გვანცა მიკაელა გვანცელაძე იმ თაობის წარმომადგენელია, რომელსაც უტყუარად სჯერა, რომ საქართველოს ევროპულ არჩევანს ვერც მმართვლი პოლიტიკურო ძალა შეაჩერებს და ვერც სხვა ძალები, რადგან ეს ჩვენმა ახალგაზრდობამ, ჯენზიმ უკვე გადაწყვიტა. „ჩვენ უკვე გავიმარჯვეთ. ამ შემთხვევაში, უბრალოდ დრო ჩამოგვრჩა“ – ამბობს გვანცა, რომელსაც გააზრებული აქვს, რომ „თუ არჩევნებზე არ წავა, ქვეყანა არასდროს დალაგდება და თავისთავად“.
- გვანცა, პირველ რიგში გვითხრათ, ვინ ხართ და რას აკეთებთ ამჟამად?
მე ვარ გვანცა მიკაელა გვანცელაძე, 26 წლის. ვსწავლობ ჯიპაში მედია-კომუნიკაციის მეორე კურსზე. ეს ჩემი უკვე მესამე უნივერსიტეტია და, შესაბამისად, ჩემი თანაკურსელები ჩემზე რამდენიმე წლით პატარები არიან. ეს მნიშვნელოვანია, რადგან ვხედავ, რომ ძალიან საღად მოაზროვნე ახალგაზრდობა გვყავს – ჩემი თაობისგან ძალიან განსხვავებული. შესაძლოა გარედან ჩანდეს თითქოს ამ ახალგაზრდებს არ აქვთ ბევრი ინტერესი, თუმცა ეს თაობა ერთ-ერთი ყველაზე შორსმჭვრეტია, რომელიც ბევრი რამის ცვლილებას შეძლებს.
ყველაზე მთავარი არის ის, რომ ხალხმა ამოიღოს ხმა. ჩვენთან ყველაზე რთული ეს მგონია. ეს ხდება ალბათ იმიტომ, რომ ბავშვობიდან მუდამ გვეუბნებიან, ვთქვათ მეზობელი რას იტყვის, ნაცნობი რას იტყვის და ასე შემდეგ. როდესაც ვიზრდებით, ყოველთვის გაჩუმებისკენ გვიბიძგებენ. ეს ბავშვები არიან ქვეყნის მთავარი მამოძრავებელი ძალა, მათ ხმის ამოღების არ ეშინიათ.
- რა როლი უკავია ჯენზის დღევანდელ რეალობაში, რისი გაკეთების საშუალება აქვს მას?
გაზაფხულზე აქციები არავისთვის იყო მარტივი, კონკრეტულად იმათთვის, ვინც ღამეებს ათევდა იქ. ძალიან ბევრი ტალღა თუ ეტაპი გადაიტანა ამ აქციამ, თუ საზოგადოებამ. ძალიან დასაფასებელია მაშინდელი ჩვენი სპორტსმენების გზავნილები, რომლებმაც მართლა შეკრეს და კიდევ უფრო გააერთიანეს ჩვენი საზოგადოება.
წელს ჯენზის რეკორდული რაოდენობა მიიღებს მონაწილეობას არჩევნებში, რაც მე რაღაც მხრივ შვებას მგვრის. ამ წუთას ახალგაზრდებმა ის ძალა, რაც მათ ხელთ აქვთ, ბოლომდე უნდა გამოიყენონ არჩევნებზე. უნდა მივიდნენ არჩევნებზე და აუცილებლად დააფიქსირონ საკუთარი ხმა.
მე, პირადად, უფრო პატარა რომ ვიყავი, მაგალითად, არ ვიცოდი, როგორ ითვლებოდა არჩევნებზე ხმები. მეგონა თუ არ მივიდოდი, ჩემი ხმა უბრალოდ გაბათილდებოდა და მას ვერავინ გამოიყენებდა თავის სასარგებლოდ. ეს, რა თქმა უნდა, რეალობას ძალიანაა მოკლებული.
