ზურა გირჩი ჯაფარიძე შესაძლოა წულუკიანის კომისიაზე არ მისვლის გამო დააპატიმრონ. ის უარს ამბობს როგორც გირაოს გადახდაზე, ასევე, რეჟიმთან თანამშრომლობაზე.
გირაოს გადახდაზე უარს ამბობენ ოპოზიციური პარტიების სხვა ლიდერებიც. როგორ შეიძლება წარიმართოს წინააღმდეგობის მოძრაობა, თუ ყველა პოლიტიკური ლიდერი ციხეში აღმოჩნდება? – „ბათუმელები“ ამ თემაზე ესაუბრა ზურა ჯაფარიძეს.
- ბატონო ზურა, გაქვთ მოლოდინი, რომ შესაძლოა დაგაკავონ წულუკიანის კომისიაზე არ მისვლის გამო და როგორ ხედავთ პროცესების განვითარებას, თუკი ყველა ლიდერი ციხეში აღმოჩნდება?
ჯერჯერობით არ არის საუბარი იმაზე, რას მოგვისჯიან ამ რაღაც, ე.წ კომისიაზე არ მისვლის გამო. რადგან გირაო არ გადავიხადეთ, შესაძლოა შეცვალონ აღკვეთი ღონისძიება და მოგვისაჯონ ორთვიანი წინასწარი პატიმრობა იმ პოლიტიკოსებს, რომლებიც უარს ვამბობთ გირაოს გადახდაზე.
ამის შემდეგ სასამართლო პროცესზე მოგვისჯიან თუ არა ერთწლიან პატიმრობას ამ ე.წ. კომისიაზე არ მისვლის გამო, ეს ცალკე ამბავია.
არ ვიცი, რამდენად არიან იმ ფაზაში ახლა, რომ ეს ნაბიჯი გადადგან. თუ ამ ნაბიჯს გადადგამენ, ამას გარედან აუცილებლად მოჰყვება რეაქციები. მათ სასოწარკვეთილ მცდელობებს, რომ რაღაცნაირად ურთიერთობები დაალაგონ დასავლეთთან, ბევრად უფრო სერიოზული პრობლემები დახვდება, ჩემი აზრით.
მეორე, კიდევ უფრო გაიზრდება იმის ალბათობა, რომ „ოცნების“ სხვადასხვა წარმომადგენელს ბევრად უფრო მასშტაბური სანქციები დაედოს.
და მესამე, თუ ქვეყნის შიგნით კიდევ აქვს თავში ვინმეს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მონაწილეობა მიიღოს რაღაც ცირკში, რომელიც ოქტომბერშია დაგეგმილი და რომელსაც ეძახიან თვითმმართველობის არჩევნებს, მანდ მონაწილეობის მიღება გაურთულდება ნებისმიერს. პოლიტიკური თვალსაზრისით რომ შევხედოთ.
ამიტომ, მე მჯერა, რომ პროტესტი გაგრძელდება, რადგან წინააღმდეგობა ამ რეჟიმის მიმართ არ არის დამოკიდებული არც ერთ და არც ხუთ პოლიტიკოსზე.
- გირაოს გადახდასთან დაკავშირებით არ არის ერთიანი პოზიცია საზოგადოებაში. ზოგი ამბობს, რომ თუ ყველა ციხეში იქნება, ეს აწყობს რეჟიმს, ზოგიერთი მიიჩნევს, რომ გირაოს გადახდა არის რეჟიმთან კომპრომისზე წასვლა. თქვენი პოზიცია როგორია ამ საკითხზე?
ჩემი პირადი დამოკიდებულება არის ის, რომ ადამიანმა არ უნდა მიიღო მონაწილეობა ამ ტყუილში, ფარსში და ეს თავიდანვე განვაცხადე, როცა დამიბარეს და ვთქვი, რომ არ მივალ კომისიაზე-მეთქი.
ჩემი აზრით, ასეთი რეჟიმების პირობებში ინდივიდუალური, ცალკეული ადამიანების ქცევა არის გადამწყვეტი და მთავარი რაც არის, ამ ტყუილსა და ფარსში მონაწილეობა არ მიიღო.
