აქციას ესწრებოდნენ თბილისელი და ბათუმელი მუსიკოსები, მწერლები, ფოტოგრაფები და ხელოვნების სხვადასხვა სფეროს წარმომადგენლები.
„ვაპროტესტებთ დღევანდელ რეფერენდუმს ყირიმიში, რომელიც არალეგიტიმურია, მხარს ვუჭერთ ყირიმის უკრაინის შემადგენლობაში დარჩენას” – თქვა მუსიკოსმა ლევან წულუკიძემ „ბათუმელებთან“.
აქციის მონაწილეებმა ბოთლებში ჩააწყვეს წერილები და შავ ზღვაში გადააგდეს, მათი თქმით ეს არის გზავნილი ყირიმელებისთვის. ”ჩვენ გვინდა, რომ შავი ზღვის აუზში აღარ განმეორდეს აფხაზეთის ოკუპირების მსგავსი ფაქტები” – განაცხადა მწერალმა კოტე ყუბანეიშვილმა.
ანა პერტაია: მე ვფიქრობ, რომ დღესდღეობით მაინც ნაკლებადაა შემთხვევები, როდესაც თანატოლები ჩაგრავენ ერთმანეთს, იმიტომ, რომ ჩვენ ვსწავლობთ სამოქალაქო განათლებას და შეგვიძლია დავიცვათ თავი გარკვეული შემოტევებისგან. საკმაოდ კარგად ვიცით ის კანონები, რომლებიც გვეხმარება ამაში. თუმცა ხშირად ვაწყდებით ისეთ შემთხვევებს, როდესაც უფროსკლასელები ჩაგრავენ პატარებს. ამას თუ გავითვალისწინებთ, ბულინგი ხშირია ჩვენ ირგვლივ, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ამ პრობლემის აღმოფხვრაც ხდება, როდესაც უფროსი იგებს ამის შესახებ. ჩაგვრის ერთ-ერთი ფაქტორი მოზარდებს შორის შეიძლება იყოს თავის გამოჩენა, რომ მე შენზე ძლიერი ვარ, მე შენზე მეტი შემიძლია ან თუნდაც პირველობის დამტკიცება. ერთ-ერთი მიზეზი შეიძლება იყოს ფსიქოლოგიური ფაქტორი. მოზარდების ნერვული სისტემა არ არის ჩამოყალიბებული და არ შეუძლიათ აკონტროლონ თავი. მაგრამ მე ვფიქრობ, მთავარი მიზეზი არის ის, რომ მოზარდს თავის დამკვიდრება უნდა და ვერ ხვდება უნებლიეთ რას აკეთებს. ჩემ ირგვლივ დაჩაგვრის შემთხვევები ფაქტობრივად არ ყოფილა. უფრო შევხვედრივარ, როცა ერთი მოზარდი მეორეს უნებლიეთ ჩაგრავს. მაინც ვფიქრობ, რომ ბულინგის უმთავრესი მიზეზი ადამიანის ფსიქიკაა, როდესაც ის უყურებს ტელევიზორში ძალადობის ამსახველ კადრებს ან თამაშობს ძალადობრივ თამაშებს, ის ხდება მოძალადე.
მარიამ შერვაშიძე: ხშირად გამიგია ამ პრობლემის შესახებ. მყავს მეგობრები, რომლებიც მიყვებიან მათი კლასელების შესახებ, რომლებიც იქცევიან ცუდად. ხშირად ეს ხუმრობით მოსდით ან მათი ჭკუით ხუმრობენ. ჰგონიათ, რომ არ უნდა ეწყინოს ადამიანს, მაგრამ ამ დროს შეურაცხყოფას აყენებენ ერთმანეთს, უქმნიან დისკომფორტს თანატოლებს, მეგობრებს ან კლასელებს. ბულინგის მიზეზი შეიძლება გახდეს ობიექტი, რომელიც არც თუ ისე გამორჩეულია და გამოკვეთილია თავისი ცოდნით ან ეგრეთ წოდებული „კაი ბიჭობით~, უბანში დგომით. ხშირად ასეთი სუსტი ბავშვები, რომლებსაც არ აქვთ უნარი გასწიონ წინააღმდეგობა, ხდებიან ბულინგის მსხვერპლნი. ჩემ ირგვლივ და ჩემს კლასში ასეთი რაღაცები არ ხდება. არასდროს მინახავს, როგორ ჩაგრავენ ჩემი კლასელები ერთმანეთს. ერთმანეთი შეიძლება წააქეზონ ხუმრობით, მაგრამ ეს თვითონ იმ ადამიანსაც კი არ აღიზიანებს. იშვიათად შეიძლება გადამეტებულად მოუვიდეთ. ამის მიზეზი არის: ასაკი, არასწორი აღზრდა და თავის დამკვიდრება. ამის აღმოფხვრა შეიძლება ცნობიერების ამაღლებით, რომ თითოეული ადამიანი არის თანასწორი. მართალია, დღევანდელ მოზარდებზე ვამბობთ, რომ უფრო ტოლერანტულად არიან აღზრდილები, მაგრამ არ არის ასე. დღემდე არის მისათითებელი, რომ ვიღაცას არ აქვს ქართული გვარი. ხშირად იჩაგრება ეთნიკური უმცირესობა.
