Batumelebi

ისტორიკოსი, ილიას უნივერსიტეტის პროფესორი ბექა კობახიძე ფეისბუქზე განმარტავს, რატომ გახდა „ოცნების“ პროპაგანდისტული მედიის სამიზნე მისი გადაცემა იუთუბზე – „აქტუალური ისტორია“ და ისტორიკოს ნიკა ხოფერიას იუთუბ გადაცემა – „მწარე პოდკასტი“. ორივე გადაცემა საქართველოს ისტორიაზეა. 

„საბჭოთა დროს ისტორიკოსებს არათუ არავინ უშლიდა, არამედ ახალისებდნენ, რომ ეწერათ და ესაუბრათ დიდგორზე, კრწანისზე, მარაბდასა და მუსლიმ დამპყრობლებთან სხვა უთანასწორო, მაგრამ ჰეროიკულ ბრძოლებზე. სამაგიეროდ, აკრძალული იყო 1783 წლის გეორგიევსკის ტრაქტატსა და 1801 წლის ანექსიაზე კითხვების დასმა. სრულიად აკრძალული იყო მე-19-20 საუკუნეების პოლიტიკურ ნაციონალიზმზე წერა. კულტურა, ღვინო და დამწერლობა – კი ბატონო; ფოლკლორული ერი – კი ბატონო, მაგრამ პოლიტიკური ერი – არას დიდებით. 1921 და 1924 წლებზე საუბრისას საერთოდ დასაჭერად გაიხდიდი საქმეს.

ჰოდა, ახლანდელ საქართველოში რა ხდება: 2021 წელს, ოკუპაციის 100 წლისთავზე, მაშინდელმა პრემიერმა რუსული სახელმძღვანელოებიდან გადმოწერილი ნარატივი დადო. ამით შემოიფარგლა ოკუპაციის 100 წლისთავის აღნიშვნა; 2024 წლის აგვისტოში, აჯანყების 100 წლისთავზე, საერთოდ არაფერი არ მოხდა. ვითომ არც ყოფილა; თეა წულუკიანის კომისიამ 2008 წლის ომზე რუსული სააგენტო „ტასის“ სტატიათა ნაკრები შემოგვთავაზა.

ვგმობთ ძირმომპალ დასავლურ იმპერიალიზმს, დაუღლელად. გაზეთ „კომუნისტს“ ახლა ჰუმანური სახელი – „იმედი“ – ქვია, „ზარია ვასტოკას“ – „პოსტივი“, თბილისს – „რუსთავი2“.

სამაგიეროდ, „ფუტბოლი“? კი ბატონო!

კალათბურთი? კი ბატონო!

„ბოი ბეზ პრავილ“? კი ბატონო!

ხინკალი, მწვადი და ჩაკრულო? კი ბატონო!

იოანე ზოსიმე, ერეკლე მეორე და დიდგორი? კი ბატონო!

მეგობრებო, ეს ქვეყანა ოკუპირებულია, რეოკუპირებული, 1801 და 1921 წლების შემდეგ, უკვე მესამედ.

1943 წელს, მაშინ უკვე გარდაცვლილი ივანე ჯავახიშვილის და მისი მოწაფეების – სიმონ ჯანაშიასა და ნიკო ბერძენიშვილის ავტორობით, გამოიცა წიგნი „საქართველოს ისტორია უძველესი დროიდან მეცხრამეტე საუკუნემდე”. თუ რატომ ჩერდებოდა ეს თხრობა მეცხრამეტე საუკუნეზე, ეს ზემოთ აღვწერე. ეს წიგნი პირადად დაარედაქტირა იოსებ სტალინმა, ყველა წერტილი და მძიმე გადასინჯა. ამან შექმნა საქართველოს ისტორიის გრანდ ნარატივი, რომელიც შემდეგ ლევან სანიკიძემ გაამხატვრულა და დღეს ეს ვერსია აქვს თავში ყველა ქართველს, რომელიც სადღეგრძელოებში იღვრება.

დიდი უბედურება დამართეს სახელოვან მეცნიერებს: 1924 წლის აჯანყება საჯაროდ აგმობინეს და დასავლეთის ავანტიურა აძახებინეს; მერე ივანე ჯავახიშვილს გადასარჩენად სტალინის გენეალოგიის კვლევა მოუწია, მაგრამ ვერ გადარჩა – მისსავე სახელოვან მოწაფეებს გააგდებინეს ის უნივერსიტეტიდან და ბოლოს – 1943 წელს გამოცემული ეს წიგნი.

ისტორიის ამ ფოლკლორული აღქმით ორი მისია სრულდებოდა: 1. მასა კმაყოფილია; 2. რუსეთი ხელშეუხებელი და ერთადერთი დამცველია.

ამის პარალელურად, საერთაშორისო ისტორიოგრაფია თავისუფალ გარემოში ვითარდებოდა, იქმნებოდა ისტორიული სკოლები, იხვეწებოდა კვლევის მეთოდები, მაგრამ ამ ამბავს ჩვენამდე დღესაც არ მოუღწევია. ამასობაში კი აღდგა რუსეთთან პატრონყმური დამოკიდებულება, ხელახლა დამყარდა ავტორიტარიზმი და როგორც ჰომოსოვიეტიკუსი მასის საამებლად, ასევე რუსეთის დასაკმაყოფილებლადაც, სკივრიდან ამოიღეს ისტორიისადმი ის ძველი მიდგომა, უფრო გააპოპულისტურეს და ამას აჭმევენ ხალხს. ისტორიაზე, ეროვნულობაზე, საქართველოს ისტორიის ანტიდასავლურ, საბჭოთა გაგებაზე დაწესდა მონოპოლია.

ამასობაში, ჯერ ნიკა ხოფერიას „მწარე პოდკასტი“, მერე ჩემი „აქტუალური ისტორია“ გამოჩნდა, რომელთაც ათიათასობით ადამიანი უსმენს. რიცხვები მხოლოდ მზარდია და ეს პოდკასტები პატრიოტული, თუ გნებავთ კონსერვატიული ნიშიდან ხალხს თავისუფლად ელაპარაკება საკუთარი სამშობლოს ისტორიაზე. ჩვენ არც 1943 წელს გამოცემული წიგნით ვხელმძღვანელობთ, არც ლევან სანიკიძის გმირული ეპოსებით, არც მე-19-20 საუკუნის ისტორიაზე საუბრისას ვიჩლიქავთ ენას.

ეს ქოცებმა აღიქვეს, როგორც მათ მონოპოლიაში შევარდნა და საფრთხე. თავად ხომ ოდნავ სერიოზული კარის ისტორიკოსიც არ ჰყავთ (დღეს მრავალჯერ გადაყიდული სვიმონ მასხარაშვილი ასაუბრეს ჩვენზე). ჰოდა, მათი ამოცანა არის შემდეგი: იმდენჯერ უნდა ილაპარაკონ ჩვენზე, სანამ მათი მსმენელი „უსამშობლოებად“ არ დაგვაიდენტიფიცირებს და სანამ ჩვენს მოსმენაზე არ იტყვის უარს. ამიტომ, ეს პროცესი მხოლოდ ახლა დაიწყო და წინ უამრავი შეტევა გველის.