თუ რამე აჩენს ბზარს ასეთ რეჟიმებში, არის ცალკე აღებული ადამიანების მორალური ქცევა.
ეს არ ნიშნავს, რომ ყველამ იგივე გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს, რაც მე მივიღე, მაგრამ მე თავიდანვე ვთქვი, რომ ჩემი პოზიცია იქნებოდა ასეთი. პოლიტიკოსებიც ადამიანები არიან და ჩვენ არ ვიცით თითოეულთან მიმართებაში ვის რა პრობლემები აქვს ცხოვრების ამ ეტაპზე და ვის რა ვალდებულებები და პასუხისმგებლობები. ამიტომ რა ნაბიჯიც არ უნდა გადადგას ნებისმიერმა, არა მგონია, რომ ამის გამო ვიღაც საგინებელი უნდა გახდეს.
მაგრამ მე ასეთი პოზიცია მაქვს და არ შევცვლი.
- ლიდერების დაპატიმრება წინასწარ იყო განზრახული, კომისიის შექმნის ეტაპზე, პოლიტიკური ველი რომ მოასუფთაონ ადვილად, თუ უბრალოდ დაშინების, პროტესტის შესუსტების მექანიზმად იყენებენ. როგორ ფიქრობთ?
ჩემი აღქმა ამ ყველაფრის მიმართ არის ის, რომ რეჟიმი გაიძულებს დაემორჩილო. რეჟიმს შეუძლია მოიგონოს ნებისმიერი სისულელე და გაიძულოს, დაემორჩილო, დაგემუქროს, რომ დაგაპატიმრებს ან სხვა რაღაცას გააკეთებს.
მოაწყვეს რაღაც ცირკი და ახლა გეუბნებიან, რომ ამ ცირკში უნდა მიიღო მონაწილეობა და თუ არ დამემორჩილები, დაგსჯი. ჩემი გადმოსახედიდან ასე ჩანს, რომ თუ შენ ასეთ რამეში მორჩილებას ავლენ, მერე აღარ გაქვს საკმარისი მორალური უფლება ადამიანებს უთხრა, გავაგრძელოთ ერთად ბრძოლა.
ჩემთვის პრინციპული საკითხია, არ დაემორჩილო ტყუილში და ამით მაგალითი მისცე თუნდაც სხვებს.
- თქვენ ახსენეთ „მეგობარი აქტი“. ჩვენ მოვისმინეთ მუქარის შემცველი განცხადებები, რომ თუ ამ აქტს მიიღებენ და გაიზრდება სანქციები, ექნებათ ამაზე პასუხი და ასე შემდეგ. რა შეუძლიათ გააკეთონ ამაზე უარესი, რა მოლოდინი გაქვთ?
როგორც ჩანს, „მეგობარი აქტი“ აუცილებლად იქნება მიღებული სენატში და იქნება მიღებული ისეთივე ან უფრო მაღალი უმრავლესობით, როგორც ეს მოხდა წარმომადგენელთა პალატაში და ძალიან დიდი ალბათობით პრეზიდენტი ტრამპი მოაწერს ხელს. მნიშვნელოვანი მომენტია ეს, რადგან პირველი შემთხვევა იქნება, როდესაც ახალი ადმინისტრაცია დააფიქსირებს საკუთარ პოზიციას საქართველოში შექმნილ ვითარებაზე.
„მეგობარი აქტი“ არ არის მხოლოდ სანქციები, აქ საუბარია იმაზეც, როგორი იქნება პოლიტიკა დღევანდელ საქართველოსთან მიმართებაში, ამის განმსაზღვრელი დოკუმენტიც არის. აქ საუბარია იმაზეც, რომ უნდა მომზადდეს ერთი ანგარიში იმაზე, თუ რა აქტივები გააჩნია რუსეთს საქართველოში (აქ იგულისხმება კონკრეტული ადამიანები, რომლებიც რუსეთზე მუშაობენ), ისევე, როგორც უნდა მომზადდეს ხუთწლიანი სტრატეგია, როგორი იქნება ურთიერთობა აშშ-ის საქართველოსთან მიმართებაში.
უბრალოდ, რამდენ ხანში მოხდება, ეს არის ერთადერთი საკითხავი.