გივი ბიბილეიშვილი: ჩემ ირგვლივ ძალადობა იშვიათად ხდება, უფრო სწორად არც ხდება, მაგრამ ხშირად გამიგია ძალადობის შესახებ ჩემს თანატოლებში ან ცოტა მოზრდილებში. და ეს ყოფილა ეგრეთ წოდებული ვითომ „ქურდული გარჩევები~ და მერე ეს ხდება იმის მიზეზი, რომ ჩხუბობენ და ფიზიკურად ძალადობენ ერთმანეთზე. მსგავსი ფაქტები გამიგია. ხშირად იჩაგრებიან ეთნიკური უმცირესობები. გამიგია, თურმე ერთი ბავშვი არ ყოფილა სომეხი, მაგრამ მიამსგავსეს და მერე დასცინოდნენ და უძახოდნენ „შე სომეხოო~. მე ვფიქრობ, რომ ამის მიზეზი არის ასაკი და სნობობა. ქართველები ვართ სნობები და ამიტომ დავცინით სხვა ერის წარმომადგენელს. კიდევ ყოფილა შემთხვევა, როდესაც ვიღაცამ არ იცის გამრავლების ტაბულა და ეს ხდება მთელი კლასის დაცინვის და განხილვის საგანი. ხშირად გვისაუბრია სამოქალაქო განათლების გაკვეთილებზე ბულინგზე. ამიტომ მე და ჩემმა კლასელებმა კარგად ვიცით, როგორ დავიცვათ თავი.
ზაზა მწერალიშვილი: სახლის გაყიდვაზე არ მიფიქრია არასდროს. ჩვენ რა, ბავშვები არიან ცოდო. ზოგჯერ ბავშვებს გულისრევა აწუხებთ. სუნი უფრო ძირითადად გვიან ღამით და გამთენიისას შეიმჩნევა, 11 საათის შემდეგ.
მერაბ მჭედლიშვილი: ბოლო ხანს არ არის სუნი. გამოსწორების გზაზე დგას ყველაფერი, უსაშველოდ არც ყოფილა გაუსაძლისი სუნი, მოსული იყვნენ ბუნების დაცვიდან და თქვეს, რომ გასული წლის მაისის თვიდან უნდა მომხდარიყო გაფილტვრა, გაფილტვრის შემდეგ სუნი აღარ იქნებოდა, მაგრამ დაპირება არავის შეუსრულებია.
ლამზირა ქარდავა: პირველად რომ დავსახლდი აქ, სულ მეგონა, რომ გაზი მქონდა ჩართული, ისეთი სუნი ტრიალებდა. როცა მაგარი სუნი დგას, მეზობლები სულ რეკავენ დახმარების სათხოვნელად, მაგრამ შედეგი ამას არ მოჰყოლია. მესამეჯერ საცხორებელის შეცვლა აღარ მინდა, თორემ ძალიან ვნანობ რომ აქ დავსახლდი, ეს სუნი ძალიან გვაწუხებს, საშუალება რომ იყოს აუცილებლად წავიდოდი აქედან. სამარშუტო ტაქსით რომ მგზავრობ და ამ ადგილს მოუახლოვდები, ეგრევე გეცემა ნავთობის სუნი. 
ბატონო დავით, უფრო მარტივად რომ აუხსნათ მოსახლეობას, რომელ ფართობებზეა საუბარი?
დალი ხომერკი: საერთაშორისო განათლების ცენტრის ოფისი ბათუმში, შოთა რუსთაველის უნივერსიტეტში მდებარეობს. ცენტრი მუდმივად სთავაზობს აპლიკანტებს სხვადასხვა ტიპის მოსამზადებელ კურსს. თუკი სტუდენტებს წიგნები სახლში არ აქვთ, შეუძლიათ მიმართონ ბიბლიოთეკას და იქვე იმეცადინონ. ჩვენ ასევე აქტიურად ვართ წარმოდგენილი სოციალურ ქსელებში. ვაქვეყნებთ სხვადასხვა ინფორმაციას ყველა ტიპის უნივერსიტეტის სტიპენდიებსა და სიახლეებზე. რაც უფრო ადრე მიადევნებენ თვალს მოსწავლეები იმას, თუ რას სთავაზობენ უნივერსიტეტები, უკეთ გაიაზრებენ, რომელ უნივერსიტეტში უნდათ სწავლა.
