Batumelebi

არტ-კაფე „ბათუმის გული“, მაზნიაშვილის  ქუჩაზეა, 11 ნომერში. კაფეს მეპატრონე მინდია ბოლქვაძეა. მინდია 10 წელი ცხოვრობდა უკრაინაში: 2 წელი ყირიმში, სევასტოპოლში მუშაობდა მზარეულად, მერე კიევში გადავიდა და იქ 8 წელი იცხოვრა.

„პროფესიით მზარეული ვარ, ცოლი მყავს უკრაინელი. 8 წელია, რაც საქართველოში გადმოვედით საცხოვრებლად. საუკეთესო წლები მაკავშირებს უკრაინასთან, საუკეთესო მოგონებები. რაც ახლა იქ ხდება, წარმოუდგენელია. იცით, რა ქალაქი იყო ხარკოვი? კადრების ყურება მიჭირს, არ შემიძლია ვუყურო იმას, რაც იქ ხდება ახლა. ეს ის დროა, როცა ყველამ უნდა ვქნათ სულ მცირე რამეც კი, რაც კი შეგვიძლია, როგორც შეგვიძლია“ – ამბობს მინდია. 

არტ-კაფე „ბათუმის გული“ ბათუმში უკრაინიდან ლტოლვილ თხუთმეტ ადამიანს უმზადებს ახლა სადილს უსასყიდლოდ და ყოველდღე შინ უგზავნის.

„ახლა ცივა, ყინავს და კაფემდე მოსვლაც რთულია ადამიანებისთვის. ამიტომ გადავწყვიტეთ შინ გაგვეგზავნა სადილი ყველასთვის,“ – ამბობს მინდია.

ის და ბათუმის კიდევ რამდენიმე კაფეს მეპატრონე, როგორც თავად გვეუბნება, შეთანხმდნენ, რომ ლტოლვილთა ოჯახების ნაწილთა კვებას თანაბრად უზრუნველყოფდნენ. დაბინავებული ლტოლვილები სხვადასხვა ადგილას ცხოვრობენ. მათ ნაწილს საცხოვრებელი ადგილობრივებმა დაუთმეს დროებით, ზოგს კი ქირის ფულს საქართველოში მცხოვრები ახლობლები უხდიან.

საუზმეს და ვახშამს – ამ შეთანხმების მონაწილე სხვა კაფეები, სადილს კი „არტ-კაფე“ ამზადებს.

სადილის ულუფად მოიაზრება წვნიანი, საბავშვო წვნიანიც, კარტოფილი, ქაბაბი, კატლეტი, სალათები, ჩაი, კომპოტი და ა შ.

ლტოლვილები, რომლებსაც ახლა „არტ-კაფე“ სადილით უზრუნველყოფს, ომის დროს, რამდენიმე დღის წინ  წამოვიდნენ უკრაინიდან.

„ჩვენ შეგვიძლია საკვებით ვუმასპინძლოთ უკრაინის ყველა მოქალაქეს, ვინც ლტოლვილია და  ვისაც ახლა ეს სჭირდება, მშიერს არავის დავტოვებთ. ასევე, მეგობარი სტომატოლოგები მყავს, რომლებმაც მითხრეს, რომ მომსახურებას უსასყიდლოდ გაუწევენ, ვისაც სტომატოლოგი დასჭირდება,“ – ამბობს კაფეს მეპატრონე.

ამავე კაფეში აგროვებენ თბილ ტანსაცმელს ქალებისა და ბავშვებისთვის, მათ შორის: ბოტებს, ქურთუკებს, ქოლგებს, საწვიმრებს.

„მე და ჩემს მეუღლეს უამრავი მეგობარი გვყავს უკრაინაში. ჩემს მეუღლეს ყველა ნათესავი იქ ჰყავს, ახლობლები, მეგობრები.

ჩვენები ყველანი გამოვიდნენ სახიფათო ადგილებიდან, ჩერნიგოვიდან ლტოლვილთა მესამე ტალღას გამოჰყვნენ ძლივს. როგორ გითხრათ, რომ კარგად არიან… მაგრამ ცოცხლები კი გადარჩნენ, ეს დიდი რამეა.

