შს სამინისტროს ცნობით, იმერეთში სამი პირის, მათ შორის ოჯახის წევრების მიმართ დამამძიმებელ გარემოებებში ჩადენილი განზრახ მკვლელობის მცდელობის ბრალდებით, წარსულში ნასამართლევი და ამჟამად პირობითი მსჯავრის ქვეშ მყოფი პირი ცხელ კვალზე დააკავეს.
გამოძიებით დადგინდა, რომ ალკოჰოლური ზემოქმედების ქვეშ მყოფმა ბრალდებულმა, მეუღლეს, დედას და მეუღლის მეგობარ ქალს, ცივი იარაღის გამოყენებით რამდენიმე ჭრილობა მიაყენა. სამივე დაჭრილი კლინიკაში გადაიყვანეს.
გამოძიება სისხლის სამართლის კოდექსის 11 პრიმა 19-109-ე მუხლით მიმდინარეობს, რაც 20 წლამდე ან უვადო თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.
„საქართველო თუ დარჩება რუსეთის ორბიტაზე, ეს იქნება უდიდესი ტრაგედია ქართველი ხალხისთვის. ასე გამოვა, რომ სამხრეთ კავკასიის დამოუკიდებლობის ვექტორი კიდევ უფრო სამხრეთით – აზერბაიჯან-სომხეთ-თურქეთის დონეზე გადაინაცვლებს, საქართველოს მიღმა. ისტორიულ-ცივილიზაციური თვალსაზრისით, ეს იქნება უდიდესი ტრაგედია ქართველი ერისთვის.
ეს, ფაქტობრივად, გადახაზავს ჩვენი ერის მრავალსაუკუნოვან ბრძოლას რეალური და არა ფორმალური სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობისთვის, ისევე როგორც ჩვენს მომავალს“, – ამბობს კავკასიის ისტორიის სპეციალისტი, გიორგი მამულია, რომელსაც სომხეთის არჩევნების შემდეგ სამხრეთ კავკასიაში შეცვლილ რეალობაზე ვესაუბრეთ, მათ შორის, ვკითხეთ: რა შეცდომები არ უნდა დაუშვას ფაშინიანმა ახლა?
„ფაშინიანმა, უპირველეს ყოვლისა, რაც შეიძლება სწრაფად უნდა დაალაგოს ურთიერთობა აზერბაიჯანთან და თურქეთთან. მნიშვნელოვანია, რომ ეს იყოს პროცესი სამივე მხრიდან. სომხეთმა არ უნდა იგრძნოს, თითქოს მხოლოდ ის მიდის დათმობებზე, მსხვერპლის გაღებაზე და იგივე არ ხდება თურქეთის და აზერბაიჯანის მხრიდან. აზერბაიჯანმა და თურქეთმა მაქსიმალური წინდახედულობა უნდა გამოიჩინონ, რომ სომხეთმა თავი იგრძნოს თანაბარ პარტნიორად,“ – მიიჩნევს გიორგი მამულია.
„ბათუმელებმა“ ინტერვიუ გიორგი მამულიასთან ჩაწერა, იგი საფრანგეთის უმაღლესი კვლევათა საზოგადოებრივი სკოლის დოქტორი, კავკასიის და საქართველოს ისტორიის სპეციალისტი და პოლიტოლოგია.
ფაშინიანმა, უპირველეს ყოვლისა, რაც შეიძლება სწრაფად უნდა დაალაგოს ურთიერთობა აზერბაიჯანთან და თურქეთთან. მნიშვნელოვანია, რომ ეს იყოს პროცესი სამივე მხრიდან. სომხეთმა არ უნდა იგრძნოს, თითქოს მხოლოდ ის მიდის დათმობებზე, მსხვერპლის გაღებაზე და იგივე არ ხდება თურქეთის და აზერბაიჯანის მხრიდან.
აზერბაიჯანმა და თურქეთმა მაქსიმალური წინდახედულობა უნდა გამოიჩინონ, რომ სომხეთმა თავი იგრძნოს თანაბარ პარტნიორად. მეტიც, სწორედ მათ უნდა გამოიჩინონ მაქსიმალური სულგრძელობა და გულუხვობა, განსაკუთრებით ეკონომიკურ პროექტებში, რათა სომხეთის მოსახლეობაში საბოლოოდ ჩაცხრეს დამარცხებულის კომპლექსი.
წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამას ყოველთვის გამოიყენებს კრემლის პროპაგანდა სწორედ ისე, როგორც ქართველთა მიმართ, 2008 წლის მოვლენების შემდეგ. რიგითმა სომეხმა მოქალაქემ, რაც შეიძლება სწრაფად უნდა იგრძნოს ის ეკონომიკური სიკეთე, რაც სომხეთის რეგიონული იზოლაციიდან გამოსვლამ, აზერბაიჯან-თურქეთთან დაახლოებამ და ჰორიზონტალურ საწყისებზე დაფუძნებულმა ეკონომიკურმა პროექტებმა მას მოუტანეს.
თურქეთმა უნდა გაუხსნას სომხეთს თავისი ბაზარიც, რასაც შემდგომ ანალოგიური ნაბიჯები უნდა მოჰყვეს ბაქოს მხრიდანაც. დღევანდელ ამბებთან დაკავშირებით, მახსენდება მე-20 საუკუნის პირველი ნახევრის აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსის, ეროვნულ-გამათავისუფლებელი მოძრაობის ლიდერის, მამედ-ემინ რასულზადეს პოზიცია, რომელიც პირდაპირ ამბობდა, რომ აზერბაიჯანისთვის ეგზისტენციალურად აუცილებელია სომხეთთან კარგი ურთიერთობების შენარჩუნება.
წინააღმდეგ შემთხვევაში, სომხეთს ყოველთვის ექნება ცდუნება მოიყვანოს რუსეთი სამხრეთ კავკასიაში, რაც ეგრევე შეუქმნის პრობლემას არა მარტო სომხეთს, არამედ აზერბაიჯანსაც, საქართველოსაც, თურქეთსაც და მთელ რეგიონსაც. სომხეთმა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა იგრძნოს თავი წაგებულად. ბაქომ და ანკარამ ერევანთან ისეთი ურთიერთობები უნდა დამყარონ, როგორც თანაბარუფლებიან პარტნიორთან. ერევანს ისეთი პირობები უნდა შესთავაზონ, რომელიც სომეხ ხალხს ახალ ფუნქციას შესძენს და მიანიჭებს სამხრეთ კავკასიაში.
გიორგი მამულია, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი, საფრანგეთის უმაღლეს კვლევათა სოციალური სკოლის დოქტორი და კავკასიის ისტორიის მკვლევარი
სამწუხაროდ, სომხეთის წინა მთავრობებმა ფაშინიანს ძალიან მძიმე მემკვიდრეობა დაუტოვეს. სომხეთს მოუწევს, რა თქმა უნდა, გადასინჯოს ის პუნქტი, რაც სომხეთის კონსტიტუციაში ყარაბაღის თაობაზე არსებობს. ჩემი აზრით, ეს უნდა მოხდეს აზერბაიჯანთან და თურქეთთან დაახლოების პროცესის პარალელურად. ეს პროცესი უკვე დაწყებულია, თუმცა აზერბაიჯანელებმა და თურქებმა უფრო მეტი გაბედულობა და, რაც მთავარია, ეკონომიკური გულუხვობა უნდა გამოიჩინონ – ყველაფერს სჭირდება შესაბამისი კომპენსაცია, შეთავაზებები და წინადადებები.
ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რომ აზერბაიჯანი და თურქეთი სომხეთთან შედარებით გაცილებით უფრო ძლიერები არიან, მათ შორის ეკონომიკურადაც. აქედან გამომდინარე, ისეთი მიმზიდველი ეკონომიკური დივიდენდები უნდა შესთავაზონ სომხეთს, რომ მან თავი დაიმკვიდროს ჰორიზონტალურ, თანასწორუფლებიან ურთიერთობებზე აგებულ ახალ გეოეკონომიკურ სისტემაში, რომელიც სწორედ ახლა ყალიბდება სამხრეთ კავკასიაში.
ამისრესურსიარსებობს? ცნობილია, რომსომხეთისენერგეტიკათითქმისმთლიანად დამოკიდებულიარუსეთზე, ასევე, რუსეთიასომხეთისთვისძირითადისაექსპორტოქვეყანასოფლისპროდუქციისთვის.
ჩემი აზრით, აუცილებელია შესაბამისი ნაბიჯები გადაიდგას სომხეთის მეზობელი ქვეყნების მხრიდან. უპირველეს ყოვლისა, ისევ იგულისხმება აზერბაიჯანი და თურქეთი. აზერბაიჯანმა, მნიშვნელოვან წილად საკუთარ თავზე უნდა აიღოს სომხეთის ელექტროენერგიით მომარაგების და, ფაქტობრივად, ამ მხრივ რუსეთის ჩანაცვლების პროცესი. თურქეთმა სრულად უნდა გაუხსნას სომხურ პროდუქციას თავისი ბაზარი. შეუწყოს ხელი იმას, რომ სომხური პროდუქცია გავიდეს თურქეთის ბაზარზე. ძალიან დიდი როლი შეუძლია შეასრულოს და ამის შესრულებას იწყებს კიდევაც, ევროკავშირი.
ბრიუსელი ფაქტობრივად თანახმაა, მიანიჭოს სომხეთს უფლება, უბაჟოდ გაიტანოს საკუთარი პროდუქცია ევროკავშირში, რაც ასევე შეუწყობს ხელს სომხეთის რუსეთზე დამოკიდებულების დასუსტებას.
გლობალური კონტექსტი რადიკალურად იცვლება: ევროკავშირში, ფაქტობრივად, რუსეთმა ყველა თავისი მოკავშირე დაკარგა. მართალია, ბულგარეთის ახალი პრემიერ-მინისტრი ითვლება პრორუსულად, მაგრამ ბულგარეთი ვერასდროს ვერ შეასრულებს იმ რუსული „ტროას ცხენის“ როლს, რასაც აქამდე ორბანის უნგრეთი ასრულებდა. თანაც, ბულგარეთის პოზიცია არ არის ისეთი მკვეთრად ანტიუკრაინული, როგორც ორბანის პოზიცია იყო.
ევროპის როლი უკრაინის და ყოფილი პოსტსაბჭოური ქვეყნების მიმართ, ამჟამად სულ უფრო და უფრო აქტიური ხდება. ეს აქტიურობა იმდენად გაიზარდა, რომ, შესაბამისად, საქართველომაც უნდა გამოიჩინოს ამჟამად შექმნილი ვითარების ელემენტარული ადეკვატურობა. საქართველომ არ უნდა დაასწროს, მაგრამ ასევე არც უნდა დააგვიანოს და ამრიგად ჩამორჩეს საკუთარ ურთიერთობებში ევროკავშირთან და აშშ-სთან.
როგორც ისტორიკოსს, მიყვარს ისტორიული პარალელების გავლება და შეგახსენებთ, რომ ნოე ჟორდანიამ სწორედ მაშინ გამოაცხადა 1918 წლის 26 მაისს საქართველოს დამოუკიდებლობა, როდესაც ბოლო რუსი ჯარისკაცი უკვე რამდენიმე თვეა იყო გასული მისი ტერიტორიიდან. მან ეს სავსებით გამართლებული ნაბიჯი რამდენიმე თვის დაგვიანებით გადადგა, რამაც იმ დროს საქართველოს მნიშვნელოვანი პრობლემები შეუქმნა.
სწორედ ამიტომ, ჩვენ არ უნდა გადავვარდეთ არცერთ, არც მეორე უკიდურესობაში, ზუსტად უნდა მივყვეთ და ალღო ავუღოთ ამ სწრაფად ცვალებად გარემოებებს.
ჩინეთი დიდი მოთამაშეა და ეს ფაქტორი, ცხადია, უნდა გავითვალისწინოთ. საქართველოს პოლიტიკა უნდა იყოს მრავალწახნაგოვანი და მრავალვექტორული. რუსეთის მკვეთრი დასუსტების ფონზე ევროკავშირის როლი აშკარად იზრდება, აშშ-ც ასევე ბრუნდება სამხრეთ კავკასიაში და ჩვენ არ უნდა ვიყოთ დამოკიდებული, რომელიმე ერთ მსხვილ მოთამაშეზე. თუმცა, უნდა გავითვალისწინოთ, რომ ისტორიულად, მოწოდებით ვართ პროდასავლური, უძველესი ევროპული ერი – ამის არგათვალისწინება შეუძლებელია და საკუთარი თავის დავიწყების და უარყოფის ტოლფასი იქნებოდა.
ის, რასაც დღეს ვუყურებთ საქართველოში, რბილად რომ ვთქვათ, ძალიან დიდი შეცდომაა, რაც შეიძლება ძალიან ძვირად დაუჯდეს ჩვენს ერს. მე მაინც იმედს ვინარჩუნებ, რომ მკაცრი რეალიების გავლენით, ეს პოლიტიკა გადაიხედება.
არსებობსმოსაზრება, რომრეალურადსაქართველოსსაგარეოპოლიტიკას განსაზღვრავსკრემლიდა „ოცნების“ მთავრობამუკვედაუკარგასუვერენიტეტიქვეყანას. ლოგიკურადგაუგებარია, როცა „ოცნებას“ აქვსლეგიტიმაციისპრობლემადაამდროსკობახიძერუბიოსპოზიტიურგანცხადებებსაცკიუკმეხადპასუხობს.
ეს არის უდიდესი შეცდომა და, არ მეშინია ამ სიტყვის, არაადეკვატურობა. შენ თუ რეალურად გინდა ეროვნული სუვერენიტეტის და დამოუკიდებლობის დაცვა, უნდა გამოხვიდე რეალური საერთაშორისო კონტექსტიდან. წინა წლებისგან განსხვავებით, განსაკუთრებით რუსეთის უკრაინაში შეჭრის პირველ წლებში, როდესაც მართლაც არსებობდა რუსეთის აგრესიის საფრთხე და ჯერ კიდევ არსებობდა „ოცნების“ რუსეთის არგაღიზიანების პოლიტიკის რაღაცით გამართლების საფუძველი, ახლა ეს მდგომარეობა შეიცვალა და მას ყოველგვარი პრაგმატიზმი და რაციონალიზმიც გამოცლილი აქვს.
ამას უკვე სხვა სახელი ჰქვია. შესაბამისად, თუკი „ოცნებაში“ რეალურად უნდათ სუვერენული და დამოუკიდებელი საქართველო, ადეკვატურად უნდა გამოვიდნენ იმ შეცვლილი მდგომარეობიდან, რაც ამჟამად არსებობს. ახლავე უნდა დაიწყონ კონსტრუქციული მოლაპარაკება ევროპასთანაც და ამერიკასთან.
ამ მიმართულებით გადადგმული პირველი კარგი ნაბიჯი იქნებოდა, თუნდაც უკან გაწვევა იმ სრულიად აბსურდული კანონების, რომლებიც მათ მიიღეს და რომლებსაც, სრულიად სამართლიანად, რუსული კანონების კვალიფიკაცია მიენიჭა.
რამეგაძლევთამისიმედს? პირიქით, ფეისბუქშიკომენტარებისსაკონტროლებლადახალისამმართველოშექმნეს.
ეს სრული აბსურდია და სრულ წინააღმდეგობაში ექცევა საქართველოში არსებულ რეალობასთან, რადგანაც საქართველო და ქართველი ერი არ არის და ვერც ვერასდროს იქნება ბელორუსები. ბელორუსიაში ლუკაშენკომ ნამდვილად ჩააბეტონა ყველაფერი და ხალხიც რეპრესიების შიშით დამორჩილებულია. დღევანდელი სწრაფად ცვალებადი რეალობის ფონზე, „ოცნებას“ მოუწევს ქართველი ხალხის ობიექტური მისწრაფებების გათვალისწინება.
გულწრფელად რომ ვთქვა, მე რომ ვიყო მათ ადგილას, კოალიციურ მთავრობასაც დავთანხმდებოდი. ძალიან სამწუხარო იქნება, თუკი ისინი შესაბამის ნაბიჯებს არ გადადგამენ, რადგან ამით საქართველოს მდგომარეობა კიდევ უფრო დამძიმდება, პოლარიზაცია ყველა ზღვარს გასცდება და რაც მთავარია: – საქართველო სრულიად ამოვარდება საერთაშორისო და რეგიონული კონტექსტიდან, აბსოლუტურ თამაშგარე მდგომარეობაში აღმოჩნდება.
ჩემი აზრით, სომხეთმა აქტიურად უნდა განაგრძოს ის პოლიტიკა, რაც დაწყებულია აზერბაიჯანთან და თურქეთთან, ისევე, როგორც ევროკავშირთან და აშშ-თან დაახლოების პროცესი. ეს პოლიტიკა, ვფიქრობ, ადრე თუ გვიან აისახება საქართველოზეც.
ამით სომხეთს შეექმნება სრულიად ახალი პერსპექტივა. თურქეთიც და აზერბაიჯანიც აშკარად ხვდებიან ამ მდგომარეობას და ეცდებიან მაქსიმალურად დაუახლოვდნენ სომხეთს, მისცენ საშუალება, თავი იგრძნოს რუსეთისგან დამოუკიდებლად.
რაც შეეხება საქართველოს, თუ ის დარჩება რუსეთის ორბიტაზე, ეს იქნება უდიდესი ტრაგედია ქართველი ხალხისთვის – გამოვა, რომ სამხრეთ კავკასიის დამოუკიდებლობის ვექტორი კიდევ უფრო სამხრეთით – აზერბაიჯან-სომხეთ-თურქეთის დონეზე გადაინაცვლებს, საქართველოს მიღმა. ისტორიულ-ცივილიზაციური თვალსაზრისით, ეს იქნება უდიდესი ტრაგედია ქართველი ერისთვის – ეს გადახაზავს ჩვენი ერის მრავალსაუკუნოვან ბრძოლას რეალური და არა ფორმალური სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობისთვის, ისევე როგორც ჩვენს პერსპექტივას.
ამჟამად, უკრაინასთან მიმართებაში, რუსეთი აშკარად სუსტდება, რაც მისი მხრიდან საფრთხეს ამცირებს. ბოლო მოვლენათა გათვალისწინებით, ეს ტენდენცია უფრო ძლიერდება და აშკარა ხდება.
როგორც უკვე ვთქვი, ჩვენ შეიძლება არ გავუსწროთ არსებულ ტენდენციას, მაგრამ, არავითარ შემთხვევაში არ უნდა დავაგვიანოთ. ამჟამად კი, „ოცნების“ მთავრობა კატასტროფულად აგვიანებს. თუკი სულში ოდნავი პატრიოტიზმი გაქვს, კი არ უნდა ჩამოეკიდო რუსეთს, როგორც შენი ძალაუფლების და ხელისუფლების წყაროს, არამედ საქართველოს ინტერესებიდან უნდა გამოხვიდე.
ობიექტურად, თუნდაც საკუთარი რეალური ინტერესებიდან გამომდინარე, „ოცნება“ დაინტერესებული უნდა იყოს გაუყოს ძალაუფლება სხვებს, ხელი შეუწყოს კოალიციური მთავრობის ჩამოყალიბებას და ამით ქვეყანა ევროპულ განვითარებას დაუბრუნოს.
ჩვენ არ უნდა აღმოვჩნდეთ ისეთ სიტუაციაში, როგორშიც აღმოვჩნდით 1918 წლის თებერვალ-მარტში, როდესაც საქართველოდან რუსული ჯარის გასვლის შემდეგ დავაგვიანეთ და ნაწილობრივ ამოვვარდით იმ დროის საერთაშორისო კონტექსტიდან. მაშინ სახელმწიფო კონსოლიდაციის საქმეში გერმანიას ვთხოვეთ დახმარება და ნაწილობრივ ასე გამოვედით სიტუაციიდან, თუმცა ძალიან დიდი დანაკარგებით…
ამჟამად სიტუაცია სხვანაირია, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, რომ დაგვიანება ასევე იქნება კატასტროფული ჩვენი ინტერესებისთვის. დაგვიანებას, საბოლოო ჯამში, ჩვენი მეზობლები და მომავალი თაობაც ჩვენ მოგვკითხავს. ჩვენ გეოპოლიტიკურად ვართ განწირულები ვიყოთ კავკასიის შუაგული, ან ჩვენ დავკარგავთ ყველაფერს, სხვა გამოსავალი არ არსებობს.
რაჩანსრუსეთისრეაქციებიდან? პუტინიცდილობსძველიმეთოდებითშეინარჩუნოსგავლენა, მაგალითად, სომხეთშიმთავარიპრორუსულიძალაამარჩევანზემილიარდერიკარაპეტიანიიყო, მას „სომხეთისივანიშვილიც“ კიუწოდეს, რადგანბევრსგაახსენდასაქართველო 2012 წლისარჩევნებით.
პუტინი, რა თქმა უნდა, იმპერიალისტია, მაგრამ სომხეთის მიმართ მის მიერ გატარებულ პოლიტიკაში – პუტინის პირადი შურისძიება იყო გადამწყვეტი. პუტინი პირადად ვერ იტანს ფაშინიანს, როგორც ხალხის მიერ დემოკრატიულად არჩეულ პოლიტიკურ ლიდერს. ამიტომაც, მან ჯერ აზერბაიჯანის მეშვეობით სცადა სომხეთის დასჯა და არ ჩაერია ყარაბაღის კონფლიქტში, თუმცა ამით, პუტინმა დაკარგა სომხეთი.
საბოლოო ჯამში, პუტინისთვის პირველი მტერი – ხალხის მიერ დემოკრატიულად არჩეული ხელისუფლებაა. მისი აზრით, საკუთარი დესპოტური ხელისუფლების შენარჩუნების მიზნით, რუსეთი გარშემორტყმული უნდა იყოს მხოლოდ ავტორიტარული სახელმწიფოებით, სადაც ხალხის ნება იქნება დათრგუნული და სადაც იქნება დაახლოებით იმ ტიპის რეჟიმი, რაც რუსეთშია.
შეიძლება, ოდნავ უფრო „ლიბერალური“, ე.წ. რბილი ძალა, მაგრამ ხელისუფლება არ უნდა იყოს დემოკრატიული, ხალხი უნდა გრძნობდეს, რომ მას არა აქვს უფლება თავად აირჩიოს საკუთარი ხელისუფლება და ამრიგად, განაგოს საკუთარი ბედი. დემოკრატიულად ხელისუფლების ცვლა, პუტინის მიერ აღიქმება როგორც შეტევა მის პირად ძალაუფლებაზე.
პუტინის აზრით, ნებისმიერი კომპრომისი უკრაინასთან გამოიწვევს მისი პირადი ძალაუფლების შესუსტებას და პერსპექტივაში დაცემას, რადგან ადრე თუ გვიან რუსები ჰკითხავენ მას: კი მაგრამ, რისთვის ჩავდეთ მიწაში ჩვენი მილიონი ჯარისკაცი?
აქ ორი ვარიანტია: ან რუსეთის პოლიტიკურ-ეკონომიკური „ელიტა“ მოაშორებს პუტინს ხელისუფლებას, ან სიტუაცია შეიცვლება რუსეთის ეკონომიკური დასუსტებით და სამხედრო დამარცხებით, რის კონტურებიც ასევე იკვეთება. ამჟამად უკვე ორივე კონტური აშკარად ჩანს ჰორიზონტზე.
რეალურად, ფრონტმა უკრაინაში მიიღო სტატიკური ხასიათი. რუსები ვერ მიიწევენ წინ, ან თუ მიიწევენ, მხოლოდ კუს ნაბიჯებით. ამ დროს რუსეთის მთელი ყურადღება უკრაინაზეა გადატანილი.
სომხეთში რუსების დამარცხებაც იმის შედეგია, რომ რუსეთი დასუსტებულია და არ ძალუძს, როგორც ადრე, ეფექტურად ჩაერიოს სომხეთის შიდა საქმეებში.
პრორუსული აქტივი სომხეთში შემცირებულია, რადგან სომხები სულ უფრო ხვდებიან, რომ სომხეთი რუსეთისთვის აღმოჩნდა არა გეოპოლიტიკური მოკავშირე, არამედ ხურდა ფული პირადად პუტინის პოლიტიკაში.
რუსეთი გლობალურად არის დღეს დასუსტებული. რუსეთს არ ძალუძს ყურადღება მიაქციოს და მიზანმიმართული პოლიტიკა გაატაროს სომხეთის მიმართ ისე, როგორც ადრე.
სწორედ ამიტომ არის ესოდენ მნიშვნელოვანი საქართველოს გააქტიურება. შენ თუ რეალურად გინდა რუსეთთან აფხაზეთზე საუბარი და ამ დროს 100 პროცენტით მასზე ხარ დამოკიდებული, რატომ დაგიბრუნებს კრემლი წართმეულს? რუსები მშვენივრად ხედავენ, რომ „ოცნების“ პოლიტიკის შედეგად საქართველო იზოლაციაშია მოქცეული და ქვეყანას ალტერნატივა არა აქვს.
ობიექტურად, სამხრეთ კავკასიის ინტეგრაციულ პროცესებში, რომლებიც მომავალში უთუოდ განვითარდება, საქართველოს როლი, უბრალოდ გეოპოლიტიკური კონსტანტიდან გამომდინარე, მოწინავე უნდა იყოს, რადგან რეგიონის ცენტრში ვართ, სტრატეგიულ პორტებს ვფლობთ, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია. საჭიროა მხოლოდ პოლიტიკური ნება.