თუმცა აქ პრობლემა აქვთ: მათმა შავმა პიარმა შეიძლება ჩვენდამი ინტერესი მათ მსმენელებში გააღვივოს, გვიყურონ და ძალიანაც მოეწონოთ სამშობლოს სიყვარულის პოზიციიდან საკუთარი ისტორიის კრიტიკული ანალიზი, ღვინო, სადღეგრძელო და საინტერესო ამბები. ამიტომ, მე მათ ქმედებას ძალიან მშვიდად ვუყურებ და ვემხრობი. ჩვენ შეიძლება გავიდეთ ისეთ მაყურებელზე, რომელზეც მათი დახმარების გარეშე ვერ გავიდოდით.

ამასთანავე, პროპაგანდის ხარისხი არის ძალიან მდარე, მაგ ხალხს საბაზისო წერა-კითხვის პრობლემა აქვს, რაც ასევე ჩვენს სასარგებლოდ მოქმედებს.

ამ ყველაფერს რომ ვხსნი, ამით ვცდილობთ გაჩვენოთ, რომ ეს არ არის ჩემი და ნიკა ხოფერიას პირადი საქმე. ჩვენ ჩვენი ფრონტის ბრძოლაში ვართ, რაც ვიცით იმას ვაკეთებთ რუსეთის ჭანჭიკების წინააღმდეგ.

როგორ შეგიძლიათ ამ ბრძოლაში დაგვეხმაროთ: ვისაც ეს ჯერ არ გაგიკეთებიათ, გამოიწერეთ „მისმინე Mismine-ს“ და „მწარე პოდკასტი Bitter Podcast-ის“ პლატფორმები, გვიყურეთ, დააკომენტარეთ, გააზიარეთ ჩვენი ვიდეოები; ვისაც ეს შეგიძლიათ, დაგვეხმარეთ ფინანსურადაც. საერთო ბრძოლაში ვართ და ეს ბრძოლა აუცილებლად მოსაგებია. ჩვენს ფრონტზე, მგონი სწორ გზაზე ვართ და მოვიგებთ.
ცალკე საკითხია თანამედროვე საქართველოს ისტორიის სამაგისტრო პროგრამა. აქაც დაგვჭირდება თქვენი დახმარება, მაგრამ ამაზე სხვა დროს, ცალკე დავწერ“ – წერს ბექა კობახიძე ფეისბუქზე.

მეუღლის პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონოდ შენახვისა და გავრცელების ფაქტზე ერთ პირს ბრალი წარუდგინეს.

პროკურატურა წერს, რომ შიდა ქართლისა და მცხეთა-მთიანეთის საოლქო პროკურატურის მიერ ჩატარებული გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებულმა საკუთარი მეუღლის პირადი ცხოვრების საიდუმლოების შემცველი ინფორმაცია სოციალური ქსელის მეშვეობით დაზარალებულის ოჯახის წევრებთან და მეგობრებთან გაავრცელა.

ბრალდებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 157 პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით (პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონოდ შენახვა და გავრცელება) დაუსწრებლად წარედგინა, რაც სასჯელის სახედ და ზომად 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

გამომცემლობა „ინტელექტი“ ჟურნალ „ქართული მწერლობის“ ახალი ნომრის ანონსს ავრცელებს. ჟურნალის სექტემბრის ნომრის გარეკანზე მზია ამაღლობელის ფოტოა.

რედაქტორების წერილში განმარტებულია, თუ რატომ არის მზია ამაღლობელის ფოტო ჟურნალის ახალი ნომრის გარეკანზე.

„საქართველოს სახელით“ – ასე ჰქვია ლაშა ბუღაძის ბოლო რომანს, რომელიც 80-90-იანი საქართველოს მნიშვნელოვან ამბებზე გვიყვება, ავტორი 1991 წლის მოვლენების საუბრისას წერს, რომ: „არსებითად, მართლაც შეგეძლო ფეხებზე დაგეკიდებინა ეს ქვეყანა, რადგან რაც ხდებოდა, ხდებოდა მხოლოდ რესპუბლიკის მოედნის მოჭრილი მუხიდან ყოფილი ლენინის მოედნამდე, თავისუფლების მოედანი რომ ერქვა ახლა. დანარჩენ საქართველოს თავისუფლად შეეძლო, განსაკუთრებული ყურადღება არც მიექცია იმისთვის, რაც ამ მცირე გეოგრაფიული ზონის შუაგულში ხდებოდა, თუმცა საქმეც ისაა, უკანასკნელ წლებში ჩამოყალიბებული ტრადიციის მიხედვით, სწორედ ეს მცირე გეოგრაფიული ზონა ყოფილიყო საქართველო და არა რაიმე სხვა, რაც ამ ზონის მიღმა არსებობდა“.

დღესაც ხომ ასეა, მკითხველო, განა დღესაც ეს ტრადიცია არ გრძელდება?! ეგაა, რომ უამრავი ადამიანი განდევნეს ამ ზონიდან და უსამართლოდ სჯიან ამ საქართველოს ერთგულებისთვის, უპირველესად ხომ თქვენც მზია ამაღლობელი გაგახსენდებათ, რომელიც ჟურნალ „ქართული მწერლობის“ ყდიდან შემოგცქერით და აქეთ გამხნევებთ და ბრძოლის მაგალითს გაძლევთ.

ჩვენც გვინდოდა, რომ მკითხველს ჟურნალის ეს ნომერი სწორედ მისი სახით გადაშლოდა, როგორც სიმბოლო იმისა, რომ თავისუფალი სიტყვა და სამართლიანობა საქართველოში იდევნება.

მზია ამაღლობელი ბევრისთვის ცნობილია როგორც ჟურნალისტი, რომელმაც შექმნა სივრცეები, სადაც შესაძლებელი იყო ხელისუფლების კრიტიკაც და საზოგადოების პრობლემებზე გულწრფელი საუბარიც. ჯერ იყო გაზეთი „ბათუმელები“, შემდეგ – ონლაინგამოცემა „Netgazeti“. ორივე მათგანი დამოუკიდებელი ჟურნალისტიკის მაგალითად იქცა ქვეყანაში, სადაც მედიისთვის მუშაობა ყოველთვის მარტივი არ ყოფილა.

