Batumelebi

22 ივლისს ბათუმში, ცეცხლსასროლი იარაღიდან დაჭრილი ახალგაზრდა კაცის ბაჩო ბერიძის მდგომარეობა, მძიმეა.

როგორც დაჭრილის მამა „tv პირველთან“ საუბარში ამბობს, მის შვილს და სავარაუდო ბრალდებულს, სიტყვიერი კონფლიქტი ჰქონიათ მანამდე.

„წალაპარაკება იყო მათ შორის, თუმცა დაზუსტებით არ ვიცი, რაზე. კაფეში იჯდა ჩემი შვილი, როცა მოტოციკლით ჩამოირა და ესროლა პირდაპირ.

არც უჩხუბიათ და არც რაიმე შელაპარაკება ჰქონიათ [იმ დღეს].  ხელდახელ არ ყოფილა ჩხუბი. გაქცეულია, ჯერ არ არის დაკავებული. პოლიციამ იცის ვინ არის ეს პირი, ასეთ შემთხვევებზეა გასამართლებული და ციხეშიც იყო ეს პირი“- ამბობს დაჭრილი კაცის მამა.

ბათუმში დაჭრილი ახალგაზრდა კაცის მდგომარეობა ამ დროისთვის მძიმეა, ის ბათუმის ერთ-ერთ კლინიკაში რეანიმაციულ განყოფილებაშია და ხელოვნური სუნთქვის აპარატზეა. მას რამდენიმე ტყვია მუცლის არეში ქონდა მოხვედრილი და რამდენიმესაათიანი ოპერაცია ჩაუტარდა.

31 წლის კაცს ბათუმში, ფიროსმანის ქუჩის ბოლოში გუშინ, 22 ივლისს ესროლეს.

თვითმხილველების თქმით, სავარაუდო დამნაშავე ადგილზე მივიდა მოპედით, რამდენჯერმე გაისროლა და სწრაფად დატოვა იქაურობა. მას სახეზე ნიღაბი ეკეთა.

შსს-ს ინფორმაციით, გამოძიება მიმდინარეობს სსკ-ის 19-108-ე და 236-ე მუხლებით, რაც გულისხმობს განზრახ მკვლელობის მცდელობას და ცეცხლსასროლი იარაღის მართლსაწინააღმდეგო შეძენა-შენახვა-ტარებას.

 

პატიმრობაში მყოფი ზუგდიდელი აქტივისტი, ალექსანდრე ჩილაჩავა ციხიდან წერილს ავრცელებს. მის წერილში, რომელიც ფეისბუქზე გავრცელდა, ალექსანდრე ჩილაჩავა პროტესტის მონაწილეებს და ოპოზიციას მიმართავს.

„გამარჯობა მეგობრებო, თანამებრძოლებო, ყველას მაგრად გაფასებთ… ყველაფერში ვგრძნობ თქვენ თანადგომას, რაც მთავარია – საერთო ბრძოლაში. მაბედნიერებს თქვენი არსებობა. არ არსებობს დიდი და პატარა ბრძოლა, როცა ერთ ნავში ვსხედვართ, ერთი იდეისთვის ვიბრძვით.

მე ვიცი როგორია გარედან და შიგნიდანაც არდანებება. ორივე შემთხვევაში სირთულეებს შეიცავს. ყველამ ერთად, ერთიანი ბრძოლით უნდა გადავარჩინოთ ჩვენი ქვეყანა. ბრძოლას იმიტომ ჰქვია ბრძოლა, რომ ის აპრიორი სირთულეებს ნიშნავს.

ყოველი დღე ჩვენი გამარჯვებით სრულდება და იწყება, სანამ არ დავნებებულვართ. ჩვენ ყველა წინააღმდეგობა გადავლახეთ დღემდე და მომავალშიც ეგრე იქნება, საბოლოო გამარჯვებამდე.

​ვისაც არაფრის არ ეშინია, იმან ისიც არ იცის, რისთვის იბრძვის. მე ჩემი სამშობლოს დაკარგვის შიში მამოძრავებს, ძალას მმატებს. მაძლიერებს უსამართლობის წინააღმდეგ ბრძოლაში. მე ისევ ვღელავ თქვენსავით, არ ვნებდები. თქვენი ბრძოლა აიმედებს ხალხს. რაც არ უნდა მომივიდეს არ ვნაღვლობ, როცა თქვენისთანა ხალხი მეგულება გარეთ, ვინც არაფრით არ დაუთმობს ქვეყანას მოღალატეებს.

მე არც 5 წელი მაშინებს და არც 25, თუ ეს ქვეყანას წაადგება სასიკეთოდ. მაგრამ ისეთ ბრძოლასაც არ ვემხრობი, ველოდო ესენი თავისით როდის ჩამოიშლებიან… ხუთი წელი თუ ესენი დარჩნენ, ჩემ გამოსვლას რა აზრი აქვს? თუ “სვაბოდაზე” გავედი, რაღად მინდა… ეს თავისუფლება არ იქნება. მე “სვაბოდის” გამო კი არა, თავისუფლებისთვის ვიბრძვი. თავისუფლება მაშინ იქნება, როცა ქვეყანა გაიმარჯვებს. თუ არა და რა მნიშვნელობა აქვს გარეთ ვივლი თავდახრილი, თუ ციხეში ვიქნები გამოკეტილი? უფრო მეტიც, მირჩევნია ვიჯდე, ან საერთოდ არ ვიყო, ვიდრე გარუსებულ საქართველოში ამოვყო თავი.

​ჩემი ციხიდან გამოსვლა კი არა, საქართველოს გათავისუფლებაა მთავარი, ამ გარუსებისგან, ეგ რბილად რომ ვთქვათ. ვიცი, არ გაგიჭირდებათ ჩემი პათოსის გაგება.

არ ვიცი გახსოვთ თუ არა, სულ ვიძახდი ამათ თამაშში აყოლა არ შეიძლება, ჩვენ ჩვენი პროცესი გვაქვს და ეს ქვეყნის გათავისუფლებაა. არა ვიღაც კონკრეტული ადამიანების… საპროცესოებით და ბოდიშებით, შეწყალებით, თავის დახრით გამარჯვება არ მოდის.

​ყველაზე მეტად იმაზე ვფიქრობ და მაწუხებს, თქვენ გვერდით რომ არ ვარ, ვერაფრით გეხმარებით. გავიგე სოფლებში გასულხართ ხალხთან, რასაც ყოველთვის ვემხრობოდი, ვფიქრობ დაგვიანებული არ არის.

…​ამბობენ: საკუთარ თავს ზემოთ ძალა არ არისო… მაგრამ მე ვფიქრობ, რომ ზუსტად ის ძალები უნდა მოვიხმოთ საკუთარ თავში, რომლის დანახვა არ გვინდა, საკუთარ თავზე მაღლა უნდა დავდგეთ…

… ​მე პარტიული ინტერესი არასდროს მამოძრავებდა და არც ვყოფილვარ მათ რიგებში. მე პარტიებს არ ვაკრიტიკებ, უბრალოდ რასაც ვხედავ ის არის, რომ პირველ რიგში პარტიული ინტერესებიდან გამომდინარე მოქმედებენ. ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება, თითქოს გაქრობის ეშინიათ და ყველაფრის ფასად უნდათ ხალხს თავი არ დაავიწყონ.

ასეთი ბრძოლით მართლა გაქრებით. ჯერ ქვეყანა გამოვგლიჯოთ მტერს და მერე იბრძოლეთ ერთმანეთში, ჯანსაღ საარჩევნო ბრძოლას ვგულისხმობ.

​”პირის” გატეხას თავის გატეხა ჯობს, და თუ ერთს იტყვით და მეორეს გააკეთებთ, ამას უღირსობა ჰქვია…

უღირსები ნუ გახდებით, თუ გინდათ ხალხმა თქვენი დაიჯეროს და გამოგყვეთ. თქვენი გაუქმება ვერ მოხდება, რამდენადაც არ უნდოდეთ ამ გარუსებულებს, თუ ხალხმა თქვენი გულწრფელობის დაიჯერა…

​მიყვარხართ ყველა, ვინც არ ნებდება და ისევ ღელავს!“ – წერს ალექსანდრე ჩილაჩავა.

ალექსანდრე ჩილაჩავა 4 ოქტომბრის საქმეზეა დაკავებული. მას 5 წლით აქვს მისჯილი პატიმრობა.

ალექსანდრე ჩილაჩავას ბრალი ორი მუხლით ჰქონდა წარდგენილი: სტრატეგიული და განსაკუთრებული მნიშვნელობის ობიექტის ხელში ჩაგდების მცდელობა, ჩადენილი ჯგუფურად და ორგანიზებულ ჯგუფურ ძალადობაში მონაწილეობა, თუმცა პროკურატურის მიერ სასამართლოში წარდგენილ ვიდეომტკიცებულებებში ჩანს, რომ ის 4 ოქტომბერს ათონელის სასახლის ეზოში გადადის და ერთ წუთში უკან გადმოდის და რაიმე სახის ძალადობრივ ქმედებას არ ახორციელებს.

ალექსანდრე ჩილაჩავა 4 ოქტომბრის საქმის იმ პატიმრებს შორისაა, რომელთაც უარი თქვეს საპროცესოს გაფორმებაზე.

14 წელს მიუღწეველი მოზარდის მიმართ გარყვნილ ქმედებაში და ადევნებაში ბრალდებულს 10 წელი მიუსაჯეს.

პროკურატურის ცნობით, გადაწყვეტილება გორის სასამართლომ მიიღო.

„დადგინდა, რომ ბრალდებული არასრულწლოვან დაზარალებულთან სისტემატურად ამყარებდა არასასურველ კომუნიკაციას და ცდილობდა მასთან ნდობაში შესვლას. ასევე, მის მიმართ გარყვნილი ქმედება განახორციელა“ – წერს პროკურატურა.

ბრალდებულს ბრალდება ჰქონდა წარდგენილი სისხლის სამართლის კოდექსის 141-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტით (14 წელს მიუღწეველი პირის მიმართ გარყვნილი ქმედება) და 151 პრიმა მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით (წინასწარი შეცნობით არასრულწლოვანის მიმართ ადევნება).

სასამართლომ ბრალდებული დამნაშავედ ცნო და სასჯელად 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა განუსაზღვრა.

ბათუმში დაჭრილი ახალგაზრდა კაცის მდგომარეობა ამ დროისთვის მძიმეა, ის ბათუმის ერთ-ერთ კლინიკაში რეანიმაციულ განყოფილებაშია და ხელოვნური სუნთქვის აპარატზეა. მას რამდენიმე ტყვია მუცლის არეში ქონდა მოხვედრილი და რამდენიმესაათიანი ოპერაცია ჩაუტარდა.

