რა ტიპის სექსუალური დისფუნქციებია გავრცელებული ძირითადად საქართველოში და რა პრობლემებით მიმართავენ სპეციალისტებს წყვილები, არის თუ არა საქართველოში რეპროდუქტოლოგების, გინეკოლოგებისა და სექსოლოგების საკმარისი რაოდენობა და როგორ ახდენს გავლენას სექსუალური განათლების ნაკლებობა რეპროდუქციულ, მენტალურ ჯანმრთელობაზე. ამ და სხვა თემებზე „ბათუმელებთან“ ზურაბ საბახტარაშვილის რეპროდუქციული კლინიკის გინეკოლოგი და რეპროდუქტოლოგი არსენ გვენეტაძე საუბრობს.
[red_box]წყვილების 60, 70%-ზე მეტის სქესობრივი ცხოვრება არასასურველი ხარისხისაა[/red_box]
„ზურაბ საბახტარაშვილის რეპროდუქციულ კლინიკაში“ სადაც ვმუშაობ, გადავწყვიტეთ გამოგვეცა სახელმძღვანელო სექსუალურ და რეპროდუქციულ ჯანმრთელობაზე. ეს იქნება არა კლასიკური სახელმძღვანელო ექიმებისთვის, არამედ პაციენტების გზამკვლევი სექსუალურ მითებსა და რეალობას შორის. სახელმძღვანელო ჩემი იდეა იყო, მისი ძირითადი ნაწილი თითქმის დასრულებულია და წიგნის ავტორები პროფ. მაკა გეგეჭკორი და ექიმი ეკა ჩომახიძე – სქესობრივი და რეპროდუქციული ჯანმრთელობის სპეციალისტები არიან.
სექსუალური და რეპროდუქციული დისფუნქციები დიდი გამოწვევაა. გინეკოლოგ-რეპროდუქტოლოგად მუშაობის 30-წლიანი სტაჟი მაძლევს საშუალებას ვთქვა, რომ ახალგაზრდა და არამარტო ახალგაზრდა წყვილების 60, 70% -ზე მეტს აქვს არასასურველი სქესობრივი ცხოვრების ხარისხი, ლიბიდოს – სექსუალური ენერგიის სიმცირის, ორგაზმთან დაკავშირებული პრობლემები, ორსულობასა და სქესობრივი ცხოვრების რეალობაზე არასწორი წარმოდგენა.
რეპროდუქციულ შედეგსაც, ანუ ორსულობის დადგომის მომენტს არა ყოველთვის, მაგრამ ხშირად სქესობრივი ცხოვრების ხარისხი განსაზღვრავს.
[red_box]სექსუალურ პრობლემებზე საუბრის ერიდებათ ექიმთანაც კი მაშინ, როცა სპეციალისტთან სწორედ ამ პრობლემის მოსაგვარებლად მიდიან[/red_box]
გინეკოლოგთან, უროლოგთან თუ სექსოლოგთან ვიზიტისას დიდი მნიშვნელობა აქვს პაციენტის ექიმთან გახსნილობას.
მახსენდება ერთი წყვილი მაგალითად, როცა ქალს ოპერაცია გავუკეთეთ, ვურჩიეთ, რომ ორ დღეში ერთხელ ჰქონოდათ სექსი განაყოფიერებისთის ოპტიმალურ დღეებში, მაგრამ კაცმა მხოლოდ ამის შემდეგ თქვა, რომ მას ერექციის პრობლემები ჰქონდა, რაც მთელი ვიზიტებისას არ უხსენებია. ასეც ხდება ხოლმე, რომ ერიდებათ ექიმთან ღიად საუბრის მაშინაც კი, როცა თითქოს პრობლემის გადასაჭრელად მიმართავენ სპეციალისტს.
მოსულან წყვილები, რომლებსაც ჰყავთ ერთი შვილი, სურთ მეორეც ჰყავდეთ, მაგრამ აღმოჩნდება, რომ დატვირთული ცხოვრების რიტმის გამო თვეში ერთხელ ან ორჯერ აქვთ სექსი. ცხადია, ასეთ შემთხვევაში ორსულობის დადგომა ძნელადაა შესაძლებელი.