ჩვენთვის ბევრი რამის გამოა მზია ამაღლობელი ძვირფასი მოქალაქე და ადამიანი, მაგრამ უპირველესად კი იმიტომ, რომ ის იყო ჩაგრული ადამიანების ხმა, განსაკუთრებით ქალების, რომელთა ამბები ხშირად უხილავი რჩებოდა. ის ეხმარებოდა და ესარჩლებოდა მათ, ვისაც ხმა არ ჰქონდა და ვისი ტკივილიც ვერასოდეს მიაღწევდა ფართო საზოგადოებამდე და მით უმეტეს, უგრძნობი, ბრმა და გაზულუქებული ხელისუფლების წარმომადგენლებამდე, რომ არა მისი შრომა და პროფესიონალიზმი.

ჟურნალისტი, რედაქტორი, წლების განმავლობაში უსამართლობას რომ აშუქებდა, ახლა თავად აღმოჩნდა სისტემის სამიზნეში. მისი უკანონო და უსამართლო დასჯა კი მხოლოდ მის პირად ბედზე არ აისახება, ეს არის დარტყმა ყველასთვის, ვისაც ერთხელ მაინც დასჭირვებია მზიას ხმა, რომელსაც სხვაგვარად ვერავინ გაიგებდა.

მზია ამაღლობელი სინდისის პატიმარია. ეს შეფასება ემყარება არა ემოციას, არამედ ფაქტებს, მის პროფესიულ გზას, მის საქმის გარემოებებსა და იმ რეაქციებს, რომლებიც ქვეყნის შიგნით და გარეთ მოჰყვა მის დაპატიმრებას.

გვსურს, მკითხველს კიდევ ერთხელ შევახსენოთ: მზიაც, ჩვენი ზვიად რატიანიც და ყველა უსამართლოდ დაპატიმრებული ადამიანი, ჩვენი სინდისის პატიმრები, საქართველოს სახელით იბრძვიან,

ჩვენც საქართველოს სახელით!..“, – ნათქვამია წერილში.

ჟურნალის რედაქტორები არიან ირაკლი კაკაბაძე და ზვიად კვარაცხელია.

„ჩვენი მწერლობა“ 19 სექტემბრიდან გაიყიდება.

სინდისის პატიმარი, მასწავლებელი, აქტივისტი ნინო დათაშვილი რუსთავის ქალთა კოლონიიდან „ლელოს“ ლიდერებს, მამუკა ხაზარაძესა და ბადრი ჯაფარიძეს მიმართავს და მათ სთხოვს, არ მიიღონ მონაწილეობა ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში.

ნინო დათაშვილის წერილი მის ფეისბუქგვერდზე გამოქვეყნდა.

„მამუკა ხაზარაძეს და ბადრი ჯაფარიძეს: ბატონო მამუკა, ბატონო ბადრი, მე პოლიტპატიმარი მოგმართავთ, როგორც პოლიტპატიმრებს.

ჩვენი პოლიტპატიმრების გათავისუფლება დგას საზოგადოების გაერთიანებაზე.

გთხოვთ, გაეთიშოთ ბიძინას „ტრიუკს“, (თვითმმართველობის) არჩევნებს. როგორც ბატონმა მამუკამ თვითონ ბრძანა, ეს იყო მუხანათობა. დაასრულეთ ეს მუხანათური მდგომარეობა საქართველოში და გაუერთიანდით ბოიკოტში მყოფ საზოგადოებას.

რუსთაველის გამზირის საზოგადოებას მინდა ვუთხრა, რომ თქვენ ხართ გმირები და რომ თქვენი დანახვა რუსთაველის გადაკეტილ გამზირზე გვაძლებინებს პროტესტის მონაწილეებს.

დანარჩენ საზოგადოებას: ხალხო, პირდაპირ ეთერში ღალატის აქტი ჩაიდინეს, საქართველოს დააბრალეს ომის დაწყება! მეტი რაღა უნდა გააკეთონ?! გამოდით ქუჩაში! გამოდით!

თორნიკე თოშხუას კიდევ ერთხელ ვთხოვ, შეწყვიტოს შიმშილობა, რადგან ძაან ვნერვიულობ. მე თვითონ ვარ ცუდად, მაქვს კიდევ (ნერვის) მორიგი ანთება ამ გაუსაძლის პირობებში. ჩემი ხათრით, ვთხოვ, რომ ჩემი ხათრით მაინც შეწყვიტოს (შიმშილობა)“ – წერს ნინო დათაშვილი წერილში, რომელიც 6 სექტემბრით თარიღდება.

საქართველოში პირადობის და სხვა მოწმობების, საქართველოს მოქალაქის ბიომეტრიული პასპორტის, ასევე სამსახურებრივი თუ სამგზავრო პასპორტების ფორმები იცვლება. იუსტიციის მინისტრის შესაბამისი ბრძანებები – რომლებშიც ცვლილებები რამდენჯერმე შეიტანეს, 2025 წლის 4 ივნისის ნაცვლად, 6 ოქტომბრიდან უნდა ამოქმედდეს.

ერთ-ერთ ბრძანებაში შეტანილი ბოლო ცვლილებით კი დამატებითი დაცვის მქონე პირის ბიომეტრიული სამგზავრო პასპორტის ტექნიკური მახასიათებლები და ფორმა დაამტკიცეს.

დამატებითი დაცვის მქონე პირის ბიომეტრიული სამგზავრო პასპორტის გარე ყდის ფერი უნდა იყოს ნაცრისფერი; შიგნით იქნება ასევე ჩანაწერი: „სამგზავრო პასპორტის მფლობელი არის საქართველოში დამატებითი დაცვის მქონე პირი. სამგზავრო პასპორტი 38-გვერდიანია“.

„ქართული ოცნების“ არაკონსტიტუციური პარლამენტმა დაახლოებით 2 თვის უკან „საერთაშორისო დაცვის შესახებ“ კანონის ახალი ვერსია დაამტკიცა, სადაც პირისთვის დამატებითი დაცვის მინიჭების საფუძვლებიცაა განსაზღვრული.

აღნიშნული კანონით: „დამატებითი დაცვა ენიჭება უცხოელს ან მოქალაქეობის არმქონე პირს, რომელიც ვერ აკმაყოფილებს ლტოლვილის სტატუსის მინიჭებისთვის ამ კანონის შესაბამისი მუხლით განსაზღვრულ მოთხოვნებს [საფუძვლებს]), თუმცა არსებობს რეალური რისკი, რომ წარმოშობის ქვეყანაში დაბრუნების შემთხვევაში იგი სერიოზული ზიანის წინაშე დადგება.

უცხოელს ან მოქალაქეობის არმქონე პირს დამატებითი დაცვა 1 წლის ვადით ენიჭება. დამატებითი დაცვა შეიძლება გახანგრძლივდეს სამინისტროს გადაწყვეტილებით, იმავე ვადით, არაერთგზის, თუ კვლავ არსებობს [ზემოთ განსაზღვრული] გარემოებები“. 

საერთაშორისო დაცვის შესახებ კანონი „ქართული ოცნების“ პარლამენტმა 2025 წლის 26 ივნისს მიიღო და ის 7 ივლისს გამოქვეყნდა. კანონი სრულად 2025 წლის 1-ლი ოქტომბრიდან უნდა ამოქმედდეს.

ახალი კანონის მიღებით კი, ძალადაკარგულად გამოაცხადეს ანალოგიური სახელწოდების 2016 წლის 1-ლი დეკემბრის კანონი.

იუსტიციის მინისტრის ბრძანებით [რომლითაც დოკუმენტების ახალი ფორმები დამტკიცდა და რომელიც 2025 წლის 6 ოქტომბრიდან უნდა ამოქმედდეს]:

• საქართველოს მოქალაქის ბიომეტრიული პასპორტის გარე ყდის ფერი უნდა იყოს – მუქი შინდისფერი
• საქართველოს მოქალაქის ბიომეტრიული დიპლომატიური პასპორტის – მუქი ლურჯი
• საქართველოს მოქალაქის ბიომეტრიული სამსახურებრივი პასპორტის – შავი
• საქართველოში სტატუსის მქონე მოქალაქეობის არმქონე პირის ბიომეტრიული სამგზავრო პასპორტის – ღია ლურჯი
• დამატებითი დაცვის მქონე პირის ბიომეტრიული სამგზავრო პასპორტის – ნაცრისფერი
• ხოლო ლტოლვილის ბიომეტრიული სამგზავრო დოკუმენტის – ლურჯი

ამ თემაზე ვრცლად:

პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონოდ შენახვის, გავრცელებისა და სქესობრივი კავშირის დამყარების იძულების ფაქტებზე უცხო ქვეყნის მოქალაქეს ბრალდება წარუდგინეს.

პროკურატურის ცნობით, გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებულმა პირადი ცხოვრების ამსახველი ინფორმაციის გავრცელების მუქარით, დაზარალებული აიძულა მასთან სქესობრივი კავშირი დაემყარებინა.

გამოძიებით ასევე დადგინდა, რომ ბრალდებულმა, სოციალური ქსელის გამოყენებით, დაზარალებულის ოჯახის წევრებსა და მეგობრებს, დაზარალებულის პირადი ცხოვრების საიდუმლოების შემცველი ინფორმაცია გაუგზავნა.

ბრალდებულს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 139-ე მუხლის პირველი ნაწილით (სქესობრივი კავშირის დამყარების იძულება) და 157 პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით (პირადი ცხოვრების საიდუმლოს უკანონოდ შენახვა და გავრცელება) დაუსწრებლად წარედგინა, რაც სასჯელის სახედ და ზომად 7 წლამდე თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

პროკურატურა ბრალდებულისთვის აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის გამოყენების შუამდგომლობით სასამართლოს კანონით დადგენილ ვადაში მიმართავს.

მაკკეინის ინსტიტუტი ეხმიანება ჟურნალისტისა და მედიამენეჯერის, მზია ამაღლობელის განაჩენის სააპელაციო სასამართლოში გასაჩივრებას.

„ამ კვირაში მზია ამაღლობელის იურიდიულმა გუნდმა შეიტანა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მოითხოვენ მზიას ორწლიანი პატიმრობის აღმაშფოთებელი და არაპროპორციული სასჯელის გაუქმებას და მის დაუყოვნებლივ გათავისუფლებას.

მაკკეინის ინსტიტუტი მხარს უჭერს მზია ამაღლობელს და მოუწოდებს სააპელაციო სასამართლოს, გააუქმოს მისი უსამართლო განაჩენი“, – აცხადებს მაკკეინის ინსტიტუტი.

მზია ამაღლობელი მაკკეინის ინსტიტუტის ინიციატივის – „თავისუფლება პოლიტპატიმრებს“ – ერთ-ერთი ადრესატია.

აღნიშნული ინიციატივა შეეხება დისიდენტებს, რომლებიც არიან პოლიტიკური პატიმრები ან რეპრესიული რეჟიმების მძევლები.

სინდისის პატიმარი, რეზო კიკნაძე მორიგ წერილს აქვეყნებს საპატიმროდან და 4 სექტემბერს გამართულ საქართველოს საფეხბურთო ნაკრების თამაშსა და „ლელოს“ ლიდერების ყაველაშვილის მიერ შეწყალებას ეხმიანება.

„არაირონიულად, გუშინ საკალათბურთო და საფეხბურთო ნაკრებებზე ბევრად უფრო მეტი ვინერვიულე, ვიდრე გუშინწინ, როცა მომისაჯეს.

ქომაგებს ისევ საერთოდ არ ჰქონიათ რუსული რეჟიმის საწინააღმდეგო შეძახილები, ჰო? ისევ კობახიძის ეშინიათ და გამიჯნეს? კაკაბაძეს და ლოჩოშვილს რატო არ უსტვინეს? რატომ უნდა ესტვინათ? — ქოცების საარჩევნო კლიპში რომ მიიღეს მონაწილეობა, აი, მაგიტომ.

ამ კაშიამ, რაც ბიძინას მადლობები უხადა ჩარიცხული ფულის გამო, იმის მერე სულ დაივიწყა თამაში? ოლე ოლა!

P.S. — „ლელოს“ ახლა ერთადერთი შანსი აქვს: ჩასვრილის მოწმენდის უარი თქვან ამ „არჩევნებად“ წოდებულ სპეცოპერაციაზე და მართლა ლელო დაუდონ ქოცებს. მაგრამ არ იზამენ. ისე, ვეფხია კასრაძე და ვასილ კაძელაშვილი რატო არ შეიწყალეს? ესენიც „ლელოში“ არიან და კბილებით იცავენ არჩევნებზე გასვლის პოზიციას“ – წერს რეზო კიკნაძე.

რეზო კიკნაძე 2024 წლის 6 დეკემბერს დააკავეს ჯგუფურ ძალადობაში მონაწილეობის ბრალდებით, თუმცა, კიკნაძე დაკავებამდე არავის იცნობდა, ვისთან ერთადაც დანაშაულის ჯგუფურად ჩადენას ედავებოდნენ. დაკავების შემდეგ მას აიძულებდნენ მიეცა ცრუ ჩვენება.

მიუხედავად იმისა, რომ რეზო კიკნაძის საქმეში არ არსებობდა უტყუარი მტკიცებულებები და არც დაზარალებული პირი, „ოცნების“ სასამართლომ რეზო კიკნაძეს 2 წელი პატიმრობა მიუსაჯა.

ამავე თემაზე: 

დღეს, 4 სექტემბერს, მზია ამაღლობელის სახელით მისმა ადვოკატებმა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატას სააპელაციო საჩივრით მიმართეს.

მზია ამაღლობელის ადვოკატები ასაჩივრებენ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში 6 აგვისტოს გამოტანილ განაჩენს, რითაც მზია ამაღლობელს 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა.

