Batumelebi

სადისციპლინო და დავების განმხილველმა კომიტეტის გადაწყვეტილებით, ბათუმის „დინამოს“ პრეზიდენტს, არჩილ ბერიძეს 2 წლით საფეხბურთო საქმიანობა აეკრძალა.

საქმე ეხება 2024 წლის 19 მაისს საქართველოს ეროვნული ლიგის ეგიდით ბათუმის „დინამოსა“ და თბილისის „იბერია 1999“-ს შორის გამართული მატჩის მიმდინარეობისას და მატჩის დასრულების შემდეგ მომხდარი ფაქტები.

კომიტეტმა ფაქტების შესწავლის შედეგად დაადგინა, რომ არჩილ ბერიძემ მატჩის ოფიციალურ პირებს მიაყენა სიტყვიერი, ხოლო არბიტრს – ფიზიკური შეურაცხყოფა. ასევე, მატჩის მომსახურე ოფიციალურ პირებს სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა ბათუმის „დინამოს“ მთავარმა მწვრთნელმა ანდრეი დემჩენკომ.

სფფ-ის სადისციპლინო და დავების განმხილველი კომიტეტის გადაწყვეტილებით:

• ბათუმის „დინამოს“ დაეკისრა ფულადი ჯარიმა ხუთასი ლარის ოდენობით;
• ბათუმის „დინამოს“ ფეხბურთელს, ვიქტორ გონსალვესს დაეკისრა ფულადი ჯარიმა ორასი ლარის ოდენობით და დაისაჯა ორმატჩიანი დისკვალიფიკაციით;
• ბათუმის „დინამოს“ მთავარ მწვრთნელს, ანდრეი დემჩენკოს დაეკისრა ფულადი ჯარიმა 1200 ლარის ოდენობით და დაისაჯა ორმატჩიანი დისკვალიფიკაციით;
• გარდა ამისა, ბათუმის „დინამოს“ პრეზიდენტს, არჩილ ბერიძეს აეკრძალა საფეხბურთო საქმიანობა ორი წლის ვადით და დაეკისრა ფულადი ჯარიმა 6 200 ლარის ოდენობით.

___________________________

მთავარი ფოტო: დინამო ბათუმის ფეისბუქგვერდიდან

ვიდრე პროკურატურა „მუქარების ზარების საქმეზე“ არავის სჯის, საპროტესტო აქციების „არა რუსულ კანონს“ მონაწილეებს ისევ ურეკავენ და ემუქრებიან.

ერთ-ერთი, ვისაც ბათუმში წუხელ დაურეკეს, სტუდენტი, სამოქალაქო აქტივისტი მათე ცენტერაძეა:

„დამირეკეს გინებით, ასეთი ჩმორები როგორ ხართ, ახალგაზრდებს როგორ ემუქრებით, სახლიდან თავს არ გამოგაყოფინებთო. ჩვენ არ უნდა გამოვყოთ თავი და თქვენ გაქვთ გამოსაყოფი? ვის ეშინია? მცემთ? მომკლავთ? რას მიზამთ იმაზე უარესს, სამშობლოს გვართმევთ, თქვე, არაკაცებო, შენი მეზობელი ვარო, მისამართი ვიცო, ხოდა, იცოდეს,“ – წერს ფეისბუკზე მათე ცენტერაძე. მას, როგორც მოქალაქეს, დღეს, 31 მაისს, ბათუმის საკრებულოს სხდომაზე დასწრების საშუალებაც არ მისცეს.

ტელეფონით დაემუქრნენ სამოქალაქო აქტივისტს, ციალა ქათამიძესაც: „ჯერ არაფერს გეუბნებით და ვნახოთ სანამდე შეტოპავ“- უთხრეს აქტივისტს. ციალა ქათამიძე ამბობს, რომ შესაბამის უწყებას მიმართავს.

ასევე, დღეს, 31 მაისს, ბათუმის საკრებულოში ოპოზიციის წევრებმა განაცხადეს, რომ ურეკავენ და აგინებენ მათი ოჯახის წევრებს, მათ შორის მცირეწლოვან შვილებსა და დედებს.

სატელეფონო მუქარის შემთხვევებს პროკურატურა იძიებს. პროკურატურის პრესცენტრში დღეს, 31 მაისს არ გვიპასუხეს, რა ეტაპზეა „სატელეფონო მუქარის საქმის“ გამოძიება.

სატელეფონო მუქარის წინა შემთხვევებზე, ერთი კვირის წინ, 24 მაისს, პერსონალურ მონაცემთა დაცვის სამსახურმა საქმის მასალები პროკურატურას გადაუგზავნა. სამსახურში მაშინ განმარტეს, რომ ეს ზარები დანაშაულის ნიშნებს შეიცავს და გამოძიება მისი კომპეტენციის ფარგლებს სცდება.

პერსონალურ მონაცემთა დაცვის სამსახურში ასევე თქვეს, რომ ზარები ერთგვაროვანი – ე.წ. იდენტიფიკატორის გაყალბების მეთოდით ხორციელდებოდა, ჰქონდა წინასწარგანზრახული მიზანი, ორგანიზებული ხასიათი, იყო მასშტაბური და ხშირი. გარდა ამისა, ზარების შინაარსი იყო მუქარის შემცველი და შეურაცხმყოფელი, მიემართებოდა მოქალაქეების, მათ შორის, არასრულწლოვანების დაშინების მცდელობას. სწორედ ამ ფაქტორების გათვალისწინებით ჩათვალა უწყებამ, რომ საქმე პროკურატურამ უნდა გამოიძიოს.

ამ შემთხვევაშიც მოქალაქეს თუ ვინმე ემუქრება, შეუძლია პროკურატურას, ან სპეციალურ საგამოძიებო სამსახურს მიმართოს, პერსონალურ მონაცემთა უკანონოდ დამუშავების და გამოყენების შემთხვევაში კი, პერსონალურ მონაცემთა დაცვის სამსახურს. შესაბამისი განცხადებების ფორმები საიას ვებგვერდზეა ხელმისაწვდომი.

სატელეფონო მუქარის გარდა, აქტივისტებს შეურაცხმყოფელი წარწერებიც დახვდათ ოფისების და საცხოვრებელი სახლების ფასადებზე. წარწერები ღამით ბათუმში სამოქალაქო ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს“ და პარტია „ახალის“ ოფისის ფასადზეც დატოვეს.

საია-ს აჭარის ფილიალის ხელმძღვანელი, თამარ წულუკიძე განმარტავს, რომ იერსახის დამახინჯება ადმინისტრაციული სამართალდარღვევაა და დაჯარიმებას ითვალისწინებს 50 ლარით.

29 დეკემბერს, ღამის სამ საათზე, ლანჩხუთში, ურუშაძეების სახლის კარზე მაგრად დააკაკუნეს. გურულ ოდაში დედას და მის ორ ვაჟს ეძინა. კარი გააღეს თუ არა, სახლში ფორმიანი კაცები შევიდნენ და ახალგაღვიძებულ ოჯახს უთხრეს: „ერთი საათი გაქვთ სახლის დასატოვებლად, აიღეთ პირადი ნივთები. სამტრედიაში ეშელონს გაჰყვებით“. სანამ სასოწარკვეთილი დედა და შვილები ნივთებს აგროვებდნენ, ფორმიანებს სახლიდან ავეჯი გაჰქონდათ, ეზოში კი ვენახს ჩეხავდენ.

1951 წლის ბნელი ღამე იყო. დილას ლანჩხუთში გაიგეს, რომ საქართველოს პირველი რესპუბლიკის მთავრობის წევრის, ავთანდილ ურუშაძის ცოლ-შვილი სამუდამოდ გადაასახლეს შუა აზიაში.

ეს ამბავი ლანჩხუთში გვიამბო ავთანდილ ურუშაძის შვილიშვილმა, რომელსაც ცნობილი ბაბუის სახელი, ავთანდილი ჰქვია.

ავთანდილ ურუშაძე მშობლების, მამისა და ბიძის ამბავს ემოციების გარეშე ვერ იხსენებს, მისთვის ეს უფრო მეტია, ვიდრე ისტორია, ვიდრე მოგონებები, რომლის შესახებაც წლების წინ გაიგო.

„ყველაფერი ბიძაჩემმა, მამაჩემის ძმამ, ფრიდონ ურუშაძემ მიამბო.

მამაჩემი, ტარიელ ურუშაძე, ძალიან ადრე გარდაიცვალა, მეოთხე კლასში ვიყავი. მაშინ ოჯახში ამაზე არ საუბრობდნენ, მაგრამ 1989 წლის 9 აპრილის შემდეგ ბიძაჩემი შვილებსა და ძმისშვილებს გველაპარაკებოდა ამ ამბებზე. საინტერესო მოსაუბრე იყო, რაც გვაინტერესებდა, გვიყვებოდა ყველაფერს და ასე შემოგვრჩა ეს მოგონებები. კიდევ კარგი, რომ გაგვანდო ეს ყველაფერი“, – მეუბნება ავთანდილ ურუშაძე.

ლანჩხუთში, რუსთაველის ქუჩაზე მდებარე სახლის მისაღებ ოთახში, მაგიდაზე დოკუმენტები, სხვადასხვა ცნობები და ფოტოები ალაგია. თუმცა ყველაფერი, რის შესახებაც უნდა მოჰყვეს, ავთანდილ ურუშაძემ ზეპირად იცის. უნდა, რაც შეიძლება მეტი გვითხრას თავისი ოჯახის შესახებ, რომლის ამბავიც საქართველოს პირველ დამოუკიდებელ რესპუბლიკას და სტალინურ რეპრესიებს უკავშირდება.

• ბაბუა, ავთანდილ ურუშაძე

„ეს იყო არსენ ურუშაძის ოჯახი. ავტორიტეტული ადამიანი იყო ლანჩხუთში, აზნაური, წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი, სასულიერო პირი, გაზეთ „ივერიას“ გამავრცელებელი. დადიოდა და წერა-კითხვას ასწავლიდა გლეხებს.

ორი შვილი ჰყავდა არსენს, ერთი იყო ბაბუაჩემი, ავთანდილი.

ავთანდილი 1909 წელს დაიბადა, ისწავლა, სამხედრო სამსახური დაამთავრა, ჩინიც მიიღო, პირველ მსოფლიო ომში მონაწილეობდა. 1917 წელს, რუსეთის იმპერიაში რევოლუციის შემდეგ კი სოციალ-დემოკრატების წევრი გახდა.

ნოე ჟორდანია და ბაბუა, ავთანდილ ურუშაძე, თითქმის ტოლები იყვნენ, ჟორდანიას ოჯახი აქვე ცხოვრობდა და ძალიან ახლო მეგობრები იყვნენ.

1918 წელს საქართველო გათავისუფლდა, ამაში მცირე წვლილი ალბათ ბაბუაჩემმაც შეიტანა, როგორც ამ ამბების მონაწილემ.

1921 წელს, საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ კი ბაბუას დაეწყო პრობლემები. 6 თვე იყო ოჯახში და მერე დაუწყეს დევნა, ხან მეზობელთან იმალებოდა, ხან – ტყეში და ბოლოს უთხრა მეუღლეს, გოგუცა ჩხაიძეს, არ გამეჩერება სახლში და უნდა წავიდეო. წავიდა და შეუერთდა კახეთში, ქაქუცა ჩოლოყაშვილის რაზმს, რომელიც აჯანყებას ამზადებდა. ამ დროს ერთი შვილი, მამაჩემი, უკვე ჰყავდათ.