პრობლემაა ვაგინიზმიც – ქალის შიში სქესობრივი ცხოვრებისადმი. ამ დროს ხანდახან ერთი, ორი, სამი წლის განმავლობაში ცხოვრობენ წყვილები ერთად სექსის გარეშე.
ვაგინიზმი ძირითადად ფსიქოლოგიური პრობლემაა და არა ანატომიური. ბიოლოგიურად ჯანმრთელი ქალებიც ავადდებიან ამ სენით. თუ ქალის პრობლემა ბიოლოგიური, ანუ ანატომიურია ეს ვაგინიზმი აღარ არის და შეიძლება საქმე გვქონდეს სხვა ტიპის ანატომიურ ანომალიებთან, რაც იშვიათობაა.
სწორი მიდგომის შემთხვევაში ვაგინიზმი 100 %-ით იკურნება და მქონია არაერთი შემთხვევა, როცა როცა წყვილს მკურნალობის შემდეგ სრულიად ჯანსაღი სექსუალური ცხოვრება დაუწყია.
პრობლემა ყალიბდება ქალის შიშების საფუძველზე, სქესობრივი ცხოვრების ამ სრულიად უსაფუძვლო შიშის დაძლევა დამოუკიდებლად ძალიან რთულია. ერიდებათ ესაუბრონ ექიმს, საერთოდ, სექსუალური დისფუნქციის საკითხზე კითხვის დასმის რცხვენიათ ადამიანებს. პრობლემა იკეტება და წყვილის თანაცხოვრება რთულდება, გამოსავალი მარტივია – საჭიროა დროულად მივმართოთ ექიმს, სავარაუდოდ, ძალიან ცოტას, ქალების 1, 2 ან 3 %-ს შეიძლება ჰქონდეს ვაგინიზმი, თუმცა ვისაც ეს პრობლემა აწუხებს, მათთვის დიდი დისკომფორტია და დროული ჩარევა სჭირდება. ვაგინიზმი ზოგიერთ ქალში გამყარებულია იმ არასწორი წარმოდგენებით და შიშებით, რასაც ქალები ერთმანეთს ადრეული ასაკიდანვე გაზვიადებულად გადასცემენ: რომ პირველი სქესობრივი აქტი ძალიან მტკივნეულია, ბევრ სისხლდენასთანაა დაკავშირებული, რთულია და ა.შ. რაც სიმართლეს არ შეესაბამება.
[red_box]საქართველოსა და ჩვენს მსგავს, განვითარებად ქვეყნებში პროფესიონალი სექსოლოგების ნაკლებობაა[/red_box]
საქართველოში მამაკაცების სექსუალური პრობლემების მოგვარებას ძირითადად უროლოგები ცდილობენ, ქალებთან დაკავშირებულს – გინეკოლოგები და ზოგჯერ გამოსდით კიდეც, თუ ექიმი კარგადაა მომზადებული. სექსოლოგის ფუნქციის შეთავსება ხანდახან რეპროდუქტოლოგებსაც უწევთ.
პროფესიონალი სექსოლოგების ნაკლებობა საქართველოში და, ზოგადად, ჩვენს მსგავს განვითარებად ქვეყნებში ნამდვილად არის. თუმცა არის საკითხები, რასაც მხოლოდ სექსოლოგი ან მხოლოდ რეპროდუქტოლოგი ვერ გადაწყვეტს და რაშიც კომპლექსური ჩარევაა საჭირო, მაგალითად, როცა დაორსულების პრობლემა არსებობს.
მახსოვს ერთი წყვილი, რომელსაც 3 წელი არ ჰქონდათ სრულფასოვანი სქესობრივი ცხოვრება, არც შვილი ჰყავდათ. ჰქონდათ როგორც ბიოლოგიური, ასევე სექსოლოგიური პრობლემები. ქალს ლაპაროსკოპია გავუკეთეთ, ამის შემდეგ საჭირო გახდა სექსოლოგის ჩართვა და შედეგი ზუსტად ერთ თვეში დადგა, წყვილი სამოგზაუროდ წავიდა და ქალი დაორსულდა კიდეც. უშვილობის ბიოლოგიური პრობლემა და სექსუალური ცხოვრების დაბალი ხარისხი – ეს იყო ის, რაც ყოველდღიურ ცხოვრებას ძალიან ურთულებდათ. სპეციალისტების კომპლექსური მიდგომით პრობლემა დავძლიეთ.
აუცილებელია, რომ საშუალოდ წელიწადში ერთხელ ყველა ქალმა ჩაიტაროს ორგანოების გინეკოლოგიურ-ექოსკოპიური კვლევა, ძუძუს ექოსკოპიური კვლევა და ფარისებრი ჯირკვლის კვლევა, რაც ჯანმრთელობის პრობლემის საწყის ეტაპზევე გადაჭრის საშუალებას მოგვცემდა.
[red_box]წელიწადში ერთხელ გინეკოლოგიურ – პროფილაქტიკური გამოკვლევები ქალს უამრავ მოსალოდნელ გართულებას აარიდებდა[/red_box]
ხშირია შემთხვევა, როცა ქალი 35, 38 წლის ასაკში იწყებს სექსუალურ ცხოვრებას და აღმოჩნდება, რომ 10, 15- სანტიმეტრიანი მიომა აქვს და არასდროს გაუკეთებია ექოსკოპია, რადგან ქალწული იყო, ან რაიმე სხვა რთული დაავადება იჩენს თავს – საკვერცხის კისტა ან სხვა რამ. საშუალოდ წელიწადში ერთხელ პროფილაქტიკური გინეკოლოგიური კვლევების პრაქტიკა ქალებს მსგავს უსიამოვნო მოულოდნელობებს აარიდებდა.
შარშანდელი მონაცემებით, ჩვენს კლინიკაში 425 ქალს გავუკეთეთ ფარისებრი ჯირკვლის კვლევა, რომლებიც უშვილობის პრობლემით მოვიდნენ და ფარისებრ ჯირკვალზე ეჭვიც კი არ ჰქონდათ. მათგან 141-ს, ანუ 33 %-ს – ყოველ მესამეს აღმოაჩნდა კვანძი. აქედან 8 შემთხვევაში ეს კვანძი კიბო აღმოჩნდა დროული ჩარევით კი მათი ცხოვრება გადარჩა. ასევე 800 გამოკვლეული ქალიდან ასზე მეტს აღმოაჩნდა ძუძუს კიბო.
ხშირად ამბობენ ქალები, რომ ძუძუს კვლევა არ გაუკეთებიათ, რადგან არ აწუხებთ. დიახ, პატარა კვანძი არ არის შემაწუხებელი, მაგრამ როცა შემაწუხებელია, ამ დროსაა დაავადება უკვე მესამე და მეოთხე სტადიაში. თავად მაქვს კიბო გადატანილი და ორმაგი პასუხისმგებლობა მაქვს, როგორც ექიმს და მოქალაქეს, ვუთხრა ჩემს პაციენტებს, მკითხველს, რომ აუცილებელ პრაქტიკად უნდა აქციონ წელიწადში ერთხელ პროფილაქტიკური გინეკოლოგიური კვლევები – ეს მათ უამრავ მოსალოდნელ გართულებას აარიდებდა.
[red_box]მსოფლიოში გამოკითხული ოჯახების 83% პოლიგამიურია[/red_box]
სექსუალურ განათლებას რაც შეეხება, ვფიქრობ, სკოლებსა და უნივერსიტეტებში ამ მხრივ ცოდნის შეტანამდე საჭიროა მშობლების განათლება. რახან მყავს ოჯახი და შვილები ისტინქტის დონეზე, არ ნიშნავს, რომ სექსუალური განათლება მაქვს, თუნდაც ელემენტარულ საკითხებში. როგორ ესაუბრო ამ საკითხებზე შვილს, ამას სჭირდება განათლება და ელემენტარულად სწორი ინფორმაციის ფლობა.
ადამიანი, რომლის სექსუალური ენერგიაც არ იხარჯება, აგრესიულია. ეს აგრესია გადადის ყველაზე – ოჯახის წევრებზე, ქუჩის გამვლელებზე, თანამშრომლებზე, საზოგადოებაზე. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აგრესიის მიზეზი აუცილებლად სექსის არქონაა, ცხადია, აგრესიას ბევრი სხვა მიზეზიც აქვს, მაგრამ გაუხარჯავი ლიბიდო არცთუ იშვიათადაა აგრესიის ძირითადი მიზეზი.
ერთ-ერთი ამერიკული კვლევის მონაცემებით, 10 განქორწინებიდან ამერიკაში 9 სექსუალურ შეუთანხმებლობაზე მოდის. თუმცა რეალურად კვლევის მონაწილე არც ერთი წყვილი არ აღიარებდა, რომ განქორწინების მიზეზი სექსუალური შეუთავსებლობა იყო – წარმოიდგინეთ, რომ ეს ხდება ამერიკაში, სადაც თითქოს ყველა ინფორმაცია ღიაა.
სექსუალური განათლება და პარტნიორების რაოდენობის თემა სრულიად სხვადასხვა საქმეა. ბევრი პარტნიორი არ ნიშნავს, რომ დიდი ცოდნა მივიღეთ. თუ ამ ტიპის განათლების სიმცირის გამო პრობლემა გექმნებოდა პირველ, მეორე პარტნიორთან, პრობლემა პრობლემად დარჩება მესამესთანაც.
თუ ადამიანს სექსის სურვილი აქვს, მინიმუმ აქტიურია სექსუალურად – ქალიც და კაციც.
ჩვენს კულტურაში სექსუალურ ურთიერთობაში კაცის როლს უფრო გამოყოფენ მნიშვნელოვნად, თითქოს სექსუალური განათლების პრეროგატივა მხოლოდ მამაკაცს აქვს.
მსოფლიოში გამოკითხული ოჯახების 83 % პოლიგამიურია. ეს ნიშნავს, რომ ერთხელ მაინც, ერთს ან ორივე მათგანს მეუღლის გარდა პარალელურად ან სხვა დროს სხვა პარტნიორიც ჰყოლია – ეს ნიშნავს, რომ ადამიანები ექსპერიმენტებზე უარს არ ამბობენ, უბრალოდ ამაზე ღიად არავინ საუბრობს, რადგან ვინც საუბრობს, პრობლემები ექმნება.
სექსუალური განათლების სიმცირეს და საკუთარი ანატომიის არცოდნას შეიძლება ცუდი შედეგი მოჰყვეს. მქონია შემთხვევა, როცა 24 წლის გოგო დედამ მოიყვანა გინეკოლოგთან, ორივე მიიჩნევდა, რომ გოგოს საშვილოსნოს ყელის ისეთი ანთება ჰქონდა, რასაც ექიმი ვერ უშველიდა. აღმოჩნდა, რომ არსად გამოუკვლევიათ, უბრალოდ გოგოს ცოტათი უფრო დიდი სასქესო ბაგეები ჰქონდა, ვიდრე საერთოდ აქვთ ხოლმე ქალებს. ეს იგივეა ვინმეს ცოტათი უფრო მოზრდილი ყურები ჰქონდეს, ვიდრე საერთოდ აქვთ. გოგომ მითხრა, რომ ამ ,,პრობლემით“ სამი წელი იტანჯებოდა, ეგონა, რომ მახინჯი იყო და ანომალია ჰქონდა, მერე კი დედას გაუმხილა რაც აწუხებდა.
პრობლემას ქმნის ის, რომ არ გვაქვს საკუთარ სექსუალობასთან, რეპროდუქციულ საკითხებთან დაკავშირებული კითხვების სწორ ადგილას, დროულად დასმის პრაქტიკა. ხშირად ექიმთან მიუსვლელობას ხსნიან დროისა თუ ფინანსური სახსრების უქონლობითაც,რაც რეალურად ხშირად ასე არ არის – წელიწადში ერთხელ საბაზისო კვლევის ჩატარებას უმეტესობა თავისუფლად შეძლებს.
