Batumelebi

სანამ ამ წერილს დავწერდი, ბევრ ადამიანს, თანამდებობისა თუ სასულიერო პირს მივწერე თხოვნის წერილი. ასე მგონია, უკვე ყველას მობეზრდა ჩემი და ჩემი შვილის გასაჭირის მოსმენაც კი, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე ამ წერილის დაწერა. წერილებს ვწერ უკვე რამდენიმე წელია, მას შემდეგ, რაც შვილი გამიჩნდა. ჩემი შვილი – ილონა ახლა 14 წლისაა. 

ჩვილი იყო, როცა ქუჩაში აღმოვჩნდით, უმუშევარი, უსახლკარო და მიუსაფარი. გამოსავალი ვერ ვიპოვე, ამიტომ ბავშვი დროებით ბათუმის ბავშვთა სახლში მივიყვანე. ეს იყო ყველაზე საშინელი პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში. არ მახსოვს მაშინ ვინ მიმასწავლა – გაზეთ „ბათუმელების“ რედაქციაში მივედი და ვუთხარი ჩემი გასაჭირი. რამდენიმე სტატიის გამოქვეყნების შემდეგ მთავრობის ყურადღება მიიქცია სტატიებმა და მწვანე კონცხზე, სასტუმრო „ნარინჯში“ ერთი ოთახი გამომიყვეს. ოთახს ვამბობ, მაგრამ ეს არი იყო ოთახი – ეს იყო 8 კვ.მ ფართობი კიბის უჯრედის ქვეშ.

ბავშვს იქ ვერ მივიყვანდი, ამიტომაც ისევ ბავშვთა სახლში მყავდა. ბედით მაინც კმაყოფილი ვიყავი, რადგან ღამით თავზე ჭერი მქონდა.

მერე მოხდა ის, რომ სასტუმრო ყაზახ ინვესტორებს მიჰყიდა მთავრობამ და გამომასახლეს. მაშინ მომცეს კომპენსაცია – 7 ათასი დოლარი. ამ ფულით ბინა დავიგირავე. ამასობაში ბავშვი გახდა სასკოლო ასაკის. ილონა ეკლესიასთან არსებულ ბავშვთა სახლში მიიღეს, რადგან ნაგირავებ ბინაში არ იყო ბავშვის საცხოვრებელი პირობები და ჩემი შემოსავალიც უკიდურესად მწირი იყო, ის იქ იკვებებოდა და სწავლობდა. ასე გადიოდა წლები, შაბათ-კვირას სახლში მომყავდა, ჩემთან. 

ამ ისტორიას იმიტომ ვყვები, რომ მეტი აღარ შემიძლია ცხოვრების ასე გაგრძელება. მე და ჩემს შვილს ერთად ცხოვრება გვინდა, მაგრამ ამის შესაძლებლობა არ გვეძლევა. უკვე ასაკში ვარ და ჩემი ყოფა თანდათან უფრო უიმედო ხდება. 

უმორჩილესად გთხოვთ, ყურადღება მომაქციოთ. როგორც დასაწყისში აღვნიშნე, გარკვეული თანხა, 7 ათასი დოლარი მაქვს, მაგრამ ამ ფულით ბათუმში კერძო საკუთრებას ვერ იყიდი. მივმართავ მთავრობას, მშენებელ კომპანიებს, თქვენ შეგიძლიათ ჩემი დახმარება, რომ დედა-შვილს მოგვეცეს ერთად ცხოვრების საშუალება.

ვიცი, რომ ბევრ ადამიანს უჭირს ჩვენს ქვეყანაში, ვიცი, რომ ყველას ვერ გასწვდებით, მაგრამ მაინც გწერთ.

თქვენ ჩემი ბოლო იმედი ხართ.

ტელ: 558 79 47 54  

ტაეკვონდო დიდ სპორტულ დატვირთვას მოითხოვს, თუმცა გუგა არასოდეს იღლება, ვარჯიში მისთვის დიდი ხანია სასიამოვნო პროცესად იქცა, გამარჯვებად კი მხოლოდ პირველ ადგილს მიიჩნევს. ამბობს, რომ მეორე ადგილს მხოლოდ მსოფლიო ჩემიონატზე დასჯერდება. ამ დროისთვის მისი ყველაზე დიდი წარმატება ევროპის ჩემპიონატზე დაკავებული მესამე ადგილია: “საქართველოს ჩემპიონატებში იმდენი მედლები მაქვს, არც მიცდია დათვლა, ბებიაჩემს სახლში კუთხე აქვს გამოყოფილი, სადაც აწყვია ჩემი მედლები და თასები. არ ვითვლი მედლებს, მთავარია ვიცოდე, რომ მაქსიმუმი გავაკეთე ბრძოლისას და ამან შედეგი გამოიღო.”

გუგა ყველაზე მეტ დროს სავარჯიშო დარბაზში ატარებს, რომელსაც მეორე სახლს უწოდებს, სპორტსმენებს კი ოჯახის წევრებად მოიხსენიებს. მის “დიდ ოჯახში” ყველას აქვს გუგას წარმატების იმედი. სპორტსმენები იხსენებენ პატარა გუგას საქციელს: “მედლებით თავი არასოდეს მოაქვს, მხოლოდ ერთხელ გამოაჩინა, როცა თითო-ოროლი მედლით ბაქიაობდნენ ბიჭები, გუგა გაბრაზდა, სახლში წავიდა და დიდი ჩანთით ძლივს მოათრია მედლები, რომლებიც ბიჭებს წინ დაუდო.” 