წავიდა კახეთში, მაგრამ ჩამოდიოდა პერიოდულად და 24 წელში, აჯანყებამდე დაიბადა ბიძაჩემი.

1924 წელს საქართველო ისევ დამარცხდა. ქაქუცას და მის რაზმს აქ აღარ დაედგომებოდა და წავიდნენ თურქეთში. ამ რაზმს გაჰყვა ბაბუაც. აჭარიდან, სოფლებიდან გადავიდნენ და ჩავიდნენ ჯერ სტამბულში, იქიდან კი ლევილში, სადაც ბაბუა ნოე ჟორდანიასთან და მთავრობასთან მოღვაწეობდა“, – გვიყვება ავთანდილ ურუშაძე.

• „გადასახლებული ხართ სამუდამოდ“

ავთანდილ ურუშაძის ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ ოჯახის ცხოვრება გართულდა. გოგუცას ყოველ სამ დღეში ერთხელ იბარებდნენ დაკითხვაზე და ითხოვდნენ ინფორმაციას, მოდიოდა თუ არა ავთანდილი ოჯახში და სად იმყოფებოდა ახლა.

ცხოვრება ჭირდა, მაგრამ თავი გაჰქონდათ. გოგუცამ ორი შვილი წვალებით გაზარდა, კოლმეურნეობაში მუშაობდა, ბოსტანს თესავდა და წლები გადიოდა, თუმცა 1951 წლის დეკემბრის ღამეს ყველაფერი შეიცვალა.

„მოვიდნენ ღამის სამ საათზე. აყარეს დედა და ორი შვილი, მამაჩემი იყო 24 წლის, ბიძაჩემი – 20-ის. ერთი საათი მისცეს დრო. უთხრეს, თქვენ სამუდამოდ ხართ გადასახლებულიო. პირველადი საჭიროების ნივთები აიღეთ, ჩააწყვეთ, სამტრედიაში ეშელონი გიცდით და უნდა წახვიდეთო.

წაიყვანეს სამტრედიაში, შეყარეს ცხენის ვაგონებში, სადაც მარტო ხის ნარები იყო, მიუხურეს კარი და ორი კვირა ატარეს ამ მატარებლით. შუა აზიაში გადაასახლეს.

ზოგი გზაში კვდებოდა. ზოგჯერ გააღებდნენ კარს და რომელიმე მოხუცის ცხედარს პირდაპირ მატარებლიდან აგდებდნენო… ჩვენ თუ ჩუმად გვქონდა შენახული მიცვალებული, გადავიტანდით და ვმარხავდით, თუ მატარებელი სადმე გაჩერდებოდაო… ახალგაზრდები იყვნენ მამაჩემი და ბიძაჩემი, ყველაფერს აკეთებდნენ.

ბოლოს და ბოლოს გაჩერდა მატარებელი. ჩამოყარეს ეს ხალხი, ახლა სატვირთო მანქანაზე შეყარეს და წაიყვანეს რომელიღაც რაიონში. პატარა მიწური მისცეს.

რომ დავწექით, ორი დღე და ღამე გვეძინა, ისეთი დაღლილი ვიყავითო – ჰყვებოდა ბიძაჩემი“, – იხსენებს ბიძის ნაამბობს ავთანდილ ჯორბენაძე.

ურუშაძეების ოჯახმა ორწელიწადნახევარი გაატარა გადასახლებაში, შუა აზიაში. ბამბის პლანტაციებში მუშაობდნენ, მიწურში ცხოვრობდნენ ბედს შეგუებულები, რომ სახლს და მწვანე ეზოს ლანჩხუთში ვეღარასდროს ნახავდნენ.

„მარა კიდო კაი. 1953 წელს იი დესპოტი სტალინი გარდაიცვალა და დაბრუნდნენ სახლში, ლანჩხუთში“, – ღიმილით ამბობს ავთანდილ ურუშაძე და ცრემლი ერევა.

• როგორ დაირღვა დუმილი რეპრესიებზე

ოჯახში გადასახლებას ათწლეულების განმავლობაში არ იხსენებდნენ. მამა ადრე გარდამეცვალა, მეოთხე კლასში ვიყავი, ბებია ღრმად მოხუცი წავიდა, მაგრამ ენა არ დასცდენია, ვწვალობდითო – ამბობს ავთანდილ ურუშაძე.

დუმილი ურუშაძეების ოჯახში 1989 წლის 9 აპრილის შემდეგ დაირღვა, როცა ქვეყანაში თავისუფალი სიტყვა გაჩნდა და დემოკრატიაზე დაიწყო საუბარი.

„90-იან წლებში დაიწყო ბიძაჩემმა ამაზე საუბარი, თბილისში ცხოვრობდა უკვე და არც ერთ მიტინგს არ ტოვებდა. რომ ჩამოვიდოდა ლანჩხუთში, დაგვსვამდა მის შვილებს და ჩვენ, ძმისშვილებს და გვიყვებოდა, რა გადაიტანეს. ეს უნდა იცოდეთ ბავშვებოო.

ისიც გვითხრა, ჩვენ რომ წავედით გადასახლებაში და გამოგვიცხადეს, სამუდამოდო, მერე შინაურებმა და მეზობლებმა ბუდის გაყოფაზე იჩხუბეს, ვის რა მიჰქონდაო. მან იცოდა სახელები და გვარები, მაგრამ არასდროს უთქვამს, არაა საჭირო თქვენთვის ამის ცოდნაო“, – იხსენებს ავთანდილ ურუშაძე.

მისი თქმით, ბიძამისი ყველაზე მეტად ვერ იტანდა, როცა სტალინს აქებდნენ სადმე. სადაც არ უნდა ყოფილიყო, ავტობუსში, სამეზობლოში თუ ქორწილში, ვინც კი ოდნავ შეაქებდა სტალინს, ის კაცი იქ ვერ გაჩერდებოდაო – ამბობს ავთანდილი.

სტალინზე საუბრისას ბრაზს თვითონაც ვერ მალავს, ამბობს, რომ მხოლოდ მისი ოჯახის ისტორია არაა ამის მიზეზი:

„ვინც კი ნაღები ხალხი იყო, ყველა 37-38 წლებში გადაასახლა. ნიჭიერი ხალხი აღარ დატოვა საქართველოში, ყველა მოხადა ნაღებივით ქვეყანას და ზოგი დახვრიტა, ზოგი – გადაასახლა. რას უნდა ვფიქრობდე მასზე?!“

• „ეს არის ადამიანის აგდება“ – უარი კომპენსაციაზე

მას შემდეგ, რაც საქართველოში რეპრესირებული პირების ოჯახებზე კომპენსაციის გაცემა დაიწყეს, ურუშაძეების ოჯახმა საბუთების შეგროვება დაიწყო. რეაბილიტაციის ცნობასა და სხვადასხვა დოკუმენტს დაურთეს ცნობაც, იმის შესახებ, თუ როგორ დაზარალდა მათი ოჯახი სტალინური რეპრესიების შედეგად.

საბეჭდ მანქანაზე რუსულ ენაზე დაბეჭდილ „კგბ“-ეს დოკუმენტში ჩამოთვლილია ის ნივთები, რაც ურუშაძეების ოჯახიდან წაიღეს.

სია 22 ნივთისგან შედგება:

• ორსართულიანი სახლი [მშენებარე]
• სამზადისი [„ქუხნა“ – როგორც გურიაში უწოდებენ]
• ნალია
• გარდერობი – 1 ცალი
• საწოლი – 3 ცალი
• ეტაჟერი – 1 ცალი
• ტუმბო – 1 ცალი
• მაგიდა – 2 ცალი
• სკამი – 6 ცალი
• რკინის ღუმელი – 1 ცალი
• ღვინო – 100 ლიტრა
• საღორე – 1 ცალი
• ქათმები – 15 ფრთა
• ვენახი – 200 ძირი
• ტანსაცმლის საკიდი – 1 ცალი

და ა.შ.

„ეს სია ბიძაჩემმა აიღო „კგბ“-ეს არქივიდან, ბეჭედი აქვს.

ყველა საბუთი შევაგროვე და წავედი ადვოკატთან, რომ სასამართლოში შემეტანა. მაგრამ არ იტყვით, რა იყო კომპენსაცია? მაქსიმუმი იყო 2 000 ლარი.

მე ვთქვი, რომ უარს ვამბობდით. ჩემი ოჯახი ამას ვერ აიღებდა. ვუთხარი, ჩემი ოჯახი გადასახლებაში იყო, იდევნებოდა და 2000 ლარად ვერ გავყიდი, არ მჭირდება ეს თანხა-მეთქი.

ჩემი აზრით, ეს არის ადამიანის აგდება. შუა აზიაში გადაასახლე, 2 ათასი ლარი რა ბედენაა? ფულზე არაა საუბარი, ადამიანის დაფასებაზეა საუბარი. ეს სამართლიანი უნდა იყოს ხომ?! ამიტომ ჩვენ უარი ვთქვით ამაზე“, – ამბობს ავთანდილ ურუშაძე.

• ლანჩხუთიდან წაღებული მიწა ბაბუას საფლავისთვის

90-იან წლებში, თურქეთის საზღვრის გახსნის შემდეგ, ავთანდილ ურუშაძემ ჩანთა მიწით აავსო და თურქეთში, სტამბოლში წავიდა ბაბუას საფლავის მოსაძებნად.

მან უკვე იცოდა, რომ ბაბუა სტამბოლში იყო დაკრძალული.

„ბაბუაჩემი რომ გადავიდა სტამბოლიდან საფრანგეთში და შეუერთდა დროებით მთავრობას ლევილში, პოლიტიკისთვის თავი არ დაუნებებია.

ვიცით, რომ 1941-45 წლებში ბაბუაჩემი გერმანიაში, კონცლაგერებში დადიოდა, იქნებ ჩემი შვილები ფრონტზე გაიწვიეს და სადმე წავაწყდეო.

მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ კი ბაბუა თურქეთში გადავიდა იმ იმედით, რომ სახლთან ახლოს იქნებოდა და იქნებ რამე კავშირები გამოენახა ოჯახთან.

არასდროს არ შეუწყვეტია ოჯახის ძებნა.

ქართველი ადამიანი გამოგზავნა ერთხელ სახლში. უთხრა, მიდი ჩემს ოჯახში და ჩემს ცოლს და შვილებს უთხარი, გადავიყვან თურქეთში ჩუმადო. არ დამიჯერებენო – იმ კაცს უთქვამს. ბაბუას ხელიდან საათი მოუხსნია, ეს საათი გაიკეთე და ანახე, გოგუცა იცნობს საათს და დაგიჯერებსო.

მოსულა ეს კაცი ჩუმად, დალაპარაკებია ბებიას, ავთანდილისგან ვარ, მოკიდე შვილებს ხელი და თურქეთში გადაგიყვანთო. არაო, უთქვამს გოგუცას, მამამისი, არსენი ცოცხალია და მარტო ვერ დავტოვებო“.

