ მიმართ იყო, აბსოლუტურად განსხვავებული იყო პეტიციის ხელმოწერის შემდეგ.

მაღალი ხელმძღვანელობიდან წამოვიდა ბრალდებები, რომ ჩვენ თანამშრომლების ნაწილი დავაბულინგეთ, რომ მოეწერა ხელი პეტიციაზე. ეს წარმოუდგენელია, რადგან მე ხუთწლიანი სტაჟი მაქვს საგარეო საქმეთა სამინისტროში და იქ არიან ადამიანები, რომლებიც 20-25 წელია მუშაობენ. მე როგორ უნდა დამებულინგებინა ამხელა სტაჟის მქონე დიპლომატები?

ჩვენ ერთი სიტყვაც არ გვითვამს ხელმოწერაზე ვინმესთვის, მიუხედავად იმისა, რომ მე და მეგი ვიყავით ერთ-ერთი წამომწყებები ამ პეტიციის და შემდეგ შემოგვიერთდნენ სხვებიც.

ეს ერთიანობა სამინისტროში მოხდა იმის ნიადაგზე, რომ სწორ დროს სწორ ადგილას აღმოვჩნდით, რადგან აღმაშფოთებელი იყო კობახიძის ის განცხადება: შეურაცხყოფილად ვიგრძენით ყველამ თავი – საგარეო საქმეთა სამინისტროს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მიმართულება ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციაა და ჩვენი კონსტიტუციის 78-ე მუხლიც გვეუბნება, რომ ჩვენ, საჯარო მოხელეებმა, სახელმწიფომ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ  ამისთვის“, – ამბობს ქეთი ფრუიძე.

მეგის თქმით, მას აქვს შსს-ში მუშაობის გამოცდილებაც და კარგად იცნობს ძალოვან სტრუქტურებს, სადაც საგარეოსგან განსხვავებით ბევრად ხისტია მიდგომა.

„როცა ხელი მოვაწერეთ პეტიციაზე, მეორე დღეს საგარეომ დადო განცხადება, სადაც გვიწოდა „საბოტაჟნიკები“ და სხვადასხვა რამ, მაგრამ საგარეო უწყება არ არის პოლიციური რეჟიმის სისტემა, სადაც სულ სხვანაირია დაშინება ან გამოძახების ფორმატი. ეს აქ უნდა გააკეთონ შენი უშუალო ხელმძღვანელის დავალებით. ჩემი უშუალო ხელმძღვანელი და ნატოში ინტეგრაციის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი ამას არ იზამდა არავითარ შემთხვევაში. მათი საშუალებით ამას ვერ გააკეთებდნენ. მე არ მახსოვს ჩემ გარშემო და არც ჩემ მიმართ მსგავსი რამ. იყო ფაქტები, მაგალითად, სასწავლო შვებულებას როცა ვითხოვდი არ მომცეს და მომიწია პირადი შვებულების აღება. თუმცა, ის, რაც მესმის სხვა საჯარო სტრუქტურებში, ბევრად მძიმეა.

იმდენად რთულ ვითარებაში ვართ დღეს ქვეყანაში, რომ ყველაფერი უკვე შედარებითია“, – ამბობს მეგი.

ქეთის თქმით, ევროინტეგრაციის შეჩერების შემდეგ, ღია პროტესტით წავიდა ელჩების ნაწილი. „ამ დღეებში კი 40-მდე თანამშრომელს მიუვიდა გათავისუფლების შესახებ წერილები.

„ეს არის ერთგვარი სადამსჯელო ღონისძიება, რომელსაც ექნება მსუსხავი ეფექტი სხვა საჯარო მოხელეებისთვის, რომ ასეთი წინააღმდეგობა აღარ გაბედონ. თუმცა ამ პროცესში რამდენიმე ისეთი თანამშრომელიც მოჰყვა, რომელიც არ იყო პეტიციაზე ხელმომწერი და ალბათ ისინიც მიაყოლეს, ვინც არ იყო მათთვის სასურველი. გამოიყენეს ეს მომენტი.

ბუნებრივია, ცდილობენ სისტემაში დატოვონ ისეთი ადამიანები, რომლებიც წინააღმდეგობას საერთოდ არ წევენ, ან „ქართული ოცნებისადმი“ ძალიან ლოალურები არიან.

მორჩილება არის ალბათ ის კრიტერიუმი, რის საფუძველზეც სამინისტროში რჩებიან ადამიანები. ალბათ პროევროპული განწყობის ადამიანებიც რჩებიან, მაგრამ ესენი ხმამაღლა არ საუბრობენ და მზად არიან ამ რეჟიმში გააგრძელონ მუშაობა“, – გვეუბნება ქეთი ფრუიძე.

მიზეზებზე საუბრობს მეგიც.