ბათუმელი ტაეკვონდოს მებრძოლები ხშირად ჩივიან, რომ საქართველოს ტაეკვონდოს ეროვნული ფედერაციიდან სათანადო ყურადღებას არ აქცევენ: `ჩემსას მაინც გავაკეთებ, თუმცა მათი მხარდაჭერა რომ გვქონდეს, უფრო წინ ვიქნებოდით. როცა მე ვარ პირველი ნომერი, შეჯიბრებაზე მეორე ნომერს უშვებენ, რადგან ის ვიღაცის მოსწავლეა. “სბორებზე” მათი სპორტსმენები მიჰყავთ, ჩვენ კი ხშირად წასასვლელ ფულს თავად ვშოულობთ. ამ დამოკიდებულების გამო მიფიქრია კიდეც სპორტიდან წასვლა. ჯერჯერობით ვერ ვღალატობ აკაკის, სპორტში მან გამომზარდა, ჩემთვის მარტო მწვრთნელი არ არის, მეგობარია, საყრდენია ჩვენი გუნდისთვის. ის არ იხევს უკან და ჩვენც მას მივყვებით, ჩემი მშობლები ირლანდიაში ცხოვრობენ, მთხოვენ, რომ მათთან ჩავიდე და იქ გავაგრძელო ყველაფერი, მაგრამ ჩემს დიდ ოჯახში მირჩევნია ყოფნა.” – ამბობს გუგა.

გუგა “ბათუმელებში” ინტერვიუზე მარტო არ მოსულა, თან შეყვარებული ახლდა. ირინა სიხარულიძე მოცეკვავეა. ისინი უკვე ერთი წელია ერთად არიან, უფრო ხშირად გუგას სახლში ატარებენ ერთად დროს, სადაც მთავარი გულშემატკივარი გუგას ბებია ელოდებათ.

“ბებიაჩემი გიჟდება ირინაზე, ირინასაც ძალიან უყვარს, რომელიმე მათგანთან თუ შემეშალა, ჩემი საქმე ცუდათაა, ერთმანეთს მხარს უჭერენ.” – ამბობს გუგა.

“გუგას ბებიას ძალიან ვუყვარვარ, ბებიაჩემსაც ძალიან უყვარს გუგა, ორივე გვგულშემატკივრობენ. გუგა თავიდან არ მიმყავდა ჩემი ოჯახის გასაცნობად, მეშინოდა ჩემი მშობლების რეაქციის, თუმცა ჩემმა ოჯახმა ის კარგად მიიღო, მამაჩემთანაც კარგი ურთიერთობა აქვს.” – გვიყვება ირინა.

ერთმანეთი საერთო მეგობრის მეშვეობით გაიცნეს, ათენიდან ახალდაბრუნებული გუგას სანახავად ირინა მეგობარმა თითქმის ძალით წაიყვანა: “ცეკვაზე მაგვიანდებოდა, მაგრამ ძალიან მთხოვა. გუგას მაშინვე მოვეწონე, დაჟინებით მიყურებდა, მე არ მომწონებია, ძალიან ბავშვური მეჩვენა, კარგად რომ გავიცანი, ძალიან შემიყვარდა. საოცრად თბილი ადამიანია, ერთგული და მიზანდასახული.” – ამბობს ირინა.

ირინა მოცეკვავეა, შვიდი წლის განმავლობაში ანსამბლ “მერცხალში” ცეკვავდა, ამბობს, რომ დროებითი ტაიმაუტი აქვს, ამ ეტაპზე მისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია ეროვნული გამოცდები, ირინას ჟურნალისტობა სურას: “ჯავახიშვილში ვაბარებ ჟურნალისტიკაზე, ამ ეტაპზე ჩემთვის სწავლა უფრო მნიშვნელოვანია, თუმცა თავის დანებებას არ ვაპირებ ცეკვისთვის, გამოცდებს როცა მოვრჩები, ცეკვას დავუბრუნდები. აბიტურიენტობა დიდ დროს მართმევს.” – ამბობს ირინა. სხვა პროფესიის დაუფლებას გუგაც აპირებს, ფიქრობს მეზღვაური გახდება, ჯერ მოსაფიქრებლად ერთი წელი აქვს.

კარიერაზე ზრუნვა ბევრ დროს მოითხოვს მათგან, თუმცა ერთმანეთისთვის დროს მაინც ნახულობენ. “ჩემი და ირინას ასაკის გამო ბევრი თვლის, რომ ჩვენი სიყვარული ბავშვური სიყვარულია, თუმცა მე ვიცი, რომ ირინა სწორედ ის არის, ვისთან ერთადაც ყოფნა მინდა. ადამიანში როცა ეჭვი არ გეპარება და მისი იმედი ნებისმიერ წუთს გაქვს, ესე იგი ის არის, ვინც გჭირდება.” – ამბობს გუგა.

გუგა ბებიამ გაზარდა, ამბობს, რომ ბებია მისთვის ყველაფერია: “მეგობარია პირველ რიგში, ნებისმიერ თემაზე ვსაუბრობ მასთან, ყველაფერს მიგებს, ჩემს მეგობრებს ისე უყვართ, რომ ბებიაჩემი სამეგობროს ბებიად ითვლება, სპორტში მნიშვნელოვან მხარდაჭერას მიწევს, როცა შეეძლო, შეჯიბრებებზეც დამყვებოდა, ახლა ტელეფონზეა ჩამოკიდებული, ჩემს მწვრთნელს სულ ურეკავს _ როგორ იასპარეზა? მოიგო? მუსიკის მასწავლებელია, მისი დამსახურებით შვიდწლედი მაქვს დამთავრებული, ფლეიტასა და როიალზე დაკვრას ვსწავლობდი, თუმცა სულ ვცუღლუტობდი. ცეკვაზეც დავდიოდი, ხატვაზეც, ჩემი მწვრთნელი გაგიჟებული იყო, იძახდა: გამოიყვანეთ ეს ბავშვი ცეკვიდან, ბრძოლისას ქართული ცეკვის ილეთებს იყენებსო. ცეკვა და დაკვრა აღარ მახსოვს, ხატვით კი ხშირად ვხატავ, უფრო ჩემთვის” – ამბობს გუგა.