65 წლის ასაკში გარდაიცვალა ბაბუა, ავთანდილ ურუშაძე, სტამბოლში.

1991 წელს წავედი სტამბოლში მეგობართან ერთად. სახლიდან წავიღე მიწა, სხვა არაფერი. 14 სასაფლაო შემოვიარეთ და ბოლოს ვიღაც გამოცდილმა კაცმა გვითხრა, ვერ ნახავთ ქართული სახელით და გვარით, მაშინ არ მიიღებდნენ თურქეთში მოქალაქეს, თუ თურქული სახელი და გვარი არ ექნებოდა, ამიტომ ავთანდილ ურუშაძე სხვა სახელით და გვარით იქნებოდაო.

ეს სახელი და გვარი არ ვიცი, ამიტომ მისი საფლავი ვერ ვიპოვე“, – გვიყვება ავთანდილ ურუშაძე.

ემიგრაციაში გადახვეწილი ბაბუას ფოტო ოჯახში არ აქვთ. 1951 წლის დეკემბრის იმ ღამეს, როცა ოჯახი გადაასახლეს, ყველა ფოტო წაიღეს. სახლში დარჩა მხოლოდ ორი ღია ბარათი, რომელიც ავთანდილ ურუშაძეს ემიგრაციიდან გამოუგზავნია.

„გამარჯობა მამავ, გოგუცავ და მარიამ… მომიკითხეთ ფრიდონი, ტარიელი და ქეთო. მომიკითხეთ ყველა ნათესავები და მეზობლები. მივიღე თქვენი წერილი. წერილს მაშვინ გამოვაგზავნი, როცა მივიღებ ტარიელის წერილს.

ნახვამდის, თქვენი ავთანდილი“ – ალაგ-ალაგ იკითხება ღია ბარათზე, რომელიც 1930 წლის 12 იანვრითაა დათარიღებული.

ნახეთ ვიდეო:

თუ ბათუმში რუსული კანონის საპროტესტო აქციაზე ერთხელ მაინც ყოფილხართ, ციალა ქათამიძეს აუცილებლად შენიშნავდით. ის ერთ-ერთია იმ ადამიანების შორის, რომლებიც აქციებისა თუ პერფორმანსების ორგანიზებაში აქტიურად არიან ჩართული.

ციალა ამბობს, რომ სადაც არ უნდა იყოს და რასაც არ უნდა აკეთებდეს, მნიშვნელოვანია გამოკვეთილი იყოს მისი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობა ამა თუ იმ პროცესის მიმართ.

ახლა ციალა რუსული კანონის წინააღმდეგ იბრძვის.

როგორც თვითონ ამბობს, პროფესიულად სამოქალაქო ორგანიზაციებში გაიზარდა, სადაც ციალა სტუდენტობიდან მოყოლებული მუშაობს. მუშაობდა სახალხო დამცველის აპარატშიც და საჯარო სამსახურშიც, სკოლაში ასწავლიდა სამოქალაქო განათლებას და სხვა.

თითქმის ორი წელია, ციალა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს რეზერვისტია.

ამ სტატიაში გაიგებთ, თუ როგორ გააძლიერა სამოქალაქო პოზიცია ციალას სამსახურებრივმა თუ სხვა სახის გამოცდილებებმა, რისთვის იბრძვის ახლა და როგორ ქვეყანაში უნდა ცხოვრების გაგრძელება, საიდან წასვლაზეც არც ერთხელ არ უფიქრია.

„ძალიან დიდი საფრთხის, გამოწვევის წინაშეა ჩვენი ქვეყანა, თუმცა, ვფიქრობ, რომ ამ გამოწვევის დაძლევა ასეთი ერთობით შესაძლებელია.

მე, პირადად, როგორც საქართველოს ერთ მოქალაქეს, მირჩევნია მომკლან, დამიჭირონ… ყველა ტიპის ძალადობისთვის მზად ვარ, ოღონდ არ შემილახონ ღირსება, იმიტომ, რომ ეს კანონი ადამიანებს, რომლებიც წლების განმავლობაში სამოქალაქო ორგანიზაციებში ვმუშაობდით და ვცდილობდით, რომ თუნდაც ერთი ადამიანისთვის გაგვეუმჯობესებინა ცხოვრება და ყოველდღიური ყოფა, გვაიძულებს დავირქვათ უცხო ქვეყნის ინტერესების გამტარებელი. ამაზე დიდი შეურაცხყოფა ჩემთვის არ არსებობს.

მზად ვარ ვებრძოლო ყველაფერს ამ გზაზე და ათჯერ უფრო მზად ვარ ვებრძოლო რეჟიმს, რომელიც ცდილობს ღირსება აგვყაროს“, – ამბობს ციალა.

მისი თქმით, მთელი ქვეყანა აღფრთოვანებული უყურებს ახალგაზრდებს, რომლებიც, როგორც აღმოჩნდა, იმაზე მეტად გაცნობიერებული არიან ჩვენს წარსულში, არსებულ რეალობასა და სამომავლო გეგმებში, ვიდრე გვეგონა.

„ვფიქრობ, ამაში დიდ დამსახურება აქვს სამოქალაქო განათლების მასწავლებლებს. მეც მინდოდა არაფორმალური განათლების მიღმა, რასაც სამოქალაქო ორგანიზაციებში სხვადასხვა დროს ვაკეთებდი, ფორმალური განათლების პროცესშიც მიმეღო მონაწილეობა და საგანმანათლებლო სისტემის ნაწილადაც მეგრძნო თავი, ახალგაზრდებთან ერთად მემსჯელა ქვეყნის გამოწვევებზე.

უკრაინაში რუსეთის მიერ დაწყებული ომიდან ცოტახნის შემდეგ, როცა ქუჩაში მივდიოდი, ჩემ თავს ვკითხე, რომ ხომ არსებობს რაღაც ტიპის შესაძლებლობა, რომ ჩვენს ქუჩებშიც იგივე ამბები დატრიალდეს, რაც ხდება უკრაინაში, რაც იყო 2008 წელს ჩვენს თავს და რა შემიძლია გავაკეთო მე, როგორც მოქალაქემ? ძალიან მნიშვნელოვანი მგონია უნარები, თუნდაც თავდაცვის ნაწილში. რეზერვში შესვლის მთავარი მოტივაცია იყო ის, რომ მცოდნოდა უფრო მეტი, ვიდრე ვიცოდი თავდაცვაში, სამხედრო საქმეში და ვყოფილიყავი მზად, როგორც მოქალაქე ნებისმიერი ტიპის საფრთხისთვის, მათ შორის რუსული ოკუპაციის წინააღმდეგ.

რეზერვში ჩემს ყოფნას რაც შეხება, ვფიქრობ, რომ ცხოვრებაში ამაზე მნიშვნელოვანი და ფასეული ცოტა რამე გამიკეთებია. ყველა სხვა საკითხს რომ თავი დავანებო, ბედნიერი ვარ, რომ ვარ იმ ადამიანების თანამებრძოლი, ვისაც საქართველოს სადღეგრძელო მხოლოდ ღვინით არ დაულევია, არამედ საკუთარი სისხლით დაუმტკიცებია სამშობლოს სიყვარული 2008 წლის ომში“ – ამბობს ციალა.

სამოქალაქო აქტივისტი მიიჩნევს, რომ მმართველი ხელისუფლება ცდილობს საქართველო რუსეთის პარტნიორად აქციოს, რასაც ქართველი ხალხი არასდროს დაუშვებს.

„ჩვენს ქვეყანას დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან დღემდე სხვადასხვა ხელისუფლება ახსოვს. ალბათ, თითოეულს კარგზე მეტი ცუდი აქვს გაკეთებული, თუმცა ეს ხელისუფლება რასაც აკეთებს ამ კანონით და განსაკუთრებით ბოლო თვეებში – მათი გამოხატული პოზიციით, ვფიქრობ, ყველაზე დიდი დანაშაულია ქართული სახელმწიფოს, ქართველების, საქართველოს მოქალაქეების წინაშე, ჩვენი წინაპრების, თანამედროვეების და მომავალი შვილების წინაშე.

მათ გადაწყვიტეს, რომ წლობით ნაშენებ ჩვენს გეგმებს, იდეებს, ღირებულებებს, ხაზი გადაუსვან. ერთ ფაქტსაც ვერ მოიყვანს „ქართული ოცნება“ ისტორიიდან, რომ ოდესმე რუსეთი ჩვენი პარტნიორი და მხარდამჭერი იყო.

ისინი გვეუბნებიან, რომ არ აინტერესებთ სულხან საბა ორბელიანი, ილია, ქაქუცა ჩოლოყაშვილი, ექვთიმე თაყაიშვილი, არც გიორგი ანწუხელიძე, არც შინდისის გმირები“, – გვეუბნება ციალა.

ის დარწმუნებულია, რომ ოქტომბერში იმდენი ახალგაზრდა მივა არჩევნებზე და ეტყვის უარს უარს რუსულ ხელისუფლებას ქართული ოცნების სახით წარმოდგენილს, რამდენიც საქართველოს ისტორიას არ ახსოვს, რადგან „ქართულმა ოცნებამ“ მოახერხა ახალგაზრდების დაინტერესება პოლიტიკით.

ციალა მიიჩნევს, რომ კრიტიკულად განწყობილი საზოგადოება, რომელიც სვამს კითხვებს საკუთარი ქვეყნის მომავლის, საკუთარი ქვეყნის ბიუჯეტის ხარჯვის შესახებ, დემოკრატიული საზოგადოების შექმნის ამოსავალი წერტილია.

„სხვადასხვა ტიპის პროტესტი ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენი საზოგადოების განვითარებისთვის. იმისთვის, რომ დავივიწყოთ საბჭოთა წარსული, როდესაც ყველამ საკუთარი მინიმუმი გეგმა იცოდა, რაც ცხოვრების განმავლობაში უნდა ეკეთებინათ.

კრიტიკული კითხვების დასმა ერთადერთი შესაძლებლობაა თავი დავაღწიოთ საბჭოთა წარსულს, რათა პასუხისმგებლობა იგრძნოს ყველა იმ საჯარო თუ ხელისუფლების წარმომადგენელმა, რომელიც არჩევნებზე ავირჩიეთ“.

ციალა რამდენიმე წელი მუშაობდა საჯარო მოხელედ ტურიზმის დეპარტამენტში. მისი თქმით, აქ მუშაობენ ადამიანები, რომლებსაც ძალიან უყვართ საკუთარი ქვეყანა და ზუსტად იციან ვინ არის რუსეთი და რატომ არის საფრთხე რუსული მმართველობა საქართველოსთვის.

„დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემი კოლეგები, სხვა საჯარო მოხელეები დღეს თუ არა ოქტომბერში აუცილებლად ეტყვიან ხელისუფლებას უარს, რომელიც მათი ყოველდღიური საქმიანობის წყალში ჩაყაროს ცდილობს.

თბილისშიც ვიყავი აქციებზე. სადაც ვნახე კადრები, რომელიც არასდროს არ დამავიწყდება. გვერდიგვერდ ვნახე ახალგაზრდები, ასაკოვანი ადამიანები. ვნახე სხვადასხვა სტატუსის, ასაკის ადამიანების ძლიერი ერთობა.