„40-მდე ადამიანი გაათავისუფლეს ცენტრალური აპარატიდან, საქართველოს საელჩოებსა და საკონსულოებში საზღვარგარეთ, 1-ელი აგვისტოდან გაათავისუფლებენ დაახლოებით 20-მდე ადამიანს. ამას ემატება ევროკავშირის და ნატოს საინფორმაციო ცენტრის გაუქმება და ამის შემდეგ, ვის, სად გადაანაწილებენ და ვინ დარჩება, რთული სათქმელია. ძალიან მასშტაბური წმენდაა და რაც მთავარია ხაზგასმით მინდა აღვნიშნო, რომ აბსოლუტურად ყველა, ვინც ახლა ამ ეტაპზე არის გათავისუფლებული, ყველა პეტიციაზე ხელმომწერია“, – გვეუბნება მეგი.

როგორ ფიქრობთ, ისინი ვინც რჩებიან სამინისტროში, რის სანაცვლოდ ტოვებენ მათ? – ვკითხეთ ქეთის და მეგის.

„ალბათ საკუთარ ღირებულებებზე უარის თქმის სანაცვლოდ“ – ამბობს ქეთი ფრუიძე.

მეგიც დაახლოებით იგივეს გვეუბნება – „პირადი კომფორტის სანაცვლოდ“.

„სავარაუდოდ, კარგად გრძნობს ეს ხალხი იქ თავს, თავისი პირადი კომფორტის სანაცვლოდ. მეტი პასუხი აქ არ არის. თუმცა ჩემი, ქეთის და იმ ადამიანების პირადი პოზიციაა, რომლებიც ბოლომდე დადგნენ ამ ღირებულებებზე, რომ ამ გათავისუფლებებზე უფრო მნიშვნელოვანი არის ის, თუ რომელ სამსახურებს აუქმებენ და რა შტატებს ტოვებენ.

მაგალითად, საერთაშორისო სამართლის დეპარტამენტი, სადაც ქეთი მუშაობდა, არ არის გაუქმებული, არც სამმართველოა გაუქმებული და არც შტატი. მიზანი იყო ქეთის მოშორება. ამ ფაქტორებს – ევროკავშირის და ნატოს მიმართულებით კიდევ ემატება ის, რომ მათთვის ეს მიმართულებებიც არაპრიორიტეტული ხდება.

საერთოდ არ არის პრიორიტეტში და სამინისტროს სტრუქტურა ისეთი ფორმით არის ჩამოყალიბებული, რომ ამ ქვეყანამ ალბათ იზოლაციონისტური პოლიტიკა უნდა გაატაროს, რადგან რადიკალურად შემცირებულია შტატების რაოდენობა იმ მიმართულებებზე, რომლებიც ევროინტეგრაციაზე მუშაობდნენ. ეს მიმართულებები უკვე ან დაკნინებულია ან საერთოდ გაუქმებული. მათ შორის ჩემი სამსახური, რომელიც ნატოში ინტეგრაციაზე მუშაობდა“, – ამბობს მეგი ბენია.

ქეთი ფრუიძეც მიიჩნევს, რომ საგარეოში დაწყებული საკადრო წმენდა ბევრ კითხვას აჩენს.

„ცხადია, იზოლაციონისტური საგარეო პოლიტიკაა ეს და სტრატეგიულად არამომგებიანი საქართველოსთვის. სად მივდივართ და როგორ, ჩემთვის ამ პროგნოზების გაკეთება ახლა რთულია“, – ამბობს ქეთიც.

საგარეო საქმეთა მინისტრის ყოფილი მოადგილე დავით დონდუა წერდა, რომ სამინისტროში წამოწყებული ცვლილებები ინსტიტუციური მეხსიერების წყალში გადაყრაა. ის ასევე საუბრობს იმაზე, რომ სამინისტროდან უშვებენ მათ, ვინც პროფესიული პრინციპების და სამშობლოს ინტერესების ერთგული დარჩა.

ეთანხმებით მის შეფასებას? – ვკითხეთ მეგი ბენიას და ქეთი ფრუიძეს.

ქეთის აზრით, შეაფასო იმ ადამიანების მოტივაცია, ვინც დარჩა სისტემაში, საკმაოდ დელიკატური საკითხია, რადგან სისტემაში დარჩენის სხვადასხვა მოტივაცია არსებობს.

„ვინც იქ დარჩა, არის რაღაც ნაწილი იმ ადამიანების, რომლებსაც მე არ ვთვლი მაგალითად სამშობლოს ინტერესების მოღალატეებად. შესაძლოა მათ სხვა გზა არ აქვთ. ან შესაძლოა ამ საკითხის სერიოზულად გაცნობიერების მასშტაბი არ არის  ისეთი, როგორც უნდა იყოს. არ ვიცი ზუსტად, ვის რა მოტივაცია აქვს. ვფიქრობ, ამის განსჯა ჩემი მხრიდან არასწორია“, – მიიჩნევს ქეთი.

