„ქართული ოცნების“ მთავრობას 60-ზე მეტი სინდისის პატიმარი ჰყავს ციხეში. ამ დროისთვის მხოლოდ ერთი სინდისის პატიმარი, ექიმი გიორგი ახობაძე ცნო სასამართლომ უდანაშაულოდ და 6 აგვისტოს სასამართლო დარბაზიდან გაათავისუფლა.
მუხლის გადაკვალიფიცირების მიუხედავად, პატიმრობაში დატოვეს მზია ამაღლობელი და ორი წელი მიუსაჯეს. უფრო ადრე, 4 წლით და 6 თვით პატიმრობა მიუსაჯეს 21 წლის სტუდენტს, მათე დევიძეს.
რატომ გადაწყვიტა „ოცნებამ“ ექიმ გიორგი ახობაძის გათავისუფლება და მაგალითად, მათე დევიძის ან მზია ამაღლობელი ციხეში დატოვება? – ამ თემაზე „ბათუმელები“ ყოფილ დიპლომატს, ზურაბ ფარჯიანს ესაუბრა.
- ბატონო ზურაბ, გიორგი ახობაძეს ვერ დაუმტკიცა რეჟიმმა დანაშაული და ის ისედაც უკანონო პატიმარი იყო მთელი 8 თვის განმავლობაში. ბრალდების მხარე, ვერც სხვა სინდისის პატიმრების შემთხვევაში ამტკიცებს მათ „დანაშაულს“, მაგრამ ფაქტია, რომ ცხრათვიანი ბრძოლის შემდეგ, მხოლოდ ერთი სინდისის პატიმარია თავისუფალი. თქვენი აზრით, რატომ გადაწყვიტეს გიორგი ახობაძის გათავისუფლება?
პირველ რიგში მაინც იმას ვიტყვი, რომ ჩვენ აქ ვცდილობთ ამოცნობანა ვითამაშოთ, რაც შეუძლებელია, რადგან მთელი ქვეყანა არის რაღაც ბნელ ოთახში და ამ ბნელი ოთახიდან ვმარჩიელობთ.
მარჩიელობენ „ოცნებაშიც“, რადგან მაგალითად თორნიკე რიჟვაძე რომ ავიღოთ, მაგასაც თავი ხომ გამარჯვებული და თეთრ ცხენზე ამხედრებული ეგონა 2024 წლის დეკემბრის დასაწყისში, არჩევნები „მოგებული“, სიები ჩატანილი და მერე როგორი გამარჯვებულიც აღმოჩნდა ის და სხვებიც „ქართული ოცნებიდან“, კი ვხედავთ.
ამიტომ ეს მარჩიელობაც უმადური საქმეა.
მეორე, რა შეცდომასაც ვუშვებთ, არის ის, რომ გადამეტებულ სიბრძნეს ვაბრალებთ ამ ხალხს [„ოცნებას“]. გვგონია, რომ ყველა მათი ნაბიჯი არის წინასწარ გათვლილი, ხუთი სვლით წინ გვისწრებენ და ასე შემდეგ.
ახობაძის შემთხვევაში, შესაძლოა ის მოსამართლე დაფიქრდა – „მინდა მე ამდენი შარი, ტყუილ-უბრალოდ ამ ადამიანის ციხეში გაშვება…“ შეიძლება თვითგადარჩენის ინსტინქტი იყო.
ახობაძის გამოშვება იცით რას ნიშნავს? – „უიმე, ნარკოტიკები ჩაუდეს“ – ანუ ჩვენი პოლიცია და შსს ვეღარაა ისეთი სპეტაკი? კორუფციული საქმეები რომეო მიქაუტაძეზე ან თავდაცვის მინისტრის ყოფილი მოადგილე რომ დაიჭირეს და ყოფილი მინისტრის ცოლის ძმა, რა ხდება ანუ, კორუფციაში ვართ ჩაფლული?
ახობაძის გათავისუფლება ხომ ნიშნავს, რომ მას ნარკოტიკები ჩაუდეს?! მაშინ როცა ცხრა თვეა თავიანთი პროპაგანდისტული არხებით საზოგადოებას უმტკიცებდნენ, რომ ადამიანი, ექიმი, რომელიც დედას უვლიდა და მოუკვდა იმის გამო, რომ ციხეში უსამართლოდ ჩასვეს, იყო თურმე ნარკომომხმარებელი და დამნაშავედ გამოიყვანეს… ამ დროს რა ხდება?
მათ ინტერესებში, წესით, არ შედის გიორგი ახობაძის გამოშვება.
