ნელი მაისურაძე: ნავთობის სუნი ძალიან გვაწუხებს, ბავშვებსაც და დიდებსაც. ყველაფრის გვეშინია, რამდენჯერ მივმართეთ მთავრობას მაგრამ თავი არავის შეუწუხებია. საღამოს აქ რომ გაიაროთ, თქვენ თვითონაც იგრძნობთ ამ მძაფრ სუნს. ზაფხულში რა ვქნათ?! როცა ყველაფერი ღიაა და ჩვენც გარეთ ვართ. აბსოლუტურად არავინ არ არის დაინტერესებული ამ საქმით , იმის საშუალებაც არ არის, რომ აქაურობა დავტოვოთ და საცხოვრებლად სხვაგან გადავიდეთ, თორემ დიდი სიამოვნებით, გულზე ნაოპერაციები ბავშვი მყავს, მისი აქ ცხოვრება არაფრით არ შეიძლება, მქონდა იმედი, რომ რაღაც შეიცვლებოდა, მაგრამ დაპირება დაპირებად რჩება.
ზაზა მწერალიშვილი: სახლის გაყიდვაზე არ მიფიქრია არასდროს. ჩვენ რა, ბავშვები არიან ცოდო. ზოგჯერ ბავშვებს გულისრევა აწუხებთ. სუნი უფრო ძირითადად გვიან ღამით და გამთენიისას შეიმჩნევა, 11 საათის შემდეგ.
მერაბ მჭედლიშვილი: ბოლო ხანს არ არის სუნი. გამოსწორების გზაზე დგას ყველაფერი, უსაშველოდ არც ყოფილა გაუსაძლისი სუნი, მოსული იყვნენ ბუნების დაცვიდან და თქვეს, რომ გასული წლის მაისის თვიდან უნდა მომხდარიყო გაფილტვრა, გაფილტვრის შემდეგ სუნი აღარ იქნებოდა, მაგრამ დაპირება არავის შეუსრულებია.
ლამზირა ქარდავა: პირველად რომ დავსახლდი აქ, სულ მეგონა, რომ გაზი მქონდა ჩართული, ისეთი სუნი ტრიალებდა. როცა მაგარი სუნი დგას, მეზობლები სულ რეკავენ დახმარების სათხოვნელად, მაგრამ შედეგი ამას არ მოჰყოლია. მესამეჯერ საცხორებელის შეცვლა აღარ მინდა, თორემ ძალიან ვნანობ რომ აქ დავსახლდი, ეს სუნი ძალიან გვაწუხებს, საშუალება რომ იყოს აუცილებლად წავიდოდი აქედან. სამარშუტო ტაქსით რომ მგზავრობ და ამ ადგილს მოუახლოვდები, ეგრევე გეცემა ნავთობის სუნი.