მეგი კი სისტემაში მყოფ სამი კატეგორიის ადამიანებზე საუბრობს.

„ერთი, რომელსაც ყველაფერი ფეხებზე ჰკიდია, მეორე, რომელსაც საერთოდ არ აინტერესებს არაფერი და მესამეა, რომელიც ფიქრობს, რომ ალბათ რუსეთთან სჯობს. ოპორტუნისტები არიან.

და არიან ერთეულები, რომლებიც არ მინდა მოიხარშონ ამათთან ერთად – ისინი ნებისმიერ დროს მზად არიან დატოვონ სისტემა, მაგრამ ხომ გესმით, ქვეყანაში როგორი სოციალურ-ეკონომიკური ფონია. მე გამიმართლა და ვიშოვე სამსახური, რომელიც საერთოდ არანაირ შეხებაში არ არის ჩემ სფეროსთან. იძულებული ვიყავი, რომ დავთანხმებულიყავი. თან ყველაფერი დაიხურა – კვლევითი ცენტრები იქნება, არასამთავრობოები თუ სხვა. ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია ხალხი. ეს ადამიანები ვერ მისცემენ თავს უფლებას, რომ ერთი დღე შემოსავლის გარეშე დარჩნენ.

მთელ სამინისტროში შეიძლება 5 ადამიანი იყოს ასეთი, ვისზეც მე ახლა ვსაუბრობ და როგორც კი სამსახურს იშოვიან, იმ დღესვე დატოვებენ იქაურობას, რადგან გულწრფელად გული ერევათ იმაზე, რაც იქ ხდება.

დანარჩენებზე რა მოგახსენოთ, მათ სინდისზე თავად არიან პასუხისმგებელი“, – ამბობს მეგი.

მეცხრე თვეა ქვეყანაში პროტესტია. ხალხი ითხოვენ „ოცნების“ ხელისუფლების გადადგომას. თქვენ როგორ ხედავთ ამ ქვეყნის ევროპის გზაზე დაბრუნების შესაძლებლობას? – ორივე მიიჩნევს, რომ პროტესტი უნდა გაგრძელდეს და ელოდებიან უფრო ქმედით ნაბიჯებს ევროპისგან.

„ჩემი, როგორც რიგითი მოქალაქის აზრია, რომ პროტესტი არავითარ შემთხვევაში არ უნდა შეწყდეს. ის კანონები, რასაც წამდაუწუმ იღებს ავტორიტარული ხელისუფლება, ზუსტად იმისკენ არის მიმართული, რომ გაგვაჩუმონ და დაგვაშინონ. მაქსიმალურად ცდილობენ ავტორიტარიზმის კონსოლიდაციას, მაგრამ რამდენად მოახერხებენ, შიდა თუ გარე ფაქტორების გამო, ამაზე პროგნოზის გაკეთება მიჭირს.

ჩემი ბრძოლა არ დაწყებულა საგარეო სისტემაში. მე, მაგალითად, რუსული კანონის საწინააღმდეგო აქციებზეც ვიდექი და კინაღამ მოვიწამლე იმ ნივთიერებებით, რასაც  მშვიდობიანი დემონსტრანტების წინააღმდეგ ისროდნენ. სისტემის შიგნით ბრძოლა ორი წლის წინ დავიწყე, რასაც მოჰყვა ის, რომ აღარ მომცეს არანაირი წინსვლის შესაძლებლობა.

ცალსახად ვამბობდი, რომ რუსული კანონი შემაფერხებელი იყო საქართველოს ევროინტეგრაციის გზაზე. თუმცა უკვე იმდენად გაუარესდა ყველაფერი, იგივე დემოკრატიული ინსტიტუციების, ადამიანის უფლებათა მდგომარეობის თუ პოლიტიკური რიტორიკის თვალსაზრისით, ბრძოლის სხვა მეთოდს ვერ ვხედავ, გარდა იმისა, რომ ვიდგე აქციებზე, ვილაპარაკო ხმამაღლა და ვაკრიტიკო ისინი ამ ყველაფრის გამო.

გარდამტეხი, ძირეული ცვლილებები როდის მოხდება, ან რა ფაქტორები იქონიებს ამაზე გავლენას, არ ვიცი. ერთადერთი, რის გამოც საქართელო ჯერ კიდევ რჩება საერთაშორისო რადარში, არის ზუსტად ეს უწყვეტი პროტესტი“, – ამბობს ქეთი ფრუიძე.

მის პოზიციას იზიარებს მეგიც.

