ოთხწლიანი პაუზა და პირველი მედალი ეროვნულიდან

თემურ კახიძე: ბილიარდის ფედერაცია აჭარაში 1996 წელს დაარსდა, თუმცა, მაშინ მას ბილიარდის დამოუკიდებელი ფედერაცია ერქვა. ორი წლის განმავლობაში ტურნირები მხოლოდ ბათუმის მასშტაბით ტარდებოდა. საბოლოოდ, მიხვდა მაშინდელი ხელმძღვანელობა, რომ ასე კარჩაკეტილი დიდხანს ვერ იქნებოდა, უბრალოდ, ვერ იარსებებდნენ და ე.წ. „დამოუკიდებელი ფედერაცია“ აჭარის საზღვრებს ვერ გასცდებოდა. სწორედ ამიტომ, 1998 წელს, მათ თხოვნით მიმართეს საქართველოს ბილიარდის ფედერაციას და გაწევრიანდნენ კიდეც ამ ორგანიზაციაში, რის შემდეგაც ჩვენი მობილიარდეები უკვე ეროვნულ ჩემპიონატებსა თუ სხვადასხვა ტურნირში იღებდნენ მონაწილეობას. მართალია, 1997 წლიდან აქ, ბათუმში ვატარებდით ტურნირს რუსული ბილიარდის ერთ-ერთ სახეობაში – თავისუფალ ან კლასიკურ პირამიდაში, თუმცა, ეროვნულ ფედერაციაში გაწევრიანებამ დამატებითი სტიმული მისცა სპორტსმენებს და ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ბილიარდი, როგორც სპორტის სახეობა, განვითარების ახალ ეტაპზე გადავიდა, სპორტსმენთა დონეც ამაღლდა, მარტო დავით ფიფიას სახელიც კმარა, რომელიც საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონია.

 

 

– მახსოვს, ლერმონტოვის ქუჩაზე, სადაც ამჟამად ქალაქ ბათუმის მერია მდებარეობს, საკმაოდ კარგი დარბაზი იყო და ტურნირებსაც ხშირად მასპინძლობდით…

 

 

– დიახ, თუმცა, მოგვიანებით, ე.წ. ვარდების რევოლუციის შემდეგ, ის შენობაც ჩამოერთვა მობილიარდეებს და მაგიდებიც სადღაც გაქრა (!). არადა, ყველაფერი მართლა ისე იყო მოწყობილი, რომ თავისუფლად შეიძლებოდა მსოფლიო თასის, ასევე სხვადასხვა რანგის საერთაშორისო ტურნირის მასპინძლობა. თითოეულ მაგიდასთან 6-8 ვიდეოკამერა იყო დამონტაჟებული, მოკლედ რომ გითხრათ, ყველაფერი ევროსტანდარტების დონეზე იყო მოწყობილი. ამას გარდა, საქართველოს უძლიერეს მობილიარდეთა ათეულში ყოველთვის შედიოდა 2-3 კაცი ბათუმიდან. შემდეგ კი იყო უქმად ყოფნის პერიოდი. ფაქტობრივად, ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში სპორტის ეს სახეობა მკვდარი იყო. არც ტურნირი ჩატარებულა და არც ჩვენი სპორტსმენები გამგზავრებულან სადმე. მართალია, იყვნენ ადამიანები, ვინც შეძლებისდაგვარად პატრონობდნენ სპორტის ამ სახეობას და გვერდში უდგნენ სპორტსმენებს, მაგრამ ეს ვერაფერი ნუგეში იყო. ადრე საქართველოს ბილიარდის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი ვიყავი, სპორტი მიყვარს და გული მტკიოდა, როდესაც ასეთ სავალალო მდგომარეობაში ვხედავდი ამ სახეობას. ასე რომ, შევიკრიბეთ თანამოაზრეები და ფაქტობრივად, თავიდან დავაარსეთ ფედერაცია, ხელახლა დავარეგისტრირეთ 2012 წლის დეკემბერში. პრეზიდენტად მე ამირჩიეს. ტრაბახში ნუ ჩამომართმევთ, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ამის შემდეგ ბათუმში ბილიარდის აღმასვლა დაიწყო. მარტო ის ფაქტი რად ღირს, რომ 2013 წლის იანვარში სარეიტინგო ტურნირი ჩავატარეთ ბათუმში. აუცილებლად უნდა აღვნიშნო და მადლობა გადავუხადო ჩემს მეგობარს, შპს „მოდერნის“ დირექტორს გიორგი გუბელაძეს, რომელმაც დააფინანსა ეს ტურნირი. მარტში აჭარის ჩემპიონატი ჩავატარეთ, აპრილში კი ეროვნულ ჩემპიონატზე წარვგზავნეთ ორი მონაწილე – დავით ფიფია და ნუგზარ თებიძე, სადაც ფიფიამ მესამე ადგილი დაიკავა. ეროვნული ფედერაციის კვოტით საქართველოს მომდევნო ჩემპიონატზე, რომელიც ახლახან გაიმართა, მხოლოდ ორი ადგილი გვქონდა გამოყოფილი, მაგრამ ორი სპორტსმენი შესარჩევ ეტაპზე გავგზავნეთ, ორივემ გაიმარჯვა და საბოლოოდ, ჩემპიონატზე აჭარამ ოთხი მონაწილე წარადგინა. ტურნირი კომბინირებულ პირამიდაში ჩატარდა. აღსანიშნავია, რომ ბათუმელებმა დავით ფიფიამ და დავით ჯორბენაძემ 16 მონაწილეს შორის, შესაბამისად, მესამე და მეოთხე ადგილები დაიკავეს, ეს კი ურიგო შედეგი ნამდვილად არ არის. 20 წლის გიორგი დიმიტრაძე კი მეშვიდე ადგილზე გავიდა, სამწუხაროდ, ამ ტურნირზე ნუგზარ თებიძეს ხელი მოეცარა, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ის თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის.

 

 

 

– ამჟამად სად ვარჯიშობენ სპორტსმენები?

 

 

– სამწუხაროდ, სავარჯიშო ბაზა არ გაგვაჩნია. პირადად მე სახლში მიდგას ერთი მაგიდა, სადაც ხშირად მოდიან და ვარჯიშობენ, ამას გარდა, გიორგი გუბელაძესთანაც დადიან და კერძო კლუბებშიც. წარმოიდგინეთ, ორი მაგიდით კონკურენციას ვუწევთ თბილისს, სადაც სულ მცირე, 25 კლუბია.

 

 

– არავინ გეხმარებათ?

 

 

– მადლობა ღმერთს, გვაქვს იმის საშუალება, ჩვენს სპორტსმენებს თავადვე ვუპატრონოთ, თუმცა, არ შემიძლია არ აღვნიშნო ის ფაქტი, რომ აჭარის სპორტის დეპარტამენტმა დაფინანსების სახით 5 ათასი ლარი გამოგვიყო, რისთვისაც მის ხელმძღვანელს მერაბ ნაგერვაძეს მადლობას მოვახსენებ. მართალია, წლიურად ეს თანხა მიზერულია, მაგრამ მთავარი თანადგომა და ყურადღებაა. აგრეთვე, დაგვპირდნენ, რომ თუ დადებითი შედეგი გვექნებოდა, მომავალი წლიდან დაფინანსებასაც გაგვიზრდიდნენ.

 

 

– სამომავლო მიზანი და უახლოესი პერსპექტივა…

 

 

– პირველ რიგში, გვინდა ის ტრადიცია დავუბრუნოთ ჩვენს ქალაქს, რაც ჰქონდა, ამჟამად საქართველოს 16 საუკეთესოთა შორის სამი ბათუმელია და მათი რიცხვის გაზრდა გვსურს. აგვისტოში აჭარის ჩემპიონატს ჩავატარებთ, სექტემბერში კი საქართველოს ჩემპიონატს ვუმასპინძლებთ თავისუფალ პირამიდაში. გარდა ამისა, ქალაქ ბათუმის მერიის თანადგომით, ვაპირებთ ბათუმის ღია პირველობის ჩატარებას, სადაც საქართველოს ყველა უძლიერეს მობილიარდეს მოვიწვევთ. მართალია, წელს ეს ტურნირი რესპუბლიკური მასშტაბის იქნება, თუმცა, მომავალი წლიდან ვაპირებთ მისთვის საერთაშორისო სტატუსის მინიჭებას.

უფასო გამოკვლევები მოზარდებისთვის

 

 

დღეს ბათუმის  „საოჯახო მედიცინის რეგიონულ ცენტრში“  უფასო გამოკვლევები ტარდება.  ცენტრში მისულ ნებისმიერ 0-დან 18-წლამდე ასაკის ბავშვსა და მოზარდს უფასო კონსულტაციებს  სხვადასხვა პროფილის ექიმები ჩაუტარებენ.

 

უფასო გამოკვლევები ხვალაც გარძელდება.  1 ივნისს  საქველმოქმედო აქციაში მონაწილეობას  „ბათუმის #1 პოლიკლინიკა“, „ბათუმის #4 პოლიკლინიკა“, „თამარის დასახლების საოჯახო მედიცინის ცენტრი“, „მახინჯაურის მრავალპროფილური პოლიკლინიკა“ და „მედინა“მიიღენენ. საქველმოქმედო აქციების ერთ-ერთი ინიციატორი სოციალური პედიატრიის დაცვის ფონდია.

 

ასევე აჭარის ჯანდაცვის სამინისტროსა და ბათუმის  რეფერალური საავადმყოფოს ერთობლივი ინიციატივით,  ბათუმის რეფერალურ საავადმყოფო ბავშვთა სახლის აღსაზრედელებს  უფასო სამედიცინო გამოკვლევებს  ჩაუტარდა. ღონისძიებაში მონაწილეობას აჭარის ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე ლევან გორგელაძეც  იღებდა.   ბათუმის რეფერალურ საავადმყოფოში აჭარის მასშტაბით ბავშვთა სახლის  200-მდე აღსაზრდელს სხვადასხვა სახის გამოკვლევა ჩაუტარდა.  

 

მომზადებულია პრესრელიზის მიხედვით.

„ნუ დამითვლით ნაოჭებს“ – ნინო საკანდელიძე

„ძალიან გთხოვთ, ნუ დაითვლით ჩემს ნაოჭებს“ – საქართველოს დამსახურებული არტისტი, 82 წლის ნინო საკანდელიძე, მაყურებელს და ახლა უკვე მკითხველს საკუთარი წიგნის ფურცლებიდან მიმართავს.

ბათუმის დრამატული თეატრის გვერდით, 12- სართულიანი კორპუსი დგას, რომლის მეთორმეტე სართულზე მსახიობი ცოლ-ქმარი – ნინო საკანდელიძე და მანუჩარ შერვაშიძე – ცხოვრობს.