ბევრი გვაკითხავს, ვინც საქართველოში სტუმრად იყო ჩამოსული ტურისტად და უკან ომის გამო ვეღარ დაბრუნდა. შესაბამისად, არც სამოსი აქვთ წამოღებული საკმარისად და არც ხანგრძლივად ცხოვრებისთვის ჰქონიათ ბინის ქირა გათვალისწინებული,“ – ამბობს მინდია ბოლქვაძე.

დღეს, 14 მარტს, საქართველოს პარლამენტის წევრმა „ლელოდან“, დავით უსუფაშვილმა, პარლამენტში განაცხადა, რომ დაუშვებელია ქვეყნის თავდაცვის სისუსტის პროპაგანდა რუსეთ-უკრაინის ომის ფონზე.

„საქართველომ არ უნდა დაუშვას ომში ჩართვა, საქართველომ თავიდან უნდა აიცილოს ომი, ამისთვის ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ.

ამავდროულად, ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რომ საქართველო მზად იყოს თავდასხმის მოგერიებისთვის, ქვეყნის დაცვისთვის, იმისთვის, რაც კონსტიტუციაში გვიწერია, რისთვისაც შეიარაღებული ძალები გვყავს.

როგორც ომის პროპაგანდა არის დაუშვებელი დანაშაული დღეს, ისევე ქვეყნის სისუსტის პროპაგანდა არის დაუშვებელი დანაშაული. და ქვეყნის სისუსტის პროპაგანდაა ყოველი ფრაზა, როდესაც ვინმე ლაპარაკობს იმაზე, რომ მტერი ძლიერია, ტანკი ახლოს ჰყავს, იმას იმდენი ჯარისკაცი ჰყავს, ჩვენ – ამდენი და ასე შემდეგ. ეს დაუშვებელია.

თავდაცვისუნარიანობის გამტკიცება და მორალური კლიმატის აწევა არის აუცილებელი წინაპირობა. არ დაგვესხმება ვინმე თავს? არ დაგვსხმია? კიდევ რა მოუვა თავში ვიღაცას.

ამ ვითარებაში ჩვენ უნდა ვიყოთ მტკიცე და მტერმა უნდა იცოდეს, რომ ჩვენ მას სათანადოდ დავხვდებით. ეს არაა ომის რიტორიკა, ეს არის თავდაცვის პოლიტიკა.“ – განაცხადა უსუფაშვილმა.

დღეს, 14 მარტს, საქართველოს პრეზიდენტი სალომე ზურაბიშვილი პარლამენტში მოხსენებით წარსდგა.

მან მკაცრად გააკრიტიკა ხელისუფლების დღევანდელი პოლიტიკა უკრაინაში მიმდინარე პროცესებთან დაკავშირებით და თქვა, რომ ხელისუფლებაც და ოპოზიციაც  თავიანთი ქმედებებით სცოდავენ.

„დღეს კი ორივე მხარე, პოზიციაც და ოპოზიციაც, სცოდავს ქვეყნის წინაშე. უმრავლესობა თანხმობის ძიების მაგივრად ყველას, ვინც არ ეთანხმება, ხან მოღალატედ და ხან ომის პარტიად ნათლავს. ოპოზიცია, თანხმობის ძიების მაგივრად, ხელისუფლების ნებისმიერ განცხადებას თუ გადაწყვეტილებას უაპელაციოდ პრორუსულად აცხადებს.

ორივე მიდგომა, გარდა იმისა, რომ სრულიად მიუღებელია და საბჭოთა წარსულის მეთოდებს გვაგონებს, ქვეყნისთვის, როგორც შიგნით, ასევე გარეთ, დამაზიანებელია და გარკვეულწილად, საფრთხისშემცველი.

ქვეყნის შიგნით ეს იწვევს დაყოფას, გვასუსტებს, ძალას გვაცლის, ვნებს და აფრთხობს საზოგადოებას, ქვეყნის გარეთ კი გაუგებარს ხდის ჩვენი სახელმწიფოს მისწრაფებების მდგრადობას და მიზანმიმართულობას.

ხელისუფლება სცოდავს, როცა ვერ ბედავს გამოხატოს ის, რასაც ჩვენი ისტორია გვკარნახობს. ამას გამართლება არ აქვს. სიფრთხილისა თუ შიშის ვერავითარი არგუმენტი  ვერ ამართლებს იმას, რომ სიტყვით მაინც ღირსეულად ვიდგეთ იქ, სადაც სინდისი და ღირსეული ქართველობა მოითხოვს.

