ნაციონალური მოძრაობა: ხელისუფლება პოლიტიკურ ოპონენტებზე ანგარიშსწორებას ახალისებს

გიორგი დიასამიძე, მიშა მაჭავარიანი და გიორგი კირთაძე

„მე სპეციალურად ჩამოვედი ამ ფაქტის გამო ჩემს მეგობრებთან. ძალიან სამწუხაროა, რომ ჩვენი ხელისუფლება, როგორც ჩანს, ახალისებს ასეთ თავდასხმებს და 21-ში დღისით, მზისით, 2-3 საათამდე სასამართლოს შენობასთან მოხდა თავდასხმა ჩვენს მეგობარზე, აქტივისტზე რომელიც ნაციონალური მოძრაობაში ჯერ კიდეც 2001 წლიდან არის“.

მიხეილ მაჭავარიანი ლევან ტეტემაძის ცემის ფაქტს 7 ივნისის თავდასხმა უკავშირებს. „მინისტრთა საბჭოს ოფისიდან ათ მეტრში, საკონსტიტუციო სასამართლოდან ოც მეტრში და პოლიციის განყოფილებიდან 30 მეტრში მოხდა თავდასხმა გია ბარამიძეზე, გიგი უგულავაზე და გიგა ბოკერიაზე და პატრულის მანქანა არც კი მისულა. ამის შემდეგ „ოცნების“ მერობის კანდიდატმა ერმაკოვმა აღიარა, რომ ეს თავდამსხმელები იყვნენ მისი შტაბის წევრები და მასთან დაახლოებული პირები“.

მიხეილ მაჭავარიანი აცხადებს, რომ მას ეჭვი შეაქვს გამოძიების ობიექტურობაში: „გამოძიებას სჭირდება სურათები და საიდენტიფიკაციო მონაცემები, რომელიც ცნობილია. როცა საქმე ეხება ნაციონალური მოძრაობის წევრების წინააღმდეგ თავდასხმას, საქმე აღძრულია მუხლით, რომელიც საბოლოო ჯამში ითვალისწინებს ჯარიმას. ყველაფერი ეს გვაფიქრებინებს, რომ ეს არის ქმედება, რომელიც წახალისებულია ხელისუფლების მხრიდან“.

ნაციონალური მოძრაობის წევრებმა გაიხსენეს ნუგზარ წიკლაურის  და ზურაბ ჭიაბერაშვილის ცემის ფაქტიც, როცა თავდამსხმელების გათავისუფლება გირაოს სანაცლოდ მოხდა.

„ძალიან სამარცხვინოა ეს ხელისუფლებისთვის, რადგან მათ არ დარჩენიათ სხვა გზა გარდა იმისა, რომ ფიზიკურად გაუსწორდნენ ოპონენტებს“.

„ნაცმოძრაობის“ აქტივისტს ლევან ტეტემაძეს უცნობი პირები თავს  რამდენიმე დღის წინ დაესხნენ,  ამჟამად ის რესპუბლიკურ საავადმყოფოში გადის მკურნალობას. მას სახის არეში მრავლობითი მოტეხილობა აქვს მიღებული.

ლევან ტეტემაძის ცემის ფაქტზე აღძრულია სისხლის სამართლის საქმე 125 მუხლით, რაც ისჯება ჯარიმით, ან საზოგადოებისთვის სასარგებლო შრომით.

წლები, რომლებიც გონებიდან არ იშლება

შალვა ქოქოლაძე

1951 წლის 25 დეკემბერს ჩვენს სახლს უცხო პირები და პოლიციელები მოადგნენ. მათ ჩვენი სკოლის დირექტორიც ახლდა, არ ვიცი რატომ, ალბათ ჩვენს სახლამდე რომ მოეყვანა ისინი. ნაჩქარევად, რისი წაღებაც შეგვეძლო, წამოვიღეთ. ბევრმა ვერც კი მოასწრო ბარგის აღება. მაშინ გზებიც არ იყო სოფელში და ზურგით ვატარეთ ტვირთი. იმ დროს სოფელ მახოში ცხოვრობდა ჩვენი ოჯახი. სოფლის ცენტრიდან საბარგო მანქანებზე შეგვსვეს და შემდეგ ეშელონებში შეგვყარეს.

საშინელება იყო, ნამდვილი საშინელება ის, რაც გზაში და გადასახლებაში ვნახეთ – 14 დღე და ღამე ვიმგზავრეთ, ყველა ვაგონს თითო ჯარისკაცი დარაჯობდა, როგორც პატიმრები, ისე ვიყავით. უდანაშაულო ადამიანები იტანჯებოდნენ, ბევრიც მოკვდა. მატარებელი იშვიათად და ცოტა ხნით ჩერდებოდა, ამიტომ გარდაცვლილებს სახელდახელოდ მარხავდნენ. ტაშკენტი ბოლო გაჩერება იყო, იქედან გზა კიდევ გავაგრძელეთ და აღმოვჩნდით უსიამოვნო გარემოში. მიწით ნაგებ ქოხებში, სადაც წვიმის დროს კედლებიდან ტალახიანი წყალი ასხამდა.

ჩვენი სახლიდან, ერთადერთი რკინის საწოლი გავიყოლეთ და ბავშვებს იმაზე გვეძინა, თუკი ამას ძილი ერქვა. გველები და მცოცავები იყო სახლებში. ახლაც მეშინია, რომ მახსენდება. გველები თავს გამოყოფდნენ ხოლმე და დაგვყურებდნენ ზემოდან. ორი წელი და რვა თვე გაატარა ჩემმა ოჯახმა ასეთ პირობებში. სასწაული წვალება იყო.

საერთოდ, იმ ადგილებში იშვიათად წვიმდა ხოლმე. სიცხე 45 გრადუსამდე აღწევდა, ასეთ პირობებში უზარმაზარ ტიალ მინდვრებზე, პურისა და ბამბის პლანტაციებში ვმუშაობდით. ეს იყო საარსებო წყარო. პლანტაციაში მომუშავეებს მცირე საკვებს ურიგებდნენ და ამით ვირჩენდით თავს.
არავის აინტერესებდა, რომ მე ბავშვი ვიყავი და მუშაობის ნაცვლად სხვა რამ მჭირდებოდა: სწავლა-განათლება, ბავშვური გართობა…
დასალევი წყარო არ იყო, მღვრიე არხები მოედინებოდა და აქედან ვიღებდით წყალს. გადავადუღებდით და ისე ვსვამდით.

ჩვენ ვიცოდით, რომ ხალხის გადასახლების იდეა ბერიას ეკუთვნოდა, ჩვენს მიწებზე სხვა ხალხის შემოყვანა სურდათ. ეს ყველაფერი ფეხქვეშ თელავდა ჩვენს ღირსებას და პატივს, მაგრამ ვის აინტერესებდა ჩვენი ღირსება.

სამი კლასი იქ დავამთავრე, რუსულს კარგად ვსწავლობდი, სხვა საგნებსაც, მაგრამ დაბრუნების შემდეგ აქაც მესამე კლასში დამსვეს. რვა კლასის დასრულების შემდეგ მუშაობა სამშენებლო ტრესტში დავიწყე. წლების შემდეგ ხელვაჩაურში ბინა მომცეს და საცხოვრებლად იქ გადავედი“.

შალვა ქოქოლაძის მეუღლე ანიკოც, რეპრესიების მსხვერპლი იყო. გადასახლება მთელ მის ოჯახს შეეხო. „სულ ხუთნი იყვნენ ოჯახში. ანიკოს ოჯახი სხვა სოფელში ცხოვრობდა. ისიც ისე განიცდიდა იმ წლებს, როგორც მე და ჩემი და. გვენატრებოდა სახლი, მეგობრები… რთულია, ბავშვის გონებიდან ამოშალო ის წლები, არ ამოდის მეხსიერებიდან. მახსოვს, როგორც ვთხოვდით ღმერთს, რომ სამშობლოში მალე დავბრუნებულიყავით“.

შალვა ქოქოლაძისთვის უცნობია გადასახლების მიზეზი. ის მხოლოდ ვარაუდობს, რომ მიზეზი შეიძლება თურქეთში მყოფი მამის ძმა გახდა: „რა მიზეზიც არ უნდა ყოფილიყო, ხალხის გადასახლება უსამართლობაა, უდანაშაულო ადამიანების მით უფრო. გული ძალიან მწყდება ამაზე“.

ნაციონალური მოძრაობის აქტივისტი ამბობს, რომ ცემის შემდეგ შსს-ს არ დაუკითხავს

 

 

„რომ დამირეკა, მითხრა შაინიძე ვარო, ახლა ვხვდები, რომ ეს გვარი მოიტყუა. მითხრა, შეხვედრა მინდა, ტელეფონით ვერ გეტყვი, რაღაც ოჯახური „პონტიაო“. ვაჟა-ფშაველას #48-ში ვცხოვრობ. ჩემი სახლის შესასვლელ ჩიხთან შევხვით. რომ  მოვიდნენ არა მარტო მე ვერ ვიცანი ისინი, მათაც ვერ მიცნეს. ორი მამაკაცი იყო. მათი ასაკი დაახლოებით 30 წელს ზემოთ იქნებოდა. გვერდით დამიდგნენ და ტელეფონით დარეკვა დაიწყეს ჩემთან. როცა რეკავდნენ, ვუთხარი, მგონი ჩემთან რეკავთ-მეთქი. მკითხეს ლევანი შენ ხარო? კი-მეთქი ვუთხარი. რაღაცა საქმე გვაქვსო, შევიდეთ აგერ „არკაშიო“ და გეტყვითო. როცა შევედით, რა მოხდა არ ვიცი. მან დამარტყა თუ მეორემ, ვინც თან ახლდა. გავითიშე და 15-20 წუთის მერე მოვედი გონზე. როგორც თვითმხილველები ამბობენ სამი იყვნენო. ჩემთან ორი მოვიდა და მესამე საიდან გაჩნდა მე არაფერი მახსოვს“.

 

შემთხვევა ბათუმში, ვაჟა-ფშაველას ქუჩაზე გუშნ მოხდა. რა გახდა ცემის მიზეზი? 

 

„იქედან გამომდინარე, რომ პიროვნებები, რომლებიც ჩემთან მოვიდნენ მე არ მიცნობდნენ, მგონია, მათ ვიღაცის დაკვეთა შეასრულეს. ნაციონალური მოძრაობის ახალგაზრდული ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი და აქტიური წევრი ვარ, ალბათ ამიტომ ვიღაცებს გავეჩხირე ყელში“ – ამბობს ლევან ტეტემაძე. 

 

ლევან ტეტემაძე ამჟამად რესპუბლიკურ საავადმყოფოში გადის მკურნალობას. მას სახის არეში მრავლობითი მოტეხილობა აქვს მიღებული.

 

„ხვალ ჩამიტარდება ქირურგიული ჩარევა, სახეზე ძვლები მაქვს ჩატეხილი. ექიმების თქმით მინიმუმ ხუთი დღე კიდევ მომიწევს საავადმყოფოში ყოფნა“.

 

ლევან ტეტემაძის ცემის ფაქტზე აღძრულია სისხლის სამართლის საქმე 125 მუხლით, რაც ისჯება ჯარიმით, ან საზოგადოებისთვის სასარგებლო შრომით.

 

როგორც ლევან ტეტემაძე გვეუბნება, ჯერ-ჯერობით ის არავის დაუკითხია.

„ჩემი ბებიის ქორწილი“ ნობელების მუზეუმში

„ამ გამოფენის იდეა ძველი ფოტოების თვალიერებისას გაჩნდა. ჩვენი მუზეუმი დაინტერესებულია ძველი ფოტოებით, მათ შორის სახასიათო ფოტოებით, რომლებიც ასახავს ყოფით დეტალებს, ჩაცმულობას, სახეებსა და საინტერესოა ფოტოდოკუმენტალისტიკის თვალსაზრისით. ჩვენი მუზეუმის თანამშრომელმა, თამარ ორაგველიძემ, რომელიც ახლა დოქტორანტია, ნახა ძალიან საინტერესო საქორწინო ფოტო, ვისაუბრეთ, ეს გამოდგებოდა თუ არა და კამათში დაიბადა ამ ფოტოგამოფენის იდეა“ – ამბობს თემურ ტუნაძე, ნობელების სახელობის ტექნოლოგიური მუზეუმის მმართველი.

იდეის განსახორციელებლად მუზეუმმა თანამშრომლობა ნებისმიერ მსურველს შესთავაზა. გამოფენაში მონაწილეობის მსურველს საოჯახო ალბომში უნდა მოეძებნა ბებია-ბაბუის ან კიდევ მშობლების ქორწინების ძველი ფოტო, გარდერობში კი კაბა, რომელიც ფოტოზე აცვია პატარძალს, ასევე ქორწილის მოსაწვევი ან კიდევ სხვა აქსესუარი ქორწილიდან. გამოფენის ორგანიზატორი, თამარ ორაგველიძე ამბობს, რომ მოსახლეობის დაინტერესებამ ამ პროექტით, მათ მოლოდინს გადააჭარბა: „აღმოჩნდა, რომ მუზეუმს საკმაოდ დიდი მეგობრებისა და მხარდამჭერების წრე ჰყოლია, რაც ძალიან გვახარებს. გამოვიდა პროექტი, რომელშიც არა მარტო ბათუმი, არამედ მთელი აჭარაა ჩართული. ჩვენ მოგვაწოდეს მასალები მაღალმთიანი აჭარიდან, საქართველოს სხვა ქალაქებიდანაც კი. ხშირად ვამბობთ, რომ უცხოელი ტურისტების რაოდენობა მუზეუმში გაცილებით მეტია, ვიდრე ჩვენი მოქალაქეების, და აი, ეს არის ის შემთხვევაა, როცა მოვახერხეთ და ქალაქი ჩავრთეთ ამ გამოფენის მომზადებაში. თან ბევრი სიურპრიზიც იყო, მაგალითად, ქალამნებს თუ მოგვიტანდნენ, ნამდვილად არ ველოდით. ეს ქალამნები სიძისთვის მიურთმევიათ მზითვში და აუცილებლად გამოვფენთ 22-ში.

გამოფენის იდეა მდგომარეობს შემდეგში: ჩვენ გვინდა გავაცოცხლოთ ყველა ფოტო, რომელსაც მუზეუმში გამოვფენთ 22 ივნისს. ერთი მხრივ, გამოფენილი იქნება ქორწინების ძველი ფოტოები და იმავე დარბაზში ამ ფოტოზე აღბეჭდილი ადამიანების შთამომავლებს: შვილებს, შვილიშვილებს, ახლო ნათესავებს, ტანთ ეცმევათ კაბა, რომელიც ფოტოზეა გამოსახული. ახლა გადარჩევის პროცესში ვართ, 20-ზე მეტი კაბა გვაქვს უკვე და ჯერ კიდევ ვიღებთ მასალებს.“ – ამბობს თამარ ორაგველიძე.

მუზეუმის მმართველის, თემურ ტუნაძის თქმით, გამოფენის ყველაზე ძველი ექსპონატი 1919 წლით დათარიღებული საქორწინო მოსაწვევი და 1921 წელს შედგენილი მზითვის სიაა. რაც შეეხება საქორწილო ფოტოებს, მათგან ყველაზე ძველი 1950-იანი წლებისაა, ყველაზე ახალი კი – გასული საუკუნის 90-იანი წლების. ერთ-ერთ ასეთ ფოტოზე სიძე „პუმას“ სპორტულ ტანსაცმელშია გამოწყობილი.

ახლა მუზეუმში საქორწილო კაბებს არჩევენ. მათზე თვალის ერთი გადავლებითაც კი მთელი ეპოქა ცოცხლდება – მეტისმეტად მოკლე საქორწილო კაბა, კაბა – მოსასხამით, ოქროსფერი შეფერილობის საქორწილო კაბა, მუქი ვარდისფერი კაბა, ფატები, შლიაპები, სხვადასხვა აქსესუარები… „ჩემი ბებიის ქორწილი“ ის პროექტია, რის გამოც გარდერობში საგულდაგულოდ შენახულმა, ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დღისათვის შეკერილმა ტანსაცმელმა ისევ იხილა დღის შუქი. ახლა ამ კაბების ძირითადი ნაწილი კაბების თავდაპირველი მფლობელების შთამომავლებმა უნდა მოირგონ.

როგორც თამარი ამბობს, გამოფენისთვის შეგროვებული ფოტომასალა ძალიან საინტერესოა. გამოფენაზე წარმოდგენილი იქნება 1889 წლის კალენდრიდან ამოკრეფილი მასალაც ქორწინების შესახებ, აკრძალვები _ რომელ დღეს არ შეიძლებოდა ქორწილი, წესები, რომელსაც იცავდნენ ქორწილის დღეს, ადგილობრივი ტრადიციები. „ბევრ ფოტოზე ხდება ოქროს სამკაულების დემონსტრირება, ხელები აქვთ პატარძლებს ისე, რომ აჩვენონ სამკაულები. ზოგიერთ ფოტოზე მხოლოდ ფატით მიხვდებით, რომ ქორწილის დღესაა გადაღებული, ასევე გვხვდება მესამე პირი ფოტოზე – ჩვეულებრივ ეს ყოფილა ოჯახში გასათხოვარი ქალბატონი, რადგან იყო საქორწილო ფოტოს გაჩუქების ტრადიცია და ამ ფოტოს სამაჭანკლოდაც იყენებდნენ.

გამოფენაზე იქნება ქალბატონი, რომელსაც იღბლიანი სადედოფლო კაბა უტარებია. ამ კაბის პირველ მფლობელს შვილი არ ჰყოლია დიდი ხნის მანძილზე, ერთხელაც კაბა გაუნათხოვრებია, კაბა სხვა პატარძალმა ჩაიცვა, რომელმაც რამდენიმე ხნის შემდეგ დაუბრუნა და ამ პერიოდში კაბის მფლობელი უკვე დაფეხმძიმებულა. აი, სწორედ კაბის მეორედ მატარებელი ქალბატონი იქნება ჩვენი მოწვეული სტუმარი“- ამბობს თამარი.

მუზეუმის მმართველი ამბობს, რომ გამოფენა საინტერესო იქნება არა მხოლოდ ფოტოდოკუმენტალისტიკის, არამედ ეთნოგრაფიული თვალსაზრისითაც.

„თავიდან, როცა იდეა გავახმოვანეთ, განვაცხადეთ ფეისბუქზე და ჩვენი მეგობრებისა და ნაცნობების საშუალებით დავიწყეთ ფოტოებისა და საქორწილო კაბების შეგროვება, იყო  დამოკიდებულება –  ეს რა გამოსაჩენი ფოტოებია, როცა ახლა ისეთი კაბებია და ასე შემდეგ, თუმცა შევძელით ადამიანებების დარწმუნება, რომ მოეტანათ ფოტოები და კაბები,“ – გვეუბნება თემურ ტუნაძე. იგი ამბობს, რომ უშუალოდ იმ ადამიანების გარდა, ვინც მუზეუმს გამოფენისათვის მასალები მიაწოდა, პროექტს სხვა პარტნიორებიც ჰყავს: „ეს არის კვიახიძეების მუზეუმი, ქედაში ხარაულის საჯარო სკოლა, ჩოხატაურის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, საქართველოს ეროვნული მუზეუმი, თბილისის ისტორიული მუზეუმი _ „ქარვასლა“, ასევე ხარიტონ ახვლედიანის სახელობის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, და ჩვენი პარტნიორი – სტუდია „იალონი“ – ამბობს თემურ ტუნაძე.

მისი თქმით, მსურველებს ნობელების მუზეუმისათვის მასალების მიწოდება ახლაც შეუძლიათ, რადგან მუზეუმი სხვა პროექტის განხორციელებაზეც ფიქრობს. 22 ივნისისთვის კი რამდენიმე დეტალთან ერთად მუზეუმი ძველ თოჯინასაც ეძებს, მსგავსი თოჯინები დედებისა და ბებიების ქორწილში აუცილებელი აქსესუარი იყო, თუმცა ამ დრომდე მოღწეულმა თოჯინებმა ან თვალი დაკარგეს, ან ხელი.

თემურ ტუნაძე ამბობს, რომ გამოფენაზე მოსულ სტუმრებს საკუთარი ქორწილიდანაც შეუძლიათ მნიშვნელოვანი მომენტების გახსენება.

„ჩემი ბებიის ქორწილი“ ნობელების მუზეუმში მხოლოდ ერთ დღეს გაგრძელდება.

ბათუმში სტრიტ არტ ფესტივალი გაიხსნა

სტრიტ არტ ფესტივალის ფარგლებში  ბათუმში 10 კედელი მოიხატება.  კედლები  ქალაქის სხვადასხვა უბნებშია შერჩეული.   ერთი კვირის განმავლობაში ბათუმის სხვადასხვა უბანში ტურისტებსა და ბათუმელებს შესაძლებლობა ექნებათ ხატვის პროცესს თვალყური ადევნონ.


ფოტოები: მანანა ქველიაშვილი

ცხრასულიან ოჯახს მერია ერთჯერადად დაეხმარება

ეთერ გათენაძე

ბათუმის მერიის ეკონომიკური პოლიტიკის სამსახურის უფროსის მოადგილის ტიტე აროშიძის თქმით, საკითხი მერიაში არსებულმა სტიქიით დაზარალებულთა მუდმივმოქმედმა კომისიამ შეისწავლა:

„სტიქიით დაზარალებულ ოჯახს ერთჯერადი მატერიალური დახმარების სახით 3000 ლარი გადაეცემა. ამასთანავე სამი თვის განმავლობაში ბიუჯეტიდან გამოყოფილი იქნება თანხა 300 დოლარი, ექვივალენტი ლარებში, ბინის ქირის უზრუნველსაყოფად“.

რაც შეეხება ალტერნატიულ ფართს, რომლის თხოვნითაც ოჯახი სამთავრობო სტრუქტურებს მიმართავს, ტიტე აროშიძე ამბობს, რომ ოჯახს ღია ცის ქვეშ არ დატოვებენ:

„ჩვენ არ გვაქვს ალტერნატიული ფართი დროებით სარგებლობაში რომ გადავცეთ და შევასახლოთ. საკითხს შესასწავლად გადავცემთ აჭარის მთავრობას და აჭარის ჯანდაცვის სამინისტროს, რომ შემდგომ მოახდინონ სხვა სახის რეაგირება“.

ლერმონტოვის #80-ში მცხოვრებ ცხრა სულიან ოჯახს სახლი 12 ივნისს დაეწვა. როგორც ოჯახის უფროსი წევრი ეთერ გათენაძე ამბობს ბარაკის ტიპის სახლს ცეცხლი გვიან ღამით გაუჩნდა, როცა ეძინათ. ცეცხლი ქუჩაში გამვლელმა შეამჩნია. ოთხ მცირეწლოვან ბავშვთან ერთად ოჯახმა ფანჯრიდან გამოსვლა მოასწრო. დაიწვა სახლის ჭერი და საყოფაცხოვრებო ნივთები.

როგორც ტიტე აროშიძე ამბობს, ერთჯერადი დახმარებისთვის ოჯახს თანხა მომავალ კვირაში ჩაერიცხება.

 

საქველმოქმედო კონცერტი ბავშვთა ცენტრის დასახმარებლად

 

ხელოვანები, ცნობილი მომღერალი ლევან მასპინძელაშვილი და ახალგაზრდა პიანისტი თამუნა ბაბილუა ფოთის შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვთა ცენტრის დასახმარებლად გაერთიანდნენ.  მათთან ერთად, საღამოში მონაწილეობას, ცნობილი მხატვრები, მუსიკოსები და ხელოვნების სხვა სფეროს წარმომადგენლები მიიღებენ.

 

,,ეს არის ჩვენი პირველი ღონისძიება, რომლის მთავარი მიზანია, ძალიან ბევრ ადამიანმა, ორგანიზაციებმა, კერძო კომპანიებმა გაიგონ, რომ არსებობს ორგანიზაციები, რომლებსაც სურთ დახმარება გაუწიონ განსაკუთრებული საჭიროების მქონე ბავშვებს. საღამო საშუალებას მისცემს ადამიანებს, გაეცნონ აღნიშნულ პრობლემას. ორგანიზაციის მიზანია დავეხმაროთ ბავშვებს საკუთარი პოტენციალის რეალიზებაში,” – განაცხადა საქველმოქმედო საღამოს ერთ-ერთმა ორგანიზატორმა, დათო ჭოჭუამ.

 

 

ბათუმელები მარი კორინთელისა და ირაკლი ბაკურიძის წიგნების მაღაზიის შესახებ

რა როლს ასრულებს მაღაზია „წიგნები ბათუმში“ ქალაქის ცხოვრებაში, რამდენად მნიშვნელოვანი ადგილია სხვადასხვა ასაკისა და პროფესიის ადამიანებისათვის და რას უსურვებენ მაღაზიას მისი ერთგული მომხმარებლები? „ბათუმელებმა“ ეს შეკითხვა სხვადასხვა ასაკისა და პროფესიის ადამიანებს დაუსვა.

ლიკა ცინცაძე, მოსწავლე: „მარიმ და ირაკლიმ გვაჩუქა ისეთ წიგნების მაღაზია, როგორზეც ერთხელ მაინც უოცნებია ყველა  მკითხველს. საოცარი გარემო, თბილი შეხვედრა და ძალიან კარგი რჩევები.  მათი რეკომენდაციით წავიკითხე „ნუ მოკლავ ჯაფარას“ და სხვა უამრავი წიგნი, რომლებმაც ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა. მგონი ეს მაღაზია ჩვენი ქალაქის სავიზიტო ბარათი გახდა. დღეს, რომ „წიგნები ბათუმში“-ს  დაბადების დღეა, ყველამ იცის და ყველას უხარია.“

 

ასლან ჭანიძე, იურისტი: „ეს მაღაზია წიგნიერების ამაღლებას უწყობს ხელს. პერიოდულად აწყობენ ბავშვებისათვის და ახალგაზრდებისათვის ისეთი ტიპის საინტერესო ღონისძიებებს, რომელიც ბავშვებში წიგნის სიყვარულს აღვივებს, რაც არის მნიშვნელოვანი.“

გოჩა სურგულაძე, სტუდენტი: „ეს არის ადგილი, სადაც ყველა სახის წიგნის პოვნა შემიძლია და როცა შევდივარ, თავი სამოთხეში მგონია, ასევე, ყველაზე კარგი, რაც მომწონს, მაღაზია მაძლევს შესაძლებლობას უფასოდ, ადგილზე გავეცნო ჩემთვის საჭირო ლიტერატურას.“

ინდირა ანანიძე, მასწავლებელი:  „რა დროსაც არ უნდა მიხვიდე, ყოველთვის სცალიათ შენთვის, მე სულ რუსული ლიტერატურისთვის მივდივარ, ისე კარგად იციან რუსული ლიტერატურა მთელი თავისი სიღრმეებით და სიახლეებით და სიძველეებით, ზოგჯერ მიკვირს, მსიამოვნებს და როგორც ფილოლოგს, შინაგანი კონკურენციის და პროფესიული უკმარისობის გრძნობა მრჩება, მგონი ამათ ფონზე დრომ ძალიან გამასწრო მეთქი.“

 

ნათია კოპალიანი, ჟურნალისტი:  „მიყვარს ეს მაღაზია,  იმიტომ, რომ კარგ კონსულტაციას მიწევენ. რაც მირჩიეს, ყველა წიგნი მომეწონა. არ მიყვარს, როცა კონსულტანტს წიგნზე ან ავტორზე ეკითხები და არ იცის რა გითხრას, აქ ასე არ ხდება. თან ჩემი მეგობრები არიან.  ნდობა და მეგობრობა – ესაა მთავარი.“

ნინო ბერიძე, მოსწავლე: „წიგნები ბათუმში” ის ადგილია, სადაც ყოველთვის მსიამოვნებს მისვლა. ეს ირაკლის და მარის „ბრალია” . ყოველთვის, როცა ვორჭოფობ რა წიგნი წავიკითხო, ისინი მეხმარებიან. პირველი წიგნი, რაც ირაკლის რჩევით წავიკითხე იყო ერიკ ემანუელ შმიტის ნოველათა კრებული “ოდეტ ტულმონდი”. მაღაზიაში მისვლის პირველივე დღესვე ეს წიგნი “შემომაჩეჩა” ხელში  და ამ წიგნით იმდენად აღფრთოვანებული დავრჩი, რომ ყოველთვის, როცა მჭირდება წიგნის არჩევა ჩემთვის ან ჩემი მეგობრებისთვის, “წიგნები ბათუმში”-ს მივმართავ. უკვე სათვალავიც ამერია რამდენი წიგნი წავიკითხე მათი რჩევით. ეს წიგნების მაღაზია იმიტომ მიყვარს,რომ არაჩვეულებრივი გარემოა, კარგი აურა, ჰყავს არაჩვეულებრივი კონსულტანტები. თუ საღამოობით შეივლით “წიგნები ბათუმში”-ში აუცილებლად დაგხვდებათ ირაკლი და მარი წიგნებით ხელში. ვულოცავ “წიგნები ბათუმში”-ს პირველ დაბადების დღეს, 100 წელი მიმელოცოს. მინდა სულ ასეთი იყოს, ბედნიერი ხალხით სავსე.“

მაკა ლომჯარია, მასწავლებელი:  „ეს არის მაღაზია, რომელიც იზიდავს ახალგაზრდებს, მოსწავლეებს, სტუდენტებს, რომლებისთვისაც ეს მაღაზია საყვარელი ადგილი გახდა, ბავშვებს უხარიათ აქ მისვლა, წიგნის ყიდვა, ურთიერთობა, იმიტომ რომ მაღაზიის მფლობელები მოსწონთ, მისაბაძად მიიჩნევენ, ხედავენ, რომ მათ უყვართ წიგნები და ეს სიყვარული გადამდებია. ჩემი აზრით „წიგნები ბათუმში“ უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ წიგნის მაღაზია.“

ნატა იმედაიშვილი, ჟურნალიტი: „ასე არსად არ გხვდებიან, არსად არ გიხსნიან და ასე ვერსად გახვედრებენ ზუსტად, რა გინდა შენ.“

 

უსაფრთხოა თუ არა ბინა, რომელშიც ცხოვრობ

„აივანი ავარიული იყო“, – განმარტა ბათუმში, ხიმშიაშვილის ქუჩაზე, მომხდარი უბედური შემთხვევის ადგილზე მერიის ზედამხედველობის სამსახურის ხელმძღვანელმა გოჩა ძნელაძემ. აივნის ჩამონგრევის შედეგად გასულ კვირას ბათუმში ორი ადამიანი დაიღუპა და ერთი დაშავდა. აივნის ავარიულობის დადგენა უბედურ შემთხვევამდე მერიის ზედამხედველობის სამსახურის კომპეტენცია არ ყოფილა.

არა მხოლოდ ხიმშიაშვილის #43-ში, სადაც უბედური შემთხვევა მოხდა, მიმდებარედ არსებულ ძველ კორპუსებშიც მოსახლეობას აივანზე გასვლის ეშინია. მათგან ორი კორპუსის ამხანაგობის თავმჯდომარემ უკვე მიმართა მერიის ზედამხედველობის სამსახურს, დაინტერესდეს მათი საცხოვრებლის აივნების უსაფრთხოებით. ზოგიერთი ოჯახი კი მერიისგან აივნების გამაგრებითი სამუშაოების ჩატარების ნებართვას ითხოვს.

„ვიცით, რომ ჩვენი სახლი ავარიულია. იმ ამბის შემდეგ აივანზე არ გავსულვარ. სახლიდან გამოსვლამდე კი ბავშვს ვაფიცებ არ გავიდეს. ძალიან გვეშინია, მერიას უკვე მივმართეთ, ველოდებით, როდის მოვლენ და შეამოწმებენ“, – ამბობს შუშანა ტოგოსიანი. ის იმავე სახლში ცხოვრობს, სადაც აივანი ჩამოინგრა.

იქვე მცხოვრები მარინა ჩიჩუა: „დაინტერესდით, რატომ არ შემოიყვანა „სოკარმა“ ჩვენს და მეზობელ კორპუსში გაზი – იმიტომ, რომ კორპუსები ავარიულია და თავის დროზე ის მერიამ არ ჩაიბარა“.

რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ მერია დაადგენს, რომ აღნიშნული კორპუსები სიცოცხლისთვის საშიშია? – ამ ოჯახებს მერა გამოასახლებს.

კანონის თანახმად, თუ მოქალაქე საკუთარი საცხოვრებლის მდგრადობის შესახებ ინფორმაციას კერძო ინსტრუქტორის ჩარევით მოიპოვებს და ქალაქის მერიის ზედამხედველობის სამსახურს მიმართავს დასკვნით, რომ მისი და მისი ოჯახის წევრების სიცოცხლე საფრთხეშია, სამსახური საქმის წარმოებას დაიწყებს. დოკუმენტის სინამდვილესთან შესაბამისობის დადგენის შემთხვევაში მერია ოჯახის გამოსახლების გადაწყვეტილებას მიიღებს. დაუმორჩილებლობის შემთხვევაში, როგორც ბათუმის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის ხელმძღვანელი ირაკლი მოქია განმარტავს, „რაოდენ პარადოქსულიც არ უნდა იყოს“ მოქალაქე 1000 ლარით დაჯარიმდება. შემდეგ კი საქმე სააღსრულებლოში გადავა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ოჯახს სიცოცხლისათვის საფრთხის შემცველი საცხოვრებლიდან ძალით გამოასახლებენ. სახელმწიფო ვალდებულია ასეთი ოჯახი ალტერნატიული საცხოვრებლით უზრუნველყოს. სულ ეს არის, რასაც სახელმწიფო მოქალაქეს უსაფრთხო საცხოვრებლით უზრუნველყოფის კუთხით სთავაზობს.

ზოგადად კი, სახელმწიფოში არ არსებობს სტრუქტურა, რომელიც არათუ ძველი სახლებისა და აივნების უსაფრთხოებას შეისწავლის, არამედ არ არსებობს სტრუქტურა, რომელსაც ახალაშენებული სახლების კონსტრუქციული მდგრადობის დადგენა ევალება.

კანონმდებლობით მთელი პასუხისმგებლობა დამკვეთზე გადადის. დამკვეთი კი, ბათუმის მთავარი არქიტექტორის გიორგი რამიშვილის განმარტებით, ზოგიერთ შემთხვევაში „საქმეს იმაზე ნაკლები პასუხისმგებლობით უდგება, ვიდრე ეს საჭიროა“.

სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობას ბათუმში მერიის შესაბამისი განყოფილება უწევს. განყოფილებაში ამ დროისათვის არ ინახება ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რამდენი ბინა ან აივანია ბათუმში, რომელიც სიცოცხლისათვის საფრთხეს შეიცავს. თუმცა ირაკლი მოქიამ იცის, რომ ასეთი ბინები და აივნები ბათუმში ნამდვილად არის. ის ამბობს, რომ მერიის ზედამხედველობის სამსახურს არც ადამიანური და არც ფინანსური რესურსი ამ ტიპის კვლევის ჩასატარებლად არ აქვს.

სახელმწიფოში არც სხვა სტრუქტურა არსებობს, რომელიც ჩაატარებდა მონიტორინგს იმის დასადგენად, თუ კონკრეტულად რომელი  კორპუსი ან აივანია სიცოცხლისათვის საფრთხის შემცველი.

უბედური შემთხვევის დროს ხიმშიაშვილის ქუჩაზე მისულმა მერიის ზედამხედველობის სამსახურის ხელმძღვანელმა მოსახლეობას ურჩია თავი შეიკავონ უკანონო მშენებლობებისგან, ასეთის აღმოჩენის შემთხვევაში კი ზედამხედველობის სამსახურს შეატყობინონ. შეტყობინების შემთხვევაში სამსახურს აქვს უფლება, შეამოწმოს მშენებლობა. ირაკლი მოქიას ინფორმაციით, ობიექტის უსაფრთხოების გადამოწმების უფლება მერიის ზედამხედველობის სამსახურს მაშინაც შეუძლია, როცა დამკვეთი მშენებლობის სხვადასხვა ეტაპზე ახდენს ობიექტის სამართლებრივ რეგისტრაციას, ანუ ე.წ. ჩაბარებას, ზედამხედველობის სამსახურში.

„იმ შემთხვევაში, თუ ობიექტი ჩვენთან დარეგისტრირდა, გავდივართ და ვადგენთ ობიექტის პროექტთან შესაბამისობას მშენებლობის სამივე ეტაპზე. ბოლოს კი მის ექსპლუატაციაში შესვლამდე ვითხოვთ ექსპერტის დასკვნას. თუმცა, ყველა შემთხვევაში პასუხისმგებლობა დამკვეთზე მოდის.“

არქიტექტორ გიორგი რამიშვილის განმარტებით კი, ასეთი შესაბამისობის დადგენა რაიმე გარანტიის საფუძველი ვერ გახდება:

„ზედამხედველობის სამსახური შედარებას ახდენს ვიზუალურად, რულეტკით ზომავს კედელს ან ბოძს, მაგრამ რას შეიცავს ეს კედელი, ეს ექსპერტიზის დასადგენია.“

სახელმწიფო არ ფლობს ინფორმაციას, ახალაშენებული კორპუსების კონსტრუქციული ნახაზისა და მისი  მდგრადობის შესახებ. ასეთი დოკუმენტის წარდგენას დეველოპერს სანებართვოდ სახელმწიფო 2009 წლიდან აღარ ავალდებულებს.

ბათუმის მთავარი არქიტექტორის, გიორგი რამიშვილის განმარტებით, „ახალმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა დამკვეთისთვის ბიუროკრატიული მომენტები აერიდებინა, ის ბევრი დოკუმენტის წარდგენის ვალდებულებისგან გაათავისუფლა.“ მათ შორისაა დოკუმენტი კონსტრუქციული მდგრადობის შესახებ, რაც ექსპერტის დასკვნით დადასტურებას ითვალისწინებს.

გიორგი რამიშვილი მიიჩნევს, რომ მშენებლობის უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებლობის მხოლოდ დამკვეთზე და მის კეთილსინდისიერებაზე დაყრდნობით სახელმწიფო რისკავს, რაშიც მას მერიის არქიტექტურის სამსახურის ხელმძღვანელი არ ეთანხმება. ირაკლი სურმანიძის ინფორმაციით, ის, რომ სანებართვოდ მერია დამკვეთს კონსტრუქციულ ნახაზს არ სთხოვს, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მას ასეთი ნახაზი არ უნდა ჰქონდეს: „რაც შეეხება პასუხისმგებლობას, დიახ, მთელი პასუხისმგებლობა უნდა იყოს დამკვეთზე და უნდა იცოდეს მან, რომ ამისთვის მოეთხოვება.“

კითხვაზე, ვინ იღებს პასუხისმგებლობას იმ შემთხვევაში, თუ მოქალაქე იმის იმედადაა, რომ მის უსაფრთხოებას იცავს სახელმწიფო? – არქიტექტორ გიორგი რამიშვილს აქვს პასუხი, რომ „რეგულაციები გასამკაცრებელია“. ამ ინიციატივით ის ახალ საკრებულოს მიმართავს, თუმცა კანონი პარლამენტმა უნდა შეცვალოს.

ამ საკითხზე პარლამენტი, ჯერჯერობით, არ მუშაობენ.

ბათუმობაზე ბათუმის მერიამ პოსტსაბჭოთა ქალაქები მოიწვია

 

„5 საზეიმო დღის განმავლობაში ქალაქის ყველა საპატიო სტუმარი, ტურისტი და საქმიანი ვიზიტორი დაგეგმილი ღონისძიებების ფარგლებში – ქალაქის ქუჩებში, სკვერებსა და ბაღებში მოწყობილი სანახაობებითა და ექსპოზიციებით, კონცერტებითა და წარმოდგენებით შეძლებენ გაეცნონ ბათუმის კულტურულ ფენომენს, საქმიან რესურს თუ  ტურისტულ პოტენციალს,“ – ნათქვამია პრესრელიზში.

 

ღონისძიების მიზანი ბათუმის, როგორც ტურისტულ/კულტურული/საგანმანათლებლო ცენტრისა და მნიშვნელოვანი ეკონომიკური სივრცის რეკლამირებაა.

საბურავების “ბარიკადები” ბათუმის ქუჩებში

 

ეს ფოტოები ბათუმში, ჰაიდარ აბაშიძის, სელიმ ხიმშიაშვილის და მაიაკოვსკის ქუჩებზეა გადაღებული. როდის დაიწყება აღნიშნული ქუჩების კეთილმოწყობა, ამ კითხვით ბათუმის მერიას მივმართეთ.  როგორც ბათუმის მერიის პრესსამსახური განმარტავს აღნიშნულ ქუჩებზე ასფალტის დაგებამდე ჯერ მიწისქვეშა კომუნიკაციები უნდა მოწესრიგდეს.

 

 „[ქუჩების მოწესრიგება] რეაბილიტაციის პროექტის მესამე ფაზის ფარგლებში უნდა დაიწყოს. ჭაობის უბანში – ჭავჭავაძე, წერეთელი, შავშეთი, მთისძირი, ჯავახიშვილის ქუჩებს შორის მონაკვეთი – სამუშაოები აგვისტოს ბოლოს დაიწყება და გეგმის შესაბამისად, პარალელურად დაიწყება ქუჩების კეთილმოწყობაც. მაიაკოვსკის ქუჩაზე მიწისქვეშა კომუნიკაციების გამოცვლა  ოქტომბრისთვის დაიწყება,“ – განმარტავს ბათუმის მერიის პრესსამსახური. 

 

 

ჰაიდარ აბაშიძის ქუჩა

 

სემინარები სოფელში კულტურული ცხოვრების ხელშესაწყობად

 

 სემინარებში  მონაწილეობას აჭარის მუნიციპალიტეტების კულტურის ცენტრების  წარმომადგენლები იღებენ.  სემინარის მონაწილეები კულტურის პროექტების შემუშავებასა და მართვას ისწავლიან.

 

სემინარი ორ ეტაპად 20-22 და 28-30 ივნისს ტარდება. მას ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები ატარებენ.

 

პროექტის მსვლელობისას მონაწილეები, თეორიული სწავლების გარდა, ჩაერთვებიან პრაქტიკულ მეცადინეობებში და პროფესორების რეკომენდაციების საფუძველზე მოამზადებენ სახელოვნებო პროექტებს, მუნიციპალიტეტებში არსებული საჭიროებების შესაბამისად.  აჭარის ავტონომიუირ რესპუბლიკის განათლების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრო   თითოეულ პროექტს არაუმეტეს  6000 ლარით დააფინანსებს.

 

პროექტი მიზანად ისახავს აჭარის მუნიციპალიტეტებში კულტურის სფეროს წარმომადგენლების  თეორიული ცოდნის გაღრმავებას და აუცილებელი პრაქტიკული უნარების განვითარებას, მუნიციპალიტეტებში კულტურული ცხოვრების გამრავალფეროვნებას და იმ კულტურული პოტენციალის აქტივაციას, რომელიც მინიმალიზირებულია სოფლებში შესაბამისი მექანიზმების არ არსებობის გამო.

 

 

სტიქიის შედეგად დაზიანებული სახლების შეკეთება სრულდება

 

სამუშაოების ბოლო ეტაპი ლეონიძის ქ. #2-ში მიმდინარეობს და დღეს დასრულდება. სარეაბილიტაციო სამუშაოებისთვის შესყიდვა გამარტივებული  წესით განხორციელდა. სულ 60 სახლი შეკეთდა.  

 

საცხოვრებელი სახლების დაზიანებული სახურავების აღდგენისთვის ქალაქის ბიუჯეტიდან 400 000-მდე ლარი დაიხარჯა.  

 

მომზადებულია პრესრელიზზე დაყრდნობით.

გაუჩინარებული ახალგაზრდა ჩამომხრჩვალი იპოვეს

 

შსს-ს პრესცენტრის ცნობით გამოძიება  115-ე მუხლით მიმდინარეობს, რაც თვითმკვლელობამდე მიყვანას გულისხმობს.  

 

დაკარგული ბიჭის მამა „ბათუმელებთან“ საუბარში ამბობდა რომ მისი შვილი 16 ივნისის გაუჩინარდა, მას შემდეგ რაც სარფში თურქეთ-საქართველოს საზღვარი გადმოკვეთა. გაუჩინარებული ახალგაზრდის კვალს პოლიცია ეძებდა.  

ბათუმში სტრიტ არტ ფესტივალი გაიმართება

 

 სტრიტ არტ ფესტივალის ფარგლებში წელს ბათუმში 10 კედელი მოიხატება.  კედლები  ქალაქის სხვადასხვა უბნებშია შერჩეული.   ერთი კვირის განმავლობაში ბათუმის სხვადასხვა უბანში ტურისტებსა და ბათუმელებს შესაძლებლობა ექნებათ ხატვის პროცესს თვალყური ადევნონ.  

 

ფესტივალში სულ 24 არტისტი მონაწილეობს. 18 საფრანგეთიდან და 6 საქართველოდან.  ფესტივალის ორგანიზატორია  არტ სტუდია DOTCOMMA.

 

სტრიტ არტ ფესტივალი პირველად ბათუმში გასულ წელს გაიმართა.  ფრანგი და ქართველი არტისტების 17 ნამუშევარი ბათუმში ანბანის კოშკის მიმდებარედაა განთავსებული. ნამუშევრების ნახვა ასევე შესაძლებელია  CAC 41N/41E – ში.  

2013 წელს გამართულ ფესტივალზე ასევე მომზადდა დოკუმენტური ფილმი

ბათუმის სტრიტ არტ ფესტივალი 2014  აჭარის  განათლების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს და ქალაქ ბათუმის მერიის მხარდაჭერით ტარდება.

 

ჯაბა ანანიძე პროკურატურაში დაიბარეს

 

ჯაბა ანანიძემ უმაღლესის საბჭოს დეპუტატის მედეა ვასაძის წინააღმდეგ  პროკურატურაში  განცხადება ჟურნალისტური საქმიანობაში ხელშეშლასთან დაკავშირებით შეიტანა. 

უმაღლესმა საბჭომ მედეა ვასაძის გადაყენების საკითხი არ განიხილა

ბაციკაძის განცხადებით, საკითხი რომ გასულიყო სესიაზე, აუცილებლად  ჩავარდებოდა. რადგან  ვასაძის გადასაყენებლად საჭირო ხმები არ შეგროვდებოდა.  ჩავარდნის შემთხვევაში კი ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარის გადაყენების საკითხი, რეგლამენტის მიხედვით, მომდევნო 6 თვის მანძილზე ვეღარ დადგებოდა.

„ნაცმოძრაობამ ეს იცოდა, პირად საუბრებში კიდეც გვეუბნებოდნენ, ჩვენ ვიცით, რომ  საკითხს, რომელსაც დავაყენებთ, ჩავარდება და უკვე საშემოდგომო სესიაზე ამ საკითხს ვეღარ დააყენებთ. აქედან გამომდინარე ქალბატონი მედეა დარჩება  თავის პოსტზე და ეს კონფლიქტი, რომელიც არსებობს უმაღლეს საბჭოსა და ჟურნალისტს შორის, გაგრძელდება და ეს ჩვენ გვინდაო. ამ შემთხვევაში, ქალბატონი მედეას გადაყენების საკითხის დღის წესრიგიდან 6 თვით ამოღება, რასაც „ნაცმოძრაობა“ აპირებდა, არ გამოუვიდათ. შესაძლოა რიგგარეშე სესია მოვიწვიოთ და ქალბატონი მედეა გადაყენებული იქნას.  მე ვრჩები ჩემს პოზიციაზე  და ვთვლი, რომ ქალბატონმა მედეამ თანამდებობა უნდა დატოვოს,“ – განაცხადა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატმა დავით ბაციკაძემ.

კიდევ ერთი დეპუტატი უმაღლესი საბჭოდან ოპოზიციონერი ირაკლი ბარამიძე, რომელმაც მედეა ვასაძის გადაყენების საკითხის განხილვა ითხოვა, დღეს სხდომაზე აცხადებს, რომ „ბაციკაძის სისულეებზე კომენტარის გაკეთება არ სურს“.

„რვა კაციც რომ ვყოფილიყავით, შეიძლებოდა ის შედეგი, რაც ჩვენ გვინდოდა ვერ დამდგარიყო, მაგრამ დავაყენეთ საკითხი, იმიტომ რომ უმრავლესობის ძალიან დიდი ნაწილი ძალიან მკვეთრ განცხადებებს აფიქსირებდა სოციალურ ქსელში, გაზეთებსა თუ ტელევიზიაში. გვქონდა იმედი, რომ სამი-ოთხი დეპუტატი ნამდვილად დაგვიჭერდა მხარს. ქალბატონი მედეა არ შეესაბამება იმ თანამდებობას, რაც მას დღეს უჭირავს.

უფრო მეტიც, უმრავლესობა აღმოჩნდა  ძალიან უსუსური დღეს.  საკითხის განხილვაზეც  კი უარი თქვა. ეს იმას ნიშნავს, რომ არ მოგვცა საშუალება არც თქვენ და არც ჩვენ, რომ მოსახლეობისთვის და ჟურნალისტებისთვის  დღეს საჭირო პასუხი დაფიქსირებულიყო,“ – განაცხადა ირაკლი ბარამიძემ.

სხდომის დასრულების შემდეგ ჟურნალისტებთან კომენტარი გააკეთა მედეა ვასაძემაც.

„მე თუ მივალ იმ გადაწყვეტილებამდე, რომ რაღაც პრინციპები მაქვს დარღვეული, თუნდაც ეთიკის ნორმები, მე თავად მივიღებ ამ გადაწყვეტილებას. იმდენად, რამდენადაც მიმაჩნია, რომ ბოდიშის მოხდა, თუკი ეს არის აუცილებელი, თუკი ეს არის საჭირო და მართებული – შესაძლებელია.

ჩემი მასთან ზარი [ჟურნალისტ ჯაბა ანანიძესთან], რომელიც იყო შენიშვნა  და საყვედური, რომელიც დანაშაულის შემადგენლობას არ იძლევა, იყო სრულიად მართებული. მე მუქარა არ განმიხორციელებია.  ის, რაც არის საჩოთირო და რასაც თქვენ თვლით, მას ჰქონდა კითხვის ხასიათი,“ – განაცხადა მედეა ვასაძემ.

მისივე თქმით, ის აპირებს გამოაქვეყნოს და ფართო საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი გახადოს  ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიის მიერ გაწეული მუშაობის დეტალური ანგარიში.

რაც შეეხება სხვა დეპუტატების შეფასებებს. უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი გია მასალკინი თვლის, რომ მედეა ვასაძე უნდა გადადგეს.

„ეს კომისია [ადამიანის უფლებათა დაცვის] მოითხოვს მჭიდრო კონტაქტს არასამთავრობო ორგანიზაციასთან და პრესასთან. როცა შენ ორივესთან გაქვს კონფლიქტი, მე ვერ ვხედავ ამ კომისიის წარმატებული მუშაობის პერსპექტივას.  კიდევ ერთხელ ვადასტურებ  ჩემს პოზიციას, რომ მე ქალბატონი მედეას ადგილზე გადავდგებოდი,“ – აცხადებს გია მასალკინი.

უმაღლესი საბჭოს დეპუტატ ალეკო ჩიტიშვილის განცხადებით კი გადადგება თუ არა მედეა ვასაძე, ეს პირადად მისი გადასაწყვეტია:

„ქალბატონი მედეა არის დამოუკიდებელი ფიგურა, მას აქვს დიდი ხნის პოლიტიკაში ყოფნის გამოცდილება და ქალბატონმა მედეამ თვითონ უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება  დარჩება თუ წავა. მე მის ადგილას ჟურნალისტთან არ დავრეკავდი“.

დღეს უმაღლეს საბჭოში საგაზაფხულო სესიის ბოლო სხდომა გაიმართა.

მედეა ვასაძის ღია წერილი ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიას

 

მედეა ვასაძე, აჭარის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი
მედეა ვასაძე, აჭარის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი

“მოგესალმებით საუკეთესო სურვილებით, ამასთან გაცნობებთ, რომ 2014 წლის 9 ივნისს, საბჭოს სახელით გაკეთებული იმ ნაჩქარევი განცხადების
მიუხედავად, რომელიც ეხებოდა ტელეკომპანია “ტელეარხ – 25”-ის ჟურნალისტს ჯაბა ანანიძესა და ჩემს შორის, 2014 წლის 8 ივნისს, შემდგარი კერძო საუბრის შეკვეცილი, დამახინჯებული შინაარსის, ჟურნალისტის მხრიდან გამოქვეყნებული ჩანაწერის კონკრეტულ ანალიზს და მისგან გამომდინარე, საბჭოს სახელით, გაკეთებულ განცხადებას, ეჭვის ქვეშ არ ვაყენებ თქვენს მიუკერძოებლობას, რის დასტურადაც მოგმართავთ, ამ ფაქტში, გარკვევის მიზნით.

თქვენს მიუკერძოებლობას, ასევე არ ვაყენებ ეჭვის ქვეშ, იმ ფაქტისდა მიუხედავად, რომ საბჭოს რამდენიმე წევრი, უკვე ჩართულია, ამ ჟურნალისტის, “უფლებების დაცვისათვის” გამართულ აქციებში. უპირველესად შევეხები თქვენს მიერ გაკეთებული განცხადების შინაარსს, კერძოდ, იმას, რომ მე, ჟურნალისტს, თითქოსდა, პროკურატურით ვემუქრებოდი, რომ მედიასთან, მსგავსი ფორმით, ურთიერთობა და შინაარსი წარმოადგენს მუქარისა და ზეწოლის მცდელობას და მოუწოდებთ უმაღლეს საბჭოს უსწრაფეს რეაგირებაზე.

 

მასთან დაკავშირებით განვმარტავ, რომ მიუხედავად ჩემსა და ჟურნალისტს შორის არსებული დაძაბული ურთიერთობისა, ჩვენ, ხშირად, გვქონდა ხოლმე სატელეფონო კომუნიკაცია, ასე მაგალითად, მაისის ბოლოს, მე მას მადლობა გადავუხადე, შეზღუდული შესაძლებლობის სტატუსის მქონე ჩემს შვილზე, 2002 წელს გამოქვეყნებული წერილის გამო (იხ. დანართი), რომელიც არ მახსოვდა და შემთხვევით, ჩემი პირადი არქივის დათვალიერების დროს აღმოვაჩინე. ამდენად, 9 ივნისს, მისდამი განხორციელებული ზარიც იყო მორიგი კავშირი და მცდელობა, გასული ფილმის გამო, მასთან, აზრის გაზიარებისა და იმისა, რომ უკეთ გამეგებინებია თუ რისი თქმა მინდოდა – ვკითხე, შეიძლებოდა თუ არა ყველაფერ იმის მტკიცებით ფორმაში გადატანა, რასაც ხალხი ამბობდა. მათ შორის ` . . . “. რაც შეეხება პროკურატურას, ვთქვი, რომ პროკურორს დავუკავშირდებოდი და ვეტყოდი – მოქალაქე დოდო დიასამიძის, თითქოსდა, ცემის ფაქტზე, კიდევ რამდენხანს უნდა ეფურთხებია სახეში და რამდენხანს უნდა “ეჯიჯგნა” ჩემი თავი 25-ე არხს, რადგან, სტუდია “დიალოგი” და საინფორმაციო გადაცემა, თერთმეტი თვის განმავლობაში, როგორც წესი, სისტემატურად იყო ამ თემის არაობიექტური გაშუქებით დაკავებული. რაც შეეხება ბრძოლის დაწყებას, იგი გახლავთ ჩემი მოსაზრება, ჟურნალისტის მიერ, ფილმში გახმოვანებულ არგუმენტებზე კონტრარგუმენტებით დაპირისპირების აუცილებლობაზე, (რაც საუბარში აღნიშნულია კიდეც).

 

ვიხსენებ ერთ-ერთი არასამთავრობო ორგანიზაციის (ბიოლის ფონდის) მიერ მოწყობილ ღონისძიებაზე (სადაც გახლდით მომხსენებელი) ჩემს ხმამაღალ განცხადებას ჯაბა ანანიძისადმი, იმის შესახებ, რომ (პროდიუსერ ირმა ზოიძესთან ერთად) იგი სტუდიიდან ეწეოდა ჩემზე ფსიქოლოგიურ ძალადობას და ვურჩევდი, პროკურატურაში გამოძიების დასრულებამდე, თავი შეეკავებინათ ამ ძალადობისაგან.  

 

ფილმი, რომელზეც ახლა უნდა ვიმსჯელო, ავტორის თქმით, ჟურნალისტური გამოძიების პროდუქტია, ამდენად, მასში, მსჯელობის აგების ეტაპებია: 1. ფაქტი – (ანუ რა?, ანუ, მთავარი მოვლენა, ან აზრი, რომლის ან ურყოფა, ან დადსტურება უნდა მოხდეს). 2. მოტივი – (ანუ რა არის მოვლენის მიზეზი?). 3. არგუმენტი – (ანუ საიდანაც ჩანს ეს, დამადასტურებელი მაგალითით). 4. შეჯამება (რისი თქმის საშუალებას იძლევა არგუმენტი) 5. დასკვნა (რა შეიძლება დავასკვნათ?) ფილმის სათაურია “მაღალი კომფორტით”, ანუ, ის, რაზედაც ავტორმა უნდა იმსჯელოს, “უზრუნვეყოფილი და გარანტირებულია”.

პირველი კადრები გახლავთ ბათუმის სასაფლაო, სადაც ჟურნალისტი ანანიძე საფლავებზე დააბიჯებს, ამინდი კარგია, თუმც მას, ქოლგიანი მამაკაცი, მოწიწებით, დააცილებს. ეს გახლავთ ფაქტი. მოტივი მდგომარეობს იმაში, რომ “გვიყვარს” საფლავებზე ყოფნა, არგუმენტი – ხსოვნის დღეს, იმ გმირის საფლავის მონახულება, რომლის სახელიც ჰქვია ქუჩას, სადაც უმაღლესი საბჭოა განთავსებული. DDდასკვნითი ეტაპი, ამ მსჯელობას, არ გააჩნია, იგი ზღვარგადასული ცინიზმის, სიძულვილის გამოხატულებაა, ქართული ხასიათის გაქილიკებაა, საფლავებისადმი უპატივცემულობაა, ტრადიციების და ქრისტიანობის მორალის აბუჩად აგდებაა.

 

ფილმში დიდი დრო აქვს დათმობილი უმაღლესი საბჭოს წევრების ინტერვიუებს, საბჭოსა და შესაბამისი კომისიების საქმიანობის თაობაზე, რაც, (როგორც თავად ამბობენ), თითოეულ მათგანთან, გრძელდებოდა ორმოც წუთზე მეტ ხანს. ჩანაწერი “დაჭრილი” და “დალაგებულია” ჟურნალისტისათვის სასურველი ტექსტით.

 

გამომდინარე აქედან, ჟურნალისტმა ანანიძემ, ინტერვიუების სახით მიღებული მასალის ტექსტი შეკვეცა და დაალაგა იმ თანმიმდევრობით და იმდაგვარად, ანუ ისე ააწყო, რომ მიიღო მისთვის სასურველი საჩოთირო, არაფრისმთქმელი, საერთო კონტექსტიდან ამოვარდნილი პასუხები,
რითაც, ჟურნალისტური ეთიკის ათი მცნებიდან, დაარღვია მეოთხე –  შეკვეცა და გამოტოვა მოსაზრებები, რომელთაც ის შინაგანად არ Eეთანხმებოდა და მისთვის არ იყო ხელსაყრელი. 

 

ფილმში წარმოდგენილია, უმაღლესი საბჭოს წევრთან – ფრაქციის თავმჯდომარე – ირაკლი ჯაშთან ჟურნალისტის გასაუბრების ეპიზოდი, მას არ აქვს ინტერვიუს სახე და აშკარაა, რომ ფარულად იწერება, ასეთის შესახებ თავად ირაკლი ჯაშმა არ იცის. ეს საუბარი პრივატულია და მოკლებულია ოფიციალურობას, ამდენად, აღნიშნული ეპიზოდი, მის მიმართ, ქმნის გარკვეულ უხერხულობებს. ირაკლი ჯაში იხსენებს, რომ იმ დროისათვის, ჟურნალისტს არ ეჭირა მიკროფონი და სავარაუდოდ ფარულად ახორციელებდა ჩაწერას (კამერაც სადღაც შორსაა).

გამომდინარე აღნიშნულიდან, ჯაბა ანანიძეს, დარღვეული აქვს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის მეოთხე მუხლის მოთხოვნა ინფორმაციის მოპოვებისას კეთისინდისიერი მეთოდების გამოყენებაზე.

 

ჟურნალისტი ფილმში აღნიშნავს ფაქტს, იმის თაობაზე, რომ 2014 წლის 12 მაისს, უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე არ დასწრებია თბილისში გამართულ სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის სხდომას. ამ ფაქტისადმი “ინტერესს” არც თავი აქვს და არც ბოლო, “მაღალი კომფორტის” პირობებში კი გარკვეულ უპასუხისმგებლობასთან ასოცირდება და მიმართულია, სწორედ, ასეთი აზრის ფორმირებისაკენ. ამასთან დაკავშირებით, წარმოგიდგენთ, საკონსტიტუციო კომისიის მდივნის წერილს იმის დასტურად, რომ 12 მაისს, ასეთი სხდომა არ გამართულა, ამ ფაქტის ამგვარი წარმოჩენით კი, ჟურნალისტმა დაარღვია ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის მეთერთმეტე მუხლი – ფაქტის განზრახ დამახინჯების დაუშვებლობაზე.

 

ფილმში, ცინიკურადაა შეფასებული Mმთავრობის წევრების, უმაღლეს საბჭოში პლენარულ, ბიუროსა და კომისიის სხდომებზე დასწრების საკითხი. “მთავრობის წევრები კითხვებზე პასუხის გასაცემადაც კი არ დადიან უმაღლეს საბჭოში “ – ნათქვამია ფილმში, ეს მაშინ, როცა (თანდართული მასალებით) 2012 წლის 30 ნოემბრიდან დღემდე, უმაღლესი საბჭოს 11, განათლების კომისიის 6, საფინანსო კომისიის 21, ჯანდაცვის კომისიის 8, აგრარული კომისიის 4 და რამდენიმე ერთობლივი კომისიისა და ბიუროს სხდომებს ესწრებოდნენ მთავრობის წევრები და მათი მოადგილეები. ამ შემთხვევაშიც ჟურნალისტს დარღვეული აქვს ქარტიის მეთერთმეტე მუხლი ფაქტის განზრახ დამახინჯების დაუშვებლობაზე.

 

ჟურნალისტს, ფილმის მიხედვით, გამოტანილი აქვს რამდენიმე არასამთავრობო ორგანიზაციის შეფასებები, რომლებიც, უმეტესწილად, მიკერძოებული და დაუსაბუთებელია. მაგალითად, რეალობასაა აცდენილი თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლის ხელმძღვანელის ასლან ჭანიძის მოსაზრება, რომ უმაღლესი საბჭო “მკვდარია”, ეს მაშინ, როცა, სტატისტიკური მონაცემებით, უმაღლეს საბჭოს 2012 წლის 28 ოქტომბრიდან დღემდე 83 ბიუროს და 28 პლენარული სხდომა აქვს ჩატარებული, განხილული აქვს 114 და მიღებული აქვს 107 სამართლებრივი აქტი. მათ შორის დადგენილება 70, რეგლამენტი 14, კანონი 23.

 

უნდა შევეხო ამავე არხის პროდიუსერს ირმა ზოიძესაც, რადგან საქმის განხილვაში ჩართვის სურვილს გამოთქვამენ, ჩემდამი მის სუბუექტურ დაინტერესებაზე ინფორმაციის მატარებელი შემდეგი პირები საზოგადოების მხრიდან მაღალი ნდობით აღჭურვილი) საქართველოს პარლამენტის ვიცე-სპიკერი მურმან დუმბაძე, ასევე აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის ადმინისტრაციის უფროსი ნუგზარ კეკელიძე და ფრაქცია “ქართული ოცნება – დემოკრატიული საქართველოს” აპარატის სპეციალისტი ამირან ცეცხლაძე, რომლებიც დაადასტურებენ, ჯერ კიდევ, 2012 წლის პირველ ოქტომბრამდე წინასაარჩევნოდ), ირმა ზოიძის ჩემდამი გამოხატულ აშკარა დაინტერესებას,
ხმამაღლა გაცხადებულ მოტივს რომელიც პირადია) და განზრახულობას, “რომ მისგან ოთხი წელი არ მექნებოდა მოსვენება” ამდენად, აუცილებელია, რომ დადასტურდეს მისი ჩემდამი ამ “კერძო ინტერესის” საფუძველი და საგანი და პასუხი გაეცეს კითხვას – აქვს თუ არა უფლება ჟურნალისტს პირადი მოტივით გამოიყენოს მედია სივრცე პოლიტიკური თანამდებობის პირის დისკრედიტაციისათვის. ანუ, დაარღვიოს პრინციპი – საკუთარი მიზნებისათვის პირადი მდგომარეობის გამოყენების დაუშვებლობაზე.

 

ღია წერილის სრული ვერსია იხილეთ ბმულზე:  აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს ადამიანის უფლებათა დაცვის კომისიის თავმჯდომარის მედეა ვასაძის ღია წერილი ჟურნალისტთა ეთიკის ქარტიას

 

შეგახსენებთ, რომ საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტია “ტელეარხ 25″–ის მიერ  ჟურნალისტ ჯაბა ანანიძისა და აჭარის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატის მედეა ვასაძის გამოქვეყნებულ სატელეფონო საუბარს 9 ივნისს გამოეხმაურა.  ქარტიის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში ნათქვამია, რომ დეპუტატის ქმედება ჟურნალისტზე ზეწოლაა. 

 

 

გოგონების ამბოხი – “ბათუმელების” არქივიდან

 

6 წლის ბ. და 18 წლის ლ. გურიაში, ერთ-ერთ სოფელში ცხოვრობენ. გოგონებზე მითქმა-მოთქმა სოფელში რამდენიმე კვირაა არ წყდება. სამი კვირის წინ როკ-მუსიკაზე და თავისუფლებაზე შეყვარებული გოგონები სახლიდან გაიქცნენ და ახალი, თავისუფალი ცხოვრების დაწყება სხვა ქალაქში სცადეს. 

 

გოგონებს 9 დღის მანძილზე ეძებდნენ მშობლები და პოლიცია. მათი გაუჩინარების შესახებ ბევრი ვერსია გავრცელდა. ადგილობრივი პრესა ანონიმურ თვითმხილველებზე დაყრდნობით წერდა, რომ გოგონები უცნობმა პირებმა გაიტაცეს, სავარაუდოდ სატანისტურ რიტუალზე, თანასოფლელების ერთი ნაწილი გოგონების როკ-მუსიკით გატაცებას სატანისტურ სექტას უკავშირებდა, ერთ-ერთ ვერსიად ისიც დასახელდა, რომ გოგონებს ერთმანეთი უყვარდათ. 

 

მე-9 დღეს სამართალდამცავებმა ისინი ქუთაისში დააკავეს და ოჯახებში დააბრუნეს. გოგონების თქმით, სახლიდან საკუთარი ნებით წავიდნენ და მათი გატაცების ამბავი ჭორია. პოლიციამ ძიება შეწყვიტა, მაგრამ მითქმა-მოთქმა გოგონების შესახებ სოფელში არ წყდება. 
გავრცელებული ინფორმაციების გადამოწმებას “ბათუმელები” გურიის იმ სოფელში შეეცადა, სადაც გოგონები ცხოვრობენ. რადგან ერთ-ერთი მათგანი არასრულწლოვანია, “ბათუმელები”  სოფლისა და მათი ვინაობის დასახელებისაგან, თავს იკავებს. 

 

სასწავლო პროცესი ჯერ არ დამთავრებულა, თუმცა მე-10-კლასელი ბ. სკოლაში არ დადის. “ბათუმელებისა” და 16 წლის გოგონას საუბარი დედის თანხმობითა და თანდასწრებით შედგა.

 

ბ. ამბობს, რომ სოფელში გავრცელებული ხმები სატანურ სექსტასა და გოგოების სიყვარულის შესახებ – ჭორებია: “პრობლემები ოჯახში არ მქონია, ნორმალურად ვცხოვრობდი, იყო რაღაც ჩარჩოები და თითქოს ამ ჩარჩოებიდან წავედი. ოჯახი თავისთავად ჩარჩოა, მიზანი თავისუფლება იყო, მოზარდების პროტესტი… რის მიმართ? ყოველდღიურობის… აქ ყველა დღე ერთნაირია… ამ გაქცევის შემდეგ მოხდებოდა რაღაც ცვლილებები და მთავარი ეს იყო”.  

 

გოგონები სოფლიდან სამარშრუტო მიკროავტობუსით წავიდნენ ქუთაისში, სადაც კვირაზე მეტ ხანს ცხრასართულიანი კორპუსის სხვენზე ცხოვრობდნენ, მეგობრის ბინის თავზე: “იმ გოგოს ძალიან მკაცრი მამა ჰყავდა, მხოლოდ სკოლაში უშვებდა, ცემდა… მამამისს არ უნდა გაეგო, რომ იქ ვიყავით, დილით ჩამოვდიოდით და სკოლაში მივყვებოდით, ბაღში ვისხედით… სხვა ბავშვები გავიცანით, მეტალს უსმენდნენ, საინტერესო ხალხი იყო. უსიამოვნებებიც შეგვხვდა, ჩვენს მიმართ აგრესიულად განწყობილი ადამიანებიც იყვნენ, ვარდისფერი და მწვანე თმებით რომ ივლი ქუჩაში… გამოგიტყდებით, გინებაც იყო, ძირითადად “შავი გაგების” ხალხისგან, მაგრამ ისეთებიც იყვნენ, რომ ამბობდნენ: ვინ გკითხავთ, ამას თავისი ცხოვრება აქვსო”. 

 

სოფელში გვითხრეს, რომ გოგონები ექსცენტრული საქციელითა და უცნაური ჩაცმულობით გამოირჩევიან; `შეიძლებოდა სკოლაში სხვადასხვა ფერის თასმით შეკრული ფეხსაცმელით წასულიყვნენ, შავი მანიკურით, რამდენიმეფერად შეღებილი თმით, ტუჩში გაყრილი “გულაპკით”…”ერთმანეთს თვალებდათხრილ, სისხლიან თოჯინებს ჩუქნიან…” “ლ.-ს ტელეფონში წამების სცენები აქვს ჩაწერილი…”, “ამბობენ, კატებს კლავენო…”  ზოგი კი ფიქრობს, რომ გოგონები თავიანთი საქციელით, უბრალოდ, ყურადღების მიქცევას ცდილობენ: “ჩვეულებრივი ბავშვები არიან, ცოტა თავისებური, ნიჭიერები…”, “არაფერს არ აპროტესტებენ, რაცხას იგონებენ, უბრალოდ ღადაობენ ხალხზე…” 

 

იმ ვერსიას, რომ გოგონები შესაძლოა სატანისტურ რიტუალებს ესწრებიან, არ იზიარებენ მათი თანაკლასელები. “მუსიკაში არიან ღრმად… ბევრ რამეს ამბობენ მაგრამ ყველაფრის არ მჯერა” – გვითხრა ერთ-ერთი გოგონას თანაკლასელმა. 

 

16 წლის ბ. და 18 წლის ლ. მაშინ დამეგობრდნენ, როცა ეს უკანასკნელი ბ.-ს სკოლაში გადავიდა სასწავლებლად. ლ. სხვა ბავშვებს არ ჰგავდა, ავანგარდული ვარცხნილობა, როკ-მუსიკით გატაცება, პირსინგი… ყველაფერი, რაზეც ბ. ოცნებობდა. სოფელში მიიჩნევენ, რომ ბ.-ზე ზეგავლენა ლ.-მ მოახდინა, მაგრამ ბ. ამ აზრს არ ეთანხმება: “ერთი რამ ვიცი, ლ.-ს ჩემთვის ცუდი არ უნდა. იგი ადრეც გაქცეულა სახლიდან მეგობართან ერთად. მიყვებოდა დეტალებს, რა შეემთხვათ. ამბობდა, სადაც არ უნდა წავიდე, ვიღაც ყოველთვის იქნება, ვინც ჩემს შეზღუდვას შეეცდებაო. ვისწავლი, რაღაც პროფესია მექნება, მერე ჩემს გათხოვებას მოინდომებენ და ჩვეულებრივი ცხოვრება მექნებაო. ჩვეულებრივი ცხოვრება არ უნდოდა, არც მე არ მინდა, სიმართლე რომ გითხრათ… 



ჩემს ბავშვობაში აქ მეზობელი მოკვდა, სამოცი წლის იყო. დაკრძალეს და ერთ-ორ კვირაში არავის ახსოვდა მისი არსებობა. მაშინ გადავწყიტე, რომ ასე არ მინდა, მე მინდა ისე ვიცხოვრო, რომ ჩემი სიცოცხლე ახსოვდეთ. არ ვიცი, რამდენად გამომივა, მაგრამ ვეცდები.”

 

ბ. ამბობს, რომ ეს ცხრა დღე განსაკუთრებული იყო, ყოველი დღე მოულოდნელობებით იყო აღსავსე და მხოლოდ იმას ნანობს, რომ მშობლები ანერვიულა: “ჩემთვის ხალხის აზრს არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს, არავის წინაშე არ მივიჩნევ თავს დამნაშავედ. დედაჩემი მეუბნება, რომ ხალხი ჭორაობს. ვეკითხები – ვინ ჭორაობს? რას წარმოადგენს ეს ხალხი, რა განათლება აქვს, რა იცის? ისაუბრონ თავისნაირ ლენჩებთან. უხერხულია ვიცი, ხმამაღალი ნათქვამია, მაგრამ ასეა. ჩემს მასწავლებელთან მქონდა პრობლემა, “რატომ გინდათ, რომ სხვებისგან განსხვავდებოდეთო?” ვუთხარი, თქვენ მხოლოდ იმიტომ გგონიათ სხვების საქციელი სწორი, რომ ყველა ასე ფიქრობს. შეიძლება ისიც სწორი იყოს, რაც იშვიათია.” 
ბ. ახლა ძირითადად სახლში ზის, კითხულობს, ლექსებს წერს, ოღონდ `პატრიოტიზმსა და სიყვარულზე – არა”, ტელევიზორს იშვიათად უყურებს… ამბობს, მეგობრები ეუბნებიან, რომ მათზე ხელით მიუთითებენ: “შემიძლია ამას არ მივაქციო ყურადღება, იმიტომ, რომ არ მაინტერესებს რას ფიქრობენ. ალბათ სხვა სკოლაში გადავალ, ამ სკოლაში ყოფნაც არ იქნება ჩემთვის პრობლემა… ვისთვის იქნება პრობლემა? შეიძლება საზოგადოებისთვის, ბავშვები, სკოლა, მშობლები… მომავალში რა იქნება, რა პროფესიას ავირჩევ, არ ვიცი. მე არ მაქვს კონკრეტული გეგმა, როგორც სხვა ბავშვებს – “მე ჟურნალისტი გამოვალ”, “მე იურისტი”… მინდა ყველაფერს მოვკიდო ხელი… ძალიან მომწონს ხელოვნება, პოეზია, ხატვა, მუსიკა… “

 

ბ. არ უარყოფს, რომ ზოგჯერ მისი უცნაური საქციელით გამოწვეული თანასოფლელების რეაქცია ართობდა. მისი მოფიქრებულია “სისხლიანი თოჯინას” ამბავიც: “მაღაზიაში ვიყიდეთ თოჯინა, თმა პანკურად გავუკეთეთ, თეთრი კაბა შევუკერეთ, სახლში მორჩენილი წითელი საღებავით დავახატეთ მხეცის ნიშანი, თვალი წამოვთხარეთ და საღებავი ჩავასხით. რომ წამოაყენებდი, თითქოს სისხლი სდიოდა თვალიდან. ამას რომ ვაკეთებდით, რამდენიმე ბავშვი დაგვადგა თავზე, ჯადოს აკეთებთ, სატანები ხართო – გვითხრეს. მეთქი _ კი, სატანა ვარ, აბა რა… როგორც ჩანს, ზოგმა ეს სერიოზულად მიიღო… მერე ლ.- ს ვაჩუქე ეს თოჯინა დაბადების დღეზე, სახლში დაღამებამდე წამოვედით. ასეთი წესია სოფელში, დაღამებამდე სახლში უნდა იყო. სხვანაირად მიუღებელია…” 

 

16 წლის ბ. – ს მეგობრები ამბობენ, რომ სატანისტური სექტის სოფელში არსებობა აბსურდია; “ჩვენც ახლოს ვართ მუსიკასთან და გავიგებდით მაგ ამბავს. ჩვენ პანკ-როკს ვუკრავთ, ლ. მძიმე მეტალს უსმენს. რაც შეეხება სამკაულებს, ეს როკს უკავშირდება. ერთად, უბრალოდ, მუსიკაზე ვსაუბრობდით. ლ.-თან ახლა აღარ გვაქვს ურთიერთობა, უფრო ადრე შევწყვიტეთ, ვიდრე სახლიდან წავიდოდა. არ დატოვა ჩვენზე კაი შთაბეჭდილება… რატომ? ძალიან ჩაკეტილი იყო, ბევრ ტყუილსაც ამბობდა, ბლეფზე მიდიოდა, რაღაც ისტორიებს ყვებოდა, რაც სხვა ადამიანებისგან მქონდა გაგონილი.”

 

18 წლის ლ. სოფლის სკოლაში წელიწადნახევრის წინ გადმოვიდა, დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი ქალაქიდან. ბავშვები ამბობენ, რომ ლ. – ს მალე სკოლაში მიმბაძველებიც გამოუჩნდნენ, სკოლაში როკ-მუსიკის მოსმენა დაიწყეს, რამდენიმე მოსწავლე ჩაცმულობითაც ბაძავდა. 
“თავისუფალი იყო ძალიან, იმდენად, რომ შეიძლება ამით სხვა შეეწუხებინა. არ აინტერესებდა, შენ რას თხოვდი. სამძიმარზე მივდიოდით, ვთხოვეთ “ბულავკა” არ გაეკეთებინა ტუჩზე, მაგრამ მაინც გაიკეთა” – ამბობს 18 წლის ლ. – ს ყოფილი თანაკლასელი. 

 

“ბათუმელები”  ლ. – ს ოჯახში მაშინ მივიდა, როდესაც გოგონა ფსიქოლოგთან კონსულტაციის შემდეგ სახლში ბრუნდებოდა. კითხვაზე, რატომ გაუჩნდა ფსიქოლოგთან წასვლის სურვილი, გოგონა პასუხობს: “ყველას ჰგონია, რომ რაღაც ფსიქიკური დარღვევა მაქვს, მე თვითონ დავინტერესდი, იქნებ მართლა ვერ ვარ? ამიტომაც წავედი, მაგრამ ფსიქოლოგმა მითხრა, რომ მე მისი პაციენტი არ ვარ.” 

 

ლ. – ს თქმით, იგი სახლიდან ადრეც გაქცეულა და არც ერთ ჯერზე გაქცევის კონკრეტული მიზეზი არ ჰქონია: “უბრალოდ გადავწყვიტე, რომ 18 წლის ვარ და მოდი ვნახავ, რა შემიძლია. ხომ შეიძლება ადამიანმა საკუთარი თავი გამოსცადოს?! რატომღაც მქონდა სურვილი, მენახა, რას შევძლებდი და რას ვერა, სად “გავიჭედებოდი”… ეს იყო თავისუფლების და ახალი ადამიანების გაცნობის სურვილი…” 

 

გასულ წელს მე-11 კლასის კარნავალზე მოსწავლეებს სთხოვეს ორიგინალური კოსტიუმებით მოსულიყვნენ, ლ. თეთრი კაბით მივიდა, რომელზედაც წითელი ფერის საღებავით წარწერები იყო გაკეთებული და განაცხადა: “ეს მკვლელის სახეა, ასეთები არასოდეს უნდა გავხდეთ”. 
მე-12-კლასელ ლ. – ს ყოფილმა მასწავლებელმა “ბათუმელებთან” აღნიშნა, რომ იგი ნიჭიერი გოგონაა, მაგრამ თავისებური: “ცოტა განსხვავებული ჩაცმულობა ჰქონდა, სამაჯურები, საყურეები, ლითონისა და ტყავის ბევრი სამკაულები… ისეთი პოეტები მოსწონდა, თვითმკვლელობისკენ რომ მიისწრაფვოდენ. ვხედავდი, რომ ამ სამყაროს სხვანაირი თვალით უყურებდა, ლექსებს თვითონაც წერს, სევდიანი, ქაოსური ლექსები აქვს, ვგრძნობდი, რომ ვერ გაუგეს… 

 

ისეთი კარგი ლაპარაკი აქვს, თავისუფალი აზროვნება. მითხრა, რა მოხდა მასწავლებელო, 18 წლის ვარ, არა მაქვს უფლება ჩემი გზა მე ავირჩიოო? ისეთ რაღაცაებს გეტყოდა, ხანდახან დამხევდა ხოლმე უკან. ძლიერი კლასი იყო, უფრო სუსტები რომ ყოფილიყვნენ, მოახვევდა ალბათ თავის აზრებს თავზე. დედა არ მინდა გავხდე, ოჯახი არ მინდა შევქმნაო –  ამ კლასთან ასეთი რამის თქმა როგორ შეიძლებოდა. რომ მიხვდნენ თავისებური იყო, გაერიდა კლასი და მარტო დარჩა. არც ამაზე დარდობდა, რა ვქნა მასწავლებელო, ჩემი გზა მაქვს, ჩემი აზრი გამაჩნია, რა, არ მაქვს ამის უფლებაო?” 

 

კითხვაზე, მიაჩნია თუ არა საკუთარი თავი თანატოლებისაგან განსხვავებულად, ლ. პასუხობს: “არ ვიცი, რას გულისხმობთ ამ სიტყვაში. ადამიანი ადამიანისგან შეიძლება იმით განსხვავდებოდეს, რომ ერთს წითელი ეცვას, მეორეს მწვანე. მე არ მიმაჩნია, რომ ვიღაცისგან იმით გავსხვავდები, რომ უკეთესი ვარ, ან უარესი. ერთნაირი ადამიანები არ არსებობენ”. 

 

რატომ ფიქრობს ხალხი, რომ იგი შესაძლოა სატანურ სექტას უკავშირდებოდეს? ლ. – ს პასუხობს: “ეს სოფელია, მგონი ყველა სოფელი ასეთია. შეიძლება სულ პატარა შემთხვევა მოხდეს და ხალხმა გააზვიადოს. ვიღაცამ სადღაც წაიკითხა, რომ როკი სატანურია, როკ-მუსიკის მსმენელები სატანისტები არიან, ადგა და ეს თვისებები მე მომაწერა. მერე მეორემ სხვა რაღაც დაამატა და ასე აგორდა ამბავი. ის, რომ სადღაც პენსილვანიის შტატში შეიძლება იყოს რაღაც სექტა, იმას არ ნიშნავს, რომ მეც რაღაც საფლავებზე დავდივარ და კატებს ვკლავ… რა სისულელეა…” 
რაც შეეხება მის მობილურ ტელეფონში ჩაწერილ წამების თუ საშინელებათა სცენებს, გოგონა ამბობს, ვერ ხვდება ამაში რას გულისხმობენ: “ალბათ იმას, რომ საშინელებათა ჟანრის კინო მომწონს, ისევე, როგორც ბევრ ადამიანს. მობილურში მქონდა ნაწყვეტები ასეთი ფილმებიდან, პროტესტი არავის გამოუხატავს, პირიქით, მთხოვდნენ, მაყურებინეო”. 

 

ლ. არ ფიქრობს, რომ მან ბ.- ზე გავლენა იქონია. ამბობს, რომ მისი ერთადერთი გავლენა მხოლოდ ს იყო, რომ ბ. – მ “ტოკიო ჰოტელის” მოსმენას თავი დაანება, სხვა მხრივ კი _ “ისეთი ხასიათი აქვს, შენს აზრს თავზე არ მოიხვევს. ყოველთვის საკუთარი აზრი გააჩნია.”
ბ. – ს მსგავსად, ლ. გავრცელებულ ხმებს მათი სიყვარულის შესახებ უარყოფს -“რა სისულელეა”. 

 

ლ. ამბობს, რომ ეკლესიაში ხშირად დადის, თუმცა მისი აქ გამოჩენა ზოგჯერ გაკვირვებას იწვევს: “ერთხელ შევედი და მკითხეს, შენ აქ რა გინდაო? რა მნიშვნელობა აქვს, რა მუსიკას უსმენ ან როგორ გაცვია?! მუსიკის გარეშე რომ ვერ ვძლებ, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ რელიგიური ადამიანი არ ვარ და მუსიკა რწმენას მიცვლის”. 

 

ბ. – ს და ლ. – ს “ჩარჩოების გარღვევის” მცდელობამ მათი ოჯახების რეპუტაციას შეუქმნა საფრთხე. ლ. – ს დედა ამბობს, რომ შესაძლოა გარემოს შეცვლა მოუხდეთ, ბ. – ს საქციელი კი ოჯახის წევრების კრიტიკის საგანია: “ჩემი და მეუბნება, რომ ცხოვრება დავუნგრიე. ამბობს, გარეთ გამოსაყოფი თავი არ მაქვს, სოფელია, ხალხი ლაპარაკობს.. ჩემს მშობლებსაც პრობლემა აქვთ, ბიძაჩემმა – ორ კაცთან როგორ დავჯდე და როგორ ვისაუბროო…” 

 

ლ. და ბ. ახლა ერთმანეთს არ ნახულობენ. ლ. აბიტურიენტია, გამოცდებისთვის ემზადება, უნდა რომ ფსიქოლოგი გახდეს. ბ. მომავალში სხვა სკოლაში გააგრძელებს სწავლას. ამბობს, რომ ერთი სურვილი აქვს: “პირველ რიგში უნდა ვიზრუნო, რაც შეიძლება მაღალ საფეხურზე ავიდე, ბევრი ვისწავლო, რომ ჩემთვის არც ერთი კარი არ იყოს ჩაკეტილი”.  

დეტალები ახალგაზრდის გაუჩინარების შესახებ

 

სოფლ ახალშენის რწმუნებულმა, მერაბ მგელაძემ „ბათუმელებს“ უთხრა, რომ გაუჩინარებული 16 ივნისს, დაახლოებით 17 საათზე, ანუ მას შემდეგ, რაც საქართველო თურქეთის საზღვარი გადმოკვეთა, შეყვარებულს ტელეფონით სარფიდანვე ესაუბრა. გაუჩინარებულთან კონტაქტი ამის შემდეგ გაწყდა – გაითიშა მისი მობილური ტელეფონიც.

 

შს სამინისტროს ახალგაზრდას გაუჩინარების შესახებ ოჯახმა დღეს მიმართა. შს სამინისტრომ ძებნა გამოაცხადა

გასულ წელის ზაფხულში ახალშენში 17 წლის დარეჯან დიასამიძეც გაუჩინარდა.  მისი პოვნა დღემდე ვერ მოხერხდა.

ქედაში 16 უბნის შედეგების გაბათილებას ითხოვენ

 

საჩივრის განხილვას ქედაში ოლქის 11 წევრი ესწრებოდა. სხდომაზე საუბნო კომისიის თავმჯდომარის და მდივნის დისციპლინარული პასუხისმგებლობის საკითხი დაისვა, საკითხს მხარი ყველა წევრმა დაუჭირა. კომისია გაფრთხილებით შემოიფარგლა და აღნიშნა, რომ ანზორ გოგიტიძე და მანანა ბასილაძე სამომავლოდ ვერც ერთი დონის საარჩევნო კომისიებში მონაწილეობას ვეღარ მიიღებდნენ.  

 

2014 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე  ქედაში მხოლოდ ერთი საჩივარი დააიწერა.  საჩივარი, რომელიც ქედაში 16  უბნის შედეგების გაბათილებას მოითხოვს,  „ნინო ბურჯანაძე-ერთიანი ოპოზიციის“  პარტიამ ოლქში გუშინ შეიტანა.

 

რა შედეგებით დასრულდება პარტიის მოთხოვნა,  ხვალ გახდება ცნობილი.  ოლქის თავმჯდომარე ამბობს, რომ საჩივარს სწავლობენ და საკითხზე კომისია იმსჯელებს.

 

ქედაში, 31 საარჩევნო უბნიდან 16 უბნის შედეგების გაბათილებასთან დაკავშირებით საჩივრის განხილვა,  ქედის ოლქს ხუთშაბათს 16 საათისთვის აქვს ჩანიშნული.

 

„არის რიგი დარღვევები უბნებზე, არ გამოდის საერთო ბალანსი, არჩევნებზე მოსული ამომრჩევლის რაოდენობა, დათვლილი ბიულეტენების და ხმების ოდენობა ერთმანეთს არ ემთხვევა. შემაჯამებელი ოქმებში არ არის  ნაჩვენები შესწორების ოქმები“ – ამბობს პარტია „ნინო ბურჯანაძე – ერთიანი ოპოზიციის“ ქედის გამგებლობის კანდიდატი ზურაბ ავალიანი.

 

აჭარაში 20 წლის ბიჭი დაიკარგა

 

შინაგან საქმეთა სამინისტროს  პრესსამსახურის ინფორმაციით, გაუჩინარებული ახალგაზრდის შესახებ ინფორმაცია სამართლადამცავ უწყებაში დღეს მიიღეს. 

 

შს სამინისტრო ამ წუთებში 20 წლის ბიჭს ეძებს. 

ჟურნალისტებისთვის ხელის შეშლის სტატისტიკა

 ჯაბა ანანიძის მხარდამჭერი ჟურნალისტების აქცია ბათუმში

“ბათუმელებს” აინტერესებდა, 2005 წლიდან დღემდე პროკურატურაში რამდენ საქმეზე დაიწყო მოკვლევა ან გამოძიება ჟურნალისტებისთვის ხელის შეშლის ფაქტზე; რამდენმა ჟურნალისტმა მიმართა უწყებას პროფესიული საქმიანობისთვის ხელის შეშლის ფაქტზე; რამდენ საქმეზე შეწყდა ან დასრულდა ძიება და რამდენ საქმეზე მიმდინარეობს გამოძიება.

 

რამდენიმე კვირიანი ლოდინის შემდეგ საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ რედაქციას არასრულყოფილი ინფორმაცია მოაწოდა: კონკრეტულად, სამართლებრივი უზრუნველყოფის დეპარტამენტის უფროსი ირაკლი ჩილინგარაშვილი ოფიციალურ წერილით გვწერს, რომ ინფორმაცია პროკურატურაში სსკ-ის 154 მუხლით, 2011 წლიდან მოეპოვებათ. წერილიდან ირკვევა, რომ 2011 წელს ერთ დანაშაულზე დაიწყო ძიება, 2012 წელს -21 დანაშაულზე, ხოლო 2013 წელს – 3 დანაშაულზე. 2012 წელს 6 საქმეზე შეწყდა ძიება, ხოლო 2013 წელს – 7 დანაშაულზე.

 

სსკ-ის 154-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაული ჟურნალისტისათვის პროფესიულ საქმიანობაში უკანონოდ ხელის შეშლაა, მისი იძულება, გაავრცელოს ინფორმაცია ან თავი შეიკავოს მისი გავრცელებისაგან, ისჯება ჯარიმით ან საზოგადოებისთვის სასარგებლო შრომით- ვადით ას ოციდან ას ორმოც საათამდე ან გამასწორებელი სამუშაოთი ვადით ორ წლამდე. იგივე ქმედება, ჩადენილი ძალადობის მუქარით ან სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით, ისჯება ჯარიმით ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით ორ წლამდე, თანამდებობის დაკავების ან საქმიანობის უფლების ჩამორთმევით ვადით სამ წლამდე ან უამისოდ.

პროკურატურამ “ბათუმელებს” არც ის ინფორმაცია მოაწოდა, ამ დანაშაულის ჩადენის გამო დაისაჯა თუ არა ვინმე ბოლო 9 წლის განმავლობაში.

განახლებული „შუქურა“ საწვრთნელ შეკრებებს იწყებს

 

გამარტივებული ელექტრონული ტენდერის ღირებულება 20 250 ლარია და  ითვალისწინებს 15 დღის განმავლობაში „შუქურას“ 30 კაციან შემადგენლობის სასტუმროში დაბინავებას სამჯერადი კვებით.  

 

 

სასტუმრო  ქობულეთის ცენტრალურ სტადიონთან არაუმეტეს 500 მეტრის დაშორებით უნდა იმყოფებოდეს.

 

 

„შუქურას“ დირექტორის რევაზ ჩელებაძის თქმით, გუნდის დაკომპლექტება განახლდა, რომელშიც ადგილობრივი მოთამაშეების გარდა შედიან მოთამაშეები ქუთაისიდან, ზუგდიდიდან, თბილისიდან, ასევე რუსეთიდან. მათ კი წვრთნებისთვის შეკრებები სჭირდებათ.

 

 

„ჩვენ არ გაგვაჩნია  ბაზა, სადაც შეკრებაზე ფეხბურთელები იცხოვრებენ. ამიტომ მათი მომზადებისთვის, დაბინევებისთვის, კვების მომსახურებაზე ვაცხადებთ ტენდერს“ – ამბობს რევაზ ჩელებაძე.

 

 

რევაზ ჩელებაძის ინფორმაციით, 2015 წლის ბოლოს  ქობულეთის ცენტრალურ სტადიონზე ფეხბურთელებისთვის ორსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის აშენება იგეგმება. ასევე „შუქურას“ მალე ინტერნეტ სივრცეში საკუთარი პორტალი ექნება, რომელზეც ამჟამად მიმდინარეობს მუშაობა.

 

 

ქობულეთის შუქურა 2013-2014 წლის სეზონში პირველი ლიგის A ჯგუფის ჩემპიონი გახდა. განახლებული „შუქურა“  შეკრებების პირველ ეტაპს 20 ივნისს დაიწყებს და ფეხბურთელებს ორი კვირის განმავლობაში ვარჯიშები ჩაუტარდებათ.

პოლიციელის დაჭრისთვის ბრალდებულის ოჯახი პროკურატურას ადანაშაულებს

 

 

„ვითხოვ სამართლიანობის აღდგენას. ცხრა თვეა ვეძებთ სამართალს და ვერ ვიპოვეთ აჭარაში“-  ამბობს პატიმრის დედა ლია ბეჟანიძე.

 

22  წლის არჩილ იმნაძეს პოლიციელ ზურაბ მჟავანაძის მიმართ დანით მიყენებული ჭრილობებით მკვლელობის მცდელობა ედება ბრალად. ფაქტი 2013 წლის 18 სექტემბერს მოხდა. პოლიციელ ზურაბ მჟავანაძესთან ერთად კიდევ ერთი პოლიციელი, გიორგი ჯინჭარაძეც დაჭრეს. 

 

 

ოჯახის წევრების განცხადებით, მათ აქვთ არჩილ იმნაძის უდანაშაულობის მტკიცებულებები,მაგრამ იმის გამო, რომ საქმეში პოლიციელები ფიგურირებენ პროკურატურის მხრიდან სათანადო გამოძიება არ მიმდინარეობს.

 

 

არჩილ იმნაძეს სისხლის სამართლის კოდექსის მე-19 და 108-ე მუხლებით, მკლელობის მცდელობითა და განზრახ მკვლელობის შეფარდებით აქვს ბრალი წაყენებული, რაც შვიდიდან 15 წლამდე პატიმრობას ითვალისწინებს.

 

 

სასამართლო პროცესები ჯერ არ დასრულებულა. მომდევნო სასამრთლო პროცესი 20 ივნისს 14 საათზეა ჩანიშნული.

 

 

 

აჭარაში არჩევნებზე უფრო მეტი კაცი მივიდა, ვიდრე ქალი

აჭარაში არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 134 067 ამომრჩეველმა. მათგან 73 220-მა მამაკაცმა და 60 847-მა ქალმა.

ბათუმში ქალებისა და მამაკაცების აქტივობა საარჩევნო უბნებზე თითქმის თანაბარი იყო: საარჩევნო უბანზე მივიდა 24 226 კაცი და 24 154 ქალი.

ქობულეთში არჩევნებზე მივიდა 19 335 მამაკაცი და 13 965 ქალი.

ხელვაჩაურში ხმა მისცა 11 661-მა კაცმა და 7 635-მა ქალმა;

ხულოში – 7788 კაცმა და 6333-მა ქალმა;

ქედაში – 5464 -მა კაცმა და 4743-მა ქალმა;

შუახევის მომაცემები კი ასე გამოიყურება: 4746 კაცი და 4017 ქალი მივიდა არჩევნებზე ხმის მისაცემად. 

ითხოვე პატიება

 

სინამდვილეში მე ვარ „ქართული ოცნების“ დამფუძნებელი იმ 60 ადამიანთან ერთად, ვინც აჭარიდან ხელი მოაწერა პარტიის დაფუძნებას…

 

 

მერე კიდევ ერთ „დოკუმენტს“ მოვაწერე ხელი წაკითხვის გარეშე – წერილს ბიძინა ივანიშვილისადმი, რომელშიც საუბარი იყო მურმან დუმბაძესთან, ავთანდილ ბერიძესთან, მედეა ვასაძესა და ალექსანდრე ჩიტიშვილთან დაკავშირებულ ნეპოტიზმზე.

 

 

ამ წერილის „ხელმოწერას“ წინ უსწრებდა დეპუტატ ჯუმბერ კობალაძისა და ბიჭიკო ბოლქვაძის ზარი ჩემს ტელეფონზე, ცხაკაიას ქუჩაზე თბილისის „ქართული ოცნების“ პოლიტსაბჭოს მიერ აჭარაში მოვლენილი თამაზ თურმანიძის გასაცნობად მიმიწვიეს… რადგან უმაღლეს საბჭოში ფაქტობრივად არაფერს ვაკეთებდი და სულ ოთხჯერ ვიყავი მისული (მითხრეს, როცა დაგვჭირდები, დაგიძახებთო), „ოცნების“ კონფერენციის მომზადებაში ჩავერთე. მთხოვეს პარტიაში მისაღები კანდიდატებისთვის რეკომენდაციები გამეკეთებინა.

 

 

აი, სწორედ კონფერენციის დღეს მოვაწერე წერილს ხელი, რომელიც ასე იწყებოდა: `ბატონო ბიძინა, პარტიის „ქართული ოცნება დემოკრატიული საქართველოს“ ბათუმელ დამფუძნებელთა უმეტესობა გიდასტურებთ რა პატივისცემას, ვუცხადებთ ნდობას პოლიტსაბჭოს მიერ წარმოდგენილ საქალაქო ორგანიზაციის თავმჯდომარის პოსტზე თამაზ თურმანიძის კანდიდატურას. ჩვენ მივესალმებით პოლიტსაბჭოს გადაწყვეტილებას, ვინაიდან ვთვლით, რომ ქვეყნის წარმატების მთავარ ფაქტორს წარმოადგენს საქართველოში იმ პოლიტელიტის არსებობა, ვისაც სიბრძნე, პატრიოტიზმი, კანონმორჩილება, სამართლიანობის სიყვარული არ აძლევს უფლებას მიემხროს ვიწრო ჯგუფურ ინტერესებს“…

 

 

აი აქ შევწყვიტე კითხვა…  

 

 

სხვათა შორის, იმ წერილს მაშინ, ასევე წაკითხვის გარეშე მოაწერა ხელი ავთანდილ დიასამიძემაც, რომელიც ახლა შუახევის გამგებლის მოადგილეა. სკანდალის ატეხის შემდეგ მე და ავთანდილ დიასამიძეს შემოგვთავაზეს – ბრიფინგი გამართეთ და თქვით, „შეცდომაში შეგვიყვანესო“. ავთანდილ დიასამიძემ პატიება ითხოვა და დააწინაურეს…

 

 

სიმართლე უნდა ვთქვა, მაშინ წერილი ბოლომდე რომ წამეკითხა, ხელს ნამდვილად არ მოვაწერდი, მაგრამ წერილის შინაარს მაშინაც ვეთანხმებოდი და ახლაც, ამიტომაც აღარ გავმართე ბრიფინგი პატიების თხოვნით…

 

 

მე გამაგდეს, გავჩუმდი და სახლში ვზივარ შემოსავლის გარეშე, მაგრამ მედეა ვასაძის მხრიდან ჯაბა ანანიძეზე თავდასხმის შემდეგ მაინც მომინდა ხმამაღლა დავსვა კითხვა _ როდემდე შეიძლება ამ ქალბატონისა და მისი მეგობრების გამო ასე ვისჯებოდეთ. რატომ აქვს უფლება, კანონი მხოლოდ მან მოირგოს?!

 

 

თამაზ თურმანიძეზე კი მხოლოდ ერთ წინადადებას ვიტყვი, მას უმაღლეს საბჭოში გაურკვეველი წარმომავლობის პოლიტიკოსს ეძახდნენ. მერე იმდენი მოახერხეს, რომ საარჩევნო სიებიც ერთად შეადგინეს მან და მურმან დუმბაძემ და რაიონებში ხალხსაც თავიანთი შეხედულებით ნიშნავენ თუ ხსნიან.

 

მე შეხვედრა ვერც თამაზ თურმანიძესთან მოვახერხე.

კომისიის წევრებს დამკვირვებლის შეურაცხყოფისთვის ხელფასი დაუქვითეს [ვიდეო]

 

დამკვირვებელმა დათვლის პროცესში გამოვლენილ დარღვევებთან დაკავშირებით საჩივარი დაწერა.

 

დამკვირვებლის მიერ გადაღებული ვიდეო „სამართლიანმა არჩევნებმა“ გუშინ გამოაქვეყნა. ორგანიზაციის მიერ დამკვირვებლის შეურაცხყოფასთან დაკავშირებით წარდგენილი საჩივარი ბათუმის საარჩევნო ოლქმა გუშინ განიხლილა და # 61 საარჩევნო კომისიის იმ წევრებს, რომლებმაც დამკვირვებელს შეურაცხყოფა მიაყენეს, სრული სამუშაო ხელფასი დაუქვითა. 

 

მადლობის დღე ბათუმის საკრებულოში

 

„ეს 4 წელი ჩიტივით გაფრინდა“ – აღნიშნა საკრებულოს თავმჯდომარემ, ირაკლი ჩავლეიშვილმა წინა მოწვევის საკრებულოს ერთ-ერთი ბოლო სხდომის გახსნისას. მან მადლობა გადაუხადა საკრებულოს წევრებს მუშაობისათვის, მათ შორის საკრებულოს ყოფილ თავმჯდომარეს, ნაციონალური მოძრაობის წევრს, გიორგი კირთაძეს. „ჩვენ ბევრს ვკამათობთ, მაგრამ ეს სამუშაო პროცესია,“ – აღნიშნა ირაკლი ჩავლეიშვილმა.

 

საკრებულოს, თავის მხრივ, მადლობა გადაუხადა გიორგი კირთაძემაც, თუმცა მან  საკრებულოს თავმჯდომარეს უსაყვედურა, რატომ არ ქნა მოწვეული სხდომაზე ბათუმის ყოფილი მერი, ამჟამად უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი რობერტ ჩხაიძე. ირაკლი ჩავლეიშვილმა აღნიშნა, რომ ეს გაუგებრობა იყო და ფიქრობდა, რომ გიორგი კირთაძე თავად მოიწვევდა ყოფილ მერს.

 

სხდომას ესწრება ქალაქის ყოფილი მერი ჯემალ ანანიძეც და საკრებულოს ყოფილი და ამჟამინდელი წევრები. ყველა გამომსვლელმა მადლობა გადაუხადა საკრებულოს მუშაობისათვის. საკრებულოს ყოფილმა წევრმა, ამჟამად უმაღლესი საბჭოს დეპუტატმა, ეკა თარგამაძემ აღნიშნა, რომ ამ მოწვევის საკრებულოს მუშაობა იყო ძალიან მნიშვნელოვანი, რადგან შეიცვალა ხელისუფლება და შეიცვალა როლები საკრებულოში – ოპოზიციას მოუწია ხელისუფლებაში ყოფნა და პირიქით. „ეს იყო კარგი გაკვეთილი“ – აღნიშნა ეკა თარგამაძე.

 

საკრებულოზე დღეს მემორიალური დაფების განთავსების საკითხი რამდენიმე წუთში ერთხმად მიიღეს და სამახსოვრო ფოტო გადაიღეს.

 

შეგახსენებთ, რომ წინა მოწვევის საკრებულო იმუშავებს, სანამ ახალარჩეული საკრებულო მუშაობას არ გადაიბარებს.  

 

როგორი იყო ბათუმის საკრებულოს ოთხი წელი

 

საკრებულომ მუშაობა დაასრულა, რა იყო მისი ძლიერი და სუსტი მხარეები ოთხი წლის განმავლობაში?

 

 

თვითმმართველობის არსიდან გამომდინარე საკრებულო უნდა ყოფილიყო ყველაზე გამჭვირვალე ორგანო. მის საქმიანობაში მოქალაქეთა მონაწილეობის უზრუნველყოფის ღონისძიებები უნდა ყოფილიყო წინასწარ გაწერილი. ყველაზე სუსტი კომპონენტი რაც დაფიქსირდა, ეს არის ანგარიშვალდებულება ამომრჩევლის წინაშე. ფაქტობრივად ვერ ვიხსენებ შემთხვევას, როცა საკრებულოს წევრმა ანგარიშვალდებულება იგრძნო ამომრჩევლის წინაშე და მას ჩააბარა ანგარიში ან მოსახლეობამ მიაწოდა საკრებულოს ინფორმაცია და საქმე გაკეთდა მოსახლეობის სასარგებლოდ. ბოლო ერთი წლის განმავლობაში „სამოქალაქო მრჩეველთა საბჭოს“ ახსოვს ერთი შემთხვევა, როცა გიორგი კირთაძემ, როგორც თავმჯდომარემ, წლიური ანგარიში წარმოადგინა. სხვა წევრების ანგარიში ჩვენ არ მოგვისმენია, მაშინ როცა თვითმმართველობის კოდექსი პირდაპირ ითვალისწინებს ანგარიშვალდებულებას საზოგადოების წინაშე. წელიწადში ერთხელ მაინც უნდა წარუდგინოს მოსახლეობას ანგარიში საკრებულოს წევრმა.

 

 

სამი წლის წინ „სამოქალაქო საბჭოს“ გვქონდა მცდელობა ანგარიშების სპეციალური ფორმები დაგვემტკიცებინა იმისთვის, რომ ეს ტრადიცია ჩამოყალიბებულიყო. პარალელურად ეს ანგარიში ვებგვერდზე უნდა გამოექვეყნებინათ. თავმჯდომარე გიორგი კირთაძე იყო, მაგრამ ბოლოს დაამტკიცეს მგონი ანგარიშების წარდგენის მაშინ შემუშავებული ფორმები. იმის თქმა მინდა, რომ ამ მოწვევის საკრებულო გაურბოდა ანგარიშვალდებულების სისტემის დამტკიცებას. როგორც ვიცი, „დემოკრატიის ინსტიტუტმა“ დიდი ძალისხმევა გასწია ამ საკითხის ლობირებისთვის.

 

 

მისასალმებელია ის, რომ ბოლო პერიოდში დაიწყეს სხდომის ვიდეოტრანსლირება, შეგიძლია საკრებულოს ვებგვერდის საშუალებით დაესწრო სხდომას. თუმცა უფრო ადრე რომ მომხდარიყო ეს, უფრო მეტი ეფექტი იქნებოდა ჩართულობის თვალსაზრისით.

 

 

როცა მუშაობის ეფექტურობაზე ვსაუბრობთ, აუცილებლად უნდა ვთქვა, რომ საკრებულო ძალიან სუსტი იყო ბიუჯეტისა და მერიის საქმიანობის კონტროლის თვალსაზრისით: მე არ მახსენდება ფაქტი, როცა საკრებულომ ბიუჯეტის ანგარიში არ დაამტკიცა. ერთი შემთხვევა იყო ბოლოსკენ, როცა ბიუჯეტის განხილვის დროს შეიტანეს ცვლილება პროგრამებში. მიუხედავად იმისა, რომ ზეპირად ამბობდნენ არ მოსწონდათ პროგრამები ან ბიუჯეტი, არ იყო საკმარისი წინააღმდეგობა, რომ ასეთი ფორმით დოკუმენტი არ დამტკიცებულიყო.

 

 

თქვით, რომ  ცალკეული წევრები საერთოდ არ აქტიურობდნენ, დააკონკრეტეთ

 

 

მაგალითად, თავმჯდომარისგან იყო მზაობა, რომ რაღაცები შეცვლილიყო, ცალკეული საკითხების მიმართ უფრო ხისტი ყოფილიყო საკრებულო, მაგრამ საკრებულო იყო ძალიან პასიური. რამდენადაც ვიცი, საკრებულოს აპარატი ორი დღე მუშაობდა მხოლოდ იმისთვის, რომ საკრებულოს წევრები მისულიყვნენ სხდომაზე. ვინც მიდიოდა სხდომაზე, მათგან ზოგიერთს არც კი ჰქონდა პროექტები წაკითხული. საჯარო განხილვების დროს კი საკრებულოს წევრების მობილიზება საკრებულოს აპარატსაც კი უჭირდა. რიგ საკრებულოს წევრებს არ ჰქონდათ პასუხისმგებლობა გათავისებული. შეიძლება ეს იმანაც გამოიწვია, რომ საკრებულოს წევრებმა დაინახეს, რომ მათი აზრი იყი ნაკლებად მნიშვნელოვანი. ჩვენ გვქონდა საჯარო შეხვედრა, სადაც მოქალაქეები დაინტერესდნენ, ვინ იყო ის პირი, რომელიც სინამდვილეში  საკრებულოს წევრი იყო. ცნობადები იყვნენ ისინი, ვინც მაღალ თანამდებობებზე მუშაობდა.

 

 

თქვენი აზრით, მერიასა და საკრებულოს შორის უფროსუმცროსობის თემა, როგორც განსჯის საგანი, საკრებულოს სისუსტეზე მიანიშნებდა?

 

 

ამ თემას ორი მხარე აქვს. პირველი ის, რომ შეიძლება საკრებულოს მხრიდან არ იყო გამოყენებული კომუნიკაციის ეფექტური გზები. ის, რომ მერია ან რომელიმე სამსახური არ გრძნობს თავს ანგარიშვალდებულად, ეს არის საკრებულოს სისუსტე. ეს ძირითადად ჩანდა სხდომებზე, თუმცა ამის შემდეგ რა გააკეთა საკრებულომ იმისთვის, რომ ფაქტები აღარ გამეორებულიყო, არ ვიცით. მაგალითად, სამსახურს, რომელიც არ გაძლევს დოკუმენტს, შეიძლება შეუჩერო დაფინანსება, გაამკაცრო მისი მუშაობის მონიტორინგი, არ დაუმტკიცო ანგარიში, მაგრამ საკრებულო ამ მექანიზმს არ იყენებდა. გვახსოვს, როცა საკრებულოს წევრი ამბობდა კონკრეტულ პროგრამაზე, რომ ის არ ვარგა და ორი კვირის შემდეგ იმავე პროგრამას შენიშვნების გარეშე ამტკიცებდა საკრებულო.

 

 

 ხშირად საკრებულო ამტკიცებდა შესყიდვების დოკუმენტს ძვირადღირებული ნივთების ჩამონათვალით. ამ ნივთებით სამსახურების ხელმძღვანელები სარგებლობდნენ. ამას რატომ აკეთებდა საკრებულო?

 

 

რეალურად საკრებულოს ერთეულ წევრებს ჰქონდათ გათავისებული, რომ ეს სახელმწიფოს ფულია და არ შეიძლება მისი კომფორტისთვის დახარჯვა. ტელეფონების შეძენისას დოკუმენტში ჩაწერილი იყო კონკრეტული მოდელები, რომლებსაც თანამდებობის პირები ითხოვდნენ და ამის შეძენის აუცილებლობას ვერ ასაბუთებდა მერია. სამსახურის უფროსს უნდა ეს ტელეფონი – ეს არ არის საჭიროების დასაბუთება.

 

 

როდესაც ბიუჯეტის დამტკიცების შემდეგ არ აკონტროლებ მას, ანგარიშებს იბარებ ერთხმად და წლის ბოლოს ამბობ, რომ ბიუჯეტი შესრულდა, ეს შემდეგ გავლენას ახდენს საკრებულოს საქმიანობაზე.

 

 

საკრებულო ხშირად უწყობდა ხელს გარკვეული ქონების ერთ ლარად გასხვისებას. შემდეგ ეს ქონება ინვესტორებმა მილიონებად გაყიდეს. შეიძლება რაიმე პასუხისმგებლობაზე საუბარი?

 

 

იმაში, რომ საკრებულომ განკარგვის მიზნით ქონება მთავრობას გადასცეს, ცუდს ვერაფერს ვხედავ, მაგრამ როცა ეს ხდება ყოველგვარი მონიტორინგის გარეშე და ვიღებთ სურათს, როცა ქონება იყიდება პირობების შეუსრულებლად, ეს ცუდია.

  

34-ე უბნის შედეგები გაბათილდა

 

ბათილად ცნობის მიზეზად საია შემდეგ არგუმენტებს ასახელებდა:

  1. ამ უბანზე არჩევნების დღეს ხმის მიცემის პროცესი რამდენჯერმე შეჩერდა. ეს ფაქტი ჩანაწერთა წიგნში არ იყო აღნიშნული.
  2. კომისიის წევრები, ზოგ შემთხვევაში უმრავლესობა, ზოგჯერ კი ყველა კომისიის წევრი უბანს ტოვებდნენ.  საარჩევნო ყუთი მეთვალყურეობის გარეშე რჩებოდა. 
  3. ხმის დათვლის პროცესში  61 ბიულეტენი ბათილად სცნეს, იმიტომ  რომ ბიულეტენზე არ იყო რეგისტრატორის ხელწერა;
  4. რამდენიმე ბიულეტენებზე დამოწმებული ბეჭედი იყო კომისიის თავმჯდომარის და არა კომისიის წევრების.
  5. 61 ბიულეტენიდან, რომელსაც  კომისიის წევრის, ანუ რეგისტრატორის ხელმწერა არ ჰქონდა, 51 შემთხვევაში იყო მოხაზული №41.

 

ეს ფაქტობრივი გარემოებები კი ეჭვს იწვევდა, რომ ბიულეტენები საარჩევნი ყუთში ჩაყარეს.

 

 უბანზე  საიას დმაკვირვებლის  მისვლამდე 6 დამკვირვებელი კომისიის თავმჯდომარემ საარჩევნო უბნის გარეთ გაიყვანა – ფაქტს ყველა დამკვირვებელი ადასტურებდა, მათ შორის კომისიის თავმჯდომარე.

 

 

გარეთ გაყვანის მიზეზი კი როგორც  თავმჯდომარე და დამკვირვებლები  განმარტავდნენ, ის იყო, გაერკვიათ, რომელმა დამკვირვებელმდა დარეკა ოქლში და თქვა, რომ უბნიდან გატანილია თავმჯდომარის ბეჭედი.

 

ოლქის თავმჯდომარის თქმით, ყველა კომისიის წევრს  მისცემენ შენიშვნებს, აგრეთვე, კომისიის იმ წევრებს, რომლებსაც ოლქი ნიშნავს, მომდევნო არჩევნებში აღარ მისცემენ მონაწილეობის უფლებას.

 

 

ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა ბათუმში სამი უბნის გაბათილებას მოითხოვს

 

„ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ წევრმა გიორგი კირთაძემ საარჩევნო დარღვევებზე გაკეთებულ ბრიფინგზე განაცხადა, რომ ამ უბნებზე ყუთში ამომრჩეველთა რაოდენობაზე მეტი ბიულეტენი აღმოჩნდა.

 

”ოქმების შესაბამისად გვაქვს მტკიცებულება, რომ მოხდა არჩევნების გაყალბება და მოვითხოვთ ამ უბნების ნაწილის ბათილობას”- განაცხადა გიორგი კირთაძემ.

 

მან ასევე აღნიშნა, რომ რიგ უბნებზე არ ემთხვეოდა ერთ უბანზე მისულ ამომრჩეველთა რიცხვი მერის, მაჟორიტარულ და პროპორციულ არჩევნებში ხმა მიცემულ ამომრჩეველთა რაოდნობას. „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ მიიჩნევს, რომ  უბნების ნაწილის ხელმეორედ გადათვლა უნდა მოხდეს.

საია 103-ე უბანთან დაკავშირებით მიღებულ გადაწყვეტილებას ასაჩივრებს

 

ბათუმის საოლქო საარჩევნო კომისიის გადაწყვეტილებით 103-ე საარჩევნო უბნის ბიულეტენებს ოლქი გადათვლის და უბანის შედგები არ გაბათილდება. ამ უბანზე დაფიქსირებული ხმების ოდენობას ბათუმი ოლქი ხელახლა გადათვლის.

 

 

ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია ოლქის გადაწყვეტილებას სასამართლოში გაასაჩივრებს. 

დისციპლინარული სასჯელი 103-ე საარჩევნო უბნის კომისიის წევრებს

 

ოლქის გადაწყვეტილებით თავმჯდომარეს და ოთხ მთვლელს ერთი დღის ხელფასი, კომისიის სხვა წევრებს კი 5 დღის ხელფასი ჩამოაკლდებათ.

 

შეგახსენებთ, რომ ამ უბანზე ვერ მოხერხდა ოქმის შედგენა, დათვლილი ბიულეტენების მიხედვით კი რამდენიმე ბიულეტენი, რომელზეც შემოხაზული იყო ერთი საარჩევნო სუბიექტი, მითვლილი იყო სხვა სუბიექტზე.

 

კომისია ამ უბნის ბათლობის საკითხზე მსჯელობს, განიხილება ბიულეტენების ოლქის მიერ გადათვლის და ოლქის მიერ ოქმის შედგენის საკითხიც. ასეთ შემთხვევაში 103-ე უბნის შედგები არ გაბათილდება.

 

ქობულეთის საოლქო კომისია შორტებში ჩაცმული ამომრჩევლის უბნიდან გაძევებას განიხილავს

 

„ადამიანს შეუზღუდეთ ხმის მიცემის უფლება, ამის უფლება თქვენ არ გქონდათ“ – უთხრა ოლქის თავმჯდომარემ კომისიის თავმჯდომარეს, თომა ჯაშს.

სხდომაზე კომისიის თავმჯდომარის დისციპლინარული პასუხისმგებლობის საკითხი დაისვა, კომისიის 13 წევრიდან ამ გადაწყვეტილებას მხარი მხოლოდ ოთხმა წევრმა არ დაუჭირა. ამ შემთხვევაში კომისია მხოლოდ შენიშვნით შემოიფარგლა. 

 

Another brick in the wall, ანუ რა ხდება სკოლის კედლებს მიღმა

 

„შვარცის ზღაპარში „დრაკონი“ რაინდი ლანცელოტი დრაკონისგან დაპყრობილ ქალაქში ჩადის და იქაური მოსახლეობისგან ესმის – ერთადერთი, რაც დრაკონმა კარგი გააკეთა, ის არის, რომ ბოშები გაასახლა აქედანო… „მაგრამ ბოშები საყვარელი ხალხია“, – გაკვირვებულია ლანცელოტი. „რას ამბობთ, საშინელი ხალხია“, _ პასუხობს არქივარიუსი, – „მართალია, ცხოვრებაში არ მინახავს ბოშა, მაგრამ ჯერ კიდევ სკოლაში გვასწავლეს, რომ უცნაური ხალხია – ხეტიალი სისხლში აქვთ გამჯდარი… ბავშვებს იპარავენ…“ (ქვეყნდება ავტორის თანხმობით).

 

 

მოცემულ პასაჟს, შესაძლებელია, კონტექსტის მიხედვით სხვადასხვა დატვირთვა ჰქონდეს, თუმცა ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც ბოლო ნაწილია, სადაც ზღაპრის ერთ-ერთი გმირი ამბობს, რომ ეს ყველაფერი ჯერ კიდევ სკოლაში ასწავლეს. უდავოა, რომ თითოეული ჩვენგანი ცხოვრების მნიშვნელოვან პერიოდს სკოლაში ატარებს. სკოლაშივე ვსწავლობთ სამყაროს აღქმას, შევიმეცნებთ და ვაანალიზებთ ჩვენთვის უცნობ მოვლენებს, ვეჩვევით ადამიანებთან ურთიერთობას და რაც მთავარია, გვიყალიბდება გარკვეული ღირებულებათა სისტემა, რომელიც, ვფიქრობ, მთელი ცხოვრების განმავლობაში დაღივით აზის ჩვენს ცნობიერებას. სწორედ ამიტომ, კარგად მესმის ამ გმირის, რომელსაც ეზიზღება ბოშა, თუმცა იგი თვალით არასდროს უნახავს, ისევე როგორც, ჩვენს თანამემამულეებს ეზიზღებათ წიგნები, რომლებიც არასოდეს წაუკითხავთ, ფილმები, რომლებიც არასოდეს უნახავთ, ადამიანები, რომლებსაც პირადად არ იცნობენ, ანუ სძულთ ყველაფერი უცხო, განსხვავებული, რაც მათ მსოფლმხედველობასა და ღირებულებებს არ შეესაბამება. და იცით რატომ ხდება ასე? იმიტომ რომ, სკოლაში ასე გვასწავლეს.

 

 

ჩემი თუ არ გჯერათ, ციფრებს გადავხედოთ. სამოქალაქო ინტეგრაციისა და ევრონებათშორისი ურთიერთობების ცენტრის მიერ მომზადებული კვლევის ფარგლებში საქართველოს 2053 საჯარო სკოლიდან 27 557 დაწყებითი საფეხურის   პედაგოგი გამოიკითხა. ამ კვლევის თანახმად, მასწავლებელთა 46%-ზე მეტი ღიზიანდება, როცა ადამიანები მისთვის გაუგებარ ენაზე საუბრობენ. პედაგოგთა 52%-ზე მეტი მიიჩნევს, რომ საქართველოს მოქალაქეს, რომელმაც არ იცის ქართული ენა, უნდა ჩამოერთვას მოქალაქეობა. რელიგიურ უმცირესობებთან მიმართებით უფრო მძიმე სურათი იკვეთება, კერძოდ, გამოკითხულ მასწავლებელთა 83.8% მიიჩნევს, რომ არატრადიციული რელიგია (სექტები) საფრთხეს უქმნის ქართულ სახელმწიფოებრიობას, ხოლო რესპონდენტთა 70%-ზე ოდნავ მეტი ფიქრობს, რომ მართლმადიდებლები პრივილეგირებული უნდა იყვნენ ჩვენს ქვეყანაში. გამოკითხულთა 74.9% მიიჩნევს, რომ სექსუალური უმცირესობები საფრთხეს უქმნიან ქვეყანას და საზოგადოებას, ხოლო 47%-ის აზრით, განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია სისხლის სამართლის წესით დასჯადი ქმედება უნდა იყოს.

 

 

მკითხველი იკითხავს, რა დროს სკოლა და სასკოლო განათლებაა, ისეც ამდენი პრობლემა გვაწუხებსო. არჩევნები კარს მოგვადგა, ეკონომიკა ვერ ვითარდება, სამუშაო ადგილები არ იქმნება, ქმრები ცოლებს კლავენ, ქვეყანა ოკუპირებულია, უმცირესობების უფლებები ირღვევა, ჩრდილოელი დიდი ძმის როგორც განსვენებული, ასევე ჯერ კიდევ ცოცხალ ბელადთა სულები ჩვენი თანამოქალაქეების უგვანო სხეულებში ლამის ნიცშეს ზეკაცივით განსხეულებულები, ამაყად დაიარებიან დედაქალაქის ქუჩებში სამფეროვანი დროშების ფრიალით და ა.შ.

 

 

მაწუხებს, განა არ მაწუხებს? თუმცა, ყველა პრობლემის თავი და თავი მაინც სკოლა მგონია. სკოლა, რომლის მთავარ დანიშნულებად წლიდან წლამდე ერთგვაროვანი, ერთსახოვანი და ერთფეროვანი თაობის უხვად წარმოება ქცეულა. სკოლა, სადაც დაწყებითი საფეხურის მასწავლებლებს კაცობრიობისთვის ყველაზე დიდი ღირებულება _ ადამიანი ეზიზღებათ მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩვენ ყველანი ერთმანეთისგან რაღაცით განვსხვავდებით. სკოლა, სადაც ჩვენი შვილები იმ იმედით დაგვყავს, რომ თავისუფალ, პასუხისმგებლიან, შემწყნარებელ და ტოლერანტ მოქალაქეებად აღიზრდებიან და შესაბამის ცოდნას შეიძენენ. სინამდვილეში კი…

 

 

სინამდვილეში, საჭიროა თითოეული ჩვენგანის მეტი ჩართულობა, საკუთარი შვილების აღზრდაში აქტიური მონაწილეობა, რაც დილაობით სკოლაში მიყვანითა და საღამოს მიკითხვით არ უნდა შემოიფარგლოს. კარგად უნდა შევიხედოთ სკოლებში და ნანახმა აგვაღელვოს, აღგვაშფოთოს, გაგვაბრაზოს, თუ არადა, უფლება არ გვაქვს სხვა პრობლემებზე ვიწუწუნოთ, რადგან ყველაზე დიდი პრობლემა სკოლაა და მის კედლებს მიღმა არსებული რეალობა.

Exit mobile version