ინტერვიუს ჩასაწერად მისულს სახლში მხოლოდ ნინო მხვდება. ათასჯერ მაქვს ჩემი ისტორია მონაყოლი, მაგრამ კიდევ ერთხელ მოვყვებიო ამბობს, სავარძელში ეშვება და წარსულის გახსენებას იწყებს.

ნინო საკანდელიძე წარმოშობით ვანიდანაა. სკოლის დამთავრების შემდეგ თეატრალურ ინსტიტუტში ჩაირიცხა, კინოსა და დრამის ფაკულტეტზე.

„თეატრალურ ინსტიტუტში პირველ წელს არ მიმიღეს. იმიტომ, რომ თავდაპირველად სარეჟისოროზე ვაბარებდი, სამსახიობო კი მინდოდა, მაგრამ მეშინოდა, ვანელებს არ გავეკილე. ინსტიტუტში გავიცანი მანუჩარი,“ – ამბობს ნინო საკანდელიძე.

ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ბათუმის თეატრში წამოსვლა გადაწყვიტა. „მანუჩარმა მითხრა, წავიდეთ ბათუმში, ვიცურაოთ რამდენიმე წელი, ერთი წელი, ორი წელი და წამოვიდეთ მერე უკანო. წამოვედით და დავრჩით ბატონო, ვცურაობთ დღემდე,“ – ღიმილით იხსენებს მსახიობი.

„ჩამოსვლის დღიდან ვთამაშობდი გაუთავებლად. ხანდახან ორ პიესაში ვიყავი ერთდროულად დაკავებული. ინტრიგა ყველგან არის, არათუ თეატრში, მაგრამ ეს ისეთი ინტრიგაა, რომ სტიმულს გაძლევს, უკეთესს გხდის. თავიდან საკანდელიძის ქმარიო, მანუჩარზე იძახდნენ.

სამ-ოთხ წელიწადში ისე მოიკიდა მანუჩარმა ფეხი, რომ მერე ამბობდნენ, შერვაშიძის ცოლიო. 200-მდე როლი მაქვს ნათამაშები. არანორმალური შრომა გვქონდა, სამი სპექტაკლი იდგმებოდა ერთ-ორ თვეში. ახლა შეიძლება სამი სპექტაკლი დაიდგას წლის განმავლობაში. სოფლებში დავდიოდით, სპექტაკლი ჩაგვქონდა. მაშინ სანამ ჩაის არ მოკრეფდნენ, ჩვენ სპექტაკლს ვერ დავიწყებდით. ხშირად ღამის თორმეტ საათზეც იწყებოდა წარმოდგენა. მერე დილით ისევ რეპეტიცია გვქონდა.

თქვენ რა გენაღვლებათ, ერთობითო, გვეუბნებოდნენ. ვაი ამისთანა გართობას. ღამე ძილი არა გაქვს, ფიქრობ როლზე, აღარ გშორდება, გინდა, რომ კარგად გაითავისო,“ – ამბობს ნინო საკანდელიძე.

მთელი ცხოვრება თეატრს მიუძღვნა. არაფერზე მწყდება გული, ოთარაანთ ქვრივი რომ ვერ ვითამაშე, მაგაზე ვნაღვლობ მხოლოდო, – ამბობს.

„ბათუმის თეატრში ჩემი მოსვლა კლასიკით დაიწყო. არ გაგიკვირდება კაცო, შემოვდგი თუ არა ფეხი ბათუმის თეატრის სცენაზე 56 წელში, გასტროლით წავედით თბილისში და წავიღეთ „ჰამლეტი“ და „ოტელო“. ძალიან ეხმარება მსახიობს კლასიკის თამაში და როლზე მუშაობა.

უბედნიერესი ქალი ვიყავი. წავიტრაბახებ ნამდვილად. არ დამკლებია არც შექსპირის, არც ლერმონტოვის თამაში. საქმე საქმეზე რომ მიმდგარიყო, მე რუსთაველის თეატრში მერჩივნა, მაგრამ მე რუსთაველის თეატრში ალალად და გულწრფელად ვამბობ, ამდენ როლს ვერანაირად ვერ ვითამაშებდი. იქ საოცარი მსახიობები იყვნენ და ისინიც კი ვერ თამაშობდნენ ამდენს.

მე ერთადერთო „ოთარაანთ ქვრივზე“ მწყდება გული. ოთარაანთ ქვრივი ახალგაზრდა ქალია. 50 წლის ასაკში შემეძლო, 60 წლის ასაკშიც შემეძლო, ახლა უკვე აღარ. არ დადგმულა ჩემ დროს, თორემ ვითამაშებდი,“ – ამბობს მსახიობი.

თეატრისგან განსხვავებით კინოში მხოლოდ სამი ეპიზოდური როლი აქვს შესრულებული. „კინოგენური არ ვიყავიო“- ამბობს.

საუბარში მანუჩარ შერვაშიძე ერთვება, საქართველოს სახალხო არტისტი და ნინო საკანდელიძის მეუღლე.

„კარგი რა ნინიკო, რა კინოგენური არ იყავი. არ არსებობს კინოგენური. ეგ სიტყვა მე სასაცილოდ არ მყოფნის. მე რა კინოგენური ვარ ერთი ეგ მითხარი,“ – ამბობს მანუჩარი.

„იცი სად მიყვარხარ მანუჩარ ყველაზე მეტად? რეკორდში რომ მოდიხარ და ასე რომ იჯგიმები, რას ჰქვია იქ მეგრული არ ეცოდინებათო. მანუჩარს 35 როლი აქვს ნათამაშები კინოში, მე ორი-სამი ეპიზოდური, ისიც ბათუმში. თეატრი უფრო იყო ჩემი, ვიდრე კინო,“- ამბობს ნინო.

მეუღლეზე საუბრისას თვალები უბრწყინავს, სულ ერთად ვიყავით, ერთად მოვდიოდითო – ამბობს.

„მანუჩარმა გამატარებინა ეს დრო, სიცილში, ხარხარში, მადლობელი ვარ. შენ წარმოგიდგენია, უჟმური კაცი რომ მყოლოდა სახლში, ხომ გადავირეოდი. მახსოვს ერთხელ, ძალიან დაკავებული ვიყავი. მანუჩარს უცდია მჭადი დაეცხო. მჭადი იყო ისეთი დაჯღანული, ისეთი, მაგრამ ისე გემრიელად ვჭამე, დღემდე მახსოვს გემო,“ – იხსენებს მსახიობი.

კარიერაზე საუბრისას ერთ მნიშვნელოვან დეტალს იხსენებს, როცა მთელი ქალაქი აალაპარაკა.

„1962 წელია, „მედაფდაფეში“ მქონდა როლი. ეს იყო საბჭოთა კავშირის დროინდელი პიესა. პიესის მიხედვით დაზვერვაზე იყო ერთი გოგონა შეშვებული გერმანელებთან. მე მქონდა ამ გოგოს როლი.

იეჭვეს გერმანელებმა, რომ საბჭოელი იყო ეს ქალი. პიესაში იყო ერთი მომენტი, თუკი ნამდვილად საბჭოელია, ვუთხრათ გაიხადოს და იცეკვოს მაგიდაზე, საბჭოთა კავშირის ქალი არ გაიხდისო. მეც ვიხდიდი და ვცეკვავდი მაგიდაზე. მეცვა საცურაო კოსტიუმი, ისიც მუხლებამდე, შემოვიხსნიდი იუბკას და ვცეკვავდი.

ფეხზე დადგა ქვეყანა. ეს იყო სასწაული. ხალხი იყო გაჭედილი ჯერ ერთი, და მერე იყო სამარცხვინო, როგორ თუ ქართველი ქალი გაშიშვლდა. დარბაზში იყო ერთი აურზაური, კივილი. დარბაზს თავი დაანებე, მანუჩარი კულისებში იდგა და მაშაყირებდა: „წამოდი ქალო სახლში, წამოდიო“.

ნინო საკანდელიძეს, როგორც მსახიობს, არაერთი ჯილდო აქვს მიღებული, არის აჭარის და საქართველოს დამსახურებული არტისტი, 1987 წელს კი მიენიჭა საქართველოს სახალხო არტისტის წოდება.

ერთი შვილი, ორი შვილიშვილი და სამი შვილთაშვილი ჰყავს.

„ჩემს შვილს ეზარებოდა თეატრი, დაიწვას ეგ თეატრიო იტყოდა, იმიტომ, რომ დედა ენატრებოდა, ბოლოს თეატრალურ ინსტიტუტში წავიდა თვითონაც.

ახლა შვილი და შვილიშვილები თბილისში ცხოვრობენ. მე და მანუჩარი ბათუმში ვართ. ორ წელიწადში სამოცი წლის ცოლქმარი ვიქნებით. ჩვენ ერთმანეთს ვავსებთ,
გვიყვარს და გვიხარია ერთმანეთი,“ – ამბობს მსახიობი.

ხანძარი კურორტ ბეშუმში


კურორტ ბეშუმში ხანძრის შედეგად 9 სახლი დაიწვა, ხანძრის ლოკალიზებას ხულოს, ქედის, შუახევისა და ადიგენის სახანძრო ბრიგადები ამ წუთებშიც აგრძელებენ. შემთხვევის ადგილზე პირველად ადიგენის ბრიგადა მივიდა, ხულოს გამგებლის ინფორმაციით, ადგილზე  შესაბამის სამსახურებთან ერთად ექსპერტკრიმინალებიც მუშაობენ. მისივე ინფორმაციით, სახანძრო ბრიგადების დროულად მისვლა მწყობრიდან გამოსულმა გზამ შეაფერხა.

 

,,მოგეხსენებათ  ცენტრალური გზა რა დღეშიც არის, რამაც  გარკვეულწილად შეაფერხა სახანძრო მანქანების ადგილზე მისვლა. ხანძრის მაშტაბურობა სახლების სიახლოვემ განაპირობა, ხანძარი ერთი სახლიდან მეორეზე გადავიდა… ადგილზე ხუთი ბრიგადა მუშაობს, ამ ეტაპზე ხანძარი თითქმის ლოკალიზებულია და ადგილზე ექსპერტები მუშაობენ. არ ვიცით რა გახდა ხანძრის გამომწვევი მიზეზი, ამის დასკვნას შესაბამისი სამსახურები დადებენ. რაც შეეხება დაზარალებულ მოსახლეობას, წინასწარ ვერ გეტყვით როგორ მოხდება მათი დაკმაყოფილება, მაგრამ ვეცდებით მინიმალურად დავეხმაროთ, ვეცდებით მოვიძიოთ თანხა,  საკრებულოსთან ერთად აღვძრათ შუამდგომლობა აჭარის მთავრობასა აღმოგვიჩინონ კანონის შესაბამისი დახმარება“, – აცხადებს გურამ ხოზრევანიძე.

 

ხანძრის შედეგად ადამიანები არ დაზიანებულან. 

ბავშვთა დღე უფასო სამედიცინო გამოკვლევებით


ჯანდაცვის სამინისტროს პრეს-სამსახურის ინფორმაციით, ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით ჩატარდება უფასო სამედიცინო გამოკვლევები. საქველმოქმედო აქციებში მონაწილეობას სახელმწიფო და კერძო სამედიცინო დაწესებულებები მიიღებენ.

