„საქართველოს მთავრობა საკმაოდ რთულ სიტუაციაში გვაგდებს ათასობით ემიგრანტს საზღვარგარეთ“, – ამბობს 47 წლის დარო ბოლქვაძე, მასწავლებელი, გერმანიაში მცხოვრები ემიგრანტი ქალი ხულოს სოფელ დეკანაშვილებიდან.
„როგორც მე ვხედავ, საქართველოს მთავრობა დარჩენილ ქართველებზე კი არა, წამოსულ ქართველებზეც არ ფიქრობს. რასაც ამბობს ჩვენი მთავრობა, რომ ევროპა გვიქმნის საფრთხეს დავკარგოთ ენა, მამული და სარწმუნოება, მე ამის ძალიან მრცხვენია“ – ამბობს ემიგრანტი.
დარო შიშობს, რომ რუსული კანონი, რომელიც ქართველი ხალხის დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად მაინც მიიღო „ქართულმა ოცნებამ“, ბევრ პრობლემას შეუქმნის ქვეყნიდან წასულ ემიგრანტებს.
„როდესაც საქართველოში რუსული კანონის წინააღმდეგ აქციები მიდიოდა, აქ ყველა დედა შეშფოთებული იყო. ვიცი, რომ რამდენიმე უკვე წამოსვლასაც გეგმავდა, რადგან მათი შვილები წინა ხაზზე იდგნენ. სამწუხაროდ, ეს კანონი მაინც მიიღეს, რასაც დრამა მოჰყვა აქ.
პირველ რიგში, ჩვენ აუცილებლად შეგვექმნება პრობლემა თანხების გადარიცხვა-გადმორიცხვაში, ამაზე უკვე ლაპარაკობენ და რამდენადაც არ უნდა დავმშვიდდეთ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, ვიცით, რომ საზღვარზე განსაზღვრული ლიმიტის გამო [ფულის] გამოტანის საშუალებაც არ გვაქვს.
მე თუ ვიმუშავებ და ჩემს შვილს, ჩემს სტუდენტს, ჩემს ავადმყოფს, ჩემს მოხუც დედას ვერ შევეწევი, რატომ ვმუშაობ აქ, რა მინდა?!
თუ ევროპაში არ წამოვიდა ხალხი სწავლისთვის, განვითარებისთვის ან სამუშაოდ, საქართველო რას მომცემს მე?! ვერაფერს. ძალიან გაუჭირდება. დავანებოთ ეკონომიკურ კრიზისებს თავი, ახალგაზრდებს არ ექნებათ ისეთი განვითარება და განათლება, როგორიც სჭირდებათ. საქართველოში უმაგრესი თაობა მოდის დღეს, მათ ევროპული განათლება სჭირდებათ.
მე არ ვიცნობ თბილისის ელიტას და მთავრობას. ვიცნობ ჩვენ, აჭარის მთავრობას. თუ ასე ძალიან მოსწონთ რუსული კანონი, შეუძლიათ წავიდნენ რუსეთში.
როცა ევროპული მანქანის საჭეს ატრიალებ და ევროპული ბრენდის საათი გიკეთია [რუსულ კანონზე] ხელმოწერის, ხელის აწევის დროს, რასაც ძალიან კარგად ვხედავთ ევროპიდან ქართველები, როგორ არ ვთქვა – „არა რუსულ კანონს!“ თუ შენ [ევროპა] მოგწონს, მე რატომ მაიძულებ, რომ ვიცხოვრო რუსეთში?“ – ამბობს დარო.
დარო ბოლქვაძე 2 წელია და 6 თვეა რაც ემიგრაციაში იმყოფება. ქალის თქმით, ძალიან რთულია ქვეყნიდან წასვლა გადაწყვიტო, მით უფრო მაშინ, როცა არც მონდომებას და არც ბრძოლას არ აკლებ, რომ შენს სამშობლოში მოახერხო შესაფერი სამსახურის პოვნა, მეტ-ნაკლებად ღირსეული ანაზღაურებით.
„ძალიან ბევრი ფიქრი სჭირდება ჩემოდნის ჩალაგებას, გადაწყვეტილებას კი ზუსტად 4 წუთში იღებ.
მე კიდევ ძალიან დიდხანს ვიბრძოლე ჩემს სამშობლოში. ბევრი ვეცადე, მივიღე განათლება, გავიარე უამრავი ტრენინგ-კურსი, აქტიურად ვიყავი სამოქალაქო ცხოვრებაში ჩართული და ბოლომდე მეიმედებოდა, რომ მიუხედავად ჩვენი მინიმალური ხელფასებისა, ოდესმე მაინც გამოჩნდებოდა შესაფერისი სამუშაო ჩემთვის, თუმცა საბოლოოდ ჩემი ეს აქტიური ცხოვრება მხოლოდ უამრავი სერტიფიკატითა და დიპლომით შემოიფარგლა.