ბადრი ლორთქიფანიძე ამბობს, რომ პატრულის თანამშრომლები მას თავის დროზე ზერელედ მოექცნენ – ყოველგვარი მოკვლევისა და ექსპერტიზის ჩატარების გარეშე გამოაცხადეს სამართალდამრღვევად. თუმცა ამ ეტაპზე ბადრი ლორთქიფანიძისთვის ეს ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მას სახელმწიფოსთვის ერთი თვის პენსიასთან შედარებით 10-ჯერ მეტი თანხა აქვს გადასახდელი.
თეონა ბოლქვაძე: უნივერსიტეტის ადმინისტრაციას ვურჩევდი, უფრო მეტად ინფორმირებულები იყვნენ. როცა ადმინისტრაციაში რამის საკითხავად მივდივართ, ათას ადგილას გვამისამართებენ. უკვე მეოთხე კურსზე ვარ, ოთხი წელია მესმის, რომ უნდა შეიქმნას ელექტრონული ჟურნალი, თუმცა ამას ვერა და ვერ მოაბეს თავი. დღემდე ქულების გაგება კედელზე გამოკრულ სიებში გვიწევს, რაც არაკომფორტულიცაა და უხერხულიც. არც შეფასების სისტემა მომწონს, საკმაოდ დიდი ჯგუფები გვაქვს, ამის მიუხედავად მინიმალურად ათი შეფასება უნდა დააგროვო, რაც იმ სისტემაში რაც ჩვენთანაა, შეუძლებელია. ფაქტიურად ვერ ასწრებ დაგროვებას მაშინაც კი, როცა არ აცდენ, მერე კი მაღალი აკადემიური შეფასება არ გაქვს. სიებთან დაკავშირებით ადმინისტრაციას ვურჩევდი დროულად შეადგინონ სიები, ხშირად გამოცდებიც კი ერთმანეთს ემთხვევა, სტუდენტს არჩევანის გაკეთება გიწევს, რომელს დაესწრო და რომელი გადაბარებისთვის მოიტოვო. ასევე პრობლემურია საგამოცდო დრო, შეიძლება რაღაც საგნებისთვის ნორმალურია ორი საათი, თუმცა მე პირადად ვსწავლობ საგნებს რომელთათვის ორი საათი პრობლემურია, მეტისმეტად ცოტა დროა იმისთვის, რომ საკუთარი შესაძლებლობები გამოავლინო.
გური ბურჭულაძე: პირველ რიგში მინდა ვურჩიო, რომ გააცნობიერონ საკუთარი მოვალეობა, ადგილი და ასევე როლი. მოვალეობაში ვგულისხმობ მომსახურების იმ მინიმალური სტანდარტების დაცვას, რომელიც მოეთხოვება ნებისმიერს, ვინც სტუდენტებისგან ფულს იღებს. კიდევ ვურჩევდი, რომ ნებისმიერი გადაწყვეტილება რომელსაც უნივერსიტეტი მიიღებს, აუცილებლად იყოს შეთანხმებული სტუდენტებთან, ინფორმაციის დონეზე მაინც მიეწოდოს სტუდენტს გონივრულ ვადებში და არა უშუალოდ იმ დროს, როგორც ხდება ძირითადად ახლა, როცა სტუდენტებს ფაქტის წინაშე გვაყენებენ მხოლოდ. კიდევ, თუ თავისუფალი მოდული არსებობს, დაე რეალურად იარსებოს, ერთი სტუდენტიც თუ იქნება, რომელსაც ექნება სურვილი, გაიაროს მაგალითად ევროპისმცოდნეობა, ამ ერთი სტუდენტის სურვილი უნდა დაკმაყოფილდეს. მინდა, რომ უფრო მეტად თავისუფალი გახდეს დასწრება ლექციებზე და სემინარებზე, არ მიექცეს ყურადღება მიმდინარე შეფასებას და იყოს მკაცრად კონტრორილებადი და ამავდროულად 50% + 1 საბოლოო გამოცდა.
დიანა ბაუჟაძე: უპირველეს ყოვლისა ადმინისტრაციას ვურჩევდი ღია კომუნიკაციას სტუდენტებთან, გამომდინარე იქედან, რომ მათი საქმიანობა, მიღებული გადაწყვეტილებები ხშირად სტუდენტებისა და ლექტორების შეუთანხმებლად ხდება. ასევე ვურჩევდი, რომ ხარისხის ამაღლების მიზნით უვარგის ექსპერიმენტებს თავი დაანებონ და რეალური, ქმედითი ნაბიჯები გადადგან ამ კუთხით, მოკლედ გამჭირვალე, ღია სისტემის ჩამოყალიბებას ვურჩევდი.
სოფლის მხარდაჭერის პროგრამის ფარგლებში გასატარებელ ღონისძიებებს მოსახლეობა სოფლის კრებაზე ირჩევს, პრიორიტეტის შერჩევისას ხმის მიცემა მხოლოდ მას შეუძლია, ვინც კრებას დაესწრება.