 

სამინისტროს მიერ გავრცელებულ პრესრელიზში მითითებულია იმ სამედიცინო ღონისძიებების ჩამონათვალი, რითაც ბავშვები ამ დღეებში ისარგებლებენ:

 

„31 მაისს, 11:00 საათიდან უფასო გამოკვლევები დაიწყება „ბათუმის რეფერალურ საავადმყოფოში“. აქციის ფარგლებში დაგეგმილია აჭარის ტერიტორიაზე არსებული ბავშვთა სახლის აღსაზრდელების უფასო გამოკვლევები.

 

31 მაისს, 10:00 საათიდან უფასო სამედიცინო მომსახურება განხორციელდება ბათუმის „დედათა და ბავშვთა საოჯახო მედიცინის რეგიონულ ცენტრში“.

 

1 ივნისს უფასო სამედიცინო გამოკვლევებს ჩაატარებენ: „ბათუმის #1 პოლიკლინიკა“, „ბათუმის #4 პოლიკლინიკა“, „თამარის დასახლების საოჯახო მედიცინის ცენტრი“, „მახინჯაურის მრავალპროფილური პოლიკლინიკა“ და „მედინა“.

 

უფასო გამოკვლევები ჩაუტარდებათ 0-დან 18 წლამდე ბავშვებსა და მოზარდებს.

 

საქველმოქმედო აქცია აჭარის ა/რ ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსა და სოციალური პედიატრიის დაცვის ფონდის ინიციატივით იმართება“.

 

 

„ოქროს“ კატეგორიის ჯილდო ნავთობტერმინალს


ბათუმის ნავთობტერმინალის პრეს-სამსახურის მიერ გავრცელებული პრესრელიზის მიხედვით, IQS-ის კომიტეტმა ბათუმის ნავთობტერმინალს ხარსიხის საერთაშორისო სამიტის „ოქროს“ კატეგორიის ჯილდო მიანიჭა:

 

ბათუმის ნავთობტერმინალი
ბათუმის ნავთობტერმინალი


„ორგანიზატორებმა ჯილდო გადასცეს ბათუმის ნავთობტერმინალის მმართველ დირექტორს გიორგი კილაძეს და გენერალური დირექტორის მოადგილეს ნავთობბრუნვის დარგში ლევან ჯობავას.

 

დაჯილდოვების ცერემონიალი ჩატარდა 2013 წლის 27 მაისს, ნიუ-იორკში, მანჰეტენის ცენტრში მდებარე სასტუმრო მარიოტ მარქუისის სამეჯლისო  დარბაზში.

 

„ბათუმის ნავთობტერმინალმა საქართველოში პირველმა გაიარა ერთდროული სერთიფიცირება მენეჯმენტის ISO 9001:2008, ISO 14001:2004 და OSHAS 18001:2007 სისტემების მიხედვით, რაც ჩვენი პერსონალის ძალისხმევისა და მასერთიფიცირებელი ორგანოს „ბიურო ვერიტასის“ დახმარებით მიიღწა. ბათუმის ნავთობტერმინალმა 2012 წელს ასევე მიიღო ISO/TS 29001:2010 სერთიფიკატი, რომელიც განსაზღვრავს ხარისხის მენეჯმენტის მიმართ მოთხოვნებს ნავთობის, ნავთობქიმიისა და აირის მრეწველობაში.

 

2015  წლამდე ვგეგმავთ ენერგომენეჯმენტის  დანერგვის, საინფორმაციო უსაფრთხოების მართვის და „მწვანე ინვესტიციების“ გამოყენების  ღონისძიებების ჩატარებას სასათბურე აირების შესახებ კიოტის პროტოკოლის მექანიზმების საფუძველზე, კლიმატის ცვლილების თაობაზე გაეროს ჩარჩო ხელშეკრულების ფარგლებში“, – განაცხადა გიორგი კილაძემ.

 

დაჯილდოვების ცერემონიაში მონაწილეობა მიიღეს ბიზნესმენებმა 86 ქვეყნიდან.

 

ბათუმის ნავთობტერმინალი დააარსა ლუდვიგ ნობელმა 1883 წელს.

 

მიღების, შენახვის და გადატვირთვის მოხერხებული და კარგად განვითარებული სისტემა უზრუნველყოფს 18-ზე მეტი სახეობის ნავთობპროდუქტის ერთდროულ გადატვირთვას და ერთდროულ ჩატვირთვას 4 ტანკერში. ტერმინალის საპროექტო გამტარუნარიანობა შეადგენს 15 მილიონ ტონას წელიწადში.

 

ბათუმის ნავთობტერმინალი სს ეკ „ყაზმუნაიგაზის“ შვილობილი კომპანიის „ყაზტრანსოილის“ საკუთრებაა და თავის მხრივ ფლობს ბათუმის საზღვაო ნავსადგურის მართვის ექსკლუზიურ უფლებას“.

 

მე უკუმიგრირებული ეკომიგრანტი ვარ

15 წლის შემდეგ სახლის ნამდვილი მეპატრონეები – ბერძნები დაბრუნდნენ და მითხრეს, რომ სახლი დამეცალა. 15 წლის შემდეგ ჩვენი მთავრობა ისევ გვეუბნება, რომ კომისიას შექმნიან და საკითხს შეისწავლიან.

 

მე ახლა ბათუმში ვარ. ჩემი ორი შვილი და მეუღლე კი წალკაში ნათესავებს არიან შეხიზნულები.

 

დიდ ხანს ვცდილობდი გამომეცნო, მაინც რატომ არ გვაძლევდა ხელისუფლება მიწას წალკაში (პრეზიდენტის საჩუქარი მიწის სახით ვისაც შეხვდა, მეოთხე ხარისხის, ანუ უვარგისი მიწაა). სიმართლე გითხრათ აქამდე ვერ ვხვდებოდი. ახლაც ვერ ვხვდები, მაგრამ ერთი ამბავი დამეხმარა ამ საკითხზე ჩამოყალიბებაში – ცოტა ხნის წინ ხელისუფლებამ ის სასაფლაოები მისცა ინვესტორს იჯარით, სადაც აჭარიდან წალკაში ჩასახლებულები მიცვალებულებს ვკრძალავდით. ახლა ამ მიწის მფლობელი გვეუბნება, რომ ამოვთხაროთ ჩვენი მკვდრები და სხვაგან გადავასვენოთ. ერთი – 2 წლის წინ დაკრძალული ცხედარი უკვე გადმოვასვენეთ აჭარაში.

 

გასულ კვირას სამი „მარშრუტკით“ ჩავედით კანცელარიასთან და ვცდილობდით სასაფლაოს თაობაზე მაინც მიგვეღო რამე პასუხი, მაგრამ არავინ არაფერი გვიპასუხა. აი, ზუსტად ამ ამბავმა მიმახვედრა, რატომაც არ გვიკანონებენ მიწას – არ უნდათ, რომ წალკაში აჭარიდან ჩასული ეკომიგრანტები დავმკვიდრდეთ. ამის შემდეგ რაზე უნდა ვიფიქროთ – დამკვიდრებაზე თუ გადმოსახლებაზე, რაზე ველაპარაკოთ სახელმწიფოს; ვის ველაპარაკოთ, რა თემაზე და რა ენაზე.

 

აი, სულ ეს არის. მე სხვა ვერსია აღარ მაქვს.

 

ბათუმში მე და ჩემი მეზობლები ჩამოვედით – 200-მდე კაცი. აჭარის მთავრობის აპარატის უფროსი და მინისტრის მოადგილე შეგვხვდნენ. კომისიას შევქმნითო. იცი რას აკეთებენ – ურეკავენ ჩვენს გამგებელს, ის კიდევ ეუბნება 99%-ს არავითარი პრობლემა არ აქვს, გამოსახლებულები არ არიანო. ამათაც ჰგონიათ, რომ ჩვენ ვიტყუებით. ამიტომ ჟურნალისტებს მინდა ვთხოვო, იქნებ ჩახვიდეთ და ნახოთ, ვინ იტყუება – ჩვენ თუ გამგებელი?!

 

ამ ტყიულ-მართალის გარკვევამდე კი ძალიან ცუდი ფაქტი მოხდა ჩემს სოფელში, ავრანლოში – მოვიდა ერთ-ერთი ბერძენი და ჩვენ მეზობელ ქალს ყოველგვარი მიზეზის გარეშე თავში პოლის ჯოხი ჩაარტყა. ქალი საავადმყოფოშია გადაყვანილი. ბერძენი იმიტომ იყო გაღიზიანებული, რომ ამდენი ხანი მის სახლში ცხოვრობდა ეს ქალი. ახლა პოლიცია იძიებს ფაქტს, ვნახოთ, რა იქნება.

 

წალკაში 3300 ოჯახი ვცხოვრობთ, აჭარიდან ჩასახლებული ეკომიგრანტები. მთავრობამ აქამდე მხოლოდ 350 სახლი გამოისყიდა ბერძნებისგან. ახლა ისინი დაბრუნდნენ, ამბობენ, რომ ეკონომიკური კრიზისის გამო და თავიანთი სახლებიდან გვასახლებენ. ამბობენ, რომ თითქმის ყველა წასული ბრუნდება საქართველოში. ნამდვილად არ ვიცი საქართველოში აპირებენ ცხოვრების გაგრძელებას, თუ სახლებს გაყიდიან და ისევ უკან დაბრუნდებიან.

 

რაც შეეხება სახლების შესყიდვას, ახლა ჩვენთვის ეს წარმოუდგენელია – 15-20 ათას ევროს ითხოვენ. ჩვენ ვეუბნებოდით ხელისუფლებას, რომ თუნდაც 15 სახლის საძირკველი გაეჭრათ, ანუ ბერძნები თუ დაინახავდნენ, რომ სახელმწიფო ზრუნავს ეკომიგრანტებზე, ფასი სახლებზე რეალური გახდებოდა. ახლა კი იციან, რომ ან ღია ცის ქვეშ უნდა დავრჩეთ, ან მათი სახლები შევისყიდოთ.

 

არც ერთ ჩვენგანს, ვინც იქ ცხოვრობს, არ გვაქვს იმდენი თანხა, რომ ეს სახლები გამოვისყიდოთ. 

 

შესაბამისად, ჩვენი ხალხი, ერთი ნაწილი, უკვე ღია ცის ქვეშ ცხოვრობს, მეორე ნაწილი – ახლობლებს შეეხიზნა.

 

მე ეკომიგრანტი ვარ. სოფელ აგარიდან 15 წლის წინ მეწყრის გამო ავიყარე. აჭარაში სახლი აღარ მაქვს, აქ თუ დავბრუნდები, ღია ცის ქვეშ დავრჩები. თუ დავრჩები, მაინც ღია ცის ქვეშ მომიწევს ცხოვრების გაგრძელება.