31 წლის კაცს ბათუმში, ფიროსმანის ქუჩის ბოლოში გუშინ, 22 ივლისს ესროლეს.

თვითმხილველების თქმით, სავარაუდო დამნაშავე ადგილზე მივიდა მოპედით, რამდენჯერმე გაისროლა და სწრაფად დატოვა იქაურობა. მას სახეზე ნიღაბი ეკეთა.

შსს-ს ინფორმაციით, გამოძიება მიმდინარეობს სსკ-ის 19-108-ე და 236-ე მუხლებით, რაც გულისხმობს განზრახ მკვლელობის მცდელობას და ცეცხლსასროლი იარაღის მართლსაწინააღმდეგო შეძენა-შენახვა-ტარებას.

აღნიშნულ ფაქტზე არის თუ არა ვინმე დაკავებული, ამის შესახებ ინფორმაცია შსს-ს ამ დრომდე [10:10 სთ, 23 ივლისი] არ გაუვრცელებია.

 

 

ბათუმი-სარფის ახალი გზის მშენებლობასთან დაკავშირებით „ოცნების“ ინფრასტრუქტურის მინისტრი აცხადებს, რომ რამდენიმე კვირაში გვირაბის მშენებლობა დაიწყება. საავტომობილო გზების დეპარტამენტის ინფორმაციით კი, გზის მშენებელ კომპანიასთან ჯერ ხელშეკრულება გაფორმებული არ არის.

„სულ რამდენიმე კვირაში დაიწყება სარფის 8-კილომეტრიანი გვირაბის მშენებლობა“, – ეს განცხადება „ოცნების“ ინფრასტრუქტურის მინისტრმა, რევაზ სოხაძემ 21 ივლისს გააკეთა. 

„ბათუმელები“ საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტს დაუკავშირდა. ჩვენ დავინტერესდით, გაფორმდა თუ არა უკვე ხელშეკრულება ბათუმი-სარფის[თურქეთის საზღვარი] ახალი ავტომაგისტრალის მშენებლობაზე გამოცხადებულ ტენდერში გამარჯვებულთან და რომელ კომპანიასთან დაიდო შეთანხმება.

„ხელშეკრულება ჯერ არ გაფორმებულა. მიმდინარეობს სატენდერო პროცედურები დონორი ორგანიზაციის [ADB] შესყიდვის წესებით“, – მოგვწერეს დღეს, 22 ივლისს, გზების დეპარტამენტიდან.

პროექტის მიხედვით, ბათუმი-სარფის ავტობანის მშენებლობის ფარგლებში დაგეგმილია 7,6 კილომეტრი სიგრძის გვირაბის გაყვანა, რომელიც სოფელ ახალსოფელში დაიწყება და სოფელ სარფში ზღვის სანაპიროსთან [ჩანჩქერთან], ბათუმი-სარფის არსებულ გზასთან გამოვა.

ვრცლად ამ თემაზე: ავტობანი – რა მეთოდით გაიყვანენ 7,6 კმ სიგრძის გვირაბს ახალსოფლიდან სარფამდე

ბათუმი-სარფის ახალი გზის პროექტი აზიის განვითარების ბანკის სესხისა და სახელმწიფო ბიუჯეტის თანადაფინანსებით უნდა განხორციელდეს. ფინანსთა სამინისტროს ინფორმაციით, გრძელვადიანი სესხის მოცულობა 306,6 მილიონი ევროა. 2026 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტში კი ბათუმი-სარფის გზის პროექტისთვის 68 მილიონი ლარია გაწერილი.

საავტომობილო გზების დეპარტამენტმა ბათუმი-სარფის გზის მშენებლობაზე საერთაშორისო ტენდერი 2025 წლის 5 ნოემბერს გამოაცხადა. სატენდერო მოწვევის დოკუმენტის მიხედვით, ბათუმი-სარფის გზის მშენებლობისთვის დაახლოებით 4 წელია გათვლილი [1 440 დღე – ხელშეკრულების გაფორმებიდან], ხოლო მომდევნო დაახლოებით 3 წელი [1080 დღე] – „დეფექტების შეტყობინების პერიოდი“ იქნება.

„ჩვენ უკვე წელს გახსნილი გვექნება თბილისიდან ბათუმამდე მთლიანად მაგისტრალი ერთი, სამტრედიის ხიდის მონაკვეთის გარდა“, – განაცხადა „ოცნების“ მინისტრმა.

„სამტრედიის ხიდის მონაკვეთი“ ის 9,5 კილომეტრიანი მონაკვეთია [სამტრედიიდან ჯაპანამდე], სადაც მდინარე რიონზე ახალაშენებული ხიდი ჩაინგრა. გზების დეპარტამენტის ინფორმაციით, ამ ხიდის დასრულება დაგეგმილია 2027 წელს. შესაბამისად, დეპარტამენტში აცხადებენ, რომ დარჩენილ 9,5 კილომეტრიან მონაკვეთზე მოძრაობის გახსნაც მომავალ, 2027 წელს [წლის პირველ ნახევარში] არის დაგეგმილი.

თბილისიდან-ბათუმამდე კიდევ ერთი, გრიგოლეთი-ქობულეთის გზის 3-კილომეტრიანი მონაკვეთია დაუსრულებელი, რომელიც გრიგოლეთთანაა და მდინარე სუფსას კვეთს. თუმცა, გზების დეპარტამენტის ინფორმაციით, ამ მონაკვეთის გახსნა მიმდინარე, 2026 წელს არის დაგეგმილი.

ზოგადად, ამ დრომდე თბილისიდან-ბათუმამდე მაგისტრალის „მთლიანად გახსნას“ ხელი სამტრედია-გრიგოლეთის გზამ შეუშალა, რომელიც 4 ლოტად შენდებოდა. ამ გზის შემადგენელია სწორედ „სამტრედიის ხიდის მონაკვეთი“. ამავე გზის ლესა-ხაჯალიის მონაკვეთი კი 5 დღის წინ, 18 ივლისს გაიხსნა.

• „ქართული ოცნების“ 2016 წლის საარჩევნო დაპირებით, არათუ თბილისიდან-ბათუმამდე, არამედ მთლიანად „აღმოსავლეთ-დასავლეთის ავტობანის მშენებლობა“ [სარფიდან-წითელ ხიდამდე] მინიმუმ 2020 წელს უნდა დასრულებულიყო.

ამ თემაზე:

„დასრულდება ავტობანის მშენებლობა“ – „ოცნების“ შეუსრულებელი საარჩევნო დაპირება

See more

 

დღეს, 22 ივლისს, ბათუმში, ფიროსმანის ქუჩაზე, სროლა იყო. წინასწარი ინფორმაციით, დაჭრილია 31 წლის კაცი.

თვითმხილველების ინფორმაციით, სავარაუდო დამნაშავე ადგილზე მივიდა მოპედით, რამდენჯერმე გაისროლა და სწრაფად დატოვა იქაურობა. მას სახეზე ნიღაბი ეკეთა.

ბათუმელების ინფორმაციით, მინიმუმ 7 ტყვიაა გაისროლეს ქალაქის ერთ-ერთ ყველაზე მრავალრიცხოვან უბანში

ადგილზე იმყოფება პოლიცია.

დაჭრილი კაცი საავადმყოფოშია გადაყვანილი.

შს სამინისტრო მომხდართა დაკავშირებით, ჯერჯერობით, არაფერს აცხადებს.

„ბათუმელების“ ინფორმაციით კი, დაჭრილს უტარდება გადაუდებელი ქირურგიული ოპერაცია. მას რამდენიმე ჭრილობა აქვს მიყენებული ცეცხლსასროლი იარაღიდან, მუცლისა და ქვედა კიდურების არეში.

შსს-ს ინფორმაციით, გამოძიება მიმდინარეობს სსკ-ის 19-108-ე და 236-ე მუხლებით, რაც გულისხმობს განზრახ მკვლელობის მცდელობას და ცეცხლსასროლი იარაღის მართლსაწინააღმდეგო შეძენა-შენახვა-ტარებას.

ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია ეხმიანება „ფორმულას“ ჟურნალისტის, ვახო სანაიას 14 დღით ადმინისტრაციულ დაპატიმრებას ფეისბუქ პოსტებით შალვა პაპუაშვილისა და ლადო ბოჟაძის შეურაცხყოფის საბაბით, ფეისბუქზე დაწერილი სტატუსის გამო.

„სასამართლოს ეს გადაწყვეტილება საჯარო სივრცეში მოქალაქეთა გამოხატვის არალეგიტიმური შეზღუდვის, ცენზურისა და თვითცენზურის გარემოს შექმნის კიდევ ერთ აშკარა მაგალითს წარმოადგენს.

იგი ცალსახად ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა კონსტიტუციურ და ევროპულ სტანდარტებს, რომელთაც ქართული ოცნებისა და შსს-ს წარმომადგენლები მიზანმიმართულად ამახინჯებენ და არასწორად წარმოაჩენენ“ – აცხადებს საია. 

ორგანიზაცია მიუთითებს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართალზე, მათ შორის, მეოთხე სექციის გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე – „მილაძე საქართველოს წინააღმდეგ”, რომელსაც, ორგანიზაციის შეფასებით, მანიპულაციურად ციტირებენ და განმარტავს, რომ:

„თავად ვულგარული ფრაზების გამოყენება არ არის გადამწყვეტი ფაქტორი გამოხატვის შეურაცხმყოფლად მიჩნევისას, რადგან მას შესაძლოა მხოლოდ სტილისტური დატვირთვა ჰქონდეს. ეროვნულმა სასამართლოებმა უნდა დაიცვან სათანადო ბალანსი და უნდა განასხვაონ დაცული პოლიტიკური ან საზოგადოებრივი ინტერესის მქონე გამოხატვა გაუმართლებელი პირადი შეურაცხყოფისგან;

ეროვნულმა ორგანოებმა უნდა დაასაბუთონ ჩარევის აუცილებლობა და გადაწყვეტილება უნდა გაამყარონ საკმარის და რელევანტურ მიზეზებზე მითითებით;

დაუშვებელია ისეთი სანქციის გამოყენება, რომელიც არის მძიმე ან არაპროპორციული (მაგალითად, მაღალი ოდენობის ჯარიმა ან სისხლისსამართლებრივი სანქცია), რადგან ეს ახდენს არსებით ზეწოლას გამოხატვის თავისუფლებაზე.

დაუშვებელია არაძალადობრივი გამოხატვის, თუნდაც გაუმართლებელი შეურაცხყოფის საპასუხოდ, საპატიმრო სასჯელების, მათ შორის ადმინისტრაციული პატიმრობის გამოყენება.