რეალურად ახალგაზრდებმა, რომლებიც ამ პროტესტის სათავეებთან დგანან, ყველა ბრძოლა მოუგეს ბიძინა ივანიშვილს, მის ფულს და სისტემას“, – ამბობს “, – ამბობს აქტივისტი.

ციალას თქმით, ხანდახან, როცა პესიმიზმი და ნიჰილიზმი შემოუტევს, ახსენდება, რომ ამ ქვეყანაში ცხოვრობდნენ ექვთიმე თაყაიშვილი, ილია ჭავჭავაძე, გიორგი ანწუხელიძე და ხვდება, რომ „ახლა მოდუნების, ხელების ჩამოყრის, დანებების დრო და საშუალება ფიზიკურად არ არსებობს“.

მთავარი ფოტო: ირაკლი ყურუა 

ნახეთ ვიდეო:

„კაცის სიკვდილი ვის უხარია, მაგრამ სტალინის სიკვდილი გაუხარდათ. მათი თავისუფლების, ბედნიერების გამო უხაროდათ. დედაჩემი ამბობდა, რას მერჩოდა, რატომ გადამასახლა, რა დავაშავეო. სწავლა უყვარდა, მუსიკა, მოკიდეს ხელი და წაიყვანეს“-ასე იხსენებს სტალინური რეპრესიების მსხვერპლი დედის ისტორიას, სოფელ ჩუხუთში მცხოვრები ლევან კალანდარიშვილი.

ლევანის დედა, დედის მშობლები და ბებია სტალინური რეპრესიების დროს შუა აზიაში გადაასახლეს. გადასახლების მიზეზი, როგორც ლევანი ამბობს, მამის ტყვედ ჩავარდნა იყო ომის დროს.

„დაჭრილი იყო და ვერ გააღწია სამშვიდობოს. ამის გამო ჩავარდა ტყვედ. ეს იყო მიზეზი მამაჩემის ოჯახის გადასახლების.

დედა გვიყვებოდა, მეოთხე კლასში ვიყავი, მომღერალთა ჯგუფში ვუკრავდი ჩონგურზეო. სკოლაში რომ მივედი ფორმით, ვიღაც ხიშტიანმა კაცემა მომაკითხეს, მტაცეს ხელი და წამიყვანესო. არც მასწავლებლის გაფრთხილება, არ დირექტორის…“-ამბობს ლევან კალანდარიშვილი.

ლევანის დედა საკლასო ოთახიდან სატვირთო ვაგონში აღმოჩნდა. 11 დღე იარა ვაგონებმა მათთვის უცნობ გზებზე. სატვირთო ვაგონებში შეყრილმა ხალხმა არ იცოდა სად მიჰყავდათ და რა ხდებოდა.

„დედაჩემს წყალი მოსწყურდა, მაგრამ წყალი არ იყო ვაგონში. მამაჩემმა წალდი იშოვა შიგნით, კედელი გამოიღო და ყინულის ლოლუები მომცა წყლის მაგივრადო.

გავცივდი, სიცხე მომცა, მაგრამ ვინ იყო პატრონიო, – ამბობდა დედა.

მე-11 დღეს მოხვდნენ შუა აზიაში, სადაც წელიწადნახევარი გაატარეს.

არ ჰქონდათ იმედი, რომ სამშობლოში დაბრუნდებოდნენ. ამიტომ საქონელი შეიძინეს, ცოტა ბოსტანი ჰქონდათ და რაც იმ კლიმატში მოდიოდა, იმას აწარმოებდნენ.

იმ ადგილებში წყალი არ იყო, ველური ფრინველები რომ სხდებოდნენ ტბაზე, იმ წყალს სვამდნენ. ზოგი ადუღებდა ამ წყალს, თუმცა დედას არ ასმევდნენ ამ წყალს. საქონელი რომ შეიძინეს, მერე რძეს სვამდნენ.

მუშაობდნენ ბამბის პლანტაციაში. ერთ დღეს დედაჩემიც გაჰყოლია პლანტაციაში, კრეფის დროს, ბამბის ეკალი შერჭობია თითში და დაუზიანებია. სიკვდილამდე ჰქონდა ეს ნაიარევი თითზე.

ბებიაჩემი ეუბნებოდა მამაჩემს, აქ მოვკვდები, ჩემი ცხედარი არ დატოვოთ და სამშობლოში წამიყვანეთო.

დედა გათავისუფლების დღესაც იხსენებდა. სტალინის სიკვდილის შემდეგ, ვიღაც ცხენიანი კაცი მოვიდა და გვითხრა თავისუფლები ხართო. ისეთი სიხარული განვიცადეთ, ბებიაჩემმა კოცნა დაუწყო ჩექმაზე იმ კაცსო. ახლაც ცრემლები მადგება, განვიცდი, როცა დედის მონაყოლს ვიხსენებ“-გვეუბნება ლევან კალანდარიშვილი.

მისი თქმით, დედას მუსიკოსობა უნდოდა, რეპრესიების გამო კი ვერ გაჰყვა თავის საყვარელ საქმეს და პროფესიას.

„სულ ამბობდა, რას მერჩოდა, მე რა დავაშავე, ბავშვი ვიყავი, სწავლა, სიმღერა მიყვარდა და რატომ გადამასახლაო.

სახლში რომ დაბრუნდნენ, აქ ვიღაც რუსულენოვანი ოჯახი ჰყავდათ შესახლებული, მაგრამ გაიყვანეს. უდიერად ექცეოდნენ თურმე იქაურობას, შეშას მეორე სართულზე ჩეხავდნენ, არ უვლიდნენ სახლს, ამიტომ დედას გული ეტკინა.

თუმცა დაბრუნების სიხარული იმდენად დიდი იყო, თითქოს ყველა ტანჯვა და ტკივილი დაავიწყდათ.

არც ნათესავებს სჯეროდათ რომ დაბრუნდებოდნენ. ნელ-ნელა დაიწყეს ახალი ცხოვრება, დედაჩემი სკოლასაც დაუბრუნდა, იმ გუნდსაც საიდანაც წაიყვანეს, მაგრამ დაკვრა დავიწყებული ჰქონდა და გარკვეული დრო დასჭირდა რომ გაეხსენებინა.

საბოლოოდ, დედამ ვერ შეძლო სწავლის გაგრძელება და ამაზე ძალიან წყდებოდა გული“-ამბობს ლევანი.

მისი აზრით, ადამიანი ამ ქვეყნას, რომ მოევლინება, ომში არ უნდა დაიღუპოს, რადგან ყველას სჭირდება მზის შეხედვა, სითბო და სიყვარული.

„რაღა დროს ტანკი და ქვემეხია … შიშის ქვეშ არ უნდა ცხოვრობდეს ხალხი.

თუნდაც ჩვენ, რუსი რომ გვებრძოდა, ან უკრაინაში რაც ხდება, ეს ნორმალურია?

ადრე ერთად ვიბრძოდით მტრის წინააღმდეგ, ახლა შემობრუნდა რუსეთი და პატარა გოგო-ბიჭებს ხოცავს თავიანთ სახლებში. ის ვეტერანი ხალხი, რომლებიც ფაშიზმის წინააღმდეგ იბრძოდნენ ომში, წარმოიდგენდნენ მაშინ ამას?

იფიქრებდნენ, რომ სახლში მიუვარდებოდა რუსეთი და მოკლავდა?

ძნელია ძალიან.

ან ჩვენ, ასეთი ლამაზი აფხაზეთი გვაქვს, ბავშვობაში დავდიოდი შეჯიბრებებზე და გული მწყდება ახლა რომ ვეღარ ჩავდივართ და იქ ვინც ცხოვრობდა და ვერ მიდის, ისინი როგორ მდგომარეობაში იქნებიან არა?

ჩვენი ხალხი რომ დაბრუნდეს, თავიანთ ოჯახებს რომ დაუბრუნდეს არ შეიძლება?

მე ისე მოვკვდები, პუტინს ჩემს ეზოში არ შემოვუშვებ და მეტი რა ვქნა“-ამბობს ლევან კალანდარიშვილი.

დანიურმა ფონდმა ფეა თრიიზ [Fair Trees] დღეს გაავრცელა განცხადება ონის მუნიციპალიტეტში ერთი კონკრეტული პროექტის შეჩერების შესახებ, რომელიც ბავშვთა ჯანმრთელობას უკავშირდება. „ახალი კანონის თანახმად, მოსალოდნელია, რომ დაგვაკისრონ ჯარიმები და შეგვიქმნან ფინანსური სირთულეები. ამ ვითარებიდან გამომდინარე, სახელმწიფო სტრუქტურებთან თანამშრომლობის სივრცე აღარ გვრჩება“ – წერს ფონდი პირად ფეისბუქის გვერდზე.

საუბარია სტომატოლოგიურ კლინიკაზე, რომლის სერვისებით რეგიონის ყველა ბავშვი უფასოდ სარგებლობს.

ფონდის ვებგვერდის თანახმად, ფონდი სრულიად უსასყიდლოდ უზრუნველყოფს ბავშვების ყოველწლიურ სამედიცინო შემოწმებას და ამავდროულად სხვადასხვა სასქრინინგო პროგრამებს ატარებს. გარდა ამისა, ფონდი ადგილობრივ სტუდენტებს უმაღლეს განათლებას უფინანსებს.

ფონდი ცდილობს მდგრადობისა და გარემოს დაცვის საკითხებში მოსახლეობის ცნობიერება აამაღლოს, რის მაგალითადაც იმ ასწლიანი ტყის შენარჩუნება შეიძლება ჩაითვალოს, რომელშიც გირჩის შემგროვებლები სათესლე მასალას აგროვებენ.

ფონდის განცხადებას უცვლელად გთავაზობთ:

„დიდი წუხილით გატყობინებთ, რომ ფეა თრიიზ ფონდის მიერ ონის მუნიციპალიტეტის მერიისთვის 2023 წლის 13 დეკემბერს წარდგენილი ბავშვთა უფასო სტომატოლოგიური კლინიკის პროექტის წინადადება, რომელიც ითვალისწინებდა ფეა თრიიზ ფონდის, ონის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ონის საჯარო სკოლის თანამშრომლობას, ამ ეტაპზე უკან უნდა გავიწვიოთ.

პროექტის გატანის მიზეზი არის საქართველოს მთავრობის მიერ ახლად მიღებული კანონი „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“.

აღნიშნული კანონი სერიოზულ გამოწვევას უქმნის ჩვენს ორგანიზაციას, რადგან გვავალდებულებს დავრეგისტრირდეთ, როგორც უცხოური ინტერესების მატარებელი. ჩვენი ორგანიზაცია, დაარსების დღიდან, ახორციელებს სოციალურ და საგანმანათლებლო პროექტებს, რომლებიც მიმართულია რაჭის მოსახლეობის საუკეთესო ინტერესებისაკენ. შესაბამისად, ჩვენ არ მიგვაჩნია, რომ ჩვენი ორგანიზაცია უნდა იყოს უცხოური ინტერესების მატარებელთა რეესტრში.