აქ არის მთელი ტრაგედია. ეს უნდა შეიცვალოს. საქართველომ არ უნდა დაკარგოს თავისი გეოპოლიტიკური ფუნქცია, რაც მას ყოველთვის ჰქონდა. ახლა ამის გაკეთება სავსებით შესაძლებელია, რადგან კონფიგურაცია შეცვლილია: რუსეთი სულ უფრო სუსტდება, დასავლეთი კი, სულ უფრო აქტიურად შემოდის სამხრეთ კავკასიაში.
რა თქმა უნდა, ამის საფრთხე დიდია. იმ შემთხვევაში, თუკი საქართველო სრულად იქნება დამოკიდებული რუსეთზე, ჩვენ შეგვიძლია დავკარგოთ ჩვენი გეოპოლიტიკური როლი სამხრეთ კავკასიის რეგიონში.
მე არ მსურს ამაზე ფიქრიც კი, მაგრამ, სამწუხაროდ, ბოლო დროის მოვლენათა სწრაფად ცვალებადი საერთაშორისო კონტექსტის რეალიების ჯიუტი უგულებელყოფის პოლიტიკის გაგრძელების შემთხვევაში, ეს საფრთხე რეალურია.
9 ივნისს, საზოგადოებრივი არხის ეთერში პირდაპირი ეთერის დროს, კონცერტის მსვლელობისას 10 წლის გოგონა სცენაზე მოწყვეტით დაეცა. თუმცა არც კონცერტი და არც პირდაპირი ეთერი არ შეწყვეტილა.
ბავშვის დაცემის ვიდეო გუშინ, 10 ივნისს გაავრცელა ბავშვის ბებიამ ფეისბუქით, დღეს კი მედიასაშუალებებში გავრცელდა.
ვიდეოს აღწერაში ბავაშვის ბებია წერდა, რომ ბავშვი სამი წუთის განმავლობაში უყურადღებოდ იწვა იატაკზე.
„ამ სამი წუთის განმავლობაში არავინ იცოდა, ჰქონდა თუ არა თავის ტრავმა, სჭირდებოდა თუ არა სასწრაფო დახმარება ან საერთოდ რა მდგომარეობაში იყო, მაგრამ ბავშვის უსაფრთხოება მაინც ყურადღების მიღმა დარჩა.
სიმღერა დასრულდა და ბავშვები დაიხარნენ არა წინასწარ განსაზღვრული წერტილისკენ, არამედ ანკას სიმაღლის მთელ პერიმეტრზე. ამას იმიტომ ვაკონკრეტებ, რომ ამ შემთხვევის ოდნავ შემამსუბუქებელი ფაქტიც კი არ არსებობს. მიუხედავად ამისა, მაინც ითქვა: დავინახეთ, რომ ბავშვი წამოჯდა, ვიფიქრეთ, არაფერი იყო და ამიტომ გავაგრძელეთო. ვერ წამოჯდა ბავშვი.
ღმერთმა გადმოგვხედა და ბავშვი კარგად არის. თითები აქვს ნატკენი, დღეს დავასურათებთ და ყველა საჭირო კვლევა აქვს ჩანიშნული, რათა ყველაფერი ცუდი გამოირიცხოს“, – წერს ბავშვის ბებია ნინო კუხალეიშვილი ფეისბუქზე.
„ბათუმელები“ ბებიას დაუკავშირდა, რომელმაც გვითხრა, რომ ბავშვს დაცემისას თითები დაუზიანდა, თუმცა ახლა თავს ნორმალურად გრძნობს.
„როგორც გვითხრა, სცენაზე უჰაერობა იყო და ამიტომ იგრძნო თავი ცუდად“, – გვეუბნება ბებია.
ბავშვის დაცემის ვიდეო მშობლებს თავად აკადემიამ გადაუგზავნა.
„ბევრად უფრო ღირებული იქნებოდა, ბავშვებსაც და უფროსებსაც რომ ჰქონოდათ ემპათია, თანაგრძნობა და ერთმანეთის შემჩნევის უნარი, რომ ადამიანი არის უპირველესი ფასეულობა.
სიმღერის აკადემიას, რაც კი გაკვეთილი ჩაუტარებია გუშინდელ დღემდე, ყველაზე დიდი და მნიშვნელოვანი გაკვეთილი სწორედ გუშინ მიეცა. მაგრამ ეს გაკვეთილი ვერ ჩაატარეს. ყველაზე მთავარი გამორჩათ – ადამიანი, ბავშვი“, – წერს ბებია.
მას შემდეგ, რაც ლაივში ბავშვის სცენაზე დაცემის ვიდეო მედიაში გავრცელდა, „სიმღერის აკადემიამ“ ფაქტთან დაკავშირებით ოფიციალური განმარტება გაავრცელა ფეისბუქით.
ტექსტში წერია, რომ გავრცელებული ვიდეო პირდაპირი ეთერის დროს მომხდარ შემთხვევას ასახავს.
„თუმცა, გავრცელებული არაოფიციალური (დარბაზიდან გადაღებული) კადრები და მასზე საზოგადოების მხრიდან თანდართული ინტერპრეტაციები, თითქოს ბავშვი უყურადღებოდ შეგნებულად დარჩა პასუხისმგებელი პირების მხრიდან, არ შეესაბამება სიმართლეს.
რეალობის სრულფასოვნად აღქმისთვის აუცილებელია განვმარტოთ შემდეგი გარემოებები:
პირდაპირი ეთერის დროს, სცენის განათების, ხმამაღალი მუსიკისა და დინამიკის გამო, ხელმძღვანელების მხრიდან უშუალოდ წაქცევის მომენტის დანახვა ვერ მოხდა.
სატელევიზიო ეთერში ეს მომენტი საერთოდ არ ჩანს – ხელმძღვანელებმა გაიგეს მხოლოდ დაცემის ხმა და როდესაც დაცემის ხმის მიმართულებით გაიხედეს, დაინახეს მომღერალ თანაგუნდელებს შორის წამომჯდარი ბავშვი.
მოკვლევის შემდეგ გავარკვიეთ, რომ ერთადერთი, ვინც უშუალოდ დაცემის მომენტი დაინახა, მის გვერდით მდგარი ბავშვები იყვნენ, რომლებმაც მყისიერადვე მიაქციეს ყურადღება და გამოელაპარაკნენ მას.
სოციალურ ქსელში გავრცელებული კადრები არის არა სატელევიზიო ეთერიდან, არამედ დარბაზში მყოფი ერთ-ერთი მშობლის ტელეფონით გადაღებული ჩანაწერი. მას შემდეგ, რაც ჩვენთვის ცნობილი გახდა ამ კადრების არსებობის შესახებ, სწორედ ჩვენი გუნდის ხელმძღვანელებმა გადაუგზავნეს აღნიშნული ვიდეო ბავშვის მშობლებს.
ეს ნაბიჯი გადაიდგა ერთი მიზნით – მშობლებს სრულყოფილად სცოდნოდათ, როგორ წაიქცა ბავშვი, რათა არცერთი დეტალი არ დარჩენილიყო სამედიცინო ყურადღების მიღმა, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თავად ბავშვი მორიდების გამო რამეს დამალავდა“მ – წერია „სიმღერის აკადემიის“ განცხადებაში.
ამავე ტექსტის მიხედვით, მომხდარი წუთიდან დღემდე, გუნდის ხელმძღვანელობა მუდმივ, უწყვეტ კონტაქტზეა ოჯახთან, ვინტერესდებით ბავშვის ჯანმრთელობის მდგომარეობით და ჩვენს ხელთ არსებულ ყველა რესურსს მივმართავთ მათი მხარდაჭერისთვის“.
ბათუმის მუნიციპალური ინსპექცია ბონის ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე მყოფ მოვაჭრეებს აფრთხილებს.
მუნიციპალური ინსპექცია წერს, რომ ცენტრალური ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე მოვაჭრეები უნებართვო კომერციულ საქმიანობას ეწევიან და საზოგადოებრივ ადგილებს თვითნებურად ზღუდავენ.
„პროდუქციის უკანონო რელიზაციის მიზნით ტროტუარზე მოწყობილი უსახური კონსტრუქციები, ტურისტული ქალაქის იერსახეს ამახინჯებს და მოქალაქეების უსაფრთხო გადაადგილებას უშლის ხელს.
უკანონო საქმიანობის აღკვეთის გაფრთხილების შემდგომ, გარემოვაჭრეების წინააღმდეგ გატარდება უფრო მკაცრი სამართლებრივი ღონისძიებები.
საზოგადოებრივი ადგილებით სარგებლობის თვითნებური შეზღუდვა გამოიწვევს ფიზიკური პირის 500, ხოლო იურიდიული პირის 2 000 ლარის ოდენობით დაჯარიმებას,“- ნათქვამია ბათუმის მუნიციპალური ინსპექციის განცხადებაში.
საქართველოს პროკურატურამ აშშ-ს საიდუმლო სამსახურთან და პოლონეთის კიბერდანაშაულთან ბრძოლის ცენტრალურ ბიუროსთან ერთად ტრანსნაციონალური დანაშაული გახსნა.
„ერთობლივი ოპერაციის ფარგლებში, 10 ივნისს, აჭარის ტერიტორიაზე დავაკავეთ ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფის წევრები – უცხო ქვეყნის ორი მოქალაქე.
სხვადასხვა ქვეყანაში მიმდინარე გამოძიებებით დადგენილია, რომ ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფი – ფსევდონიმით „AudiA6“, რომელიც 2022 წლიდან ფუნქციონირებდა, ინტერნეტსივრცეში კიბერდამნაშავეების და სხვა კრიმინალებისთვის უზრუნველყოფდა დანაშაულებრივი გზით მოპოვებული კრიპტოვალუტის გათეთრებას – დანაშაულის კვალის სამართალდამცავებისგან დაფარვას, რაშიც იღებდნენ სოლიდურ სარგებელს.
2022-2025 წლებში, უკანონო საქმიანობის ფარგლებში, „AudiA6“-ის წევრების მიერ გათეთრებულია რამდენიმე ასეული მილიონი აშშ დოლარის ღირებულების კრიპტოვალუტა.
გარდა აღნიშნულისა, დანაშაულებრივი ჯგუფი ასევე, მართავდა კიბერკრიმინალურ ფორუმს დასახელებით „Dark2Web“, რომელიც გამოიყენებოდა უკანონო სერვისების რეკლამირებისა და მსოფლიოს მასშტაბით კიბერკრიმინალების ერთმანეთთან დასაკავშირებლად,“ – თქვეს დღეს პროკურატურაში გამართულ ბრიფინგზე, რომელსაც ოპერაციაში მონაწილე სამსახურების წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.
პროკურატურის განცხადებით, სპეციალურ ღონისძიებაში, რომელიც ევროჯასტის და ევროპოლის მხარდაჭერით საერთაშორისო პარტნიორებთან ერთად მომზადდა, ამერიკის შეერთებული შტატების, პოლონეთის რესპუბლიკის და საქართველოს სამართალდამცავი ორგანოების 100-მდე თანამშრომელი მონაწილეობდა.
საგამოძიებო მოქმედებები კი საქართველოს ტერიტორიაზე ათობით ადგილას ჩატარდა.
ღონისძიების ფარგლებში განხორციელდა ფიზიკური პირების, მათი საცხოვრებელი სახლების, ავტომანქანების და სამუშაო ადგილების ჩხრეკა. შედეგად ამოღებულია გამოძიებისთვის მნიშვნელოვანი ელექტრონული მტკიცებულებები და დოკუმენტაცია.
ამავდროულად, ყადაღა დაედო სავარაუდოდ, უკანონო შემოსავლის ლეგალიზაციის მიზნით შეძენილ 173 ერთეულ სატრანსპორტო საშუალებას, ძვირადღირებულ უძრავ ქონებებს და საბანკო ანგარიშებზე განთავსებულ თანხებს.
არასამთავრობო ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა-საქართველოს“ ინფორმაციით, „ქართული ოცნების“ პარლამენტის წევრის გიორგი ჭყონიას კომპანიამ 29-მილიონიანი ტენდერი მიიღო, მას შემდეგ, რაც „ოცნებას“ მის კომპანიასთან დაკავშირებულმა პირებმა მსხვილი თანხა შესწირეს.
„წარმოიდგინეთ ასეთი სურათი: სახელმწიფო აცხადებს გზების რეაბილიტაციის 29-მილიონიან ტენდერს, ტენდერში მონაწილეობას ვერ მიიღებ თუ ობიექტიდან 30 კილომეტრში ასფალტის ქარხანას არ ფლობ ან მიწოდების შეთანხმება არ გაქვს ასეთ ქარხანასთან. შედეგად – ტენდერში ერთი კომპანია მონაწილეობს და იგებს.
ამ კომპანიის მესაკუთრე მოქმედი პარლამენტარია. ხელშეკრულების დადების წინა დღეებში კომპანიასთან დაკავშირებული პირები „ქართულ ოცნებას“ 120 000 ლარს წირავენ.
ეს არ არის ჩვენი მოგონილი სცენარი, ეს მიმდინარე წლის მარტში, ბათუმის მერიის „საქალაქო ინფრასტრუქტურისა და კეთილმოწყობის სამმართველოს” ჩატარებული ერთ-ერთი მსხვილი ტენდერის აღწერაა, სადაც შპს „გზამ“, რომლის 100%-იანი წილის მფლობელი „ქართული ოცნების“ დეპუტატი გიორგი ჭყონიაა, 29.2 მილიონი ლარის ღირებულების საგზაო სამუშაოების ხელშეკრულება მიიღო.
ამ კომპანიას ჯამში 1.3 მილიარდ ლარზე მეტი ღირებულების ტენდერი აქვს მოგებული (ტენდერების მოგების არარეალურად მაღალი – 93%-იანი მაჩვენებლით). მმართველი პარტიისთვის კი კომპანიასთან დაკავშირებულ პირებს 1 მილიონ ლარზე მეტი აქვთ შეწირული“- წერს თავის ახალ კვლევაში „საერთაშორისო გამჭვირვალობა“.
ორგანიზაციის ინფორმაციით, ამბავი აქ არ მთავრდება.
„აღმოჩნდა, რომ 2024-2026 წლებში ბათუმში გზების რეაბილიტაციის ტენდერებში „30 კმ რადიუსის წესით“ სხვა ტენდერებშიც შეიზღუდა კონკურენცია. სულ 5 ასეთი ტენდერი აღმოვაჩინეთ, რომელთა ჯამური ღირებულებაც 70 მილიონი ლარზე მეტია.
ამ ტენდერებში სულ 3 კომპანია მონაწილეობდა და მონაცვლეობით იმარჯვებდა. სამი კომპანიიდან ორი „ქართული ოცნების“ მსხვილი შემომწირველია, მათ ჯამში 1.6 მილიონ ლარზე მეტი შესწირეს „ქართულ ოცნებას“.
ეს ფაქტები ხელოვნური ოლიგოპოლიის კლასიკური მაგალითებია. სისტემა ისეა მოწყობილი, რომ მრავალმილიონიან საგზაო ტენდერებს სამიოდე კომპანიისგან შემდგარი დახურული კლუბი ინაწილებს. ხელოვნური ბარიერების მეშვეობით კონკურენცია აღარ არსებობს, კლუბის წევრები კი მმართველ პარტიას სოლიდურ შემოწირულებებს ურიცხავენ.
სისტემური ფილტრი: როგორ ქმნის „30 კმ რადიუსის წესი“ ოლიგოპოლიას 2026 წლის იანვარში ბათუმის მერიის „საქალაქო ინფრასტრუქტურისა და კეთილმოწყობის სამმართველომ“ ბათუმის სამი ქუჩის სარეაბილიტაციოდ ტენდერი გამოაცხადა. შპს „გზა“ ერთადერთი პრეტენდენტი იყო.
რატომ არ მონაწილეობდნენ სხვა გამოცდილი გზის მშენებელი კომპანიები? მიზეზი სატენდერო დოკუმენტაციაში არსებული უჩვეულო მოთხოვნაა: პრეტენდენტს ობიექტიდან 30 კილომეტრის რადიუსში არსებული ქარხანა უნდა ჰქონდეს საკუთრებაში ან ასფალტბეტონის მოწოდების შესახებ ხელშეკრულება უნდა ჰქონდეს გაფორმებული ასეთ ქარხანასთან.
ეს პირობა თამაშგარე მდგომარეობაში ტოვებს ნებისმიერ მსხვილ კომპანიას, რომელსაც ქარხანა ბათუმის სიახლოვეს არ აქვს, ან ხელშეკრულება არ აქვს ასეთ ქარხანასთან, მიუხედავად იმისა, შეუძლია თუ არა მას ასფალტის სხვაგვარად მოწოდება.
კვლევამ აჩვენა, რომ მსგავსი გეოგრაფიული შეზღუდვის დაწესება არ არის ჩვეულებრივი პრაქტიკა – ის კონკურენციის ხელოვნურად შესაზღუდად შექმნილი ფილტრია.
2024-2026 წლებში გამოცხადებული 117 მსხვილი სამშენებლო ტენდერიდან (თითოეული 1 მილიონზე მეტი ღირებულების) მხოლოდ ბათუმის მერიის ა(ა)იპ „საქალაქო ინფრასტრუქტურისა და კეთილმოწყობის სამმართველოს” 5 ტენდერში განისაზღვრა წინაპირობად გეოგრაფიული სიახლოვე. ამ ტენდერების ჯამური ღირებულება 70 მილიონ ლარს აჭარბებს.
რა შედეგი მოიტანა კონკურენციის ასეთმა მიზანმიმართულმა შეზღუდვამ? მონაცემების ანალიზი აჩვენებს, რომ, ამ ტენდერებში მხოლოდ 3 კომპანია იღებდა მონაწილეობას და ბიუჯეტის მილიონებს როტაციით ინაწილებდნენ (იხ. ცხრილი). სამი კომპანიიდან ორი – შპს „გზა“ და „ბონდი 2009“ „ქართული ოცნების“ მსხვილი შემომწირველია.
როგორც ცხრილიდან ჩანს, ხუთივე ტენდერში მონაწილეთა სია იდენტურია. არანაირი გარე კონკურენცია. როდესაც ბაზარი ასე ხელოვნურად იკეტება, სახელმწიფო შესყიდვა აზრს კარგავს და გადაიქცევა წინასწარ შეთანხმებულ გადანაწილებად“ -წერს „გამჭვირვალობა“.
ორგანიზაცია აღნიშნავს, რომ „30 კმ რადიუსის წესით“ შექმნილი ოლიგოპოლიის ერთ-ერთი მთავარი მოთამაშე, გარდა შპს „გზისა“, არის შპს „ბონდი-2009“, რომელმაც 5-დან 2 ტენდერი მოიგო. ეს კომპანია მმართველი პარტიის კიდევ ერთი მსხვილი დამფინანსებელია.
„მისი ოთხი თანამფლობლიდან სამს (ნუკრი დოლიძეს, ოთარ ფუტკარაძესა და დავით დევაძეს) „ქართული ოცნებისთვის“ ჯამში 605 000 ლარი აქვთ შეწირული. მეორე მხრივ კი კომპანიას ჯამში 292 მილიონი ლარის ღირებულების ტენდერები აქვს მოგებული.
ეს სრულად ააშკარავებს, თუ როგორ მუშაობს სისტემა: 30-კილომეტრიანი გეოგრაფიული ბარიერი წინასწარვე ფილტრავს ბაზარს. შედეგად, კონკურენცია იმიტირებულია, მილიონებისთვის ბრძოლაში მხოლოდ სამი შერჩეული მოთამაშე რჩება, საიდანაც ორი („გზა“ და „ბონდი-2009“) პირდაპირ უკავშირდება მმართველ ძალას“ – წერს „გამჭვირვალობა“.
ორგანიზაცია დახურული კორუფციული ეკოსისტემის მუშაობის ყველაზე თვალსაჩინო და საგანგაშო მაგალითი ასახელებს სწორედ გიორგი ჭყონიას კომპანიის 29-მილიონიანი ტენდერს (შპს „გზა“).
„დეპუტატი გიორგი ჭყონია, ჩვეულებრივ, წელიწადში ერთხელ, ძირითადად წლის მეორე ნახევარში წირავდა თანხას პარტიას. თუმცა, 2026 წელს მისი 60 000-ლარიანი შემოწირულება მარტში დაფიქსირდა – ზუსტად ერთი დღით ადრე, სანამ მრავალმილიონიან სატენდერო ხელშეკრულებას მოაწერდნენ ხელს.
ზოგადად, ხელშეკრულების გაფორმებამდე 7 დღის განმავლობაში შპს „გზასთან“ დაკავშირებული პირების აქტივობა ასე გამოიყურება:
6 მარტი: მალხაზ დუმბაძე (შპს „გზის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე) პარტიას წირავს 30 000 ლარს.
ეს ფაქტები თავისთავად დანაშაულის პირდაპირი მტკიცებულება არ არის, თუმცა დროში დამთხვევა, ხელოვნურად შეზღუდული კონკურენცია და ტენდერში ერთადერთი მონაწილის არსებობა ინტერესთა კონფლიქტისა და სავარაუდო კორუფციული გარიგების აშკარა ნიშნებს შეიცავს.
„საერთაშორსო გამჭვირვალობა-საქართველოს“ დასკვნით – ცალკე აღებული ერთი შემთხვევა – უკონკურენტო ტენდერი, ასფალტის ქარხნის მოთხოვნა ან თუნდაც შემოწირულება – შესაძლოა შემთხვევითობითაც აიხსნას, მაგრამ როდესაც ვხედავთ 1.3 მილიარდის ღირებულების მოგებულ ტენდერებს, ტენდერში მონაწილებისთვის დამატებულ ხელოვნურ ბარიერებს, რომელიც შერჩევითად ქმნის ოლიგოპოლიას მმართველი პარტიის მსხვილი დონორებისთვის და მრავალმილიონიან ხელშეკრულებამდე ერთი დღით ადრე პარტიის ანგარიშზე ჩარიცხულ ათიათასობით ლარს, ეს უკვე კარგად ორგანიზებულ, სისტემური კორუფციის ნიშნებს ატარებს, რომელიც კონკურენციას კლავს და სახელმწიფო ბიუჯეტს ვიწრო პარტიული და პირადი ინტერესებისთვის იყენებს, საბოლოო ფასს კი საზოგადოება იხდის.
სწორედ მსგავსი სისტემური კორუფციის ნიშნების მქონე შემთხვევებს უნდა პასუხობდეს სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახური და პროკურატურა ეფექტური და მიუკერძოებელი გამოძიებით, რათა დეკლარირებული კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლა რეალობად იქცეს და არა ფასადად, რომლის მიზანიც შერჩევითი მართლმსაჯულების და კულუარული დაპირისპირებების დაფარვაა“ – წერს „გამჭვირვალობა“.
უკრაინის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის დღევანდელი მონაცემებით, ომის დაწყებიდან 2026 წლის 11 ივნისამდე პერიოდში, რუსეთის არმიის საბრძოლო დანაკარგი არის:
ცოცხალი ძალა – დაახლოებით 1 378 820 ადამიანი [გასულ დღე-ღამეში +1 310. ამ მონაცემებში შედის როგორც დაღუპულები, ასევე დაჭრილები]
ტანკი – 12 010 ერთეული [+6]
ჯავშანტექნიკა – 24 727 ერთეული [+10]
საარტილერიო სისტემა – 43 787 ერთეული [+74]
MLRS – 1 859 ერთეული [+2]
საზენიტო საბრძოლო სისტემა – 1 416 ერთეული [+2]
თვითმფრინავი – 436 ერთეული [+0]
ვერტმფრენი – 353 ერთეული [+0]
უპილოტო საფრენი აპარატის ოპერატიულ-ტაქტიკური დონე – 342 651 ერთეული [+2 120]
სახმელეთო რობოტიზებული კომპლექსი – 1 628 ერთეული [+9]
გემი/ნავი – 33 ერთეული [+0]
წყალქვეშა ნავი – 2 ერთეული [+0]
მანქანები და საწვავის ავზები – 105 498 ერთეული [+326]
სპეცტექნიკა – 4 277 ერთეული [+10]
ფრთოსანი რაკეტა [ჩამოაგდეს] – 4 733 ერთეული [+0]
უკრაინის გენერალური შტაბის განცხადებით, საომარი მოქმედებების მაღალი ინტენსივობის გამო მონაცემები იცვლება.
უკრაინის სამხედრო დანაკარგებზე სტატისტიკური ინფორმაცია 2026 წლის 25 თებერვლის შემდეგ აღარ განუახლებია რუსეთს.
რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს მიერ ტელეგრამ არხზე ბოლოს გავრცელებული მონაცემებით, ომის დაწყებიდან 2026 წლის 25 თებერვლამდე პერიოდში სულ განადგურებულია უკრაინის:
670 თვითმფრინავი
283 ვერტმფრენი
117 299 უპილოტო საფრენი აპარატი
651 საზენიტო სარაკეტო სისტემა
27 873 ტანკი და სხვა ჯავშანტექნიკა
1 674 მრავალჯერადი სარაკეტო გამშვები
33 474 საველე არტილერია და ნაღმმტყორცნი
55 252 სპეციალური სამხედრო მანქანა
ეს ის მონაცემებია, რომელსაც უკრაინა და რუსეთი ოფიციალურად ავრცელებენ, თუმცა ომის პირობებში შეუძლებელია ზუსტად გადამოწმება, რამდენად შეესაბამება მხარეების მიერ გავრცელებული ინფორმაცია დანაკარგების შესახებ რეალურ რიცხვებს.
ამასთან, აღნიშნულ მონაცემებთან ერთად რუსეთის თავდაცვა, უკრაინის და რუსეთის არმიის ცოცხალი ძალის საერთო დანაკარგების შესახებ სტატისტიკას არ აქვეყნებს. უკრაინის არმიის ცოცხალი ძალის დანაკარგების შესახებ მონაცემებს არ აქვეყნებს არც უკრაინა.
აჭარის საარქივო სამმართველოს ახალი ხელმძღვანელი და ხელმძღვანელის მოადგილე ჰყავს.
აჭარის მთავრობის ცნობით ზურაბ პატარაძემ საარქივო სამმართველოს ხელმძღვანელის პოსტზე დღეს, 10 ივნისს, ბესიკ ბაუჩაძე წარადგინა, ხოლო ხელმძღვანელის მოადგილედ – ასლან ლორთქიფანიძე.
„საარქივო სამმართველოს ახალი ხელმძღვანელი ბესიკ ბაუჩაძე წარვუდგინეთ – მას არქივში მუშაობის ძალიან დიდი გამოცდილება აქვს. განსაკუთრებით სასიამოვნო იყო ის თბილი დამოკიდებულება, რომელიც მის მიმართ სამმართველოში დასაქმებულ თანამშრომლებს ჰქონდათ.
მოადგილის პოზიციაზე კი წარვადგინეთ ასლან ლორთქიფანიძე, ჩვენი გუნდის ღირსეული და გამოცდილი წევრი. დარწმუნებული ვარ, მათი პროფესიონალიზმი და გამოცდილება ხელს შეუწყობს სამმართველოს კიდევ უფრო ეფექტიან მუშაობას. მინდა ორივეს წარმატებები ვუსურვო მომავალ საქმიანობაში და აქვე მადლობა გადავუხადო ყოფილ ხელმძღვანელს, გაწეული სამსახურისთვის“ – განაცხადა ზურაბ პატარაძემ.
ბესიკ ბაუჩაძე ბსუ-ს ასოცირებული პროფესორია. იგი ხულოს ყოფილი გამგებელია, იყო ხულოს 2017 წლის მოწვევის საკრებულოს წევრი, ხოლო 2018 წლიდან – აჭარის საარქივო სამმართველოს უფროსის მოადგილე.
რაც შეეხება ასლან ლორთქიფანიძეს, იგი აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის, დავით გაბაიძის კაბინეტის უფროსი იყო. იგი წელს, მას შემდეგ რაც დავით გაბაიძემ უმაღლესი საბჭო დატოვა, სიის თანახმად, აჭარის უმაღლესი საბჭოს წევრი უნდა გამხდარიყო, თუმცა „ოცნებამ“ პარტიული სია შეცვალა და 8 დეპუტატი, მათ შორის ასლან ლორთქიფანიძეც, სიიდან ამოიღეს და აჭარის უმაღლეს საბჭოში დავით გაბაიძის ნაცვლად მინურ პაქსაძე შევიდა.
On June 10, Georgian Dream Prime Minister Irakli Kobakhidze held a special press briefing to announce the elevation of Georgia–China relations to a Comprehensive Strategic Partnership — a move that was announced yesterday, on the 34th anniversary of the establishment of diplomatic relations between the People’s Republic of China and Georgia.
On June 9, Chinese embassy to Georgia posted on Facebook that President Xi Jinping and President Mikheil Kavelashvili announced in their congratulatory messages the decision to upgrade bilateral relations to the level of a Comprehensive Strategic Partnership.
During the briefing, Kobakhidze spoke at length about Georgia–China relations and described them as “what a model strategic partnership between two countries should look like.” Referring to what he called the “shortcomings of contemporary global politics,” he praised China for treating Georgia as an “equal partner.”
The briefing came against the backdrop of growing tensions in Georgia’s relations with the United States.
On June 8, the U.S. House of Representatives passed a bipartisan bill that, if ultimately enacted, would require the U.S. administration to prepare a report on Russian and Chinese influence and intelligence assets in Georgia, as well as develop a five-year strategy for U.S.–Georgia relations.
On June 3, during a hearing at the House Foreign Affairs Committee, U.S. Secretary of State Marco Rubio said Georgian officials had approached Washington to ask what steps would be required to improve bilateral relations. Rubio also expressed hope for a change in “the trajectory not just of [the U.S.] relationship with Georgia, but of their behavior.”
Kobakhidze rejected that account, saying no such communication had taken place and arguing that Georgia “is not a school kid” to be addressed in such terms.
In 2023 and 2024, as the Georgian Dream government’s relations with Western partners deteriorated, the ruling party repeatedly argued that ties between Tbilisi and Washington would improve once Donald Trump returned to office. So far, however, that expectation has not materialized.
Read the full statement:
“As you are aware, yesterday Georgia and the People’s Republic of China signed an Agreement on Comprehensive Strategic Partnership. This is an event of special significance for our country, both politically and economically.
Since the Strategic Partnership Agreement was signed three years ago, relations between the two countries have developed very dynamically:
– In the past six months alone, official visits to China were made by the Prime Minister of Georgia, the Speaker of the Parliament of Georgia, and five Georgian ministers. Each of these visits was focused on achieving concrete outcomes. Overall, since 2023, Georgia and China have signed 14 highly significant international agreements, while six additional agreements are in the final stage of consideration.
– Trade turnover between Georgia and China increased by 17% in 2024, by 21% in 2025, and by 45% in January–April 2026.
– China currently ranks as Georgia’s third-largest trading partner in total trade and second-largest destination for exports of Georgian products.
– Notably, in January–April of this year, exports of Georgian products to China tripled compared to the same period last year.
– Last November, an agreement was signed to deepen the free trade arrangement between Georgia and China.
– Last year, Georgia was invited as the Guest of Honor at the China International Import Expo.
– At the end of 2023, Georgia and China exchanged international freight transport permits for the first time, contributing to the development of road transport links between the two countries.
– In 2024, the governments of Georgia and China signed a memorandum on developing the Trans-Caspian International Transport Route for the China–Europe Railway Express.
– As a result of these and other measures, in 2025 the number of containers transported to and from China via the Middle Corridor reached a historic high.
– Deepening trade and economic relations with China is directly contributing to the development of Georgia’s economy and domestic production.
– Following the Strategic Partnership Agreement, a bilateral visa-free travel regime for Georgian and Chinese citizens entered into force in 2023–24.
– The visa-free regime has given additional momentum to the expansion of direct flights and significantly increased passenger traffic between Georgia and China.
– The number of Chinese visitors to Georgia increased by 83% in 2024, by 44% in 2025, and by 49% in the first quarter of this year.
– Three Chinese airlines are already operating in the Georgian market.
– Last year, Air China launched the Beijing–Urumqi–Tbilisi route; from July, China Southern will add a similar service; and from 15 July, China Eastern will begin direct flights between Shanghai and Tbilisi.
– It is noteworthy that this year one of Asia’s largest tourism exhibitions, ITB China in Shanghai, opened alongside Georgia’s national stand, reflecting the Chinese side’s special attention toward Georgia.
– Cooperation between the Ministries of Education of Georgia and China has also deepened significantly.
– A memorandum is being prepared to support cooperation and exchange programmes between Georgian and Chinese universities and colleges, introduce joint youth initiatives, expand Chinese language education in Georgia, and more.
This is only a partial list of the outcomes that the Strategic Partnership Agreement with China has brought to our country. It is clear that this is not a strategic partnership on paper but one that translates into tangible benefits for both countries.
This is what a model strategic partnership between two countries should look like — based on mutual respect, fairness and dignity, and focused on mutual benefit. Although the People’s Republic of China is a superpower of immense scale, the Chinese authorities developed cooperation with Georgia in a very short period of time and with maximum efficiency. Particularly commendable is the fact that China treats our country as an equal partner, which is especially notable and worthy of appreciation in light of the shortcomings of contemporary global politics.
We emphasize that Georgia attaches particular importance to further deepening cooperation with the People’s Republic of China, which, based on the experience of the past 50 years, remains the world’s only peaceful superpower. I would also like to take this opportunity to thank the Chinese authorities for their unwavering support for Georgia’s sovereignty and territorial integrity.
The signing of the Comprehensive Strategic Partnership Agreement will lay the foundation for a new phase in the development of Georgian–Chinese relations and will bring significant political and economic benefits to our country.
I would like to thank all members of the government and parliamentary team whose work made this important achievement possible for our country. Special thanks go to members of the government: Georgia’s Minister of Foreign Affairs, Ms Maka Botchorishvili; Georgia’s Minister of Economy and Sustainable Development, Ms Mariam Kvrivishvili; and Georgia’s Minister of Education, Science and Youth, Mr Givi Mikanadze, for their efforts.
I also thank the President of Georgia, Mr Mikheil Kavelashvili, who signed the Comprehensive Strategic Partnership Agreement on behalf of the Georgian state.
Special thanks go to our Chinese partners, particularly President Xi Jinping, who signed the Comprehensive Strategic Partnership Agreement with Georgia. I would also like to thank the Premier of the People’s Republic of China and partner ministers. I express my gratitude to China’s Ambassador to Georgia, Mr Zhou Qian, whose personal efforts and support made a major contribution to elevating Georgian–Chinese relations first to the level of Strategic Partnership and now to Comprehensive Strategic Partnership.
Once again, I emphasize that signing the Comprehensive Strategic Partnership Agreement with China is an event of exceptional importance that will bring tangible benefits to our country across many areas”.
პროკურატურამ პირადი ცხოვრების საიდუმლოს ხელყოფის, თოთხმეტი წლის ასაკს მიუღწევლის მიმართ ჩადენილი გარყვნილი ქმედების და არასრულწლოვანის მიმართ სექსუალური ხასიათის ქმედების იძულების ფაქტებზე ერთი პირი დააკავეს.
„გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებული სოციალური ქსელის – facebook-ის ყალბი ანგარიშების მეშვეობით, არასრულწლოვანების, მათ შორის 14 წელს მიუღწეველი ბავშვების ნდობის მოპოვების შემდეგ, მათთან სექსუალური შინაარსის კომუნიკაციას აგრძელებდა და შესაბამის ვიდეოებს უგზავნიდა.
აგრეთვე, დაზარალებულების ასაკის გამოყენებით და სახელის გამტეხი ინფორმაციის გავრცელების მუქარით, აიძულებდა მათ ინტიმური შინაარსის, მათ შორის, სექსუალური ხასიათის ქმედებების ამსახველი ფოტო-ვიდეოს გადაღებას და მისთვის გაგზავნას“ – წერს პროკურატურა.
დაკავებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 157 პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით (პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონო მოპოვება და შენახვა), 141-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტით (წინასწარი შეცნობით თოთხმეტი წლის ასაკს მიუღწეველი პირის მიმართ გარყვნილი ქმედება) და 139-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტით (არასრულწლოვანის მიმართ სექსუალური ხასიათის ქმედების იძულება) წარედგინება, რაც 15 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.
ზურაბ პატარაძის შვილი, რევაზ პატარაძე, საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორის მოადგილე გახდა.
მისი დაწინაურება დროში ემთხვევა აჭარაში ზურაბ პატარაძის მთავრობის თავმჯდომარედ დაბრუნებას.
რევაზ პატარაძე 26 წლისაა. მან კარიერა 2021 წელს, ბაქოს საერთაშორისო პორტში დაიწყო და იქ მუშაობდა 2023 წლის ჩათვლით საოპერაციო დეპარტამენტის წამყვან სპეციალისტად.
2023 წელს მიუღია სტიპენდია – 31 960 შვედური კრონა და შემდეგი ორი წელი მაგისტრატურა გაიარა შვედეთში, მალმეს უნივერსიტეტში. 2025 წელს საქართველოში დაბრუნდა და პირდაპირ ანაკლიის საზღვაო ნავსადგურის დირექტორის მრჩევლად დაინიშნა.
ოფიციალური ბიოგრაფიის მიხედვით, რევაზ პატარაძე საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში სამუშაოდ 2025 წელს მივიდა.
2025 წლიდან 2026 წლის 6 აპრილამდე ის საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში მუშაობდა შუა დერეფნის სატრანსპორტო დერეფნების განვითარების მენეჯერად.
2026 წლის 6 აპრილს რევაზ პატარაძე საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორის მოადგილედ დააწინაურეს. სააგენტოს დირექტორის მოადგილის ხელფასი 9 320 ლარია.
ზურაბ პატარაძე აჭარაში მთავრობის თავმჯდომარედ 2026 წლის 22 აპრილს დაბრუნდა.
საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორი ამ ეტაპზე ივანე აბაშიძეა.
მანამდე კი, 2023-2025 წლებში, საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორი ალეკო ახვლედიანი იყო. გამოძიების ვერსიით, სწორედ ალეკო ახვლედიანის სახლში დაიჭრა თავი აჭარის მთავრობის ყოფილმა თავმჯდომარემ, თორნიკე რიჟვაძემ.
შინაგან საქმეთა სამინისტრო თბილისში ძაღლების ვოლიერების რემონტს და მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობას გეგმავს. გამოყოფილია 909 ათას 352 ლარი.
აღნიშნული თანხით შსს-მ ელექტრონული ტენდერი უკვე გამოაცხადა.
სამინისტრო „ლოჯისტიკის დეპარტამენტის მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად, თბილისში, ევგენია მაისურაძის N3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შსს-ს სარგებლობაში არსებული ოთხი შენობის სარემონტო და ერთი შენობის დემონტაჟის, ასევე ძაღლებისთვის ღია შემოღობილი სასეირნო სივრცეების მოწყობის“ სამუშაოებს შეისყიდის.
მომსახურებაში შედის ასევე ამ შენობების [რომლებშიც ვოლიერებია განთავსებული] მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობაც.
ტენდერის დოკუმენტების მიხედვით დაგეგმილია სხვადასხვა სამუშაოები, მათ შორის: ღია ვოლიერების, ახალი აუზის ასევე ძაღლების საჩრდილობლების მოწყობა. გარემონტდება ძაღლების არსებული სავარჯიშო ბარიერები.
სამუშაოების ჩამონათვალი [კრებსითი] / ტენდერიდანშსს-ს მიერ გამოცხადებულ ტენდერში წინადადებების მიღება 2026 წლის 24 ივნისს დაიწყება და 29 ივნისს დასრულდება.
სამუშაოების შესრულების ვადად კი ხელშეკრულების გაფორმებიდან 80 დღეა განსაზღვრული.
შსს-ს საკუთრებაში არსებული ტერიტორია თბილისში, ევგენია მაისურაძის ქუჩა, N 3-ში სადაც ვოლიერებია განთავსებული. ამ ტერიტორიაზე შსს 900 ათასი ლარის ღირებულების სარემონტო სამუშაოების ჩატარებას გეგმავს.
„როგორც მოგეხსენებათ, გუშინ გაფორმდა ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის ხელშეკრულება საქართველოსა და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას შორის. ეს არის განსაკუთრებული მნიშვნელობის მოვლენა ჩვენი ქვეყნისთვის როგორც პოლიტიკური, ისე ეკონომიკური თვალსაზრისით.
მას შემდეგ, რაც 3 წლის წინ ხელი მოეწერა სტრატეგიული პარტნიორობის ხელშეკრულებას, ურთიერთობები ორ ქვეყანას შორის ძალზე დინამიურად განვითარდა:
– მხოლოდ გასული 6 თვის განმავლობაში, ჩინეთში შედგა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის, საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის და 5 მინისტრის ვიზიტი. თითოეული ეს ვიზიტი კონკრეტულ შედეგებზე იყო ორიენტირებული. მთლიანობაში, 2023 წლის შემდეგ, გაფორმდა 14 უმნიშვნელოვანესი საერთაშორისო შეთანხმება საქართველოსა და ჩინეთს შორის, ხოლო საბოლოო განხილვის ეტაპზეა 6 შეთანხმება;
– 2024 წელს საქართველოსა და ჩინეთს შორის სავაჭრო ბრუნვა 17%-ით, 2025 წელს 21%-ით, ხოლო 2026 წლის იანვარ-აპრილში – 45%-ით გაიზარდა.
– დღეს ჩინეთი საქართველოს სავაჭრო პარტნიორებს შორის იკავებს მე-3 ადგილს საერთო ვაჭრობის მიხედვით და მე-2 ადგილს ქართული წარმოების ექსპორტის მიხედვით.
– აღსანიშნავია, რომ მიმდინარე წლის იანვარ-აპრილში, გასული წლის შესაბამის პერიოდთან შედარებით, საქართველოდან ჩინეთში ქართული წარმოების ექსპორტი 3-ჯერ გაიზარდა.
– გასული წლის ნოემბერში ხელი მოეწერა თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმების გაღრმავებას საქართველოსა და ჩინეთს შორის.
– შარშან საქართველო მთავარი სტუმრის სტატუსით იყო მიწვეული ჩინეთის საერთაშორისო იმპორტის გამოფენაზე.
– 2023 წლის ბოლოს საქართველოსა და ჩინეთს შორის პირველად გაიცვალა საერთაშორისო სატვირთო გადაზიდვის ნებართვები, რამაც ხელი შეუწყო ორ ქვეყანას შორის საავტომობილო მიმოსვლის განვითარებას.
– 2024 წელს საქართველოსა და ჩინეთის მთავრობებს შორის ხელი მოეწერა მემორანდუმს ჩინეთ-ევროპის სარკინიგზო ექსპრესისთვის ტრანსკასპიური საერთაშორისო სატრანსპორტო მარშრუტის განვითარების შესახებ.
– ამ და სხვა ნაბიჯების შედეგად, 2025 წელს ჩინეთიდან და ჩინეთში შუა დერეფნით გადაზიდული კონტეინერების რაოდენობამ ისტორიულ მაქსიმუმს მიაღწია.
– ჩინეთთან სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობების გაღრმავებას პირდაპირი წვლილი შეაქვს ქართული ეკონომიკისა და ეროვნული წარმოების განვითარებაში;
– სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმების გაფორმების შემდეგ, 2023-24 წლებში ამოქმედდა ორმხრივი უვიზო მიმოსვლის რეჟიმი საქართველოს და ჩინეთის მოქალაქეებისთვის.
– უვიზო რეჟიმის ამოქმედებამ დამატებითი ბიძგი მისცა პირდაპირი ფრენების დამატებას და მგზავრთნაკადის მნიშვნელოვან ზრდას საქართველოსა და ჩინეთს შორის.
– 2024 წელს საქართველოში ჩინელი ვიზიტორების რაოდენობა 83%-ით, 2025 წელს 44%-ით, ხოლო მიმდინარე წლის პირველ კვარტალში 49%-ით გაიზარდა.
– დღეს საქართველოს ბაზარზე უკვე 3 ჩინური ავიაკომპანია ოპერირებს.
– შარშან ავიაკომპანია Air China-მ პეკინი-ურუმჩი-თბილისის მიმართულება დაამატა, ივლისიდან ავიაკომპანია China Southern ამატებს ანალოგიურ რეისს, ხოლო 15 ივლისიდან ავიაკომპანია China Eastern იწყებს პირდაპირ ფრენებს შანხაი-თბილისის მიმართულებით.
– აღსანიშნავია, რომ წელს აზიის ერთ-ერთი უდიდესი ტურისტული გამოფენა ITB China შანხაიში საქართველოს ეროვნულ სტენდთან გაიხსნა, რაც საქართველოს მიმართ ჩინური მხარის განსაკუთრებულ ყურადღებაზე მეტყველებს;
– მნიშვნელოვნად გაღრმავდა პარტნიორობა საქართველოსა და ჩინეთის განათლების სამინისტროებს შორის.
– მზადდება მემორანდუმი, რომელიც ითვალისწინებს თანამშრომლობისა და გაცვლითი პროგრამების მხარდაჭერას ქართულ და ჩინურ უნივერსიტეტებსა და კოლეჯებს შორის, ერთობლივი ახალგაზრდული პროგრამების დანერგვას, საქართველოში ჩინური ენის სწავლების გაფართოებას და ა.შ.
ეს არის იმ შედეგების არასრული ჩამონათვალი, რომელიც ჩვენს ქვეყანას ჩინეთთან სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმების გაფორმებამ მოუტანა. სრულიად თვალნათელია, რომ ეს არ არის სტრატეგიული პარტნიორობა ქაღალდზე, არამედ ის აისახება სრულიად კონკრეტულ სარგებელში ორივე ქვეყნისთვის.
სწორედ ასეთი უნდა იყოს სამაგალითო სტრატეგიული პარტნიორობა ორ ქვეყანას შორის, რომელიც ურთიერთპატივისცემას, სამართლიანობასა და ღირსებას ეფუძნება და რომელიც ორმხრივ სარგებელზეა ორიენტირებული. მიუხედავად იმისა, რომ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა არის უდიდესი მასშტაბის სუპერსახელმწიფო, ჩინეთის ხელისუფლებამ ჩვენთან თანამშრომლობა განავითარა უმოკლეს დროში და მაქსიმალური ეფექტიანობით. რაც განსაკუთრებით დასაფასებელია, ჩინეთის ხელისუფლება ჩვენს ქვეყანას ეპყრობა როგორც თანასწორს და თანატოლს, რაც გლობალური პოლიტიკის არსებული მანკიერებების ფონზე, განსაკუთრებულად თვალშისაცემი და დასაფასებელია.
ხაზგასმით აღვნიშნავთ, რომ საქართველო განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს თანამშრომლობის შემდგომ გაღრმავებას ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან, რომელიც, გასული 50 წლის გამოცდილების გათვალისწინებით, არის ერთადერთი მშვიდობიანი სუპერსახელმწიფო მსოფლიოში. აქვე ვისარგებლებ შემთხვევით და ჩინეთის ხელისუფლებას მადლობას გადავუხდი საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის ურყევი მხარდაჭერისთვის.
ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის ხელშეკრულების გაფორმება საფუძველს ჩაუყრის ახალ ეტაპს ქართულ-ჩინური ურთიერთობების გაღრმავების გზაზე, რაც ჩვენს ქვეყანას მნიშვნელოვან პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სარგებელს მოუტანს.
მადლობა მინდა გადავუხადო სამთავრობო და საპარლამენტო გუნდის ყველა იმ წევრს, რომლის საქმიანობამაც მოიტანა ეს უმნიშვნელოვანესი შედეგი ჩვენი ქვეყნისთვის. განსაკუთრებული მადლობა მინდა გადავუხადო სამთავრობო გუნდის წევრებს – საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრს, ქალბატონ მაკა ბოჭორიშვილს, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრს, ქალბატონ მარიამ ქვრივიშვილს და საქართველოს განათლების, მეცნიერებისა და ახალგაზრდობის მინისტრს, ბატონ გივი მიქანაძეს მათი ძალისხმევისთვის. მადლობას ვუხდი საქართველოს პრეზიდენტს, ბატონ მიხეილ ყაველაშვილს, რომელმაც ხელი მოაწერა ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმებას საქართველოს სახელმწიფოს სახელით.
განსაკუთრებული მადლობა მინდა გადავუხადო ჩვენს ჩინელ პარტნიორებს: პირადად პრეზიდენტ სი ძინ პინს, რომელმაც ხელი მოაწერა ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმებას საქართველოსთან. მადლობა მინდა გადავუხადო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის პრემიერს და პარტნიორ მინისტრებს. მადლობას ვუხდი ჩინეთის ელჩს საქართველოში, ბატონ ჭოუ ციენს, რომლის პირადმა ძალისხმევამ და მხარდაჭერამ უდიდესი წვლილი შეიტანა იმაში, რომ ქართულ-ჩინური ურთიერთობები თავდაპირველად სტრატეგიული პარტნიორობის, ახლა კი უკვე ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის დონეზე ამაღლდა.
კიდევ ერთხელ აღვნიშნავ, რომ ჩინეთთან ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობის შეთანხმების გაფორმება არის განსაკუთრებული მნიშვნელობის მოვლენა, რომელიც ჩვენს ქვეყანას მოუტანს ხელშესახებ სარგებელს მრავალი მიმართულებით“.
მკვლელობაში ბრალდებული გენო შარაშიძე დააპატიმრეს. აღკვეთი ღონისძიების შეფარდების სხდომა დღეს, 10 ივნისს მოსამართლე ვიქტორ მეტრეველმა გამართა.
საუბარია 2026 წლის 31 მაისს ბათუმში მომხდარ მკვლელობაზე – სევერიანე აჭარელის ქუჩაზე დღისით და ოჯახის წევრების თანდასწრებით, როლანდ დავითაძე ცეცხლსასროლი იარაღიდან გასროლით მოკლეს.
„მე ვაღიარებ და შუამავალი რაღა საჭიროა?“ – ამ არგუმენტით ადვოკატის აცილება მოითხოვა სხდომის დასაწყისშივე ბრალდებულმა გენო შარაშიძემ.
ბრალდებულს სახელმწიფო იურიდიული დახმარების სამსახურის იურისტი, გელა სიორდია იცავს.
მოსამართლემ ბრალდებულს განუმარტა, რომ ის სავალდებულო დაცვას ექვემდებარება და ადვოკატის გარეშე ვერ იქნება.
დღევანდელ სხდომას პროკურორის, ადვოკატის და ბადრაგის რამდენიმე თანამშრომლის გარდა, სხვა არავინ დასწრებია.
ბრალდებულმა გისოსებით გამოყოფილი ადგილიდან მოსამართლეს მიმართა, რომ 45 წლისაა, 2 შვილი ჰყავს და წარსულში ნასამართლევი არ ყოფილა.
პროკურორმა ოლღა მერებაშვილმა დღევანდელ სხდომაზე ბრალდებულისთვის პატიმრობის შეფარდება მოითხოვა, ამის მიზეზად კი, უკვე მოპოვებული მტკიცებულებები დაასახელა და ის, რომ „ბრალდებული შემთხვევის ადგილიდან მიიმალა. 1 კვირის შემდეგ დადგინდა მისი ადგილსამყოფელი“.
პროკურორის თქმითვე, ბრალდებულს ცეცხლსასროლი იარაღის შენახვის უფლება ჰქონდა. ამჯერად, მას გამოძიება განზრახ მკვლელობასთან ერთად ცეცხლსასროლი იარაღის უკანონოდ ტარებას ედავება.
პროკურორმა ყურადღება გაამახვილა მტკიცებულებების განადგურების რისკზეც, რადგან ბრალდებული მოკლული კაცის მეზობელი იყო, თვითმხილველები და მოწმეებიც ამ საქმეში ერთი სამეზობლო და სამეგობროა.
„მე ეს გამიზნულად გავაკეთე, ეს სურვილი იყო ჩემი, ვაღიარებ“, – მხოლოდ ეს თქვა ბრალდებულმა მას შემდეგ, როცა ადვოკატმა პოზიციის დაფიქსირებისგან თავი შეიკავა.
რადგან საქმე მკვლელობას ეხება, ბრალდებულს შეუძლია ნაფიცი მსაჯულები აირჩიოს. ამ ეტაპზე უცნობია, რა იქნება ბრალდებულის არჩევანი.
რა იყო მკვლელობის მოტივი? – ვკითხეთ სასამართლო სხდომის დასრულების შემდეგ პროკურორს.
„მოტივი არის წარსულში არსებული უთანხმოება… კონკრეტული მოტივის და კონკრეტული მიზეზის დადგენის მიზნით გრძელდება გამოძიება“, – გვითხრა პროკურორმა ოლღა მერებაშვილმა.
ირკვევა, რომ ამ ეტაპზე დანაშაულის ჩადენის იარაღი ამოღებული არ არის. პროკურორის თქმით, დადგენილია, რომ მკვლელობის ადგილზე ამოღებული მასრები გასროლილია იმ იარაღიდან, რომელიც ბრალდებულის სახელზე იყო რეგისტრირებული.
„დადასტურებულია, რომ ბრალდებულმა მის სახელზე რეგისტრირებული იარაღიდან განახორციელა გასროლები“, – აღნიშნა პროკურორმა „ბათუმელებთან“.
კაცი საკუთარი შვილის თვალწინ მოკლეს? – პროკურორი ამბობს, რომ ამ ვერსიაზე დაზუსტებული პასუხი ჯერ არ აქვს, რადგან ბავშვი ჯერ არ გამოუკითხავთ.
პროკურორი არ გამორიცხავს, რომ საქმეს კვალიფიკაცია შეუცვალონ. „არ არის გამორიცხული დამძიმდეს“- ამბობს პროკურორი.
ბათუმის მერია შინდისის სკვერში სკამებს აახლებს. მერიის მუნიციპალური სერვისების სააგენტოს ინფორმაციით, სარემონტო სამუშაოები ეტაპობრივად გაგრძელდება ქალაქის სხვა სკვერებშიც.
შინდისის პარკიდან ვიდეორეპორტაჟი „ბათუმელებმა“ 8 ივნისს გამოაქვეყნა, სადაც ნაჩვენები იყო პარკში არსებული მდგომარეობა – სკამების ნაწილი ამომტვრეულია, ქვის დატეხილი ფილები იქვე ყრია სკვერში, სადაც ბავშვები თამაშობენ, შადრევნიდან წყალი ქვაფენილზე იღვრება და ირგვლივ დატბორილია.
მუნიციპალური სერვისების სააგენტო ფეისბუქზე არაფერს წერს იმაზე, რატომ არის პარკში არსებული ერთადერთი საპირფარეშო დაკეტილი და მოუწესრიგებელი, მაშინ, როცა ამ პარკის მშენებლობაზე 2 მილიონამდე ლარი დაიხარჯა.
დიდი ოდენობით თანხის თაღლითურად დაუფლების ბრალდებით ერთი პირი დააკავეს თბილისში.
შს სამინისტროს ცნობით, გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებულმა მოქალაქეებისთვის საცხოვრებელი სახლების მშენებლობის და სარემონტო სამუშაოების უზრუნველყოფის მოტივით, დაზარალებულების კუთვნილი 98 000 ლარი მოტყუებით მიისაკუთრა.
პირი მოსამართლის განჩინების საფუძველზე, ბრალდებულის სახით დააკავეს.
გამოძიება სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით მიმდინარეობს, რაც 9 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.
კიევის საერთაშორისო სოციოლოგიის ინსტიტუტის გამოკითხვის თანახმად, უკრაინის პრეზიდენტს, ვოლოდიმირ ზელენსკის მოსახლეობის 61 პროცენტი ენდობა.
კვლევა აჩვენებს, რომ ზელენსკიზე მაღალი ნდობის რეიტინგი ქვეყანაში აქვთ უკრაინის ყოფილ მთავარსარდალს და ამჟამად უკრაინის ელჩს დიდ ბრიტანეთში, ვალერი ზალუჟნის – 73 პროცენტი, ზელენსკის ადმინისტრაციის უფროსს, დაზვერვის ყოფილ ხელმძღვანელს, კირილო ბუდანოვს – 70 პროცენტი და რობერტ ბროვდის, უკრაინის უპილოტო სისტემების ძალების მეთაურს – 70 პროცენტი.
კვლევა ჩატარდა 2026 წლის 7 მაისიდან 3 ივნისამდე, უკრაინის მიერ კონტროლირებად რეგიონებში მობილური ტელეფონის ნომრების შემთხვევითი შერჩევის საფუძველზე სატელეფონო ინტერვიუების გამოყენებით. გამოიკითხა 18 წლის და უფროსი ასაკის 1015 რესპონდენტი.
კიევის საერთაშორისო სოციოლოგიის ინსტიტუტის განმარტებით, 2026 წლის აპრილთან შედარებით, ზელენსკის მიმართ ნდობისა და უნდობლობის მაჩვენებლები უცვლელი დარჩა, თუმცა ნდობისა და უნდობლობის ბალანსი ოდნავ გაუმჯობესდა და 22%-დან 27%-მდე გაიზარდა.
_____________
ფოტო: ევროპის პრესფოტო სააგენტო. EPA/CHRISTOPHE PETIT TESSON
გარემოს ეროვნული სააგენტოს აჭარის რეგიონული ჰიდრომეტეოროლოგიური ობსერვატორიის ინფორმაციით, 10 ივნისის 21 საათიდან 11 ივნისის 21 საათამდე აჭარაში მოსალოდნელია ცვალებადი მოღრუბლულობა, ღამის და დილის საათებში ხანმოკლე წვიმა.
იქროლებს ცვალებადი მიმართულების ქარი 10-15 მეტრი წამში.
ჰაერის ტემპერატურა სანაპირო ზოლსა და მთიან მუნიციპალიტეტებში:
აზიის განვითარების ბანკის (ADB) ვაჭრობის დაფინანსების პროგრამის ფარგლებში, თიბისიმ J.P. Morgan-ისა და ევროპული კომერციული ბანკებისგან დაახლოებით 200 მილიონი ლარის ეკვივალენტის ფინანსური რესურსი მოიზიდა უცხოურ ვალუტაში. თანხა ადგილობრივი კომპანიებისთვის ვაჭრობის დაფინანსების ხელმისაწვდომობის გაზრდას ემსახურება და მათ საერთაშორისო ბაზრებზე პოზიციების გამყარებაში ეხმარება; ამასთან, ექსპორტ-იმპორტზე ორიენტირებულ ბიზნესებს შესაძლებლობას აძლევს, გაამარტივონ სავაჭრო ოპერაციები და ბიზნესის გაფართოება დამატებითი რისკების გარეშე შეძლონ.
„ფინანსური რესურსის მოზიდვა მსოფლიოში წამყვანი ფინანსური ინსტიტუტებისგან თიბისის მიმართ ნდობის დადასტურებაა. ამასთან ეს პარტნიორობა მნიშვნელოვანი შესაძლებლობაა, რომ კიდევ უფრო გავზარდოთ ბიზნესების წვდომა ფინანსურ რესურსებზე და ხელი შევუწყოთ ეკონომიკის სხვადასხვა სექტორის განვითარებას. ეს პარტნიორობა გვაძლევს საშუალებას, კერძო სექტორს შევთავაზოთ უფრო მოქნილი და ფართომასშტაბიანი სავაჭრო დაფინანსების ინსტრუმენტები, გავაუმჯობესოთ არსებული სერვისები და მომხმარებლებს მათს საჭიროებებზე მორგებული, თანამედროვე ფინანსური გადაწყვეტები შევთავაზოთ. სწორედ ეს მიდგომა განაპირობებს, რომ 45%-იანი წილით ბაზრის ლიდერები ვართ და 1000-ზე მეტ კომპანიას ვეხმარებით ვაჭრობის დაფინანსებაში, როგორც საქართველოში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ“, – თამარ ხიზანიშვილი, თიბისის ვაჭრობის ფინანსირებისა და ფაქტორინგის დეპარტამენტის დირექტორი.
„აზიის განვითარების ბანკისა და თიბისის გრძელვადიანი პარტნიორობა კარგად აჩვენებს, თუ როგორ შეუძლია ვაჭრობის დაფინანსებას ეფექტურად მოახდინოს ლიკვიდობის მობილიზება რეალური ეკონომიკის საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად. გლობალურ და რეგიონულ ფინანსურ ინსტიტუტებთან თანამშრომლობით, ჩვენ ვცდილობთ გავაძლიეროთ სავაჭრო ნაკადები, გავაფართოოთ მცირე და საშუალო საწარმოებისთვის ფინანსებზე წვდომა და გავზარდოთ მიწოდების ჯაჭვების მდგრადობა განვითარებად ბაზრებზე“, – ჯან სუტკენი, აზიის განვითარების ბანკის ვაჭრობისა და მიწოდების ჯაჭვის დაფინანსების პროგრამის განყოფილების უფროსი.
თიბისისა და აზიის განვითარების ბანკის პარტნიორობა 2011 წლიდან იწყება და მოიცავს როგორც ვაჭრობის დაფინანსების პროგრამას, ისე სხვადასხვა ფინანსურ და ტექნიკურ მხარდაჭერას, რომელიც საქართველოში ფინანსური სექტორისა და ბიზნესის განვითარების ხელშეწყობას ისახავს მიზნად.
აზიის განვითარების ბანკის ვაჭრობისა და მიწოდების ჯაჭვის დაფინანსების პროგრამა, 200-ზე მეტი პარტნიორი ბანკის მეშვეობით უზრუნველყოფს გარანტიებსა და სესხებს. შედეგად, ხელს უწყობს ვაჭრობის განვითარებას და ბიზნესებისთვის ექსპორტ-იმპორტის შესაძლებლობების შექმნას. პროგრამა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ვაჭრობის დივერსიფიკაციის ხელშეწყობაში როგორც საერთაშორისო, ისე აზიისა და წყნარი ოკეანის რეგიონში, შიდარეგიონულ დონეზე. 2009 წლიდან პროგრამის ფარგლებში 74 მილიარდ დოლარზე მეტის სავაჭრო დაფინანსება განხორციელდა, განსაკუთრებული აქცენტი კეთდება იმ სექტორებზე, რომლებიც ხელს უწყობს მდგრად ზრდასა და რეგიონულ ინტეგრაციას.
აზიის განვითარების ბანკი წამყვანი საერთაშორისო განვითარების ბანკია, რომელიც მხარს უჭერს მდგრად და ინკლუზიურ ზრდას აზიასა და წყნარი ოკეანის რეგიონში. ADB იყენებს ინოვაციურ ფინანსურ ინსტრუმენტებსა და სტრატეგიულ პარტნიორობებს, რათა გააუმჯობესოს ადამიანების ცხოვრება, განავითაროს ხარისხიანი ინფრასტრუქტურა და დაიცვას გარემო.
უკრაინის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის დღევანდელი მონაცემებით, ომის დაწყებიდან 2026 წლის 10 ივნისამდე პერიოდში, რუსეთის არმიის საბრძოლო დანაკარგი არის:
ცოცხალი ძალა – დაახლოებით 1 377 510 ადამიანი [გასულ დღე-ღამეში +1 190. ამ მონაცემებში შედის როგორც დაღუპულები, ასევე დაჭრილები]
ტანკი – 12 004 ერთეული [+3]
ჯავშანტექნიკა – 24 717 ერთეული [+7]
საარტილერიო სისტემა – 43 713 ერთეული [+74]
MLRS – 1 857 ერთეული [+6]
საზენიტო საბრძოლო სისტემა – 1 414 ერთეული [+3]
თვითმფრინავი – 436 ერთეული [+0]
ვერტმფრენი – 353 ერთეული [+0]
უპილოტო საფრენი აპარატის ოპერატიულ-ტაქტიკური დონე – 340 531 ერთეული [+2 204]
სახმელეთო რობოტიზებული კომპლექსი – 1 619 ერთეული [+5]
გემი/ნავი – 33 ერთეული [+0]
წყალქვეშა ნავი – 2 ერთეული [+0]
მანქანები და საწვავის ავზები – 105 172 ერთეული [+376]
სპეცტექნიკა – 4 267 ერთეული [+4]
ფრთოსანი რაკეტა [ჩამოაგდეს] – 4 733 ერთეული [+0]
უკრაინის გენერალური შტაბის განცხადებით, საომარი მოქმედებების მაღალი ინტენსივობის გამო მონაცემები იცვლება.
უკრაინის სამხედრო დანაკარგებზე სტატისტიკური ინფორმაცია 2026 წლის 25 თებერვლის შემდეგ აღარ განუახლებია რუსეთს.
რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს მიერ ტელეგრამ არხზე ბოლოს გავრცელებული მონაცემებით, ომის დაწყებიდან 2026 წლის 25 თებერვლამდე პერიოდში სულ განადგურებულია უკრაინის:
670 თვითმფრინავი
283 ვერტმფრენი
117 299 უპილოტო საფრენი აპარატი
651 საზენიტო სარაკეტო სისტემა
27 873 ტანკი და სხვა ჯავშანტექნიკა
1 674 მრავალჯერადი სარაკეტო გამშვები
33 474 საველე არტილერია და ნაღმმტყორცნი
55 252 სპეციალური სამხედრო მანქანა
ეს ის მონაცემებია, რომელსაც უკრაინა და რუსეთი ოფიციალურად ავრცელებენ, თუმცა ომის პირობებში შეუძლებელია ზუსტად გადამოწმება, რამდენად შეესაბამება მხარეების მიერ გავრცელებული ინფორმაცია დანაკარგების შესახებ რეალურ რიცხვებს.
ამასთან, აღნიშნულ მონაცემებთან ერთად რუსეთის თავდაცვა, უკრაინის და რუსეთის არმიის ცოცხალი ძალის საერთო დანაკარგების შესახებ სტატისტიკას არ აქვეყნებს. უკრაინის არმიის ცოცხალი ძალის დანაკარგების შესახებ მონაცემებს არ აქვეყნებს არც უკრაინა.
კანონპროექტი კონგრესში 2026 წლის 24 თებერვალს წარადგინა ორმა ამერიკელმა კონგრესმენმა – ჯო უილსონმა რესპუბლიკური პარტიიდან და სტივ კოენმა დემოკრატიული პარტიიდან.
აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში ინიციირებული კანონპროექტი მიზნად ისახავს საქართველოში რუსული და ჩინური გავლენების სიღრმისეულ შესწავლას და ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და საქართველოს შორის ურთიერთობების სამომავლო სტრატეგიის გადახედვას.
დოკუმენტი აშშ-ის აღმასრულებელი ხელისუფლებისგან ორ მთავარ ქმედებას მოითხოვს (კანონის ამოქმედებიდან 180 დღის ვადაში):
სადაზვერვო ანგარიშის მომზადება საქართველოში რუსეთისა და ჩინეთის ქსელების შესახებ და აშშ-ისა და საქართველოს ურთიერთობების ახალი, 5-წლიანი სტრატეგიის მომზადებას.
წარმომადგენელთა პალატის შემდეგ კანონი მიღებულად რომ ჩაითვალოს, სენატმაც უნდა დაამტკიცოს.
რას ნიშნავს მსგავსი კანონპროექტის ინიციირება და როგორია საქართველოს კონტექსტი, „ბათუმელები“ თინა ხიდაშელს ესაუბრა, საქართველოს თავდაცვის ყოფილ მინისტრსდა არასამთავრობო ორგანიზაცია „სამოქალაქო იდეას“ დამფუძნებელს.
ქალბატონო თინა, რას წარმოადგენს„კავკასიაშიჩინეთის კონტროლისთვის წინააღმდეგობის გაწევის აქტი“და რა არის მისი მთავარი მიზანი?
მოგეხსენებათ, ამერიკის ახალი ადმინისტრაციის ერთ-ერთი მთავარი მიმართულება საერთაშორისო ურთიერთობებში არის ჩინეთთან, ირანთან, რუსეთთან, ჩრდილოეთ კორეასთან და მსგავსი ტიპის სახელმწიფოებთან ურთიერთობების სრულფასოვანი შესწავლა, ანალიზი და კვლევა. ხოლო შემდეგ იმ სახელმწიფოების პოზიციონირების სრულფასოვანი ანალიზი-კვლევა, ვინც ამ ქვეყნებთან ურთიერთობენ და იმავდროულად ამერიკის შეერთებული შტატების პარტნიორები არიან. იმისათვის, რომ განისაზღვროს ეს პარტნიორობა და ახალი ფორმები მიიღოს.
ეს არის ამოცანა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში მარტო საქართველოზე არ არის, სამხრეთ კავკასიის და ცენტრალური აზიის ქვეყნებზეა აქ, ძირითადად, საუბარი.
რაც შეეხება შინაარსს, არ მგონია, ამაზე ჯერჯერობით ვინმეს პასუხი ზუსტი ჰქონდეს. ეს პროცესი ახლა დაიწყო. თუ სენატი დაამტკიცებს და კანონად იქცევა, შემდეგ უკვე მოჰყვება აქტი, რომლითაც განისაზღვრება კონკრეტულად რა პარამეტრებით, მახასიათებლებით არის დაინტერესებული ამერიკის შეერთებული შტატები, რომ გაარკვიოს ამ სახელმწიფოების დამოკიდებულება ჩინეთთან, ირანთან და რუსეთთან. კვლევა უკვე ამის შესაბამისად წარიმართება.
თქვენი აზრით, რატომ გახდა ამ კანონპროექტის ინიციირება საჭირო ახლა?
არაფერი განსაკუთრებული, განსხვავებული თუ უცნაური ამაში არ არის. ამას აკეთებს ამერიკის შეერთებული შტატები პრაქტიკულად ყველა თავის პარტნიორთან მიმართებაში და ბუნებრივია, ვერც სამხრეთ კავკასია იქნებოდა გამონაკლისი. ის არკვევს, როგორია ჩინეთთან, რუსეთთან, ირანთან, ჩრდილოეთ კორეასთან და მსგავს ავტორიტარულ ქვეყნებთან მისი პარტნიორების ურთიერთობები.
თქვენი აზრით, რას ამბობს ეს გადაწყვეტილება ამერიკის შეერთებული შტატების დამოკიდებულებაზე საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლების მიმართ?
არაფერს. ეს არ არის საქართველოს ხელისუფლების მიმართ დამოკიდებულების განმსაზღვრელი აქტი. ეს არის ჩინეთთან და ირანთან მიმართების განმსაზღვრელი აქტი. ამ ფოკუსში შეიძლება მოხვდეს ნებისმიერი სახელმწიფო. ამერიკას აინტერესებს ამ შემთხვევაში არა საქართველო, არამედ ჩინეთის და ირანის ოპერაციები მის სამეზობლოში, პარტნიორებში და ასე შემდეგ. საქართველო არის ერთ-ერთი ის ქვეყანა, რომელთანაც ეს პარტნიორობა ამდენი წელი არსებობდა და ამიტომ ბუნებრივად მოხვდა ამ ჩამონათვალში.
თბილისმა რამე უნდა გააკეთოს, რამე თუ უნდა გაითვალისწინოს?
თბილისმა, დიდი ხანია ბევრი რამ უნდა გაითვალისწინოს. თუ მისთვის ძვირფასია ეს პარტნიორობა… რა თქმა უნდა, არსებობს სხვა გზაც. აგერ დღეს დილით კობახიძემ გვითხრა, რომ არსობრივად მაღალ ეტაპზე და უფრო მნიშვნელოვან ეტაპზე გადადის საქართველო-ჩინეთის ურთიერთობები და ყოვლისმომცველ სტრატეგიულ პარტნიორობაზე უნდა გადავიდეთ. ეს დაახლოებით ისეთია, რაც რუსეთსა და ჩინეთს შორის ურთიერთობაა ამ წუთას. ამიტომ ეს არჩევანია.
შეიძლება დღეს „ქართულმა ოცნებამ“ გადაწყვიტა, რომ საქართველო ამ გზით უნდა წავიდეს და მისთვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს, ამაზე რას ფიქრობს ან რა პოზიცია ექნება და როგორ გამოიხატება ეს პოზიცია საქართველო-ამერიკის ურთიერთობებში.
რა თქმა უნდა, ესეც არჩევანია. ჩემთვის, პირადად, აბსოლუტურად მიუღებელი და წარმოუდგენელი, ყველაზე ცუდ სიზმარშიც კი ამას ვერ წარმოვიდგენდი, მაგრამ გასაგებია, „ქართული ოცნება“ თავად აკეთებს იმ არჩევანს, რომელსაც აკეთებს და ხალხმა უნდა გადაწყვიტოს შემდეგ, რა დამოკიდებულება აქვს ამ არჩევანის მიმართ, მზად არის თუ არა, რომ მორიგ ვასალ ქვეყანად იქცეს, ამ შემთხვევაში უკვე ჩინეთისთვის.
რას ნიშნავს წარმომადგენელთა პალატაში ამ კანონპროექტის დამტკიცების პარალელურად ჩინეთთან სტრატეგიული პარტნიორობის გაფორმება, რაც 9 ივნისის დილასმოვისმინეთ ირაკლიკობახიძისგან?
სიმართლე გითხრათ, აქ ცოტა კონფლიქტური მოსაზრება მაქვს, მე თვითონაც ვერ ჩამოვყალიბდი ბოლომდე. რეალურადაც ასეა, რაღაც სიმბოლიზმით დატვირთეს. საქართველო-ჩინეთის დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარების 35 წლისთავი ყოფილა დღეს. მე არც ვიცოდი, მაგრამ ამას დაამთხვიეს.
ეს ასევე დაემთხვა წარმომადგენელთა პალატის მიერ მიღებულ აქტს. ეს სპეციალურადაა გაკეთებული ამ აქტის მიღების ფონზე, თუ დიდი ხანია ასე იყო დაგეგმილი, იმიტომ, რომ დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარების წლისთავია, ეს ცოტა რთული სათქმელია. ამიტომ ასეთ დროს ყოველთვის ვცდილობ კონსპირაციებში არ გადავვარდე.
ჩავთვალოთ, რომ დაამთხვიეს დიპლომატიური ურთიერთობების აღნიშვნის წლისთავს და შემთხვევით მოხდა.
მთავარი აქ ის არის, რომ „ქართული ოცნება“ მიზანმიმართულად და სისტემურად, „წითელ ნაჭერს“ უფრიალებს ვაშინგტონს. ნახევარი ნაბიჯი წინ როგორც კი გადაიდგმება, ან გამოჩნდება ამ ნახევარი ნაბიჯის გადადგმის კონტურები, მაშინვე რაღაც მორიგ სიგიჟეს აკეთებს. ეს არის იმ მასშტაბის სიგიჟე, რომელმაც შეიძლება, თუკი რამე დადებითი პროცესის მოლოდინი არსებობდა, ისევ უკან დააბრუნოს და ისევ გაყინოს. რა ვქნათ, ასე იქცევიან და ასეთ არჩევანს აკეთებენ.
როგორ ფიქრობთ, რა ფაქტორებმა გამოიწვია ვაშინგტონის შეშფოთება, რომ მან ძალიან დიდ საფრთხედ დაინახა ჩინეთის გავლენის გაზრდა?