ბათუმელი ნიკა იაკობაძე თინეჯერია და საკმაოდ პოპულარული თავის თანატოლებს შორის. მისი მეგობრები მიიჩნევენ, რომ ნიკას პოპულარობის მიზეზი მისი მეგობრული დამოკიდებულებაა ყველას მიმართ და გარეგნული მონაცემები.

ნიკა, ბათუმელი თინეიჯერები ამბობენ, რომ პოპულარი ხარ. რაში გამოიხატება ეს?

მე არაფერი გამიკეთებია, ერთს მოვეწონე, ორს, სამს და მერე აღმოჩნდა, რომ ბევრს მოვწონდი. ჩემი პოპულარობა იმაში გამოიხატება, რომ ბევრი ადამიანი მცნობს, ბევრი მიმეგობრდება, ადრე მიკვირდა და მიხაროდა, ახლა რეაქცია აღარ მაქვს, “ვაიმე, მაგარი ვარ-მეთქი” – ასე არასოდეს მიფიქრია, ისეთივე ვარ, როგორიც ვიყავი, უბრალოდ უფრო მეტი ადამიანი მცნობს.

შენს გარეგნობაზე ხშირად ამახვილებენ ყურადღებას?

გოგოების ყურადღებას ხშირად ვგრძნობ, ქუჩაში ხშირად მიყურებენ. მხოლოდ დადებითი დამოკიდებულება არ მხვდება, ხშირად ნეგატიურიცაა, ნეგატიური დამოკიდებულება უფრო ბიჭებისგან მოდის. მე პირადად არ მსიამოვნებს ზედმეტი შექება, უფრო მომწონს, როცა ჩემი თვისებებით მაფასებენ.

შენი ჩაცმის სტილიც განსხვავებულია, რას გვეტყვი შენს ყოველდღიურ სტილზე?

განსაკუთრებული არაფერია, ყოველთვის ვიცვამ იმას, რაც მომწონს, ბრენდებზე არ ვარ ორიენტირებული, მოხდენილობა მომწონს, ვცდილობ კარგად გამოვიყურებოდე. უფრო სადად ვიცვამ. თოთხმეტი წლის ვიყავი, როცა თმა გავიზარდე და აღმოვაჩინე, რომ უფრო გრძელი თმა მიხდება. მას შემდეგ ეს ჩემს სტილად იქცა.

პოდიუმზე როგორ აღმოჩნდი?

მხოლოდ ერთ ჩვენებაზე ვიყავი. პოდიუმზე სრულიად შემთხვევით აღმოვჩნდი, ჩემი კლასელის ნათესავია დიზაინერი ია ღონიაძე, მამაკაცის კოლექციისთვის სჭირდებოდა ბიჭები, ჩემი კლასელი ჩემზე მოუყვა, იამ დამირეკა და მისვლა მთხოვა, მეც ვცადე.

როგორ გრძნობდი თავს პოდიუმზე?

არაფერი განსაკუთრებული ამაში არ არის, ჩემთვის არ იყო კომფორტული პოდიუმზე დოგმა, რადგან ცოტას ვნერვიულობდი. პირველად გავდიოდი, მნიშვნელოვანი იყო როგორ დავიჭერდი თავს, სიარულიც არ ვიცოდი კარგად, რადგან ცოტა დრო მქონდა მოსამზადებლად.

როგორი დამოკიდებულება ჰქონდათ შენს მშობლებს და ახლობლებს?

დედაჩემმა რომ გაიგო პოდიუმზე გამოვდიოდი, გაუხარდა და მითხრა, რომ ამას ელოდა. ჩემი მეგობრებიც და ახლობლებიც ყოველთვის ამბობდნენ, რომ გარეგნობა ხელს მიწყობს მოდელობისთვის, თუმცა მე დიდად არ მხიბლავს ეს აზრი.

 მოდელობას არ აპირებ?

ბათუმში აზრი არა აქვს ამაზე ფიქრს, თბილისიდან შემოთავაზებებზე შეიძლება დავფიქრდე. თუ მექნება მიწვევები საზღვარგარეთ, აუცილებლად დავთანხმდები, არა მგონია ამაზე ვინმე უარს ამბობდეს. თავად არ ვაპირებ ამაზე ზრუნვას, შემთხვევით თუ მოვა ჩემამდე ეგაა, მე სხვა გეგმები მაქვს.

მომავალ პროფესიაზე თუ გიფიქრია?

თეატრალურზე ჩაბარება მინდოდა, ყოველთვის ვოცნებობდი მსახიობობაზე, მაგრამ გადავიფიქრე. მეორე ხარისხოვანი გახდა, რადგან საქართველოში რთულია იყო კარგი მსახიობი. ბიზნესის მართვას ავირჩევ პროფესიად, რადგან უფრო პერსპექტიულია.

თავისუფალ დროს როგორ ატარებ?

ყოველთვის მინდოდა ფეხბურთელობა. მიყვარს ფეხბურთი, თუმცა ახლა მხოლოდ მოყვარული ვარ, თავისუფალ დროს ხშირად ვთამაშობ, ხშირად ვუყურებ ფილმებს, აუცილებლად განმარტოებით. მეგობრებთან ერთადაც ხშირად ვერთობი. ახლა დაკავებული ვარ ჩემი ლეკვის მოვლით, `ერნი~ოთხი თვისაა, ერთად ვიძინებთ და ერთად ვიღვიძებთ.

დიდი ხანია ვფიქრობ, ღირს თუ არა აჭარაში ბოლო დროს მიმდინარე მოვლენების, აჭარელი ეკომიგრანტების დაბრუნებისა და ხელვაჩაურში სახელმწიფო საკუთრების დაკავების ფაქტების თაობაზე ჩემი აზრი საჯაროდ დავაფიქსირო, თავს ვიკავებდი, ჩემი ასაკის გამო, მაგრამ საბოლოოდ იმდენად გაოგნებული დამტოვა “დიდების” ნააზრევმა, გადავწყვიტე, რომ მათ გვერდით საზოგადოება ჩემს მოსაზრებებსაც მარტივად აიტანს და გაიტანს. 