დაკისრებულმა სანქციამ არ უნდა შექმნას “მსუსხავი ეფექტი“ (chilling effect) და რეალურად არ უნდა აფერხებდეს მოქალაქეებს საჯარო დებატებში მონაწილეობისგან.

საია ხაზს უსვამს, რომ „ქართული ოცნება“ 2025 წლიდან მოყოლებული, აქტიურად იყენებს ადმინისტრაციულ სანქციებს სოციალურ ქსელებში გამოხატვისთვის.

„პროცესი განსაკუთრებით გააქტიურდა 2026 წლის 1 ივნისიდან, როდესაც შსს-ში ახალმა სტრუქტურულმა ერთეულმა, ე.წ. „ადამიანის უფლებების დაცვის დეპარტამენტის სიძულვილის ენის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველომ” დაიწყო სოციალური ქსელებში გამოხატვის სისტემური მონიტორინგი.

მიუხედავად სამმართველოს დასახელებისა, ნაცვლად სიძულვილის ენის მონიტორინგისა, მისი საქმიანობა ძირითადად მწვავე პოლიტიკური გამოხატვისთვის ადამიანთა წინააღმდეგ ადმინისტრაციულ წარმოებას მოიცავს“ – აცხადებს საია. 

ორგანიზაციის განცხადებაში მითითებულია, რომ შსს და სასამართლო სოციალურ ქსელებში მწვავე გამოხატვის დასჯადობისთვის ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის ორ მუხლს იყენებენ. ესენია:

• 17316 მუხლი, რომელიც პოლიტიკური თანამდებობის პირის ან სახელმწიფო მოსამსახურის შეურაცხყოფისთვის აწესებს ჯარიმას 1 500 ლარიდან 4 000 ლარამდე ოდენობით ან ადმინისტრაციულ პატიმრობას 45 დღემდე ვადით. ამ მუხლით სახდელდადებული პირის მიერ იგივე ქმედების ჩადენისთვის გათვალისწინებულია ჯარიმა 2 500 ლარიდან 6 000 ლარამდე ოდენობით ან ადმინისტრაციული პატიმრობას 5 დღიდან 60 დღემდე ვადით.

აღნიშნული ნორმა ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსში 2025 წლის დასაწყისში, შეკრებისა და გამოხატვის შემზღუდველ სხვა ნორმებთან ერთად გაჩნდა.

„ეს ნორმა გააკრიტიკა, მათ შორის, ეუთო ოდირმა, რომლის მიხედვითაც მეტისმეტად ფართო და სუბიექტურია „სიტყვიერ შეურაცხყოფაზე, ლანძღვა-გინებაზე, შეურაცხმყოფელ გადაკიდებასა ან/და სხვაგვარ შეურაცხმყოფელ ქმედებაზე“ მითითება რაიმე სახის შინაარსის აღწერის, განმარტების ან დარღვევის დამაფუძნებელი სხვა ელემენტების მოხმობის გარეშე და ეს იძლევა თვითნებური განმარტების შესაძლებლობას“ – განმარტავს საია.

• როდესაც გამოხატვის ადრესატი პოლიტიკური თანამდებობის პირი ან მოხელე არ არის, შსს და სასამართლო იყენებს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის 166 მუხლს („წვრილმანი ხულიგნობა“), რომელიც სანქციად 500 ლარიდან 3 000 ლარამდე ოდენობით ჯარიმას ან 20 დღემდე ადმინისტრაციულ პატიმრობას ითვალისწინებს, ხოლო სახდელდადებული პირის მიერ ჩადენის შემთხვევაში – 3 000 ლარიდან 5 000 ლარამდე ოდენობით ან ადმინისტრაციულ პატიმრობას 5 დღიდან 60 დღემდე ვადით.

„ცალსახაა, რომ გამოხატვის თავისუფლების მასობრივი, სისტემური კონტროლი ხდება ისეთი ფორმებითა და, მათ შორის, ისეთი კანონმდებლობის საფუძველზე, რომელიც მარტივად იძლევა თვითნებური გამოყენების შესაძლებლობას, თავისი სიმძიმით შესაძლოა უტოლდებოდეს სისხლისსამართლებრივ პასუხისმგებლობას, ქმნის სისტემური ცენზურის ინსტიტუციურ მექანიზმებს და უგულებელყოფს გამოხატვის თავისუფლების დაცვის გარანტიებს.

გამოყენებული სანქციების სიმძიმე, გამოხატვის კონტროლის მასშტაბი და სახელმწიფო ორგანოების მხრიდან გამოხატვის კონტექსტისა და პოლიტიკურ დისკუსიაში მისი როლის უგულებელყოფა საზოგადოებაში ცენზურის ფონს ქმნის, მსუსხავი ეფექტის შექმნას ემსახურება და უხეშად არღვევს გამოხატვის თავისუფლებას“ – წერს საია.

ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ცნობილი ჟურნალისტისა და ტელეკომპანია “ფორმულას” თანამშრომლის, ვახო სანაიას პატიმრობა მედიის მიმართ შემზღუდავი და რეპრესიული გარემოსა და კონკრეტულად “ფორმულას” წინააღმდეგ მიმართული ისეთი რეპრესიული ზომების ფონზე ხდება, როგორებიცაა საზოგადოებრივი ჩართულობის წინააღმდეგ მიმართული (SLAPP) სამოქალაქო სარჩელი/სასამართლო გადაწყვეტილება და იმავე საქმეზე, პარალელურად, ცრუ დასმენის მუხლით (სისხლის სამართლის კოდექსის 373-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი) სისხლის სამართლის გამოძიების წარმოება „ფორმულას“ მიერ მომზადებული სიუჟეტის გამო.

ფეისბუკზე გამოქვეყნებული პოსტის გამო ჟურნალისტ ვახო სანაიას მოსამართლე ზვიად ცეკვავამ 14-დღიანი ადმინისტრაციული პატიმრობა დღეს, 22 ივლისს შეუფარდა.

ამავე თემაზე: 

ვახო სანაიას 14-დღიანი პატიმრობა მიუსაჯეს ფეისბუკზე დაწერილი პოსტის გამო

See more

გურიაში, კურორტ გომისმთაზე სამი სახლი დაიწვა. ხანძრის შედეგად არავინ დაშავებულა. შემთხვევა წუხელ, 21 ივლისს მოხდა.

როგორც სოციალურ ქსელში თვითმხილველები წერენ, ხანძრის ჩაქრობა ადგილზე მყოფმა მოქალაქეებმა სცადეს, მაგრამ უშედეგოდ. ოზურგეთიდან კურორტზე ავიდა სახანძროს მანქანაც, თუმცა მოქალაქეების თქმით, ამ დროს ხანძარი უკვე ჩამქრალი იყო.

ოზურგეთის მერიის პრესცენტრში კი, „ბათუმელებს“ უთხრეს, რომ კურორტზე მუშაობენ სახანძრო სამსახურის, ასევე სასწრაფო-სამედიცინო სამსახურის მორიგე ჯგუფები, ოზურგეთიდან კი, ადგილზე დამატებითი ჯგუფი ავიდა.

შსს-ს პრესცენტრის ინფორმაციით, გამოძიება მიმდინარეობს სსკ-ის 187-ე მუხლით [ნივთის დაზიანება, ან განადგურება]

შინაგან საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციით, უკანონოდ იარაღის შემოტანის ფაქტზე 2 პირი დააკავეს.

„სარფის“ საბაჟო გამშვები პუნქტის და ფოთის საზღვაო ნავსადგურის გაფორმების ეკონომიკური ზონის ტერიტორიებზე, ავტომობილების დათვალიერებისას, „ნივთმტკიცებად ამოიღეს 500-მდე საბრძოლო ვაზნა, 2 პნევმატური სპორტული იარაღი, 2 000-ზე მეტი ტყვიის მასრა, 900-მდე მასრის ჭურვი და ცეცხლსასროლი იარაღის ვაზნებისთვის განკუთვნილი 2,5 კილოგრამი დენთი.

დიდი რაოდენობით ცეცხლსასროლი იარაღის საქართველოში უკანონოდ შემოტანის ფაქტზე ორი პირი დააკავეს, მათგან ერთ-ერთი უცხო ქვეყნის მოქალაქეა“.

გამოძიება სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე, 19-236-ე და 19-214-ე მუხლებით მიმდინარეობს, რაც 9 წლამდე ვადით თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

 

დღეს, 21 ივლისს, საქართველოში მიმდინარე სამოქალაქო წინააღმდეგობის 601-ე დღეს, ბათუმში, 21:00 საათზე, საკონსტიტუციო სასამართლოსთან უწყვეტ საპროტესტო აქციაზე აჩვენებენ ასკოლდ კუროვის 2024 წლის ფილმს – „ძაღლი ყეფს, ქარავანი მიდის“.

ანონსის თანახმად, ფილმი ასახავს პირადი და პოლიტიკური დილემის წინაშე მყოფ რუს დამოუკიდებელ ჟურნალისტებს და აქტივისტებს, რომლებსაც სასტიკი სასჯელი ემუქრებათ.

„უცხოეთის გავლენის აგენტების“ კანონის პირველი ვერსია რუსეთში 2012 წელს მიიღეს. „აგენტების კანონმა“ ქვეყანაში მედია და კრიტიკული სამოქალაქო სექტორი გააქრო.

ფილმი რუსულენოვანია, ახლავს ქართული სუბტიტრები.

საპროტესტო აქციები საქართველოს ქალაქებში 600 დღეზე მეტია უწყვეტად, ყოველ დღე მიმდინარეობს.

პროტესტი დაიწყო 2024 წლის 28 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც ირაკლი კობახიძემ განაცხადა, რომ საქართველო აჩერებდა ევროინტეგრაციის პროცესს.

 

„საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველოს“ ცნობით, დღეის მდგომარეობით საქართველოში პოლიტიკური პატიმრების რაოდენობა 100-ს აღწევს.

დღეს, 21 ივნისს, „გამჭვრივალობამ“ გამოაქვეყნა საქართველოში პოლიტიკური პატიმრების განახლებული სია, რომელიც შედგენილია ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის 1900 (2012) რეზოლუციით დადგენილი კრიტერიუმების საფუძველზე.

დოკუმენტის მიხედვით, ამჟამად საქართველოში 90 პირი აკმაყოფილებს პოლიტიკური პატიმრის ერთ ან რამდენიმე საერთაშორისო კრიტერიუმს. თითოეული საქმე შეფასებულია ინდივიდუალურად, საქმის გარემოებების, სასამართლო გადაწყვეტილებებისა და საერთაშორისო ადამიანის უფლებათა სტანდარტების საფუძველზე.