მე, პირადად, ორჯერ არ მივედი არჩევნებზე, რადგან ნიჰილისტურმა თუ ნეგატიურმა დამოკიდებულებებმა, როგორღაც მეც ჩამითრია. ინერტული ვიყავი, რადგან მეგონა არაფერი შეიცვლებოდა. საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ თუ არჩევნებზე არ წავალ, ქვეყანაც არასდროს დალაგდება და თავისთავად, არც ჩემთვის თუ სხვა ადამიანებისთვის არ შეწყდება და მოგვარდება სხვადასხვა ტიპის პრობლემები.
ხშირად ისმის კითხვა – აბა ვის მივცეთ ხმა? ამაზე პასუხი ცალსახაა – ნებისმიერს, გარდა მმართველი პარტიისა. ჩვენი მმართველი პარტია არის აგონიაში, არ იცის რას აკეთებს. ამ დროს კი ძალიან რთულია განსაზღვრო ასეთი ადამიანების ჯგუფი კიდევ რის გაკეთებას შეეცდებიან. ზუსტად მსგავსი სიტუაცია გვაქვს დღეს ქვეყანაში. ჯენზიმ სწორად უნდა გამოიყენოს ბერკეტი და აქტიურად უნდა იყოს ჩართული მიმდინარე პროცესებში, რომ არ გაყალბდეს არჩევნები.
- თქვენი აზრით, რას ემსახურება მთავრობის პრორუსული განცხადებები თუ ქმედებები?
ვფიქრობ, ჩვენი მთავრობის ქმედებები შეიძლება შევადაროთ ზაფხულის ბათუმს. ზაფხულში ადამიანები ცდილობენ, რაც შეიძლება მეტი გამოიმუშაონ. სამწუხაროდ, ამათ შემთხვევაში რუსულ რუბლებზეა საუბარი, რომ შემდეგ მთელი წლის განმავლობაში თავი გაიტანონ. ადამიანები იძულებულნი არიან ასე მოიქცნენ იმ პოლიტიკის გამო, რომელსაც დღეს მთავრობა ატარებს.
მთავრობის საქციელიც ზუსტად ამას ჰგავს. ისინი ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ რაც შეიძლება მეტი რუბლი ჩაიჯიბონ, ამისთვის კი არაფერზე იხევენ უკან და არც არაფერი ერიდებათ.
ნებისმიერ მაღალჩინოსანს თუ ჩინოვნიკს ეშინია ის ტოტი არ მოჭრას, რომელზეც ზის. არც ერთ მათგანს არ შეუძლია სრული დეკლარაცია წარმოადგინოს, სადაც გამოჩნდება, თუ როგორ იღებენ ამხელა თანხებს ასეთ გაჭირვებულ ქვეყანაში. უამრავ მათგანს ნათესავებსა და ახლობლებზე აქვს გადაფორმებული უამრავი ქონება თუ მიწა. ადამიანს, რომელსაც ამხელა ქონება აქვს, ვალდებულია გადაიხადოს სპეციალური გადასახადები. ამიტომ ძალიან საინტერესოა, როგორ ახერხებენ ეს ჩინოვნიკები ამაზე თავის არიდებას.
ოფშორების კანონიც არის ასეთი მავნე კანონი, რომელიც რუსული კანონის ჩრდილშია გატარებული. ეს კანონი მხოლოდ ერთი ადამიანის ბენეფიტზეა მორგებული, რომელსაც აურაცხელი ქონება შემოაქვს ქვეყანაში, ამისთვის კი სახელმწიფოს არაფერს უხდის. ამას ისიც ემატება, რომ საჯაროდ არავინ იცის, საიდან მოდის ეს ქონება.
ეს კანონი ქვეყანას აქცევს შავ ბაზრად. თუ ადამიანებს ჰგონიათ, რომ თუნდაც ეს ან რუსული კანონი არ არის პრობლემა, მაშინ ნამდვილად შეგნების და მიხვედრის პრობლემასთან გვაქვს საქმე, ან უბრალოდ ეს ხალხი პროპაგანდის მსხვერპლია. ის ფაქტი, რომ თითქოს მსგავსი კანონი საფრანგეთს და ამერიკას აქვს აზრს და არგუმენტებს ძალიანაა მოკლებული. იმ კანონში ცხადად ჩანს, რა ან ვინ არის ქვეყნისთვის საფრთხე და სხვა მიზანს ემსახურება.