რა მოჰყვება ამას რეჟიმის მხრიდან – მე ველი, რომ რეჟიმი გახდება კიდევ უფრო რეპრესიული. რა შეუძლიათ გააკეთონ? – ის, რაც საჯაროდ აქვთ გაცხადებული, – პოლიტიკური ოპონენტების განადგურება.
საუბარია იმაზე, რომ პოლიტიკური პარტიები საერთოდ გააქრონ, ყველა, ვინც რეალურად უპირისპირდება რეჟიმს. ეს მოხდება მათ შორის იმ კანონით, რომელიც უკვე მიღებულია, რომელიც გულისხმობს პოლიტიკური პარტიების აკრძალვას და საბოლოო ჯამში დადის კონკრეტულ, ინდივიდუალურ ადამიანებამდე, რომლებსაც აეკრძალებათ პოლიტიკური საქმიანობა.
- თუ პარტიების გაუქმების მექანიზმი აამუშავეს, ასევე თავისუფალი მედიის წინააღმდეგაც გამოიყენეს იგივე მექანიზმი, მაშინ როგორ მიდის ბრძოლის საკითხი. პროტესტი რა ფორმას იძენს, თუ არის ამაზე ნაფიქრი?
ესენი ებრძვიან წინააღმდეგობის ყველა კერას, იქნება ეს ოპოზიციური პარტიები თუ თავისუფალი მედია, სამოქალაქო სექტორი, თუ იქნება პროტესტი ქუჩაში. ცდილობენ, რომ სხვადასხვა ტიპის წინააღმდეგობის კერები ჩაკლან. ეს დევს ხელის გულზე.
რაც ასევე დაწყებული აქვთ არის ის, რომ არც ერთ საბიუჯეტო ან ნახევრად საბიუჯეტო ორგანიზაციაში ან ბიზნესში, რომელიც სახელმწიფოსგან იღებს ტენდერებით დაფინანსებას, ან სახელმწიფოსგან აქვს ლიცენზია მიღებული, რომ რაიმე საქმიანობა აწარმოოს, ამ სფეროებში არ დატოვებენ არც ერთ ადამიანს, რომელსაც ექნება განსხვავებული აზრი და ეს წმენდა უკვე დაწყებულია.
თუ შენ ხარ რეჟიმის წინააღმდეგი, ამ ქვეყანაში არსებობის უფლებას უბრალოდ არ მოგცემენ და გაიძულებენ, რომ გაიქცე. ეს არის რეალობა, რომელშიც ახლა, ამ წუთში ვართ და ეს რეალობა უფრო მძიმე გახდება.
ერთადერთი, რითაც ასეთი რეჟიმები შეიძლება დაამარცხო, არის წინააღმდეგობა. რეგულარული პროტესტი ქუჩაში, გვაქვს ეს პროტესტი დღეს თბილისის ქუჩებსა და სხვა ქალაქებშიც. ასევე მარშები. ასეთი ტიპის პროტესტი არის გასაძლიერებელი.
ასეთი რეჟიმები არ მარცხდება რაღაც დემოკრატიული ინსტიტუტებისა და არჩევნების გამოყენებით. ერთადერთი გზა არის ქუჩა. ამაზე ფოკუსის გასწორება ყველას მხრიდან არის პრინციპული საკითხი.
- თუკი რეჟიმი თუნდაც მემორანდუმებით გათვალისწინებულ თანამშრომლობას და ამით გათვალისწინებული დაფინანსებების გაცემაზეც უარს იტყვის, თუკი მედია, სამოქალაქო სექტორი დარჩება რესურსების გარეშე, ეს ხელს არ შეუშლის წინააღმდეგობის გაძლიერებას?
ჩვენი დასავლელი პარტნიორებისგან ჯერჯერობით რაც მსმენია არის ის, რომ არის გარკვეული თანხები, რომელიც გამიზნული იყო საქართველოს ხელისუფლების დახმარებისთვის და გამომდინარე იქიდან, რომ ისინი არ ცნობენ ლეგიტიმურად ამ ხელისუფლებას, ამ თანხებს გადაათამაშებენ სამოქალაქო სექტორზე, თავისუფალ მედიაზე. მაგრამ არ აქვთ კონკრეტული მექანიზმები მოფიქრებული, როგორ უნდა გააკეთონ ეს. მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ დიდი დრო გავიდა.