აქ არ არის საქართველოში საქმე. მესმის, რომ საქართველოში ყველაფერს რაღაცა თბილისური თვალთახედვით ვუყურებთ და გვგონია, რომ სამყაროს ცენტრში ვართ, მაგრამ ჩვენ არ ვართ სამყაროს ცენტრში, სამყაროს ცენტრში არის ჩინეთი ამ შემთხვევაში. ამიტომ ეს კანონპროექტიც, ყველა მსგავსი ინიციატივა ტრიალებს ჩინეთის გარშემო და არა საქართველოს გარშემო.
საქართველო მოხვდა რადარზე იმიტომ, რომ საქართველო არის ამერიკის ერთ-ერთი სტრატეგიული პარტნიორი, ნუ ყოველ შემთხვევაში ქაღალდზე დაწერილად ჯერ ეს არავის არ გაუუქმებია. ამიტომ ბუნებრივია, როგორც სხვა ქვეყნებში ჯდება ეს ინტერესი და იწყებს ამერიკის შეერთებული შტატები გარკვევას, როგორ იქცევიან მისი პარტნიორები, იგივე შეეხო საქართველოსაც. ოღონდ აქ საუბარია იმაზე, რომ ისინი სინამდვილეში ინტერესდებიან ჩინეთის ოპერაციებით, ჩინეთის მიერ განხორციელებული ინფილტრაციის ოპერაციებით, სხვადასხვა მოვლენებით და ეს შეიძლება შეეხოს ნებისმიერ ქვეყანას.
თქვენი აზრით, რამდენად რეალისტურია ვარაუდი, რომ რუსული და ჩინური ინტერესები საქართველოში ერთმანეთს ემთხვევა ან კოორდინირდება და რაში შეიძლება ეს ყველაფერი გამოიხატებოდეს?
კოორდინირებას მე პირადად ვერ ვხედავ, როგორც ადამიანი, რომელიც უკვე რვა წელზე მეტია ვიკვლევ ამას. დამთხვევა ხშირია და ეს დამთხვევა ხშირად სიტუაციურია. დამთხვევა არის იმიტომ, რომ ამ ორ სახელმწიფოს საერთო მოწინააღმდეგე ჰყავს, საერთო ნიშნული აქვს დასმული იმაზე, თუ ვინ არიან მათი მტრები და მეგობრები.
ამიტომ ყველაფერი რაც ცუდია ამერიკისთვის, კარგია მათთვის, ყველაფერი რაც ცუდია ევროკავშირისთვის, კარგია მათთვის. შესაბამისად, ეს ინტერესთა თანხვედრა მუდმივად სახეზეა.
ახლა აქ მთავარი კითხვა ის არის, თბილისი სად არის ამ ყველაფერში? როგორც ჩანს და როგორც ვხედავთ, თბილისიც ამავე გზაზე დგას, რომ ყველაფერი, რაც ცუდია ამერიკისთვის, კარგია მისთვის. ამიტომ ყოვლისმომცველ გაღრმავებულ პარტნიორობაზე გველაპარაკება ჩინეთთან და არა ამერიკის შეერთებულ შტატებთან ან ევროკავშირთან.
რა ტიპის აქტივობებს შეიძლება გულისხმობდეს, როდესაც საუბრობენ სპეცსამსახურების ეგრეთ წოდებულ „შეღწევაზე“?
ყველაფერი შეიძლება ვიფიქროთ, მაგრამ კონკრეტიკაზე საუბარი არასერიოზული იქნება ჩემი მხრიდან. თუ ეს აქტი კანონად იქცევა, თუ სენატიც დაამტკიცებს მას და პრეზიდენტი ხელს მოაწერს, ამას მოჰყვება გრძელი განმარტებითი დოკუმენტი, რომელშიც ყველაფერს წავიკითხავთ ყველანი ერთად. რა აინტერესებს რეალურად, რისი გამოკვლევა, რისი შესწავლა უნდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს, იქ ვნახავთ.
რომელ სფეროებშია დღეს ყველაზე შესამჩნევი ჩინეთის ეკონომიკური თუ პოლიტიკური გავლენა?
ჩვენ გვყავდა პრემიერ-მინისტრი, რომელიც პრემიერობებს შორის პერიოდში ერთ-ერთ ყველაზე უფრო სახელგატეხილ ჩინურ კომპანიაში მუშაობდა და ყველაფერს აკეთებდა ამ კომპანიის ინტერესების საქართველოში გასაძლიერებლად.
გვაქვს ძალიან მძიმე პრეცედენტი იმისი, რაც ხდება ფოთის თავისუფალ ეკონომიკურ ზონაში, ასევე ძალიან ღრმად კორუფციული ნიშნების მატარებელი ურთიერთობა ბიძინა ივანიშვილის ოფშორულ კომპანიასა და რაღაცა ჩინურ-ქართულ გაუგებრობას შორის.
მაგრამ მთავარი პრობლემა მაინც არის პოლიტიკური სეგმენტი.
ჩვენ ყოველ წელს ვაკეთებთ მედიის ანალიზს, როგორ აჩვენებს ქართული მედია ჩინეთს ქართველ მომხმარებელს. ყოველ წელს ის მძიმდება და წლევანდელი კიდევ სპეციფიკურად ძალიან მძიმე იყო.
პროპაგანდის მანქანამ ყველაფერთან ერთად დაიწყო ჩინური სახელმწიფო მოდელის პროპაგანდირება საქართველოში. მუდმივი პარალელების კეთება, ამაღლებულ ნოტებში მოვლენების გაშუქება, რაც ხდება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში. თან ამის კეთება ისე, რომ პარალელურად წარმოაჩინონ უკიდურესად უარყოფითი მოვლენა სრულიად არდაკავშირებული და არაფერ შუაში მყოფი, ვთქვათ იგივე ევროკავშირში ან ამერიკის შეერთებულ შტატებში.
მაგალითად, ლაპარაკობენ ჩინეთის ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებელზე და უცებ მოაყოლებენ, რომ ამასობაში ამერიკაში სკოლაში იყო სროლა, რომელსაც შეეწირა ამდენი ბავშვი. ეს თავისთავად ტყუილი კი არ არის, ოღონდ ერთმანეთთან არაფერ კავშირში მყოფი ინფორმაციებია და მათი ერთად მიწოდება საზოგადოებისთვის მხოლოდ იმ ამოცანას ემსახურება, რომ განწყობები შექმნას. ვიღაცის მიმართ პოზიტიური, ვიღაცის მიმართ ნეგატიური. ეს აისახა უკვე ქართულ მედიაში.
სამწუხაროდ, მედიის დიდი ნაწილი ამ ნარატივს მიჰყვება სხვადასხვა მიზეზის გამო, მაგრამ ძირითადად ვფიქრობ იმიტომ, რომ მაინცდამაინც ქართველი ჟურნალისტები არ იცნობენ ჩინურ სახელმწიფოს.
ხშირად იმეორებს არაპროპაგანდისტული მედიაც იგივეს, რასაც პროპაგანდისტული მედია ამბობს ხოლმე ან რასაც კობახიძე იტყვის და მოისურვებს.
სერიოზული პრობლემა გვაქვს იმ თვალსაზრისითაც, რომ სულ უფრო და უფრო იზრდება ჩინეთში სასწავლო პროგრამები. შეიძლება ვიღაცამ თქვას, რომ რა არის ამაში ცუდი, ვიღაც ამერიკაში მიდის სასწავლებლად, ვიღაც ჩინეთში…
არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ჩინეთი ეს არ არის აკადემიური თავისუფლების ქვეყანა და იქ სწავლა არ არის ტოლფასი ამერიკაში ან დასავლეთ ევროპულ უნივერსიტეტებში სწავლისა, სადაც აკადემიური თავისუფლება გარანტირებულია. შესაბამისად,იქმ განათლება მიღებული თუ იმ სკოლაგამოვლილი ადამიანები ჩვეულებრივი ცენზურის პირობებში მიღებული განათლების მსხვერპლი ხდებიან.
ეს, რა თქმა უნდა, მერე აისახება ბევრ რამეზე, მათ შემდგომ ცხოვრებასა და განვითარებაზე.
როგორ შეიძლება დაინახოს და ისაუბროსოპოზიციამ ამ თემაზე ქვეყნის შიგნით,შიდა პოლიტიკურ დებატებში?
ვფიქრობ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანია ამ ყველაფერში მთავარი ფოკუსი არ დაგვეკარგოს.
ჩვენთვის, როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქეებისთვის, მნიშვნელოვანია ის, თუ რა ხდება ჩვენს სახელმწიფოში, განსაკუთრებით იმ ქვეყნების სპეცსამსახურების თუ იმ ქვეყნების საქმიანობიდან გამომდინარე, რომლებიც არ არიან ცნობილი საკუთარი დემოკრატიული ცხოვრების წესით.
მაგალითად, ერთი წუთით ჩინეთს გვერდზე გადავდოთ, აი, როგორც ირანის ელჩი იქცევა საქართველოში, რა ტიპის განცხადებებსაც ის აკეთებს და ამაზე არასდროს „ქართულ ოცნებას“ რეაქცია რომ არა აქვს, მაშინ როდესაც რამდენიმე კვირის წინ საქართველოს მხარდამჭერ განცხადებაზე დასცინეს კაია კალასს.
კაია კალასმა გააკეთა განცხადება, რომ როგორც კი დღის წესრიგში დადგება უკრაინაში ომის დასრულების მოლაპარაკებები, ჩვენ საკითხს დავაყენებთ საქართველოდან რუსული ჯარის ისევე გასვლაზე, როგორც უკრაინიდანო.
„ოცნების“ წარმომადგენლები გამოდიოდნენ და დასცინოდნენ კაია კალასს. საოცარ განცხადებებს აკეთებდნენ. ამ ფონზე ვხედავთ სრულ იგნორირებას იმ ძალიან შემაშფოთებელი პოზიციებისა, რომელიც აქვს ირანის ელჩს.
ჩინეთის ელჩიც გამორჩეულად აქტიურია. მუდმივად საუბრობს იგივე ანაკლიასთან დაკავშირებით, აკეთებს საკმაოდ მწვავე და ისეთი ტიპის განცხადებებს, რომელიც პოლიტიკური პოზიციონირების ტოლფასია.
ამიტომ ჩვენი ამოცანა უნდა იყოს, ჯერ ერთი, ამ ყველაფერს თვალი ვადევნოთ და შევეცადოთ, რომ ეს არ გამოგვრჩეს.
ამასთან ყველანაირად უნდა ვეცადოთ, რომ ანაკლიაში პროცესი დაიძრას.
ვფიქრობ, რომ „ქართულ ოცნებას“ ამოცანა აქვს ანაკლია არასოდეს არ აშენდეს, ეს არის მათი ამოცანა, მათი ამოსავალი წერტილი და ჩვენი ფოკუსიც ამაზე უნდა გავასწოროთ.
სინამდვილეში ამ ქვეყნის გეოპოლიტიკური და გეოეკონომიკური სტრატეგიული ინტერესი დღეს სწორედ ანაკლიაზე გადის. ეს საკითხი უნდა იყოს მუდმივად დღის წესრიგში.
რაც შეეხება იმას, რა მოხდება ვაშინგტონში, არ ვიცი პარტიებმა შეიძლება გადაწყვიტონ ერთი მიმართულებით ან მეორე მიმართულებით იმუშაონ, ვიღაცას ინფორმაცია მიაწოდონ რაღაცაში დაეხმარონ, მაგრამ საბოლოო ჯამში მე ყველაზე მეტად იმის მეშინია, არ მოხდეს ის, რაც მოხდა „მეგობარ აქტთან“ დაკავშირებით.
მე და კიდევ რამდენიმე ადამიანი სულ ვამბობდით, რომ ნუ გავზრდით მოლოდინებს იქ, სადაც შეიძლება რაღაც გაუთვალისწინებელი ან პრინციპში მოსალოდნელი მოხდეს. არ არის საჭირო თამასის ამხელაზე აწევა, რადგან მერე თუ ეს არ ხდება, უფრო დიდი იმედგაცრუება დგება. ადამიანებს უჩნდებათ განცდა, რომ აი, ისევ მიგვატოვეს, ჩვენზე არავინ არ ფიქრობს, არავის არ ვაინტერესებთ და ასე შემდეგ.
ეს ჩვეულებრივი სტანდარტული პროცესია, რაღაც აქტები გადის კონგრესში, რაღაცები მერე სენატშიც გადის, მერე ზოგი ვერ გადის სენატში. ბევრი ინტერესები იკვეთება ერთმანეთთან.
საქართველოს და საქართველოს ტიპის ქვეყნების შემთხვევაში ხდება სხვა ინტერესების კვეთის გამო. მაგალითად, „მეგობარი აქტი“ დიდი ხანი გაჩერებული იყო განხილვისთვისაც კი. განხილვაზეც კი ვერ გადიოდა იმიტომ კი არა, რომ ვინმე ვინმეს საქართველოსთან დაკავშირებით „მეგობარი აქტის“ გატანაზე ებრძოდა რომელიმე პალატაში, არამედ რაღაც სხვა კანონპროექტების გამო, რომელიც ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე მოვლენებს ეხებოდა, ვერ თანხმდებოდნენ კონგრესში და არ იკრიბებოდნენ ამის გამო.
სანამ შეთანხმება არ შედგებოდა, უბრალოდ არ იკრიბებოდნენ, რომ საკითხი არ ჩავარდნილიყო. შესაბამისად, ყველა კანონპროექტი, რომელიც მას მოჰყვებოდა, იწევდა და იწევდა.
გახსოვთ ხომ პირველი ეტაპი როგორ გაიწელა „მეგობარი აქტის“, სანამ წარმომადგენელთა პალატაში მიიღებდნენ.
ამის მიზეზი ის კი არ იყო, რომ საქართველოსთან დაკავშირებით ვერ იღებდნენ გადაწყვეტილებას, მიზეზი ის იყო, რომ რაღაც სხვა აქტები იყო დღის წესრიგში, რომელიც წელავდა პროცესს.
ამიტომ ეს ყველაფერი უნდა გავითვალისწინოთ, როდესაც საზოგადოებას ველაპარაკებით და რაღაც ისეთი ტიპის მოლოდინები არ გავაჩინოთ, რომელიც მერე შეიძლება არარეალისტური აღმოჩნდეს, არ გამართლდეს და კიდევ უფრო ცუდი შედეგები მოგვიტანოს, ვიდრე ამის გარეშე იქნება.
„ფასები ნახეთ, როგორ ძვირდება ისევ ყველაფერი? გული არ გაიტეხოთ, ხალხო“ – ხმამაღლა გამოუვიდა ნათქვამი ქალს, #12 ავტობუსში გამოთავისუფლებული ორი ადგილისკენ რომ მიიკვლევდა გზას. მის თანმხლებ, შავებში ჩაცმულ ქალს ხელში პატარა ქოთნით ყვავილი ეჭირა და ავტობუსის დაძვრამდე სცადა სკამზე ჩამოჯდომა.
#12 ავტობუსი ხელვაჩაურის ავტობუსია – მუდმივად მგზავრებით სავსე. ქალაქიდან როცა გადის და ფრიდონ ხალვაშის გამზირზე შეუხვევს, ავტობუსში ძირითადად ის მგზავრები რჩებიან, რომლებიც ბათუმის გარეუბნებსა და ახლომდებარე სოფლებში ცხოვრობენ.
ამ დროს ავტობუსში სხვადასხვა საკითხის ხმამაღლა განხილვის ჯერი დგება.
„რა მაინტერესებს, იცით? გალიფას ბინებში როდის უშვებენ ხალხს?“ – კითხულობს კაცი ირონიული მზერით, რომელიც სკამების რიგებს შორის ჩამდგარა. „გალიფაში“ ბიზნესმენი გალიფ ოზთურქი იგულისხმება, რომელსაც 2025 წლის ბოლოს, საპროცესო შეთანხმების ფარგლებში, უკანონოდ აშენებული 7 კორპუსი ჩამოართვეს ბათუმში. კორპუსების ბედი ამ დრომდე არ გადაუჭრია „ოცნების“ მთავრობას.
„ვინ გეტყვის მაგას, არჩევნები არაა ახლა,“ – პასუხი აქვს ფანჯარასთან მჯდომ ქალს.
სკოლასთან ავტობუსში მოსწავლეები ამოდიან. ერთი გოგო ახლად გამოთავისუფლებულ 1 სკამზე დაჯდომას ასწრებს და თანატოლებს ხელით ანიშნებს, ჩემკენ მოდითო.
„აბა, მომეცით ყველამ ჩანთები“, – კატეგორიულად ითხოვს გოგო. ბავშვები რიგ-რიგობით ულაგებენ მეგობარს მუხლებზე ჩანთებს და ისევ ფეხზე მდგომ მგზავრებს ერევიან.
„რატომ დაგაქვთ ეს წიგნები? რა მძიმეა, ღმერთო“ – გაბრაზებას არ მალავს სკამზე მჯდომი მოზარდი.
ავტობუსის მთავარ კართან ახლოს მსხდომები კი, ექიმის ამბავს განიხილავენ:
„ექიმთან ხომ ვერ მიხვალ, ისეთი ფასებია… მიხვალ და ვაი, ისეთ მისვლას, მივიდა აგერ, ქალი და რა უქნეს, თურქეთში კიდევ დააყენეს ფეხზე,“ – ჰყვება ხანდაზმული ქალი.
„შეშის ღუმელი ძლივს ავიღე, ეს მიხარია“ – ფეხზე მდგომი ქალი უყვება მეორეს.
„შეიცვალა დრო, ხალხიც შეიცვალა…“ – იცინის ქალი, რომელიც ფანჯარას ზურგით მიჰყრდნობია: „ჩემ დროს რაფერც მიმაბრუნებდნენ, ისე მომაბრუნებდნენ, ახლა იტყვი რამეს და პოლიციას დაგაყენებენ თავზე, ნეტაი, ჩემს დროს ყოფილიყო მასე, ძალიანაც კარგია“.
„ჩვენს ქვეყანაში ვინც მდიდარია, ის მდიდრდება ისე, ჩვენთვის არაფერი იცვლება, ხომ ხედავთ, რა დღეში ვართ?“ – მეუბნება ქალი, როცა ხელვაჩაურიდან უკან ვბრუნდებით და ბავშვთა კლინიკის გაჩერებასთან ჩამოვდივართ. ფატი მქვიაო, ასე გვეცნობა რესპონდენტი, გვარის გამხელა არ სურს.
ავტობუსის გაჩერებასთან კი, ტროტუარიც აუყრიათ და მოსაცდელიც აუღიათ. ფატი გვიყვება: თურქეთში ვიყავი დღესაც გადასული სამუშაოდ, სარფიდან მოვდივარ, ხელვაჩაურის ავტობუსს ვუცდი და ამ თაკარა სიცხეში ასე ვდგავარ, ჩრდილიც კი არსად არისო.
ავტობუსის „გაჩერება“ აეროპორტის გზატკეცილზე
„ეკონომიკური წინსვლააო, რომ ამბობენ, სადაა? პენსიონერი ქალი თურქეთში დავდივარ, რომ ლუკმა-პურის ფული ვიშოვო.
71 წლის ვარ. პენსიას უნდა ვიღებდე თვეში 495 ლარს და ვიღებ 280 ლარს – საპენსიო სესხი დამჭირდა და ავიღე 4 წლის წინ. 960 ლარი გამოვიტანე შვილის საქორწინოდ – გოგოს ქორწილი იყო და ხომ იცით, ჩვენი ტრადიციები, რამდენი რამ გჭირდება.
თავის დროს 32 პროცენტად მომცეს სესხი, მერე მითხრეს 8 პროცენტი დავაკელითო,“ – ასრულებს ფატი.
„ივანიშვილი რაზე ზრუნავს და ხეების მოთხრაზე“, – „ოცნების“ ხელისუფლების მიმართ გაბრაზებას არ მალავს მანანა სურმანიძე, რომელიც ბათუმიდან სარფისკენ მიმავალ ავტობუსში გაგვეცნო და კომენტარის მოცემაც ისურვა:
მანანა სურმანიძე
„ფასების კომისია, ფასებიო და პირიქით გაიზარდა ფასები.
საერთოდ აღარ ვუსმენ მთავრობის ლაპარაკს, მხოლოდ ტყუილები ისმის. ადრე ტელევიზორს ვუყურებდი, მერე ტელეფონზე გადავერთე. ახლა აღარ მინდა არცერთი, არცერთს აღარ ვუსმენ,“ – ოპოზიციაზეც გამწყრალია ქალი. რამდენიმე მგზავრი თავის დაკვრით გვაჩვენებს, ჩვენც იგივე აზრზე ვართო, თუმცა ისინი საჯაროდ კომენტარისგან თავს იკავებენ.
„რა აზრი აქვს ლაპარაკს, ვინმე მოგისმენს?“ – ხმამაღლა მოგვმართავს ფეხზე მდგომი კაცი.
„არავინ არ მოგისმენს. მე თამაზ ბაკურიძის იმდენ აქციაზე ვიყავი, ახლა ვითომ რაღაცას იძლევიანო, მეტი არაა ჩემი მტერი, მათიანებს მისცემენ ისევ,“ – თავის მოსაზრებას გამოხატავს ავტობუსის უკანა კართან მჯდომი ქალბატონი.
„კობახიძეს თუ უსმინეთ დღეს, კობახიძეს ივანიშვილზე,“ – სიცილ-სიცილით უერთდება დისკუსიას ქალი შუა რიგიდან. – „ვაიმე, რა საცოდაობა იყო, ეს რა იყო?“
„ევროპა გიშველით?“ – კითხულობს კართან ახლოს მდგომი კაცი, მაშინვე მგზავრების გამომეტყველებაში გაოცებას ხედავს და ამატებს: „არა, მე რუსიც არ მინდა, რუსეთს ვლანძღავ სულ…“.
„ევროპა როგორ არ მინდა, ჩემს ორივე ძმისშვილს საფრანგეთმა უშველა,“ – დიალოგში ერთვება მანამდე ჩუმად მჯდომი ქალი: „ესე იგი, საქართველოში ბავშვებს ვერ დაუდგინეს დიაგნოზი, აქეთ-იქეთ ატარებდნენ, საფრანგეთში დიაგნოზი დაუსვეს, მკურნალობენ და ყველაფერს უფინანსებენ… აქ კიდევ მასაჟში გვჭირდებოდა მარტო 3 ათასი ლარი, სად უნდა გვენახა ამდენი?“
„მთავრობას რაც უნდა, იმას იზამს, ივანიშვილს როგორ მოიშორებ?“ – ხელს იქნევს ქალი, უსახლკაროების აქციებზე დავდიოდიო, მანამდე რომ გვითხრა. მას დიუშენის სინდრომით დაავადებულ ბავშვებზე ვუყვებით და იმაზე: როგორ შეაგროვეს ღარიბ ქვეყანაში მოქალაქეებმა 2 მილიონი ლარი.
„მართალი ხართ თქვენ, ხალხშია ძალა, ეს იყო ხალხის პროტესტი და კობახიძემაც უკან დაიხია, ასეა საჭირო,“ – მოგვმართავს ისევ ის კაცი, ლაპარაკს აზრი არა აქვსო, ავტობუსში ასვლისთანავე რომ გვითხრა. – „მაგრამ ცხვრის ფარას ყოჩი სჭირდება, ვის გავყვეთ? ოპოზიციაა საჭირო, კარგი ოპოზიცია“.
„ახლა ყველა პოლიცია გახდა, ამდენი დაცვა-დაცვით სიარული რაზეა საჭირო? თუ მართლები არიან, რის ეშინიათ?“ – ხმამაღლა ამბობს ისევ მანანა სურმანიძე.
„მზია როგორაა?“ – გვეკითხება მოულოდნელად ის მგზავრი, ვისი ძმისშვილებიც საფრანგეთს გადაურჩენია, – „ვიცი, მხარდაჭერის კამპანია დაიწყო და თანხის ჩარიცხვა შეიძლება „ბათუმელებისთვის“, მაგრამ დაფიქსირდება ხომ სახელი, ვინც თანხას ურიცხავს ჟურნალისტებს?“
„ჩემი მეზობელია მარტოხელა დედა, ბარაკში ცხოვრობს, ოთხი შვილი ჰყავს, მოხუცი დედა, სოციალური აქვს და იმასაც უხსნიან, გადამოწმებაზე იყვნენ, იქნებ გააშუქოთ და დაეხმაროთ… რომ ნახავს ხალხი, მერე სხვანაირია პრობლემა,“ – მოგვმართავს პენსიონერი, რომელიც ყოველდღიურად მუშაობს სარფის საბაჟოზე.
ავტობუსი სარფის გამშვებ პუნქტს უახლოვდება. ბოლო რიგში ქალს ორივე ხელი აუფარებია სახეზე.
„ეკონომიკური ზრდა კი არა, კატასტროფამდე ვართ მისული,“ – ეს სარფის საბაჟოსთან გვითხრა ემზარ მამულაძემ. ისიც საქართველო-თურქეთის საზღვარზე მუშაობს.