„სია ეყრდნობა არა პოლიტიკურ შეფასებებს, არამედ ევროპის საბჭოს მიერ დამკვიდრებულ სამართლებრივ ტესტს, რომლის მიხედვითაც პირი შეიძლება ჩაითვალოს პოლიტიკურ პატიმრად, თუ მისი თავისუფლების აღკვეთა დაკავშირებულია:

ა) ფუნდამენტური უფლებების დარღვევასთან;

ბ) პოლიტიკური მოტივებით დაკავებასთან, როდესაც ჩადენილ ქმედებას სამართალდარღვევასთან კავშირი არა აქვს;

გ) აშკარად არაპროპორციულ სასჯელთან;

დ) დისკრიმინაციულ მოპყრობასთან; ან

ე) ისეთი სამართალწარმოების შედეგთან, რომელიც შეუთავსებელია სამართლიანი სასამართლოს მოთხოვნებთან.

დოკუმენტში თითოეული პირის მიმართ მითითებულია, კონკრეტულად რომელი კრიტერიუმ(ებ)ი მიიჩნევა დაკმაყოფილებულად“ – წერს „გამჭვირვალობა“.

ორგანიზაცია აცხადებს, რომ პოლიტიკური პატიმრების ესოდენ დიდი რაოდენობა კიდევ ერთხელ მიუთითებს საქართველოში პოლიტიკურად მოტივირებული მართლმსაჯულების არსებობასა და ადამიანის უფლებების დაცვის მდგომარეობის გაუარესებაზე.

 

თბილისის საქალაქო სასამართლომ დიდი ოდენობით თანხის თაღლითურად დაუფლების ფაქტზე ბრალდებული დამნაშავედ ცნო. ინფორმაციას პროკურატურა ავრცელებს.

საქმე მშენებლობას შეეხება.

გამოძიების ვერსიით, ბრალდებული დაზარალებულებს შეუთანხმდა, რომ მათ მიწის ნაკვეთებზე საცხოვრებელ სახლებს ააშენებდა.

„ბრალდებულმა თითქოსდა სამშენებლო მასალის შესაძენად და მშენებლობის დასაწყებად, დაზარალებულებს ჯამში 75 000 ლარი ჩაარიცხინა. მიუხედავად შეთანხმებისა, ბრალდებულმა არ დაიწყო მშენებლობა და მოტყუებით დაეუფლა დაზარალებულთა კუთვნილ თანხებს“ – წერს პროკურატურა.

გამოძიება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით (თაღლითობა, ჩადენილი დიდი ოდენობით) მიმდინარეობდა.

შედეგად, სასამართლომ ბრალდებული დამნაშავედ ცნო წარდგენილ ბრალდებაში და 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა განუსაზღვრა.

„ქვეყნის უახლეს ისტორია მხოლოდ წიგნების ფურცლებზე არ იწერება – ეს იყო ჩემი მთავარი სათქმელი” – გვიპასუხა მარიამმა, როცა ვკითხეთ, რატომ გადაწყვიტა წელს ისტორიის ეროვნულ გამოცდაზე მისვლა მაისურით, რომელსაც ეწერა: “მამაჩემი გმირია”.

მარიამ წილოსანი აგვისტოს ომში დაღუპული კაპრალის, შინდისის გმირის, ემზარ წილოსანის შვილია. 2008 წლის 11 აგვისტოს, როცა 29 წლის ემზარ წილოსანი 20 თანამებრძოლთან ერთად, სოფელ შინდისთან, რუსეთის შეიარაღებული ძალების ასეულს ებრძოდა, მარიამის 1 თვისაც არ იყო, მისი უფროსი ძმა, შაკო კი – 1 წლის. შვილებს მამა, ცხადია, არ ახსოვთ. მასზე ოჯახის წევრები და ნათესავები უყვებიან.

მარიამს ყველაზე მეტად უყვარს ისტორია იმის შესახებ, როგორ გაუხარდა მამას მისი დაბადება.

“მეუბნებიან, რომ დაიბადე, ძალიან გაუხარდაო. ძალიან უნდოდა გოგო შვილი და ჭკუაზე არ იყო, სანათესაოში დარბოდა და გახარებული ამბობდა, მარიამი შემეძინაო” – გვიყვება ის.

მარიამი ლანჩხუთში, მამის სახელობის სკოლაში სწავლობდა, რომელიც ცოტა ხნის წინ დაასრულა. ახლა ეროვნული გამოცდების შედეგებს ელოდება. ჯერ არ აქვს გადაწყვეტილი, სწავლას სად და რა მიმართულებით გააგრძელებს, თუმცა, გაგვიმხილა, რომ განიხილავს სპორტის უნივერსიტეტსაც.

“გამოცდები მშვენივრად დავწერე, მაგრამ ჯერ კიდევ ძიებაში ვარ, რაზე ჩავაბარო.

ისეთი პროგრამის არჩევა მინდა, რომ მომავალში განვითარების შესაძლებლობა მომცეს. უმეტესობას დიპლომები სახლში ტყუილად უწყვია – აბარებენ და შემდეგ იმ პროფესიით ვერ მუშაობენ… ასე არ მინდა, რომ ვიყო, ამიტომ, ჯერ კიდევ ძიებაში ვარ. მიწერია ტურიზმიც, სპორტის მასწავლებლობაც, მწვრთნელობა და ა.შ.

ფიტნესით ვარ დაკავებული ბავშვობიდან. 10 წლიდან აქტიურად ვმუშაობ ჩემ თავზე, ბევრი რამე მაქვს გამოცდილი, კურსებიც მაქვს გავლილი და ვფიქრობ, რომ მაგ მიმართულებითაც გავაგრძელო სწავლა”, – გვიყვება მარიამი.

მან გაგვიმხილა ისიც, რომ ცოტათი აშფოთებს თბილისში ცხოვრების დამოუკიდებლად გაგრძელების პერსპექტივა, თუმცა მზად არის ახალი გამოწვევებისთვის. მით უფრო, რომ რაც თავი ახსოვს, ერთი მთავარი გამოწვევის წინაშეა – გაამართლოს მოლოდინები, რაც გარშემომყოფებს მისგან, როგორც გმირის შვილისგან აქვთ.

„პასუხისმგებლობაა, რომ ამხელა სტატუსს ვატარებ, რომ გმირი მამა მყავდა და მის სახელობის სკოლაში ვსწავლობდი.

ვცხოვრობ რაიონში, სადაც თვითონ გაიზარდა და მას ყველა იცნობდა. ამ სკოლაში სიარული და ამ ხალხთან კონტაქტი ჩემთვის დიდი პასუხისმგებლობაა. რთულია, როცა გარშემომყოფები შენგან ბევრ ელოდებიან და შენ გინდა, რომ ყველაფერი ისე გააკეთო, რომ იამაყონ შენით. რთულია, ეს მოლოდინები ბოლომდე გაამართლო”, – გვეუბნება მარიამი.

„როგორ ფიქრობ, რა იქნებოდა მამის მოლოდინი შენს შესახებ?“ – ვკითხეთ მარიამს.

„არ მიფიქრია ვინ ენდომებოდა, რომ მე ვყოფილიყავი. ალბათ, ვინც მე მსურს” – გვითხრა ხანმოკლე დაფიქრების შემდეგ, მერე კი დასძინა – “დედაჩემიც სულ მაგას მეუბნება – რაც შენ გინდა, რაშიც შენ თავს კარგად გრძნობ, იმას მიჰყევი, მე მაქსიმალურად შენს გვერდით ვიქნებიო”.

მარიამს მამაზე საუბარი უჭირს, მაგრამ თამამად საუბრობს ემზარ წილოსანზე, როგორც გმირზე.

ამბობს, რომ მასზე და აგვისტოს ომის სხვა გმირებზე უფრო მეტი უნდა იცოდეს საზოგადოებამ. ფიქრობს, რომ საქართველოს უახლესი ისტორია სკოლებშიც უფრო უკეთ უნდა ისწავლებოდეს. გაბრაზდა, როცა მამის თანამებრძოლსა და საქართველოს ეროვნული გმირს, გიორგი ანწუხელიძეს თეა წულუკიანმა “ვიღაცის პიარისთვის უაზროდ განწირული” უწოდა, თუმცა, როგორც კი ვთხოვთ მამის შესახებ მისი პირადი დამოკიდებულება, ემოცია და ფიქრები გაგვიზიაროს, ჩუმად ყოფნას ამჯობინებს.

„მამაჩემი გმირია. ჩვენი გმირების ღირსების და თავგანწირვის ისტორიას მათი შვილები და მათი ოჯახები აგრძელებენ”, – გვეუბნება და საუბარი სხვა თემაზე გადააქვს.

მარიამი მოგვიყვა, რომ აბიტურიენტობამდე, სანამ მეტი თავისუფალი დრო ჰქონდა, ხშირად მონაწილეობდა საპროტესტო აქციებში, რომელიც საქართველოს ევროპული მომავლის დასაცავად დაიწყო. რაც აბიტურიენტი გახდა, აქციებში ფიზიკურად მონაწილეობისთვის დრო აღარ ჰქონდა, თუმცა ხაზგასმით აღნიშნა, რომ სულ ცდილობს სოციალურ ქსელში მაინც დააფიქსიროს მისი მოსაზრებები სხვადასხვა საკითხზე. ფიქრობს, რომ პასუხისმგებლობიანი მოქალაქის პირველი ნიშანი საკუთარი აზრის თამამად დაფიქსირების უნარია.

“როცა ფიზიკურად არ ვარ იქ [აქციაზე], გულით ვარ. წინა წელს დავდიოდი კიდევაც თბილისში, საპროტესტო აქციებზე. მაქსიმალურად ვცდილობდი, როგორც შემეძლო ისე გამომეხატა ჩემი აზრი და შეხედულება იმ ყველაფრის მიმართ, რაც ქვეყანაში ხდება. ახლა, რაც აბიტურიენტი გავხდი, სიმართლე რომ ვთქვა, ვეღარ ვარ იმდენად ჩართული, თუმცა, სოციალური ქსელებით მაინც გამოვხატავ ჩემს აზრს”, – გვეუბნება მარიამი.

მას ვთხოვეთ გაეხსენებინა რომელიმე აქცია, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო და გაეზიარებინა მოტივაცია, რის გამოც ქუჩაში გავიდა.

„უცებ რაც მახსენდება – წულუკიანი რომ გამოვიდა და გმირებზე თქვა, უაზროდ განწირულები არიან ვიღაცის პიარისთვისო, ამის გამო გავედი აქციაზე. ეს არის უახლოესი ისტორიის ფეხქვეშ გათელვა. არ აფასებენ [უახლესი ისტორიის გმირებს]. მე, როგორც აგვისტოს ომში დაღუპული გმირის შვილმა, ასე აღვიქვი. ეს იყო ძალიან უაზროდ, დაუფიქრებლად ნათქვამი”, – ამბობს მარიამი.