ამავდროულად ვხედავთ, რომ მზიას ორი წელი მიუსაჯეს. ამიტომ, არ ვიცი, შესაძლოა მართლა მოსამართლის ინსტინქტი იყო, რომ ჯანდაბას, შესაძლოა თქვენ ხელფასი არ მომცეთ, მაგრამ მომავალი ხელისუფლება ათ წელიწადს არ მომცემს.
- ფიქრობთ, რომ მაშინ, როცა საზოგადოებას აქვს განცდა, რომ სასამართლო ხელისუფლებას მთლიანად აკონტროლებს ივანიშვილი, ამ კონკრეტულ მოსამართლეს, რომეო ტყეშელაშვილს ეყო წინააღმდეგობის უნარი?
მეორეს მხრივ, ხომ გვესმის, რომ პოლიცია და პროკურატურაც ასევე ემორჩილება „ქართულ ოცნებას“. მაშინ რა გამოდის, რომ პოლიციამ და პროკურატურამ – ერთმა ნარკოტიკი ჩაუდო და მეორე ამ ჩადებას „აპრავებდა?“
ჩვენ რომ გვქონდეს ნორმალური სახელმწიფო, სადაც სასამართლო და პროკურატურა დამოუკიდებელია, ამ შემთხვევაში კითხვის ნიშნები არ იქნებოდა, მაგრამ ახლა ასეთი სიტუაცია არ არის. აბსოლუტურად ყველა შტო არის ერთი პარტიის ხელში.
ჩვენ ვართ ქვეყანაში, სადაც ე.წ. პრემიერ-მინისტრი აკეთებს განცხადებებს, არღვევს უდანაშაულობის პრეზუმფციას და პირდაპირ აძლევს მითითებებს სასამართლოს.
- ამიტომ ჩნდება სწორედ ეს კითხვები, თუ რა მოხდა.
საქმეც იმაშია, რომ ამ თამაშში „ოცნება“ გამარჯვებული არ არის. მეორე მხრივ, ისევ „ოცნების“ შსს-ს და პროკურატურის კეთილსინდისიერება დგება ეჭვის ქვეშ.
- იყო ასეთი მოსაზრებაც – იქნებ უნდათ გომელაურის ან მისი გარემოცვიდან ვინმეს ციხეში ჩასმა და ესეც მათი შიდა კლანური ინტერესებისთვის დასჭირდათ?
არა მგონია. რა უშლით მათ ხელს, რომ თუნდაც გომელაური ან სხვა ვიღაცები ციხეში ჩასვან.
გომელაური ან სხვა ვიღაცები რომ ჩასვან, ამაზე ოპოზიციურად განწყობილი საზოგადოების ნაწილი ღაწვებს არ დავიხოკავთ და არც ტაშით შევხვდებით და ცრემლით არ გავედევნებით, არც რომეო მიქაუტაძეს და არც სხვებს და თავისი ამომრჩეველიც ტაშს დაუკრავს იქეთ.
ამიტომ ვამბობ, რომ ისევ და ისევ ლოგიკას არ ემორჩილება ეს ყველაფერი.
ლოგიკურად ასეა – ადამიანს ნარკოტიკები ჩაუდეს, ადამიანი გამართლდა და უნდა დადგეს ყველა იმ პირის პასუხისმგებლობის საკითხი, რომელიც ამაშია გარეული.
თუმცა ამათი ხელწერა ის არის, რომ ყველა გასვრილ ადამიანს ხელს აფარებენ.
გავიხსენოთ წულუკიანის კომისიაზე გახმაურებული საქმე ხუტა პაჭკორიას, რომლის არსებობაც არ ვიცოდით და თურმე არის სირაძის მოადგილე და ამ დროს კომისიაზე მიწვეული ერთ-ერთი ქალი პირდაპირ ადებს ხელს, რომ მან 2011 წელს მისი ძმა აწამა და აქედან მალევე მისი ძმა გარდაიცვალა.
უეცრად აღმოვაჩინეთ, რომ ეს ხუტა პაჭკორია „ოცნებას“ შეწოვილი ჰყავს და ძალიან მშვენივრად მუშაობს მათზე. ამიტომ მგონია, რომ არც ახობაძის საქმის ფიგურანტებს გაწირავენ, რადგან სჭირდებათ ასეთი ხალხი.
„ოცნების“ ამომრჩევლის ადგილზე მე დავფიქრდებოდი, რომ ან ჩაუდეს, ან სასამართლოს მიუქარია ძალიან. ან მურუსიძეა დამნაშავე ან შსს.