„გასაჩივრებული განაჩენი არის უკანონო და დაუსაბუთებელი, უკიდურესად შაბლონური, რომელიც სრულებით არ ასახავს არც სასამართლო სხდომებზე მტკიცებულებათა გამოკვლევის შედეგებს, ასევე არ პასუხობს დაცვის მხარის არათუ რომელიმე არგუმენტს, არამედ არ პასუხობს დაცვის მხარის არც ერთ არგუმენტს და არ აფასებს დაცვის მხარის არც ერთ მტკიცებულებას.

განაჩენი იმდენად დაუსაბუთებელია, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით, რომ იქმნება აღქმა, ის დაწერილია იმ პირის მიერ, ვინც არ ესწრებოდა სასამართლო სხდომებს 5 თვის განმავლობაში, ან ესწრებოდა, მაგრამ არ მოუსმენია. შესაბამისად, არ გაუანალიზებია და არც შეუფასებია რამე, რასაც დაცვის მხარე უთითებდა, ასაბუთებდა, ედავებოდა ბრალდებას, მათი დასკვნითი სიტყვის ჩათვლით.

გასაჩივრებულ განაჩენში სრულიად იგნორირებულია დაცვის მხარე, დაცვის უფლება და მისი მონაწილეობა დაცვის მტკიცებულებათა წარმოდგენის, გამოკვლევის, ბრალდების მტკიცებულებათა შედავების, მხარეთა შეჯიბრებითობისა და მხარეთა თანასწორობის უზრუნველყოფის თვალსაზრისით.

გასაჩივრებული განაჩენი დასტურია იმის, რომ მზია ამაღლობელს არ უსარგებლია სამართლიანი სასამართლოს კონსტიტუციური უფლებით,“ – ნათქვამია სააპელაციო საჩივარში, რომელსაც ხელს მზია ამაღლობელის ადვოკატები, იურიდიული კომპანია BLB-ის უფროსი პარტნიორი მაია მწარიაშვილი, ჯუმბერ ქათამაძე და რაჟდენ ხიმშიაშვილი აწერენ.

ადვოკატთა განცხადებით, მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა დაარღვია განაჩენის მხარისთვის მიწოდების კანონით დადგენილი ვადა.

„საქმე არ იყო არც რთული, არც მრავალტომიანი და არც მრავალბრალდებულიანი, სასამართლომ არ ჩაგვაბარა განაჩენი კანონით დადგენილ 5-დღიან ვადაში, თუმცა ასევე დაარღვია განაჩენის ჩაბარების 14-დღიანი ვადა.

განაჩენი ჩაგვბარდა კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით 2025 წლის 25 აგვისტოს, რის გამოც შემცირდა ჩვენთვის კანონით გათვალისწინებული გასაჩივრების ვადა“, – აცხადებენ მზია ამაღლობელის ადვოკატები.

მზია ამაღლობელს 6 აგვისტოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა ბათუმის პოლიციის უფროსის, ირაკლი დგებუაძისთვის სილის გაწვნის გამო.

მოსამართლემ ბრალი გადააკვალიფიცირა.

კერძოდ, მზია ამაღლობელს პროკურატურა ედავებოდა სისხლის სამართლის კოდექსის 353-ე პრიმა მუხლით ჩადენილ დანაშაულს, რაც 4-დან 7 წლამდე პატიმრობას ითვალისწინებდა. მოსამართლე ნინო სახელაშვილმა ბრალი გადააკვალიფიცირა სსკ-ის 353-ე მუხლის პირველ ნაწილზე.

„უვიზო მიმოსვლის გაუქმების შემთხვევაში, დაბრუნდება ვიზის მოსაკრებელი, უამრავი საბუთი იქნება შესაგროვებელი, მერე თბილისში ჩასვლა მოუწევს ყველას ვინც დედაქალაქში არ ცხოვრობს, რიგში დგომა, ლოდინი და საბოლოოდ მიიღებენ თუ არა ვიზას არ ეცოდინებათ,“ – პოლონეთში მცხოვრები ემიგრანტი ვალერიან ქარჩავა დეტალურად ხსნის, თუ რა დაბრუნდება საქართველოს რიგითი მოქალაქის ცხოვრებაში, თუკი უვიზო მიმოსვლას დავკარგავთ.

დღეს, 4 სექტემბერს გამოქვეყნდა CRRC-საქართველოს მიერ ჩატარებული სატელეფონო კვლევის შედეგები, რომლის მიხედვითაც საქართველოს მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა (78%) მიიჩნევს, რომ ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლის შეჩერება საზიანო იქნება საქართველოს მოქალაქეებისთვის.

ამავე კვლევის მიხედვით, თუკი ევროკავშირი მართლაც შეაჩერებს საქართველოს მოქალაქეებისთვის უვიზო მიმოსვლას, გამოკითხულთა ნახევარზე ოდნავ მეტი (51%) პასუხისმგებლობას „ქართულ ოცნებას“ და მის ლიდერს, ბიძინა ივანიშვილს აკისრებს.

როგორ იმოქმედებს ევროკავშირთან უვიზო რეჟიმის გაუქმება შრომით მიგრანტებზე? – „ბათუმელები“ ამ თემაზე MigraMate-ის დამფუძნებელსა და გენერალურ დირექტორს, ევროკავშირის სამართლის მაგისტრს, ვალერიან ქარჩავას ესაუბრა.

• ბატონო ვალერიან, როდის და როგორ წახვედით პოლონეთში, რა გზა გაიარეთ?

პოლონეთში დაახლოებით 2012-13 წლებში წავედი, ვსწავლობდი იურიდიულ ფაკულტეტზე, ევროპათმცოდნეობას, შემდგომ – ევროკავშირის სამართალს. ვარ ევროკავშირის სამართლის მაგისტრი.

წავედი ვიზით, მაშინ ჯერ კიდევ ვიზა გვჭირდებოდა, რომლის მიღებაც ძალიან რთული იყო.

ყველა პროცედურა კარგად მახსოვს – სავიზო განაცხადის შევსება, საჭირო დოკუმენტების მოგროვება, სავიზო მოსაკრებლის გადახდა, მერე რიგში დგომა და ნერვიულობა. მახსოვს ასევე სტრესი, რომ შეიძლებოდა კონსულს უარი ეთქვა ჩემთვის ვიზაზე.

მახსოვს, სწავლის გადასახადი უკვე გადახდილი მქონდა, მაგრამ ბოლო მომენტამდე არ ვიცოდი, ჩამირტყამდნენ თუ არა ვიზას.

ამჟამად ვარ ორმაგი მოქალაქე, თუმცა მოქალაქეობის მიღებამდე საკმაოდ გრძელი გზა გავიარე. მაქვს საკუთარი კომპანია, რომელიც პოლონეთში მცხოვრებ უცხოელებს სთავაზობს საიმიგრაციო იურიდიულ სერვისს.