ჩემი აზრით, პრობლემა მდგომარეობს იმაში, რომ შეიძლება ისინი იდგნენ გვერდზე და თამაშობდნენ ნეიტრალური არბიტრის როლს, მაშინ, როცა რუსეთი შემოსულია ბოლომდე და საკუთარი საცეცები ჩარეული აქვს ყველა სფეროში.
ჯერ უნდა მიიღონ სერიოზული პოლიტიკური გადაწყვეტილება იმასთან დაკავშირებით, რომ ისინი ეხმარებიან საქართველოში როგორც სამოქალაქო სექტორს, ისე თავისუფალ მედიას და მეორე, უნდა მოიფიქრონ გზები, როგორ ახერხებენ ამ ფინანსური რესურსების მოწოდებას.
21-ე საუკუნეა და მილიონი რამის მოფიქრებაა შესაძლებელი, თუ ამის პოლიტიკური ნება იარსებებს. რომლითაც შესაძლებელი იქნება გვერდი აუარონ „ფარასაც“ და ნებისმიერ სხვა რეგულაციას, რომელიც რეჟიმმა შემოიღო.
- ივანიშვილის ფულზე მინდა გკითხოთ. როცა ოფშორების შესახებ კანონი მიიღეს, მაშინ ითქვა, რომ მან შემოიტანა საქართველოში ყველა რესურსი, რაც შეიძლებოდა დაეკარგა დასავლური სანქციების შედეგად. თუკი მის კაპიტალს აღარ ემუქრება საფრთხე, მაშინ რა არის ის საკითხი, რის გამოც ივანიშვილი წავა დათმობაზე. თქვენ როგორ ფიქრობთ?
ჯერ ერთი, ყველა აქტივი არ აქვს შემოტანილი, რაღაც აქტივების ნაწილი გადააფორმა საკუთარ ოჯახის წევრებზე. მეორე ის არის, რომ ივანიშვილი დასანქცირებულია აშშ-ს მხრიდან და მას გაუჭირდება ბიზნესსაქმიანობა ნებისმიერ ნორმალურ ქვეყანაში, ნებისმიერ ბიზნესთან. ეს სერიოზული პრობლემაა მისთვის. განსაკუთრებით ამერიკული სანქციები როდესაც შეეხო, მაგის მერე.
ამის გარდა, არსებობდნენ მისი დასაყრდენი ადამიანები, რომლებსაც აქვთ რაღაც რესურსები, მათ შორის დასავლეთშიც და ცხადია, იმათაც უნდა შეეხოს ეს სანქციები და მათი ოჯახის წევრებსაც.
- რეჟიმი რომ დამარცხდეს, ივანიშვილი უნდა წავიდეს ქვეყნიდან? თუ მას ჯერ კიდევ შეუძლია დაჯდეს მოლაპარაკების მაგიდასთან?
ჩემი აზრით, ჯერ უნდა მივიდეთ იმ მომენტამდე, როდესაც აქეთა მხარეს იქნება ანგარიშგასაწევი ძალა, რომ ივანიშვილს მოუწიოს მოლაპარაკების მაგიდასთან დაჯდომა, სადაც ის მოითხოვს უსაფრთხოების გარანტიებს. ამის შემდეგ იქნება უკვე საუბარი პირობებზე, რა პირობები შეიძლება იყოს უსაფრთხოების გარანტიების თვალსაზრისით.
ახლა მგონია, რომ ამაზე საუბარი ადრეა, რადგან ჯერ საჭიროა აქეთ მხარეს ძალების კონსოლიდაცია და ანგარიშგასაწევი ძალის შექმნა. ამ წუთში ჩვენ მანდ არ ვართ, სამწუხაროდ.
გააჩნია რამდენი ადამიანი იქნება ქუჩაში.
- თუ არ გამოვიდა ამაზე მეტი, რასაც ვხედავთ ყოველდღიურად?