„ჩაის საკრეფად დადის ახლა ბევრი, წელს კარგი ფასებია, მაგრამ სადღა შემიძლია მაგდენი? ადრე „კაჭკაზე“ ვმუშაობდი და მერე ისიც აგვიკრძალეს ნეიტრალში… ახლა თამბაქოზე ვმუშაობ, მაგრამ გვაწვალებენ… კობახიძე რომ იძახის, ყველაფერი კარგად არისო, არანაირად ასე არაა, მობრძანდნენ აგერ და გვნახონ, რა დღეშიც ვართ, როგორ ვწვალობთ.
ფასები უნდა რეალური, ფასები. წამალი დამჭირდა და თურქეთში რომ ვიყიდე მედიკამენტი 7 ლარად, აქ ღირდა 18 ლარი.
ეს მთავრობა როგორ არის იცით? არჩევნები როცა არის, მაშინ ხდებიან პატიოსნები. ივანიშვილმა რომ თქვა, 100 ქარხანა აშენდებაო, სადაა?“
„როცა ჩვენ შევადგინეთ განათლების რეფორმის კონცეფცია, საბოლოო განხილვის დროს, რა თქმა უნდა, იყო ბიძინა ივანიშვილიც ჩართული და მისი რჩევები იყო ძალიან ღირებული“, – ეს სახელისუფლებო პროპაგანდისტული ტელევიზიის ეთერში „ქართული ოცნების“ პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ განაცხადა.
რა რისკები აქვს განათლების რეფორმაში ჩრდილოვანი მმართველის აქტიურ ჩართულობას და როგორი შედეგები შეიძლება მივიღოთ ამ პროცესისგან? – „ბათუმელები“ განათლების ექსპერტს და „თავისუფლების მოედნის“ წარმომადგენელს, სიმონ ჯანაშიას ესაუბრა.
ბატონო სიმონ, როგორ ფიქრობთ, რამდენად სწორია განათლების სისტემაში ამ ტიპის ჩარევები, რასაც ვხედავთ თუნდაც ივანიშვილის მხრიდან, რისი სიმპტომია ეს?
ერთი მხრივ, შეიძლება ითქვას, რომ ნებისმიერი ადამიანის ჩართვა განათლების კონცეფციის განხილვაში იქნებოდა სწორი. მეორე მხრივ, ჩვენ ვხედავთ იმას, რომ კონცეფცია, რომელიც ზემოდან არის მიღებული და გავლენას ახდენს ახალგაზრდებზე, სტუდენტებზე, მიღებულია მათთან კონსულტაციების, პროფესორებთან კონსულტაციების გარეშე.
ვითომ კონსულტაციები ჩაატარეს ღიად და შექმნეს შთაბეჭდილება, რომ უნივერსიტეტების ხელმძღვანელებთან ჰქონდათ შეხვედრები. თუმცა ეს კონცეფციის გასაჯაროების შემდეგ იყო.
მაშინ, როცა გადაწყვეტილება უკვე მიღებული ჰქონდათ?
დიახ. როცა უკვე გამოაცხადეს, რას აპირებდნენ, მერე შეხვდნენ ამ ადამიანებს სამუშაო პროცესში. ეს იმიტაციაა დემოკრატიული პროცესის და არა დემოკრატიული პროცესი. ზოგადად, განათლება უნდა იყოს პარტიული ინტერესების მიღმა, რადგან განათლება არის საზოგადოებრივი სიკეთე და არა პარტიული სიკეთე ან პარტიული ინტერესებიდან შექმნილი.
ის განათლება, რომელიც კონკრეტული პარტიის ინტერესებს ემსახურება, არც ერთ დემოკრატიულ ქვეყანაში არ არსებობს. არსებობს შეთანხმება საზოგადოების სხვადასხვა წევრებს შორის იმასთან დაკავშირებით, თუ რა შეიძლება იყოს განათლების მიზნები, როგორ შეიძლება იყოს რეგულირებული და ასე შემდეგ.
მათ შორის სპეციალისტებს, პოლიტიკურ ჯგუფებს, მშობლებს, სტუდენტებს და სხვადასხვა დაინტერესებულ ჯგუფებს შორის.
ჩვენთან პრობლემაა ის, კობახიძე როგორც აღწერს ამ პროცესს და ამას ისედაც ვხედავდით. ეს გვაჩვენებს იმას, რომ განათლების შესახებ გადაწყვეტილებები მთლიანად პარტიის ინტერესიდან გამომდინარეობს.
ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ პარტიას, ვინც მართავს და ვინც ფლობს რეალურად, ის ადამიანი იღებს გადაწყვეტილებებს და ის არის ჩართული ამ გადაწყვეტილებებში.
ჩვენ ზუსტად ვიცით, რომ კობახიძე პარტიამ კი არ აირჩია, ივანიშვილის გადაწყვეტილებით არის პრემიერ-მინისტრი. ანუ კობახიძე არ არის არჩეული ხალხის მიერ. კობახიძე არის არჩეული ივანიშვილის მიერ. შეიძლება ვიღაცებმა ხმა მისცეს „ქართულ ოცნებას“, მაგრამ საბოლოო ჯამში [„ქართული ოცნების“ პოლიტსაბჭო შეიძლება ფორმალურად იღებდეს რაღაც გადაწყვეტილებებს, მაგალითად, ვინ იქნება პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატი], გადაწყვეტილებებს იღებს ივანიშვილი. თუ ის გადაწყვეტს, რომ ხვალ სხვა იქნება პრემიერ-მინისტრი და არა კობახიძე, იქნება ვთქვათ გეკა გელაძე ან სხვა, ასეც მოხდება.
აქედან გამომდინარე, ჩვენ ისიც ვიცით, რომ პარტიის ინტერესები სინამდვილეში ამ ერთი ადამიანის ინტერესებია. თორემ, ცალკე აღებული, ივანიშვილიც რომ იყოს ჩართული განათლების კონცეფციის განხილვაში, ამაში ტრაგედიას ვერ ვხედავ.
გარდა იმისა, რომ ივანიშვილი მოიაზრება ამ ქვეყანაში ერთპიროვნული გადაწყვეტილებების მიმღებად, მას ასევე აქვს პირადი ინტერესები განათლების სისტემაში. ვგულისხმობ მისი ოჯახის მიერ დაარსებულ ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტს, რომლის რეიტინგის გაზრდას წლებია ცდილობს, თუმცა მაინც ვერ უწევს სხვებს კონკურენციას. რითი არის დაზღვეული, რომ ივანიშვილი არ გამოიყენებს თავის ბერკეტებს სხვა უნივერსიტეტების დასაზიანებლად და თავისი უნივერსიტეტის სასარგებლოდ?
რა თქმა უნდა, ეს ინტერესი ივანიშვილს აქვს, რომ ისეთი გადაწყვეტილებები მიიღოს, რომელიც უკეთეს პირობებში ჩააყენებს ქუთაისის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტს, რომლის დამფინანსებელიც იყო თვითონ. ახლა ის სახელმწიფო უნივერსიტეტია, მაგრამ მაინც არსებობს მისი კერძო ინტერესები მის მიმართ.
ფაქტია, რომ მის გარეშე იქ ვერ გადაწყდება, რაღაც მნიშვნელოვანი საკითხები – სტრატეგიული საკითხების გადაწყვეტის დროს, რა თქმა უნდა, ივანიშვილს აქვს უმთავრესი სიტყვა. სწორედ ეს ჩანდა პროცესის დაწყების დროსაც, რომ ეს ინტერესი იყო ჩადებული, როცა ლაპარაკი იყო მაგალითად იმაზე, რომ თბილისში უნდა შემცირდეს სტუდენტების რაოდენობა და გაიზარდოს ქუთაისში.
თავიდანვე გაჩნდა ეჭვი, რომ ეს ივანიშვილის უნივერსიტეტის წარუმატებლობის გამოსასწორებლად კეთდება – თავიდან თქვეს, რომ 60 ათასი სტუდენტი ეყოლებოდა ამ უნივერსიტეტს, მერე დააკლეს რაოდენობა და ახლა იქამდე მივიდნენ, რომ სულ რაღაც 1500 ადამიანი სწავლობს ამ უნივერსიტეტში.
არ არის ისეთი პოპულარული და წარმატებული, როგორც გვპირდებოდნენ. ვფიქრობ, სტუდენტების ხელოვნურად გადაყვანა, რაც თავიდანვე იდო კონცეფციაში, ჯერჯერობით ვერ მოახერხეს, რადგან, როგორც ჩანს, წინააღმდეგობა შეხვდათ ამ პროცესში უნივერსიტეტებისგან და ეს განუხორციელებელია. ყოველ შემთხვევაში, დიდი ნაბიჯების გადადგმა ამ მიმართულებით ვერ ხერხდება.
გვახსოვს როგორ ჰპირდებოდნენ საზოგადოებას ადრონული თერაპიის ცენტრის გახსნას ამ უნივერსიტეტში, თუმცა 5 წელი გავიდა და არც ამ მიმართულებით ჩანს რაიმე წინსვლა.
როგორც ვიცი, ის მეცნიერები, რომლებიც თავიდან ჰყავდათ ჩართული ამ მიმართულებით, აღარ არიან ამ უნივერსიტეტში.
სხვათა შორის, ჩვენ არაერთხელ დავუსვით კითხვები ამ საკითხზე უნივერსიტეტის რექტორს, თუმცა მან არ ისურვა ინფორმაციის მოწოდება და ღიად საუბარი.
ადრონული თერაპიის კვლევის ლაბორატორიის გახსნას თავიდან მტკვრის სანაპიროზე აპირებდნენ თბილისში, მიწაც კი იყო შესყიდული და მშენებლობა უნდა დაეწყოთ, მაგრამ გააუქმეს და მერე დაიწყეს ქუთაისზე ლაპარაკი. საბოლოო ჯამში ვხედავთ, რომ წარმატებული არ არის ეს პროექტი და თვითონ უნივერსიტეტის პროექტიც არ არის ისეთი წარმატებული, როგორსაც გვპირდებოდნენ.
მით უმეტეს, წარუმატებელი უნივერსიტეტის პროექტის ავტორისგან რა ღირებული რჩევა შეიძლება მოესმინა მაგალითად, კობახიძეს რომ ეს რჩევა ყოფილიყო „ძალიან ღირებული“, როგორც მან თქვა?
არა მგონია, რეალურად რჩევის გამო სჭირდებოდათ ივანიშვილთან შეთანხმება. ეს არის ავტორიტარული სისტემის დამახასიათებელი თვისება, რომ დიქტატორის გარეშე გადაწყვეტილებებს ქვეყნის ფორმალურად პირველი პირებიც კი ვერ იღებენ.
ყოველთვის არსებობს საფრთხე, რომ შენი მიღებული გადაწყვეტილება რაღაცნაირად ეწინააღმდეგება დიქტატორის ინტერესებს და იმისთვის, რომ თავი დაიზღვიო და პასუხისმგებლობაც აირიდო თავიდან, მნიშვნელოვანი რეალური წყაროსგან ლეგიტიმაციის მიღება.
კობახიძის გამოსვლაც სწორედ ასე უნდა აღვიქვათ – მან პასუხისმგებლობა გადააბარა ივანიშვილს. გვითხრა, რომ განათლების შესახებ ეს გადაწყვეტილება მისი იდეა ფიქსი კი არ არის, არამედ ივანიშვილთანაც შეთანხმებულია. შეეცადა, რომ გაეფართოებინა ამ კონცეფციის ლეგიტიმურობის შესახებ წარმოდგენა და ჩვენ ვნახეთ, რომ რაღაც გადაწყვეტილებები, რომელიც იყო მიღებული ამ კონცეფციის ფარგლებში, კობახიძემაც არ იცოდა.
მაგალითად, როცა მეც ვმონაწილეობდი კობახიძესთან დებატებში, აღმოჩნდა, რომ არ იცოდა ის, რომ ქუთაისის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში დაამატეს ფსევდომეცნიერული პროგრამები, მაშინ, როცა ილიაუნის ძალიან მნიშვნელოვანი პროგრამები მასობრივად გაუუქმეს.
არ არის გამორიცხული, რომ ივანიშვილის პროექტის ნაწილი ყოფილიყო ეს და მასთან შეუთანხმებლად ყოფილიყო გაკეთებული. ასეთი დეტალები შეიძლება არც იცოდა კობახიძემ, მაგრამ პრინციპი, რომ ამას ვიღაც სხვა გადაწყვეტს და მერე შენ იქნები პასუხისმგებელი, ეს ჩანს ამ მთავრობაში ყველა ნაბიჯზე.
ეს იყო აშკარა მაშინაც, როცა დიუშენით დაავადებული ბავშვების მკურნალობაზე ჯანდაცვის მინისტრი ალაპარაკეს და კარგად ჩანდა, რომ სარჯველაძე არანაირ გადაწყვეტილებას არ იღებდა რეალურად.
ბოლოს, ბრიფინგზეც ხომ უსიტყვოდ იდგა?
ეს ბოლოს თორემ, მანამდე ბევრი ალაპარაკეს. საბოლოო ჯამში, ყველანაირი მარცხი უნდა მიეწეროს ქვედა რგოლებს და ყველანაირი წარმატება მიეწეროს ივანიშვილს ან კობახიძეს. ასეა აგებული სისტემა. ასეთ ვითარებაში გარდაუვალია ის, რომ არ ჩამოიშალოს სისტემა, რადგან პასუხისმგებლობის აღება სულ უფრო ნაკლებ ადამიანს უნდა. ან უფრო ნაკლებად კომპეტენტური ხალხია მზად, რომ თავის თავზე აიღოს ასეთი მართვის სისტემაში რაიმე პასუხისმგებლობა.
კობახიძეც და სხვებიც ხშირად იმეორებენ, რომ „ლომაიას რეფორმები ღირებულებებისგან იყო დაცლილი“ და რომ ჩვენ ეს ღირებულებები უნდა დავამკვიდროთო, თუმცა რა ღირებულებებზეა ლაპარაკი ჩვენ არ მოგვისმენია. რა ღირებულებები შეიძლება დაამკვიდროს ივანიშვილმა განათლების სისტემაში?
ივანიშვილის ინტერვიუებს თუ მოვუსმენთ, შეგვიძლია ნაწილობრივ გავიგოთ, როგორია მისი წარმოდგენები განათლებაზე – ქუთაისის უნივერსიტეტის დაარსებაზე როცა ლაპარაკობდა და საბჭოთა დროინდელ თავის გამოცდილებაზე. ეს გვაჩვენებს, რომ მისი წარმოდგენა განათლების შესახებ არის ძალიან მომხმარებლური, უტილიტარული.
მაგალითად ის ამბობს, რომ განათლება თავისუფლებას გაძლევს, მაგრამ პროფესია გაძლევს შემოსავალს და კეთილდღეობას. თავისუფლებაზე რომ ლაპარაკობს, პიროვნული განვითარებით მიღებულ თავისუფლებას კი არ გულისხმობს, არამედ თავისუფლებას, როგორც ეკონომიკურ ღირებულებაზე, რომელიც პროფესიის შეძენით მიღებულ შემოსავალს უკავშირდება.
პროფესიონალიზმი არც კეთილდღეობის მიღებას ეწინააღმდეგება და არც საზოგადოებრივი სიკეთის შექმნას. რატომ აპირისპირებს ამას ივანიშვილი?
უბრალოდ, ივანიშვილის საუბარში ასე ჩანს, რომ მხოლოდ ტექნიკურად უყურებს განათლების როლს, მხოლოდ ეკონომიკური და პირადი სარგებლის პერსპექტივიდან აქვს დანახული განათლება და არა რაღაც ჰუმანისტური პერსპექტივიდან, რომ ეს არის ადამიანებისთვის, ზოგადად კაცობრიობისთვის მნიშვნელოვანი სიკეთე.
ასე როცა უყურებს ადამიანი, მერე ასეთივე ღირებულებების დამკვიდრებას ცდილობს, ეს ღირებულებები კი ითარგმნება გადაწყვეტილების მიმღებების რიტორიკაში და შემდეგ გადაწყვეტილებებში. მერე გვეუბნებიან, რომ ჩვენ გვჭირდება მზარეულები და არა ადამიანები, რომლებიც ფილოსოფიაზე აბარებენ.
ამ პრინციპიდან გამომდინარე, ავტორიტარულ სისტემაში სულ უფრო მნიშვნელოვანი ხდება ტექნიკური განათლება და უფრო ნაკლებად მნიშვნელოვანი ჰუმანიტარული და სოციალური.
ასე იყო საბჭოთა კავშირის დროსაც, ცდილობდნენ კოსმოსის ათვისებას, მაგრამ სამაგიეროდ აკრძალული იყო ფსიქოლოგია, ხელს უშლიდნენ ჰუმანიტარულ დარგებს, თუ ისწავლიდი, კონკრეტული იდეოლოგიის ჩარჩოებში უნდა შეგესწავლა, მარქსიზმ-ლენინიზმით უნდა გერეგულირებინა. აქაც იგივე ხდება, კონტროლი მყარდება ისეთ სპეციალობებზე, რომლებიც ავითარებს პოლიტიკურ და სოციალურ მეცნიერებებს, რომელიც იკვლევს ისტორიას, კულტურას.
მაგალითად, ისტორიის პროგრამა გააუქმეს ილიას უნივერსიტეტს, სამაგიეროდ „იმედიდან“ გვეძალება პროპაგანდა და ინტერპრეტაციები აგვისტოს ომზე იმ ადამიანებისგან, რომლებიც თან მუზეუმის დირექტორები არიან, თან პროპაგანდისტები, თან ახალგაზრდების ბანაკებში ლექციებს კითხულობენ.
თავისთავად მახინჯია ასეთი სისტემა, რადგან არადემოკრატიულია, გაუმჭვირვალეა, ჩამოკიდებულია ერთი ადამიანის წარმოდგენებზე, რომელიც ამ წარმოდგენებს არგებს საკუთარი პარტიის ინტერესებს.
როცა პარტიის ინტერესზეა მორგებული განათლების სისტემა, ყველა – სტუდენტი იქნება, სკოლის მოსწავლე, მასწავლებელი, პროფესორი თუ რექტორი, განიხილება, როგორც პარტიის დანამატი ან პარტიის წევრი. ან პარტიას უნდა ემსახუროს ან უნდა წავიდეს ამ სისტემიდან.
საბჭოთა კავშირში რატომ ვერ ვითარდებოდა განათლება დემოკრატიულად? – იმიტომ, რომ კომუნისტური პარტიის დაქვემდებარებაში იყო. იგივე ხდება საქართველოში დღეს. ამის მცდელობაა, რომ „ქართულ ოცნებას“ დაუმორჩილონ მეცნიერება, განათლება, მოქალაქეების ყოფაც, ლიტერატურაც კი.
ქართველი მწერალი დღეს თუ არ არის „ქართული ოცნების“ მომხრე, ის არ მონაწილეობს სახელმწიფოს მიერ ორგანიზებულ ლიტერატურულ პროცესებში.
ბათუმში, იაშვილის კლინიკაში, 13 წლის ლუკა ჩხიკვიშვილის გარდაცვალების ფაქტზე გამოძიება სისხლის სამართლის კოდექსის 116-ე მუხლით მიმდინარეობს, რაც სიცოცხლის გაუფრთხილებლობით მოსპობას გულისხმობს.
ლუკა ჩხიკვიშვილი გუშინ კლინიკაში ხელის მოტეხილობით შეიყვანეს, თუმცა ის ოპერაციამდე გარდაიცვალა. ოჯახის წევრების თქმით, ბავშვის გარდაცვალება ნარკოზის დიდმა დოზამ გამოიწვია. „ან მეტი მისცა [ნარკოზი] ან ჩქარა გაუკეთა“, – ამბობს გარდაცვლილი ბავშვის ოჯახის ერთ-ერთი წევრი „ტვ პირველთან.
შემთხვევა 8 ივნისს, ბათუმში მდებარე იაშვილის სახელობის ბათუმის დედათა და ბავშვთა ცენტრალური ჰოსპიტალში მოხდა. ჰოსპიტალს ამ დრომდე არ გაუკეთებია ოფიციალური კომენტარი.
______________
მთავარ ფოტოზე: გარდაცვლილი ბავშვის სახლი. სქრინი „ტვ პირველის“ კადრიდან.
რაც არ უნდა პომპეზური და „ბრჭყვიალა“ იყოს მასშტაბური სამშენებლო პროექტების დაწყების, კაფსულის ჩადების ცერემონიალები და რაც არ უნდა ხმამაღალი მთავრობის მტკიცება, რომ რეგიონში ინვესტიციების შემოსვლა გრძელდება, ბიუჯეტის შესრულების „არაფინანსური აქტივების კლების“ ნაწილი სხვას აჩვენებს.
„სხვას აჩვენებს“ კი არა, ბოლო ათი წლის შედეგებს თუ გადავხედავთ, კარგად გამოჩნდება, რომ ციფრები სინამდვილეში სრულ კრახს გვაჩვენებს. არაფინანსური აქტივებიდან მიღებული შემოსავალი იგივეა, რაც სახელმწიფო ქონების გაყიდვით მიღებული შემოსავალი.
აჭარის რესპუბლიკური ბიუჯეტის ანგარიშის მიხედვით, 2026 წლის პირველ კვარტალში, მთავრობა 10 მილიონი ლარის ქონების გაყიდვას გეგმავდა. თუმცა, შემოსულობა, ბიუჯეტში, 3 თვეში ამ მიმართულებით 500 000 ლარია.
მთავრობა თავს ჩაშლილი ელექტრონული აუქციონებით იმართლებს. მათი ლოგიკა დაახლოებით ასეთია: ბევრი ვიშრომეთ – ელექტრონული აუქციონებიც გამოვაცხადეთ, მაგრამ არავინ მიიღო მონაწილეობაო.
ვერსად წაიკითხავთ ანალიზს, თუ რატომ ჩაიშალა ეს აუქციონები არაერთხელ – წელს, გასულ წელს, იმის წინა წელს და ასე შემდეგ. იმიტომ ხომ არა, რომ რეგიონის მიმართ ინტერესი გაქრა და რამდენიმე მონოპოლისტის მშენებლის დროში გაწელილი პროექტი ამ რეალობას ვეღარ ცვლის?
აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტრო 2026 წლის ბიუჯეტის პირველი კვარტლის ანგარიშშიც იმავეს წერს, რასაც წინა, კიდევ წინა და იმის წინა ანგარიშებშიც წერდა – რომ გასული წლის ბოლოს ვერ გაყიდული ქონების ფასები განაახლეს და ხელახლა გაიტანეს აუქციონზე, თუმცა საქმეს ამანაც ვერ უშველა.
„გასულ საანგარიშო წელს ჩატარდა აუქციონები, სადაც ვერ მოხერხდა რიგი ქონების პრივატიზება, რომელთა განკარგვის შედეგად საპრივატიზებო ვალდებულებების ნაწილი უნდა შესრულებულიყო 2026 წლის პირველ კვარტალში, რაც უპირობოდ გამოიწვევდა დაგეგმილი შემოსულობების შესრულებას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, განხორციელდა საპრივატიზებო პირობების გადახედვა და ობიექტების საწყისი საპრივატიზებო საფასურის განახლება.
საპრივატიზებო ობიექტების ოპტიმიზაციის მიზნით რიგი ღონისძიებების განხორციელებამ მოიცვა 2026 წლის საანგარიშო კვარტალი. შესაბამისად, მიმდინარე წლის 1 აპრილს გამოცხადდა რიგი აუქციონები განახლებული საწყისი საპრივატიზებო საფასურის მიხედვით.“ – წერს სამინისტრო მიმდინარე წლის ბიუჯეტის პირველი კვარტლის ანგარიშში.
2025 წლის ბიუჯეტის შესრულების ანგარიშის მიხედვით, რესპუბლიკური ბიუჯეტის 2025 წლის არაფინანსური აქტივების კლების [გაყიდვა] გეგმა 180 მილიონ 220 00 ლარით იყო განსაზღვრული, ხოლო შესრულებამ 6 მილიონ 955 400 ლარი შეადგინა.
წინა წლების გამოცდილებით, ასეთი შედეგი მოსალოდნელიც იყო. აჭარის მთავრობამ არაფინანსური აქტივების ნაწილში გაწერილი გეგმა ვერც 2024 წელს შეასრულა, ვერც 2023 და 2022 წელს შეასრულა. მიუხედავად ასეთი შედეგებისა, საპროგნოზო მაჩვენებელში ციფრებს მაინც ზრდიდნენ.
ეს იმას ნიშნავს, რომ საქმე გვაქვს არამხოლოდ შესრულების, არამედ დაგეგმვის პრობლემასთანაც. როგორც ჩანს, მთავრობას მაღალი პროგნოზები ბიუჯეტის ხელოვნურად გაზრდისა და ციფრებით მანიპულირებისთვის სჭირდება. გაზრდილ ბიუჯეტზე მთავრობა გასულ წელსაც აპელირებდა.
მკაცრი რეკომენდაციის მიუხედავად, აჭარის მთავრობა ბიუჯეტში ციფრებს ხელოვნურად რომ ზრდის, ამაზე სახელმწიფო აუდიტიც აღნიშნავდა.
აუდიტი 2024 წლის ბოლოს, 2025 წლის ბიუჯეტის დაგეგმვის დროსაც წერდა, რომ აჭარის მთავრობა გარკვეულ შემთხვევებში პროგრამებსა და ქვეპროგრამებს ჭარბი ფულადი რესურსით გეგმავს. რაც წლის განმავლობაში ბიუჯეტში ნაშთის დაგროვებას უწყობს ხელს და ამის ერთ-ერთი მიზეზი ათვისების დაბალი მაჩვენებელიც არის.