ვფიქრობ, ამ კანონის შემოტანა მმართველი პარტიის ბოლო მცდელობა და იმედია, რომელსაც ებღაუჭება. ამ შემთხვევაში სანერვიულო აქვთ ძალაუფლების დაკარგვასა და ქონებაზე, რომელიც რუსეთში აქვთ დაგროვილი ან იმ ქონებაზე, რომელიც არალეგალურად აქვთ მოპოვებული. ისინი შავად ნაშოვნ ფულს იმაში ხარჯავენ, რომ მათი ოჯახის წევრები იმ პროგრესს აზიარონ, რომელსაც ისინი დღეს ეწინააღმდეგებიან. ეს უნდა გაიგოს ხალხმა.
ზოგადად, ძალიან რთულია მშიერ და გაჭირვებულ ადამიანს ელაპარაკო წინსვლასა და განვითარებაზე მაშინ, როდესაც ადამიანი თანახმაა კარტოფილზე ან ხახვზე გაყიდოს ხმა. ეს, სამწუხაროდ, ასოცირდება ქართულ არჩევნებთან. მთავარი პარადოქსი ის არის, რომ ის თანხა, რასაც ეს ხალხი იღებს ხმის გაყიდვაში, ზუსტად მათივე შექმნილ სისტემაში პურის საყიდლადაც არ ჰყოფნით. ეს არის ის ჩაკეტილი წრე, რომელსაც უნდა დავაღწიოთ თავი. ამ წრის გამრღვევი კი ჯენზია.
- რა სიკეთის მოტანა შეუძლია ევროკავშირს საქართველოსთვის?
ჩვენ გეოგრაფიულად ძალიან კარგი მდებარეობა გვაქვს, ვართ სამეურნეო ქვეყანა. სამწუხაროდ, ამას უკვე პრაქტიკული მნიშვნელობა აღარ აქვს და მხოლოდ იარლიყია შემორჩენილი. როდესაც გლეხი კახეთში იფიცება, ყურძენს რომ ვერ აბარებს და ვერ აწარმოებს, მას ძლიერ ალიანსში ექნება საშუალება, რომ ეს ხარისხიანი პროდუქტი არამხოლოდ ქვეყნის შიგნით, არამედ საზღვრებს გარეთაც გაიტანოს. ეს, შესაბამისად, მეწარმეობას შეუწყობს ხელს.
როდესაც სოფელი იქნება ძლიერი, ქვეყანაც ძლიერი იქნება. წინა დღეს ვკითხულობდი ზუსტად ამ გლეხებზე. ხალხი ღიზიანდება – ყურძენს ვერ ყიდის. საქართველოში ამჟამად ძირითადად ორი აქტუალური ცენტრია – თბილისი და ბათუმი. მაგრამ რეალურად, ამის გარდა, არის უამრავი ნაყოფიერი და მეურნეობისთვის პოტენციურად გამოსადეგი მიწა, რომელსაც დამუშავება სჭირდება და რომელსაც განვითარების დიდი პერსპექტივა აქვს.
კიდევ გავრცელდა ერთი ახალგაზრდა გოგოს ვიდეო, რომელიც სოფელში ცხოვრობს რთულ პირობებში და ოცნებობს, რომ ჰქონდეს სახლი და ბოსელი მისი საქონლისთვის. ადამიანს არ უნდა უწევდეს იმაზე ოცნება, რომ თავსზემოთ ჰქონდეს სახურავი, თან საკუთარ მიწაზე. კატასტროფაა, როდესაც ხალხს საკუთარ ტერიტორიაზე არ აქვს საცხოვრებელი სახლი ან თუნდაც საკვები. იმის შესაძლებლობა არაა, რომ მოხუცმა წესიერად იკვებოს თავშესაფარში, თუ ისევ საბოლოოდ საზოგადოება არ მიეხმარა ასეთ ხალხს და ფინანსურად არ დაეხმარა. დღეს მაღაროელებიც გაიფიცნენ, ნახევარი შიმშილობს, რადგან სახელმწიფოს მათი არ ესმის.
ჩვენი ქვეყანა ბურღულეულზეა გაზრდილი, რადგან ხალხს არ აქვს მეტის საშუალება. ამჟამად მათი ფასიც ისეა გაზრდილი, რომ მათი ყიდვაც კი ფუფუნება გახდა. ფუფუნება არ უნდა იყოს საკვების ყიდვა ან თუნდაც სახლის ქონა, სადაც მშვიდად დაიძინებ. ჯერ კიდევ გადაუჭრელია სასმელი წყლის პრობლემა, რომელიც უამრავ რეგიონს დღემდე არ მიეწოდება ნორმალურად.
როდესაც ჩვენ გავხდებით ალიანსის, ევროკავშირის სრულყოფილი წევრი, მოგვეცემა საშუალება, რომ ყველა ეს პრობლემა ნელ-ნელა გამოვასწოროთ და ისინი საბოლოოდ დავძლიოთ.
- გაქვთ ოჯახის წევრებთან კომუნიკაცია ამ საკითხზე – რუსული კანონი როგორ აშორებს საქართველოს ევროპას და რას აზრის არიან ამაზე თქვენი ოჯახის წევრები?
ჩემი ოჯახი ამ მხრივ ძალიან მრავალფეროვანია. დედას საქართველო ძალიან უყვარს, რისი სიყვარულითაც ჩვენც გაგვზარდა. როდესაც ქვეყანაში რაღაც მნიშვნელოვანი ხდება, დედასგან ყოველთვის მესმის ხოლმე, რომ ფრთხილად ვიყო და მაინც და მაინც წინა რიგებში არ ვიდგე აქციების დროს. აქციებზე გასვლა არასდროს აუკრძალავს. ყველამ ისედაც იცის, რომ აქციებზე გაუსვლელად ვერ გავჩერდები სახლში.
მამა, მეორე მხრივ, არის უფრო „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერი. მამასთანაც მქონია რუსულ კანონზე საუბარი, ვუხსნიდი, თუ რატომ არის ეს კანონი არასწორი და არაკონსტიტუციური. სულ მცირე ის ფაქტიც კი, რომ ამ კანონის გამო ოჯახის წევრთან კამათი გიწევს, ესეც ამ კანონის გვერდითი პროდუქტია. როდესაც კანონი ასეთ მღელვარებას იწვევს საზოგადოებაში, ის უკვე არასწორია.
ჯენზის ზუსტად ჩემი მშობლების და მათი მშობლების თაობები უნდა უმაგრებდნენ ზურგს, რომელთაც თუნდაც 9 აპრილის ტრაგედია თუ სხვა მრავალი რამ აქვთ გამოვლილი.
საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე მოწინავე, ფუნდამენტური პრობლემა დეზინფორმაციაა სახელმწიფო მედიების მხრიდან. ასეთ პროპაგანდისტულ მედიებს ძალიან ცუდი გავლენა აქვთ საზოგადოებაზე. თუნდაც ამ მხრივაა ევროკავშირი კარგი, რადგან ასეთ რაღაცებს რეგულაციები ყოველთვის მოჰყვება.
თუ, მაგალითად, „იმედი“, „რუსთავი 2“ ან სხვა პროპაგანდისტული მედიები რუსეთიდან ან თუნდაც მმართველი პარტიის მხრიდან არ დაფინანსდება, ასეთი დოზის დეზინფორმაციასთან აღარ გვექნება საქმე. თუ ვინმე იტყვის, რომ სხვა მედიებიც ფინანსდებიან დასავლური თანხებით, აქვე შეიძლება პასუხის გაცემა, რომ ეს მედიები მათი დამფინანსებლებისგან დამოუკიდებლად მუშაობენ. დასავლეთი არ ერევა მათ საქმიანობაში. ეს მედიები კი არ ავრცელებენ დეზინფორმაციას.
ვფიქრობ, თაობათა კომუნიკაციის და ცვლის ხარჯზე შევძლებთ ამ ძალიან რთული პრობლემისგან თავის დაღწევას. მე და ჩემი თანამოაზრეები ძალიან მშვიდად ვართ, რადგან რაც არ უნდა მოხდეს და მმართველმა პარტიამ რამდენიც არ უნდა დაგვარბიოს, თუნდაც მომწამვლელი გაზები შეგვასხას, ჩვენ ყოველთვის მზად ვიქნებით საბრძოლველად. საქართველოს ბედი უკვე გადაწყვეტილია. ჩვენმა ახალგაზრდობამ უკვე გადაწყვიტა, ჩვენ უკვე გავიმარჯვეთ. ამ შემთხვევაში, უბრალოდ დრო ჩამოგვრჩა.
- როგორი მოლოდინები გაქვთ არჩევნებზე?
ვფიქრობ, არჩევნების შემდეგ იქნება ორი ვარიანტი თუ როგორ განვითარდება სიტუაცია. იმ შემთხვევაში, თუ „ქართული ოცნება“ გააყალბებს არჩევნებს, ამას მოჰყვება უზარმაზარი პროტესტი. ყველა იქნება მზად იმისთვის, რომ ქუჩაში იდგეს იქამდე, სანამ იმას არ მივიღებთ, რასაც ვიმსახურებთ და რისთვისაც ვიბრძვით.
მეორე ვარიანტში, ოცნება 12 წლიანი მმართველობის შემდეგ დატოვებს პარლამენტს და უკან აღარასდროს დაბრუნდება მმართველობაში. ეს არის ერთადერთი სწორი გამოსავალი, ამას არ აქვს სხვა ალტერნატივა. რაც არ უნდა მოხდეს, ჩვენ მაინც იმ შედეგს მივიღებთ, რაც ქვეყნისთვის სასიკეთო იქნება. ყოველ შემთხვევაში წინ დიდი ბრძოლა გველის.
ქვეყნის საძირკველი მთავრობაა. შესაბამისად, თუ ქვეყანას არ აქვს მყარი, ძლიერი და კარგი საძირკველი, ჩვენმა პატარა ჯგუფურმა განშტოებებმა რამდენი აგურიც არ უნდა დავაშენოთ ამ საძირკველს, ის მაინც ჩამონგრევისთვისაა განწირული. ამის გააზრება საკმაოდ რთული იყო. არ მინდა ჩვენმა საზოგადოებამ იმაზე იფიქროს, რომ თითქოს კონკრეტულად მხოლოდ დღევანდელ მმართველ პარტიაზე მაქვს საუბარი, ეს ეხება ყველა პარტიას, რომელიც სამომავლოდ იქნება ქვეყნის ხელისუფლებაში.
მე მივესალმები ოპოზიციური პარტიების გაერთიანების გადაწყვეტილებას და ვისურვებდი, რომ ეს უფრო ადრე ექნათ. ყველა პარტიამ უნდა გაითვალისწინოს, რომ ქართველი ხალხი არა მათთვის, არამედ ქვეყნის კეთილდღეობისთვის იბრძვის. იმ შემთხვევაში, თუ მომავალში ახალი მმართველი პარტიები სწორ და ევროპულ გზას გადაუხვევენ, იგივე ბედს გაიზიარებენ, რასაც „ქართული ოცნება“ მალე იხილავს.
საბოლოოდ იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანისთვის მენტალური ჯანმრთელობა შეუცვლელია. ჩამონგრეულ ქვეყანაში შეუძლებელია მენტალურად ჯანმრთელი იყოს ადამიანი. შესაბამისად, ჩვენ თუ გვინდა განვითარება, წინსვლა, არ გვინდა, რომ სულ დეპრესიაში ვიყოთ, გვქონდეს კარგი სამუშაო გარემო და ბევრი სხვა სიკეთე, მაქსიმალურად უნდა დავიცვათ საკუთარი ხმა. არავის უნდა მივცეთ საშუალება, რომ გაგვაჩუმოს. ყველას ხმა მნიშვნელოვანია. დღეს ჩვენს ხელშია ჩვენი ქვეყნის ბედი.