ის იხსენებს შემთხვევებს, როცა გარშემომყოფი მოუწოდებდნენ, “წიგნი აიღოს ხელში” და “მის საქმეს მიხედოს”, ნაცვლად იმისა, რომ სხვადასხვა თემაზე გამოთქვას კრიტიკული აზრი, ან, მით უმეტეს, საპროტესტო აქციაში მიიღოს მონაწილეობა. თუმცა, მარიამი თვლის, რომ როცა საქმე ქვეყნის მომავალს ეხება, მისი პასუხისმგებლობაა, არ გაჩუმდეს. უხარია, რომ ოჯახის წევრები მხარს უჭერენ.

„ვფიქრობ, რომ მე ვარ მომავალი თაობა და მე უნდა გავაკეთო ყველაფერი იმისთვის, რაც ჩემ მომავალს შეეხება, რომ დავიცვათ ჩვენი მომავალი.

ჩვენ თუ არ ამოვიღეთ ხმა, აბა სხვა ვინ უნდა ამოიღოს და ვინ უნდა გამოთქვას აზრი?! სხვამ რაც არ უნდა მითხრას, მე მაინც ჩემ აზრს დავაფიქსირებ ყველაფერზე. ვიცი რა არის სწორი და რა არასწორი. მაგის განსაზღვრა შემიძლია. ჩემი ოჯახის წევრები, მაგალითად, დედა და ბებია მეუბნებიან, რომ მამაშენი იამაყებდა შენითო. თვითონაც ამაყობენ ჩემით”, – ამბობს მარიამი.

მან გვიამბო ორი წლის წინ, პროევროპული აქციების დასაწყისში მომხდარ ინციდენტზე, როცა მასწავლებელს აზრი ჰკითხა, მისგან კი, როგორც ამბობს, შეურაცხმყოფელი დამოკიდებულება მიიღო.

„აქციები რომ დაიწყო, სკოლაში ჩემი აზრი დავაფიქსირე და მასწავლებელს ვკითხე, თქვენ რას ფიქრობთ მიმდინარე პროცესებთან დაკავშირებით-მეთქი. მისი აზრი მაინტერესებდა. „ეს ახალგაზრდები სამარცხვინო საქციელს სჩადიან, ვინც აქციებზე დადის სამარცხვინოები არიან, ცუდად იქცევიანო“ – ასეთი პასუხი მივიღე. მე შევეწინააღმდეგე – არ სჩადიან სამარცხვინო საქციელს, თბილისში რომ ვიყო, მეც აქციაზე ვიდგებოდი-მეთქი და მაგაზე მიპასუხა, შენც სამარცხვინო საქციელს ჩადიხარ, შენგან ამას არ ველოდიო და ა.შ., შეურაცხყოფა მომაყენა პირადად მე და მამაჩემის სახელსაც შეეხო. ბოლოს ისე მოხდა, რომ ავტირდი, ვეღარ გავუძელი ამდენ შეურაცხყოფას. ზუსტად არ მახსოვს თვითონ თქვა გადიო თუ მე გამოვედი პირდაპირ, მაგრამ კლასი დავტოვე. მერე კლასელებიც გამოვიდნენ, მომიკითხეს სად ვიყავი და როგორ ვიყავი”, – გვიყვება მარიამი.

ეროვნული გამოცდების პასუხების მოლოდინში მყოფს განათლების რეფორმაზე ვკითხეთ. გვითხრა, რომ მოულოდნელმა ცვლილებებმა და გაურკვევლობამ აბიტურიენტობა გაურთულა.

„განათლების რეფორმა და ეს ცვლილებები ჩემთვის კომფორტული ნამდვილად არ იყო. ისეთი პერიოდი დაგვემთხვა ახლანდელ აბიტურიენტებს, რომ ძალიან ბევრი გაურკვევლობა იყო. თითქოს, ბოლომდე არ იყო არაფერი დაგეგმილი და ინფორმაციას გზადაგზა, ბოლო წუთებში გვაწვდიდნენ, მაგრამ მაგასაც – ბოლომდე ვერ.

უნივერსიტეტებში ფაკულტეტების ცვლილებები გამო კონკურენცია ყველგან გაიზარდა. აბიტურიენტების უმეტესობას სასურველი პროგრამების გადაწყობა და ხელახლა დალაგება მოუხდა. მეც მომიწია ჩემს გეგმებში ცვლილებები შემეტანა. სწავლის და მეცადინეობის პარალელურად ამაზე გვიწევდა ფიქრი და ეს ძალიან რთული იყო”, – გვიყვება მარიამი.

ის განიხილავს, რომ გარკვეული პერიოდით შეიძლება ევროპაშიც წავიდეს განათლების მისაღებად. თუმცა უკან აუცილებლად დაბრუნდება. ამბობს, რომ საქართველოში ახალგაზრდებისთვის მთავარი გამოწვევა განათლების მიღება, კარიერის აწყობა და განვითარების შესაძლებლობებია.

„ახალგაზრდები საკუთარი მომავლის შესაქმნელად და განვითარების მიზნით საზღვარგარეთ გარბიან. ევროპაც, ჩემთვის, პირველ რიგში, უკეთესი განათლებასთან ასოცირდება და შემდეგ, სხვა ყველაფერ უკეთესთან”, – ამბობს მარიამი.

მარიამს ვკითხეთ, როგორ საქართველოში ცხოვრებას ისურვებდა თავად და როგორი საქართველოსთვის იბრძოლა მისი აზრით მამამ, ემზარ წილოსანი.

“მე, მაგალითად, ისეთ საქართველოში ვიცხოვრებდი, სადაც კანონი ყველასთვის თანაბრად მოქმედებს, ადამიანებს საკუთარი აზრის თავისუფლად გამოხატვის შესაძლებლობა აქვთ და ამისთვის არავინ დასჯის მათ, სადაც განსხვავებული შეხედულებების ადამიანებს არ ჩაგრავენ. ასევე, სადაც ხარისხიანი განათლების მიღების და ღირსეულად დასაქმების შესაძლებლობა ყველასთვისაა”, – ამბობს მარიამი.

„სახლში ხომ საშიშია და გასაბერი აუზი მიყიდეთ დედა, ეზოში, აუზში ვიქნები“ – რვა წლის დეამ დედას გასაბერი აუზის ყიდვა სთხოვა, რადგან სახლში ყოფნა საშიშია, ეზოში ვიქნებიო – შესთავაზა.

დეა მთელ დღეებს სოფელ ქობულეთში, მშობლებთან ერთად ატარებს. ბავშვის დედა გვიყვება, რომ ახლომახლო დეას თანატოლები არ ცხოვრობენ და ბავშვი დროს ძირითადად ლეკვებთან თამაშობს – „უყვარს ისინი.“

დეას ფეხები „მწვანე წამლით“ აქვს დაფარული, მწერებს დაუკბენიათ და ასე უშუშებენ ნაკბენ ადგილებს.

დეა ბევრს არ ლაპარაკობს, უცნობებს არ გვეკონტაქტება, კითხვებს არ პასუხობს, თუმცა გადასაღებ კამერას ინტერესით აკვირდება.

ჩვენი იქ ყოფნის დროს ერთი წამითაც არ გაჩერებულა, გაუჩერებლად მოძრაობს. რეზინის ჩუსტები აცვია, როგორც ჩანს, ოდნავ დიდი აქვს, ამიტომაც ხმაურით დადის.

დედის მითითებებს, რომ სახლში ყველგან მოძრაობა არ შეუძლია, რადგან სახლის ადგილას ზოგ უფრო საშიშია გავლა, სრულად არ ემორჩილება. ავიწყდება, სად უფრო მეტი ან ნაკლებია ჩამონგრევის ალბათობა.

დეა მშობლებთან ერთად სოფელ ქობულეთში, ავარიულ სახლში ცხოვრობს. მათი სახლი ფაქტობრივად დანგრევის პირასაა, ნაწილობრივ, ჩამონგრეულია კიდეც.

დეას მამა, იოსებ ვერულიძე ჯანმრთელობის პრობლემების გამო ვერ მუშაობს, ხანდახან მეზობლებს ეხმარება მსუბუქ საქმეებში გარკვეული საფასურის სანაცვლოდ. არ მუშაობს არც დეას დედა, ნატო ბერიძე.

„ბავშვი პატარა იყო, სამუშაო ვერ დავიწყე“ – გვიყვება ნატო.

მისი ოცნებაა ოჯახი სადმე, „ნორმალურ, საცხოვრებელ გარემოში“ ქირით გადავიდეს: „მეშინია, ბავშვს ყოველ წამს საფრთხე ემუქრება“ – წუხს ნატო.

დეას ხატვა ჰყვარებია, თუმცა ოჯახს არ აქვს საშუალება, ბავშვი დამატებით წრეებზე ატაროს, მხოლოდ სკოლაში დაჰყავთ:

„სკოლაც შორს არის, ტრანსპორტი არ არის, უჭირს ბავშვს ამხელა მანძილის გავლა“ – გვეუბნება ნატო.

ვერულიძეების ოჯახი სოციალურად დაუცველია. ოჯახში გვიყვებიან, რომ არ ჰქონდათ საშუალება ძველი და საცხოვრებლად უვარგისი სახლი დაეშალათ და ახალი აეშენებინათ.

მათი ერთადერთი შემოსავალი სოციალური დახმარებაა. შემოდგომაზე მანდარინს ვყიდით, მაგრამ დიდი არაფერი გამოგვდის, არაფერს გვყოფნისო – გვეუბნება ნატო.

სახლის მდგომარეობა წლიდან წლამდე უარესდებოდა, ამიტომაც ოჯახმა დახმარების თხოვნით ქობულეთის მუნიციპალიტეტის მერიას მიმართა, მერიამ კი, თავის მხრივ – გეოლოგიურ სამსახურს.

დოკუმენტში, რომელიც ვერულიძეებმა გვაჩვენეს, ექსპერტი წერს, რომ სახლი აღდგენას არ ექვემდებარება, საცხოვრებლად უვარგისია და ერთადერთი გამოსავალი დემონტაჟია.

დასკვნაში, რომელიც 2025 წელს არის მომზადებული, ექსპერტი ხაზგასმით აღნიშნავს ასევე, რომ საჭიროა ოჯახის უსაფრთხო ადგილზე გადაყვანა.