According to the final results of the latest parliamentary election, three political forces will be represented in Armenia’s new National Assembly (Parliament):
Civil Contract Party
Strong Armenia Alliance
Armenia Alliance
The distribution of seats will be as follows:
Civil Contract Party – 64 seats
64 – 29 seats
Armenia Alliance – 12 seats
At the last moment, the Prosperous Armenia Party appeared to have crossed the 4% electoral threshold, but the final results changed the picture and left the party without parliamentary representation.
Armenia’s Central Electoral Commission has completed counting ballots in the regular parliamentary election. Results from all 2,005 polling stations have been counted.
The votes were distributed as follows:
In first place was the Civil Contract Party, receiving 727,160 votes (49.81%)
In second place was the Strong Armenia Alliance with 340,062 votes (23.29%)
Third place went to the Armenia Alliance, which received 145,097 votes (9.94%)
In fourth place was the Prosperous Armenia Party with 58,368 votes (4.00%)
The United Homeland Party, which came fifth, received 33,618 votes (2.30%)
According to official data, 58.97% of eligible voters took part in the election.
Armenian voters were largely choosing between the ruling party led by Nikol Pashinyan and political forces broadly described as pro-Russian.
A total of 18 political entities were registered to participate in the election: 16 parties and 2 alliances. Among them were Prime Minister Nikol Pashinyan’s Civil Contract Party, Robert Kocharyan’s Armenia Alliance, and the Strong Armenia Alliance, led by Narek Karapetyan, described as a pro-Russian oligarch and indirectly supported by Moscow.
Because of the ruling party’s and Nikol Pashinyan’s pro-Western orientation, the opposition warned that Armenia risked a complete breakdown in relations with Russia and a deep economic crisis.
Due to his openly pro-Western political course, Pashinyan also faced direct and indirect messages from Moscow, including references to “the Ukrainian scenario.”
In addition, ahead of the election, several international investigative reports were published alleging that Moscow had attempted to influence Armenia’s election through various channels and networks.
-„აბა, მოიფიქრე ვისი ხმა გინდა ისმოდეს შენს პირველ სტატიაში?“ – მკითხა ნანამ.
მოვიფიქრე. სოფელში მცხოვრები ახალგაზრდების.
13 წლის ვიყავი. ნანა კვაჭაძე, „ბათუმელების“ ნიუსრუმის რედაქტორი, მაშინ ჩემი მასწავლებელი იყო „ბათუმელების“ მედიასკოლაში. სანამ სტატიის დაწერას დამავალებდა, ამიხსნა, რომ ჟურნალისტის ფუნქცია საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვანი ინფორმაციის მიწოდების გარდა, იმ მოქალაქეების ხმის გაჟღერებაა, ვისაც რაიმე პრობლემა აქვს, ვისაც დახმარება სჭირდება, ვისი სათქმელიც არ ესმით გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს, ან ესმით, მაგრამ არ ანაღვლებთ.
მე საკმაოდ პატარა და გამოუცდელი ვიყავი იმისთვის, რომ ვინმეს ხმა ვყოფილიყავი გარდა საკუთარი თავისა – თურქეთის საზღვრისპირა სოფელში მცხოვრები გოგოსი, რომლის ცნობისმოყვარეობას მისი სოფლის საზღვრები ვერ იტევდა. ასე დავწერე ჩემი პირველი სტატია რეგიონებში, განსაკუთრებით მაღალმთიან სოფელში მცხოვრებ ახალგაზრდებზე, რომლებიც შესაბამისი ინფრასტრუქტურის, ინტერნეტზე შეზღუდული წვდომის, არაფორმალური განათლების სივრცეების არარსებობის, სიღარიბის და სხვა მრავალი გამოწვევის გამო, ვერ იღებდნენ მრავალმხრივ განათლებას, ვერ ერთვებოდნენ სპორტულ და კულტურულ ღონისძიებებში იმდენად, რამდენადაც მათ სურდათ და სჭირდებოდათ.
ეს სტატია „ბათუმელებში“ გამოქვეყნდა, რომელიც მაშინ ჯერ კიდევ ბეჭდური სახით გამოიცემოდა. გაზეთის ერთი გვერდი მედიასკოლის მოსწავლეების ნაშრომებს ეთმობოდა. მედიასკოლა იყო სასწავლო კურსი სკოლის მოსწავლეებისთვის – ერთ-ერთი იმ უამრავ საგანმანათლებლო და სოციალურ პროექტს შორის, რომელიც „ბათუმელებს“ განუხორციელებია აჭარის რეგიონში.
ეს იყო ჩემი ნახევარი ცხოვრების წინ. მას შემდეგ 2-ჯერ გავიზარდე და ახლა დაახლოებით იმდენი წლის ვარ, რამდენი წლისაც იყო მზია ამაღლობელი, როცა დააარსა „ბათუმელები“ – დამოუკიდებელი მედია, რომელიც დასვამდა კრიტიკულ კითხვებს, მოიძიებდა პასუხებს, მიაწვდიდა საზოგადოებას ინფორმაციას და რაც მთავარია, იქნებოდა იმ მოქალაქის ხმა, ვისიც არ ესმით „ძლიერთა ამა ქვეყნისა“.
ახლა ნეტგაზეთში ვმუშაობ, მზიას დაფუძნებულ კიდევ ერთ მედიაში და ვცდილობ დავსვა კითხვები, მოვიძიო პასუხები, მივაწოდო ინფორმაცია საზოგადოებას და ვიყო მოქალაქეების ხმა.
მაგალითად, ბოლოს დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიის მქონე დედის ხმა ვიყავი, რომელიც მთავრობის ადმინისტრაციასთან ათენებდა და აღამებდა, რომ შვილისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელი წამალი მოიპოვებინა;
იქამდე ერთი პატარა, თბილისური ეზოს მაცხოვრებლების, რომელსაც ეკონომიკის სამინისტრო იძულებით ასახლებს სახლებიდან;
უფრო ადრე ტყიბულში, მეწყერს ძლივს გადარჩენილი ოჯახების, რომლებმაც არ იციან სად გააგრძელებენ ცხოვრებას, რადგან სტიქიამ მათი სახლები დაანგრია;
კიდევ უფრო ადრე, ონკოპაციენტი ქალის, რომელმაც საჭირო მკურნალობა სამშობლოში ვერ მიიღო და ევროპაში ცდილობდა თავშესაფრის მიღებას;
მიუსაფარი ძაღლების და მათზე მზრუნველი ადამიანების, რომლებიც ოთხფეხა მეგობრების დაცვას ცდილობდნენ სურსათის სააგენტოსგან;
ქალების, რომლებიც დაკავების შემდეგ პოლიციელებმა იძულებით გააშიშვლეს და ახალგაზრდების, რომლებიც სასტიკად სცემეს;
სტუდენტების, რომლებსაც უნივერსიტეტს უხურავენ და პროფესორების, რომლებსაც სასწავლო პროგრამებს უუქმებენ;
შვილმკვდარი დედის, რომელიც სამართალს ეძებს, მაგრამ ვერ პოულობს;
ბავშვის, რომელსაც მშობლების ქუჩაში მოწყალების თხოვნას აიძულებდნენ;
მშობლების, რომლებიც შვილებისთვის განათლების ხელმისაწვდომობას ითხოვდნენ;
სტუდენტის, რომელიც ტროტუარზე დგომის გამო დააკავეს და სტუდენტის, რომელსაც დაკავება ერჩივნა, მაგრამ 5000-ლარიანი ჯარიმა შეუფარდეს;
სამსახურიდან უსამართლოდ გათავისუფლებული ყოფილი საჯარო მოხელის და მისი კოლეგის, რომელმაც თავად დატოვა თანამდებობა, რათა უსამართლობა გაეპროტესტებინა;
ჭიათურელი მაღაროელების და დევნილების, რომლებსაც მეორედ ასახლებენ საცხოვრებლიდან – ამჯერად, აღსრულების ბიუროს თანამშრომლები;
დეზერტირების ბაზართან, ავარიულ კორპუსში მცხოვრები ოჯახის, ამ ავარიული შენობის ფასადის ჩამონგრევის შედეგად დაღუპული კაცის და ამ ბაზრის წინ მოვაჭრე ქალის, რომელსაც მერიის ზედამხედველობის სამსახურმა ხილ-ბოსტნის დახლი დაუნგრია – „ქალაქის იერსახეს ამახინჯებსო“;
ძალადობის მსხვერპლი ქალის და ვინ მოსთვლის, ვისი აღარ…
– „აბა, მოიფიქრე რა უნდა უთხრა ჩვენს აუდიტორიას, რატომ უნდა დაგვიჭიროს მხარი?“ – მეკითხება ნანა, აწ უკვე ჩემი კოლეგა და თანამშრომელი.
– მოვიფიქრე, ნანა, მოვიფიქრე, იმიტომ, რომ მათი ხმა ვიყო. შენ თვითონ არ მასწავლე?!
სანამ ჟურნალისტობას გადავწყვეტდი, იურისტობა მინდოდა, რათა უფლებადამცველი გამოვსულიყავი. მერე მივხვდი, რომ ყველა იურისტი უფლებადამცველი არ არის. პირიქით, ზოგიერთი უფლებადამრღვევია, უფლებადამცველობას კი იურისტობა სულაც არ სჭირდება. ჩემი აბიტურიენტობის დილემა ჟურნალისტიკის სასარგებლოდ გადაწყდა, რამდენიმე კვირის წინ კი მე და ჩემს თანამშრომლებს წლის უფლებადამცველის ჯილდო გადმოგვცეს. მავანი იტყვის, რომ უფლებადამცველობა ჟურნალისტიკის სტანდარტებში არ ჯდება. იმ სტანდარტებში, ვიღაცებმა საკუთარ ინტერესებზე რომ მოირგეს და BBC-ის სტანდარტად გაასაღეს (თუმცა, როცა მათ ინტერესს დაუპირისპირდა, ზემოთ ხსენებული BBC-საც დაუწუნეს სტანდარტი). მე ვფიქრობ, რომ ამ ქვეყანაში ჟურნალისტი მოქალაქეების უფლებებს თუ არ იცავს, თუნდაც ირიბად, მთლად კარგი ჟურნალისტიც ვერ ყოფილა. მე მჯერა, რომ როგორც ჟურნალისტი, უფლებადამცველიც ვარ.
„ამ რედაქციის საქმიანობა ყოველთვის იყო ბრძოლა“ – თქვა ნესტან ცეცხლაძემ, როცა მისი რედაქტორობით „ნეტგაზეთმა“ წლის უფლებადამცველის ჯილდო მიიღო.
მზიას სიტყვები გამახსენდა – იბრძოლეთ, სანამ გვიან არ არისო, ციხიდან რომ შემოგვითვალა.
მე არ ვფიქრობ, რომ გვიანია: სანამ მე და ჩემი თანამშრომლები პროფესიულ საქმიანობას ვაგრძელებთ, სანამ „ბათუმელები“ და ნეტგაზეთი არსებობს, გვიან არ იქნება.
ჩვენი არსებობა კი ნამდვილად არის ბრძოლა. ბრძოლაა მედიაში მუშაობა იმ ქვეყანაში, სადაც ჟურნალისტობა თავისუფლებისა და ჯანმრთელობის ყოველდღიური რისკია, სადაც გამოხატვის თავისუფლება რეპრესიული მექანიზმების პირდაპირი სამიზნეა. ამ ბრძოლაში იმ ადამიანების მხარდაჭერა გვჭირდება, ვისი ხმაც ვყოფილვართ აქამდე, ან ვისიც შეიძლება ვიყოთ მომავალშიც.
დამოუკიდებელი მედიის გარეშე დამოუკიდებელი ქვეყანა არ არსებობს. ამიტომ, არაფერია იმაზე მეტად სიმბოლური, ვიდრე „ბათუმელების“ დაფუძნება 26 მაისს, საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს.
მჯერა, რომ ჩვენი მუშაობით ქვეყნის დამოუკიდებლობის შენარჩუნებისთვისაც ვზრუნავთ.
30 წლის რამაზ ნინიძეს მკურნალობის გასაგრძელებლად სასწრაფოდ სჭირდება 15 000 დოლარი, ის შეიძლება გადაურჩეს ფეხის ამპუტაციას თუ ამ თანხის მოგროვებას ახლობლები შეძლებენ.
რამაზის დის, მადონა ნინიძის ინფორმაციით, რომელიც მასთან ერთად სტამბოლის ერთ-ერთ კლინიკაში იმყოფება, ექიმები ამბობენ, რომ ინფექციის გავრცელების რისკია, თუ სპეციალურ მკურნალობას არ დაიწყებენ, ამისთვის კი 15 000 დოლარი 15 ივნისამდე უნდა შეაგროვონ.
რამაზს ორი მცირეწლოვანი შშმ შვილი ჰყავს, ის სტამბოლის ერთ-ერთ კლინიკაში მძიმე მდგომარეობაში გადაიყვანეს.
რამაზ ნინიძემ მიმდინარე წლის იანვარში, მაშინ მიიღო მძიმე დაზიანება, როდესაც საცხოვრებელი კორპუსის მეოთხე სართულიდან, სადაც ბინას ოჯახით ქირაობდა, გადავარდა.
ახალგაზრდა კაცს ბათუმის ერთ-ერთ კლინიკაში ჩაუტარდა ოპერაცია, რის შედეგადაც პარალიზებული დარჩა.
„ოპერაციის შემდეგ, წელს ქვემოთ ვერაფერს ვერ გრძნობს. დაჟეჟილი ადგილები იქცა ნაწოლებად. პაციენტი იყო ბინაზე, რადგან ამ ნაწოლებით კლინიკებში მკურნალობა არ ხდებოდა. ბინაზე ყოფნის გამო პაციენტის მდგომარეობა გართულდა და დამძიმდა. ჭრილობების შეხვევის დროს, როცა ვამუშავებდით, ჭრილობიდან სისხლი სდიოდა,“ – ამბობს რამაზ ნინიძის და მადონა ნინიძე.
მადონა ნინიძის თქმით, საქართველოში ვერცერთ კლინიკაში რომ ვერ იპოვეს შესაბამისი სერვისი, რაც რამაზს სჭირდებოდა, თურქეთში დაიწყეს ძიება. კლინიკების უმეტესობა წინასწარ ითხოვდა თანხას.
„კეთილი ადამიანების დახმარებით ვიპოვეთ კლინიკა, რომელსაც გავუგზავნეთ რამაზის ფორმა 100, მისი მდგომარეობის ამსახველი ვიდეოები და დათანხმდა მიეღო პაციენტი.
რამაზს აქვს მძიმე მდგომარეობა, დაწყებულია სეფსისი, შესაძლოა დასჭირდეს ფეხების ამპუტაცია. საქართველოდან თურქეთში რომ ჩამოგვეყვანა რეანიმობილის ფული არ გვქონდა, ამიტომ მინივენი დავიქირავეთ ჩვენი სახსრებით და ისე ჩამოვიყვანეთ. უკანასკნელი თანხები დავხარჯეთ, რომ როგორმე ჩამოგვეყვანა და ჩემი ძმა გადაგვერჩინა. ახლა მხოლოდ ხალხის იმედი გვაქვს, ნებისმიერი თანხა დაეხმარება ჩემს ძმას,“ – ამბობს მადონა ნინიძე..
რამაზ ნინიძის დახმარების მსურველებმა შეგიძლიათ თანხა ჩარიცხოთ მისი მეუღლის, ნანა უზუნაძის ანგარიშის ნომერზე.
სოციალური სამართლიანობის ცენტრი აზერბაიჯანში აფგან სადიგოვის დაპატიმრებას ეხმიანება.
საქართველოდან აზერბაიჯანში დეპორტირებული ჟურნალისტის, აფგან სადიგოვის დაპატიმრების შესახებ გუშინ, 8 ივნისს გახდა ცნობილი.
სოციალური სამართლიანობის ცენტრის განცხადებით, აფგან სადიგოვის წინააღმდეგ მიმდინარე მოვლენები საქართველოსა და აზერბაიჯანის მხრიდან ტრანსნაციონალური რეპრესიისა და კოორდინირებული პოლიტიკური დევნის უმძიმეს მაგალითს წარმოადგენს.
„მნიშვნელოვანია, რომ აფგან სადიგოვი დააკავეს იმავე სისხლის სამართლის საქმეზე, რომელიც თავის დროზე საქართველოდან აზერბაიჯანში მისი ექსტრადიციის საფუძველი გახდა და რომელზეც წარმოება 2026 წლის 1 აპრილს შეწყდა.
აფგან სადიგოვის დაკავების შესახებ ინფორმაციას უმოკლეს ვადაში მივაწვდით ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოს.
ეს საქმე სახიფათო პრეცედენტს ქმნის რეგიონში მყოფი დევნილი ჟურნალისტებისა და უფლებადამცველებისთვის და მნიშვნელოვნად აზიანებს საერთაშორისო ადამიანის უფლებათა დაცვის სისტემის ეფექტიანობასა და სანდოობას.
სოციალური სამართლიანობის ცენტრი კიდევ ერთხელ გამოთქვამს შეშფოთებას აფგან სადიგოვის უფლებების დარღვევის გამო აზერბაიჯანში და მოუწოდებს ქვეყნის ხელისუფლებას, დაუყოვნებლივ გაათავისუფლოს იგი და არ დაუშვას მის მიმართ წამება ან/და არაადამიანური მოპყრობა.
ჩვენ ვაგრძელებთ აფგან სადიგოვის ინტერესების დაცვას ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში და გამოვიყენებთ სხვა უფლებადაცვით მექანიზმებს მისი უფლებების დასაცავად“ – აცხადებს სოციალური სამართლიანობის ცენტრი.
_____________
ფოტოზე: აფგან სადიგოვი ბათუმში, მზია ამაღლობელის სასამართლო პროცესზე.
On June 17, the European Parliament will discuss the annual report on Georgia as a candidate country. Rapporteur on Georgia Rasa Juknevičienė expects the European Parliament to adopt the report with a large majority, as the main political groups in Europe are united in their assessment of Georgian Dream.
In an interview with Netgazeti, Juknevičienė also responded to Georgian Dream’s statements that the European Parliament’s decisions have no power at all:
You know, when people don’t believe in democracy, they don’t understand what Parliament as such means. The European Parliament is the capital, or the main center of European democracy. Here you can find all kinds of opinions. Here we are debating, sometimes having hot debates, sometimes very light debates, but we are also able to find solutions and compromises.
You can feel the all-European democratic environment here regarding Georgia as well. When I started here as a member of the European Parliament, we had many meetings with Georgian Dream members of Parliament and also officials in 2019 and a little bit later. Together with my colleagues from different groups, we immediately realized that they were manipulating our opinions. They were doing one thing at home, and here they came with different opinions.
So this was noticed. When the 2024 election happened, I was nominated as the standing rapporteur on Georgia. Before those elections, I was full of hope that I would be very helpful to the Georgian people and Georgian statehood in achieving the goals of a candidate country. This hope was gone after the election. Unfortunately, Georgia is now not able to use the very important momentum.
Before the large-scale war in 2022, nobody talked about enlargement to Eastern Partnership countries. There was no political will to do this, and now, because of Ukrainians, because of their heroic fight for the European way of life, this window was opened for Moldova, for Georgia, and also for the Western Balkans.
So here is the biggest crime, I would say, of the Georgian Dream, of this de facto government: they are not using this opportunity, but are moving in the opposite direction, further away from European Union membership.
Their claims are not right. The European Parliament is doing a lot. We have meetings with the European Commission; also, we are politicians representing member states, elected in member states, so we have opportunities to convince many other politicians in one way or another.
And the report will be very critical – the most critical among all candidate countries. Even the report on Serbia is not as critical as the one on Georgia, and it’s not only because of my opinion. This is also disinformation going around from Georgian Dream about me being the most powerful person here, working against Georgia. No, I am not against Georgia; I am a friend of Georgia. Other rapporteurs from different political groups, shadow rapporteurs from all five main political groups in the European Parliament, are sometimes even more critical than I am about what is going on in Georgia.
This time, there were no debates in the Foreign Affairs Committee. People spoke, and they were on the same page regarding the situation, except for one pro-Russian political group, which is mainly composed of members of the German Alternative for Germany party. But those are very well-known pro-Russian politicians, so it is not a surprise that they have a different opinion.
Georgian Dream often says they have no business in an EU represented by people like you or countries like Denmark. They claim there is a ‘second Europe’ based on different values where they would prefer to belong. They are betting on Eurosceptic political actors — how likely is this ‘bet’ to pay off?
On the contrary. The biggest friend of Bidzina Ivanishvili and Georgian Dream was Viktor Orbán, and he lost the election heavily. It’s really a very important breakthrough in the European Union.
Yes, some other countries will face elections next year. We don’t know the outcome, but the “Orbánization” of the European Union didn’t happen. And yes, there will be ups and downs, as everywhere in democracies, but the mainstream political parties are very much pro-European now, and they share the same understanding of Georgia as it is written in the report.
And I hope that there will be a huge majority of votes in the next plenary in Strasbourg, because there was a huge majority of votes in the AFET Committee.
Now that the Orbán factor is removed, are sanctions regarding Georgian Dream more likely to happen?
We will see. Of course, we have this hope. At least, we are trying to push for it, and it’s mentioned in our report. It will be a recommendation for the European Commission and the European Council to do this.
Are there any other countries opposing sanctions?
Yes, there are some countries, and I think Georgian Dream is trying to work with them, saying that, look, Georgia is such an important country for the European Union and for Europe. We are in a very serious geopolitical situation, especially now when Russia is in a situation where it is under sanctions… There is an energy policy and everything else. They are using this card, but Georgia is not the only important country anymore, because I think Armenia is now becoming the leader in the region in terms of democracy. They are already taking the European Union flag from Georgia, unfortunately for Georgians.
But nevertheless, for all Georgian people, it is also very important to support Armenians today, because it is their hope as well not to lose the European approach in the region at all. So Armenians are now working on behalf of Georgia as well to make this region important.
So, if democratic backsliding doesn’t stop in Georgia, is there a chance that the European Union can continue business as usual because of this connectivity and strategic role?
I don’t think so with this Commission and this European Parliament. Yes, there are factors that Georgian Dream is trying to use, but it depends more not on us, but on the Georgian people. If the Georgian people give up, no one in the European Union will do their job instead of the Georgians. You have to understand this. What happened in Hungary? – After 16 years of being in power, Orbán lost. Now you have the third term of Bidzina Ivanishvili, so it means that a very long-lasting regime is in Georgia.
But what happened in Hungary is that opposition politicians and all of civil society striving for democracy were united, and they gave a very clear alternative to the Hungarian people. So my wish and my hope is that the Georgian people will also be able to organize themselves in such a way as the Hungarians did.
Is the Georgian opposition doing enough for this kind of unity?
I think they are. They are trying, and they have to find a common solution on leadership, to show a very clear alternative to the people, because an election will come sooner or later.
Of course, it’s difficult when all those media outlets are captured and are under the control of Georgian Dream. I understand how difficult it is. People are imprisoned, they are attacked, and journalists are imprisoned. Now, in Georgia, you have more political prisoners per capita than in Russia. This is really a very brutal regime in Georgia today. But nevertheless, without the Georgian people’s understanding and their strategic approach towards the future… we will help, of course. But we are not the most important players in this game.
You have mentioned Georgian media. TV Imedi was banned from the European Parliament. Should we expect the same decision regarding Rustavi 2 and POSTV?
I hope so. We have approached this issue several times. So, Imedi made a very brutal mistake by attacking me and maybe others here as well. They were not acting according to the rules we have here. But other outlets are also operating here like Russian brutal propaganda. My opinion is that we have to ban them from the European Parliament and other institutions.
On June 17, the Parliament will hear from Andrzej Poczobut, who was recently released by the Belarusian government. You mentioned that another 2025 Sakharov Prize laureate, Mzia Amaglobeli, remains jailed by Georgian Dream with no meaningful international access to see her. The fact that even Lukashenko’s regime is now releasing or exchanging political prisoners — what does Georgian Dream’s stance indicate? Does it suggest they are on a more authoritarian path, or perhaps a lack of Western involvement in Georgia?
Maybe both. I don’t think that in Georgia the situation is more brutal than in Belarus. In Belarus, it is really a very brutal and long-lasting regime. But it’s very similar. Dictators everywhere are very similar. They do the same things: imprisoning opponents and critics, and closing free media. Usually, they start with the national TV broadcaster. It’s not necessarily only in non-EU countries.
In Lithuania, the government, not exactly new now, also wanted to do the same with the national broadcaster that was done in Georgia many years ago, or in Hungary. But people went to the streets immediately, at the very beginning of the process. In Belarus and Georgia, people were silent at the very beginning when the first signs appeared of a possible dictatorship or authoritarianism. This is a very important lesson learned for us from Georgia and Belarus.
Regarding Mzia Amaglobeli, I think that it would be very important for both of them to stay in contact. Despite the fact that she is in prison, her case should reach Andrzej Poczobut. I very much expect that Andrzej Poczobut will be able to raise the issue of Mzia Amaglobeli.