„რაც დაგვრჩენია არის ის, რომ აქციებზე ვიაროთ აქტიურად. იმ დღეს როცა ვერ მივდივარ, გულისფანცქალით ვხსნი ხოლმე ტელეფონს, გავიგო რუსთაველი გადაიკეტა თუ არა. მგონია, რომ როცა რუსთაველი არ გადაიკეტება, დასრულებულია ყველაფერი. თუმცა, მხოლოდ რუსთაველზე დგომით ძალიან რთულია ბრძოლის მოგება, ამიტომ ვფიქრობ, რომ მნიშვნელოვანია საერთაშორისო წნეხი და უფრო ქმებითი ნაბიჯების გადადგმა.

ის, რაც ახლა შეუძლია ოპოზიციას, მათ უნდა ჰქონდეთ უფრო მკაფიო და მჭიდრო ურთიერთობა საერთაშორისო პარტნიორებთან. იმის ჩვენება და დემონსტრირება, თუ რას ნიშნავს მათთვის, მათი ინტერესებისთვის საქართველოს დაკარგვა. ვისურვებდი, ეს იყოს წინა პლანზე.

________________

მთავარ ფოტოზე: ქეთი ფრუიძე და მეგი ბენია

საბერძნეთში, კუნძულ კრეტაზე ძლიერი ხანძარი მძვინვარებს.

დღეს, 3 ივლისს, კრეტის სამხრეთ სანაპიროზე გაჩენილი ხანძრის გამო სასტუმროებიდან ტურისტებისა და მოსახლეობის, 1500-ზე მეტი ადამიანის ევაკუაცია გახდა საჭირო.

ხანძრის ჩაქრობას ართულებს ძლიერი ქარი, რის გამოც ცეცხლი მთის ფერდობებზე ტყეებს მოედო.

ბერძნულ მედიაში ინფორმაცია არ ვრცელდება მსხვერპლის შესახებ, თუმცა არის შემთხვევები, როცა რამდენიმე ადამიანის საავადმყოფოში გადაყვანა გახდა საჭირო კვამლის შესუნთქვის გამო.

ხანძარს კრეტაზე ასობით მეხანძრე აქრობს.

დღეს, 3 ივლისს, ერთიანი ეროვნული გამოცდები დაიწყო.

აბიტურიენტები პირველ გამოცდას ქართულ ენასა და ლიტერატურაში აბარებენ.

გამოცდების ეროვნული ცენტრის ინფორმაციით, 2025 წლის გამოცდებისთვის სულ 80 000 აპლიკანტი დარეგისტრირდა.

მათ შორის:

• ერთიანი ეროვნული გამოცდებისათვის 39 000-ზე მეტი აბიტურიენტი;
• სტუდენტთა საგრანტო კონკურსში მონაწილეობის სურვილი 2 400-ზე მეტმა სტუდენტმა გამოთქვა;
• საერთო სამაგისტრო გამოცდისათვის რეგისტრაცია 10 000-ზე მეტმა მაგისტრატობის კანდიდატმა გაიარა;
• მასწავლებლისა და მასწავლებლობის მსურველთა გამოცდებისათვის დარეგისტრირდა 24 300-ზე მეტი აპლიკანტი.

ცენტრის ინფორმაციით, 2025 წლის გამოცდები ტრადიციულად ორ სესიად ჩატარდება.

ერთიანი ეროვნული გამოცდები 22 ივლისს სახვითი და გამოყენებითი ხელოვნების გამოცდით დასრულდება.

მასწავლებლის გამოცდებზე დარეგისტრირებულები საგამოცდო პროცესში 8 ივლისიდან ჩაერთვებიან.

10 ივლისს ჩატარდება სტუდენტთა საგრანტო კონკურსი, სამაგისტრო გამოცდას კი მაგისტრატობის კანდიდატები 21-22 ივლისს ჩააბარებენ.

სამოქალაქო ჯგუფი „მთა თავისუფლებისთვის“ 3 ივლისს, 5 საათზე, თბილისში, ფილარმონიიდან რუსთაველის გამზირზე მარშს აანონსებს გზავნილით – „ქვეყნის დემოკრატიული მომავლის სადარაჯოზე“.

ეს ჯგუფი აერთიანებს მთის მოყვარულებს, მთამსვლელებს, მოთხილამურეებს, გიდებსა და მთის მოსახლეობას.

„მარშით გავივლით ფილარმონიიდან რუსთაველამდე, სადაც ჩვენი თემის პრეზენტაციას წარვადგენთ და შევუერთდებით საერთო ბრძოლას,“ – აღნიშნულია ჯგუფ -„მთა თავისუფლებისთვის“ მიერ გავრცელებულ განცხადებაში.

___________________

ფოტოზე: სამოქალაქო ჯგუფის „მთა თავისუფლებისთვის“ მარში თბილისში 2025 წლის აპრილში/facebook