• უვიზო მიმოსვლის სიკეთეზე გკითხავთ, რა სარგებელი აქვს მას საქართველოს მოქალაქეებისათვის?

ჩემი აზრით, უვიზო მიმოსვლას იმაზე გაცილებით მეტი სარგებელი და მნიშვნელობა აქვს საქართველოსთვის, ვიდრე უბრალოდ თავისუფალი მიმოსვლაა.

მაგრამ მოდი დავიწყოთ თავისუფალი მიმოსვლით, როგორ ჩანს ეს რიგითი ქართველის გადმოსახედიდან.

გვაქვს შენგენის სივრცეში უვიზოდ მიმოსვლის თავისუფლება. გინდა გამოიყენებ ამ თავისუფლებას, გინდა არა – არჩევანი შენია.

პერსონალურად რომ შევხედოთ, მე კი ორმაგი მოქალაქეობა მაქვს, მაგრამ ჩემი ოჯახის წევრები უვიზო მიმოსვლის საშუალებით ჩამოდიან ჩემთან, ჩემი მეგობრებიც, ვნახულობთ ერთმანეთს.

უვიზო მიმოსვლის გაუქმების შემთხვევაში დაბრუნდება ვიზის მოსაკრებელი, უამრავი საბუთი იქნება შესაგროვებელი, მერე თბილისში ჩასვლა მოუწევს ყველას, ვინც დედაქალაქში არ ცხოვრობს, რიგში დგომა, ლოდინი და საბოლოოდ მიიღებენ თუ არა ვიზას, არ ეცოდინებათ.

უვიზო მიმოსვლა საქართველოს ევროპულ გზაზე მრავალწლიანი შრომის შედეგად მიღებული უმნიშვნელოვანესი მონაპოვარია, რომლის დაკარგვაც, პირველ ყოვლისა, ნიშნავს ამ გზაზე საქართველოს უკუსვლას.

ისტორიას თუ გადავხედავთ, ყველაფერი 2010 წლის ივნისში დაიწყო, როდესაც ბრიუსელში ხელი მოეწერა შეთანხმებას საქართველოსა და ევროკავშირს შორის ვიზების გამარტივების პროცედურების შესახებ. მაგ დროიდან საქართველო ისწრაფოდა ვიზალიბერალიზაციისკენ, რის შემდეგაც იყო სხვადასხვა ეტაპები, იყო სავიზო რეჟიმის ლიბერალიზაციის სამოქმედო გეგმა, რომელსაც საქართველო რამდენიმე წლის განმავლობაში ნაბიჯ-ნაბიჯ ახორციელებდა.

საქართველო თავისი სურვილით ასრულებდა იმ მოთხოვნებს, რაც ამ გეგმაში იყო და რაც საბოლოოდ წარმატებით დასრულდა 2017 წლის მარტში, უვიზო რეჟიმის ამოქმედებით.

უვიზო მიმოსვლის შეჩერება საქართველოს დააბრუნებს 2017 წლის მარტამდე არსებულ მდგომარეობაში, როდესაც საქართველოს მოქალაქეებს, თუნდაც მოკლევადიანი ვიზიტით, იქნებოდა ეს ტურისტული, გაცვლითი პროგრამა, სპორტული, თუ ოჯახის ან მეგობრების მონახულების მიზნით, უწევდათ სავიზო პროცედურის გავლა. როგორც უკვე აღვნიშნე, ეს უკავშირდებოდა რიგებს, სავიზო მოსაკრებელს, სტრესს და ა.შ.

ჩვენი ქვეყანა წლების განმავლობაში ისწრაფოდა დასავლეთისკენ, ევროპისკენ, თავისი ფესვებისკენ. თუ უვიზო გაგვიუქმდება, ეს იქნება უკან გადადგმული ნაბიჯი იმ გზაზე, რასაც საქართველო გადის დამოუკიდებლობის მოპოვების დღიდან.

ბოლო პერიოდში პოლონეთში საუბარია საქართველოს მოქალაქეებისთვის უვიზო მიმოსვლის შეჩერების რამდენიმე მიზეზზე.

ერთი მიზეზი უკავშირდება ქართული ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფების აქტივობის ზრდას პოლონეთისა და ევროკავშირის სხვა წევრ ქვეყნებში. ანუ უსაფრთხოების გაძლიერების მოტივით, რაც პოლონეთის 2025-2030 წლების მიგრაციის სტრატეგიის ერთ-ერთ მთავარ მიზანს წარმოადგენს.

ხოლო, პოლონეთის ოჯახის, შრომისა და სოციალური პოლიტიკის მინისტრის 2025 წლის 4 აგვისტოს დადგენილების პროექტის სამოტივაციო ნაწილში, საქართველოს მოქალაქეებისთვის პოლონეთში გამარტივებული დასაქმების მექანიზმის გაუქმების საფუძვლად წერია: „საქართველოში არსებული პოლიტიკური ვითარების და ორმხრივი ურთიერთობების ამჟამინდელი მდგომარეობის, აგრეთვე ამ ქვეყნის მოქალაქეებისთვის უვიზო მიმოსვლის გაუქმების თაობაზე მიმდინარე კონცეპტუალური სამუშაოების გათვალისწინებით, მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული საქართველოს მოქალაქეებისთვის პოლონეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე დასაქმების ნებართვის მიღების პროცესში პრივილეგირებული მოპყრობის მოდელის გაუქმება“.

• რადგან პოლონეთი აპირებს საქართველოს მოქალაქეებს გაუუქმოს გამარტივებული წესით დასაქმების უფლება, რას შეცვლის ეს იმ მიგრანტებისათვის, რომლებიც სამუშაოდ ჩამოდიან პოლონეთში?

2018 წლიდან საქართველოს მოქალაქეებს, სომხეთის, ბელარუსის, მოლდოვის, უკრაინისა და რუსეთის მოქალაქეებთან ერთად (6 ქვეყანა), მიეცათ შესაძლებლობა, დასაქმებულიყვნენ პოლონეთში გამარტივებული წესით, რაც სამუშაო ნებართვის ბიუროკრატიული პროცედურის ნაცვლად მოითხოვს დამსაქმებლის მიერ უბრალოდ უცხოელის დასაქმების შესახებ დეკლარაციის (საქართველოში ხშირად ამ დოკუმენტს „მოწვევას” ეძახიან) დარეგისტრირებას. დეკლარაცია რეგისტრირდება 7 დღის ვადაში (პრაქტიკაში ეს ვადა ზოგჯერ იწელება). დეკლარაციაში დამსაქმებელი უთითებს საკუთარ მონაცემებს, უცხოელის მონაცემებს მაგ. თანამდებობას, ხელშეკრულების ტიპს, ანაზღაურებას და ა.შ..