საფუძველი ჩემს წამოსვლას 2 წლის უკან, იანვარში დაედო, როდესაც მივიღე შემოთავაზება, რომ მე, როგორც მარტოხელა დედას, მექნებოდა სოციალური დახმარება და რაიონის მთავრობა ქირით გამიყვანდა საცხოვრებლად. ეს იყო ჩემთვის ძალიან დამამცირებელი და შეურაცხმყოფელი შემოთავაზება, რადგან მე ვარ ადამიანი, რომელსაც შემიძლია შრომა და მაქვს იმდენი განათლება მიღებული, რომ შემეძლო დავსაქმებულიყავი. ჩემს უკან დავინახე ადამიანები, რომლებსაც ნამდვილად სჭირდებოდათ სოციალური დახმარება და სჭირდებოდათ ქირით გაყვანა.
წლების განმავლობაში ხულოს მუნიციპალიტეტს ვთხოვდი, რომ შეეწყოთ ხელი, როგორც მარტოხელა დედისთვის, რომ მეცხოვრა ცალკე. ვცხოვრობდი ძმის ოჯახში, სადაც არავის არ მოვბეზრებივარ, მაგრამ მათ ჰყავთ ოთხი შვილი. ძალიან ბუნებრივი იყო, როდესაც შენდებოდა ხულოს სოციალური სახლები, გავაკეთე განაცხადი, იმედი მქონდა, რომ როგორც მარტოხელა დედა, დავაკმაყოფილებდი რაღაც დონის კრიტერიუმს, მაგრამ მითხრეს, რომ მე არ ვიყავი მარტოხელა დედა, რადგან ვიყავი ქორწინებაში და ქორწინებაში მყავდა შვილი გაჩენილი.
კი ბატონო, ქორწინებაში მეყოლა შვილი, მაგრამ იქ აღარ ეწერა, რომ რვა თვის ორსული, რომელმაც მივატოვე ოჯახი, თუ მიმატოვეს, მარტო ვზრდიდი ამდენ ხანს შვილს და მინდოდა მცირედი მხარდაჭერა, თუნდაც ნაწილობრივი“, – გვეუბნება ქალი, რომელიც მეუღლეს წლების წინ გაეყარა ოფიციალურადაც.
„ერთი თვის განმავლობაში ჩალაგდა ძალიან ხასხასა, წითელი ჩემოდანი, რომელიც გაუფერულდა დამძიმებული ფიქრებით და აღმოვჩნდი სასაზღვრო ზოლში.
როცა მივდიოდი და ვუყურებდი ადამიანებს, მებრალებოდა ყველა მიმავალი, რადგან არ იცოდნენ სად მიდიოდნენ, რა ელოდათ და მებრალებოდა ყველა მომავალი, რომლებმაც არ იცოდნენ სიმწრით ნაშოვნი ფული სად დაებანდებინათ: ბავშვის განათლებაში, საყოფაცხოვრებო დონის მოწყობაში თუ სხვა საჭიროებაში.
ძალიან რთულია, როდესაც გადმოდიხარ ავტობუსიდან და არ იცი სად მიდიხარ. პირველი დღეები ყველა ემიგრანტისთვის კატასტროფულია“- ამბობს დარო.
ის პირველად თურქეთში, ქალაქ სტამბოლში ჩავიდა, სადაც ნახევარი წელი მუშაობდა.
„პირველი, რამაც გული დამწყვიტა, ის იყო, რომ ჩემი ოჯახის მასპინძელი პედაგოგი ქალი იყო, რომელსაც თავისი ხელფასი ჰყოფნიდა ორი შვილის აღზრდაში, განათლებაში, სახლში დამხმარის ყოლაში.
მე გამიმართლა. მევალებოდა ორი მოზრდილი ბავშვის მოვლა: დილით გაღვიძება, სკოლაში გაცილება, სადილის გამზადება, დალაგება, დასუფთავება, დახვედრა და ა.შ., მაგრამ ყველას ასე არ უმართლებს. მე, სხვა ემიგრანტებისგან განსხვავებით, მქონდა ჩემი ოთახი, ჩართული ტელეფონი, არ ვიზღუდებოდი ლაპარაკის დროს და არ მეკრძალებოდა არაფერი.
როდესაც დასვენების დღეს გავდიოდი და ვისმენდი სხვა ემიგრანტების წუხილს და დარდს, ვეღარც კი ვამბობდი ჩემს შედარებით კარგ პირობებს. მერიდებოდა“, – იხსენებს დარო ჩვენთან საუბრისას.