 

ჯერ არ ვიცი, რა უნდა ვქნა.

 

ამდენი წელია წალკაში ვცხოვრობ, სახლი გავარემონტე, გავმართე მეურნეობა, მყავს პირუტყვი, ვამუშავებ მიწას… მოკლედ, აქამდე ისე ვცხოვრობდი, რომ არავისზე არ ვიყავი დამოკიდებული. გამოდის, ახლა ისევ თავიდან უნდა დავიწყო ყველაფერი.

 

რამდენიმე თვეა ჩემი 14 და 16 წლის შვილების ყოველდღიური შიში ის იყო, რომ ბერძნები მოვიდოდნენ და უსახლკაროდ დავრჩებოდით. უკვე უსახლკაროები ვართ…

 

სამწუხაროდ, ამ ქვეყანაში ძალიან ბევრ ადამიანს აქვს გამოცდილი უსახლკარობა რაც არის…

 

 

შეგახსენებთ, რომ…

გასულ კვირას სოფლის მეურნეობის მინისტრი უმაღლესი საბჭოს დეპუტატებს ანგარიშს აბარებდა. სხდომათა დარბაზში რომ შევედი, სესია დაწყებული იყო. დარბაზში ვერც ერთი თავისუფალი სკამი ვერ შევნიშნე. მინისტრი ტრიბუნასთან იდგა,  დარბაზის მიკროფონთან კი – „ნაციონალური მოძრაობის“ დეპუტატი კითხვებს სვამდა.

 

დეპუტატების უკან, ფანჯარასთან, კარგა ხანს ფეხზე ვიდექით მე და რამდენიმე  ჟურნალისტი. მერე დავიღალე და იატაკზე დავჯექი, ჩემი კოლეგებიც გვერდით მომისხდნენ.

 

სამუშაო გარემო იყო, დეპუტატები რიგში იდგნენ, კითხვების დასმას აპირებდნენ,  ჩვენც გულდასმით ვუსმენდით და „ბლოკნოტებში“ ვინიშნავდით ინფორმაციას. უცებ სხდომის თავმჯდომარემ, ანუ ავთო ბერიძემ, დარბაზში ყველა გააჩუმა და იკითხა – რატომ ვისხედით ჟურნალისტები იატაკზე. თუ სკამები არაა, შემოიტანეთ, თუ სკამები არის და ჟურნალისტები იატაკზე მაინც სხედხართ, შეგახსენებთ, რომ ეს წმინდა ტბელ აბუსერიძის დარბაზია და წესიერად მოიქეცით.

 

ბრჭყალებში არ ვსვამ ბატონ ბერიძის წინადადებას, რადგან ჩანაწერი არ მაქვს და ზუსტ ციტირებას ვერ ვახდენ. ზუსტად მახსოვს ის, რატომაც გავბრაზდი. რეგიონის საკანონმდებლო ორგანოს თავმჯდომარე რელიგიურ კუთვნილებას უსვამს ხაზს საჯარო სივრცეში – ჩემთვის ეს არაეთიკური, შეურაცხმყოფელი, რბილად რომ ვთქვა, არაკორექტულია.

 

ჩემი და ჩემი კოლეგების უწესობა იმაში გამოიხატებოდა, რომ იატაკზე ვისხედით?

მე ასე არ ვფიქრობ. თუ მე კათოლიკე ვარ! არა – მუსლიმანი!  არა – საერთოდაც ათეისტი ვარ, რა ვქნა? მე არ მეკუთვნის ეს საკანონმდებლო ორგანო და ის სხდომათა დარბაზი?

 

წმინდა ადგილი თუ არის, ეჭვი მაქვს მომავალ სხდომებზე შარვლით შესვლას ამიკრძალავენ. ან თავზე დახურვას მომთხოვონ.

 

ერთადერთი დეპუტატი სხდომათა დარბაზში, ვინც ავთანდილ ბერიძის მხრიდან ჟურნალისტების მისამართით გაკეთებული არაკორექტული განცხადება გააპროტესტა, პეტრე ზამბახიძე იყო. იმანაც შენიშვნა მიიღო – რეგლამენტის გარეშე ხმის ამოღება არ შეიძლებაო.

 

დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ ჩემმა ერთმა მეგობარმა იკითხა, თუ ეს დარბაზი წმინდაა, დეპუტატები ერთმანეთს შეურაცხყოფას რატომ აყენებენ ან რატომ ჩხუბობენო. მეორე მეგობარი მეხუმრა, გადარჩენილხარ ბერიძემ მეტანიები რომ არ გაგაკეთებინაო.

 

ნუ, თუ წმინდა დარბაზია… შეიძლებოდა, რატომაც არა.

 

დარბაზში, სადაც წესრიგს არ ვარღვევდი, ჩემი ქმედებით, სამუშაო პროცესს ხელს არ ვუშლიდი, შეურაცხყოფა მომაყენეს.

 

ჩემი კოლეგებისგან განსხვავებით, მე ავთო ბერიძის ბოდიში არ მჭირდება, ანუ სასამართლოში არ ვაპირებ ჩივილს, ისე როგორც ეს სხვა ჟურნალისტებმა გააკეთეს ცოტა ხნის წინ…

 

არადა, რა სხვანაირი მახსოვს ავთანდილ ბერიძე – უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე სულ ცოტა ხნის წინ, როცა ხელვაჩაურის საკრებულოს წევრი იყო უმცირესობიდან.

 

და ბოლოს, ვისაც სად გინდათ, იქ ილოცეთ, ოღონდ უმაღლეს საკანონმდებლო ორგანოში არჩეულმა დეპუტატებმა კონსტიტუციას პატივი ეცით.

 

სკოლის თვითმმართველობები და მათი უფლებები

საქართველოს ზოგადი განათლების შესახებ კანონის მიხედვით, მოსწავლეთა თვითმმართველობა სკოლის ერთ-ერთ მმართველი რგოლია, რომლის ფუნქციებშიც შედის რეკომენდაციების შემუშავება სკოლის შინაგანაწესის შესახებ; უფლებამოსილია სამეურვეო საბჭოს წარუდგინოს წინადადებები სკოლისთვის მნიშვნელოვან საკითხებთან დაკავშირებით; ირჩევს თავის წარმომადგენელს სამეურვეო საბჭოში და სკოლის წესდებით დადგენილი წესით და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად მონაწილეობს მოპოვებული გრანტის განკარგვაში. წევრთა ერთი მეხუთედის ინიციატივით, ქმნის სასკოლო კლუბებს.

სკოლებში, სადაც „ბათუმელები“ თვითმმართველობების წარმომადგენლებს ესაუბრა, მოსწავლეები ამბობენ რომ თვითმმართველობის არჩევნები გამჭვირვალედ ტარდება. „თავმჯდომარეს კრეატიულობის, კომუნიკაბელურობისა და ლოგიკის უნარის მიხედვით ვირჩევთ. მან დებატებში კონკურენტების დამარცხება უნდა შეძლოს და გამოირჩეოდეს ლიდერობის უნარით“-ამბობენ ბათუმის მე-11 საჯარო სკოლის თვითმმართველობის წევრები. მათი თქმით, არ აქვს მნიშვნელობა რომ მოსწავლე „მაინც და მაინც ათოსანი ან დინჯი იყოს. მთავარია მან შეძლოს თანატოლების დარწმუნება რომ მათ ინტერესებს დაიცავს“.

მე-11 საჯარო სკოლის მოსწავლეთა თვითმმართველობა

რამდენად ახერხებენ თვითმმართველობის თავმჯდომარეები ნდობის გამართლებას და რა წარმოადგენს დღეს მოსწავლეების ინტერესს სკოლაში?
ნინო ივანიაძე მე-11 საჯარო სკოლის მოსწავლეთა თვითმმართველობის თავმჯდომარეა. იგი მუშაობით კმაყოფილიც არის უკმაყოფილოც. ამბობს, რომ ბევრი რამ გააკეთა, „თუმცა გული მწყდება რომ ბევრი იდეა განუხორციელებელი დამრჩა“.

პრობლემები რის მოგვარებასაც იგი ამ ორი წლის მანძილზე ცდილობდა, სკოლის სპორტული დარბაზის კეთილმოწყობისთვის საჭირო ფინანსების მოპოვება იყო: „არც საჭირო ინვენტარი გვაქვს. ამ ხნის მანძილზე ვერ მივაღწიეთ იმას რომ თვითმმართველობას საკუთარი სამუშაო ოთახი ჰქონოდა“. ნინოს და სხვა წევრებსაც მიაჩნიათ რომ სამუშაო ოთახს დიდი მნიშვნელობა აქვს, `რადგან შევძლოთ ერთად დასხდომა, იდეების გაზიარება და საჭირო პრობლემების გაანალიზება“.

ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხი, რისი მოგვარებაც ვერ შეძლო თვითმმართველობამ, სკოლის ლაბორატორიებისთვის საჭირო მასალებით უზრუნველყოფაა: „წარმოიდგინეთ, სკოლას ისე ვამთავრებ რომ ქიმიასა და ფიზიკაში ერთი ცდა არ ჩაგვტარებია. მასალები არ არის, გვინდოდა საჭირო დაფინანსების მოძიება, მაგრამ ვერ შევძელით.“ ნინო ივანიაძე ამბობს, რომ სკოლის თვითმმართველობები ქალაქის ადგილობრივ თვითმმართველობასთან, კერძოდ კი მერიის ახალგაზრდულ დეპარტამენტთან მჭიდროთ თანამშრომლობს: `ეს თანამშრომლობა ძირითადად ღონისზიებების მოწყობაში და სხვადასხვა სპორტულ აქტივობაში გამოიხატება. ეს პროექტები ჩვენთვისსაც მნიშვნელოვანია იმიტომ, რომ ამ აქტივობებს მერია აფინანსებს და ჩვენ არ გვიწევს თანხების მოძიებაზე ფიქრი, თუმცა ისეთი საკითხები რაც არ შედის მათი ინტერესის სფეროში, თუნდაც ლაბორატორიებისთვის გრანტების გამოყოფა ან სხვა რამ, იქ უკვე ყველა ძაფი წყდება“.

„ჩვენ ძალიან მოგვწონს თვითმმართველობაში მუშაობა, რადგან გვგონია რომ ჩვენც ვმართავთ სკოლას“-გვეუბნება მე-8 საჯარო სკოლის მოსწავლე, ეკატერინე გურგენიძე. არის თუ არა სკოლის თვითმმართველი რგოლის უფლებები ფიქტიური და რაში გამოხატება მისი მხრიდან სკოლის მართვა?
„ჩვენ ბევრ გასართობ ღონისძიებებს ვატარებთ. გვაქვს სპორტული ღონისძიებები, ვატარებთ საქველმოქმედო ღონისძიებებს და კონცერტებს. გვაქვს სამოქალაქო, არტ და ლიტერატურული კლუბები. საქველმოქმედო საღამოებით კი უნარშეზღუდულ ბავშვებს და სოციალურად დაუცველ ოჯახებსაც ვეხმარებით“-გვიყვება თავიანთი აქტივობების შესახებ, მერვე საჯარო სკოლის მოსწავლე, სალომე დეკანაძე.