ახალი კანონის თანახმად, მოსალოდნელია, რომ დაგვაკისრონ ჯარიმები და შეგვიქმნან ფინანსური სირთულეები. ამ ვითარებიდან გამომდინარე, სახელმწიფო სტრუქტურებთან თანამშრომლობის სივრცე აღარ გვრჩება. გარდა ამისა, არ შეგვიძლია დამატებითი ფინანსური ვალდებულებების აღება და ახალ სოციალურ პროექტებში ინვესტირება, მაშინ როცა ჩვენი მიმდინარე პროექტებიც საფრთხის ქვეშ არის ახლად შემოღებული კანონის გამო.

ჩვენი მრავალგზის მცდელობა, რომ შეხვედროდით რაჭ-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მაჟორიტარ დეპუტატს, ბატონ გოჩა ენუქიძეს, რათა განგვეხილა აღნიშნული კანონის უარყოფითი გავლენა რაჭის მოსახლეობაზე, უშედეგოდ დასრულდა. ძალიან ვწუხვართ, რომ რაჭაში მცხოვრები ბავშვები პირველ რიგში დაზარალდნენ ამ კანონის გამო.

დიდი მწუხარებით გვიწევს ამ ნაბიჯის გადადგმა, მაგრამ არსებული სამართლებრივი და მოსალოდნელი ფინანსური შეზღუდვების პირობებში, ჩვენთვის შეუძლებელია პროექტის გაგრძელება. მადლობას გიხდით აქამდე პროექტის მხარდაჭერისთვის და ვიმედოვნებთ, რომ კანონი უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ გადახედილი და გაუქმებული იქნება ახლო მომავალში და ისევ მოგვეცემა ბავშვთა უფასო სტომატოლოგიური კლინიკის პროექტის გარშემო თანამშრომლობის შესაძლებლობა“.

___

„ქართული ოცნების“ 84-მა დეპუტატმა, 28 მაისს მიიღო რუსული კანონი, მოქალაქეების საყოველთაო პროტესტის მიუხედავად. ანალოგიურმა კანონმა რუსეთში გააქრო ყველა დემოკრატიული ინსტიტუტი და გაამყარა დიქტატურა“.

აღნიშნული კანონი საფრთხეს უქმნის საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაციას. ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტმა ასევე გამოაცხადა სანქციების შემოღების შესახებ. ამის მიუხედავად, საქართველოს ხელისუფლებამ უარი განაცხადა კანონის გაწვევაზე.

___

ფოტო: ფონდი ფეა თრიიზ/facebook

„ერთ დღეს, წერილი მოვიდა. ბებიაჩემი ჭიშკართან იდგა და ისე კიოდა, მთელი სოფელი ფეხზე დადგა. მაშინ, რვა წლის შემდეგ გავიგეთ, რომ მამა თურმე ცოცხალი იყო“, – ამბობს ციური ბზეკალავა, სტალინური რეპრესიის მსხვერპლის, ალექსანდრე (ჭოლა) ბზეკალავას შვილი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს, ტყვედ ჩავარდნის გამო საბჭოთა რეჟიმმა გააციმბირა.

წერილში, რომელიც  წლების შემდეგ მოვიდა სახლში, სულ რამდენიმე სიტყვა ეწერა – „ცოცხალი ვარ, კარგად ვარ“.

„მამაჩემი მანქანათმშენებელი ინჟინერი იყო, ომში მოხალისედ წავიდა, მაგრამ ტყვედ ჩავარდა. თუმცა შემდეგ გამოიპარა იქედან სხვა ტყვეებთან ერთად და პოლონეთის ტერიტორია ფეხით გამოიარეს, ტყე-ტყე დადიოდნენ რომ გადარჩენილიყვნენ და იმალებოდნენ.

საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე რომ შემოვიდნენ, მერე აქ დააპატიმრეს და მისჯილი ჰქონდა 15 წელი, რომელიც ვორკუტის საკონცენტრაციო ბანაკში გაატარა“, – ამბობს ციური ბზეკალავა, რომელიც ლანჩხუთში, სოფელ შუხუთში ცხოვრობს.

წყაროების მიხედვით, ჭოლა ბზეკალავა, ტყვედ ჩავარდნის შემდეგ  გერმანიის არმიის „ქართულ ნაციონალურ ლეგიონში“ ჩაირიცხა.

„სწორედ ეს გახდა მიზეზი, ჭოლასთვის სამშობლოს მოღალატის იარლიყი მიეწებებინათ და ომის დამთავრებამდე ციმბირში გადაესახლებინათ“, – ამბობს ლანჩხუთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ხელმძღვანელი ნონა იმნაძე.

ჭოლასთან ერთად, ვორკუტის საკონცენტრაციო ბანაკში 40-მდე ქართველი იმყოფებოდა. მათ შორის იყო „გმირთა ვარამის“ ავტორი, მწერალი ლევან გოთუა, რომელიც თავის მოგონებებში ჯოჯოხეთს უწოდებს იქ გატარებულ წლებს.

„მამაჩემმა საკონცენტრაციო ბანაკის ექიმს სთხოვა ჩვენთან წერილის გამოგზავნა. ის ტყვეებს მკურნალობდა და შეეხვეწა ამ ექიმს. ასე მოხდა ეს წერილი თბილისში, შემდეგ კი ჩვენამდე მოვიდა.

შემდეგ ის ექიმი ჩვენთან ჩამოვიდა ლანჩხუთში და აქ იყო მთელი სამი თვე ოჯახით.

ომის დასრულებიდან რვა წლის შემდეგ გავიგეთ, რომ მამა ცოცხალი იყო.

ლევან გოთუასთან ძალიან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა მამას, ბევრი კარგი გვახსოვს ჩვენ მისგან და როცა დედაჩემმა ამ ამბის შემდეგ გადაწყვიტა მამასთან ჩასვლა, ლევან გოთუაც დაეხმარა. 1953 წელი იყო მაშინ.

იმ ბანაკში მამაჩემის სამტრედიელი მეგობარი, ვალიკო ხუჭუაც იმყოფებოდა და მას ჰყავდა საცოლე თამარ წერეთელი. ისიც დედასთან ერთად წავიდა. იქ ვორკუტაში დააქორწინეს და პატიმრები დაპატიჟეს ქორწილში“, – ამბობს ციური ბზეკალავა.

ამბობს, რომ მაშინ ის და მისი და საკმაოდ პატარები იყვნენ და ძალიან განიცდიდნენ ჯერ მამის, შემდეგ კი დედასთან განშორებას.

„დედა გარკვეული ხანი იქ დარჩა მამასთან და ჩვენ ბებია-ბაბუა და მამიდა გვზრდიდა.

რა თქმა უნდა, უსამართლოდ ჰქონდა მისჯილი ამდენი წელი“, – ამბობს ციური ბზეკალავა.

სახლში დაბრუნების შემდეგ, როგორც ციური გვიყვება, მამა მკურნალობას განაგრძობდა. საკონცენტრაციო ბანაკში გატარებულ წლებზე კი იშვიათად საუბრობდა.

„იხსენებდა იმ გაჭირვებას და უბედურებას, რამდენი ხალხი დაიხოცა იქ და როგორ ცუდად ექცეოდნენ პატიმრებს“.

ციური ბზეკალავა ამბობს, რომ უნივერსიტეტი თბილისში დაასრულა და ისტორიის მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა.

„სკოლაში მუშაობის პერიოდში იმაზე ვნერვიულობდი, რომ რუსულის სწავლას უფრო მეტი ყურადღება ეთმობოდა, ვიდრე ქართულის. მე ქართველი ვარ და ვფიქრობ, ქართული წერა-კითხვა და ანბანი უნდა ყოფილიყო სკოლაში პირველი.

არ მომწონდა ეს, იმიტომ რომ ვიცოდი, არ მაღიარებდა (რუსეთი) და გარუსების პოლიტიკა იყო ეს. მე ვფიქრობ, არავითარ შემთხვევაში ქართველი ამას არ გააკეთებს.

მე დღესაც ვასწავლი შვილიშვილებს, რომ ნახონ, გაეცნონ ჩვენს ისტორიას, წაიკითხონ წიგნები და ნახონ, როგორი დამწერლობა გვქონდა და საიდან მოვდივართ“, – ამბობს ციური ბზეკალავა.

დღეს, 29 მაისს, რუსული კანონის მხარდამჭერი დეპუტატი ვიქტორ ჯაფარიძე იმ მაღაზიაში მივიდა, სადაც წუხელ ფორთოხალს სტაცა ხელი და ესროლა აქტივისტს, რომელიც მას აგინებდა – მოღალატეს და ვირთხას ეძახდა.

ჯაფარიძეს ბოდიშის მოხდა და 1 ცალი ფორთოხლის საფასურის გადახდა უნდოდა. ამის შესახებ ფეისბუქში მირანდა ჯობავა წერს, რომელიც აქვეყნებს ვიდეოსაც.

„ბოდიშის მოსახდელად მოვიდა ხალხო, თქვენი ფორთოხალი ვისროლე და უნდა გადავიხადოო. რა ფორთოხალი, თქვენ ჩემს ოთხ შვილს მომავალი წაართვით-მეთქი…“ – წერს მირანდა ჯობავა.

ოთხწუთიან ვიდეოში ასახულია, როგორ უწევენ მაღაზიაში ოპონირებას რუსულ კანონზე დეპუტატ ჯაფარიძეს.

„ერთადერთი, ვისგანაც ვიგებთ, რამდენ ატკატს აკეთებთ, როგორ აკეთებთ ფულს, არასამთავრობო ორგანიზაციებია, რომლის დედის ტარებაც თქვენ ახლა გინდათ.

თუ კი ფინანსურ გამჭვირვალობაზეა საუბარი, რა შუაშია უცხოური გავლენა? უცხოური გავლენის წარმომადგენლად რატომ უნდა დავრეგისტრირდე ადამიანი, რომელიც შშმ პირებს ვეხმარები, კიბოიანებს ვეხმარები…“

რამდენიმე წუთის შემდეგ ჯაფარიძემ მაღაზია დატოვა.

„თქვენი ფორთოხალი ვისროლე და ბოდიშის მოსახდელად მოვედი“, – თქვა მან გასვლისას.

„ფორთოხალი პრობლემა არ არის, თქვენ მომავალი წაგვართვით, ჩემს შვილებს თქვენ მომავალი წაართვით“, – უპასუხეს მას მაღაზიაში.

ნახეთ ვიდეო:

______________

რა ხდება?

28 მაისს „ქართულმა ოცნებამ“ დაძლია პრეზიდენტის ვეტო და მიიღო რუსული კანონი, რომელიც საქართველოში დამოუკიდებელ, კრიტიკულ მედიასა და არასამთავრობო ორგანიზაციებს გაქრობას უქადის.

ნახეთ ვიდეო:

______________

რა ხდება?

28 მაისს „ქართულმა ოცნებამ“ დაძლია პრეზიდენტის ვეტო და მიიღო რუსული კანონი, რომელიც საქართველოში დამოუკიდებელ, კრიტიკულ მედიასა და არასამთავრობო ორგანიზაციებს გაქრობას უქადის.

„გახსოვთ, 2012 წელს რა იყო თქვენი მთავარი ლოზუნგი, რომ თურმე ადამიანი იყო მთავარი და რად იქეცით, რად გაქციათ ბიძინა ივანიშვილმა?