შემდეგი ქვეყანა ქალისთვის შვეიცარია იყო, სადაც წელიწადი და სამი თვე იმუშავა – „შვეიცარია აეროპორტების ქვეყანაა. როდესაც იქ ვიყავი მეგონა, რომ ყველა გადაფრენილი თვითმფრინავი საქართველოში მიფრინავდა. წამოსვლის სურვილი ყველას გვაქვს, ოღონდ მერწმუნეთ, რომ არავინ არ ადის ჯერჯერობით იმ რეისზე, რომელიც საქართველოში გადმოგვაფრენს. ისევ ჩვენი სოციალური პირობების გამო.
როცა ახალგაზრდა ქალს, ჯან-ღონით სავსეს მეუბნები – „გამოგიყვან ქირით და გადაგიხდი“, მე იმ საქართველოში არ დავბრუნდები. მე შემიძლია შრომა, მიწაზეც კი.
მე ინკლუზიური განათლების ძალიან ბევრი პროგრამა გავიარე და იმ ბავშვებს ვერ მივეცი ჩემი ცოდნა, ვისაც ეს სჭირდებათ. მე შემიძლია ვიმუშაო დამლაგებლად, მრეცხავად საქართველოშიც. მე შემიძლია საქართველოში თუ იქნება ჩაის კულტურაც, ვიმუშავო ჩაიშიც და არა ის, რომ მთავრობა სახლში დამჯდარს 300 ლარს სახლში მომცემს და ვიქნები მისი ამომრჩეველი.
ვიქნები ევროპაში და ვიქნები დამლაგებელი, რადგან ჩვენ ვხედავთ იმ ბავშვებს, იმ მოხუცებს და იმ ადამიანებს, მართლაც სჭირდებათ ეს სოციალური დახმარება. დაუნიშნონ მათ. მე არ მინდა, მე შრომა შემიძლია“, – მტკიცედ გვეუბნება ემიგრანტი ქალი.
დარო ამ დროის განმავლობაში საქართველოში ორი წლის წინ, მხოლოდ ერთხელ, ორი დღით, პასპორტის განახლებისთვის ჩამოვიდა.
დარო ამბობს, რომ მისი შვილი მის გადაწყვეტილებას სიხარულით არ შეხვედრია:
„მის თვალებში ვხედავდი, რომ საკუთარ თავს უფრო მეტს სთხოვდა, ვიდრე მე. არ ემეტებოდა დედა ემიგრაციისთვის. რამდენჯერმე მითხრა კიდეც, მოდი, ჩაი დავლიოთ და ვიყოთ ერთადო, მაგრამ მე მინდა, რომ მისი მომავლისთვის რაიმე შევქმნა.
საქართველოში შვილები დარდობენ ჩვენს ემიგრაციაზე და ჩვენ აქ ვდარდობთ მიტოვებულ შვილებზე. ამ შემთხვევაში, მე ცოტა წინ ვარ, რადგან ჩემი შვილი დიდია, საკუთარი თავის მოვლა შეუძლია. ძალიან მებრალება აქ, ჩემს ოთახში მცხოვრები ქალი, მისი ცრემლები, რადგან მას ძალიან პატარა შვილი ჰყავს დატოვებული.
ძალიან ბევრ ატირებულ ახალგაზრდა დედას ნახავთ აქ, რომელთაც გული სტკივათ, მათი შვილები სკოლაში მარტო რომ მიდიან. გაბრიელი გუშინ დედას ურეკავდა, მამა არ არის სახლში, მეშინია და ცოტა ხანი არ დაიძინოო“ – ცრემლს ვერ იკავებს დარო.
დარო ბოლქვაძე ახლა გერმანიაში, ქალაქ ჰამბურგში ცხოვრობს და რესტორანში დამხმარედ მუშაობს.
„საბედნიეროდ, ჩემი ოჯახის წევრები დიდად არ მაწუხებენ, რომ დავეხმარო. ჩემ საფულეში გროვდება იმისათვის, რომ საქართველოში დაბრუნებულს ჩემი ჭერი მქონდეს. ხელს მიწყობს ჩემი ვაჟიშვილი, რომელიც მუშაობს და არასოდეს არ არის დედის საფულეზე დამოკიდებული. თავი გააქვს საქართველოში. ძალიან ბევრი ნაცნობი, მეგობარი თუ ახლობელია საქართველოდან, რომლებიც ითხოვენ დახმარებას. გვინდა ყველას დავეხმაროთ, მაგრამ, სამწუხაროდ ვერ ვწვდებით.
არ დამნანებია ფული საქველმოქმედო აქციებში ჩასარიცხად, როცა ვხედავ ამდენ მშიერ ქართველ ბავშვს სოციალურ ქსელში“, – გვითხრა საუბრის დასასრულს დარომ.
_______________
ფოტოზე: დარო ბოლქვაძე/facebook
ნახეთ ვიდეო:
