Batumelebi

ადმინისტრაციულ პატიმრობაში მყოფი ჟურნალისტის, ნანუკა ჟორჟოლიანის შვილი, მარიამ გუგეჩაძე ნანუკა ჟორჟოლიანის ციხეში დაწერილ წერილს ავრცელებს.

„ბათუმელები“ სრულად გთავაზობთ წერილს.

„2018 წელს, მე და მარიამი ინდოეთში ვიყავით, კლინიკური დეპრესია მქონდა, მარიამი გამომყვა.

მეგობრებმა გვირჩიეს აიურვედას პანსიონი. ინდოელების მკურნალობის ფილოსოფია დგას ასკეტურ ცხოვრებაზე და პაციენტის მაქსიმალურად გაყვანაზე კომფორტის ზონიდან.

გართმევენ ყველაფერს: ტელეფონს, კავშირს გარესამყაროსთან.

ჩვენი მასპინძლები და ჩემი ექიმები მარწმუნებდნენ, თუ ადამიანი კომფორტის ზონიდან არ გავა, ვერც საკუთარ თავს იპოვის და მით უფრო, ვერც სიმშვიდესო.

მე არ ვიცი, რა ჩანაფიქრი ჰქონდა მოსამართლე (რადგან მონის დაძახება კანონით აგვიკრძალეს, სახელით მივმართავ) დავით მაკარაძეს, მისი მიზანი ჩემი დათრგუნვა უფრო იყო, ვიდრე ის რა შედეგიც მიიღო, მაგრამ არაფერს დავუახლოებივარ ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვან დღეებთან ისე, როგორც ამ სივრცემ და გარემომ დამაახლოვა. ბატონო დავით, არ გამოგივიდათ! მე ძალიან კარგად ვარ, იმაზე კარგად, ვიდრე წარმოგიდგენიათ. თქვენ ჩემთან ეს რაუნდი წააგეთ.

არაფერი ჩემს თავს ისეთი არ ხდება, რაც ყველა ჩვენს თანამებრძოლს უკვე არ გაუვლია. 19, 20, 21 წლის ახალგაზრდები ციხის მეორე და მესამე წრეზე მიდიან.

სიმართლე გითხრათ? ის შეგრძნება უფრო მტანჯავდა, რომელიც აქამდე მქონდა – ხელშეუხებლობის, ახლა ყველაფერი ისეა, როგორც უნდა იყოს.

ქოცებო, სასტიკად ბანძები ხართ, მაგრამ ამჯერად მადლობა, რომ უხერხულობის შეგრძნება აღარ მაქვს.

რა დამანახა ამ დღეებმა?

სისტემაში ყველა ერთნაირი არაა. მოსამართლე და ბრალის წარმდგენი პოლიციელები კი ასრულებენ ყველაფერს ზედმიწევნით, სამაგიეროდ, ადამიანები იყვნენ საპატრულო პოლიციის ეკიპაჟის წევრები, ადამიანები დამხვდნენ მცხეთის იზოლატორში და სწორია, რომ ამას ვხედავდეთ და ვეუბნებოდეთ.

ქოცებმა კუნთები მანახეს და ისე მეცინება. სინამდვილეში, ძალიან მოწყენილი ვიყავი და ოდნავ პასიურიც, გილოცავთ ქოცებო, თქვენ მოიგეთ დასვენებული ნანუკა, ახალი ენერგიით!

ჩემთვის პატივია, რომ სწორედ იმ დროს დამაკავეს, როცა სტუდენტი გოგოები ლექციებიდან გამოიყვანეს და ბორკილები დაადეს.

ჩემთვის პატივია, რომ მათ საქართველოს და მათ ბრძოლის ველს წარმოვადგენ.

ამ კედლებშიც შემოაღწია თქვენმა სოლიდარობამ და სიყვარულმა და უახლოეს მომავალში თუ რამე, კარგის გაკეთებას მოვახერხებ, მხოლოდ თქვენი სიყვარულის დამსახურება იქნება.

ჩემი ლექტორი, ნოდარ ტაბიძე ამბობდა, პატიმრების მდგომარეობას პატიმრებზე უკეთ ვერავინ გაიგებსო. ამიტომაც, განსაკუთრებული მადლობა მზია ამაღლობელს სიმტკიცისთვის, ელენეს, სინდისის ყველა პატიმარს, 4 ოქტომბრის პატიმრებს, ყველა პოლიტიკოსს რომელიც დაკავებულია და მადლობა საქართველოს მესამე პრეზიდენტს – მიხეილ სააკაშვილს!

თქვენი ნანუკა,
მცხეთის იზოლატორი,
საკანი N4
მარიამ, საბა, ძალიან მიყვარხართ!“ – წერს ნანუკა ჟორჟოლიანი.

ჟურნალისტი და ტელეწამყვანი ნანუკა ჟორჟოლიანი სამდღიან ადმინისტრაციულ პატიმრობაშია საპროტესტო აქციისას ტროტუარზე დგომის გამო.

გადაწყვეტილება 19 მაისს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლემ, დავით მაკარაძემ მიიღო.

ამავე თემაზე:

ნანუკა ჟორჟოლიანს 3-დღიანი ადმინისტრაციული პატიმრობა შეუფარდეს

See more

25 მაისს ბათუმში ლანა ღოღობერიძის ფილმების რეტროსპექტივა დაიწყება.

რეჟისორის 8 ფილმის რეტროსპექტივა „კავეა გრანდ მოლში“ საქართველოს კინოინსტიტუტისა და 3003 Film Production-ის ხელშეწყობით გაიმართება.

25 მაისიდან „კავეა გრანდ მოლში” ჩვენებები გაიმართება ყოველ ორშაბათს და სამშაბათს, 16:00 საათზე.

რეტროსპექტივის აფიშა კი ასე გამოიყურება:

• 25 მაისი – „ფერისცვალება“
• 26 მაისი – „დღეს ღამე უთენებია“
• 1 ივნისი – „როცა აყვავდა ნუში“
• 2 ივნისი – „ორომტრიალი“
• 8 ივნისი – „ერთი ცის ქვეშ“
• 9 ივნისი – „მე ვხედავ მზეს“
• 15 ივნისი – „ვალსი პეჩორაზე“
• 16 ივნისი – „დედა და შვილი ან ღამე არ არის არასოდეს ბოლომდე ბნელი“ 

ფილმებზე დასწრება უფასოა.

მისამართი: „კავეა გრანდ მოლი“, შერიფ ხიმშიაშვილის 29.

სურსათის ეროვნული სააგენტოს ცნობით, სააგენტომ ბათუმში 5 ტონაზე მეტი ვადაგასული თევზი გამოავლინა.

„სურსათის დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა, აჭარის დეპარტამენტის ინსპექტორებთან ერთად ბათუმში თევზისა და თევზ-პროდუქტების გადამამუშავებელი საწარმო შპს „როიალ ფიშ ბათუმი“ (მისამართი: ნიკო ჯაყელის ქ N18) არაგეგმურად შეამოწმეს.

აღმოჩენილია 5 ტონაზე მეტი ვადაგასული თევზი. ინსპექტირებისას გამოვლინდა კრიტიკული შეუსაბამობები.

ამავდროულად, ბიზნესოპერატორი საქმიანობდა რეგისტრაციისა და სავალდებულო აღიარების გარეშე“ – იუწყება სააგენტო.

უწყების ცნობით, ბიზნესოპერატორი დაჯარიმდა და საწარმოო პროცესი შეუჩერდა, ვადაგასული სურსათი კი შემდგომი განადგურების მიზნით დაილუქა.

___________

ფოტო: სურსათის ეროვნული სააგენტო

ბათუმში გრიბოედოვის #2-ში, ბანკ „ქართუს“ გაგრძელებაზე მდებარე სამსართულიანი შენობა, სადაც წლების განმავლობაში პროკურატურა იყო განთავსებული დაკეტილი და მიტოვებულია.

სამსართულიანი შენობა საინტერესო ფასადით ბათუმის ისტორიული განაშენიანების ნაწილი არ არის, უფრო საბჭოთა არქიტექტურის ნიმუშია, თუმცა ძეგლის დაცვის არეალშია. ამ შენობასთან ახლოსაა ბათუმის საზღვაო აკადემიის შენობა, რომელსაც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი აქვს.

საზღვაო აკადემიის გვერდით ბანკ „ქართუს“ შენობაა, ბანკის გვერდით პროკურატურის ყოფილი შენობა კი 2011 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე დაირეგისტრირა კომპანია „სი ვიუ რესორთიმ“, რომლის 20 პროცენტიც კომპანია „რეფერტონ ეს“ – ს ეკუთვნის, რომელიც მაშინ სეიშელის კუნძულებზე იყო დაფუძნებული, 80 პროცენტი კი ესტონეთში დაფუძნებულ საზოგადოება „კომესკა ინვესტს“ ეკუთვნოდა.

ამიტომაც, შენობის გასხვისების დღიდან, დოკუმენტებით რთული იყო იმის დადასტურება, რომ შენობა ბიძინა ივანიშვილთან დაკავშირებულმა კომპანიამ იყიდა.

ასევე უცნობია ქონების გასხვისების დეტალები და ფასი.

2017 წლის მაისში შპს „სი ვიუ რესორთის“ 20 პროცენტი, რომელიც მანამდე სეიშელის კუნძულებზე იყო დარეგისტრირებული კომპანიის საკუთრება იყო, დავით ზუბიტაშვილის საკუთრებად ფიქსირდება. ზუბიტაშვილი „სოკარის“ ერთ-ერთი ყოფილი დირექტორია.

შემდეგ წლებში შპს „სი ვიუ რესორთის“ დირექტორად ფიქსირდებოდა ასევე ივანე ბონდარევი, ბიძინა ივანიშვილთან დაკავშირებული პირი. 

კომპანიის წილების ოფშორულ კომპანიებზე რამდენჯერმე გადაფორმების შემდეგ „სი ვიუ რესორთი“ საბოლოოდ ფონდ „ქართუს“ საკუთრებად დაარეგისტრირეს – ეს ფონდი ბიძინა ივანიშვილის დაფუძნებულია. ეს ფონდი სააქციო საზოგადოება „ქართუ ჯგუფის“ საკუთრებაშია, რომლის აქციების 100 პროცენტის მესაკუთრე – რეესტრის ბოლო ამონაწერით – უტა ივანიშვილია.

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, შპს „სი ვიუ რესორთის“ საკუთრებაშია ბათუმში, გრიბოედოვის ქუჩის #2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, სულ 792 კვ.მეტრი და  პროკურატურის ყოფილი შენობა, რომლის ფართობიც 911.35 კვ.მეტრია. ამ შენობის მისამართია ასევე რუსთაველის 55, თუმცა რეესტრის ამონაწერებში გრიბოედოვის ქუჩის #2-იც ფიქსირდება.

ამ შენობის გაგრძელებაზე ბანკი „ქართუ“ ფლობს შენობას 430 კვადრატული მეტრი ფართობით. ორივე შენობა საინტერესოა იმ თვალსაზრისითაც, რომ ის ბათუმის ბულვარის გასწვრივ, ზღვის სანაპიროსთან მდებარეობს, ახლოს არის ბათუმის ცენტრალური პარკიც.

რას უპირებს კომპანია შენობას ამ კითხვით კომპანიის დირექტორთან დაკავშირება ვცადეთ, თუმცა გელა კობერიძემ ჩვენს ზარებს არ უპასუხა.

აჭარის უმაღლესი საბჭოს ყოფილი თავმჯდომარე, დავით გაბაიძე “აჭარის წყლის ალიანსის” სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ ინიშნება.

დღეს, 20 მაისს, აჭარის უმაღლესი საბჭოს საკონსტიტუციო, იურიდიულ და საპროცედურო კომიტეტში იმსჯელეს  დავით გაბაიძისათვის, უმაღლესი საბჭოს წევრის უფლებამოსილების ვადამდე შეწყვეტის საკითხზე.

მიზეზად დეპუტატის მანდატთან შეუთავსებელ თანამდებობაზე წარდგენაა.

მიმდინარე წლის 30 მარტს, როდესაც დავით გაბაიძე თანამდებობიდან გადადგა, მან შეინარჩუნა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატის მანდატი.

„მომიწევს გაჩერება უმაღლეს საბჭოში“ – ასე უპასუხა უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარეობიდან გადამდგარმა დავით გაბაიძემ ჟურნალისტების კითხვას, შეინარჩუნებდა თუ არა დეპუტატის მანდატს. თუმცა იქვე დააყოლა, რომ შესაძლებელი იყო მოგვიანებით დეპუტატის მანდატიც დაეტოვებინა.

გადადგომისას დავით გაბაიძეს არ დაუკონკრეტებია სად გააგრძელებდა მუშაობას.

დღეს კი ცნობილი ხდება, რომ 15 მაისს, აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტრომდავით გაბაიძე  სს „აჭარის წყლის ალიანსის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე  წარადგინა.

სს „აჭარის წყლის ალიანსი“ მუნიციპალიტეტების და აჭარის მთავრობის მფლობელობაშია.

“აჭარის წყლის ალიანსის” აქციონერთა 30 აპრილის საერთო კრების ოქმის მიხედვით, სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის ხელფასი განისაზღვრა 14 ათასი ლარით.

ამავე თემაზე:

დავით გაბაიძემ აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის პოსტი დატოვა

See more

„ეს საკითხები გამოიყენება პოლიტიკური მანიპულაციისთვის, რადგან რეალურ პრობლემებზე არ მიდის მსჯელობა. პირდაპირ საუბრობენ აბორტის აკრძალვაზე, თითქოს ეს არის ამ პრობლემის გადაჭრის გზა.

სინამდვილეში, სხვადასხვა ქვეყნის გამოცდილება, ჩვენი ისტორიული გამოცდილება და ამჟამინდელი ციფრები კარგად აჩვენებს, რომ არაფერ კავშირში არ არის აბორტის აკრძალვა დემოგრაფიის პრობლემის მოგვარებასთან,“ – ამბობს უფლებადამცველი იდა ბახტურიძე, მას „ოცნების“ მიერ დაანონსებულ აბორტის შესაძლო გამკაცრებაზე ვესაუბრეთ.

ის, რომ ქვეყანაში შობადობა მკვეთრად შემცირებულია, „ოცნების“ მთავრობა ამას ნაწილობრივ აბორტის გაკეთების შესაძლებლობას უკავშირებს. სპეციალისტები კი განმარტავენ, რომ აბორტის აკრძალვა ამ პრობლემას ვერ მოაგვარებს.

„ბათუმელებმა“ უფლებადამცველ იდა ბახტურიძესთან ინტერვიუ ჩაწერა.

• ქალბატონო იდა, აბორტის საკითხის კიდევ ერთხელ გააქტიურების შემდეგ ფეისბუქგვერდზე წერდით, რომ დემოგრაფიული კრიზისი გადაჭრა ვისაც სურს, ის ჯერ კითხვებს დასვამს, მაგალითად, რეპროდუქციულ ასაკში მყოფი ადამიანებს როგორ ეკონომიკურ, სოციალურ და საცხოვრებელ პირობებში უწევთ ყოფნა და რატომ არ ჰყავთ შვილი, ან ერთზე მეტი შვილი. გვითხარით თქვენი პოზიცია: რატომ არ არის დემოგრაფიული კრიზისის დაძლევის გზა აბორტის აკრძალვა?

შობადობის მაჩვენებელი საქართველოში მართლაც დაკლებულია. ამ დროს სახელმწიფოს უნდა ჰქონდეს წუხილი იმასთან დაკავშირებით, რომ დემოგრაფიული კრიზისის წინაშე არ დადგეს ქვეყანა. ამაზე ეკლესიას ასევე თავისი წუხილები შეიძლება ჰქონდეს, მაგრამ ყველაზე დიდი პრობლემა, როგორც წესი, ამ თემასთან დაკავშირებით არის ის, რომ ტყუილს ავრცელებენ – პრობლემის რეალური გადაჭრის გზების ნაცვლად.

ეს საკითხები გამოიყენება პოლიტიკური მანიპულაციისთვის, რადგან რეალურ პრობლემებზე არ მიდის მსჯელობა. პირდაპირ საუბრობენ აბორტის აკრძალვაზე, თითქოს ეს არის ამ პრობლემის გადაჭრის გზა. სინამდვილეში, სხვადასხვა ქვეყნის გამოცდილება, ჩვენი ისტორიული გამოცდილება და ამჟამინდელი ციფრები კარგად აჩვენებს, რომ არაფერ კავშირში არ არის აბორტის აკრძალვა დემოგრაფიის პრობლემის მოგვარებასთან.

• ირაკლი კობახიძემ აღნიშნა დღეს, რომ შემცირებულია აბორტის მაჩვენებელი 30 %-ით 2012 წლის მაჩვენებელთან შედარებით.

დიახ, ასეა. აბორტების მაღალი სტატისტიკა როცა გვქონდა, მაშინ იყო შობადობა მაღალი.

აბორტების აკრძალვა, როგორც წესი, იწვევს იმას, რომ აბორტები ინაცვლებს სხვა სივრცეში და უფრო დიდი პრობლემა ის არის, რომ ასეთ ადგილებში გაკეთებული აბორტი ყოველგვარი რეგულაციის და კლინიკური სივრცის გარეშე, ან საერთოდ კლინიკების გარეშე, იწვევს სხვა დამატებით პრობლემებს, მათ შორის, ქალების სიკვდილიანობის რიცხვი იზრდება, ასევე, ბავშვების და ახალშობილების სიკვდილიანობა იზრდება.

ამიტომაც არის ეს განაცხადი პოპულისტური: ყველამ კარგად იცის, რომ აბორტის აკრძალვა გამოსავალი არ არის. ამით ვერც აბორტების რიცხვს შეცვლიან და ვერც შობადობას გაზრდიან. კაცობრიობის ინსტინქტია ის, რომ გამრავლდეს. ნებისმიერ ქვეყანაში, სადაც მინიმალური სოციალური პირობები არსებობს, დემოგრაფიული პრობლემა არ ჩნდება, ან თუ არსებობს, პროგრამების შეთავაზებით იწყებენ ამ პრობლემის მოგვარებას.

ჩვენთან ჩაატარა ვინმემ კვლევა: რატომ არ უნდათ შვილის გაჩენა? რატომ არ აჩენენ ერთზე მეტ შვილს?

• მაგალითად, დედა იძულებულია მშობიარობიდან 4 თვის შემდეგ სამსახურს დაუბრუნდეს. ვისთან ტოვებს ამ დროს პატარას? 

დიახ, ეს არის, მაგალითად, დეკრეტული პოლიტიკის აბსურდული სისტემა. ქალი იძულებული ხდება გამოვიდეს სამსახურში იმიტომ, რომ სახელმწიფო მხოლოდ 2000 ლარს უხდის, ამ დროს, პირიქით, ახალნამშობიარებ ქალს გაზრდილი საჭიროებები აქვს, მინიმუმ ერთი ადამიანი ჰყავს დამატებით სარჩენი და სამსახურში თუ არ გავიდა, ის ხელფასიც აღარ ექნება ყოველთვიურად, რასაც იღებს. ამის ვალდებულება კერძო სექტორში არა აქვთ.

ასეთ საკითხებს არ აგვარებს ხელისუფლება, არ აგვარებ იმას, რომ, მაგალითად, არ გაქვს ბაღების სისტემა ისე გამართული, რომ თუკი საჭიროება მოითხოვს, დედას ჰქონდეს შესაძლებლობა, ბაღში დატოვოს ბავშვი ადრეულ ასაკში.

• არამხოლოდ ჩვილი, 3 წლის ასაკშიც ხშირად ვერ მიჰყავთ ბავშვი საჯარო ბაღში, მაგალითად, ბათუმში, რადგან აქ საკმარისი ადგილი არ არის, კერძო ბაღი კი, თვეში მინიმუმ 500 ლარია. 

ეს პრობლემაც არსებობს. ასევე ზოგ სოფლებში საერთოდ არაა ხელმისაწვდომი ბაღი: ასაკობრივი შეზღუდვაა, ან გეოგრაფიულად არ არის ხელმისაწვდომი ყველასთვის და ტრანსპორტირება პრობლემაა.

ქვეყანაში მშიერია ყოველი მესამე ბავშვი და ამ პირობებში ითხოვ, რომ კიდევ გაჩნდნენ ბავშვები შიმშილისთვის – აი, ეს  არის საკითხები, რომლითაც წესიერი სახელმწიფო დაინტერესდებოდა, თუ ეს არ არის პოპულისტური განაცხადი და ნამდვილად სურთ დემოგრაფიული პრობლემის მოგვარება.

ქალთა უფლებადამცველებსაც გვინდა აბორტების რიცხვის შემცირება, მაგრამ არა აბორტის აკრძალვის გზით. აბორტი უნდა იყოს დაშვებული კონკრეტული შემთხვევისთვის.

• რა ტიპის პრობლემაა აბორტი?

არსებობს უფრო უკეთესი და ნაკლებად პრობლემური გზები კონტრაცეფციის.

ისეთ ქვეყნებში, სადაც სექსუალური განათლება და თავდაცვის საშუალებებზე ინფორმაცია ხელმისაწვდომია, აბორტი არ არის პირველადი კონტრაცეფციის საშუალება. აბორტი პირდაპირ კავშირშია იმასთან, რამდენად აქვთ ადამიანებს კონტრაცეპტივების შესახებ ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა – როგორ არ მივიდეს ორსულობამდე საქმე?

თუკი თავიდანვე ქალს გადაწყვეტილი აქვს, რომ ბავშვს არ აჩენს, ორსულობა რატომ უნდა დააყენოს? იქ ორგანიზმი იცვლება, ჰორმონალური ცვლილებებია და ეს, რა თქმა უნდა, არაა სასურველი. ორსულობის შეწყვეტით თავად ქალის ორგანიზმი ბევრ ჰორმონალურ რყევას განიცდის.

ამიტომაც, ჯობია, რომ იმის პრევენცია გააკეთო, ორსულობა არ დადგეს – ეს საუკეთესო გამოსავალია, მაგრამ ეს რომ მოხდეს, მინიმუმ ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ ინფორმაცია ამაზე.

მეორეს მხრივ, დაზღვევა არ აფინანსებს კონტრაცეპტივებს, განსაკუთრებულად სოციალურად დაუცველ ქალებს ამის შეძენის შესაძლებლობები არ აქვთ. ასევე, სკოლებში არ არის სექსუალური განათლება, ვიცით, რა სახის დისკუსიები არსებობს ამ თემაზე საზოგადოებაში. ამ დროს ეკლესია წლებია ჩართულია, რომ არ დაინერგოს სკოლებში სქესობრივი განათლების პრაქტიკა. ადამიანებს არ აქვთ ინფორმაცია, მათ შორის, არასასურველი ორსულობის შესახებ.

• თუმცა ცნობილია, რომ აბორტიც ფასიანია, როგორც კონტრაცეფცია. ესეც სექსუალური განათლების პრობლემას უკავშირდება? 

დიახ, ეს იციან, რომ აბორტს უფასოდ ვერსად გაიკეთებენ, მაგრამ მაინც მიდიან რისკზე: იქნებ არ მოხდეს ორსულობა. კონტრაცეპტივის შემთხვევაში მუდმივად გჭირდება პროცედურის ჩატარება, რომ რაღაც პერიოდი მაინც დაზღვეული იყო. ეს ხარჯებთანაა დაკავშირებული. როცა უკვე ეს მოცემულობა დგება – დაორსულება, რაღაცნაირად ახერხებენ იმას, რომ მოაბილიზონ თანხები აბორტისთვის.

ამაზე უნდა ზრუნავდეს სახელმწიფო – მინიმუმ უნდა აწვდიდეს ინფორმაციას საზოგადოებას. ამ დროს პოპულისტური, მიზანთან არაფერ კავშირში არსებული ინიციატივები ჟღერდება და ეს არის პოპულისტური მიზნებისთვის გამოყენებული.

• ეს გათვლილია მოკლევადიან შედეგზე, რომ თითქოს „ოცნება“ ცდილობს დემოგრაფიული პრობლემის მოგვარებას და ამას აკეთებს ისევ ქალების ჩაგვრის გაძლიერების გზით? დღეს კობახიძემ თქვა, რომ მთავრობა მზად არის ეკლესიასთან და კათოლიკოს პატრიარქთან იმსჯელოს აბორტების შესაძლო გამკაცრებაზე?

პასუხისმგებლობა გადააქვთ ისევ ქალზე, მაშინ, როცა სახელმწიფოა პასუხისმგებელია, ასევე პარტნიორი, როდესაც ხდება დაორსულება, ან როდესაც კეთდება აბორტი. ისევ სრულიად ქალის სხეულზე ავრცელებენ მორალისტურ გზავნილებს და მასზე კონტროლს ამყარებენ. თითქოს ქალის სხეული თავისი კი არა, სახელმწიფოს საკუთრებაა და ის გადაწყვეტს, რამდენი შვილი უნდა გააჩინო.

ეს საკითხი, რა თქმა უნდა, ადამიანის უფლებების და ქალთა უფლებების პერსპექტივიდანაც ძალიან პრობლემურია – კონტროლის მცდელობაა ქალის სხეულზე, თითქოს ქალი რაღაც ობიექტია. ქალი და ქალის სხეული აღქმულია იმისთვის, რომ სახელმწიფომ გამოიყენოს.

სინამდვილეში, შობადობის გაზრდა კავშირშია ოჯახების კეთილდღეობის მოწესრიგებასთან. შობადობა იზრდება ისეთ ქვეყნებში, სადაც დაცულია ოჯახის მინიმალური საბაზისო საჭიროებები.

• სადაც მეტ-ნაკლებად მოგვარებულია სოციალური მდგომარეობა და მაინც არსებობს დემოგრაფიული პრობლემები, იქ რა მიდგომა არსებობს? როგორია სხვა ქვეყნების კარგი მაგალითები? 

არსებობს ოჯახის მხარდამჭერი პოლიტიკა სახელმწიფოს დონეზე. ოჯახის მხარდამჭერ პოლიტიკაში იგულისხმება სხვადასხვა რამ, მათ შორის, მაგალითად, ბიზნესს ავალდებულებს სახელმწიფო, რომ ოჯახის მხარდამჭერი პოლიტიკები გაატარონ კომპანიებში, მაგალითად, ღირსეული დეკრეტული შვებულება, რომ სათანადო ხანგრძლივობის დეკრეტული მისცე დასაქმებულს და სათანადო ანაზღაურებაც.

ჯანდაცვის სერვისები უნდა შესთავაზო ოჯახებს და მოაწესრიგო მინიმალური საბაზისო ჯანდაცვის სერვისები ორსული ქალის დახმარებისთვის, ასევე ჩვილი ბავშვის ოჯახების დახმარებისთვის. უნდა დაინტერესდე საბინაო პოლიტიკითაც, ვისაც შვილების ყოლა უნდა და ასე შემდეგ.

ძალიან ბევრ ქალს ვიცნობ მე, პირადად, რომელსაც ძალიან უნდა შვილის ყოლა და ეკონომიკური საშუალებების გამო ვერ აჩენს ბავშვს, ან იმიტომ, რომ არ აქვს ბინა, არ აქვს სათანადო შემოსავალი, ან აქვს სამედიცინო დაზღვევა, სჭირდება მკურნალობა, რომელიც ძალიან ძვირია და არ აფინანსებს დაზღვევა.

ხელოვნური განაყოფიერების პროცედურები კოლოსალურ თანხებთან არის დაკავშირებული. ამ ადამიანებს რომ მისცე საშუალება, დღესვე გააჩენენ ბავშვებს, მაგრამ ისინი არიან მარტო გამოწვევებთან.

როდესაც „ოცნება“ ამბობს, რომ დემოგრაფიული კრიზისი გვაქვს და ეს კრიზისი გამოწვეულია თურმე  აბორტების რაოდენობით, ამ დროს აღმოჩნდა, რომ სინამდვილეში აბორტების რაოდენობა არც ისე მაღალია ქვეყანაში და პირიქით, კლების ტენდენციაა.

გამოდის, რომ აბორტების აკრძალვით ატყუებ საზოგადოებას, რომ ამ დემოგრაფიულ კრიზისს მოაგვარებ. თუ ჩავუღრმავდებით პრობლემას და მით უმეტეს კვლევას თუ ჩაატარებდა სახელმწიფო, აღმოაჩენდა, რომ იმაზე მეტ ადამიანს უნდა შვილის გაჩენა, ვიდრე წარმოედგინათ და ვერ აჩენს – იმიტომ, რომ ფინანსური შესაძლებლობებია პრობლემა, სამედიცინო გამოწვევებია, დამხმარეც არ ჰყავს და არა ის, რომ თურმე აბორტს იკეთებს.

„ალტერნატივა მაინც რჩება პატარა კუნძულად. ეს ალტერნატივა მათ სიმახინჯეს და უზნეობას ფარდას ხდის და აი, ეს აღარ უნდათ, რომ აიტანონ. ამ ალტერნატივის ბოლომდე მოხრჩობა არის ახლა ამოცანა. მოქალაქეს არცერთი გზა აღარ უნდა დარჩეს, არცერთი ინსტრუმენტი, რომ ამ უზნეობას დაუპირისპირდეს. მოქალაქეს ეუბნებიან, თუ გაემიჯნები უზნეობას და უსამართლობას, დაგსჯი.

დაერევიან იმ ადამიანებს, რომლებსაც დევნის და შევიწროების პირობებში ერთადერთი მექანიზმი აქვთ დარჩენილი: ტროტუარზე პროტესტი აიკრძალა, ახლა უკვე საკუთარ Facebook-ზეც ვეღარ დაწერ ვერაფერს, თუ დაწერ, აგებ ამისთვის პასუხს,“ – მიიჩნევს პოლიტიკოსი, პროფესიით იურისტი ანა ნაცვლიშვილი. მას ვესაუბრეთ „ოცნების“ მორიგ ეტაპზე დემოკრატიის წინააღმდეგ – ამჯერად „ოცნება“ აგრესიული კომუნიკაციის მონიტორინგისთვის ახალ სამმართველოს ქმნის.

რა ეტაპზე გადადის ივანიშვილი და რა რესურსი რჩება დემოკრატიას საქართველოში? – „ბათუმელებმა“ იურისტ ანა ნაცვლიშვილთან ინტერვიუ ჩაწერა. იგი უფლებადამცველია და მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

• ქალბატონო ანა, „ოცნება“ ამჯერად ახალ სამმართველოს ქმნის „საჯარო სივრცეში აგრესიული კომუნიკაციის მონიტორინგისთვის“. რაზე მიანიშნებს ეს ამბავი? 

ეს გაგრძელებაა მანამდე დაწყებული პროცესის და არაფერი მოულოდნელი ამაში არ არის. ესაა ლოგიკური გაგრძელებაა იმ ნაბიჯების, იმ გზისა, რომელსაც ღიად დაადგნენ რუსული კანონის ინიციირების მომენტიდან. როდესაც, მაგალითად, ვეწინააღმდეგებოდი რუსულ კანონს და ვიბრძოდით მის წინააღმდეგ პარლამენტში, ზუსტად ამას ვამბობდი მაშინაც, რომ ეს არ იქნება ერთი კანონი, ეს არ იქნება ერთი შეზღუდვა. ეს არის სქემა, რომელიც შედგება რამდენიმე ეტაპისგან: როგორ უნდა აიღონ თანდათან მთელი ძალაუფლება ხელში და საზოგადოებას წაართვან ყველა მექანიზმი.

როდესაც ჩვენ ვსაუბრობთ იმაზე, რომ სიტყვის თავისუფლება იზღუდება, გამოხატვის თავისუფლება, შეკრების თავისუფლება იზღუდება – ეს ფრაზები ვერ გადმოსცემს სრულყოფილად პრობლემის არსს, რაც გვაქვს.

რეალურად რისთვის არის ბრძოლა? ბრძოლა არის იმისთვის, რომ მოქალაქეს, ჩვეულებრივ ადამიანს, აღარაფერი საშუალება აღარ დარჩეს საკუთარი თავის დაცვისთვის. პარლამენტი ფაქტობრივად ერთპარტიულ რეჟიმში ფუნქციონირებს, კანონებს ერთი ადამიანი წერს და დანარჩენები ხელს აწერენ, სასამართლო აღარ არის ადამიანების დასაცავად, პოლიცია-პროკურატურა არ არის ადამიანების დასაცავად, სუსი იქით გვატერორებს…

ერთადერთი, რაც დარჩა აქამდე მოქალაქეს იმისთვის, რომ ამ უზარმაზარი უსამართლობის და უზნეობის წინააღმდეგ განაცხადი გააკეთოს, არის საკუთარი აზრის გამოხატვა – მორალური მხარე მაინც დაიჭიროს და გაემიჯნოს ამ პროცესს თავისი მოსაზრების გამოხატვით. სრულიად მშვიდობიანი ფორმაა, როცა სოციალურ ქსელში მაინც შეგიძლია გაემიჯნო უზნეობას და რეპრესიას, რომელსაც „ქართული ოცნება“ აწარმოებს.

ახლა ეს ბოლო მექანიზმიც უნდათ, რომ გამოგლიჯონ ხელიდან მოქალაქეს და უთხრან: მორალური პოზიციის დაფიქსირებას მაინც თუ გაბედავ და შავს დაარქმევ შავს, ხოლო თეთრს თეთრს, პასუხს აგებ.

• ეს შეიძლება შეეხოს, მაგალითად, ფეისბუკში პოსტის დადებას და „ოცნების“ კრიტიკას? 

დიახ. როდის გახსენდებათ, რომ კობახიძეს რაიმეზე ეთქვას: ეს ბიუჯეტის ფულია და რაციონალურად უნდა დავთვალოთო? ეს გვითხრა დიუშენის სინდრომის მქონე ბავშვებთან დაკავშირებით. ამაზე როცა იტყვი, რომ ეს გარეწრობაა, მოგადგებიან და გეტყვიან, რომ ეს სამართალდარღვევაა და პასუხი უნდა აგოო. გამოდის, შავს რომ შავს დაარქმევ – შენ გამოხვალ დამნაშავე.

სინამდვილეში, ეს არის თავდაცვის და მორალური პოზიციის დაფიქსირების ბოლო ინსტრუმენტის გამოგლეჯა ხელიდან მოქალაქისთვის სიძულვილის ენის მოტივით.

ვაშლს თუ დაარქმევ პირობითად მსხალს, ამით ვაშლის ბუნება ხომ ვერ შეიცვლება? ამას კანონს რომ დაარქმევენ, მისი უსამართლო და აბსურდული ბუნება ხომ არ შეიცვლება?

ზოგადად, ინტერნეტსივრცის კონტროლი არ არის „ოცნების“ ნოუ-ჰაუ. არსებობს ქვეყნები, რომლებიც ინტერნეტსივრცეს აკონტროლებენ და თუ ჩავხედავთ ამ ქვეყნების სიას, იქ მკაფიოდ გამოხატული და აღიარებული ავტოკრატიებია, მაგალითად, ირანი, რუსეთი, ბელარუსი, ჩრდილოეთ კორეა, ჩინეთი. აი, ამ სახელმწიფოებში ხდება სიძულვილის ენის საბაბით ხელისუფლების წარმომადგენლების დაცვა – ჩვეულებრივი მოქალაქის დაცვაზე აქ საუბარი არ არის.

როგორც სამართალმცოდნე გეტყვით, რომ ამ ტიპის კანონები თავისი მასშტაბითა და შინაარსით აუცილებლად იქნება შერჩევითად აღსრულებული – რა თქმა უნდა, გამოარჩევს კონკრეტულ ადამიანებს თავისი იდენტობის გამო. არ შემიძლია არ გავაკეთო ამ თემის სიმბოლიზება მზიას საქმით. მზიას სინამდვილეში ხომ არ სჯიან იმ ქმედების გამო, რომელიც მას მიაწერეს? – თავდასხმა პოლიციელზე, რომელიც, რა თქმა უნდა, არ ყოფილა. სილის გაწვნის გამოც ხომ არ სჯიან სინამდვილეში მზიას?

მას სჯიან იმის გამო, ვინც არის მზია და რასაც ის აკეთებდა ათწლეულების განმავლობაში. ანუ მას, როგორც პიროვნებას სჯიან, მის ჟურნალისტურ საქმიანობას სჯიან. ამისთვის იქნება ზუსტად ეს კანონები გამოყენებული. ხელისუფლების ლეგიტიმაციას როცა არ აღიარებს ადამიანი, იმიტომ, რომ არალეგიტიმურია, რეპრესიაზე ხმას ამოიღებს, უკანონობებზე ხმას ამოიღებს – აი, ამისთვის დასჯიან და არა ერთი კონკრეტული პოსტისთვის. პოსტი იქნება საბაბი.

ახლა დაერევიან იმ ადამიანებს, რომლებსაც დევნის და შევიწროების პირობებში ერთადერთი მექანიზმი აქვთ დარჩენილი: ტროტუარზე პროტესტი აიკრძალა, ახლა უკვე საკუთარ Facebook-ზეც ვეღარ დაწერ ვერაფერს, თუ დაწერ და აგებ ამისთვის პასუხს.

საინტერესოა, რომ სიძულვილის ენის აკრძალვას გვთავაზობს კრიმინალური დაჯგუფება – მე მათ ხელისუფლებას არ დავარქმევ. ამ დაჯგუფებამ მთელი თავისი ძალაუფლება დააფუძნა ქვეყანაში სიძულვილის წარმოებას და საზოგადოების გახლეჩას, კანონები მიიღო – ერთი კი არა, რამდენიმე, რომ ადამიანები გამოეცხადებინა მტრებად, ქვეყნის საწინააღმდეგო მოქმედებებში დაედანაშაულებინა, გაედევნა და გაერიყა საჯარო სივრციდან.

მიიღეს სიძულვილის კანონები, რომ საზოგადოების თვალში ადამიანები გაეშავებინათ. ეს ხალხი გველაპარაკება დღეს, სიძულვილის ენა უნდა ავკრძალოთო.

ამას ამბობს ის დაჯგუფება, რომელმაც ტროლების და ბოტების ქარხანა შექმნა, სიძულვილი რომ ეწარმოებინა. დაგეშილი სიძულვილის არაერთი მაგალითი გვახსოვს, ხომ? თანამდებობის პირების აგრესია, არამხოლოდ სიტყვიერი, არამედ ფიზიკური დაპირისპირებები, ცემა-ტყეპა, უკანონო პატიმრობები და ასე შემდეგ.

სიძულვილი თავად აქციეს მართვის ინსტრუმენტად – საზოგადოების გახლეჩის ინსტრუმენტად.

წამიკითხავს კიდეც ასეთი აბსურდული საქმის მასალები, მაგალითად, რუსეთის შემთხვევაში. წარმოიდგინეთ, სისხლის სამართლის საქმეში დევს დათვალიერების ოქმი, თითქოს დანაშაულის ადგილს ათვალიერებ და მკვლელობის ადგილს აღწერ: გვამი აქ იყო, იარაღი იქ იდო, რაღაც კვალი აქ იყო და აღწერ – დაახლოებით ასეთ ოქმს ადგენს შესაბამისი საგამოძიებო უწყება, სადაც აღწერილია, მაგალითად, რომ ამა და ამ პიროვნების კონკრეტული ონლაინ პლატფორმის გვერდზე ნაპოვნია ასეთი და ასეთი პოსტი, ასეთი შინაარსით და საქმე გვაქვს ექსტრემიზმთან…

• დღეს ირაკლი კობახიძეს მიმართეს ჟურნალისტებმა, სიძულვილის ენა განმარტეო. მან თქვა, რომ მნიშვნელოვანია, როგორ პრაქტიკას დაამკვიდრებენ შსს და სასამართლოო. ქმნის მსგავსი მიდგომები კანონის თვითნებური განმარტების შესაძლებლობას? გვახსოვს, „ოცნებამ“ როგორ დაამატა ადმინისტრაციულ სამართალდაღრღვევათა კოდექსს 2025 წელს „საჯარო მოხელეების შეურაცხყოფის“ ნაწილი, რაზეც ეუთოს ჰქონდა შეფასება, რომ კანონი თვითნებური განმარტების საშუალებას იძლევა და ეს დაუშვებელია. 

რა თქმა უნდა, ეს იქნება არამხოლოდ კონკრეტულ პირზე მიმართული, არამედ, მაგალითად, „ქართული ოცნების“ მიმართ. იმდენად ფართოა ფორმულირება, რასაც განმარტავს „ქართული ოცნება“, რომ როგორც ქართული გამოთქმა ამბობს: ქოთანს საითკენაც გინდა, იქეთ მიაბამ ყურს. მთავარია, დასაჯო ადამიანი, რომელიც შენ არ გეთანხმება და ბოლომდე შეუზღუდო, წაართვა ყველა ინსტრუმენტი, რომელიც მოქალაქეს შეიძლება ჰქონდეს იმისთვის, რომ თავისი პოზიცია გამოხატოს.

კანონი არ არის მხოლოდ სახელი და ფორმა. კანონი, პირველ რიგში, არის შინაარსი და რასაც ესენი განსაკუთრებით ბოლო პერიოდებში იღებენ და არქმევენ კანონს, ვერცერთი ვერ პასუხობს კანონის ლეგიტიმურ შინაარსს.

• თქვენი დაკვირვებით, „ოცნებაში“ ასე ხედავენ, რომ საზოგადოებას დააჯერებენ, რომ ამას თითქოს სიძულვილის ენის წინააღმდეგ აკეთებენ? მამუკა მდინარაძე ამ თემაზე საუბრის დროს ისევ  „გარე ძალებს“ მიუბრუნდა, მათ მიერ იყო წახალისებული საქართველოში შუღლი და პოლარიზაციაო. 

თავის თავს თუ თვლის გარე ძალად, არ ვიცი. მე ნამდვილად ვთვლი, რომ მამუკა მდინარაძე არის გარე ძალის – რუსეთის წარმომადგენელი. არ მგონია, რომ თვითონ ასე თვლიდეს, თორემ მე ვიტყოდი, რომ კი, ეს გარე ძალა არის რუსეთი ორი საუკუნეზე მეტია და ამ გარე ძალას საქართველოში წარმოადგენს „ქართული ოცნება“. შესაბამისად, ისინი ნამდვილად აღვივებენ ამ სიძულვილს.

თვითონ ხომ არიან მახინჯი, არალეგიტიმური და უზნეო ძალა. აი, ამის ალტერნატივა ჩანს საზოგადოებაში და ამის ჩახშობას ცდილობენ, იგივე პროპაგანდით, დამოუკიდებელი მედია პლატფორმების შევიწროებით, ადამიანების დაშინებით და ასე შემდეგ.

მაგრამ ალტერნატივა მაინც რჩება პატარა კუნძულად. ეს ალტერნატივა მათ სიმახინჯეს და უზნეობას ფარდას ხდის და აი, ეს აღარ უნდათ, რომ აიტანონ. ამ ალტერნატივის ბოლომდე მოხრჩობა არის ახლა ამოცანა.  მოქალაქეს არცერთი გზა აღარ უნდა დარჩეს, არცერთი ინსტრუმენტი, რომ ამ უზნეობას დაუპირისპირდეს.

მოქალაქეს ეუბნებიან, თუ გაემიჯნები უზნეობას და უსამართლობას, დაგსჯი. ეს არის იმ დევნის პოლიტიკის განხორციელება, რომელიც მათ დაიწყეს ამ ე.წ. კანონებით, რომელიც სინამდვილეში არ არის არანაირად და ვერ აკმაყოფილებს ვერც შინაარსს და ვერც მიზანს იმისა, რასაც კანონი ჰქვია.

• აღნიშნეთ, რომ ეს არის რუსული მოდელის საქართველოში დამკვიდრების ბოლო ეტაპი. თუ ესეც დაუშვა საზოგადოებამ, რომ სოციალურ ქსელებში აგვიკრძალონ პროტესტის გამოხატვა, პრაქტიკულად აღარ დარჩება რესურსი დემოკრატიის ბრძოლისთვის? 

ძალიან რთულია ამ მოცემულობაში რაიმე იმედისმომცემი თქვას ადამიანმა.

ჩემთვის დიდი ხანია ნათელია, რომ ეს არის წინასწარ გაწერილი, ნაბიჯ-ნაბიჯ დაგეგმილი სცენარი, რომელსაც ისინი მიჰყვებიან და გასაგებია ამის საბოლოო ამოცანა რაც არის.

თუმცა, ეს არ არის პირველი რეჟიმი, ადამიანების დამორჩილების და განდევნის, რეპრესიის პირველი შემთხვევა მსოფლიო ისტორიაში. არ არსებობს არცერთი შემთხვევა, რომელიც იყოს უსასრულო. ამიტომ, რა თქმა უნდა, ეს ბოროტებაც დასრულდება. ეს გარდაუვალია. ამ მართლა კარიკატურულ დიქტატურას კი არა, მართლა რომ დიქტატორები იყვნენ, ისინი დასრულდნენ, იმიტომ, რომ ასეთია თავისუფლების ფორმულა – ბოლოს ის იმარჯვებს.

აქ საქმე იმაშია, თუ რა ფასის გადახდა მოუწევს საქართველოს და რა ფასის გადახდა მოგვიწევს თითოეულ ქართველს ამისთვის. თანამედროვე მსოფლიოში სახელმწიფოების მთავარი ამოცანა გახდა ის, როგორ გახადოს მის ტერიტორიაზე მცხოვრები ადამიანი უფრო თავისუფალი, ბედნიერი, როგორ გახადოს მისი ცხოვრება უფრო მშვიდი, უფრო დაბალანსებული, როგორ გაახანგრძლივოს ადამიანის სიცოცხლე, ჯანმრთელობა, როგორ განავითაროს მეცნიერება, რომ ეს მეცნიერება მერე ისევ ადამიანის ბედნიერების სამსახურში ჩააყენოს.

ცხვირწინ გვიდევს შანსი, რომ  განვითარებულ სამყაროსთვის ფეხი აგვეწყო და არა მხოლოდ ფეხი აგვეწყო, გავმხდარიყავით მისი ორგანული ნაწილი.

ერთ მხარეს არის ეს შანსი და მეორე მხარეს აღვირახსნილი უსამართლობა, რომელიც დაამკვიდრა „ქართულმა ოცნებამ“. აქ არის უზარმაზარი უფსკრული: რა შეგვეძლო გავმხდარიყავით და სად ვართ დღეს, თორემ თავისთავად ამათი დასასრული იქნება ძალიან, ძალიან მძიმე. როგორც ამ კანონის უსამართლობა არის ნათელი, ასევე არის ეს ნათელი, რომ ამათი დასასრული ძალიან მძიმე იქნება.

მაგრამ ამ პროცესში ძალიან მძიმე ფასს იხდის საქართველო და ძალიან მძიმე ფასს ვიხდით თითოეული ქართველი. ეს არის აქ ყველაზე უფრო მძიმე ამბავი, რომ ჩვენ ქვეყანას დააკარგვინეს უძვირფასესი დრო. ძალიან დიდია ის ფასი, რომელსაც ჩვენ ვიხდით ამისთვის და ეს არის რუსეთის ამოცანა, რომ ჩვენ არასოდეს არ გაგვიჩნდეს ამბიცია, რომ ვიფრინოთ. სულ მუხლებზე დაჩოქილი უნდა ვყავდეთ.

ეს არის რუსეთის ამოცანა, რომ ვიყოთ კარგი სახაჭაპურე და ეს ხაჭაპურიც მაგათ უნდა შეჭამონ. ადამიანებს 21-ე საუკუნეში საკვები და ტკბილეული, ხილი ენატრებათ, ამ დროს რაღაც სიგიჟე კომისიებს ქმნიან, რომელიც მერე თვითონვე ამბობს, მე არაფერი არ შემიძლიაო…

ეს დიქტატურა თავს ვერ დაიჭერს სამუდამოდ, მაგრამ ამასობაში ძალიან ბევრი რამ იწირება. ეს არის მათი მთავარი დანაშაული საქართველოს წინააღმდეგ, ქართველი ხალხის წინააღმდეგ – სად შეგვეძლო უკვე დღეს ვყოფილიყავით და სად ვართ!

დღეს, 19 მაისს, თბილისის მერი, კახა კალაძე „სამძიმრის წერილით“ გამოეხმაურა გერმანიის ქალაქ ზაარბრიუკენის გადაწყვეტილებას, რომლის თანახმადაც ზაარბრიუკენი წყვეტს 51-წლიან მეგობრობას ქალაქ თბილისთან.

ადგილობრივი მედიის ინფორმაციით, ეს გადაწყვეტილება ზაარბრიუკენის მერიამ საქართველოში არსებული პოლიტიკური ვითარების გამო მიიღო.

კალაძე თავის „სამძიმრის წერილში“ გერმანელ ხალხს მიმართავს და წერს, რომ „დიფ სთეითის“ მორჩილი გერმანული ბიუროკრატიის გადაწყვეტილებების გამო, ისტორიული მეგობრობაც კი პოლიტიკური სპეკულაციების საგანი ხდება“ და „გერმანია ჭაობშია ჩაფლულიო“.

კალაძე ასევე ახსენებს „არაფორმალურ ოლიგარქიას“, ოღონდ არა საქართველოს, არამედ გერმანიის კონტექსტში და ასევე აღნიშნავს, რომ გერმანიაში ეკონომიკური კრიზისია.

თბილისის მერი „დანიის პრობლემებსაც“ ახსენებს.

„დაუჯერებელია, რომ დღეს, როდესაც ევროპის კონტინენტზე სრულმასშტაბიანი სამხედრო კონფლიქტი მიმდინარეობს, არაფორმალური ოლიგარქიული გავლენებით მოქმედი ხელმძღვანელი პირებისა და პოლიტიკოსების გამო კი გერმანია პრაქტიკულად ჭაობშია ჩაფლული და უდიდესი გამოწვევების წინაშე დგას (ეკონომიკური კრიზისი, კრიმინალის კატასტროფულად გაზრდილი მაჩვენებელი, დემოგრაფიული პრობლემები, მიგრანტებთან დაკავშირებული კრიზისი, სოციალური დაძაბულობა და ღირებულებითი კრიზისი) გერმანელი ბიუროკრატები საქართველოში არსებული პოლიტიკური ვითარების შესაფასებლად იცლიან და „გადამჭრელ ზომებს“ იღებენ, რაც იმაშიც გამოიხატება, რომ გერმანული ქალაქი ზაარბრიუკენი 50-ზე მეტი წლის წინ დაძმობილებულ თბილისთან ყველანაირ ურთიერთობას წყვეტს…

თუკი მათ ევროპულ სახელმწიფოებში არსებული პოლიტიკური ვითარება რეალურად აწუხებთ, ამ აბსურდული გადაწყვეტილებების მიღების ნაცვლად ჯობს დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების კუთხით მომხდარ იმ უმძიმეს მოვლენაზე გაამახვილონ ყურადღება, რაც დანიის დედაქალაქში, კოპენჰაგენში ვიხილეთ, როდესაც მშვიდობიანი დემონსტრაციის მონაწილეებს ჯერ ხელკეტებით გაუსწორდნენ, შემდეგ კი მათ წინააღმდეგ ძაღლები გამოიყენეს…“ – წერს კალაძე ფეისბუქზე გამოქვეყნებულ წერილში.

გერმანიის ქალაქი ზაარბრიუკენი და თბილისი 1975 წლიდან თანამშრომლობენ და დამეგობრებული ქალაქების სტატუსი აქვთ. ხელშეკრულება ხელი 1975 წლის 22 მარტს, თბილისის საკრებულოს შენობაში მოეწერა.

„მე-19 საუკუნის ბოლოს, მართლმადიდებელი ეკლესიის კრებამ, ეთნიკურ ნიშანზე აგებული წარმოდგენა ქრისტიანობაზე და მართლმადიდებლობაზე გამოაცხადა ერესად, ანუ მწვალებლურ მოძღვრებად. ამიტომ, ეთნიკური ნიშნის სარწმუნოებრივ ნიშანზე მაღლა დაყენება, ძალიან პრობლემატურია.

სასულიერო პირებმა უნდა ისაუბრონ ქრისტესა და ადამიანის ურთიერთობის შესახებ, რაც გამორიცხავს ამ ტიპის დიფერენციაციას და კონფლიქტის წარმოშობას თუნდაც რიტორიკის დონეზე, რომ აი, სხვები მრავლდებიან თურმე და ქართველები არ მრავლდებიან“, – ამბობს თეოლოგი ბექა მინდიაშვილი „ბათუმელებთან“. მას საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ახალი პატრიარქის, შიო III-ის ქადაგებაზე ვესაუბრეთ.

17 მაისს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებამ და საქართველოს საპატრიარქომ ე.წ ოჯახის სიწმინდის დღე აღნიშნეს. ამ დღისადმი მიძღვნილ ქადაგებაში შიო III-მ ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად დემოგრაფიული საკითხი და საქართველოში „სხვა ხალხების“ გამრავლება დაასახელა. 

„ჩვენ მშვენიერ, სამოთხესავით ლამაზ და მშვენიერ ქვეყანაში დამკვიდრდებიან სხვა ხალხები ჩვენთან ერთად, რომლებსაც უყვართ ბავშვები, რომლებიც არ იშორებენ შვილებს, რომლებიც იცავენ თავიანთ რელიგიას და ამიტომ კარგად მრავლდებიან“, – თქვა მან.

ყოფს თუ აერთიანებს ქართულ საზოგადოებას ახალი პატრიარქის ქადაგება? – ამ თემაზე ვესაუბრეთ თეოლოგ ბექა მინდიაშვილს.

• „ინტრონიზაციის შემდეგ ასეთი ქადაგება, არის სამარცხვინო“ – წერდით ფეისბუქზე. ბატონო ბექა, რა იყო პირადად თქვენთვის მიუღებელი ამ ქადაგებიდან, რატომ იყავით ასეთი კრიტიკული?

მართლმადიდებლობა არ ქადაგებს ეთნიკური ნიშნით გამრავლებას. ვერ იპოვით ვერცერთ მართლმადიდებელ თეოლოგს, წმინდა მამას, რომელიც ერთ ქვეყანაში, თუნდაც ერთი ერის გარემოში მიმართავდეს თავის სიტყვას იქითკენ, რომ უმრავლესობის ეთნიკური ჯგუფი უნდა გამრავლდეს და ამას წარმოაჩენდეს დაპირისპირებაში სხვა ეთნიკურ ჯგუფთან, რომლებიც ცხოვრობენ ამ ქვეყანაში.

მით უმეტეს, მართლმადიდებელ ეკლესიას წმინდანად ჰყავს შერაცხილი ილია ჭავჭავაძე, რომელმაც ჩამოაყალიბა იმის გაგება, თუ რა არის ქართველი ერი. ამ გაგებას ეფუძნება პირველი რესპუბლიკა, ამას ეფუძნება ჩვენი კონსტრუქციაც, რაც გულისხმობს იმას, რომ არა იმდენად ენობრივი, არა იმდენად რელიგიური ან გვარ-ტომობრივი, ან ეთნიკური ნიშნით, არამედ, საერთო, ისტორიულ ჯაჭვში თანამონაწილეობით ყალიბდება საერთო ცნობიერება იმისა, თუ ვინ არის ქართველი ერი.

ქართველი შეიძლება იყოს ეთნიკურად სომეხი, ეთნიკურად აზერბაიჯანელი, ეთნიკურად ბერძენი, რა თქმა უნდა, ეთნიკურ ქართველთან ერთად.

აქედან გამომდინარე, ილიასეული ეს კონსტრუქცია, წარმოდგენა, ცნობიერება ქართველი ერის შესახებ ჩამოყალიბდა ზუსტად ამ კონტექსტში, იმ დროს, როდესაც პრობლემატურ საკითხად წარმოჩნდა თუ რა გადაწყვეტილება უნდა მიეღო მაშინდელ ქართველობას ქართველ მუსლიმებთან დაკავშირებით, როდესაც აჭარა შემოუერთდა ისტორიულ საქართველოს და ილია ჭავჭავაძე, ნიკო ნიკოლაძე, აკაკი წერეთელი, ვაჟა-ფშაველა თავისი შესანიშნავი ესეებით და პოემებით გამოვიდნენ იმ იდეის დასაცავად, რომ არ შეიძლება ადამიანები დავყოთ რელიგიურ, ეთნიკური ან ენობრივი ნიშნით, რომ ჩვენ, ვინც საერთო სივრცესა და დროს ვქმნით, ამ ტერიტორიაზე, ვართ ქართველი ერი.

ილია ჭავჭავაძე ისედაც უპირისპირდებოდა კუთხურ, კლასობრივ თუ ენობრივ დაყოფას. ის ყველანაირად ცდილობდა საერთო ეროვნული ცნობიერების ჩამოყალიბებას. ენა, მამული, სარწმუნოება – თვალსაზრისი ნიშნავს ზუსტად ამას, რომ ყველა, ვინც ქართულ სივრცეში თავს მოიაზრებს და რაღაც საჯარო სიკეთეს ქმნის, არის ქართველი.

• თუმცა ილიას მიერ ნახსენები „სარწმუნოების“, შინაარსის დამახინჯების არაერთი მცდელობა გვახსოვს. ისე წარმოაჩენენ, თითქოს ილია აქ მხოლოდ მართლმადიდებლობას მოიაზრებდა და არა იმას, რაზეც ახლა ვსაუბრობთ.

რასაკვირველია. სარწმუნოება გულისხმობს იმას, რომ ადამიანს სწამს. თავის რწმენაზეა და არ იგულისხმება მაინცდამაინც კონკრეტული სარწმუნოება. მე ვყოფილვარ და მინახავს მეჩეთებში ილიას ეს შესანიშნავი ტრიადა. მუსლიმი ადამიანი აქ თავის სარწმუნოებას ხედავს, ის ერთგულია თავისი ქვეყნის ამ თვალსაზრისით.

შიო III-ის ქადაგებაში კი ჩანდა, რომ მან დაყო ადამიანები რელიგიური და ეთნიკური ნიშნით. ადამიანებს, რომლებიც დღეს ქართველ ერად მოიაზრებენ საკუთარ თავს. ძალიან ბევრი ახალგაზრდა გამოდის და ამბობს, რომ ის არის ეთნიკური აზერბაიჯანელი, მაგრამ ეროვნებით ქართველი; არის სომეხი, მაგრამ ეროვნებით ქართველი.

ეს ისტორიული გამოცდილება და ისტორიული მიღწევაა ქართული სინამდვილის, იმიტომ, რომ ჩვენ გვაქვს ისეთი კომპოზიტი, როგორიცაა ქართველი ებრაელი. ეს ძალიან მოსაფრთხილებელია.

ეს ეროვნული ქსოვილი გაიბზარა და დაირღვა 80-იანი წლების ბოლოს და 90-იანების დასაწყისში, რომელიც მიზანმიმართულად გამოიყენა და შემდეგ წარმართა ეთნოკონფლიქტებისკენ რუსეთის იმპერიამ.

• ეთნოშოვინიზმის წახალისებას გულისხმობთ?

ეთნოშოვინიზმია რასაკვირველია, რადგან ქართველ ერად მოიაზრებდა თავს მაშინდელი საზოგადოების ნაწილი და დამღუპველი იყო ისეთი იდენტობის ჩამოყალიბება, რომელიც მოიაზრებს მხოლოდ ქართველს და მართლმადიდებელს.

ამიტომ, იმედს ვიტოვებ, რომ ეს იყო გაუცნობიერებელი, გაუაზრებელი ნათქვამი და შიო მესამე მოახერხებს ამ ქადაგების შეფასებას – ძალიან სავალალო შეცდომას ამ თვალსაზრისით.

• პატრიარქმა თქვა – მათ უყვართ თავიანთი რელიგია, თავიანთი ოჯახები და ამიტომ მრავლდებიანო…

არ გამოუყვია კონკრეტულად თუ ვისზე ლაპარაკობს, მაგრამ საკითხის ასე დასმა არის კარდინალურად სახიფათო და ქართველი ერის შესახებ ილიასეული წარმოდგენის დამახინჯება.

თუ ასეთი დისკურსი გაგრძელდა ეკლესიის მხრიდან, ამას მოჰყვება მძიმე შედეგები. ეს დაუშვებელია. იმიტომ ვთქვი, რომ იმედია ეს იყო რიტორიკული შეცდომა და საკუთარ პოზიციას გადახედავს-მეთქი.

• პატრიარქის რიტორიკა შობადობასთან დაკავშირებით ძალიან ჰგავს ირაკლი კობახიძის რიტორიკას, როცა მან თქვა, რომ სიღარიბე კი არ არის შობადობის შემცირების მიზეზი, არამედ ცნობიერებაო. შიო მესამემაც ახსენა „თავსმოხვეული გენდერული თეორიები“ და ასე შემდეგ. მიჰყვება ის „ოცნების“ რიტორიკას ამ საკითხში?

ჩემი აზრით, ეს არ არის მხოლოდ „ქართული ოცნების“ და ამ შემთხვევაში მართლმადიდებელი პატრიარქის რიტორიკა, ეს დამახინჯებული ცნობიერება ჩვენ 30 წელია გვაქვს და ეს აისახება კიდევაც პოლიტიკურ რიტორიკაში. შესაძლოა ეს იყოს იმთავითვე ჩამოყალიბებული წარმოდგენა, შეიძლება თანხვედრაა და შეიძლება იყოს წამოცდენაც.

პატრიარქს არ მოეთხოვება პოლიტიკურ-ეკონომიკური ანალიზის ჩატარება, მაგრამ ის ნამდვილად მოეთხოვება, რომ მისი პოზიცია იყოს შესაბამისი მართლმადიდებელი თეოლოგიის პოსტულატებთან, რომელიც ეწინააღმდეგება ეთნიკური ნიშნით ფრაგმენტაციას, ამ ნიშნით ადამიანების გამრავლების ქადაგებას.

ზოგადად, გამრავლებაზე საუბარი ლეგიტიმურია და ბიბლიაც ამით იწყება, რომ ღმერთი ამბობს, – „იმრავლეთ“, მაგრამ ეს არ გულისხმობს იმას, რომ დაამახინჯო წარმოდგენა ეროვნული ცნობიერების შესახებ. ეს არ ნიშნავს, რომ დაყო ამ ნიშნით ქვეყანაში მცხოვრები ადამიანები, მოქალაქეები, საქართველოს პატრიოტები და რელიგიური – ეთნიკური ნიშნით დააპირისპირო ერთმანეთს.

ამიტომ ვამბობ, რომ შიო მესამის პოზიცია არ თანხმდება არც კლასიკურ მართლმადიდებლურ წარმოდგენასთან, რადგან ქრისტიანობა უნივერსალური რელიგიაა და არა რომელიმე ეთნიკური ჯგუფის. ეს არ არის ქართული რელიგია, ეს არის უნივერსალური აღმსარებლობა.

ქრისტე მოვიდა ეთნიკური ქართველისთვისაც, ეთნიკური სომეხისთვისაც და ეთნიკური ფრანგისთვისაც. ამიტომ ეს ნამდვილად მოეთხოვება მართლმადიდებელი ეკლესიის სასულიერო პირს, რომ შესაბამისი იყოს მისი პოზიცია, ეკლესიის პოზიციასთან.

მით უმეტეს, რომ მე-19 საუკუნის ბოლოს, მართლმადიდებელი ეკლესიის კრებამ ეთნიკურ ნიშანზე აგებული წარმოდგენა ქრისტიანობასა და მართლმადიდებლობაზე გამოაცხადა ერესად, ანუ მწვალებლურ მოძღვრებად. ამიტომ, ეთნიკური ნიშნის სარწმუნოებრივ ნიშანზე მაღლა დაყენება ძალიან პრობლემატურია.

სასულიერო პირებმა უნდა ისაუბრონ ქრისტეს შესახებ, ქრისტესა და ადამიანის ურთიერთობის შესახებ, რაც გამორიცხავს ამ ტიპის დიფერენციაციას და კონფლიქტის წარმოშობას თუნდაც რიტორიკის დონეზე, რომ აი, სხვები მრავლდებიან თურმე და ქართველები არ მრავლდებიან.

ჯერ ერთი, ეს მცდარი წარმოდგენაა ჩვენს ქვეყანაში დემოგრაფიულ ვითარებაზე ამ თვალსაზრისით, მაგრამ ასეც რომ იყოს, წმინდა თეოლოგიური თვალსაზრისით, მცდარი შეხედულებაა.

• კადრებში ჩანდა ბერა ივანიშვილი, რომელიც დალოცა შიო მესამემ – „თქვენი ოჯახები გაამრავლოს“, მაგრამ არ შეიმჩნია ეტლში მყოფი ბავშვები, რომლებიც სიცოცხლისთვის აუცილებელ წამალს ითხოვენ, ქუჩაში ათევენ ღამეებს მათი მშობლები. აქამდე არ მივიდა მათთან, არ გამოხატა თანაგრძნობა. ეს რისი მაჩვენებელია?

მე, პირადად, ვისურვებდი, რომ მართლმადიდებელი სასულიერო პირი ყველაზე მეტად მგრძნობიარე იყოს იმ საკითხებისადმი, რომელიც პირდაპირ უკავშირდება ადამიანების მიმართ ძალადობას, სიღატაკეს, სნეული ადამიანების თანადგომას და აი, ამ ბავშვებსაც ვგულისხმობ; უკავშირდება პატიმრების საკითხებს, იმიტომ, რომ ეს არ არის მხოლოდ ჰუმანიტარული საკითხი ქრისტიანული პოზიციიდან.

სახარებაში, უშუალოდ იესო ქრისტეს მიერაა წარმოდგენილი პოსტულატი, უმთავრესი მოძღვრება ადამიანის შეფასების შესახებ, რომ ადამიანი, რომელიც წარდგება ქრისტეს, როგორც მსაჯულის წინაშე, განისჯება იმის მიხედვით, ზრუნავდა თუ არა ის სნეულზე, პატიმარზე, ზრუნავდა თუ არა ის მშიერსა და მწყურვალზე, უღებდა თუ არა კარს უცხოს.

• მოწყალე სამარიტელის იგავიც ხომ სწორედ „უცხოზე“ ზრუნვის საუკეთესო მაგალითია, მაშ რა განაპირობებს ასეთი მასშტაბის გულგრილობას ამ ქვეყანაში ადამიანების, განსაკუთრებით ბავშვების მიმართ, თქვენ როგორ ფიქრობთ?

ეს ძალიან კომპლექსური საკითხია და ყველას გვაწუხებს, როცა ასეთი ზედაპირული და გულგრილი დამოკიდებულება აქვთ სასულიერო პირებს ასეთი საკითხების მიმართ, მაგრამ ბევრ რამეზეა ეს დამოკიდებული.

თუნდაც საბჭოთა წარსულთან, იმასთან, რომ თეოლოგიური განათლება არ გავრცელდა სამწუხაროდ, საქართველოში, დიდი გავლენა აქვს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და რუსულ იდეოლოგიებს, ფსევდო კონსერვატიზმს, რომელიც არანაირ კავშირში არ არის ბრიტანულ კონსერვატიზმთან.

ქრისტიანობას და მართლმადიდებლობას აცლიან რელიგიურ, სულიერ არსს, საზრისს და ამ ფუყე, ცარიელ ფორმაში დებენ პოლიტიკურ და გეოპოლიტიკურ ინტერესებს.

როდესაც სასულიერო პირები, მართლმადიდებლობის სახელით გამოსული თეოლოგები, თუ პოლიტიკოსები საუბრობენ მართლმადიდებლობაზე, როგორც გეოპოლიტიკურ მოვლენაზე, ანტიდასავლური რიტორიკით, ძალიან სერიოზული პრობლემაა ეს მართლმადიდებლობისთვის, როგორც საქართველოში, ასევე რუსეთშიც, რადგან სწორედ ამ გეოპოლიტიკური, სამხედრო „მართლმადიდებლობის“ საფუძველზე წამოიწყეს ეს ომიც.

რუსული მართლმადიდებლობა, ასევე შეფასებულია მწვალებლობად 4 ათასზე მეტი მართლმადიდებელი თეოლოგის მიერ, დეკლარაცია არსებობს ამასთან დაკავშირებით, რომ ეს მწვალებლობა უპირისპირდება ღმერთის გაგებას, რადგან ღმერთი არის სიყვარული და სწორედ ამ მთავარ პოსტულატს უპირისპირდება.

• „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებამ დღეს ქვეყანაში შექმნა რეპრესიული გარემო. ასეთ გარემოში როგორ გესმით „ოჯახის სიწმინდე“?

ოჯახი ნამდვილად არის ფუნდამენტური ღირებულება ქრისტიანული პოზიციიდან – ფაქტობრივად, ადამიანის ისტორიულ არსებობას არ ვიცნობთ ოჯახის ფენომენის გარეშე. ამას არაფერი ემუქრება, მით უმეტეს, სუფთა რელიგიური თვალსაზრისით. ოჯახი იკურთხება და მიიჩნევა ერთ-ერთი ქრისტიანულ საიდუმლოებად, მაგრამ ოჯახს და ოჯახის სიწმინდეს, ყველაზე მეტად ხელს უშლის და ემუქრება ის, თუ რა ტიპის ცნობიერება აქვს ადამიანს.

თუ იქადაგება მხოლოდ „მე“ და „ჩემი პირადი ინტერესები“, ან მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი ერის, ჩემი ეთნოსის, ჩემი რელიგიის ინტერესები და მხოლოდ ამით ამაყობ – ასეთი დამოკიდებულება ადამიანის რელიგიური ცნობიერების დეგრადაციაა.

ქრისტიანული თვალსაზრისით, ამპარტავნება, სიძულვილი, შური, გაუმაძღრობა და აღვირახსნილი ცხოვრების წესი ყველაზე დიდ ცოდვად მიიჩნევა. როდესაც ამაზე არ საუბრობს ეკლესია, ეს არის პრობლემა.

ამ თვალსაზრისით ვხედავთ საპირისპირო მოვლენას შიო მესამეს ქადაგებაში. აი, ამ დეგრადირებული თეოლოგიური ცნობიერების გამო, ეკლესიაში ფაქტობრივად ამპარტავნების კულტივაცია ხდება, რადგან ადამიანებს ასწავლიან საკუთარი ეგოცენტრული პოზიციიდან სამყაროს აღქმას.

ამ შემთხვევაში იგულისხმება მაგალითად ის, რომ „ჩემი სარწმუნოებრივი იდენტობა“ არის ყველაზე დიადი. ასე დააყენა პატრიარქმა შიომ საკითხი ამ ქადაგებით და სწორედ ასეთი აზროვნების და ფრაგმენტაციის შედეგია ცოდვა, რომელიც ოჯახებს ანგრევს, ოჯახის სიწმინდეს ბღალავს ამ თვალსაზრისით, არაჯანსაღ გარემოს ქმნის საზოგადოებაში და ოჯახშიც ასეთი დამოკიდებულებაა.

განსხვავებულის მიმართ არაჯანსაღი დამოკიდებულება და სიძულვილის ზღვარზე რაღაცის ქადაგება ეწინააღმდეგება ქრისტიანულ პოზიციებს. იმას, რასაც ესენი „ოჯახის სიწმინდეს“ არქმევენ.

ვხედავთ, როგორი სავალალო მდგომარეობაა ძალადობის მხრივ ოჯახებში. სამწუხაროდ და საუბედუროდ, არ მსმენია სასულიერო პირების მხრიდან, იშვიათი გამონაკლისების გარდა, ეპისკოპოსების და მღვდელმთავრების დონეზე ქადაგება, რომელიც მიმართულია ამ ძალადობის წინააღმდეგ, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე ცოდვაა.

• ძალადობას როცა ახსენებდნენ, აქაც ქალები გამოჰყავდათ ხოლმე დამნაშავის როლში და მხოლოდ ქალს მოუწოდებდნენ მორჩილებისკენ…

აიღონ შსს-ს მონაცემები ოჯახში ძალადობის თაობაზე და ნახავენ რამდენი მოძალადე კაცია ოჯახში.

ბავშვზე ძალადობა ტოტალურად არის გავრცელებული და ეს არის პრობლემა, აქედან უნდა დაიწყოს „ოჯახის სიწმინდეზე“ საუბარი და მივალთ აბორტების პრობლემამდეც, რომელიც ნამდვილად არის უმძიმესი აქტი, ტრაგედიაა და რელიგიური თვალსაზრისით ნამდვილად მძიმე ცოდვაა. მაგრამ ამ პრობლემაზე საუბარი უნდა დაიწყოს თანაგრძნობით, სიყვარულით გამსჭვალული და არა აგრესიით, რომელიც მოიტანს საპირისპირო შედეგს.

• მან თქვა, რომ ოჯახები, სადაც აბორტი გაკეთდა, განწირულია.

არ შეიძლება ასე ნაჯახივით ილაპარაკო მტკივნეულ საკითხზე. ეს უნდა იყოს თანაგრძნობით ნათქვამი, რომ „მე მოვალ და დაგიცავ“ – ამ იდეით უნდა იყოს განმსჭვალული ეს ქადაგება. იყო შემთხვევა, როცა სასულიერო პირები ამბობდნენ, რომ ოღონდ აბორტი არ გაიკეთო, არ მოკლა შენი შვილი და მე დაგიდგები გვერდით, ფინანსურადაც და სულიერადაც.

მხოლოდ ასე, ჰაერში მუშტის გამოკიდება, რომელიც მიმართულია ქალის მიმართ, სრულიად საპირისპირო შედეგებს გამოიღებს, სამწუხაროდ.

ეს კომპლექსური საკითხია მთლიანობაში და ასე ცალკე გამოყოფა და უმდაბლესად ამის შეფასება, მიუღებელია. ეს აგრესიას გააძლიერებს მათ მიმართ, ვინც ამას ქადაგებს.

• სანამ პატრიარქს აირჩევდნენ, საუბრობდნენ იმაზე, რომ ახალი პატრიარქი იქნება ერის გამაერთიანებელი. როგორ ფიქრობთ, რამდენად შეძლებს ის ამ მისიის შესრულებას, თუკი არ შეიცვლება მისი რიტორიკა?

რასაკვირველია, მუდმივად დაყოფაზე და სხვისადმი არაკეთილგანწყობაზე თუ იქნება აგებული პატრიარქის პოზიციები, ეს შედეგს ვერ გამოიღებს.

მაგრამ აქ არ უნდა დავივიწყოთ ჩვენი პასუხისმგებლობაც. ადამიანების, რომლებიც ცდილობენ იცხოვრონ ქრისტიანული ცხოვრებით, მორჩილად და ბრმად არ უნდა ვიღებდეთ იმას, რასაც ამბიონიდან ამბობენ.

ჩვენი დამოკიდებულებაც ისეთივე უნდა იყოს ღატაკთან, მშიერთან, დევნილთან, უცხოსთან მიმართებით, როგორც იმ სამარიტელის, რომელიც ვახსენეთ. რაც უფრო მეტად გაიზრდება ქრისტიანული ცნობიერება ქრისტიანებში, მით უფრო ვერ მოახდენს ასეთი ქადაგებები მათზე ნეგატიურ გავლენას.

არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა, ვინ იქნება პარტრიარქი, ეპისკოპოსი – ამ ყველაფერმა უნდა აღძრას შენში უკეთესის გაკეთების სურვილი.

ამ ქადაგებაშიც ჩანს პოლიტიკური შეჭიდებულობა ეკლესიისა ხელისუფლებასთან, რაც ძალიან მძიმე სახეს მიიღებს, როგორც ჩანს, თუმცა დროა საჭირო, რომ ეს ბოლომდე გამოჩნდეს.

მას შემდეგ, რაც მწვავე საზოგადოებრივი პროტესტის გამო რუსულმა გემმა ბათუმის სანაპირო 3 წლის წინ დატოვა და ბათუმი მარშრუტიდან ამოიღო, იგივე რუსულმა საკრუიზო გემის Astoria Grande-ს მიხედვით, გემი ბათუმში ისევ შემოვა – ამჯერად 28 მაისს.

რუსული საკრუიზო გემის Astoria Grande-ს ბათუმში შემოსვლის შესახებ გავრცელებული ინფორმაცია დღეს, 18 მაისს, უარყო საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტომ.

თუმცა, ეს უწყება გავრცელებულ განცხადებაში არ ამბობს, რომ რუსულ გემს ბათუმში შემოსვლაზე ნებართვას არ მისცემს. როგორ იმოქმედებს „ოცნების“ მთავრობა, თუ რუსული საკრუიზო გემი დარჩენილ ვადაში განაცხადით მიმართავს? არსებობს რუსულ გემზე უარის თქმის საფუძველი? – „ბათუმელების“ ეს შეკითხვები საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში უპასუხოდ დატოვეს.

საინტერესო ამ ამბავში კიდევ ისაა, რომ 3 წლის წინაც, როცა ბათუმში რუსული გემი შემოვიდა, იგივე საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტო უარყოფდა რუსული გემის შემოსვლის შესახებ წინასწარ გავრცელებულ ინფორმაციას. მაშინ გემი 31 ივლისს შემოვიდა, ხოლო „ბათუმელების“ მიერ 30 ივლისს გავრცელებულ ინფორმაციაში წაიკითხავდით ამას:

„2023 წლის 28 ივლისს, საქართველოს საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში განაცხადეს, რომ საკრუიზო გემ Astoria Grande-ს ბათუმის ნავსადგურში 31 ივლისს შემოსვლასთან დაკავშირებით სააგენტოში 28 ივლისის საღამოს 9 საათამდე მომართვა არ მიუღიათ. საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში 2023 წლის 30 ივლისსაც ვერ მივიღეთ ინფორმაცია: საკრუიზო გემმა გაიარა თუ არა ნავსადგურში შემოსვლისთვის საჭირო პროცედურები?

2023 წლის 31 ივლისს რუსული გემის შემოსვლის გამო ბათუმში საპროტესტო აქცია გაიმართა. ამ აქციაზე 23 პირი დააკავეს ადმინისტრაციული წესით. აქციაზე დაკავებულები 2-2 ათასი ლარით დააჯარიმა მოსამართლე ალექსანდრე გოგუაძემ.

2023 წელს გემმა ვადაზე ადრე დატოვა ბათუმის პორტი და მას შემდეგ მის მარშრუტში საქართველოს აღარ ეწერა. წელს კი ისევ გამოჩნდა მის მარშრუტში ბათუმი.

• ახლაც, როცა რუსული საკრუიზო კომპანია Astoria Grande აქვეყნებს მარშრუტს სოჭი-ტრაბზონი-ბათუმი-სოჭის შესახებ, საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტო წერს, რომ ამ ინფორმაციის გავრცელება „არ შეესაბამება სინამდვილეს“ და „ემოციურად მანიპულაციური განცხადებები მიზანმიმართულად ვრცელდება საზოგადოებაში დაძაბულობისა და სპეკულაციების შესაქმნელად.“

კიდევ ერთი დეტალი: 3 წლის წინ რუსული გემიდან ჩამოსული ერთ-ერთი მგზავრი ამბობდა, რომ ნამყოფია აფხაზეთში, ანუ შესაძლოა მას დარღვეული ჰქონდეს კანონი ოკუპაციის შესახებ. 

ირაკლი კობახიძე იმ პერიოდში პარტია „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარე იყო და „ქაჯობად“ შეაფასა მოქალაქეთა საპროტესტო აქცია. საქართველოს პრეზიდენტი სალომე ზურაბიშვილი კი ბათუმის აქციას ტვიტერზე გამოეხმაურა: „ვამაყობ ჩვენი ხალხით“.

ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ სოჭსა და ბათუმს შორის სამგზავრო გადაზიდვები იწყებოდა, 2023 წლის იანვარში გავრცელდა რუსულ მედიაში. თავდაპირველად ეს ინფორმაცია ქართულმა მხარემ უარყო.

ამავე თემაზე:

ვინ არის მოსამართლე ალექსანდრე გოგუაძე – ჯარიმები პროტესტისთვის

See more

„ესაა გულდასაწყვეტი, რომ ხმას „ოცნებას“ ვაძლევდით და მხარს ვუჭერდით, დღეს იმის ღირსი არ ვართ, რომ მხარი დაგვიჭირონ? მარტო არჩევნების დროს ვჭირდებით „ოცნებას“, ასე გამოდის,“ – უთხრა „ბათუმელებს“ ვაჟა დავითაძემ. ის კვადროციკლების და მოპედების მფლობელების აქციის მონაწილეა.

კვადროციკლების და მოპედების მფლობელების აქციამ დღეს, 18 მაისს, ბათუმის ბულვარში, კოლონადებთან გადაინაცვლა.

კვადროციკლების მფლობელმა საპროტესტო აქციების გამართვა აჭარის მთავრობის ადმინისტრაციულ შენობასთან მას შემდეგ დაიწყეს, როცა დაახლოებით 2 თვის წინ ბათუმის ბულვარში კვადროციკლების გაქირავება აიკრძალა. საპროტესტო აქციის დაწყების შემდეგ, რამდენიმე დღეში, ბათუმის ბულვარის ადმინისტრაციამ მოქალაქეებს კონკრეტული ადგილი შესთავაზა – აკვაპარკიდან ახალი ბულვარის ბოლომდე.

თუმცა ეს პირობა კვადროციკლების მფლობელებისთვის მიუღებელია.

„ბანკი ვალები აქვს ყველას… საშინელ დღეში ვართ, თვითდასაქმებული ვართ და არ გვამუშავებენ, ბულვარში ხალხი დასასვენებლად დადის, ჩვენ სამუშაოდ,“ – ამბობენ კვადროციკლის მფლობელები. მათ დღეს აჭარის მთავრობის ადმინისტრაციის წარმომადგენელი შეხვდა: „გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში, დაგიკავშირდებით“, – უთხრა აქციაზე შეკრებილებს აჭარის მთავრობის წარმომადგენელმა.

აქციის მონაწილეებს ეჭვი აქვთ, რომ ბულვარზე „ვიღაც მილიარდერს აქვს თვალი დადგმული“.

„ალბათ ვიღაცას თვალი აქვს დადგმული [ბათუმის ბულვარზე], მილიარდერები გვყავს საქართველოში…. ეს არის მილიონერების ქვეყანა, მათ ყველაფრის უფლება აქვთ,“ – ამბობს ვაჟა დავითაძე და ამავდროულად ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ამ აქციაზე გამოსული ადამიანების დიდი ნაწილი მისი ჩათვლით „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერია:

„ხალხზე არ ფიქრობენ, აი, ესაა სამწუხარო.

აქ ვინც არის მოსული, ყველა „ოცნებას“ აძლევდა ხმას, მეც პირადად და სულ ყველა…. განვიხილავთ თქვენს საკითხსო, რას განიხილავენ? გამოგვიყვეს ადგილი 200-300-მა კაცმა უნდა ვიმუშაოთ 700-800 მეტრზე… მინიმუმ წინასწარ უნდა გააფრთხილო ხალხი, ყველას ბანკში აქვს სახლი ჩადებული. ყველა ემზადება სეზონისთვის. აბა, საწარმო და ფაბრიკა ჩვენ არ გვაქვს, რომ სადმე იმუშაო,“ – გვითხრა ვაჟა დავითაძემ.

კვადროციკლების გამქირავებელთა აქციაზე ვესაუბრეთ მაყვალა გოგრაჭაძესაც. იგი 20 წელი იყო ემიგრაციაში და საქართველოში დაბრუნების შემდეგ გადაწყვიტა, ბულვარში მოპედების გაქირავებით დასაქმებულიყო:

„დილის აქეთ აქ ვდგავარ წვიმაში და პასუხიც კი არ გაგვცეს…

20 წელი ვიყავი ემიგრაციაში, ვალაგებდი, ბებია-ბაბუებს ვუვლიდი, ახლა 53 წლის ვარ, დავიღალე… ასე კომუნისტებიც არ იქცეოდნენ: უმუშევარი რომ ყოფილიყავი, დაგიჭერდნენ,“ – გვითხრა მაყვალა გოგრაჭაძე.

„ჩვენი ხმა იმიტომ არ ესმის „ოცნებას“, რომ არ გვთვლიან ადამიანებად, არ გვთვლიან არაფრად… მთავრობა ხალხს უნდა ემსახურებოდეს. ნებისმიერი მთავრობა ხალხს უნდა ემსახურებოდეს. ახლა კარგს ვერაფერს ვხედავთ,“- ამბობს გიორგი ჩხაიძე.

აჭარის მთავრობის ადმინისტრაციულ შენობასთან ბოლო დღეებია რამდენიმე აქცია იმართება ერთდროულად. დღეს, აჭარის მთავრობის ადმინისტრაციასთან ბულვარში წვენებით მოვაჭრეებიც შეიკრიბნენ. ასევე დილით გამართეს აქცია სუვენირებით მოვაჭრეებმა.

ამ თემაზე:

„შემოგვთავაზეს ისეთი ადგილი, სადაც ტურისტი არ დადის“ – სუვენირებით მოვაჭრეების აქცია ბათუმში

See more

 

2026 წლის პირველ კვარტალში, იანვრიდან მარტის ჩათვლით, საქართველოში ოჯახში ძალადობაზე 2025 შემაკავებელი ორდერი გამოიცა 3774 პირზე – ასეთია შს სამინისტროს ოფიციალური სტატისტიკა.

1641 ქალი შს სამინისტროს სტატისტიკაში იდენტიფიცირებულია, როგორც ოჯახში ძალადობის მსხვერპლი, მათგან 41 პირი 13 წლამდე გოგო იყო.

წლის პირველი კვარტლის სტატისტიკის თანახმად, ყველაზე ხშირად ოჯახში ძალადობის მსხვერპლი 25-დან 44 წლამდე ასაკის ქალები არიან [აღრიცხულია 847 რეგისტრირებული შემთხვევა].

ოჯახში ძალადობის მსხვერპლი 282 კაცი გახდა 2026 წლის პირველი სამი თვის განმავლობაში, ოთხი მათგანი 17 წლამდე მოზარდი იყო.

ოჯახში ძალადობის ფორმების სტატისტიკური ანალიზი კი ასე გამოიყურება:

• ფსიქოლოგიური – 1897
• ფიზიკური – 488
• ეკონომიკური – 29
• სექსუალური – 14
• იძულება – 12
• უგულებელყოფა – 19

2026 წლის პირველ კვარტალში ოჯახში ძალადობის ყველაზე მეტი შემთხვევაა რეგისტრირებული თბილისში [936], ქვემო ქართლში [231], კახეთსა [205] და აჭარაში [167].

ამავე პერიოდში ოჯახში ძალადობის რეგისტრირებული ყველაზე დაბალი მაჩვენებელია რაჭა-ლეჩხუმში [1], მცხეთა-მთიანეთში [12] და გურიაში [22].