გაქციათ იმად, რომ თითოეული თქვენგანი, ვინც ჩუმად არის ახლა, არის ისეთივე მოძალადე, როგორიც არის ხარება და ხარებაა თქვენი ნამდვილი სახე, მოძალადე ხელისუფლების“ – ასე მიმართა დეპუტატმა ანი წითლიძემ დღეს, 28 მაისს, თავისი გამოსვლის დროს „ოცნებას“. მანამდე მან დეპუტატებს სპეცრაზმის ხელმძღვანელის ხმა მოასმენინა, სადაც ის ამბობს, რომ „არაკაცებს სცემს, რომელთა სიაც აქვს“. 

ამის შემდეგ ანი წითლიძემ დეპუტატ მერაბ ქვარაიას მიმართა:

„გამობრძანდა და ამ ახალგაზრდებს, რომლებიც საქართველოს ევროპული მომავლისთვის იბრძვიან, ჭკუა დაარიგა, რომ ისტორიის სწორ მხარეს ვიქნებით ჩვენ, უმრავლესობაო.

ბატონო მერაბ, თქვენ ხომ არ გახსოვთ შემთხვევით, რატომ იყავით გასამართლებული? – პენსიის ქურდობის გამო. როდესაც 14-ლარიანი პენსიის გამო 5 ლარს ჰპარავდით მოქალაქეებს, ამიტომ იყავით გასამართლებული. მერე „ქართულ ოცნებას“ დასჭირდა და გამოგიშვათ, როგორც პოლიტიკური პატიმარი. ამიტომ თქვენი კოლექტიური სახე არის სწორედ ეს, თქვენ და თქვენნაირები. ძალიან სწორ ადგილას ხართ, სადაც ხართ“.

ანი წითლიძე რუსული კანონის მხარდამჭერი დეპუტატების მხრიდან მათი შვილების ხსენებაზე რეაქციასაც გამოეხმაურა:

„შვილებზე გაბრაზდით აქ ძალიან და გამწარდით. გეწყინათ?! აგერ, გია ვოლსკის შვილს ამერიკაში უყიდია სახლი. ასევე, თურმე ერთ-ერთ ამერიკულ კომპანიაში მუშაობს და მინდა გკითხოთ თქვენ ბატონო გია, თქვენც ეთანხმებით, რომ ამერიკა გლობალური ომის პარტიაა? შვილებს, რომ გიხსენებთ და გაბრაზებულები რომ ხართ, თქვენი არჩევანია, თქვენ გაწირეთ თქვენი შვილები იმისთვის, რომ მოღალატის შვილების სტატუსით იარონ. თქვენ გაწირეთ თქვენი შვილები იმისთვის, რომ რუსული რეჟიმის წარმომადგენლების შვილები იყვნენ.

თქვენ გაწირეთ სხვისი შვილები ცემისთვის და ხარებას ჩაუგდეთ ხელში, რომელიც თავპირს ალეწავს ახალგაზრდებს. თქვენი შვილებისთვის არ გინდათ რუსული კანონი და რუსული, მაგრამ სხვისი შვილები ფეხებზე გკიდიათ. ამიტომაც უნდა იცოდეთ, რომ თქვენს შვილებსაც მოეკითხება, თითოეული თქვენგანის შვილს მოეკითხება, ვერ იცხოვრებს ბატონო გია თქვენი შვილი ამერიკაში თუ ამ ქვეყანას დააკარგვინებთ ევროპულ პერსპექტივას. ამიტომ იცოდეთ, რომ თქვენთან ერთად პასუხისმგებლობა დაეკისრებათ თქვენს შვილებსაც.

თქვენ გაწირეთ თქვენი შვილები მოღალატის იარლიყით იარონ.

12 წელი თქვენ თესავდით ზიზღს და სიძულვილს, 12 წელი თქვენ საქართველოს მოქალაქეებს აჯერებდით, რომ ვართ უთავმოყვარეო ერი, 12 წელი თქვენ ებრძოდით ყველაფერს, რასაც ჰქვია ევროპული ინტეგრაცია, ახლა ხომ ნათელია რისთვის მოხვედით 2012 წელს, რომ თქვენი მიზანი არანაირი წარსული შეცდომების გამოსწორება არ იყო.

თქვენი მიზანი, ისე როგორც არასდროს, არის ცხადი – ამ ქვეყნის ევროპული ინტეგრაციის დაზიანება და საქართველოს დაბრუნება რუსეთის ორბიტაზე.

12 წელი თქვენ გეგონათ, რომ ქართველი ხალხი არის სულელი, მაგრამ ქართველმა ხალხმა განახათ ძალიან მკაფიოდ, რომ არ დაბრუნდება რუსულ ორბიტაზე და ბოლომდე იბრძოლებს რუსული კანონის წინააღმდეგაც და რუსული ორბიტის წინააღმდეგაც“.

გამოსვლის ბოლოს ანი წითლიძემ მიმართა პარლამენტთან შეკრებილ რუსული კანონის მოწინააღმდეგეებს:

„როგორიც არ უნდა იყოს დღეს აი, ამ ადამიანების გადაწყვეტილება, რომლებიც საკუთარ თავს არ ეკუთვნიან და საკუთარი შვილების მომავალსაც სწირავენ მხოლოდ იმიტომ, რომ ბიძინა ივანიშვილმა ასე უთხრა, თქვენ უნდა იცოდეთ, რომ ნებისმიერი საზოგადოება იმდენად არის თავისუფალი, რამდენადაც შეუძლია ამ თავისუფლების დაცვა.

თქვენ ყველამ ერთად დაანახეთ, რომ ჩვენ შეგვიძლია ჩვენი თავისუფლების და ჩვენი ევროპული მომავლის დაცვა, საქართველო გაიმარჯვებს, გაიმარჯვებს სახელოვნად.“

დღეს, 28 მაისს, საპარლამენტო უმრავლესობამ დაძლია პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილის ვეტო და მიიღო რუსული კანონი.

რუსულ კანონს ხმა 84-მა დეპუტატმა მისცა.

ვეტოს დაძლევის შემდეგ აღარ რჩება არანაირი სამართლებრივი ან პროცედურული ბერკეტი, რაც საქართველოში რუსული კანონის ამოქმედებას ხელს შეუშლის.

რუსეთის ფედერაციის საბჭოს საერთაშორისო ურთიერთობების კომიტეტის ხელმძღვანელი, გრიგორი კარასინი საქართველოს საპარლამენტო უმრავლესობის მიერ საქართველოს პრეზიდენტის ვეტოს დაძლევას ეხმაურება.

„უცხოური აგენტების შესახებ კანონზე ზურაბიშვილის ვეტოს დაძლევით საქართველოს პარლამენტმა გამოიჩინა ხასიათი და სიმწიფე!“ – წერს კარასინი თავის ტელეგრამ არხზე.

საქართველოს საპარლამენტო უმრავლესობამ დღეს, 28 მაისს, დაძლია პრეზიდენტის მიერ დადებული ვეტო რუსულ კანონზე.

პრეზიდენტის მოტივირებული შენიშვნების წინააღმდეგ ხმა 66-მა დეპუტატმა მისცა.

ამის შემდეგ კენჭი ეყარა მანამდე სამი მოსმენით მიღებულ რუსულ კანონს, რომელსაც 84-მა დეპუტატმა მხარი დაუჭირა და, შესაბამისად, პრეზიდენტის ვეტოც დაიძლია.

პუტინის იდეოლოგი ალექსანდრე დუგინი, რომელიც არაერთხელ გამოეხმაურა საქართველოში აგენტების კანონის განხილვის პროცესებსა და კანონთან დაკავშირებულ სახალხო პროტესტებს, საკუთარ ტელეგრამ არხზე წერს, რომ პოსტმოდერნის ბანაკი, იგივე „კოლექტიური დასავლეთი და მისი მარიონეტები“ მთელ დედამიწაზე ებრძვიან ტრადიციის ბანაკს. უკრაინა, ახლო აღმოსავლეთი, ღაზა, ტაივანი და მის ფარგლებს გარეთ. პოსტმოდერნული ბანაკისთვის ტრადიციონალისტი [ნარენდრა] მოდი ისეთივე მიუღებელია, როგორც პუტინი, სი ძინპინი, ორბანი, ფიცო ან ივანიშვილი”.

„მსოფლიოში მხოლოდ ორი ძალა ებრძვის ერთმანეთს – ტრადიცია და პოსტმოდერნიზმი. ტრადიციის ბანაკი მოიცავს ყველა ცივილიზაციას და კულტურას, რომლებიც აღიარებენ სუვერენიტეტსა და იდენტობას. მათი ერთმანეთთან წინააღმდეგობები მეორეხარისხოვანია.

პოსტმოდერნის ბანაკი არის კოლექტიური დასავლეთი და მისი მარიონეტები, ლიბერალური და მემარცხენე-ლიბერალური ქსელები მთელს მსოფლიოში. აქ პირდაპირ და მკაცრად უარყოფილია იდენტობები, ტრადიციული ღირებულებები, კულტურა და სუვერენიტეტი…

პოსტმოდერნიზმი შლის ცივილიზაციებს და დასცინის ტრადიციულ კულტურებს – ისტორიას ცვლის გროტესკული თვითნებური ნარატივი და სურვილების მანქანა ან ხელოვნური ინტელექტი იკავებს ადამიანის ადგილს“, – წერს დუგინი.

დუგინი თავიდანვე გამოეხმაურა საქართველოს მთავრობის მიერ აგენტების კანონის ინიციირებას, როცა მან “ოცნებას” ქმედებები მოუწონა და დაწერა, რომ “საქართველო სწორ გზაზეა”. მოგვიანებით დუგინი აგენტების კანონის წინააღმდეგ თბილისში გამართულ სახალხო პროტესტებს გამოეხმაურა, სადაც 

მოგვიანებით დუგინი თბილისში მიმდინარე მასშტაბურ საპროტესტო აქციებს გამოეხმაურა, სადაც პროტესტის მონაწილეებს უცხოელი აგენტები უწოდა: „საქართველო. ასე იციან უცხოურმა აგენტებმა წიხლების ქნევა, როცა მასუვერენიზებელი ხელისუფლება მათ გადათვლითა და რეგისტრაციით ემუქრება … უცხოელი აგენტების ქცევა, რომლებიც პარლამენტის კედლებს აწყდებიან ვნების კვირას, ყველაფერია გარდა ქართულისა“.

„ჩემს შვილებს და შვილიშვილებს უნდათ ევროპა. ევროკავშირში უნდა შევიდეთ, ეს გარდაუვალია“, – ამბობს 64 წლის ზაზა ზაქარაძე. „ბათუმელებთან“. ის იხსენებს ბაბუას, რომელიც სტალინური რეჟიმის მსხვერპლი გახდა.

ზაზას ბაბუა, უსუფ ზაქარაძე 1937 წელში დახვრიტეს. იმ დროს, უსუფ ზაქარაძე სოფელ აჭარისწყალში კომენდატურაში პოლიტიკურ ხელმძღვანელად მუშაობდა.

„უსუფ გაიქეცი, მოდიან“

„ბაბუაჩემი რომ დახვრიტეს, მამაჩემი იყო 3 თვის. ბებიაჩემი კი 22 წლის, რომელსაც დარჩა მისი 4 შვილი და ორი გერი გასაზრდელად.