- ჩვენ, ვინც თვალს ვადევნებთ სინდისის პატიმრების სასამართლო პროცესებს, ვხედავთ, რომ ბრალდებას ფაქტობრივად არ აქვს მათ წინააღმდეგ ისეთი მტკიცებულებები, რის გამოც ეს ადამიანები პატიმრობაში უნდა იყვნენ. თუკი მოხდება ისე, რომ ნაწილს გაათავისუფლებენ, ნაწილს კი დატოვებენ ციხეში, ამით შეეცდებიან იმ ერთობის დაზიანებას, რომელიც დღეს პროტესტში მყოფ ხალხშია? ეს შეიძლება იყოს მიზანი?
სამწუხაროდ, უნდა აღვნიშნო, რომ ამ ერთსულოვნებაში ბზარი უკვე შესულია და ეს საერთოდ არ უკავშირდება სინდისის პატიმრებს. ეს უკავშირდება ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებს და ამას ვხედავთ ყველგან – სოციალურ ქსელებში იქნება თუ სხვაგან. რომ ვთქვა, რომ ახობაძის გამოშვება რაიმე ბზარს შეიტანს ამ პროცესში, არა და თავად სინდისის პატიმრების რეაქციებიც ამაზე მეტყველებს.
მეორე მხრივ, რაში სჭირდებათ ეს ცირკი და 60-მდე ადამიანის ციხეში დიდი ხნით გაშვება, მაშინ როცა მათი ამომრჩეველიც კი ხვდება და ეთანხმება, რომ ეს ხალხი არ უნდა იჯდეს ციხეში და უნდა გამოუშვან. რეზო კიკნაძის მიმართ, მაგალითად, „სელპაკის“ ხელსახოცის სროლის კადრი აქვთ „მტკიცებულება“, მეტი არაფერი.
ზოგადად, ქართულ ხელისუფლებებს ახასიათებს ხოლმე ზედმეტი სიჯიუტე იქ, სადაც ამის საჭიროება აბსოლუტურად არ იყო და კომპრომისი იქ, სადაც კომპრომისი საერთოდ არ იყო საჭირო.
არის სიტუაციები, როცა დათმობა არის სიძლიერე და არის სიტუაციები, როცა უკან დახევა არის შენი შინაგანი სიძლიერის გამოვლინება უფრო, ვიდრე გაკერპება.
ამათ ჰგონიათ, რომ 60 ადამიანს რომ დაიჭერენ, ამით რაიმეს აირიდებენ. ასე არც მსოფლიო ისტორია მუშაობს და არც ცალკეული ქვეყნების ისტორია.
საბოლოო ჯამში, შენ თუ ქვეყანაში ისეთ სიტუაციას შექმნი, რომ აგიფეთქდეს, ის აუცილებლად აგიფეთქდება.
სირიაში, სენდაიას ციხეში ათასობით ადამიანი იყო დაჭერილი, მაგრამ ამის მიუხედავად ასადების ოჯახს სირია ხელში აუფეთქდა.
ესენი ცდილობენ, ამ სიხისტით გვაჩვენონ, რომ ძალიან მაგრები არიან და დაგვაშინონ, მაგრამ ასე არ ხდება.
შენ თუ ხალხს აცხოვრებ უსამართლო სისტემაში და ამ ხალხს განვითარების პერსპექტივას არ მისცემ, საბოლოო ჯამში, მაინც ცუდ სიტუაციამდე მიხვალ.
არავითარი არასამთავრობოები არ არსებობდა, როცა მოხდა საფრანგეთის დიდი რევოლუცია. „ყოველ მეორეს უკეთია როლექსი და კარტიეს“ მთქმელი ადამიანები მოწყვეტილი არიან ხალხის ცხოვრებას და ჰგონიათ, რომ თუ 60 ადამიანს დაიჭერენ, ამით პროტესტი აღარ იქნება.
ბეშუმში რომ იყო კობახიძე რამდენიმე დღის წინ, ვნახეთ ხომ, რამხელა დაცვით დადის და მოწყვეტილი არიან რეალობას. ჰგონიათ, რომ ამ სიხისტით ვინმეს დააშინებენ და სიტუაციას შემოატრიალებენ. ჩემი აზრით, დიდ შეცდომას უშვებენ.
- მზია ამაღლობელის შემთხვევაში ადამიანების რაღაც ნაწილს გაუჩინეს განცდა, რომ აი ნახეთ, როგორი ლოიალურები ვართ, 7 წელს კი არ ვუსჯით, 2 წელი მივუსაჯეთ. ასეთი მანიპულაციების იმედი აქვთ?