ხელისუფლება სცოდავს, როცა ამ გარდამტეხ მომენტში, ქვეყნის ისტორიული განაცხადი ერთობლივი ხელმოწერით კი არ წარადგინა ევროპის წინაშე, როგორც სრული სახელმწიფოებრივი კონსოლიდაციის და ეროვნული თანხმობის ნიშანი, არამედ არჩია თავის თავში ჩაკეტვა და ერთპიროვნულად ხელის მოწერა.“ – განაცხადა სალომე ზურაბიშვილმა.

მან პარლამენტში გამოსვლისას ოპოზიციაც გააკრიტიკა.

„ხელისუფლება სცოდავს, როცა პარტიას ეძლევა უპირატესობა სახელმწიფო ინსტიტუტების ნაცვლად გადაწყვეტილების მიღებაში თუ გასაჯაროებაში.

როცა სახელმწიფო უწყებებს შორის ერთობლივი გადაწყვეტილებები არ იხილება ერთობლივად და ინფორმაცია არ ზიარდება, ვინმე დაიჯერებს, რომ ასეთ მძიმე და საყურადღებო ვითარებაში არც ერთხელ არ შეკრებილა უსაფრთხოების საბჭო, არც ერთხელ არ ყოფილა ერთობლივად განხილული სამხედრო საფრთხეები უმაღლესი მთავარსარდლის დასწრებით? სასწრაფოდ გამოსასწორებელია ეს მანკიერი ფორმები.

ოპოზიციაც სცოდავს, როცა ბრიუსელში, კიევში თუ ამერიკაში აქვს მცდელობები საქართველოს სახე ისე წარმოაჩინოს, ვითომცდა შიში ვამჯობინეთ ღირსებას. თითქოსდა ღირსი არ ვართ არც ევროკავშირში გაწევრიანების, არც ნატოსთან და ამერიკასთან პარტნიორობის და ამტკიცებს, რომ მთავრობამ და მაშასადამე ქვეყანამ შეცვალა პროდასავლური კურსი. ეს ხომ ქვეყნის და შენი ხალხის შეურაცხყოფაა. როცა შენს ქვეყანას ვაშინგტონში ბრალს უყენებ და შენი ქვეყანა მასპინძლის დასაცავი ხდება.

ასეთი პოლიტიკურად მოტივირებული თავდასხმა ხომ მხოლოდ მთავრობას არ აზიანებს, არამედ ქვეყანას და მტრის საქმეს აკეთებს“  – განაცხადა ზურაბიშვილმა. მისი თქმით, საქართველოსა და უკრაინას შორის რაიმე გაუგებრობების შემოტანის მცდელობას არ დაუშვებს.

„ამიტომ, როგორც შარშან, 9 აპრილს, საქართველოს მთავრობას მივმართე, რომ დაებრუნებინა უკრაინის ელჩი საქართველოში, აქედან, ამ ტრიბუნიდან მივმართავ ჩემს კოლეგას უკრაინის პრეზიდენტს ვოლოდიმირ ზელენსკის, ვთხოვ, რომ დააბრუნოს ელჩი, რადგან ჩვენ ორ ერს შორის, ამ უმძიმეს წუთებში კავშირი სრულიად გამყარდეს, იყოს უფრო მჭიდრო და უდრეკი.

ამ ურთულეს პერიოდში მაინც გავახილოთ თვალი და შევიგნოთ, რა ხდება ჩვენს თავს. ჩავდგეთ ახალ კალაპოტში და ქვეყანას ვაჩვენოთ გზა. გამოვასწოროთ ის, რაც წინსვლის და წარმატების გზაზე გვაფერხებს. ერთიანობა ჩვენი ერთადერთი გამოსავალია“ – განაცხადა ზურაბიშვილმა.

__________________

ამავე თემაზე:

სხალთის მთავარეპისკოპოსი სპირიდონი ქადაგებისას რუსეთ-უკრაინის ომს გამოეხმაურა და განაცხადა, რომ „ძმები ჩხუბობენ“ და „ჩვენ არ უნდა ჩავერიოთ“.

სხალთელი ეპისკოპოსი ირწმუნება, რომ არის წინასწარმეტყველებები ამ ომზე, გაერთიანდება სამი ქვეყანა – რუსეთი, ბელარუსი და უკრაინა და ეყოლებათ ერთი მეფე.