მოსწავლები ამბობენ, რომ სამოქალაქო აქტივობის კლუბები და სკოლის თვითმმართველობები აქტიურად თანამშრომლობენ, თუმცა ისინი ცალკ-ცალკე მუშაობენ კონკრეტული დაფინანსების მოპოვებისთვის. `კლუბებს ძირითადად აშშ საერთაშორისო განვითარების სააგენტო აფინანსებს, არის განათლების სამინისტროს გრანტებიც, მაგრამ პრიორიტეტები მაინც წინასწარ არის განსაზღვრული“.

„ამიტომ, ყველა ბავშვს უნდა რომ გრანტი დაწეროს გარემოს დაცვაზე, ადამიანის უფლებებზე და ა.შ ღონისძიებებიც უფრო გლობალურ საკითხებზეა მორგებული, მაგალითად დედამიწის დღე, წყლის დღე, ეს ყველაფერი კარგია, მაგრამ ამ დროს ყურადღების მიღმა რჩება თითქოსდა უმნიშვნელო საკითხები, მაგრამ სკოლისთვის უფრო მნიშვნელოვანი“-გვეუბნება ნინო ივანიაძე.

მერვე საჯარო სკოლის თვითმმართველობის წევრებიც უფრო გლობალური თემებით არიან დაინტერესებულნი. მაგალითად აკეთებენ შიდსის, თამბაქოსა და ალკოჰოლის საწინააღმდეგო აქციებს. გრანტებით გამოსცემენ ბროშურებს ბავშვთა უფლებებზე, მაგრამ სკოლის ადმინისტრაციასთან ჯერ ვერ მიაღწიეს შეთანხმებას თუნდაც ისეთ საკითხზე, როგორიცაა 10 წუთიანი შესვენება, რომელიც მოსწავლეების აზრით მათთვის მნიშვნელოვანია: „სადილობის დროს 5 წუთიანი შესვენება არ არის საკმარისი. ყველა ბავშვი ერთდროულად აწყდება სკოლის ბუფეტს და საკვების აღებას ხშირად ვერ ვახერხებთ. დირექციას ვთხოვეთ იქნებ ერთხელ მაინც დაუშვას ათ წუთიანი დასვენება, მაგრამ ჯერ არ გვთანხმდებიან“-ამბობს სალომე დეკანაძე.
მოსწავლეები ამბობენ, რომ მათი აქტივობის არეალი ძირითადად ნაკარნახევი თემებია. „ჰომოფობია და ქსენოფონია ეს არ არის ჩვენი საქმე. კარგი იქნება ამ თემებზეც რომ იყოს დისკუსიები სკოლაში და მეტი ინფორმაციის მიწოდება მოხდეს მოსწავლეებზე, მაგრამ ამის გაკეთებას გრანტი სჭირდება. ეს თემები კი არც მერიაში აინტერესებთ და არც სამინისტროში. ჩვენ კი აქტივობაში მხოლოდ იმ ღონისძიებებში მონაწილეობა გვეთვლება, რომელიც მერიის ან სამინისტროს მიერ არის დაგეგმილი“- გვეუბნება ნინო ინავიაძე.

მე-8 სკოლის მოსწავლე სალომე ანანიძე კი მიიჩნევს, რომ სკოლას ფსიქოლოგი და ისეთ საკითხებზე ინფორმაციის მიმწოდებელი სჭირდება, როგორიც არის მოზარდების რეპროდუქციული ჯანმრთელობა, კონტრაცეფცია და ა.შ. „ბევრი საკითხი გვაინტერესებს მაგრამ ბიოლოგიის მასწავლებელს კითხვებს ვერ ვუსვამთ. ვფიქრობთ გოგონებს და ვაჟებს ცალკე გაკვეთილები უნდა ჩაუტარდეს ასეთ საკითხებზე. თუმცა ვერც დისკუსიის და ვერც გაკვეთილების დონეზე ამას ვერ ვაღწევთ“.

სალომე ამბობს, რომ სამოქალაქო შეგნების ამაღლებისთვის აუცილებელია ისეთი ტრენინგების ჩატარებაც, რაც მოსწავლეს პიროვნებად ჩამოაყალიბებს: „ტელევიზორში მოვისმინე, რომ ჰოლანდიელი უსინათლო ტურისტები, რომლებსაც გიდობას გაწვრთნილი ძაღლები უწევდათ თბილისში არც მეტროში ჩაუშვეს, არც მაღაზიებში. ეს ადამიანის უფლებების დარღვევაა. ასეთ თემებზე ხშირად უნდა ისაუბრონ მოსწავლეებმა. მეტი პროპაგანდა უნდა დაეთმოს თამბაქო საწინაარმდეგო კამპანიასაც და სასურველია რომ ეს გაკვეთილების დონეზე მოხდეს, იმიტომ, რომ სამოქალაქო კლუბები იქნება თუ თვითმმართველობები, აქ მხოლოდ აქტიური ბავშვები ერთვებიან და დიდი ნაწილი ინფორმაციის გარეშე რჩება“.

მე-8 სკოლის მოსწავლის, ანა ცინცაძის აზრით კი სკოლებში მეტი დრო უნდა დაეთმოს მასწავლებლების მხრიდან მოსწავლეებზე ძალადობის თემას: „როცა მასწავლებელი ეუბნება მოსწავლეს რომ ნიშანს არ აღირსებს, ეს არის ძალადობა მოსწავლეზე. ასეთი ფაქტები დღემდე გრძელდება თუმცა სკოლის თვითმმართველობის მხრიდან მსჯელობის თემა არ გამხდარა“. მე-11 საჯარო სკოლის მეათე კლასელი მელანო მახარაძე კი მიიჩნევს რომ მეტი დისკუსიაა საჭირო ღირებულებებზე. „ჩვენ გავაკეთეთ ფლეშ-მობი `მოვეფეროთ დედებს. დღეს ბევრი ბიჭი საკუთარ დედაზე იგინება, რაც ძალიან ცუდია და აქედან უნდა მოხდეს ამ პრობლემის გაცნობიერება“.

მიუხედავად იმისა, რომ მოსწავლეთა თვითმმართველობებს უფლება აქვთ თავიანთი რეკომენდაციები სკოლის სამეურვეო საბჭოს წარუდგინონ, ისინი ამ უფლებით არ სარგებლობენ. არცერთმა მოსწავლემ ვისაც `ბათუმელები~ ესაუბრება, არ აქვს ინფორმაცია სკოლის ბიუჯეტის და მისი ხარჯვის შესახებ: „ეს ჩვებ არ გვეხება არ არც გვაინტერესებს. მე როგორც ვიცი, სკოლა არ არის ვალდებული თვითმმართველობის იდეები დააფინანსოს“-ამბობს ნინო ივანიაძე.

სამოქალაქო განვითარების ინსტიტუტი სწავლობს სკოლის თვითმმართველი რგოლების საქმიანობის შესახებ არსებულ პრობლემებს. ამავე ინსტიტუტის განათლების სპეციალისტის თამარ მოსიაშვილის მოსაზრებით: ,,ბოლო წლებში საქართველოში განვითარებულმა მოვლენებმა შეასუსტა მოსწავლეთა თვითმმართველობები, არადა მოსწავლეებს ბევრი იდეები აქვთ და დიდი ენთუზიაზმითაც ერთვებიან ხოლმე სხვადასხვა იდეების განხორციელების საქმეში. დღეს პრაქტიკულად თვითმმართველობების მთავარი ფუნქცია მონაწილეობა მიიღონ სკოლის მართვაში. არ გამიგია შემთხვევა, როდესაც მოსწავლეები მონაწილეობენ შინაგანაწესის განხილვის ან რეკომენდაციების შემუშავების პროცესში. არადა სკოლის შინაგანაწესი უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტია.

2012 წელს შევისწავლეთ საქართველოს საჯარო სკოლების შინაგანაწესები, ისინი ძალიან გავს ერთმანეთს. როდესაც კითხულობ შთაბეჭდილება გრჩება, რომ სკოლის შინაგანაწესები ცენტრალიზებული გზით შექმნილი დოკუმენტებია. ბევრ სკოლაში მოქმედებს მოსწავლეთა კლუბები, სადაც მოსწავლეები სხვადასხვა პროექტებს ახორციელებენ, ბუნებრივია, პროექტის ფარგლებში მოქმედი საგანმანათლებლო კლუბი ცვლის სკოლის კულტურას, იზრდება მოსწავლეთა აქტიურობა, მაგრამ სკოლის მართვაში მოსწავლეთა მონაწილეობად ვერ ჩაითვლება. სახელმწიფოს მხრიდან უნდა იყო უფრო მეტი მხარდაჭერა, რადგან მხოლოდ სკოლის წარმომადგენლების მონაწილეობითაა შესაძლებელი სკოლაში არსებული პორბლემების გადაჭრა, და ზოგადად სკოლის განვითარება.”

სტატია მომზადებულია პროექტის – ,,საქართველოს მასწავლებლები ბავშვზე ორიენტირებული სკოლისათვის“, – ფარგლებში. პროექტს ახორციელებს სამოქალაქო განვითარების ინსტიტუტი აღმოსავლეთ–დასავლეთის მართვის ინსტიტუტისა (EWMI) და ამერიკის შეერთებული შტატების საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) მხარდაჭერით. სტატიაში გამოთქმული მოსაზრებები შეიძლება არ ემთხვეოდეს აღმოსავლეთ–დასავლეთის მართვის ინსტიტუტისა და ამერიკის შეერთებული შტატების საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს თვალსაზრისს.

მე ათეისტი ვარ

„სექსუალური უმცირესობის ერთი წარმომადგენელი გვენახა, გამოვიდეს და თავად მოყვეს, ვინ რა პრობლემა შეუქმნა“, _ ეს ერთ-ერთი არგუმენტია, რომელიც ნაცნობთან თუ უცნობთან კამათისას მოვისმინე. მაშინ ვთქვი, რომ ამას ძალადობრივ გარემოში, სადაც ღირებულებები ვერტიკალზეა, ვერავინ გაბედავს. მერე ვიფიქრე და იმ დასკვნამდე მივედი, რომ რაც უნდა სახიფათო იყოს, „უმცირესობამ უნდა შეცვალოს უმრავლესობა“. ასე ვფიქრობ ახლა, რადგან შეგუების გზა თავისუფლებასთან ვერ მივა.

 

პროტესტი ამ ძალადობამ საკუთარ თავთანაც გამიჩინა, რადგან მეც შევეგუე და არც ერთი ნაბიჯი არ გადავდგი იქეთკენ, რომ საკუთარი თავისუფლება დამეცვა: როცა ვიგრძენი, რომ საზოგადოება არ იყო მზად, ჩემ შემთხვევაში, ათეისტის მისაღებად, გავჩუმდი. აი, მაგალითად, რომ შემხვედროდით ქუჩაში სააღდგომო დღეებში და გეთქვათ: „ქრისტე აღდგა“, აუცილებლად მოგიგებდით: „ჭეშმარიტად“.

 

ჰო, რთულია, აბა რა.

 

მოდი და თითოეულს აუხსენი, რომ მრევლი არ ხარ და არ არის სავალდებულო ყველა მართლმორწმუნე ქრისტიანი იყოს. მოკლედ, ამ თემაზე პასუხის გაცემას და მით უფრო შეკამათებას მას აქეთ შევეშვი, როცა ვიგრძენი, რომ არათუ არ ესმოდათ ჩემი, არამედ პირდაპირ მახლიდნენ: „სექტანტი ხარ?“ „წარმოუდგენელია, ეს როგორ, ქართველ ბიჭს ეს ეკადრება?“ იშვიათ გამონაკლისს იუმორის მქონე ადამიანები წარმოადგენდნენ, ვინც ათეისტობას ჩემს ქობულეთურ წარმომავლობას უკავშირებდა: – ქობულეთელი, აბა, რა იქნებაო.

 

ერთ „ცოდვასაც“ გაგიმხელთ: ამ წლის სააღდგომო ეპისტოლე მამა შიოსთან ერთად განვიხილეთ „დიალოგში“. მეორე დილით ერთ-ერთი სამინისტროს თანამშრომელი ტელეფონით დამიკავშირდა: – ჯაბა, გუშინ მამა შიომ რომ გითხრა დამშვიდობებისას „ქრისტე აღდგაო“, „ჭეშმარიტად“ არ გიპასუხია, თუ მე ვერ გავიგონე?

 

გამომიჭირა.

 

ერთ-ერთი მეგობრის სამეზობლომაც გამომიჭირა. იტალიურ ეზოში ცხოვრობენ და როცა ჩემი აზრი მოისმინეს იმის შესახებ, რომ ძალადობა ცუდია, საღამოს იმ მეგობრის შეტყობინება მომივიდა ტელეფონზე: „ჩემი მეზობლის ქალები ამბობენ, დედა, მაგი ვინ ყოფილაო“.

 

ამეკვიატა აზრი, რომ ძალადობის გარეშე ვერ ვძლებთ, რადგან შეუძლებელია სხვაგვარად შეინარჩუნო ღირებულებები ვერტიკალზე. ვერტიკალი იმიტომ, რომ კოლექტივისტური საზოგადოება ვართ და ინდივიდუალობა ჯერ კიდევ საშიშია. ალბათ, იმიტომ, რომ გააზრება არ გვინდა: რა გვინდა და რატომ გვინდა თავისუფლება.

 

თავისუფლება, რასაც სჭირდება თითქოს ერთი, მარტივი პირობა: „ჩემი ესმით“. 

ადამიანის უფლებათა კომისია უმაღლეს საბჭოში

„წარმომადგენლობითი ორგანო  საკუთარი რეგლამენტით განსაზღვრავს, რა იქნება მისთვის პრიორიტეტული, ამდენი წლის განმავლობაში უმაღლესი საბჭოსთვის ადამიანის უფლებები არ ყოფილა პრიორიტეტული. ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა ჟურნალისტებთან დაკავშირებით, სხვა თემებთან დაკავშირებით, გადამაწყვეტინა, რომ კანონპროექტი უნდა იყოს აუცილებლად ინიცირებული და ხარჯებს აღარ ვუყურებ. უმაღლესი საბჭოს ხარჯებს ეს კომისია დიდად არ გაზრდის – დამატებითი 3-4 თანამშრომელი იმუშავებს ისე, როგორც ნებისმიერ კომისიაში, – ამბობს სულხან ღლონტი. – შეირჩევა კომპეტენტური და პრინციპული კადრები“.

 

სულხან ღლონტი ამბობს, რომ საკუთარ თავს ამ კომისიის თავმჯდომარედ არ განიხილავს. მისი აზრით, უმაღლეს საბჭოს აქვს იმის საშუალება, რომ ამ კომისიის შესაქმნელად უმაღლესი საბჭო გარკვეულ ხარჯებს თავად გამოათავისუფლებს. ამის ერთ-ერთ სავარაუდო წყაროდ ასახელებს გენერატორს, რომლისთვისაც ბიუჯეტიდან 100 ათას ლარზე მეტია გამოყოფილი.

 

დეპუტატი ფიქრობს, რომ ამ კომისიის შექმნის შემდეგ მოამზადებს ინიციატივას პატიმრობის შესახებ კანონში ცვლილებების შესატანად.

 

„ეს ცვლილება გამიზნული იქნება იმისკენ, რომ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატებს მიეცემათ უფლება შევიდნენ საპატიმრო დაწესებულებებში მონიტორინგის მიზნით“, – ამბობს სულხან ღლონტი.

 

„ბათუმელების“ კითხვაზე, თუ იმსჯელეს დეპუტატებმა ორი დღის წინ ჟურნალისტ ტარიელ ცეცხლაძესა და უმაღლესი საბჭოს პრესსამსახურის ხელმძღვანელს, მარინე კუპრეიშვილს შორის მომხდარი ინციდენტის შესახებ, სულხან ღლონტი პასუხობს: „ამ თემასთან დაკავშირებით შევიკრიბეთ უმრავლესობა და თავმჯდომარეს [ავთანდილ ბერიძე] მოვთხოვეთ კონკრეტული ქმედება. მე ვთქვი, რომ თუ უახლეს პერიოდში არ გადაიდგმება კონკრეტული ნაბიჯები, ავტონომიურ რეჟიმში გავაკეთებ განცხადებას, რასაც სწორად ჩავთვლი. დეპუტატების მოთხოვნა იყო ძალიან კატეგორიული, პირდაპირ გეტყვით, ასეთი კატეგორიული უმრაველოსობა ჯერ არ მინახავს. ეს ძალიან ბევრისთვის აღმოჩნდა პრინციპული საკითხი“.

 

სულხან ღლონტის ინფორმაციით, მარინე კუპრეიშილმა უკვე დაწერა მოხსენებითი ბარათი, მასზე რეაგირება კი დაევალა უმაღლესი საბჭოს აპარატს. „თავმჯდომარემ განაცხადა, რომ ის მზად არის ამ საკითხებზე იმუშავოს და ნდობა უმაღლესი საბჭოს აპარატს გამოუცხადა. ვნახოთ, რა დასკვნას დადებს აპარატი, რის შემდეგაც ჩვენ გვექნება კონკრეტული რეაქცია – ეს დასკვნა ან იქნება მისაღები ან მიუღებელი და ჩვენ შეფასებებს გავაკეთებთ“.

ბოლო გაჩერება – ოლიმპიადა 2020

– ფედერაციის დაარსება იმ ფაქტმა ხომ არ განაპირობა, რომ მალე ამ სახეობას ოლიმპიურ ოჯახში სრულფასოვან წევრად მიიღებენ?

 

 

– რა თქმა უნდა, გადამწყვეტი როლი ამ ფაქტორმა ითამაშა. ეს იქნება კონტაქტური კარატეს ერთიანი სისტემა, რომელიც WKF-ის (მსოფლიო კარატეს ფედერაცია) წესდებითა და წესებით იხელმძღვანელებს. რაც შეეხება ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში მის შეყვანას, ამის შესახებ საუბარი უკვე დიდი ხანია მიდის და როგორც იქნა, სათანადო გადაწყვეტილებაც მიიღეს.

 

 

– ანუ მალე ოლიმპიადაზე ვიხილავთ თქვენს სახეობას…

 

 

– აღმოსავლური ორთაბრძოლების სახეობებიდან მხოლოდ ტაეკვონდოა ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში შეყვანილი, ახლა ჩვენს დავემატებით. ფაქტობრივად, ეს უკვე გადაწყვეტილია, თუმცა, ოფიცილაურად ეს სექტემბერში, მსოფლიო ოლიმპიური კომიტეტის სხდომაზე გაცხადდება. აქვე გეტყვით, რომ 2015 წელს, ბაქოში ჩატარედება ტურნირი კარატეში, რომელიც, ასე ვთქვათ, ოლიმპიადისწინა გენერალური რეპეტიცია იქნება.

 

 

– არჩევნებში ყველა სახეობის წარმომადგენელი მონაწილეობდა?

 

 

– მონაწილეობა ცხრა კლუბის წარმომადგენლებმა მიიღეს. როგორც იცით, მსოფლიო ძირითადად საკლუბო სისტემაზეა გადასული, რაც უფრო მომგებიანია როგორც სპორტული, ასევე კომერციული თვალსაზრისითაც, არც ჩვენ გვინდა ჩამოვრჩეთ. ჩვენი ფედერაციის კარი ღიაა ნებისმიერი სახეობის წარმომადგენლებისთვის, იქნება ეს გოჯურიუ, შოტოკანი, შიტორიუ, კიოკუშინკაი თი რომელიმე სხვა. მთავარია, შეჯიბრებაზე ყველა დაემორჩილოს WKF-ის მიერ აღიარებულ წესებს და ამ წესების მიხედვით იბრძოლოს. არის სიახლეც. ორთაბრძოლისას სპორტსმენებს ექნებათ დამცავი ჟილეტები, რომელიც ტრავმის ალბათობას შეამცირებს.

 

 

– აღნიშნული სისტემით თქვენ დიდი ხანია ავარჯიშებთ მოსწავლეებს და არა მგონია, ახლა გაუჭირდეთ…

 

 

– მართალია, WKF-ის წესებით დიდი ხანია ვავარჯიშებთ მოსწავლეებს, ასე რომ ამ სისტემას კარგად იცნობენ. კონკურენციაც გაიზარდა. ახალი თაობა წამოვიდა, 15-16 წლის ბიჭები არიან, საქართველოს ჩემპიონები, ბევრი საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებულები და პრიზიორები, დარწმუნებული ვარ, მათი უმრავლესობა შეძლებს ოლიმპიური თამაშებზე მოხვედრას, თუმცა, ამისთვის ჯერ საქართველოს ოლიმპიურ ნაკრებში მოხვედრაა აუცილებელი. ოლიმპიურმა პერსპექტივამ ბიჭებს დამატებითი სტიმული მისცა. ილია გოგიტიძე, დათო მიქაძე, ლაშა ვარშანიძე, გიგლა სურმანიძე, დათო პეტრიძე, მიხადი ბინალიევი და ბევრი სხვაც… ეს ის ბიჭები არიან, ვისაც დიდი გამარჯვების მოპოვება შეუძლიათ.

 

 

– დღესდღეობით რამდენი მოსწავლე გყავთ?

 

 

– ამჟამად, აჭარის მასშტაბით ათასზე მეტი მოსწავლე ვარჯიშობს. ახლა ერთ პროგრამაზე ვმუშაობ, რომელსაც მალე წარვუდგენ ეროვნულ ფედერაციას და რომლის მიხედვითაც ხშირად გაიმართება საკლუბო ჩემპიონატები, რაც სპორტსმენის გაზრდა-განვითარებას შეუწყობს ხელს. თუმცა, მთავარი ტურნირი მათთვის აჭარის პირველობა იქნება, სადაც დაკომპლექტდება აჭარის ნაკრები როგორც დიდებში, ასევე კადეტებსა და იუნიორებში.

WSKU (მსოფლიოს შოტოკან კარატეს გაერთიანება) ერთადერთია სტილობრივ სახეობებში, რომელსაც WKF აღიარებს. ჩვენც ამ სისტემის მიმდევრები ვართ. ყველა სპორტსმენისთვის დავამზადებთ ე.წ. კარატეს ID ბარათებს, რომელიც მათ წევრობას დაადასტურებს არა მარტო აჭარისა და საქართველოს, არამედ მსოფლიო ორგანიზაციაშიც და ისინიც ისეთივე სრულუფლებიანი წევრები იქნებიან, როგორც ნებისმიერი სხვა ქვეყნის წარმომადგენელი და თანაბარი უფლებებით ვისარგებლებთ.

 

 

– უახლოეს ტურნირს როდის გეგმავთ?

 

 

– ამ დღეებში თბილისი მასპინძლობს საერთაშორისო ტურნირს. ჯერ მსაჯთა სემინარები იქნება, რომელსაც მსოფლიოს სამსაჯო კომიტეტის წარმომადგენლები ჩაატარებენ, შემდეგ კი ორი დღე ტურნირს დაეთმობა. ბათუმიდან 10 სპორტსმენითა და 10 მსაჯით ვგეგმავთ გამგზავრებას. ზაფხულში კი ბათუმში ვაპირებთ საერთაშორისო ტურნირის ჩატარებას, ცვლილებებს ვგეგმავთ ამ ტრადიციუ ტურნირზე. ანუ ვაპირებთ სპორტსმენთა რაოდენობა ნაწილობრივ შევზღუდოთ, რათა მონაწილე ქვეყნების რაოდენობა დაემატოს. გარდა ამისა, როგორც თქვენი გაზეთის საშუალებით არაერთხელ განვაცხადეთ, ვაპირებთ ისრაელის მოსადის ინსტრუქტორის გაბი მიხაელის მოწვევას, რომელიც კრავმაგას (თავდაცვისა და თავდასხმის სისტემა) დანერგვაში დაგვეხმარება. ამის შემდეგ კი, ივლის-აგვისტოში, ჩვენ მე, ლევან თედორაძე, გიგლა სურმანიძე და მუხრან ძნელაძე ვაპირებთ ორთვიან შეკრებაზე ისრაელში გამფზავრებას, სადაც კრავმაგას მეთოდით ვივარჯიშებთ და რაც, დარწმუნებული ვარ, სამომავლოდ გამოგვადგება.

 

გოჩა სურმანიძე და გაბი  მიხაელი
გოჩა სურმანიძე და გაბი მიხაელი

წლის ბოლოს ჩემპიონის ქამრისთვის ვიბრძოლებ

რომა აბაშიძე: პირველ რიგში მინდა აღვნიშნო, რომ რუსული მხარე საკმაოდ უსამართლოდ მომექცა. იცოდა ჩემი ჩასვლის მიზანი, ისიც იცოდნენ ბრძოლა რომ უნდა გამემართა, ვიზა კი ისე გამოფორმეს, რომ ბრძოლის წინა დღით მოვახერხე ჩასვლა, ისე რომ ადაპტაციისთვის კი არა, დასვენებისთვისაც აღარ მრჩებოდა დრო, რადგან მეორე დღეს უნდა მეჩხუბა. თუმცა ეს არაფერი, მთავარი სიურპრიზი წინ მელოდა. განაცხადში მითითებული იყო, რომ 95 კილოგრამამდე წონით კატეგორიაში უნდა მებრძოლა, ადგილზე კი გამომიცხადეს, რომ 86 კგ. წონით კატეგორიაში იჩხუბებო. მართალია, ჩემი წონა 88 კგ. იყო, მაგრამ წარმოიდგინეთ, როგორია ბრძოლის წინა დღით, თან მგზავრობის შემდეგ, ორი კილოგრამის დაგდება. თავად მიმითითეს, აგერ „პარნოი“ და დარბაზი, ან დაიგდებ წონას, ან არ იჩხუბებო. ყველაფერმა ამან უარყოფითი გავლენა იქონია ჩემზე, რაც აისახა კიდეც შედეგზე.

 

 

– დრო რომ გქონოდა დასვენებისათვის და არც წონის დაგდება დაგჭირვებოდათ, მაშინ?…

 

 

– დასამალი არაა, რომ ჩემი მეტოქე საკმაოდ გამოცდილი სპორტსმენი იყო, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ის მსოფლიოს მოქმედი ჩემპიონია და შესაბამის ქამარსაც ფლობს. პირველ რაუნდში დომინირებდა კიდეც, თუმცა მეორეში, ასე ვთქვათ, სუსტი წერტილი ვუპოვე. ერთხელ ხელით კარგად დავარტყი, წაბარბაცდა. ამის მერე ხელით ბრძოლას გაურბოდა. ჩემზე გაცილებით მაღალიც იყო და ცდილობდა შორიდან, ფეხით შემოეტია, მე კი დისტანციის შემცირებას ვცდილობდი. ამას მსაჯებიც ხედავდნენ და ხშირად გვაჩერებდნენ. სწორედ მორიგი `შეჩერების~ დროს გამეპარა მუხლით დარტყმა, რის შედეგადაც წარმო გამისკდა და ტექნიკური ნოკაუტით წაგება ჩამეთვალა. ისე ნუ გამოგებთ, რომ მასზე ძლიერი ვარ და აუცილებლად დავამარცხებდი. საკუთარ ძალებსაც რეალურად ვაფასებ და ნებისმიერი მეტოქის შესაძლებლობებსაც. უბრალოდ, ყველაფრის გათვალისწინებით, შანსები აშკარად არათანაბარი იყო, სხვა შემთხვევაში, ორთაბრძოლა სხვა სცენარით წარიმართებოდა. აქვე იმასაც აღვნიშნავ, რომ ანდრეი ტოფტი, იმ პრომოუტერის საყვარელი მერძოლია, ე.წ. „ლუბიმჩიკი“, ვინც ორგანიზება გაუკეთა ამ ტურნირს.

 

 

–მეორე ბრძოლა თუ გქონდა?

 

 

– რა თქმა უნდა. მეორე შეხვედრა, ოღონდ რამდენიმე კვირის შემდეგ, ევროპის 2010 წლის ჩემპიონ ჩეჩენ გასანოვთან მოსკოვში გავმართე (ტოფტთან ბრძოლა ნიჟნი-ნოვგოროდში შედგა – ი.დ.). პირველ და მეორე რაუნდებში ქულებით ვუგებდი, მესამეში ფეხი მომიქნია, მუხლი დავუხვედრე და წვივი გადაეხსნა, რის შედეგადაც ტრავმა მიიღო. ის ბრძოლა ტექნიკური ნოკაუტით მე მოვიგე. დანარჩენი შეხვედრები უკვე სავარჯიშო სპარინგის ხასიათს ატარებდა. თუმცა, მთავარი ისაა, რომ ამ ორი ორთაბრძოლის შედეგად, რეიტინგში საგრძნობლად წავიწიე წინ და საშუალება მომეცა, ამ ვერსიით ასე ვთქვათ, უმაღლეს ლიგაში ვიასპარეზო.

 

 

– რუსეთში მარტო გაემგზავრე?

 

 

– არა, ბათუმელი კრივის მწვრთნელი გელა ჩარგეიშვილი მახლდა თან. ფაქტობრივად, ორ ქართველს მოგვიწია რუსებით სავსე დარბაზთან გამკლავება. მარცხის მიუხედავად, ვფიქრობ, ღირსეულად წარვსდექი. წელს კიდევ ვაპირებ რუსეთში სამი ბრძოლის გამართვას და რაც მთავარია, წლის ბოლოს ვაპირებ კვლავ შევხვდე ანდრეი ტოფტს, ოღონდ ამჯერად საჩემპიონო ქამრისათვის ბრძოლაში.

 

 

– დაგითმობს?

 

 

– ვეცდები დავათმობინო.

 

 

– ახლა ისვენებ?

 

 

– არა. უნივერსიტეტის დარბაზში ვვარჯიშობ, ჩემი მეგობარი და სპარინგ-პარტნიორი, აკაკი წინწკალაძე მეხმარება, კრივში გოჩა აბაშიძე მავარჯიშებს. ასე რომ დარწმუნებული ვარ, მომავალ ბრძოლებს უკეთეს ფორმაში შევხვდები.

გოგონების ოქრო და ვაჟების ვერცხლ-ბრინჯაო

აჭარის ნაკრები (მთავარი მწვრთნელი – თემურ დანელია) ძირითადად ხელვაჩაურის სპორტსკოლის სპორტსმენებით იყო დაკომპლექტებული, თუმცა, ერთი მებრძოლი, ასლან ქათამაძე, რომელმაც 70 კგ. წონით კატეგორიაში მესამე ადგილი დაიკავა, კლუბ „სპარტას“ (პრეზიდენტი – პავლე კარაპეტიანი, მწვრთნელი – სანდრო ტუღუში) წევრია. ვაჟთა შორის სულხან კახიძემ (60 კგ) მე-2 ადგილი დაიკავა, მესამეზე გავიდა მირლანდ ფუტკარაძე, რომელიც აბსოლუტურ წონით კატეგორიაში გამოდიოდა. გაცილებით უკეთესი შედეგი აჩვენეს გოგონებმა. ორივე მათგანი ძიუდოშიც ვარჯიშობს (მწვრთნელი – ნათია აბუსერიძე), რაც წაადგათ კიდეც ტურნირზე. ნათია დიასამიძე და გურანდა აბესლამიძე ორივე 57 კგ. წონით კატეგორიაში ასპარეზობდა, თუმცა, გურანდამ 17 წლამდელთა შორის, ნათიამ კი დიდებში იჩხუბა. საბოლოოდ, აჭარის ნაკრების გოგონებმა ყველა ორთაბრძოლა მოიგეს და ბათუმს ჩემპიონის რანგში დაუბრუნდნენ.

„ბათუმი“ ევროლიგაზე ითამაშებს

მერაბ ჭანტურია: საქართველოს ერვონული ჩემპიონატის ვერცხლის მედლები, ფაქტობრივად, მოვიპოვეთ. უახლოეს მდევარს მოვუგეთ და საკმაოდ გავუსწარით. სამწუხაროდ, „გპი“-ს გუნდს ვერ ვეწევით. მთავარი ისაა, რომ ევროლიგაზე თამაშის საშუალება მოგვეცა. ფინანსური პრობლემები იყო, თუმცა, ქალაქ ბათუმის მერია დაგვპირდა, რომ ამ პრობლემას მოგვიგვარებდა. ასე რომ, ბათუმის „ბათუმის“ ევროპის ერთ-ერთ უძლიერეს საკლუბო ტურნირზე ითამაშებს. როგორც ადრე გითხარით, წელს საკმაოდ კარგი შემადგენლობა გვყავს და დარწმუნებული ვარ, ევროტურნირზე ღირსეულად წარვსდგებით.