არავითარი ჰუმანურობა ამაში არ არის. მათ თუ ჰგონიათ, რომ ხალხი, საზოგადოება ამას მათ ჰუმანურობად მიიღებს, რომ „ვაიმე როგორ დათმობაზე წავიდნენ და მადლობები ხომ არ ვუთხრათ“, არა. იმიტომ, რომ ყოფილა მსგავსი პრეცედენტები როგორც საქართველოში, ასევე ევროპის ქვეყნებში, უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაა, როცა ფეხქვეშ გაიგდეს პოლიციელი და იმაზე არ დადგენილა თავდასხმა და ამ შემთხვევაშიც ვერ იქნებოდა.
სახელმწიფო ინსტიტუტების პატივისცემა, პოლიციელის პატივისცემა და ასე შემდეგ, ეს არის აუცილებელი, ამაზე დგას სახელმწიფო, თუმცა ირაკლი დგებუაძე და სხვა სამართალდამცავების ქმედებები არის იმის მაგალითი, თუ როგორ არის ამ ინსტიტუციის ავტორიტეტი შერყეული, სამწუხაროდ და კიდევ უფრო მეტად შეირყევა ასეთი შემთხვევებით.
- სხვა სინდისის პატიმრების შემთხვევაშიც იყო შეთავაზება, რომ „მიმართეთ პრეზიდენტს შეწყალებაზე“ და ეს იყო მზია ამაღლობელის საქმის მოსამართლის, ნინო სახელაშვილის ბოლო ფრაზაც, მზია ამაღლობელის განაჩენის გამოცხადების შემდეგ. ამ ფორმით ცდილობს „ოცნება“, რომ გამოსტყუოს საზოგადოებას ლეგიტიმაცია რაღაც დოზით მაინც?
კი, ბუნებრივია ცდილობენ და ეს ისევ და ისევ მათ აყენებს წამგებიან პოზიციაში.
ეს არ არის ის ხალხი, რომელიც მზია ამაღლობელის სამოქალაქო გმირობას დააფასებს და თან ვერც ხვდებიან. ვერ ხვდებიან, რომ არავინ არ მოითხოვს შეწყალებას, რადგან არსებობს ასეთი ცნება – პრინციპები.
პრინციპების ერთგულება რა არის და პრინციპულობა, ვერ გაიგებს ის ადამიანი, რომელიც 20 წელიწადი გერმანიის არასამთავრობოში მუშაობდა და ახლა გერმანიას ლანძღავს.
საზოგადოების უკმაყოფილების ძირეული მიზეზები რაც არსებობდა, არსად არ წასულა.
გუშინ, მაგალითად, ნინო დათაშვილს მალულად ჩაუტარა ამბულატორიული ფსიქიატრიული ექსპერტიზა დავით მაღრაძემ. უკმაყოფილების მიზეზებს ზევიდან ამატებენ ასეთ რამეებს და ამიტომ არ მგონია, რომ ვთქვათ, კიკნაძეს გამოუშვებ ან სხვა რომელიმე სინდისის პატიმარს და ამით რაიმე შეიცვლება პროტესტში.
ძირეული მიზეზები არსად არ წასულა და ჰქონდეთ იმის მოლოდინი, რომ მოსახლეობა კმაყოფილი იქნება – ამაში ეჭვი მეპარება.
პირიქით უფრო მოხდა. ამ ერთი წლის განმავლობაში უფრო მეტი ადამიანია უკმაყოფილო „ოცნებით“, ვიდრე მანამდე. შეიძლება მათი მომხრეებიც კი დაკარგეს.
- ანუ მათივე პოლიტიკა მათ საზიანოდ მუშაობს?
კი, მე ასე ვთვლი.
ადამიანი უნდა იყო თანმიმდევრული. თანმიმდევრულობას აქვს ის პლუსი, რომ ბოლო-ბოლო აფერისტ-ფლიდად არ აღიქმები მაინც. ჯერ იძახო, რომ აი ტრამპი მოვა და მეორე დღეს იძახო, რომ ეს ტრამპი „დიფ სთეითის“ აგენტია… და მერე ის გიხაროდეს, რომ შენმა გაგზავნილმა ელჩმა ტრამპთან სურათი გადაიღო…
თუ „გათხოვებენ“, თუ ომში გითრევენ, რად გვინდა მაშინ საერთოდ მაგათი რამ, ხომ?!
- ეს არათანმიმდევრულობა რისი ბრალია? ის, რომ ეს სცენარი არის სხვისი, ამ შემთხვევაში რუსეთის დაწერილი?
გლობალური ომის პარტია მართლა მათი გამოგონებაა. მერე ამ გლობალური ომის პარტიას ხან რა მიამატეს და ხან რა მოაკლეს და ამაზე ააგეს მთელი საარჩევნო კამპანია. თუმცა დუგინის და, ზოგადად, კრემლის ნარატივებზე არიან.