როგორც გენერლები დახვრიტეს და ყველას ეუბნებოდნენ, რომ თითქოს ინგლისის აგენტები იყვნენ და ასე შემდეგ, ასე დააბრალეს ბაბუაჩემსაც აგენტობა. 58-ე მუხლით გაასამართლეს, ვითომ ხალხის მტერი იყო და სახელმწიფო გადატრიალება უნდოდა.

ბებიას მონათხრობიდან მახსოვს, რომ აჭარისწყალზე ოთხ მეგობართან ერთად ქეიფობდა ბაბუა, როცა მასთან მივიდა ერთი პიროვნება და უთხრა,- „უსუფ გაიქეცი“, დასაპატიმრებლად მოდიანო.

ბაბუაჩემს უთქვამს, მე გასაქცევი არაფერი მაქვსო. ის 4 ძმაკაცი გაიქცა, ბაბუაჩემი კი დაიჭირეს“, – ამბობს ზაზა ზაქარაძე.

ბებიას გადმოცემით, მაშინ ზაფხულის პერიოდი იყო. ბაბუას დახვრეტის შესახებ მაშინ გაიგეს, როცა უსუფის მეუღლეს მისი სისხლიანი პერანგი გაუგზავნეს.

„ბებია ამბობდა, გონიოში ჰყავდათო და, სავარაუდოდ, იქ დახვრიტეს. მაშინ ცხედრებს არ უბრუნებდნენ ოჯახებს, იქვე მარხავდნენ ციხის ეზოში. მით უმეტეს, როცა „ხალხის მტრის“ სახელით ხვრეტდნენ. ჩემი სხვა ნათესავებიც მასეა დაასაფლავეს ციხის ეზოში“, – გვეუბნება ზაზა ზაქარაძე.

მისი თქმით, სოფელში ბაბუა დაფასებული კაცი იყო და მასზე აუგი არავისგან მსმენიაო.

„ყველას შეძლებისდაგვარად ეხმარებოდა, მაგრამ მაშინ დასმენები იყო და ვიღაც-ვიღაცები ყოველთვის ცდილობდნენ „თავის გამოჩენას“.

მე ვიცი, ვინც დაასმინა ბაბუაჩემი. მე და მისი შვილიშვილები კლასელები ვიყავით, ვძმაკაცობდით. მე მაგალითად, ჩემთან ერთად გაზრდილ ძმაკაცს, დასახვრეტად და გადასასახლებლად არ გავიმეტებ“.

• „ხალხის მტრის ცოლი“

„ბებიაჩემის ცხოვრება გაგრძელდა ისე, რომ კოლმეურნეობაში არ ამუშავებდნენ, როგორც „ხალხის მტრის“ მეუღლეს, არც შრომადღეებს უწერდნენ. პატარა ვიყავი, მაგრამ მე ისიც მახსოვს, მაშინდელი სოფლის საბჭოს თავმჯდომარე ბებიაჩემს ქუჩაში რომ შეხვდებოდა ეძახდა – „მოღალატის ცოლიო“.

შემდეგ, როცა წამოვიზარდე, მის შვილებს შევუთვალე, რომ გონიერებისთვის მოეხმო. ბებიაჩემს ისედაც დიდი ტვირთი აქვს წამოკიდებული-მეთქი.

ბებიაჩემი იმასაც ამბობდა, 1954 წლამდე, სანამ სტალინი ცოცხალი იყო, ჩემი სანათესავოც კი ერიდებოდა დღისით ჩემთან გამოჩენასო.

მამაჩემი 8 წლის იყო პურის საცხობში რომ მიიყვანეს სამუშაოდ. 13 წლის ასაკში, 70-კილოიან ფქვილის ტომრებს მოიკიდებდა ზურგზე და ასე შრომობდა. შიმშილით არ კვდებოდნენ, მაგრამ ძლივს გაჰქონდათ თავი.

მამაჩემმა 60 წელი იმუშავა პურის საცხობში, ბოლოს საცხობის გამგე იყო“, – ამბობს ზაზა ზაქარაძე.

ზაზას ბაბუას გარდა, სტალინურმა რეპრესიებმა იმსხვერპლეს ბაბუამისის ბიძაშვილებიც. ისინიც დახვრიტეს.

„დედაჩემის დედა, გაგეცინებათ და ნომერ პირველი კომკავშირელის, ბორის ძნელაძის მკვიდრი ბიძაშვილი იყო. ხომ იცით ეგ როგორ მოკვდა? ეკლესიას რომ ანგრევდა, ზარი ჩამოვარდა, დაეცა და მოკლა.

არ მგონია გვარი, რომელსაც არ შეხებოდეს 37-38 წლების რეპრესიები“.

• ევროკავშირში უნდა ვიყოთ, ეს გარდაუვალია

„ჭაობში ვიყავით. 30 წელია ვაპირებთ ამ ჭაობიდან ამოსვლას და ვერ ამოვედით. ახალი რაღაც გვინდოდა და თურმე სად ვართ, შემოვბრუნდით და მივდივართ ისევ უკან.

ცოდვაა შვილები, შვილიშვილები…

გვინდა თუ არა, ევროკავშირში უნდა შევიდეთ, ეს გარდაუვალია. ჩემს შვილებს და შვილიშვილებს ევროპა უნდათ. უფროსი შვილიშვილი სწავლას ჩეხეთში აპირებს და თუ ასე გაგრძელდა, ჩეხეთში კი არა, ჩოხატაურში ვეღარ წავა. ასეთი კანონებით, ვინ, სად მიგვიღებს.

თუ ევროპა გვინდა, ეს ხალხი არ გაჩერდება, ეს ბავშვები არ გაჩერდებიან და იქნება „გამიშვი- დამაკავე“. სხვაგან ვიცით, გადატრიალებაც მოხდა, რევოლუციაც და ცოდვაა ხალხი, დაიღალა. თაობა წავიდა ისე, რომ ამ ქვეყნად არაფერი უნახავს.

შენ კაბინეტში დაჯდე და მე თავში მიკაკუნო, ასე არ გამოვა. არ მივესალმები ამას. ბევრგან ვმუშაობდი და ყოველთვის მქონდა ამაზე დავა, რადგან მე უთანასწორობას ვერ გავუძლებ. რატომ უნდა დამჩაგრო?

ჩემ სტუდენტობაში, ჩემ ახალგაზრდობაში დასმენების გამო შეიძლება კაცს კაცი მოეკლა, შეიძლება კაცს კაცი ეცემა, ან ისეთი რამ გაეკეთებინა დამსმენისთვის, რომ ის ქალაქიდან წასულიყო.

ყველა მოღალატეს და დამსმენს, სხვაც მოღალატე და დამსმენი ჰგონიაო – ნათქვამია და დღეს რომ ვუყურებ (ხელისუფლებას), ესენი უფრო საკუთარი თავის დაცვის მიზნით ლაპარაკობენ.

•  ჩრდილოეთს ჯობია დასავლეთი

მოსკოვში ცხოვრობდნენ ჩემი დისშვილები. რაც რეკლამა იყო ნტვ-ზე, 90 პროცენტი მათი გადაღებულია, მაგრამ გამოიქცნენ რუსეთიდან.

მინსკში, ტელევიზიაში ჩემი ახლობლები მუშაობდნენ, ტაილანდში გაიქცნენ და მაინც დაიჭირა ლუკაშენკომ.

რამდენიმე წლის წინ, ჩემი თანამშრომელი იყო წასული მოსკოვში და საახალწლოდ რომ ჩამოვიდა, მითხრა, შუქი მარტო კრემლის ირგვლივ იყოო.

ჩემი ბიძაშვილი ცხოვრობს ასევე კემეროვოში და ის მეუბნება, ქალაქში ვმუშაობთ და საჭმლის ფული გვაქვს, მაგრამ ქალაქს რომ გასცდები, საღორეა იქაურობაო. მარტო იქ კი არა, მთელს რუსეთში მასეა.

თუ ევროპა გვინდა, ხელისუფლება გონს უნდა მოეგოს და ყველაფერი დალაგდეს. მაგრამ თუ ჩვენი ჩრდილოელი მეზობლის ჰიმნის მოსმენა გვინდა, „პაჟალუსტა“, მაგრამ ჩრდილოეთს ჯობია დასავლეთი“, – ამბობს ზაზა ზაქარაძე.

საქართველოს მთავრობამ გამოსცა განკარგულება, რომლითაც ბიძინა ივანიშვილის კომპანია „ბლექ სი რივიერას“ ნაკისრი ვალდებულებისგან ათავისუფლებს იმ შემთხვევაში, თუ კომპანია ქვეყნის ბიუჯეტში 500 ათას ლარს გადაიხდის. საუბარია 3 ჰექტარ ტერიტორიაზე, სადაც ივანიშვილის თანაინვესტირების ფონდს, მისივე ინფორმაციით, ჯამურად, 60 მილიონი დოლარის ინვესტიცია უნდა განეხორციელებინა.

„ბლექ სი რივიერას“ სახელმწიფოს წინაშე ნაკისრი ჰქონდა ვალდებულება, რომ ზუგდიდის სოფელ განმუხურში, სახელმწიფოსგან ნაყიდ მიწაზე, აეშენებინა სასტუმრო კომპლექსი [მოეწყო შესაბამისი ინფრასტრუქტურა], აემოქმედებინა ის და ამაში 10 მილიონი ლარის ინვესტიცია ჩაედო. კომპანიას ეს ვალდებულება 2021 წელს უნდა შეესრულებინა, თუმცა სასტუმრო ამ დრომდე არ აშენებულა.

ფონდი ინვესტიციის შეჩერების მიზეზად პანდემიასა და უკრაინის ომს ასახელებს. „2019 წლიდან… პრაქტიკულად განულდა ტურისტული დარგის შემოსავლები“ – მოგვწერეს ფონდიდან.

ფონდში ასევე განმარტავენ, რომ „ტურიზმზე მოქმედი გარე ფაქტორების პოზიტიური ცვლილებების შემთხვევაში“, საინვესტიციო ვალდებულება ისევ გახდება აქტუალური, ანუ ხუთვარსკვლავიან სასტუმროს ისევ ააშენებენ.

თუმცა, ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის შემდეგ, კომპანიას სასტუმროს აშენების ვალდებულება აღარ ექნება და შეძლებს ქონება ნებისმიერი დანიშნულებით გამოიყენოს.

მთავრობის განკარგულებით, „რივიერას“ ყოველგვარი ვალდებულების გარეშე საკუთრებაში რჩება განმუხურის პლაჟთან [ზღვიდან 50 მეტრში] მდებარე 3 ჰექტარზე მეტი ტერიტორია. ეს ტერიტორია საოკუპაციო ხაზიდან დაახლოებით 400 მეტრში მდებარეობს.

33 951 კვადრატული მეტრი ტერიტორია და მასზე მდებარე შენობები „ბლექ სი რივიერამ“ სახელმწიფოსგან პირობებიან აუქციონზე 2 266 500 ლარად 2016 წელს იყიდა, შესაბამისად, ერთ კვადრატულ მეტრ მიწის ნაკვეთში 66.7 ლარი გადაიხადა. ქონება სახელმწიფოს 2 263 500 ლარად ჰქონდა გამოტანილი აუქციონზე და ის „რივიერამ“ ერთი ბიჯის [3 000 ლარი] დამატებით იყიდა.