როდესაც “სახელმწიფო საკუთრებაში შეჭრილების” საკითხს განიხილავდნენ, დიდი იმედი არც მქონდა, რომ ვინმე დაინტერესდებოდა ამ საქციელის გამომწვევი მიზეზებით, ან თუნდაც მიზნებით, მაგრამ იმას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ამ ხალხს ეტყოდნენ, სოფელში შენს ბიძაშვილს ან ნათესავს სახლი აქვს და აქ რა გინდაო.

როდესაც შეიქმნა სამთავრობო კომისია ამ საკითხის განსახილველად და რეკომენდაციების წარსადგენად, იმედი მომეცა, ლოგიკურ ჩარჩოებს მაინც არ გასცდებოდა მათი სტრატეგია, მაგრამ… მუნიციპალიტეტების მიხედვით დაყვეს იქ შესახლებული მოსახლეობა და განუცხადეს, რომ მუნიციპალიტეტებს უნდა აღმოეჩინა მათთვის დახმარება. აქ გამიჩნდა ასეთი კითხვა – კარგი, ამ ხალხმა თუ არ იცის, არც გაუგონიათ, რომ ამ უკიდურესად მცირემიწიან აჭარის მაღალმთიან რეგიონებში, საქართველოში მიმდინარე დემოგრაფიული პრობლემების ფონზე, მოსახლეობის ზრდის დონე ძალზე მაღალია?! ბავშვმაც იცის, რომ ყვავილი როცა პატარაა, ჭიქაშიც შეიძლება ჩავრგოთ და გაიხარებს კიდეც, მაგრამ როცა იზრდება, მოზრდილ ქოთანში უნდა გადარგვა და გარკვეული პერიოდის შემდეგ უფრო დიდი გარემო ესაჭიროება არსებობისთვის. ხუთსულიანმა ოჯახმა შეიძლება თავი გაიტანოს 200 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე მოყვანილი კარტოფილით, ბოსტნეულითა და ხილით, როდესაც სხვა არავითარი შემოსავალი არ არის, მაგრამ როდესაც სამი ძმა ერთ სახლში ცხოვრობს (და ესეც დავუშვათ შესაძლებლად, თუმცა აბა, თქვენ იცხოვრეთ ძმების ოჯახთან ერთად) და თითოეულს ხუთსულიანი ოჯახი ჰყავს სარჩენი, ამ ადამიანების რაოდენობასთან ერთად, როგორ ფიქრობთ, ის 200 კვ.მ სამმაგდება?! ასეთ პირობებში რა ქნას მუნიციპალიტეტმა? აქვთ მათ რამე ჯადოსნური ჯოხი მიწების გასასამმაგებლად?!

მოდით იქ `შეჭრილი~ ხალხის ყოფას გადავხედოთ – არა წყალი, არა საკანალიზაციო სისტემა, არა ელექტროენერგია, არა სანიტარია და რაც მთავარია, არა უსაფრთხოება! როგორ ფიქრობთ, ამ ხალხის მიზანს ასეთ პირობებში ცხოვრება წარმოადგენდა?! მე რატომღაც სხვანაირად ვფიქრობ – ამ ქვეყანაში, ან კანონი უნდა დაარღვიო, ან შიმშილით უნდა დაგეხოცოს შვილები, რომ ყურადღება მოგაქციონ, გკითხონ, რატომ იქცევი ასეო, მაგრამ, როგორც ჩანს, საზოგადოების ყურადღების მისაქცევად მეორე გაცილებით უფრო ეფექტური გზაა, რადგან ჯერჯერობით, საზოგადოების არც ერთი წევრი, რომელსაც პირადად არ შეეხო ეს ფაქტი, არ დაინტერესებულა ამ ხალხის პროტესტის მსგავსი ფორმით გამოხატვის გამო.

მე, ჩვეულებრივ მოზარდს, გამიჩნდა კითხვა – თუ საქართველოს იმდენი რესურსი გააჩნია, რომ სასაცილო ფასად გაყიდოს მიწები უცხო ქვეყნის მოქალაქეებზე, ამ ხალხს რაღას აწვალებენ?! ან იქ მცხოვრები ბავშვების უფლებებს რომელი რატიფიცირებული თუ ადგილობრივი კანონი იცავს? მე სკოლაში მასწავლეს, რომ ყველა ბავშვს აქვს უსაფრთხო და ჯანსაღ გარემოში ცხოვრების უფლება, ხოლო ხელისუფალი ვალდებულია ქვეყნის მოსახლეობის უფლებებისა და თავისუფლებების განხორციელება უზრუნველყოს. ბევრს ქვეწარმავლების სურათზე დანახვაც პანიკაში აგდებს და ამ ხალხს “სახლებში” (ქოხებში) უწევთ ქვეწარმავლებთან თანაცხოვრება და ფხიზლად ყოფნა, რომ ბავშვი არ იმსხვერპლოს ძილის დროს. რამდენჯერმე შეძლეს და გველი მოკლეს ან დაიჭირეს, მაგრამ ყოველთვის ასე იქნება?!

წალკიდან დაბრუნებული ეკომიგრანტების (რომლების ჩასახლებაც და გამოსახლებაც სრულიად ბუნდოვანია ჩემთვის) პრობლემას რაც შეეხება, ეს თემა იმდენად პოლიტიზებული გახდა, რომ მე ღრმად არ შევეხები მიზეზებს. ეს ხალხი სრულიად მიტოვებულ, ღმერთისგან მივიწყებულ ტერიტორიებზე ჩაასახლეს და თან არ ჩაასახლეს, აბა, კაცი ომში გაუშვი და იარაღი არ მისცე, ეგ რა გაშვებაა?!

ეს პრობლემა მე პირადადაც შემეხო – ერთ ზაფხულს ბებიასთან და ბაბუასთან წალკაში ვისვენებდი, სახლი საკუთრებაში, დაპირების მიუხედავად, არ გადაუციათ, წყლის, გათბობისა და მიწის პრობლემაც არავის მოუგვარებია, თუ არ ჩავთვლი პრეზიდენტის საჩუქარს (თითო ჰექტარი მიწის ნაკვეთი), რომელიც ხშირ შემთხვევაში გამოსაყენებლად უვარგისი ან სრულიად არასაკმარისი იყო, მაგრამ ჩვენი დეპუტატის, ბატონი მურმან დუმბაძის (მის სიტყვებს კიდევ დავუბრუნდები) არ იყოს, აჭარელი კაცის ხელი ისეთია, აქაც მოაწყო ცხოვრება. ახლა ამ ყველაფრის კანონიერი მესაკუთრეები გამოჩნდნენ და აჭარელი ეკომიგრანტები ღია ცის ქვეშ, ჰაერში გამოკიდებულნი დარჩნენ. დღეს შიმშილობენ, თუმცა ვეჭვობ, პროტესტის ეს ფორმა ხელისუფლებისა და საზოგადოებისთვისაც დიდი ხანია “უინტერესო” გახდა.

აი, ბატონმა მურმან დუმბაძემ ერთ–ერთ სატელევიზიო გადაცემაში დაახლოებით ასეთი რამ განაცხადა, კი ბატონო, მივცემდით ამ ხალხს ბინებს ბათუმის ტერიტორიაზე, მაგრამ აჭარელი კაცი ისეთია, მიწაზე თუ არ იმუშავა მისმა მადლიანმა მარჯვენამ, აქ ვერაფერს გაახერხებსო. თავი შეურაცხყოფილად ვიგრძენი ამ “კომპლიმენტის” გამო და ვერ გავიგე, ამ ლოგიკით თვითონ პარლამენტში უნდა წასულიყო თუ ყანაში?!

და ბოლოს, ჩემო ძვირფასო “დიდებო”, მგონია რაღაც სხვანაირად უყურებთ მაგ “დიდი” ასაკიდან და “სკამიდან” იმას, რისი გადმოცემაც მე ვცადე ამ წერილით.

ამჟამად ტელევიზიაში მუშაობს, თუმცა სალომე პროფესიით პიანისტია. ფორტეპიანოზე დაკვრა ოთხი წლისამ დაიწყო. “ოთხი წლიდან 22 წლამდე, ყოველი დღე იწყებოდა ფორტეპიანოთი. კონცერტები, მეცადინეობა… დავიწყე სწავლა სამუსიკო სკოლა-კოლეჯში, შემდეგ ხელოვნების უნივერსიტეტი დავამთავრე. ირინა ხერჟი იყო ჩემი პედაგოგი, ასევე არ შემიძლია არ ვახსენო ნატო ორაგველიძე, ჩემს მუსიკალურ და შემოქმედებით აღზრდაში ამ ადამიანებს ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვით.” – ამბობს სალომე. 

მისგან ყოველთვის დიდხანს მეცადინეობას მოითხოვდნენ და სალომემ გამოსავალი იმაში იპოვა, რომ ოთხსაათიან მეცადინეობას თავადვე ამცირებდა, თან მთელი სამი საათით: „უნდა მემეცადინა, რადგან კონკურსებში ვიყავი ჩართული, ჩემს ასაკთან შედარებით ყოველთვის რთული პროგრამა მქონდა, მეორე-მესამე კლასში ვუკრავდი სტუდენტის პროგრამებს, ასე თუ ისე წარმატებულადაც, რადგან ბევრი კონკურსის ლაურეატი ვარ. თუმცა მეცადინეობისას სულ ვცუღლუტობდი, ნახევარ საათს რომ ვიმეცადინებდი, ვამბობდი ორი საათი ვიმეცადინე-მეთქი. ძალიან დიდ შრომასთანაა დაკავშირებული ჩემი პროფესია, თავი მთლიანად უნდა მიუძღვნა. მე კი ისეთი აქტიური ვარ, ერთ ადგილას დიდხანს ვერ ვჩერდები, სულ ვმოძრაობ. ამის გამოა, რომ აქტიურად აღარ მივყვები მუსიკას. ჯერჯერობით მხოლოდ პედაგოგობით შემოიფარგლება ჩემი მუსიკალური მოღვაწეობა, პატარებს ფორტეპიანოზე დაკვრას ვასწავლი.” – გვიყვება სალომე.

ოთხი წლის წინ კი გაიგო, რომ „დილის ტალღაში~ ამინდის პროგნოზის წამყვანის ვაკანსია გამოცხადდა. მისი პედაგოგი გასტროლებზე იყო წასული, ამბობს, რომ დრო იხელთა და კასტინგში მიიღო მონაწილეობა: “კასტინგზე მისულს ასამდე ულამაზესი გოგო-ბიჭი დამხვდა, მეგონა, რომ შანსი არ მქონდა. ვუყურებდი გოგონებს და ვამბობდი: ვაიმე, რა ლამაზია, ეს როგორ მოუხდება ეკრანს… თუმცა გამიმართლა და შვიდ კონკურსანტთან ერთად სამი თვის განმავლობაში პირდაპირ ეთერში ვიბრძოლე. ძალიან მომწონს ამინდის პროგნოზის გამოცხადება, ამით არ ვიღლები, პირიქით, ვეღარ წარმომიდგენია ამის გარეშე ჩემი ცხოვრება. არაჩვეულებრივი თანამშრომლები მყავს, რაც მთავარია ერთი გუნდი ვართ და ერთად ვმუშაობთ იმაზე, რომ გამოვიდეს კარგი და რეიტინგული გადაცემა.”