საბოლოო ჯამში ყველაფერი დამოკიდებულია რაოდენობაზე.
ახლა რაც გვაქვს, ჩემი აზრით, არის ძალიან მნიშვნელოვანი, რადგან ამ პროტესტზეა დაშენებული საგარეო მხარდაჭერა, ამ პროტესტის შედეგია, რომ გარედან მოდის სანქციები, არ დამატებია ქვეყნები, რომლებიც აღიარებენ „ოცნების“ ხელისუფლებას და ეს მოიტანა ამ პროტესტმა. ეს არის ერთადერთი საჯარო დემონსტრირება იმისა, რომ ამ ქვეყნის მოქალაქეები ვაგრძელებთ ბრძოლას თავისუფლებისთვის. სხვა შემთხვევაში ჩვენ უკვე ვიქნებოდით ბელარუსი, სადაც აღარ ჩანს არც წინააღმდეგობა, აღარც პროტესტი, აღარ ხალხი ქუჩაში.
ამიტომ, ეს ყოველდღიური პროტესტები არის ძალიან მნიშვნელოვანი, მაგრამ ამას სჭირდება გაძლიერება, გაფართოება და გამრავალრიცხოვნება.
- დაგაზუსტებინებთ მაინც თვითმმართველობის არჩევნებთან დაკავშირებით. ერთ-ერთი ექსპერტი ამბობს, რომ თვითმმართველობის არჩევნები არ არის მიბმული საპარლამენტო არჩევნებზე და არ აქვს მნიშვნელობა პარლამენტი ლეგიტიმურია თუ არა, ეს არის კონსტიტუციით განსაზღვრულიო. ასევე ითქვა, რომ თუ რეჟიმს დავუთმობთ ყველაფერს, მათ შორის თვითმმართველობასაც, აბა როგორ ვებრძვით მასო.
მაგ ცირკში მონაწილეობის ერთადერთი შედეგი იქნება ის, რომ დაიხატება სურათი, თითქოს აქ არის მრავალპარტიული არჩევნები და ის პროცესი რაშიც მონაწილეობ, თითქოს მართლა არჩევნებია.
სინამდვილეში, რაც იქნება შემოდგომაზე, იქნება ბევრად უფრო უარესი, რაც იყო 26 ოქტომბერს, რადგან თუ 26 ოქტომბერს მოვახერხეთ დარღვევების და გაყალბების დაფიქსირება, შემდეგ სქემების გაშიფვრა როგორ და რა გააკეთეს, ახლა, შემოდგომაზე ამის გაკეთებაც შეუძლებელი იქნება.
ფიზიკურად დაკვირვება აკრძალეს ყველა იმ წერტილზე, სადაც ხდება გაყალბება. ეს არჩევნები არ არის, ეს არჩევნები აღარ იქნება და რატომ უნდა მიიღო რაღაც სიყალბეში მონაწილეობა, რატომ უნდა დაეხმარო რეჟიმს იმაში, რომ დახატოს სურათი, თითქოს ამ ქვეყანაში კიდევ ტარდება არჩევნები, ჩემთვის ეს არის სრულიად გაუგებარი.
თუ ჩვენ ვამბობთ, რომ ყველაფერი არის არალეგიტიმური – პარლამენტიც, მთავრობაც და საარჩევნო კომისიაც, ახლა იმაზე უარეს პროცესში შესვლით, ჩემი აზრით, ირიბად ლეგიტიმაციას მოვახდენთ იმ არჩევნების და ამის შემდეგ რომ იძალადეს ადამიანებზე – აწამეს და დაასისხლიანეს, ყველაფერს გადავუსვამთ ხაზს. და კი, ეს აღქმა იქნება გარეთაც გარკვეულ წრეებში და ეს პრობლემებს შეუქმნის მათ შორის არაღიარების პოლიტიკასაც.
ეს მათ შორის იმოქმედებს პროტესტზე და შესაძლოა ამან მოკლას პროტესტი. ჩვენთვის კი მთავარი მიზანია ადამიანების მაქსიმალური მობილიზაცია და ანგარიშგასაწევი ძალის შექმნა, რომელიც უკან დაახევინეს რეჟიმს ან ჩამოშლის.