შპს „ბლექ სი რივიერას“ მფლობელია შპს „საქართველოს ტურიზმის განვითარების ფონდი“, ამ ფონდის 100 პროცენტი წილის მფლობელი კი არის საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდი „ქართუ“. ყველა ეს კომპანია „ქართუ ჯგუფის“ შვილობილია.

საქართველოს მთავრობის 2024 წლის 21 მაისის განკარგულებაში აღნიშნულია, რომ „შპს „ბლექ სი რივიერას“ საქმიანობის ხელშესაწყობად“ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოსა და კომპანიას შორის 2016 წლის 25 აპრილს გაფორმებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში შევიდეს ცვლილება და ამოღებულ იქნეს ხელშეკრულების 4.1.1 მუხლი.

ამავე განკარგულებით, ხელშეკრულებიდან აღნიშნულ მუხლს ამოიღებენ იმ შემთხვევაში, თუ „ბლექ სი რივიერა“ შესაბამისი ცვლილების ხელშეკრულების გაფორმებამდე, უზრუნველყოფს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 500 000 (ხუთასი ათასი) ლარის გადახდას.“

„ბათუმელებმა“ მოიძია სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოსა და „ბლექ სი რივიერას“ შორის 2016 წლის 25 აპრილს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

ამ ხელშეკრულებას ხელს აწერს კომპანიის მაშინდელი დირექტორი ირაკლი ქარსელაძე – რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის ამჟამინდელი მინისტრი.

ხელშეკრულების 4.1.1 მუხლში კი, სწორედ კომპანიის მიერ აღებული მთავარი ვალდებულებაა გაწერილი.

2016 წლის ხელშეკრულებით კომპანიას მშენებლობის ნებართვის მიღებიდან არაუმეტეს 3 წელში, მაგრამ ხელშეკრულების დადებიდან არაუგვიანეს 5 წელში უნდა აეშენებინა და აემოქმედებინა სასტუმრო კომპლექსი, ანუ შპს „ბლექ სი რივიერას“ ვალდებულება სრულად უნდა შეესრულებინა 2021 წლის 25 აპრილამდე.

„ბათუმელებმა“ მოიპოვა კიდევ ერთი დოკუმენტი, რომლითაც ჩანს, რომ მთავრობამ კომპანიასთან 2016 წელს დადებულ ხელშეკრულებაში ცვლილება 2021 წლის სექტემბერშიც შეიტანა და ვალდებულების შესრულების ვადა კომპანიას 3 წლით, 2024 წლის 25 აპრილამდე გადაუვადა.

ცვლილება სწორედ 4.1.1 მუხლში შევიდა, რომელიც შეცვლილ ხელშეკრულებაში შემდეგნაირად ჩამოყალიბდა:

ირაკლი კობახიძის მიერ ხელმოწერილი განკარგულების მიხედვით კი, თუ კომპანია 500 ათას ლარს გადაიხდის, ამ მუხლს საერთოდ ამოიღებენ ხელშეკრულებიდან. შესაბამისად, ხელშეკრულების სხვა მუხლებიც, რომლებიც ამ ვალდებულების შესრულება-არშესრულებას უკავშირდება [პირგასამტეხლო დაკისრება და სხვა] აზრს კარგავს.

მაგალითად, არსებული ხელშეკრულების ერთ-ერთი მუხლით, „ბლექ სი რივიერას“ შეუძლია ქონება „საპრივატიზებო თანხის გადახდის შემდეგ“ სრულად ან ნაწილობრივ გაასხვისოს/გაყიდოს, ოღონდ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები გადადის მყიდველზე – სრულად გაყიდვის შემთხვევაში, ხოლო ნაწილობრივ გაყიდვის შემთხვევაში ვალდებულებების შესრულებაზე პასუხისმგებელი იქნება როგორც „ბლექ სი რივიერა“ ასევე ქონების შემძენი.

შესაბამისად, თუ ვალდებულების მუხლს ამოიღებენ, კომპანიას ქონების გასხვისება თავისუფლად შეეძლება ყოველგვარი პირობის გარეშე.

აქვს თუ არა ინფორმაცია სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს, თუ რატომ გახდა აუცილებელი ხელშეკრულებიდან ზემოთ აღნიშნული მუხლის ამოღება? და გადახდილი აქვს თუ არა კომპანიას საპრივატიზებო თანხა – 2 266 500 ლარი? – ამ კითხვებზე პასუხის მისაღებად „ბათუმელები“ სააგენტოს დაუკავშირდა.

„დღეის მდგომარეობით კომპანიას სრულიად აქვს გადახდილი უძრავი ქონების საპრივატიზებო ღირებულება – 2 266 500 ლარის ოდენობით. ასევე, კომპანიის მიერ შესრულებულია ტურისტული ინფრასტრუქტურის განვითარების მიზნით არანაკლებ 10 000 000 ლარის ინვესტიციის განხორციელების ვალდებულება.

მიმდინარე წელს, შპს „ბლექ სი რივიერამ“ წერილობით მომართა სააგენტოს, სადაც მოითხოვა ხელშეკრულებით ნაკისრი დარჩენილი ვალდებულების გაუქმება, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 500 000 ლარის გადახდის სანაცვლოდ. აღნიშნული მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და საქართველოს მთავრობის მიერ გამოცემულია შესაბამისი განკარგულება“, – მოგვწერეს ქონების ეროვნული სააგენტოდან 2024 წლის 23 მაისს.

„ბათუმელები“ დაუკავშირდა „ბლექ სი რივიერას“ ხელშეკრულებაში მითითებულ ნომერზე, თუმცა გვითხრეს, რომ ინფორმაციისთვის „საქართველოს ტურიზმის განვითარების ფონდს“ დავუკავშირდეთ.

აღნიშნული ფონდი, „ტურიზმის განვითარებაზე ორიენტირებული საინვესტიციო პროექტებისთვის“ საქართველოს თანაინვესტირების ფონდის ინიციატივით შეიქმნა. თანაინვესტირების ფონდი კი, ბიძინა ივანიშვილის თანამონაწილეობით შეიქმნა 2013 წელს.

ფონდის მაშინდელი ინფორმაციით, სასტუმრო განმუხური 5-ვარსკვლავიანი უნდა ყოფილიყო, ჩაიდებოდა ჯამურად 60 მილიონი აშშ დოლარის ინვესტიცია და 2028 წელს უნდა დასრულებულიყო:

ვრცლად: თანაინსვესტირების ფონდმა 8 პროექტი ტურიზმის განვითარების თავისსავე ფონდს გადასცა

თანაინვესტირების ფონდის ვებგვერდზე განმუხურის სასტუმროსთან დაკავშირებით გრაფაში – მიმდინარე პროექტები, დღეს ასეთი ინფორმაცია იძებნება:

რატომ გახდა საჭირო აღნიშნული ცვლილების შეტანა ნასყიდობის ხელშეკრულებაში? – ამ კითხვით „ბათუმელები“ თანაინვესტირების ფონდსაც დაუკავშირდა.

„კომპანიას გადახდილი აქვს სრულად 2 266 500 ლარი. ასევე შესრულებული აქვს საინვესტიციო ვალდებულების ფინანსური ნაწილი 10 000 000 ლარის დახარჯვასთან დაკავშირებით შეძენილი ქონების განვითარების მიზნით.

ვადასთან დაკავშირებული საინვესტიციო ვალდებულების გაუქმება მოხდა ჩვენი არგუმენტირებული თხოვნის საფუძველზე, ვადის დაგვიანების მიზეზების განმარტების და არაპროგნოზირებადი სიტუაციის გამო მსოფლიო ტურიზმის სფეროში“, – მოგვწერეს თანაინვესტირების ფონდიდან.

ფონდის არგუმენტები შემდეგია:

• „მნიშვნელოვნად შეიცვალა ტურიზმის განვითარების ტენდენციები და დინამიკა ქვეყანაში, დაწყებული 2019 წლიდან, როდესაც კოვიდ პანდემიით გამოწვეული შეზღუდვების გამო თითქმის 2 წლის განმავლობაში პრაქტიკულად განულდა ტურისტული დარგის შემოსავლები. შესაბამისად, მსოფლიოში მნიშვნელოვნად შენელდა საწარმოო და ლოგისტიკური პროცესები და ასევე მათი ღირებულებები მნიშვნელოვნად, დაახლოებით 30-35%-ით გაიზარდა, რაც პირდაპირ გავლენას ახდენს ტურიზმის სფეროში ისეთი მნიშვნელოვანი დარგის დინამიკაზე, როგორიც არის მაღალი კლასის ბრენდული სასტუმროების მშენებლობა.
• 2022 წელს რეგიონში დაწყებულმა ომმა, მნიშვნელოვნად შეცვალა [შეამცირა] ქვეყანაში მაღალ მსყიდველობითუნარიანი სტუმრების მოძრაობის სიხშირე და დინამიკა, ასევე კვლავ მოხდა მნიშვნელოვანი ცვლილებები მასალების მოწოდების ლოგისტიკურ პროცესებში და ღირებულებებში, რამაც ასევე ნეგატიური გავლენა მოახდინა სამშენებლო სამუშაოების განხორციელების ვადებზე“, – მოგვწერეს ფონდიდან.

თანაინვესტირების ფონდს ასევე ვკითხეთ ხელშეკრულებიდან 4.1.1 მუხლის ამოღების შემდეგ ხომ არ არის გადაწყვეტილი პროექტის პროფილის შეცვლა და სასტუმროს ნაცვლად სხვა დანიშნულების ობიექტის მშენებლობა? ან კიდევ ხომ არ იგეგმება ამ ტერიტორიის ან მისი ნაწილის გასხვისება?

„აღნიშნულ ტერიტორიაზე კომპანია აპირებს მაღალი კლასის სასტუმრო დანიშნულების ფუნქციის განვითარებას, ტურიზმის სფეროში და ზოგადად მსოფლიოში ტურიზმის განვითარების ტენდენციების მიხედვით საკუთარი ან/და პარტნიორებთან ერთობლივი რესურსებით და ძალებით.

ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ პროექტზე დახარჯულია ინვესტიციის მნიშვნელოვანი ნაწილი [10 000 000 ლარზე მეტი], მისი ფუნქციის რადიკალური ცვლილება ვერ განხორციელდება [ანუ ვერ შეიცვლება საინვესტიციო ვალდებულების თავდაპირველი ფუნქცია, რის მიხედვითაც განხორციელებულია მშენებლობა].

ტურიზმზე მოქმედი გარე ფაქტორების პოზიტიური ცვლილებების [ანუ დადებითი ტენდენციების მდგრადად დაფიქსირების] შემთხვევაში საინვესტიციო ვალდებულებით განსაზღვრული ტურისტული ფუნქცია კვლავ აქტუალური და საინტერესო გახდება რეალიზებისთვის, რასაც თავდაპირველი ინვესტორის გარდა მიმდინარე რეჟიმში მისი ცვლილების შემთხვევაში, არცერთი სხვა ინვესტორი არ/ვერ განახორციელებდა“, – გვწერს თანაინვესტირების ფონდი.

ანაკლია-განმუხურის ხიდი მდინარე ენგურზე /არქივიდან/ფოტო:  მანანა ქველიაშვილი/„ბათუმელები“