მოუსვენარი ხასიათის გამო ურჩევნია პირდაპირი ჩართვები ოფისის გარეთ ჰქონდეს, ამის გამო ხშირად უწევს მუშაობა ექსტრემალურ სიტუაციაში: „მე თვითონ ვქმნი ექსტრემალურ სიტუაციას, შეიძლება ქუჩაში დადგე და თქვა როგორი ამინდია, მაგრამ მირჩევნია პარაშუტიდან გადმოხტომისას გავაცნო ხალხს ამინდის პროგნოზი, ან სკუტერით მოძრაობისას, ვფიქრობ, ასე უფრო საინტერესოა. ჩართვებისას შეიძლება ხშირად უცნაურ რაღაცებსაც ვამბობ, იმიტომ, რომ ბუნება უცნაურია, უმეტესად ექსპრომტად მიწევს ტექსტის მოფიქრება, რათა გარემოპირობებს შევუსაბამო ჩემი ნათქვამი და თან პოზიტიურ განწყობაზე ვიფიქრო.”

სალომე სამსახურს გარეთაც „ამინდის პროგნოზის გოგონაა”. ამბობს, რომ ხშირად ცნობენ და ამინდზეც უსვამენ შეკითხვებს: „მეგობრები და ახლობლები ხშირად მეკითხებიან, თუ როგორი ამინდი იქნება. უცნობებსაც არ ერიდებათ შეკითხვა და თავიანთი კეთილგანწყობის გამოხატვა, ხშირად მეუბნებიან, რომ დადებითი მუხტი შემაქვს დილის ტალღაში“.
თავად კარგად იცის, ამინდი როდის უწყობს ხელს ბათუმის ქუჩებში სასეირნოდ. „ძალიან მიყვარს ზღვის პირას სეირნობა, ფეხსაცმელი ყოველთვის მაღალქუსლიანი მაცვია, ბათუმის ქვაფენილები დისკომფორტს მიქმნის, ფეხსაცმელს მიფუჭებს, მაგრამ მაღალ ქუსლზე ხელს მაინც ვერ ამაღებინებს. საერთოდ, დიდ ყურადღებას ვაქცევ ჩაცმულობას. გარეთ გამოსვლამდე შეიძლება რვაჯერ გამოვიცვალო. ამით არ ვიღლები, მთავარია კარგად გამოვიყურებოდე. მომწონს ნათელი ფერები. ვფიქრობ, ჩემს ხასიათზეც მოქმედებს ის, თუ როგორ მაცვია, ამიტომაც სულ თბილ ფერებს ვარჩევ. ხშირად ვსარგებლობ ინტერნეტშოპინგით და ეს მეხმარება მეცვას შედარებით განსხვავებულად.” ამბობს სალომე.

სალომე ფიქრობს, რომ საკუთარ პროფესიას მალე დაუბრუნდება: „რამდენიმე დღის წინ დამესიზმრა, რომ დიდ სცენაზე გამოვდიოდი გემოვნებიანი პუბლიკის წინაშე, ეს ჯერჯერობით სიზმარი იყო, მაგრამ აუცილებლად ვიზრუნებ იმაზე, რომ რეალობად იქცეს.”

სანამ პროფესიას დაიბრუნებს, სცენაზე ავა და ფორტეპიანოზე დაუკრავს, მანამდე ყოველ შაბათ-კვირას “გოგონა ამინდის პროგნოზიდან” მაყურებლის განწყობაზე იზრუნებს.

მარიამი ბაკალავრიატის მეოთხე კურსის სტუდენტია, ჯულიარდში სწავლას მომავალ სასწავლო წელს ასრულებს, ჯერ არ იცის მაგისტრატურაში სწავლას რომელ ქვეყანაში გააგრძელებს, გადაწყვეტილებას ზაფხულში მიიღებს, თუმცა ფიქრობს, რომ ევროპული განათლების მიღების დროა: „ამერიკასა და ევროპას განსხვავებული სტილი აქვს, მინდა ევროპულიც შევისწავლო, განსაკუთრებით გერმანია მომწონს.

მარიამ, როგორ აღმოჩნდით ჯულიარდის სასწავლებელში?

 საქართველოში მივიღე სამუსიკო განათლება, ნიჭიერთა ათწლედში ვსწავლობდი 12 წლის მანძილზე. გადავწყვიტე, რომ შემდეგი ეტაპი სხვაგან უნდა გამევლო, ამიტომ შევიტანე საბუთები ჯულიარდის სკოლაში. დიდი ხნის განმავლობაში ვარჩევდი სასწავლებელს, ჯულიარდი იმიტომ ავარჩიე, რომ ბევრს გთავაზობს, კონცერტებს საინტერესო დარბაზებში საინტერესო ადამიანებთან ერთად. ძნელია ამ სკოლაში მოხვედრა, იმედი არ მქონდა, ამიტომ საბუთების გაგზავნის მიუხედავად, ეროვნულ გამოცდებს მაინც ვაბარებდი, სხვადასხვა უნივერსიტეტში მქონდა პროფესიები არჩეული. როცა მიმიღეს, გაკვირვებული ვიყავი, მაშინ ვირწმუნე, რომ კარგად გამომდიოდა ის, რასაც ვაკეთებდი.

როგორია სტუდენტობა ჯულიარდში?

  ნიუ იორკში არავინ არ მყავდა. ჯულიარდში ორი ქართველი სწავლობს, დათუნა ალადაშვილი და ბექა გოჩიაშვილი. საბედნიეროდ არ გამჭირვებია იქ დამკვიდრება, ბევრი მეგობარი შევიძინე, რომელთა წყალობითაც ჩამომიყალიბდა იქაური ოჯახი, ძალიან კარგად ვგრძნობ იქ თავს.

 დაკავებული ვარ, სტრესული, თუმცა საინტერესო სტუდენტობა მაქვს, ჯულიარდში თითქმის ყველა ეროვნების სტუდენტია, მათთან ურთიერთობა ჩემთვის საინტერესოა. თან გავხდი დამოუკიდებელი, ყველაფერთან მარტო გამკლავება ვისწავლე.

ბათუმში შენი ჩამოსვლა რას უკავშირდება?

 ბათუმში ფესტივალ „მემკვიდრეობაზე~ ჩამოვედი. ნიუ იორკში ვიყავი, ინტერნეტით ვნახე ინფორმაცია, მომეწონა, შევავსე აპლიკაცია და მომიწვიეს. ჯულიარდში დასვენება გვაქვს, თუმცა მე ვერ ვისვენებ, კონცერტები მაქვს ბათუმსა და თბილისში, ზაფხულში ბრაზილიის ფესტივალზე მივდივარ, ივლისს იქ გავატარებ.

თუ გახსოვს შენი პირველი ნაბიჯები სცენაზე?

 როგორ არ მახსოვს, ჩანაწერიც არსებობს. პირველად სცენაზე რომ გავედი, ექვსი წლის ვიყავი, ძალიან ვნერვიულობდი, დღემდე გამომყვა ეს ნერვიულობა, ყველაზე საშინელი მომენტია ის ათი წუთი, არაფრის აღარ გჯერა, სცენაზე გასვლისას პირველი ტაში დიდ ძალას გაძლევს, ოვაცია შენი შრომის ნაყოფია, ამაზე კარგი არაფერი არ არსებობს მუსიკოსისთვის. მახსოვს, პირველ კონცერტზე ბევრი ყვავილი მომიტანეს, სცენაზე აღარ ვჩანდი. პატარა, სასაცილო ნაწარმოები დავუკარი. სოლოკონცერტი კი მგონი 10 წლისას მქონდა მოსკოვში, საფრანგეთის საელჩომ მიმიწვია, ამ კონცერტზე გადმომცეს ვიოლინო საჩუქრად.

ბევრი კონკურსი გაქვს მოგებული..

 კი, კონკურსებში ხშირად ვმონაწილეობ, პირველ კონკურსზე 10 წლის გავედი და მოვიგე. მაშინ ვთქვი, რომ მე წაგების უფლება არ მქონდა, პირველი კონკურსი იყო ჩემთვის ყველაზე დასამახსოვრებელი, ძალიან პატარა ვიყავი და თან დედა დამპირდა, თუ მოიგებ ძაღლს გიყიდიო, მართლაც მიყიდა, ძაღლის გამო მოვიგე კონკურსი. კონკურსებში მონაწილეობის შედეგად მოვლილი მაქვს მთელი მსოფლიო, ბედნიერი ვარ ამის გამო, მოგება და წაგება კი აღარაა ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორც მაშინ ათი წლისას მეგონა, ახლა ჩვეულებრივად ვეგუები მოგებასაც და წაგებასაც.

რისი დაკვრა გსიამოვნებთ ყველაზე მეტად?

 ბახის, ჩემი საყვარელი კომპოზიტორია, თუმცა ხშირად ვასრულებ 21-ე საუკუნის ნაწარმოებებს. ყველაზე რთული რაც კი დამიკრავს, არის სწორედ თანამედროვე მუსიკა, ტექნიკურადაც რთულია. თანამედროვე მუსიკის უპირატესობა ის არის, რომ სხვადასხვა ინსტრუმენტთან ერთად შეგიძლია დაუკრა, რის საშუალებასაც ძველი სტილი არ გაძლევს.

 წლების განმავლობაში მეცვლებოდა გემოვნება, ჩამოვყალიბდი ასე თუ ისე, მსიამოვნებს ინნდი როკისა და ფოლკ მუსიკის მოსმენა, რამდენიმე საყვარელი ჯგუფი მყავს, ვფიქრობ ამ კუთხითაც შეიძლება ვიოლინო გახდეს უფრო პოპულარული. რადგან კლასიკას ვასრულებ, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მხოლოდ კლასიკას ვუსმენ, ვუსმენ პოპსაც, როკსაც და ჯაზსაც, ყოველივე ამით რაღაც ახალი შეგიძლია შეიტანო შენს მუსიკაში.

“მუსიკა აუცილებელია გახდეს უფრო მრავალფეროვანი, ხანდახან მეც მეძინება ხოლმე კლასიკური მუსიკის კონცერტებზე. ვფიქრობ, რომ საჭიროა ზოგჯერ რამე არასტანდარტული დავუკრათ, ასე უფრო მოვა მსმენელი კონცერტზე.”

რას უკავშირდება შენი მომავალი გეგმები?

 სწავლას პირველ რიგში. მაგისტრატურისა და დოქტორანტურის სწავლაც საზღვარგარეთ მინდა, სადღაც რვა წელში კი საქართველოში დაბრუნებას ვგეგმავ, ჩემს საზღვარგარეთ სწავლას განათლების სამინისტრო და ჯულიარდის სასწავლებელი აფინანსებს, კონტრაქტში წერია, რომ მე აუცილებლად უნდა დავბრუნდე საქართველოში, ის რასაც ვისწავლი, უნდა განვავრცო აქ.

მუსიკის გარეშე როგორია შენი ცხოვრება?

 ჯულიარდში თუ ვინმე ხმაურობს, ეს ჩვენ სამნი ვართ საქართველოდან. მხიარული და ენერგიული ვარ, მეგობრები ყველა სფეროდან მყავს. ნიუ იორკში ვცხოვრობ მეგობართან ერთად, ჩემი ბინა შეკრების ადგილია. დედაჩემს ვურეკავ და ქართული კერძების მომზადებას მასწავლის, ჩემს უცხოელ მეგობრებს ძალიან მოსწონთ ქართული კერძები, რამდენიმემ ხაჭაპურის გამოცხობაც კი ისწავლა, მეუბნებიან, ძალიან გემრიელი გამოგვივიდაო. სინამდვილეში არ არის ძალიან გემრიელი, ჩემი მომზადებულიც არ არის მთლად კარგი, თუმცა ვერ ხვდებიან. “

ისლამს თურქიზმის იდეოლოგიაში მეტად მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია, ისლამიზმი თურქიზმის განუყოფელი ნაწილი გახდა. აქედან გამომდინარე შეიძლება ითქვას, რომ ისლამიზმი და პანთურქიზმი არის დღევანდელი თურქეთის მთავრობის პოლიტიკური პროგრამა.

როგორც ცნობილია 1920-1930 წლებში მუსტაფა ქემალისა და მისი მიმდევრების მიერ ხდებოდა ძალისმიერად დასავლური ორიენტაციის დანერგვა, მაშინ როცა თურქეთი მოყოლებული ოსმალეთის იმპერიიდან იყო ისლამური სახელმწიფო და მოსახლეობის ცხოვრების წესს განსაზღვრავდა „ხალხური ისლამი“, ანუ ის მისტიკური ტრადიციები, რომლებიც დღემდე შემონახულია ე.წ „ორდენებში“, ლეგალურ და არარელიგიურ ორგანიზაციებში, რომელთაც დიდი ფინანსური შესაძლებლობები გააჩნიათ.

მიუხედავად იმისა, რომ თურქეთი საერო სახელმწიფოდ მიიჩნევა, დაიწყო მისი სრული ისლამიზაციის პროცესი და იგი თურქეთის ცხოვრების ყველა სფეროში შეიჭრა. საბოლოო მიზანია თურქეთის ირანის მსგავს თეოკრატიულ სახელმწიფოდ გადაქცევა. ფუნდამენტალისტური ისლამის შემაკავებელ ძალად რჩებოდნენ სამხედრო წრეები, რომლებმაც რამდენიმეჯერ მოახდინეს სამხედრო გადატრიალება და არ დაუშვეს ქვეყნის პოლიტიკური ორიენტაციის შეცვლა.

ბოლო ორმოცდაათი წლის განმავლობაში თურქეთში ათი პოლიტიკური კრიზისი განვითარდა, ამჟამად მე-11 კრიზისი მიმდინარეობს. ერდოღანის მთავრობამ პრევენციის სახით სამხედრო ელიტისაგან რაიმე გართულება რომ არ მიეღო, დააპატიმრა მაღალჩინოსანი გენერლები, თითქოს ისინი სამხედრო გადატრიალებას გეგმავდნენ. ასევე უშიშროების საბჭოში ხელოვნურად შეკვეცეს სამხედროების კვოტა. მიუხედავად ამ ზომებისა, კრიზისი გაღრმავდა და უნდა ითქვას თურქეთის მთავრობა კარგავს კონტროლს ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკურ ვითარებაზე.

დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ ამჟამად თურქეთში მოქმედებს სამი ერთმანეთის საწინააღმდეგო პოლიტიკური ძალა – მოდერნისტები, სამხედროების სახით, რომლებიც არიან ათათურქის პრინციპების ერთგული და სურთ თურქეთი იხილონ ევროპულ ქვეყნად; ისლამისტები, რომლებიც ახლო აღმოსავლეთის და საერთო მუსლიმანური თანამეგობრობის მომხრეები არიან და მესამე ძალა ფუნდამენტალისტების სახით, რომლებიც ისტორიულ წარსულში ხედავენ ახალ დანიშნულებას თურქულენოვანი ხალხისა. სწორედ ამ მესამე ძალას მიეკუთვნება დღევანდელი თურქეთის პრემიერ-მინისტრი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ამა წლის მაისში რუსეთის ტელეარხზე ინტერვიუში თურქეთის საგარეო მინისტრი ასე აშკარად არ განაცხადებდა, რომ „ბენღაზა, სარაევო, ბათუმი იყო მათი გავლენის სფეროში და ისინი მათ დაიბრუნებენ ომის გარეშე და საზღვრებს სცემენ პატივს“.

ბჟეზინსკი თავის ნაშრომში მსოფლიო პოლიტიკას იხილავს დიდ საჭადრაკო დაფის სახით, ასევე ხატოვნად უნდა ითქვას, რომ ერდოღანმა და მისმა გუნდმა გააგრძელეს რა ყოფილი პრემიერ-მინისტრის „რეფაჰ“ პარტიის ყოფილი ლიდერის ნეჯმენთინ ერბაქანის კურსი ქვეყნის სრული ისლამიზაციისკენ, ჩათვალეს, რომ მათ შეუძლიათ მოირგონ „მსოფლიოს ისლამისტთა ლიდერის მანტია“ (ისრაელმა ბოდიში მოუხადა მათ. ამჟამად სირიის კონფლიქტში აქტიურები არიან, ერაყ-აშშ-ს ომში ისლამური პოზიცია დაიკავეს და ა.შ.), მაგრამ როგორც თურქეთში განვითარებული მოვლენები ცხადყოფს, „მსოფლიო საჭადრაკო დაფაზე“ ერდოღანის ადგილი პაიკის სახით შეიძლება წარმოვიდგინოთ.

ლიბიის, არაბეთის, სირიის მოვლენებმა გვაჩვენა, რომ მსოფლიოში არის საკმაოდ სერიოზული ანგარიშგასაწევი ძალა, რომელიც „მსოფლიო საჭადრაკო დაფაზე“ საკმაოდ დახვეწილი კომბინაციებით თამაშობს, ამიტომ მოსალოდნელია, რომ ზემოთ მოყვანილი პაიკი და მისი მესვეურები შეეწირონ „არაბული გაზაფხულის“ მსგავს პოლიტიკურ კატაკლიზმებს.