„არის წინასწარმეტყველება მამების, რომ ეს მოხდებოდა ასე და შემდეგ გაერთიანდება და შედგება ერთი წმინდა რუსეთი. ეს არის უკრაინა, ბელარუსი და რუსეთი. ერთი მეფე ეყოლებათ.

მერე საქართველოში აღდგება მეფობა, იქ რომანოვი იქნება მეფედ, აქ ბაგრატიონი და მეგობრულად იქნებიან ერთმანეთში. ვის უნდა ომი? ვილოცოთ, რომ შერიგდნენ და მშვიდობა იყოს“ – ამბობს ეპისკოპოსი.

მან რამდენჯერმე გაუსვა ხაზი, რომ „ჩვენ“, საქართველო, არ უნდა ჩავერიოთ და ირაკლი ღარიბაშვილს პოზიცია მოუწონა.

„ჩვენ არ უნდა ჩავერიოთ ამ საკითხში. არ უნდა დავიჭიროთ რომელიმეს მხარე, ეს არის ჩემი პირადი აზრი, ესენი ძმები არიან, ახლა ერთმანეთს ეჩხუბებიან. შერიგდებიან, ერთი ხალხია.

ჩვენ თუ ჩავერევით, უნდა ჩავერიოთ რით – აი, როგორც ჩვენი დიდი პატრიარქი, მსოფლიო მოციქული აკეთებს, ჩვენი უწმინდესი და უნეტარესი ილია მეორე, გავუგზავნოთ მშვენიერი საჭმელი, სასმელი, ჰუმანიტარული ტვირთი და ვილოცოთ, რომ მშვიდობა იყოს.

…მოვისმინე ამ დღეებში, ძალიან მრისხანედ და ძალიან ცუდად ახსენებენ რუსეთს. მე ვფიქრობ, რომ ეს არის შეცდომა. არაფრით არ შეიძლება საქართველომ და ქართველმა ხალხმა ასე გააკეთოს. ამასთან ერთად დავძენ, რომ მე მივესალმე ირაკლი ღარიბაშვილის და ჩვენი მთავრობის გადაწყვეტილებას, რომ არ ჩაერია ამ კონფლიქტში და არ შეუერთდა სანქციებს.

…ვინც გეოპოლიტიკა და ისტორია ოდნავ მაინც იცის, ამის [კავკასიაში კონფლიქტების] სტაბილიზაციას აკეთებს რუსეთი. მთლიანად, იმიტომ, რომ მის გარეშე, მისი ნების გარეშე წონასწორობა კავკასიაში არ დაირღვევა.

…მის ხელშია კავკასიაში ომის და მშვიდობის გასაღები და შენ რომ იმას აგინებ, ლანძღავ, იმ კაცმა რომ უთხრას ჩვენს მეზობლებს, რაც გინდათ ის გიქნიათო, დარჩება ჩვენგან რამე?! თუ ისეთი ჯარი და არმიები გვყავს, რომ ყველა ფრონტზე მოიგერიებენ ყველას. ამიტომ არაფრით არ შეიძლება, ეს არის ემოციებზე აყოლა.

…რომ აგინებ და ლანძღავ, რომ წამოვიდეს შენზე გაბრაზებული აქეთ, პასუხს შენ აგებ?!“ – რიტორიკულად სვამს შეკითხვას მთავარეპისკოპოსი.

სხალთის მთავარეპისკოპოსი სპირიდონ აბულაძე ცნობილია თავისი ანტივაქსერული  და პრორუსული განცხადებებითა და სიძულვილის ენის გამოყენებით. მთავარეპისკოპოსს უკავშირდება ნინოწმინდის პანსიონის სკანდალიც.

„ამ მეთოდის მიზანია ის, რომ უკვე მოსახლეობამ აიძულოს ზელენსკი წავიდეს მოლაპარაკებებზე, ასევე იმ მებრძოლებმა, რომლებიც არიან წინა პოზიციებზე და აქვთ პირდაპირი საფრთხე,“ – მიიჩნევს სამხედრო ექსპერტი ვახტანგ კაპანაძე. მას ვკითხეთ, რამდენად რეალურია დღეს რუსეთმა უკრაინაში გამოიყენოს ქიმიური იარაღი, როგორც ეს გააკეთეს სირიაში?

სირია, კონკრეტულად კი, ალეპო, ვახტანგ კაპანაძემ „ბათუმელების“ წინა ინტერვიუშიც ახსენა, როცა გვესაუბრა რუსეთის მხრიდან ტაქტიკის შეცვლაზე და თქვა: „ყველა ქალაქში ქმნიან ალეპოს“.

ვახტანგ კაპანაძე გადამდგარი გენერალ-მაიორია და სამხედრო მეცნიერებათა დოქტორი. ის საქართველოს გენერალური შტაბის უფროსი ორჯერ იყო.

• ბატონო ვახტანგ, რუსეთის ტაქტიკიდან გამომდინარე, რამდენად უშვებთ იმას, რომ რუსეთმა ქიმიური იარაღი გამოიყენოს ისე, როგორც ეს მოხდა სირიაში? 

ნურასოდეს იტყვის ნურასოდეს – ყველაზე მეტად ეს გამოთქმა შეესაბამება რუსეთს. რთულია წინასწარ რამის თქმა და ლოგიკური დასკვნების გამოტანა, თუმცა მინიშნებები რუსეთის მხრიდან, რომ უკრაინა ცდილობს გამოყენოს ქიმიური იარაღი, რომ ამიაკი შეაქვთ და ასე შემდეგ, მიანიშნებს იმაზე, რომ შესაძლოა, მართლაც გამოიყენოს რუსეთმა ქიმიური იარაღი და ეს შემდეგ დააბრალოს უკრაინას.

• რაზე შეიძლება ჰქონდეს გათვლა ასეთ შემთხვევაში რუსეთს, თუ ის ქიმიურ იარაღს გამოიყენებს? 

სრულად შესაძლებელია დაარტყას ისეთ ობიექტს, რომლის დანგრევა ან განადგურებაც გამოიწვევს ტექნოგენურ კატასტროფას, რაც გულისხმობს გაჟონვას, მომწამვლელი გაზის, ნივთიერების გაშვებას. ასე რომ, გადაჭრით ვერ ვიტყვი, მაგრამ ერთი რამ ფაქტია:  რუსეთმა შეცვალა ტაქტიკა, ის მიდის მშვიდობიანი მოსახლეობის დაბომბვაზე, რაც იმის სურვილია, რომ გამოიწვიოს ფსიქოლოგიური ტრავმა და შოკი. ამ მეთოდის მიზანია ის, რომ უკვე მოსახლეობამ აიძულოს ზელენსკი წავიდეს მოლაპარაკებებზე, ასევე იმ მებრძოლებმა, რომლებიც არიან წინა პოზიციებზე და აქვთ პირდაპირი საფრთხე.

კარგად გვახსოვს სოხუმის დაცემა და 26 სექტემბერი. მაშინ ედუარდ შევარდნაძემ რამდენიმე ოჯახი, რომლებიც თბილისში იყვნენ გამოხიზნული, სოხუმში ჩაიყვანა და ამ დროს მოხდა დარტყმა. მაშინ პოლიციელებიც კი ტოვებდნენ პოლიციას, რომ ოჯახები განერიდებიათ თავდასხმას.

• სირიის ანალოგის გამოყენება რამდენად ლოგიკური შეიძლება იყოს რუსეთისთვის, რომელიც ახლა უკრაინაში ომობს? 

სირიაში მიზანი იყო ის, რომ მაქსიმალური დანაკარგი მიეღო მოსახლეობას, ასევე იმ ამბოხებულ დანაყოფებს, რომლებიც იბრძვიან ხელისუფლების წინააღმდეგ. იქ ქიმიურ იარაღსაც იყენებდნენ და ყველაფერს, რის გამოყენებაც ზოგადად შეეძლოთ, მაგრამ მთავარი განსხვავება არის ალბათ ის, რომ უკრაინა ევროპის ყველაზე დიდი ქვეყანაა.

სირიაში იღუპებიან ადამიანები და თავისთავად ეს უბედურებაა, მაგრამ მსოფლიოს თვალსაწიერიდან უკრაინა უფრო მტკივნეულად ჩანს, ვიდრე სირიაში. სირიაში ვიღაც დიქტატორი ხოცავს ხალხს, აქ კი ერთი ქვეყანა ეომება მეორე ქვეყანას და ეს ხდება შუა ევროპაში.