2022 წლიდან ამ 6 ქვეყნის სიიდან პოლონეთმა ამოიღო რუსეთი, უკრაინის წინააღმდეგ განხორციელებული სამხედრო აგრესიის გამო, რის შედეგადაც დარჩა 5 ქვეყანა: საქართველო, სომხეთი, ბელარუსი, მოლდოვა და უკრაინა.

პოლონეთის ოჯახის, შრომისა და სოციალური პოლიტიკის მინისტრის 2025 წლის 4 აგვისტოს დადგენილების პროექტში საქართველომ ამ სიიდან წაიშალა, დარჩა 4 ქვეყანა: სომხეთი, ბელარუსი, მოლდოვა და უკრაინა. რეგულაცია ძალაში შედის მისი გამოქვეყნებიდან 14 დღის შემდეგ. ჯერ უცნობია, როდის შევა ახალი კანონი ძალაში.

ანუ, თავდაპირველი 6 ქვეყნიდან სიას გამოაკლდა რუსეთი (2022 წელს) და დიდი ალბათობით, წელს გამოაკლდება საქართველო.

ასევე უცნობია, რა ელით საქართველოს იმ მოქალაქეებს, რომლებიც ამჟამად მუშაობენ მსგავსი დეკლარაციის საფუძველზე პოლონეთში.

• როგორ შეცვლის ეს საქართველოს მოქალაქეების უფლებრივ მდგომარეობას პოლონეთში? 

უცხოელის დასაქმების შესახებ დეკლარაციის ნაცვლად, საქართველოს მოქალაქეებს მოუწევთ ჯერ პოტენციური დამსაქმებლისგან სამუშაო ნებართვის მოპოვება, რაც დღევანდელი მდგომარეობით გრძელდება დაახლოებით 2-3 თვე და გაცილებით რთულია მოსაპოვებლად, რადგან მოითხოვს სახელმწიფო სამსახურის მიერ ადმინისტრაციულ წარმოებას. ამასთან, აუცილებელი იქნება გაცილებით მეტი დოკუმენტის თანდართვა.

სამუშაო ნებართვის განმცხადებელი არის დამსაქმებელი. შესაბამისად, საქართველოს მოქალაქის დასაქმება დამსაქმებლისთვის გაცილებით რთული იქნება და მოითხოვს მეტ ბიუროკრატიულ პროცედურას, ვიდრე სომხეთის, ბელარუსის, მოლდოვისა თუ უკრაინის მოქალაქის დასაქმება, რომლებიც კვლავ ისარგებლებენ გამარტივებული პროცედურით.

ლოგიკურად, ეს საქართველოს მოქალაქეებისთვის პოლონეთში სამუშაო შესაძლებლობების მნიშვნელოვნად შემცირებას გამოიწვევს.

გარდა ამისა, შრომის ნებართვის უფრო ხანგრძლივი პროცესის დასრულების შემდეგ, აუცილებელი იქნება აღნიშნული ნებართვის საფუძველზე სამუშაო ვიზის აღება, რაც ასევე მოითხოვს დროს, რესურსებს და არსებობს რისკი, რომ მოქალაქეებმა ვიზის გაცემაზე უარი მიიღონ.

დეკლარაციის საფუძველზე გამარტივებული წესით დასაქმება იძლევა პოლონეთში სამსახურის დაუყოვნებლივად დაწყების შესაძლებლობას.

აღსანიშნავია, რომ დასაქმების შესახებ დეკლარაციის (საქართველოში მოიხსენიებენ როგორც „მოწვევას“) საფუძველზე საქართველოს მოქალაქეებს შეეძლოთ უვიზო მიმოსვლის ფარგლებში პოლონეთში შემოსვლა სამუშაოს დაწყების მიზნით.

ამ მექანიზმის გაუქმების შემდეგ, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ უვიზო მიმოსვლა კვლავ ძალაში დარჩება, პოლონეთში შესვლა გაცილებით რთული იქნება.

მოკლედ, საქართველოს იმ მოქალაქეებს, რომლებიც სამუშაოდ პოლონეთში გეგმავდნენ წასვლას, გაცილებით რთული გზის გავლა მოუწევთ.

• ხომ არ გაქვთ ინფორმაცია საქართველოს რამდენი ათასი მოქალაქე იმყოფება პოლონეთის ტერიტორიაზე და მუშაობს ლეგალურად?

პოლონეთის მთავარი სტატისტიკური ოფისის მონაცემებით 2025 წლის თებერვლის ბოლოს პოლონეთში დასაქმებული უცხოელების 2,3% იყო ქართველი, ანუ დაახლოებით 24 500. რა თქმა უნდა, ეს მონაცემები ეხება მხოლოდ ლეგალურად დასაქმებულ პირებს, შესაბამისად არ ითვალისწინებს არადასაქმებულ პირებს, მაგალითად: სტუდენტებს, ოჯახის წევრებს და არალეგალურად დასაქმებულებს. შესაბამისად, საფუძვლიანად შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ პოლონეთში გაცილებით მეტი ქართველი ცხოვრობს და მუშაობს.

აღნიშნული დადგენილების პროექტის სამოტივაციო ნაწილში მოყვანილია სტატისტიკა, რომლის მიხედვითაც 2024 წელს დარეგისტრირდა 76 671 დეკლარაცია უცხოელის დასაქმების შესახებ საქართველოს 47 086 მოქალაქისთვის (ანუ ერთ ადამიანს შესაძლოა ჰქონოდა რამდენიმე დეკლარაცია).

2025 წლის იანვრიდან მაისის ბოლომდე დარეგისტრირდა 28 882 დეკლარაცია უცხოელის დასაქმების შესახებ, რაც შეეხებოდა საქართველოს 22 574 მოქალაქეს.

ეს რიცხვები ნათლად აჩვენებს, თუ რა მნიშვნელობა აქვს პოლონეთში გამარტივებული დასაქმების ამ მექანიზმს საქართველოს მოქალაქეებისთვის. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ დასაქმების შესახებ დეკლარაციას (ეწ. მოწვევას) საქართველოს მოქალაქეები ხშირად იყენებდნენ არა რეალურად სამუშაოს დასაწყებად პოლონეთის ტერიტორიაზე, არამედ პოლონეთის გავლით შენგენის სივრცეში შემოსასვლელად.

შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ პოლონეთში გაცილებით მეტი ქართველი ცხოვრობს და მუშაობს, ვიდრე ეს ოფიციალურ სტატისტიკაშია აღრიცხული.

• თქვენი აზრით, ვიზალიბერალიზაციის შეჩერება როგორ აისახება საქართველოს თითოეულ მოქალაქეზე, მათ მომავალზე?

უვიზო მიმოსვლის ამოქმედების შემდეგ, საქართველოს მოქალაქეებმა წინსვლა განიცადეს. აი, თუნდაც სპორტი ავიღოთ.