ნატო ბერიძე გვიყვება, რომ დასკვნის მომზადების შემდეგ მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლები ადგილზე მივიდნენ, დასკვნა მიუტანეს და უთხრეს აქ ცხოვრება სახიფათოა:

„სახლი უნდა დაშალოთო. ვუთხარი, სად წავიდეთ-მეთქი. აქ როგორ ხართო. აბა, რა ვქნა-მეთქი. გამაფრთხილეს, რამდენიმე ადგილზე მიმითითეს, ამ მხარეს ბავშვმა არ იაროს, სახიფათოაო“.

„მუნიციპალიტეტმა 20 000 ლარი შემოგვთავაზა დემონტაჟისთვის, მაგრამ მივხვდი, რომ ეს არ მეყოფოდა და არ დავთანხმდი“- ამბობს დეას მამა, იოსებ ვერულიძე.

 

ნატოს ქობულეთის მერთან შეხვედრაც უცდია:

„მივედი, მერთან შეხვედრა მინდა მეთქი, ველოდე. შემდეგ მითხრეს, მერს პირდაპირ კი ვერ შეხვდები, ასე არ ხდებაო. ბაქლავა მომართვეს, ვუთხარი – მე ბაქლავა არ მინდა, მერთან შეხვედრა მინდა-მეთქი. ტყუილად ვუცადე, არ შემხვდა“.

ქობულეთის მერიაში დაგვიდასტურეს, რომ ვერულიძეების სახლი მხოლოდ დემონტაჟს ექვემდებარება:

„აღნიშნულმა ოჯახმა მერიას გეოლოგების მოწვევის და საცხოვრებელი სახლის შესწავლის მიზნით გასულ წელს მომართა.

გეოლოგიური სამსახურის შესწავლის შედეგად სახლი დაექვემდებარა დემონტაჟს, რისთვისაც გათვალისწინებული იყო შესაბამისი თანხა. ოჯახმა უარი განაცხადა აღნიშნული თანხის მიღებაზე.

რაც შეეხება მოწყვლადი კატეგორიის ოჯახების საცხოვრებლით უზრუნველყოფის პროგრამაში ჩართვას, გაცნობებთ, რომ ამ ეტაპზე აღნიშნულ პროგრამაზე განაცხადების მიღება არ დაწყებულა. როცა დაიწყება განაცხადების მიღება, ოჯახს შეუძლია შემოიტანოს დოკუმენტაცია, კომისია შეისწავლის და მიიღებს შესაბამისს გადაწყვეტილებას“ – მოგვწერეს ქობულეთის მერიიდან.

მერიაში ასევე გვითხრეს, რომ დემონტაჟის დასრულებამდე ოჯახს ქირით გაყვანას სთავაზობენ, თუმცა ვერულიძეების თქმით მხოლოდ დემონტაჟისთვის 20 000 ლარი შესთავაზეს.

სახელმწიფომ გონიოს ყოფილი სამხედრო პოლიგონის ტერიტორიის არაბულ კომპანიაზე გადაცემის ხელშეკრულებაც გაასაიდუმლოვა. ყოფილი პოლიგონისა და მიმდებარე ტერიტორიები, ჯამში 258,8 ჰექტარი, „იგლ ჰილს საქართველოს“ მიმდინარე წლის ივლისში უზუფრუქტით გადასცეს.

„იგლ ჰილს საქართველოს“ 66,67 პროცენტის მესაკუთრე არაბული „იგლ ჰილს დეველოპმენტ ჰოლდინგს ლიმიტედია“, ხოლო წილის 33,33 პროცენტი სახელმწიფოს ეკუთვნის, რომლის მმართველი საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროა.

„იგლ ჰილს საქართველომ“ გონიოში მდებარე ოთხ მიწის ნაკვეთზე [მათ შორის ყოფილი პოლიგონის ტერიტორიაზე] უზუფრუქტის რეგისტრაციის მოთხოვნით საჯარო რეესტრს 2026 წლის 6 ივლისს მიმართა. რეესტრის 2026 წლის 10 ივლისის ამონაწერებით კი, ოთხივე ნაკვეთი „იგლ ჰილს საქართველოზე“ ორწლიანი უზუფრუქტით არის გადაცემული.

ერთ ნაკვეთთან [ყოფილი პოლიგონის ტერიტორიასთან] დაკავშირებული უზუფრუქტის ხელშეკრულების ასლი საჯარო რეესტრიდან გამოვითხოვეთ. ამ ტერიტორიის, რომელიც სახელმწიფოს საკუთრებაშია, ფართობი 2 264 823 კვადრატული მეტრია [226,4 ჰექტარი], თუმცა საჯარო რეესტრმა უზუფრუქტის ხელშეკრულების ასლი იმ მიზეზით არ მოგვაწოდა, რომ ის თურმე „მიჩნეულ იქნა კომერციულ საიდუმლოებად“.

„შპს „იგლ ჰილს საქართველოს“ მომართვაზე თანდართული დოკუმენტაცია, მათ შორის, სარეგისტრაციო განცხადებაზე თანდართული ხელშეკრულება, მიჩნეულ იქნა კომერციულ საიდუმლოებად… მოთხოვნილი დოკუმენტაციის განმცხადებელზე გაცემა შესაძლებელი იქნება შესაბამისი თანხმობის წარმოდგენის შემთხვევაში“, – მოგვწერეს საჯარო რეესტრიდან 2026 წლის 16 ივლისს.

რაც შეეხება „შესაბამის თანხმობას“, რეესტრი გვწერს, რომ ხელშეკრულების ასლს მხოლოდ იმ შემთხვევაში მოგვაწვდის, თუ წარვადგენთ „შესაბამისი პირის სანოტარო წესით ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დამოწმებულ თანხმობას“. აქ შესაბამისი პირი არის კომპანია „იგლ ჰილს საქართველო“, ხოლო ადმინისტრაციული ორგანო – თავად საჯარო რეესტრი.

ანუ, უზუფრუქტის ხელშეკრულების ასლის მისაღებად კომპანიის დირექტორმა [ან სხვა უფლებამოსილმა პირმა] უნდა მოგვცეს ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა, რასაც წარვადგენთ რეესტრში, ან მეორე ვარიანტი – კომპანიის უფლებამოსილი პირი თავად უნდა გამოგვყვეს საჯარო რეესტრში და ჩვენთვის ხელშეკრულების ასლის მიღებაზე თანხმობას იქვე მოაწეროს ხელი.

შესაბამისი თანხმობის წარდგენამდე კი, საჯარო რეესტრმა ჩვენი განცხადების განხილვის ვადა 30 დღით შეაჩერა. თუ ამ ვადაში თანხმობას არ წარვადგენთ ჩვენს განცხადებას [უზუფრუქტის ხელშეკრულების ასლის მოთხოვნაზე] რეესტრი აღარ განიხილავს.

„დამატებითი დოკუმენტაციის ან/და სხვა ინფორმაციის წარმოუდგენლობის შემთხვევაში განცხადება დარჩეს განუხილველი; განცხადების განუხილველად დატოვების შემთხვევაში მომსახურებისათვის გადახდილი საფასური უკან დაბრუნებას არ ექვემდებარება“, – გვწერს საჯარო რეესტრი.

საჯარო რეესტრის პასუხიდან არ ირკვევა მთლიან ხელშეკრულებას ადევს გრიფი „საიდუმლო“, თუ მისი გარკვეული პუნქტებია გასაიდუმლოებული. არც ისაა ცხადი, თუ რის საფუძველზე და ვის მიერ იქნა მიჩნეული უზუფრუქტის ხელშეკრულება [ან მისი ნაწილი] კომერციულ საიდუმლოებად.

საჯარო რეესტრის ამონაწერებიდან საჯარო მხოლოდ ის არის, რომ გონიოს ყოფილი პოლიგონი და მიმდებარე ტერიტორიები „იგლ ჰილს საქართველოზე“ უზუფრუქტით 2 წლით არის გადაცემული. ის, თუ რა პირობებით გაიცა ზღვის პირას, ჭოროხის დელტაში მდებარე და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 250 ჰექტარზე მეტი ტერიტორია – არ ვიცით.

ზოგადად, როცა საქმე სახელმწიფო ქონებას ეხება და ამ ქონებასთან დაკავშირებული რაიმე ხელშეკრულება შეიცავს გარკვეულ კომერციულ საიდუმლოებას [მაგ. სპეციფიკურ ფინანსურ მოდელებს ან ტექნოლოგიურ ნოუ-ჰაუს და სხვ.], რეესტრს უნდა წაეშალა მხოლოდ საიდუმლო ნაწილი. შესაბამისად, უნდა გაეცა ხელშეკრულების ძირითადი ტექსტი – თუნდაც რა პირობით და რა ვალდებულებების სანაცვლოდ გადაეცა სახელმწიფო ქონება კომპანიას.

ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, რადგან სახელმწიფო ერთდროულად არის ქონების გადამცემი [ეკონომიკის სამინისტრო] და ამავე დროს, ამ ქონების მიმღები კომპანიის 33.33 პროცენტი წილის მესაკუთრეც, გამოდის, რომ სახელმწიფო საკუთარ თავს [და პარტნიორ არაბულ ჰოლდინგს] უფორმებს ხელშეკრულებას და შემდეგ თავადვე მალავს მას „კომერციული საიდუმლოების“ მოტივით.

რადგან კომპანიაში „იგლ ჰილს საქართველო“ სახელმწიფო წილს ფლობს და გარიგება სახელმწიფო ქონების გადაცემას ეხება, ამიტომ ამ უზუფრუქტის ხელშეკრულების პირობების გამჭვირვალობა მაღალი საზოგადოებრივი ინტერესის საგანს წარმოადგენს.

„ბათუმელებმა“ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსაც მიმართა ოფიციალური წერილით და აღნიშნული უზუფრუქტის ხელშეკრულების ასლი გამოითხოვა. სამინისტროს პასუხს, მიღების შემთხვევაში, აქვე მოგაწვდით.

აღსანიშნავია ისიც, რომ რედაქციამ ამავე სამინისტროს ოფიციალური წერილით 2025 წლის ოქტომბერშიც მიმართა [ID: CA00412515672841 რეგ N: 14846/11] და მაშინ არაბულ „იგლ ჰილსთან“ დადებული საინვესტიციო შეთანხმებისა და საერთო კომპანიის ჩამოყალიბების შესახებ ხელშეკრულების ასლები გამოითხოვა, თუმცა, სამინისტროსგან პასუხი ამ დრომდე არ მიგვიღია.

თბილისსა [კრწანისის პარკი] და ბათუმში [გონიოს ყოფილი პოლიგონი] „ოცნების“ მთავრობას არაბული „იგლ ჰილსის“ საინვესტიციო პროექტების განხორციელება აქვს დაანონსებული.

როგორც ცნობილია, Eagle Hills-თან გაფორმებული კონტრაქტიც საიდუმლოა.

„სოციალური სამართლიანობის ცენტრის“ განცხადებით, „თბილისსა და ბათუმში „იგლ-ჰილსის“ პროექტი ხორციელდება არასაკმარისი გამჭვირვალობის პირობებში, გარემოსდაცვით ინფორმაციაზე წვდომა შეზღუდულია, მასში არ მონაწილეობს საზოგადოება, ხოლო პროექტთან დაკავშირებული ხელშეკრულებები და დოკუმენტაცია კომერციულ საიდუმლოებად არის გამოცხადებული, რაც კანონს და საჯარო ინტერესს ეწინააღმდეგება“.

ვრცლად: „იგლ-ჰილსის“ ხელშეკრულებების გასაიდუმლოება კანონსა და საჯარო ინტერესს ეწინააღმდეგება – SJC

ამავე თემაზე

რას ცვლიან არაბული ინვესტიციის გამო ჭოროხის დელტაში – ინტერვიუ

See more

რასთან გვაქვს საქმე, როცა მატარებლის გამცილებელი სინდისის პატიმრების მშობლების დანახვაზე პატრულს იძახებს? როცა პატრული მატარებლის გასვლას აყოვნებს 20 წუთით? 

სწორედ ასეთი ინცინდენტი მოხდა 19 ივლისს, გუშინ – სინდისის პატიმრების მშობლები თბილისიდან ბათუმში მოდიოდნენ მატარებლით, მშობლებს თან ჰქონდათ თავიანთი პატიმარი შვილების ფოტოები და პლაკატები, რის გამოც რკინიგზის ადმინისტრაციამ პოლიცია გამოიძახა და მატარებელი 20 წუთის დაგვიანებით გავიდა თბილისის რკინიგზის სადგურიდან.

ნახეთ ინციდენტის ამსახველი ვიდეო

„შეეშინდათ იმის, რომ მატარებლით ჩვენი მგზავრობა რეაგირების გარეშე დაეტოვებინათ, რამეს ხომ არ აშავებდნენ? რამე ხომ არ ეშლებოდათ? ხელმძღვანელისგან მერე შენიშვნას ხომ არ მიიღებდნენ?

ამ ყველაფრის პარალელურად, ძალიან ბევრი ადამიანია, რომელიც უძლებს ამ წნეხს, სოლიდარულია და ზუსტად იცის ტყუილ-მართლის გარჩევა,“ – ამბობს დამოუკიდებელი, ოპოზიციონერი პოლიტიკოსი თეონა ჭალიძე, რომელიც თბილისი-ბათუმის მატარებელში გუშინ, 19 ივლისს ამ ინციდენტს შეესწრო.

„ბათუმელებმა“ თეონა ჭალიძესთან ინტერვიუ ჩაწერა. იგი უფლებადამცველია, დამოუკიდებელი, ოპოზიციონერი პოლიტიკოსი.

• ქალბატონო თეონა, თქვენი აზრით, რასთან გვაქვს საქმე, როცა მატარებლის გამცილებელი იმის გამო, რომ სინდისის პატიმრის მშობელი ატარებს ბანერს და შვილის ნახატი აქვს მაისურზე გამოსახული, იძახებს პოლიციას? 

ჩემი აზრით, ეს არის რიგით ადამიანებზე ერთგვარი რეპრესიების გამოვლინება. რეპრესიაში ვგულისხმობ იმას, რომ სხვადასხვა სტრუქტურის თუ კერძო სამსახურის თანამშრომელი, რიგითი თანამშრომელი იმდენად არის დასტრესილი და დაშინებული, იმდენად აქვს სიფრთხილის განცდა გაათმაგებული, რომ ამგვარად მოქმედებს.

• თქვენი აზრით, ეს უფრო თვითცენზურა იყო?

როგორ ჩანს, მათთვის, ჯერ ერთი, მოულოდნელი იყო ჩვენი იქ გამოჩენა. ცოტა დაბნეულებიც კი იყვნენ, ვერ გაეგოთ, რა ხდებოდა.

ჩვენ მათ ბილეთები წარვუდგინეთ და პირველი კომუნიკაცია, რაც შედგა გამცილებელსა და მატარებლის ე.წ. გამყოლს შორის, რომელსაც თითქოს უფრო მაღალი თანამდებობრივი სტატუსი ჰქონდა, იყო ის, რომ გვითხრეს: გთხოვთ, ეს ბანერები მოიხსნათო. მე ეგრევე შევეპასუხე, უკაცრავად, რას გვთხოვთ-მეთქი. მიპასუხეს, რომ ეს არის თხოვნა. მე ვუთხარი, რომ თხოვნა გასაგებია, მაგრამ ამ თხოვნას გავითვალისწინებთ თუ არა, ჩვენი გადასაწყვეტია, ჩვენ წარმოგიდგინეთ ბილეთები, ვართ რიგითი მგზავრები, მივემართებით ბათუმში და როგორ გამოვიყურებით, რა გვაცვია და გულზე რა გვეკიდება, ეს არის ჩვენი გადასაწყვეტი თავიდან ბოლომდე-მეთქი.

მეგონა, რომ ამით ამოიწურა ყველანაირი, ასე ვთქვათ, გაუგებრობა და ჩვენი გადაადგილება აღარანაირად არ შეფერხდებოდა. ვიფიქრე, რომ ადამიანურად რაღაც ვიღაცას შეეშალა, რაღაც გვითხრა და გავატარეთ.

ოცამდე მგზავრი ვიყავით ჯამში ერთობლივად. როცა უკვე მატარებელში ვინაწილებდით ადგილებს, მატარებელში ამოვიდნენ პოლიციელები. გავიხედეთ ფანჯარაში და ვხედავთ, რომ საპატრულოს ორი ეკიპაჟია მოსული.

ვიდრე ამ პოლიციელებს დავინახავდით, არ მინდა გამომრჩეს: ვაგონში ამოვიდა გამყოლი და ვაფიქსირებ, რომ ტელეფონით გვიღებს. შეჩვეულები ვართ, რომ მალულად სულ ვიღაც გვიღებს: ხან სუს-ის თანამშრომელი, ხან – ვინ. ის ხანდაზმული მამაკაცი ამ ტელეფონს ისე დილეტანტურად იჭერდა, რომ შეუმჩნეველი ვერც დაგვრჩებოდა და მივუთითეთ: ბატონო სანდრო [სახელი ეწერა გულსაკიდზე], რატომ გვიღებთ? „არა, არა, არ გიღებთო,“ –  ძალიან უხერხულად შეიშმუშნა და ტელეფონი ჩაწია ეგრევე, თუმცა, რა თქმა უნდა, კადრი ჩართული ჰქონდა.

შემდეგ გამოჩნდა სრულიად შავებში ჩაცმული კაცი. ის ტელეფონით გადასცემდა რაღაც ინფორმაციას და თან კადრებს იღებდა. ეს უკვე სავარაუდოდ სუს-ის თანამშრომელი იყო. ამ დროს გამცილებლები და გამყოლები ზევით-ქვევით შეშფოთებული დარბოდნენ.

პოლიცია როცა უკვე ამოვიდა ვაგონში, ეს კადრები ყველამ ნახა: გაოგნებული იყურებიან, რა ბანერზეა საუბარიო და ვაჩვენე ბანერი, რომელიც სინდისის პატიმარს აქვს მაისურზე გამოსახული, ვაჩვენე, რომ ყველა მშობელს თავისი შვილის ფოტო აქვს ჩამოკიდებული და ესაა ბანერები. ვკითხე პოლიციელებს: ამის გამო გამოგიძახეს და მოგაცდინეს კრიმინალთან ბრძოლას-მეთქი… ნახეთ, რომ მოწყვეტით ვაგონიდან გავარდნენ და კარგა ხანს მერე მანქანასთან ასე მოძრაობდნენ, რაღაცებს წერდნენ ფურცელზე იქვე.

ეს ყველაფერი გაგრძელდა დაახლოებით 35 წუთი და აქედან 20 წუთი უკვე იყო გასვლის დროზე გადაცილება. 20 წუთი მთელი მატარებელი ჰყავდათ გაჩერებული – 400 მგზავრი, როგორც თვითონ ამბობდნენ. ზოგიერთი გამცილებელი იძახდა: გაგვიშვან, კაცო, ასეთი რამ ჩვენ არ გვახსოვს, ერთი წუთის დაგვიანებითაც კი არ გადის ხოლმე მატარებელიო.

• სავარაუდოდ რა ხდებოდა ეს 20 წუთი? რას არკვევდნენ? 

ეს თანამშრომლები დამოუკიდებლად გადაწყვეტილებას ვერ იღებენ და მუდმივად ტელეფონზე არიან ჩამოკიდებული, მუდმივად რაღაცას ათანხმებენ ხელმძღვანელობას, ის ხელმძღვანელი კიდევ თავის ხელმძღვანელს უთანხმებს და ამ პროცესში დაიკარგა ეს დრო.

შეიძლება, მატარებელი გააჩერონ, მაგრამ სინდისის პატიმრების მშობლების და მათი ოჯახის წევრების ბრძოლას ვერ გააჩერებენ. გუშინდელი დღეც ამის დასტურია, რომ ჩვენ ისევ ბანერებით გახლდით მატარებელში, გადავადგილდებოდით და მშვენივრად ვიმგზავრეთ, ჩამოვედით აჭარაში და დღეს უკვე ხოფის ბაზრობაზეც დავარიგეთ ის გაზეთები, რაც იყო დაგეგმილი. ხვალ ვგეგმავთ ქობულეთს, ურეკს და გომის მთას.

რკინიგზის მხრიდანაც, ვფიქრობ, რომ ეს იყო ერთგვარი პრევენციული ქცევა რკინიგზის ადმინისტრაციისგან, ჩვენი იქ ყოფნა თუ პრობლემა გახდებოდა, ამით დაიზღვიეს თავი.

• თქვენ აღნიშნეთ, რომ რეპრესიები აისახა, მათ შორის, გამცილებლის ქცევაზე, რომელმაც პოლიცია გამოიძახა. რის შეეშინდა მას პრაქტიკულად? 

შეეშინდათ იმის, რომ მატარებლით ჩვენი მგზავრობა რეაგირების გარეშე დაეტოვებინათ, რამეს ხომ არ აშავებდნენ? რამე ხომ არ ეშლებოდათ? ხელმძღვანელისგან მერე შენიშვნას ხომ არ მიიღებდნენ? ეს იყო მათი შიშის გამოვლინება, თორემ საერთოდ უხმაუროდ ჩაივლიდა ეს მგზავრობა.

სინამდვილეში, ეს ფოტოები ხომ იმიტომ გვეკიდა გულზე, რომ ტრადიციული ფოტოები გადაგვეღო.

• რომც გქონოდათ ყველას ბანერი მგზავრობის დროს, ეს ხომ გამოხატვის თავისუფლებაა და ამის უფლება გქონდათ.

რა თქმა უნდა, მაგრამ იმის თქმა მინდა, რომ მატარებელში ბანერებით ყოფნას არავინ აპირებდა. რისთვის ატეხეს ეს ამბავი?

• თუ ესაუბრეთ გამცილებელს მას შემდეგ, რაც უკვე დაიძრა მატარებელი? 

არ გვისაუბრია. ის იყო კეთილგანწყობილი მთელი მგზავრობის განმავლობაში. გვეკითხებოდა, რამე ხომ არ გვჭირდებოდა.

• შეიძლება ეს უკავშირდებოდეს „ოცნების“ ხელისუფლების მიერ მოწყობილ რეპრესიების ახალ ნაკადს? მაგალითად, გამცილებელმა ჩათვალა, რომ თუ წყევლის გამო ადამიანებს აჯარიმებენ, ხოლო ტროტუარზე დგომისთვის აპატიმრებენ, ვაგონში პოლიტიკური გზავნილებიც იქნებ დასჯადია და პრობლემა არ ვნახო? 

დიახ. რიგით თანამშრომლებსაც შიშები აქვთ ზუსტად იმ რეპრესიების გამო, რაც ზოგადად არის ქვეყანაში. ყველა თანამშრომელზე და ყველა ადამიანზე აისახება ეს, გინდა არ გინდა, პირდაპირ თუ ირიბად.

არსებობს შიში, რამე შეცდომა არ დაუშვა, რამე საყვედური არ მივიღო, სისტემასთან წინააღმდეგობაში არ მოვიდე რა და რამე ისეთი არ გააკეთო, რაც შეიძლება აღმოჩნდეს მომავალში შენივე ინტერესების საწინააღმდეგო ქმედება.

• ეს რამდენად ართულებს წინააღმდეგობას, ბრძოლას დემოკრატიის გადასარჩენად? 

როცა პროპაგანდის მსხვერპლია ადამიანი და შეშინებული, მეტი ადამიანი ექცევა ზეგავლენის ქვეშ.

სიმართლის მაძიებლისთვის და მორალური უპირატესობის მქონე ადამიანისთვის სამართლიანობისთვის ბრძოლის გზაზე ასე მეტი ბარიერი ჩნდება, მაგრამ საბედნიეროდ და ამ ყველაფრის პარალელურად, ძალიან ბევრი ადამიანი არსებობს, რომელიც უძლებს ამ წნეხს, სოლიდარულია და ზუსტად იცის ტყუილ-მართლის გარჩევა.

ბათუმში, კობალაძის 8 ნომერში მცხოვრები მოქალაქე ნონა პაპიტაშვილი ქაია „ბათუმელებთან“ ამბობს, რომ პარკინგის საფასურს იხდის, თუმცა ავტომანქანას საკუთარი სახლის წინაც კი ვერასდროს აჩერებს. მისი თქმით, გასაჩერებელი ადგილების არარსებობის გამო, უწევს მანქანის არასწორ ადგილზე გაჩერება, რის გამოც მუნიციპალური ინსპექცია აჯარიმებს.

ნონა პროფესიით ექიმია და ამბობს, რომ საქართველოში სიხარულით დაბრუნდა, თუმცა ქალაქში არსებული სამანქანე ქაოსი უკვე სერიოზულ დისკომფორტს უქნის.

„პარკინგი მთელი დღე დაკავებულია. დგას როგორც „სპარის“ მანქანები, ასევე მუდმივად დგას საბურავდაშვებული მანქანაც, საიდანაც ვაჭრობენ. მარტო პარკინგი კი არ აქვთ დაკავებული, ტროტუარებიც, რადგან ბაზარია გამოტანილი და ორმაგად ირღვევა ჩემი უფლება. ვერც ავტომანქანას ვაჩერებ და ფეხითაც ვერ გადავადგილდები უსაფრთხოდ ჩემი საცხოვრებელი სახლის წინ.

მე, როგორც საქართველოს მოქალაქეს, არ შემიძლია ჩემი სახლის წინ მაინც გავიარო თავისუფლად ტროტუარზე? ბიზნესს ეკუთვნის საპარკინგე ადგილი და მე არა? ჩემი სახლის წინაა პარკინგი, მაგრამ მე ვერასდროს ვსარგებლობ.

პატრული გამოვიძახე, რომელიც ამბობს, „მართალი ხართ, მაგრამ ეს ჩემს კომპეტენციაში არ შედის. მერიას ვწერ და პასუხს არ მცემენ. სრული განუკითხაობაა“, – ამბობს ნონა პაპიტაშვილი ქაია.

მოქალაქის თქმით, საპარკინგე სივრცეში მაშინაც კი ვერ აყენებს ავტომანქანას, როცა ადგილი თავისუფალია, რადგან სავაჭრო ობიექტს ყვითელი ნიშნულებით აქვს დაკავებული ადგილი.

„20 წელი ემიგრაციაში ვიყავი, ახლახან დავბრუნდი სამშობლოში და ვხედავ, რომ ამ ქალაქში არა მარტო მანქანის გაჩერება, ფეხით გადაადგილებაც კი შეუძლებელია. იყო ინციდენტიც და ხომ არ დავჭამთ ერთმანეთს ადამიანები. ხომ შეიძლება კანონი, რაიმე რეგულაცია არსებობდეს. არც ბიზნესს აქვს უფლება შეზღუდოს მოქალაქე და დაიპყროს მთელი საფეხმავლო ბილიკი.

კარგია, რომ ბევრს ჰყავთ ავტომანქანა ამ ქალაქში, მიხარია, მაგრამ რეგულაცია ხომ უნდა არსებობდეს?

ამდენი წელია ვიცხოვრე კვიპროსზე და ერთხელ არ დამირღვევია კანონი. კვიპროსზე თუ რაიმე დარღვევა დაფიქსირდება შეგიძლია გამოიძახო შესაბამის სამსახური და ყველაფერი გვარდება მყისიერად, კანონის შესაბამისად, 24 საათში. თუ სასამართლო დაგჭირდა, ესეც უმოკლეს ვადებში იმართება და თუ ვინმეს რაიმე უკანონოდ აქვს გარეთ განთავსებული, მაშინვე ალაგებს. არც პარკირების პრობლემა მქონია როდისმე.

ერთი წელია დავბრუნდი ჩემს ქვეყანაში და რას ვხედავ, – არც კანონი კანონობს და არც ქალაქია ადამიანებზე მორგებული.

მე არ მაქვს სურვილი დავარღვიო კანონი, მაგრამ სივრცე ხომ უნდა დამიტოვონ, რომ გადავადგილდე და სახლის წინ მაინც გავაჩერო მანქანა? მეც ხომ ვიხდი პარკინგის საფასურს, მაშინ რისთვის ვიხდი?

ასე მგონია, სრული კორუფციაა, რადგან ვიღაცას ყველაფრის უფლება აქვს და ვიღაცას – არა. რიგითი მოქალაქე ყოველთვის მსხვერპლია ამ განუკითხაობის. შეწუხებული ვარ ძალიან საპარკინგე სივრცეების არარსებობის გამო.

არ მინდა ვინმესთან კონფლიქტი მქონდეს, მაგრამ ასე მგონია, ემპათიის გრძნობა დაკარგული აქვთ ადამიანებს. მეც მაქვს შეიძლება რაღაც ბიზნესი, მაგრამ ხომ არ შეიძლება სხვა ადამიანს შევუზღუდო თავისუფლება. ისიც კი არ ვიცი, ვის მივმართო და რა გავაკეთო“, – ამბობს ნონა პაპიტაშვილი ქაია.

„ბათუმელები“ დაუკავშირა ბათუმის მერიას და ჰკითხა, რა უნდა გააკეთოს მოქალაქემ, თუ პარკინგის საფასური გადახდილი აქვს, მაგრამ ავტომანქანას ვერ აჩერებს პარკინგზე თავის საცხოვრებელ სახლთანაც კი?

აქვთ თუ არა სავაჭრო ობიექტებს პარკირების ადგილების მუდმივად დაკავების, ან საპარკინგე ადგილის სავაჭრო სივრცედ გამოყენების უფლება?

ბათუმის მერიიდან მშრალად და სტანდარტულად გვიპასუხეს. „მუნიციპალური ინსპექციის მიერ ყოველდღიურ რეჟიმში ხორციელდება მონიტორინგი არასწორ პარკირებაზე, ნებისმიერ სატრანსპორტო საშუალებაზე. თუ არასწორად უყენია სადისტრიბუციო მანქანებს ან პარკირება არ აქვთ შეძენილი დაჯარიმდებიან“, – მოგვწერეს მერიიდან.

თუმცა, მერია დუმს მთავარ პრობლემაზე – სად და როგორ გააჩეროს ავტომანქანა მოქალაქემ საცხოვრებელ არეალში კანონიერად?

ბათუმის პარკირების ინვენტარიზაციისა და მართვის სტრატეგიის შესამუშავებლად ქალაქის მერია ბაზრის კვლევას აპირებს. კვლევის შედეგად უნდა დადგინდეს შესაბამისი მომსახურების ღირებულება და შემდეგ შეირჩეს კონსულტანტი.

ტექნიკურ დავალებაში აღნიშნულია, რომ „კონსულტანტმა უნდა მოამზადოს ქალაქ ბათუმის პარკირების მართვის სტრატეგია, რომელიც დაეფუძნება ინვენტარიზაციის შედეგებს, პარკირების არსებული პრაქტიკისა და მონაცემების ანალიზს, ასევე პირველადი ზონირების წინადადებას.

ამავე დოკუმენტის მიხედვით, ქალაქში ამჟამად არ მოქმედებს ზონალურ-საათობრივი პარკირების სისტემა.

პარკირების მართვა ეფუძნება განსაზღვრული ვადით მოქმედ აბონიმენტურ სისტემას, მათ შორის 1-დღიან, 7-დღიან, 30-დღიან, 6-თვიან და 12-თვიან საშვებს. არსებული მოდელი საჭიროებს შეფასებას როგორც ადმინისტრირების, ისე ტარიფების, აღსრულების, საპარკინგე ადგილების გამოყენებისა და პარკირების ადგილების ბრუნვის კუთხით“- წერია დოკუმენტში.

ფაქტია, რომ ბათუმის მერია პარკირების პრობლემას წლებია ვერ აგვარებს, თუმცა მოქალაქეების პროტესტის მიუხედავად, მაინც გრძელდება ისეთი სამშენებლო პროექტების დამტკიცება, რომელიც მშენებელს საპარკინგე ადგილების სათანადო რაოდენობით მოწყობას არ ავალდებულებს.