პროკურატურის ცნობით, გორის სასამართლომ სრულად გაიზიარა პროკურატურის მტკიცებულებები და განსაკუთრებული სისასტიკით ყოფილი მეუღლის მკვლელობის ფაქტზე ბრალდებული დამნაშავედ ცნო.
სასამართლო პროცესზე გამოკვლეული მტკიცებულებებით დადასტურდა, რომ 2025 წლის 25 სექტემბერს, კასპში, ბრალდებულმა ყოფილ მეუღლეს ჭრილობები და დაზიანება მიაყენა. ქალი 2 ოქტომბერს, საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
ბრალდებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 11 პრიმა-109-ე მუხლის „თ“, „კ“ და „მ“ ქვეპუნქტებით (განზრახ მკვლელობა დამამძიმებელ გარემოებებში, ჩადენილი ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის გამო, ოჯახის წევრის მიმართ, განსაკუთრებული სისასტიკით) წარედგინა.
გორის რაიონულმა სასამართლომ ბრალდებული დამნაშავედ ცნო წარდგენილ ბრალდებაში და სასჯელის სახედ და ზომად უვადო თავისუფლების აღკვეთა განუსაზღვრა
“There is no more time for grey zones,” says David McAllister, Chair of the European Parliament’s Committee on Foreign Affairs.
He answered Netgazeti’s questions about the enlargement process and relations between Georgia and the European Union.
In June, the European Parliament will debate a critical report on Georgia, which AFET has adopted. Representatives of the Georgian Dream government often claim that European Parliament reports and resolutions are not worth the paper they are written on. What would be your response to them — what actual weight and influence does this report carry?
The report reflects the position of the Foreign Affairs Committee and the increasingly critical view within the European Parliament towards the Georgian government. The assessment is very clear. Georgia is described as a candidate country “in name only” and the government’s policies raise serious concerns. The report contributes to debates on sanctions, visa policy, financial assistance and the future of the accession process. At the same time, it clearly distinguishes between the actions of the authorities and the views of large parts of Georgian society, which continue to support European integration.
The report indicates that Georgian Dream has not only suspended but effectively reversed Georgia’s course of European integration. Is a return to the EU integration path still seen as a possible scenario for this government?
Relations between the EU and the Georgian authorities are at a low point. The report concludes that “Georgian Dream” has moved the country away from its European integration path. That does not mean Georgia cannot join the EU. Large parts of its society support EU integration, and Article 78 of the Georgian constitution commits the country to that goal. But progress requires a clear political shift by the government. The current level of repression, anti-EU rhetoric and pressure on civil society is incompatible with EU accession standards.
If democratic backsliding does not stop, is it possible that the EU might still choose „business as usual“ with Georgia, given the country’s strategic importance for connectivity? The EU already maintains partnership relations with other authoritarian countries in the region, such as Azerbaijan. It also might be exactly what Georgian Dream wants: connectivity, but not enlargement. How do you view this possibility?
Georgia matters strategically, particularly for connectivity, trade routes and stability in the Black Sea region. An EU candidate status comes with political conditions. The EU cannot treat a candidate country purely as a transactional partner. Progress towards membership depends on democracy, rule of law and political freedoms. Relations with the Georgian authorities are deteriorating because the government continues to move in the opposite direction.
The Georgian pro-government TV channel Imedi has been banned from operating within the European Parliament for one year. How common is this practice of imposing such restrictions in the European Parliament? Furthermore, should we expect similar decisions regarding Rustavi 2 and POSTV?
Restrictions of this kind are unusual in the European Parliament and are taken only in exceptional circumstances. The European Parliament expects accredited media representatives to respect institutional rules and basic professional standards.
The EU has declared enlargement a geopolitical necessity. Simultaneously, discussions have intensified regarding various initiatives, whether it be reforming the unanimity rule or introducing associate membership for Ukraine. There has also been mention of a new type of Accession Treaty to be signed with Montenegro, which could serve as a model for other candidate countries. I understand these issues are still under deliberation, but in your view, when and in what configuration will the next EU enlargement take place, and where will Georgia stand at that time?
There is no more time for grey zones. Russia’s war of aggression against Ukraine has changed how the European Union approaches enlargement. At the same time, enlargement remains firmly merit-based. Countries move forward only if they deliver reforms and align with EU policies. There can be no shortcuts on these principles. The accession process itself is likely to become more gradual and flexible in certain areas. Discussions are ongoing about phased integration, earlier access to parts of the single market and closer sectoral cooperation before full membership. Georgia once belonged to the frontrunners of the Eastern Partnership. If, how and when Georgia will move closer to the EU again depends on political developments inside the country.
ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია აგრძელებს წყლის ჭავლში ქიმიური ნივთიერებების შერევასთან დაკავშირებული საქმის წარმოებას. დღეს, 9 ივნისს, საიაში ბრიფინგზე ორგანიზაციის ხელმძღვანელმა, თამარ ონიანმა ისაუბრა ამ საკითხზე და განაცხადა, რომ ორგანიზაცია, შესაბამისი განცხადებებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და პროკურატურას მიმართავს.
საიას განცხადებით, შესაბამისი საკანონმდებლო ჩარჩოს არარსებობის პირობებში, ამგვარი პრაქტიკა არსებითად უთანაბრდება ექსპერიმენტული იარაღის გამოყენებას, რამაც შეიძლება სისხლისსამართლებრივად დასჯადი არასათანადო მოპყრობის კვალიფიკაციასაც მიაღწიოს.
საია წერილობით კომუნიკაციასთან ერთად, ღიად მიმართავს შესაბამის სახელმწიფო უწყებებს წყლის ჭავლში ქიმიური ნივთიერებების შერევის კანონიერების საკითხთან დაკავშირებით.
კერძოდ, საიას განცხადებით:
„გენერალურმა პროკურატურამ უნდა ჩაატაროს შესაბამისი საგამოძიებო მოქმედებები. მათ შორის, მაღალი თანამდებობის პირებისა და უშუალო ამსრულებლების გამოკითხვით. ვინაიდან სუს-ის მიერ წარმოებული გამოძიებით უკვე საჯაროდ დადასტურებულია, რომ შსს წყლის ჭავლში (თუნდაც 1 ღამის განმავლობაში) ქიმიურ ნივთიერებას ურევდა.
საიას მიერ დოკუმენტირებულია, რომ წყლის ჭავლში ქიმიური ნივთიერებების შერევა გამოყენებული იყო დამატებით 5 სხვა ეპიზოდში: 2024 წლის 28, 29, 30 ნოემბერს, 1 და 3 დეკემბერს.
შინაგან საქმეთა სამინისტრომ უნდა განმარტოს, რა სამართლებრივ საფუძველზე დაყრდნობით ხდებოდა ეს, ხოლო პროკურატურამ ეს საკითხი გამოძიების ერთ-ერთ მთავარ მიმართულებად უნდა აქციოს.
საია განაგრძობს დაზარალებულთა უფლებების დაცვას და სამართლებრივ ადვოკატირებას როგორც ეროვნულ, ისე საერთაშორისო დონეზე და საზოგადოებას დროდადრო განახლებულ ინფორმაციას მიაწვდის“ – აცხადებს ორგანიზაცია.
რა ხდება?
2025 წლის პირველ დეკემბერს გამოქვეყნებული BBC-ის საგამოძიებო ფილმის მიხედვით, 2024 წელს ანტისამთავრობო მომიტინგეების წინააღმდეგ „ოცნების“ ხელისუფლებამ პირველი მსოფლიო ომის ეპოქის ქიმიური იარაღი გამოიყენა.
ამ ფილმის გამოქვეყნების შემდეგ სუსმა გამოძიება 5 დღეში ჩაატარა და თქვა, რომ შსს-მ 2024 წლის 4-5 დეკემბრის ღამეს, პროევროპული აქციების დარბევისას, გამოიყენა არა „კამიტი“, რაც აკრძალული ქიმიური ნივთიერებაა, არამედ „ქლორობენზილიდინ მალონონიტრილი“, იგივე ცრემლსადენი გაზი.
2024 წელს მშვიდობიანი, პროევროპული აქციების დარბევების და წყლის ჭავლით დაშლის დროს ასეულობით ადამიანი დაშავდა.
უფლებადამცველები და იურისტები განმარტავენ, რომ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას საერთაშორისო სასამართლოში მოუწევს პასუხისგება აკრძალული ქიმიური ნივთიერების აქციაზე გამოყენების გამო.
ბათუმის იაშვილის კლინიკაში 12 წლამდე ბავშვი გარდაიცვალა.
„ბათუმელების“ ინფორმაციით, მოზარდი კლინიკაში ხელის მოტეხილობით მიიყვანეს, თუმცა რა გახდა მისი გარდაცვალების მიზეზი, ამ ეტაპზე არ არის დაზუსტებული.
დეტალების გასარკვევად „ბათუმელები“ დაუკავშირდა ბათუმში მდებარე იაშვილის სახელობის ბათუმის დედათა და ბავშვთა ცენტრალური ჰოსპიტლის პრესსამსახურს, სადაც გვითხრეს, რომ ინფორმაციას იმ შემთხვევაში მოგვაწვდიან, თუკი ოფიციალური კომენტარი გაკეთდება კლინიკის ადმინისტრაციის მხრიდან ამ საკითხზე.
გარდაცვლილი მოზარდი გურიიდან იყო და მისი მოულოდნელი გარდაცვალების ფაქტს სკოლაშიც გვიდასტურებენ, სადაც ის სწავლობდა.
დღეს, 9 ივნისს, ირაკლი კობახიძემ ბიძინა ივანიშვილს ბრიფინგი მიუძღვნა. ირაკლი კობახიძემ 8 წუთი აქო ბიძინა ივანიშვილი „ერთპიროვნული მმართველობის“ ბრალდების გასაბათილებლად.
„ყველას კარგად მოგეხსენებათ, რომ ქვეყნის გარე მტრების და მათი ადგილობრივი აგენტურის აგრესიისა და პოლიტიკური თავდასხმის მთავარი ობიექტი ბატონი ბიძინა ივანიშვილია. მათი მტკიცებით, ქვეყანა არა დემოკრატიული წესებით, არამედ ერთპიროვნულად, ბიძინა ივანიშვილის მიერ იმართება.
გარდა ამისა, ისინი დემოკრატიული წესით არჩეულ ხელისუფლებას „ივანიშვილის რეჟიმად“ მოიხსენიებენ, რითაც ცდილობენ 2012 წლიდან დამკვიდრებული დემოკრატია ავტოკრატიად წარმოაჩინონ. ამგვარი გზავნილები მოვისმინეთ შაბათის და გუშინ გამართულ სატელევიზიო დებატებზეც, რის შემდეგაც გადავწყვიტე, ამ საკითხზე ქართული საზოგადოების წინაშე ჩემი პოზიცია გამომეხატა.
პირველ რიგში, უნდა აღინიშნოს, რომ საქართველოში სახელმწიფოებრიობის, დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების განმტკიცებაში ბიძინა ივანიშვილის როლი სრულიად განსაკუთრებულია.
რამდენჯერმე ვთქვი და ერთხელ კიდევ მინდა აღვნიშნო, რომ ბატონი ბიძინა ივანიშვილი არის პოლიტიკის გროსმაისტერი და მას უყვარს საკუთარი ხალხი და ქვეყანა. მისი პოლიტიკური წონა სწორედ ამ ორ ძირითად ფაქტორს ეფუძნება: გამორჩეულ ინტელექტს და უანგარო პატრიოტიზმს.
სწორედ ამ ორმა თვისებამ შეაძლებინა მას 2012 წელს ის, რაც ყველას შეუძლებელი ეგონა: გროსმეისტერულად ჩამოეშორებინა ძალაუფლებას უცხოური აგენტურა, რომელსაც ქვეყნის გარედან ყოველგვარ ძალადობაზე მწვანე შუქი ჰქონდა ანთებული. იმ დროს, როდესაც არ ჩანდა არავითარი ძალა, რომელიც უცხოური აგენტურის სისხლიან რეჟიმს კუთვნილ ადგილს მიუჩენდა, ბატონმა ბიძინა ივანიშვილმა თეთრი ხელთათმანებით, ყოველგვარი ძალადობისა და შეურაცხყოფის გარეშე, რეჟიმი ძალაუფლებას ჩამოაშორა და ქვეყანაში ადამიანის უფლებებზე დაფუძნებული დემოკრატიული მმართველობა დაამკვიდრა.
2012 წელს, ქართველმა ხალხმა დაინახა ბიძინა ივანიშვილის კომპეტენცია და ქვეყნისთვის თავდადება და გამოუცხადა ნდობა, რომელმაც ქვეყანაში გარდამტეხ ცვლილებებს დაუდო დასაბამი. მას შემდეგ 14 წელიწადზე მეტი გავიდა და ეს ნდობა კიდევ უფრო განმტკიცდა ისევ და ისევ იმით, რომ ამ ურთულეს წლებში სწორედ ბიძინა ივანიშვილის ინტელექტმა და უკომპრომისო პატრიოტიზმმა საქართველოს მრავალი ურთულესი წინააღმდეგობის გადალახვის შესაძლებლობა მისცა.
ბიძინა ივანიშვილის მოღვაწეობის ერთ-ერთი უმთავრესი შედეგი სახელმწიფო ინსტიტუტების განმტკიცებაა. ამ ფონზე, ქვეყნის გარე მტრებისა და მათი ადგილობრივი აგენტურის საუბარი იმაზე, რომ საქართველოში სახელმწიფო ინსტიტუტები არ არსებობს და ქვეყანაში ერთმმართველობაა დამკვიდრებული, სრული სიყალბეა და პირადად ჩემთვის შეურაცხმყოფელია. სწორედ ამიტომ, აუცილებლად მიმაჩნია იმის განმარტება, თუ როგორია დღეს, ერთი მხრივ, სახელმწიფო ინსტიტუტების და მეორე მხრივ, ბიძინა ივანიშვილის როლი ქვეყნის მართვის პროცესში.
პირველ რიგში, უნდა აღინიშნოს, რომ ბატონი ბიძინა ივანიშვილი არის მმართველი პარტიის საპატიო თავმჯდომარე და პოლიტიკური საბჭოს წევრი. სწორედ ამ მოცემულობით წარსდგა მმართველი პარტია 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნებში და ამ მოცემულობით მიიღო მან მყარი ნდობა ქართველი ხალხისგან.
შესაბამისად, ბიძინა ივანიშვილის როლი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში არა მხოლოდ ფორმალიზებულია, არამედ უშუალო დემოკრატიულ ლეგიტიმაციასაც ეფუძნება.
საქართველოს მთავრობა ქვეყნის მართვას ახორციელებს იმ კონსტიტუციური უფლებამოსილებისა და ძალაუფლების შესაბამისად, რომელიც მას საქართველოს კონსტიტუციით აქვს მინიჭებული.
ის ფაქტი, რომ ბიძინა ივანიშვილი სამთავრობო საქმიანობაში ზედმეტად არ ერევა, სხვადასხვა პრემიერ-მინისტრთან დაკავშირებულმა გამოცდილებამაც დაადასტურა. ბიძინა ივანიშვილი სამთავრობო გადაწყვეტილებებზე გავლენას ახდენს იმ ფარგლებში, რა ფარგლებშიც ეს მმართველი პარტიის საპატიო თავმჯდომარის როლს შეესაბამება.
ეს ნიშნავს, რომ ბიძინა ივანიშვილი, არსებითად, არ ერევა სამთავრობო მენეჯმენტში და საკადრო გადაწყვეტილებებში. ამავდროულად, მე, როგორც მთავრობის მეთაური და მმართველ პარტიაში მეორე პირი, ხშირად ვსარგებლობ მისი რჩევით, როდესაც საქმე ქვეყნისთვის საკვანძო მნიშვნელობის საკითხებს ეხება. მისი რჩევები ყოველთვის ფასდაუდებელია და ამ შესაძლებლობაზე უარის თქმა, პირველ რიგში სწორედ ქვეყნის ინტერესებიდან გამომდინარე, არასწორი იქნებოდა.
ბატონ ბიძინა ივანიშვილთან ერთად, პერიოდულად იმართება გუნდის ლიდერების შეკრება, სადაც პოლიტიკის საკვანძო საკითხები განიხილება. ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ბიძინა ივანიშვილი განსხვავებულ აზრს განსაკუთრებულ პატივს სცემს. შესაბამისად, გუნდში ყველა აზრი ღია, სიღრმისეული და საფუძვლიანი მსჯელობის საფუძველზე ყალიბდება. იმასაც ღიად გეტყვით, რომ ამგვარი ღია, სიღრმისეული და საფუძვლიანი მსჯელობისას ყველაზე ხშირად ბიძინა ივანიშვილის აზრი იმარჯვებს, რაც ისევ და ისევ მისი განსაკუთრებული კომპეტენციის დამსახურებაა.
კიდევ ერთი გარემოება, რასაც ხაზი უნდა გაესვას, არის ის, რომ ბატონ ბიძინა ივანიშვილს ხალხის ნდობით საკუთარი პირადი ინტერესებისათვის არასოდეს უსარგებლია. ვერავინ მოიტანს ვერცერთ ფაქტს იმასთან დაკავშირებით, რომ ბიძინა ივანიშვილმა პოლიტიკიდან რაიმე პირადი სარგებელი მიიღო. იმის დამადასტურებელი ფაქტი კი, რომ მან ქვეყნის ინტერესებისათვის საკუთარი პირადი გაიღო, უამრავია.
მისი დამოკიდებულება კორუფციის მიმართ უკომპრომისოა. მინდა შეგახსენოთ, რომ ბოლოს მას პოლიტიკაში დაბრუნების გადაწყვეტილება კორუფციასთან დაკავშირებულმა პრობლემებმა მიაღებინა. 2023 წლის დეკემბერში, პარტიის ყრილობაზე გამოსვლისას, მან გააკეთა მკაფიო მინიშნება კორუფციის პრობლემის შესახებ და სწორედ მისმა პოლიტიკაში დაბრუნებამ გახადა შესაძლებელი, სწრაფად გვემოქმედა კორუფციის წინააღმდეგ, რომელიც მმართველობის ზედა დონეზე დღეს უკვე სრულად არის აღმოფხვრილი.
პოლიტიკაში უამრავია შემთხვევა, როდესაც პოლიტიკოსებს ქვეყნის სიკეთე სახლში მიაქვთ. ბიძინა ივანიშვილი კი ამის სრულიად საპირისპირო მაგალითია, რაც მან როგორც მრავალმილიარდიანი მეცენატური საქმიანობით, ისე პოლიტიკური ქველმოქმედებით მყარად დაამტკიცა. ყველას კარგად მოეხსენება, რომ ქვეყნის ინტერესების პრინციპულად დაცვის გამო, მის მიმართ ამოქმედდა ჯერ დე ფაქტო, ხოლო შემდეგ – დე იურე სანქციები, რომლებიც მის ოჯახსაც დიდ უხერხულობას უქმნის. თუმცა, ვერცერთმა სანქციამ ვერ აიძულა ვერც ის და ვერც მისი ოჯახი, ქვეყნის ინტერესების წინააღმდეგ თუნდაც ერთი ნაბიჯი გადაედგათ. ესეც არის უანგარო პატრიოტიზმის კიდევ ერთი მკაფიო მაგალითი, რომელიც მუდმივად თან სდევს ბიძინა ივანიშვილის სახელმწიფოებრივ მოღვაწეობას.
ბიძინა ივანიშვილს ებრძვიან გარე ძალები და მათი ადგილობრივი აგენტურა, რომლებსაც საქართველოს ხელახლა მისაკუთრების სურვილი ამოძრავებთ. მათ აქვთ დაუოკებელი სურვილი, ქვეყანა დააბრუნონ იმ რეალობაში, რომელიც 2012 წელს სწორედ ბიძინა ივანიშვილმა შეცვალა. ეს იყო უცხოური აგენტურის მმართველობა, რომელმაც საქართველოს დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების ტოტალური ხელყოფა, ბიზნესის რეკეტი, მედიის თავისუფლების გაუქმება, ომი, ნგრევა და ქვეყნის ტერიტორიების 20 პროცენტის ოკუპაცია მოუტანა.
არანაკლებ მძიმეა უცხოური აგენტურის მმართველობის შედეგები ევროპის ქვეყნებშიც, სადაც დემოკრატიის, ადამიანის უფლებების, სიტყვისა და მედიის თავისუფლების დაკნინების, ეროვნული და რელიგიური იდენტობის დასუსტებისა და ეკონომიკური სტაგნაციის მთავარი მიზეზი სწორედ სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის დაკარგვაა. ერთ დროს სამაგალითო ევროპულ ქვეყნებში დღეს უმძიმესი ტენდენციებია, რაც სწორედ იმის შედეგია, რომ მათი ხელისუფლებები არა საკუთარ ხალხებს, არამედ გარე ძალებს ემსახურებიან. ბიძინა ივანიშვილის მიმართ აგრესიის მთავარი მიზეზიც სწორედ ამას უკავშირდება – მან ქართველი ხალხი გაათავისუფლა აგენტოკრატიისგან და მას დაუბრუნა ის, რაც ეკუთვნოდა – დემოკრატია და არჩევნების უფლება.
დასასრულს, კიდევ ერთხელ აღვნიშნავ იმას, რაც არაერთხელ მითქვამს. ის, რომ დღეს საქართველო ინარჩუნებს 14-წლიან უწყვეტ მშვიდობას, ქვეყანა არის დამოუკიდებელი და სუვერენული როგორც არასდროს, ქვეყანას აქვს ძლიერი დემოკრატიული სისტემა და სახელმწიფო ინსტიტუტები, ადამიანზე ზრუნვა სახელმწიფოს მთავარი სახელმძღვანელო პრინციპია და საქართველოს ეკონომიკა სწრაფი ტემპით იზრდება, პირველ რიგში, არის სწორედ ბატონი ბიძინა ივანიშვილის დამსახურება.
შესაბამისად, ქვეყნის მართვა აუცილებლად გაგრძელდება საქართველოს კონსტიტუციის პატივისცემით და იმ პრინციპების საფუძველზე, რომლებიც ქართულ პოლიტიკაში 2012 წელს ბატონმა ბიძინა ივანიშვილმა დაამკვიდრა. ქართულ პოლიტიკაში ამ პრინციპების მტკიცედ დაცვასა და განმტკიცებაში ბიძინა ივანიშვილის როლი იყო, არის და მომავალშიც იქნება განსაკუთრებული და ფასდაუდებელი”, – განაცხადა ირაკლი კობახიძემ.
„ქვეყანაში ერთმმართველობის თუ ერთი კაცის მმართველობის მოდელზე აქამდეც ბევრჯერ გაგიგიათ ალბათ, თუმცა გუშინდელი დებატების გამოხმაურება გადაწყვიტეთ ბრიფინგით. ეს თქვენი სურვილი იყო თუ ბიძინა ივანიშვილთან შეთანხმებული გადაწყვეტილებაა? – ჰკითხა ირაკლი კობახიძეს დღეს, 9 ივნისს, ჟურნალისტმა, საგანგებოდ გამართულ ბრიფინგზე.
კობახიძე ირწმუნება, რომ დღეს გამართული ბრიფინგის იდეა მისი იყო და ამაზე ივანიშვილის მითითება არ ყოფილა, თუმცა მთელი საათის განმავლობაში ირაკლი კობახიძე საუბრობდა ფაქტობრივად მხოლოდ ივანიშვილზე და მის დამსახურებებზე.
„ეს იყო ჩემი გადაწყვეტილება, ეს არ იყო მხოლოდ გუშინდელი დებატების შედეგი, ეს ბრიფინგი დაგეგმილი მქონდა მანამდეც.
ბუნებრივია, დიდი ხანია გვესმის ერთმმართველობაზე, ავტოკრატიაზე, ივანიშვილის რეჟიმზე და ასე შემდეგ. ასეთი ტერმინები გამოიყენება, თუმცა როცა ფაქტებით ვსაუბრობთ ვერაფერს გვიპირისპირებენ. მე გადავწყვიტე სისტემურად, ფაქტებით მეჩვენებინა საზოგადოებისთვის ის, რაც არის რეალობა.
ბატონი ბიძინა ივანიშვილი მოისმენს დღეს ამ ბრიფინგს, რომელიც ჩავატარე. როგორც მთავრობის მეთაურმა, მე ჩავთვალე თავი ვალდებულად საზოგადოების წინაშე, რომ განმემარტა მმართველობის ის მოდელი, რომელიც დღეს მოქმედებს ჩვენს ქვეყანაში და საზოგადოებას განვუმარტე მკაფიოდ ის, რომ საქართველოში პროცესები იმართება კონსტიტუციური წესრიგის შესაბამისად.
ასევე, საზოგადოებას განვუმარტე ბატონი ბიძინა ივანიშვილის როლი, რომელიც არის მმართველი პარტიის საპატიო თავმჯდომარე და პოლიტიკური საბჭოს წევრი, რომლის რჩევებსაც აქვს მთელი გუნდისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა.
მან ამ წლებით აჩვენა გუნდსაც და ქვეყანასაც რომ მის რჩევას აქვს განსაკუთრებული ფასი და მისი პირადი კომპეტენციის შედეგია ის, რაც საქართველოს აქვს დღე“- თქვა კობახიძემ.