პოლონეთში ხშირად ვხედავ ახალგაზრდებს, რომლებიც ჩამოდიან სხვადასხვა სპორტულ კლუბში და სარგებლობენ უვიზო მიმოსვლით. იძენენ გამოცდილებას, ხვდებიან აქაურ ახალგაზრდებს, იფართოებენ თვალსაწიერს და ბრუნდებიან უკან, საქართველოში.

კარგის მეტს ამაში ვერაფერს ვხედავ. მაგრამ თუ ადამიანი მხოლოდ ცუდს ეძებ, ცხადია, კარგს ვერ დაინახავ.

დარწმუნებული ვარ, ქართველების უდიდეს უმრავლესობას არ სურს თავისი ქვეყნიდან სამუდამოდ წასვლა და სხვა ქვეყანაში ცხოვრება – ხშირად ეს უბრალოდ აუცილებელი ნაბიჯია.

გავიმეორებ, რომ ვიზალიბერალიზაციას საქართველოს მომავლისთვის გაცილებით დიდი მნიშვნელობა აქვს ვიდრე უბრალოდ უვიზო მიმოსვლა.

ხოლო რაც ამ უკანასკნელს შეეხება, როგორ შეიძლება ამ თავისუფლების დაკარგვა კარგი იყოს?!

„ვაცხადებთ დაუმორჩილებლობას. ფიცი დავდეთ სცენაზე, რომ ეს კაცი ამ თეატრში ვეღარ იქნება,“ – თქვა დღეს, 4 სექტემბერს, ბათუმის დრამატული თეატრის დასის შეკრების შემდეგ  მსახიობმა მაია ცეცხლაძემ.

ბათუმის დრამატული თეატრის დასი თეატრის დირექტორის, ნუკრი ქანთარიას გადადგომას ითხოვს. მსახიობთა თქმით, ამის მიზეზი ის უპატივცემულობაა, რაც თეატრის დირექტორმა მათი გარდაცვლილი კოლეგის, ოთარ ქათამაძის გარდაცვალების შემდეგ გამოიჩინა.

დღეს, 4 სექტემბერს, ბათუმის დრამატული თეატრის დასი თეატრის დირექტორს ნუკრი ქანთარიას შეხვდა. თუმცა შეხვედრა დაგეგმილზე ადრე დასრულდა. მსახიობების თქმით, ნუკრი ქანთარიამ სამძიმრის თქმის ნაცვლად შეხვედრა გასტროლებზე საუბრით დაიწყო, რასაც დასის მხრიდან შეკითხვები მოჰყვა. ნუკრი ქანთარიამ პასუხად შეხვედრა დატოვა.

„შეხვედრა დაიწყო გასტროლებზე საუბრით. რომ გეგმავს გასტროლს. არც კი უხსენებია ოთო ქათამაძე, ჩვენი ახალგაზრდა კოლეგა, რომელიც ერთი კვირაა რაც დავკრძალეთ. მინიმუმ მეგონა, რომ წუთიერი დუმილით დაიწყებდა ამ შეხვედრას. ახლა მის ბოდიშსაც აზრი აღარ აქვს. ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ბოდიშს აზრი აღარ აქვს და ახლაა ეს მომენტი,“ – ამბობს მსახიობი თათია თათარაშვილი.

შეხვედრის დეტალებზე „ბათუმელებთან“ ისაუბრა მსახიობმა ავთო ქარჩავამ.

„მეგონა წუთიერი დუმილით დაიწყებდა შეხვედრას, მაგრამ დაიწყო გასტროლებზე საუბრით. ავდექი, სიტყვა ვითხოვე და მივმართე დასს. „რაც ჩაიდინა, ოთო ქათამაძის პანაშვიდზე არ ჩამოსვლით, რომელიმე გაამართლებთ ამის საქციელს მეთქი?“ დასი გაჩუმდა.

მე მოვუბრუნდი და ვუთხარი – ეს არის ვერდიქტი, რომ თქვენ დატოვოთ აქაურობა და წახვიდეთ-მეთქი. დასიდან არავინ მას მხარი არ დაუჭირა. და მე ვუთხარი – წადი თეატრიდან.

ნუკრი ქანთარიამ მითხრა – მე თქვენ გაგაგდებთო. ვნახოთ ვინ ვის გააგდებს,“ – ჰყვება „ბათუმელებთან“ შეხვედრის დეტალებზე მსახიობი ავთო ქარჩავა.

რას ითხოვენ მსახიობები? – ბათუმის დრამატული თეატრის დასის წევრები ამბობენ, რომ ნუკრი ქანთარიამ სამძიმარიც კი არ გამოხატა ოთო ქათამაძის გარდაცვალების შემდეგ.

ეს ფაქტი ნუკრი ქანთარიამ დღეს ჟურნალისტებთან შემდეგნაირად ახსნა: „არ ვიყავი არც ბათუმში და ისეთ ადგილას ვიყავი, რომ ვერ მოვახერხებდი ჩამოსვლას. თუმცა რაც ჩვენს გვერდზე დაიწერა, ყველა ჩემი სახელით იყო.

ჟურნალისტების კითხვაზე, თუ რატომ დატოვა შეხვედრა, ნუკრი ქანთარიამ თქვა: „იმიტომ, რომ აღელვებულები არიან და შემდეგში გავმართავთ. პროვოკაციებზე არის ზოგიერთი“.

ბათუმის დრამატული თეატრის დასი ითხოვს აჭარის კულტურის მინისტრთან შეხვედრას და მისგან ნუკრი ქანთარიას გათავისუფლებას. მსახიობთა თქმით, თუ ნუკრი ქანთარიას არ გაუშვებენ, მაშინ ისინი სულხან თამაზაშვილთან მივლენ ანალოგიური მოთხოვნით.

პარლამენტის ყოფილი წევრი, დეპუტატი „ქართული ოცნებიდან“, ნუკრი ქანთარია ბათუმის დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად კონკურსის გარეშე დანიშნეს 2022 წელს. მისი დირექტორობის პერიოდში არაერთხელ იყო დაპირისპირება მსახიობებსა და მას შორის.

მაგალითად: 2024 წელს ნუკრი ქანთარიამ საყვედური გამოუცხადა მსახიობებს, პროევროპული პროტესტისას დაგეგმილ გაფიცვისკენ მოწოდებაში – ამ მსახიობებს შორის იყო ოთარ ქათამაძეც.

ასევე, 2025 წლის გაზაფხულზე ნუკრი ქანთარიამ 6 თვით შეუჩერა ხელფასი დრამატული თეატრის მსახიობს, მეგი კობალაძეს. ასევე, ნუკრი ქანთარიამ 2025 წლის მარტში სამსახურიდან გაათავისუფლა მსახიობი თორნიკე ბარამიძე, რომელიც პროევროპული აქციების მონაწილე იყო.

______________

ფოტოზე: ბათუმის დრამატული თეატრის მსახიობები. ფოტო: „ბათუმელები“