ბათუმიდან რომში

ჯაბა ჭანტურია: ქალაქის პირველობაზე იმ ფეხბურთელებს შევარჩევთ, რომელიც საქართველოს ჩემპიონატზე იასპარეზებენ, ეროვნული პირველობის შემდეგ კი ერთ-ერთ საერთაშორისო ტურნირზე მივიღებთ მონაწილეობას. თუმცა, მთავარი სიახლე ისაა, რომ ამ სამი ტურნირის შემდეგ, ზაფხულში, რომში გავემგზავრებით, სადაც გაცილებით დიდი მასშტაბის ტურნირზე ვითამაშებთ. ჩვენი მეტოქეები იქნებიან „ლაციო“, „რომა“, „ინტერი“, ასევე, მოსკოვის „სპარტაკი“, კანადური „მონრეალი“ და პორტუგალიის „ბრაგა“. საკმაოდ ძლიერი ტურნირია. მართალია, გარკვეულ ფინანსურ სიძნელეებს კი წავაწყდით, დაახლოებით 3500 ლარი გვაკლდება, მაგრამ იმედია, ამ პრობლემას აუცილებლად მოევლება, ტურნირზე გავემგზავრებით და ღირსეულადაც წარვსდგებით.

არა – დისკრიმინაციას

უბრალოდ ვიდექი და გაოცებული ვუყურებდი როგორ ეჩხუბებოდა, “სჯიდა“ დედა დაახლოებით ბაღის ასაკის შვილს.

დედა: რამდენჯერ გითხარი, ხომ გაგაფრთხილე იმ ბავშვს არ გაეკარო-მეთქი. ყველა სათამაშო დაგიმტვრია და გაგიუბედურა. ამ მანქანასაც თუ ათხოვებ, მეტს ვეღარ ეღირსები! – რამდენიმე წამიანი „შესვენების“ შემდეგ უფრო მშვიდი და მზრუნველი ტონით გააგრძელა – გაიგე შვილო, თურქია ის, თურქი და არ მინდა მასთან ითამაშო, მეგობრების მეტი რა გყავს?!

 

შვილი: არა დეეე, ჩემი მეგობარია…

 

ამ დიალოგმა გამვლელების ყურადღება მიიქცია. ზოდი დედას უთანაგრძნობდა და ამბობდა – ეს თურქები სულ წაგვლეკავენო, ზოგი კიცხავდა, ზოგს უბრალოდ არ აინტერესებდა. მე კი ვიდექი და არ ვიცოდი რას ვგრძნობდი, მაგრამ, ვფიქრობ, რომ ეს და კიდევ მრავალი ამგვარი ფაქტი უყურადღებოდ არ უნდა დავტოვოთ.

 

21-ე საუკუნეში ყველას გვაქვს იმის პრეტენზია, რომ ვცხოვრობთ ცივილიზებულ სამყაროში, საქართველოში, დემოკრატიულ ქვეყანაში, მაგრამ, რატომღაც არ გვინდა თუ ვერ ვახერხებთ იმას, რომ პატივი ვცეთ სხვა ადამიანის უფლებებს, არ გავრიყოთ ის ჩვენგან, არ მივაყენოთ შეურაცხყოფა, მხოლოდ იმიტომ, რომ განსხვავდება მასისგან, საზოგადოების იმ დიდი ნაწილისაგან, რომელსაც ჩვენ მივეკუთვნებით.

 

თითოეული ჩვენგანის ცხოვრებაში ასეთი ფაქტი ხშირად ხდება. ჩვენ ან ჩვენ ირგვლივ მყოფნი, ნებით თუ უნებლიეთ, საკუთარი აზროვნებით თუ საზოგადოების ზეგავლენით, ვლახავთ სხვა ადამიანის უფლებებს. სამწუხაროდ ისე შევაჩვიეთ ამას, რომ აღარც გვაწუხებს. მაგრამ, ეს ხომ პრობლემაა?! მე ვიტყოდი, ადამიანის უფლებების დარღვევა, რომელსაც ძალიან ცუდი შედეგები მოჰყვება.

 

მითხარით, რატომ უნდა მოვახდინოთ სხვა ადამიანის დისკრიმინაცია, იმიტომ, რომ ის ჩვენგან განსხვავებული აზრისაა, რაღაც კონკრეტულ თემაზე თუ ფაქტზე? იმიტომ, რომ განსხვავებული მენტალიტეტი ან სოციალური მდგომარეობა აქვს? რომ, განსხვავებული რასის, კანის ფერის, რელიგიის, სექსუალური ორიენტაციის თუ ეროვნების წარმომადგენელია? ან იქნებ იმიტომ, რომ შეზღუდული ფიზიკური ან გონებრივი შესაძლებლობები აქვს? რატომ? – არ მესმის!

 

ეს ყველაფერი ჩვენ ირგვლივ ხდება. ჩვენი მოვალეობა კი ის არის, რომ დავინახოთ, გამოვიჩინოთ ტოლერანტობა და ხმა ამოვიღოთ უსამართლობის წინააღმდეგ. თუ გავჩუმდებით და არაფერს ვიტყვით, ჩვენც იმ საზოგადოების ნაწილი გავხდებით, რომელიც ვერ ხედავს ამ პრობლემას და შესაბამისად არც აწუხებს, ან იქნებ ხედავს და მაინც არ აწუხებს. გვინდა ეს? – არა, მე არას ვამბობ. ვფიქრობ, რომ უნდა ვთქვათ, ვთქვათ, რომ ეს პრობლემაა, უნდა დავინახოთ და მერე გამოსწორებაც გაგვიადვილდება.

 

მე და შენ თუ ამოვიღებთ ხმას, ჩვენ ვინმე სხვა მოგვბაძავს, იმას კიდევ ვინმე სხვა, იმასაც ვინმე სხვა და ასე ყველანი ერთხმად ვიტყვით – არა – დისკრიმინაციას!

 

„არ ვართ საცდელი ვირთხები“ – პროტესტი უნივერსიტეტში

 

 

 „გამოცდები დერეფანში არ უნდა ჩატარდეს, სტუდენტებს არ გვსურს ვიყოთ საცდელი ვირთხები,  2250 ლარს არ ვიხდით იმაში, რომ თუნდაც ერთი ადამიანის ახირებაზე იაროს ამდენმა სტუდენტმა. გამოცდები ჩაგვიტარონ აუდიტორიებში, შეურაცმყოფელია ფოიეში გამოცდა, თუ ეშინიათ რომ გადავიწერთ, მეტი მონიტორინგი გაწიონ, თუნდაც ერთ სტუდენტს ერთი დამკვირვებელი დააყენონ თავზე. გუშინ გისოსებით ჰქონდათ შემოსაზღვრული, მხოლოდ მას შემდეგ აიღეს, რაც სტუდენტურმა თვითმართველობამ შეთანხმებას მიაღწია.“- ამბობს დიანა ბაუჟაძე, ტურიზმის ფაკულტეტის სტუდენტი.

 

 

სტუდენტები წუხილს გამოთქვამენ იმაზე, რომ ადმინისტრაცია მათ საქმის კურსში არ აყენებს, რასაც უარყოფს პრორექტორი ირაკლი ბარამიძე. მისი თქმით საფაკულტეტო სხდომაზე გატანილი იყო აღნიშნული საკითხი, სტუდენტებმა კი მას მხარი დაუჭირეს: „აუდიტორიებიდან ფოიეში გამოცდების გადმოტანა განაპირობა ჩვენმა სურვილმა, გვინდა გამოცდები იყოს მაქსიმალურად გამჭვირვალე, გამოვრიცხოთ გადაწერის შესაძლებლობა, აუდიტორიაში მერხების განლაგების  და აუდიტორის სივიწროვის გამო დაწერას ახერხებდნენ სტუდენტები. ფოიეში და სპორტდარბასში მოვაწყვეთ საგამოცდო ცენტრი, რომელიც იტევს უფრო მეტ სტუდენტს, თან უფრო გამჭვირვალეა.

 

ჩვენ ვაკვირდებით დინამიკას, იმედი გვაქვს, რომ ეს მეთოდი გაამართლებს. სტუდენტების იმ მცირე ნაწილმა, რომელიც აპროტესტებს გამოცდების ფოიეში ჩატარებას, უნდა გაიაზროს, რომ უნივერსიტეტი სტუდენტების შეურაცხყოფას, კი არა ხარისხის უზრუნველყოფას ცდილობს.“  – აცხადებს პრორექტორი.  

ქობულეთი ტურისტული სეზონის სამზადისში

24 მაისის „ახალი სეზონი“ – კულტურის, განათლების, სპორტის , ტურიზმის და ძეგლთა დაცვის სამსახურის ორგანიზებით და ქობულეთის საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღის“ მხარდაჭერით, უკრაინელი, რუსი, ესტონელი და ჰოლანდიელი სტუმრებისათვის მოეწყობა ტური კინტრიშის ნაკრძალის მიმართულებით, სადაც მოინახულებენ კინტრიშის თევზსაჭერ მეურნეობას, დაათვალიერებენ და გაეცნობიან კინტრიშის ხეობის უნუკალურობას, მოინახულებენ წმინდა გიორგის სახელობის დედათა მონასტერს, ბზის კორომებს, თაღოვან ხიდებს, ღვინის ქვევრებს და ჩანჩქერებს. ტურს მრავალფეროვანს და საინტერესოს გახდის ქობულეთის საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღის“ სტუდენტები, რომლებიც ტურისტულ მარშუტს გაუწევენ გიდობას.

 

25 მაისის „ახალი სეზონი“ – ქობულეთის საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღის“ 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ხელშეწყობით იგეგმება კულინარიული მასტერკლასი. ასევე საზოგადოებრივი კოლეჯის ორგანიზებით იგეგმება შემდეგი ღონისძიებები:

10:00 სთ – სტუმრების მიღები და რეგისტრაცია.

11:00 სთ – შეხვედრა კოლეჯის საკონფერენციოში.

12:00 სთ – სასწავლო ბაზის გაცნობა, კონკურსები ტურიზმისა და სამშენებლო სფეროში ინოვაციური ტექნოლოგიების ცენტრის გახსნა.

14:00 სთ – მომზადებული პროდუქტის დეგუსტაცია.

16:00 სთ – კონკურსის შეჯამება.

18:00 სთ -საიუბილეო კონცერტი ქობულეთის ზღვისპირა პარკის „ამფითეატრი“ ქართულ ესტონური კულტურის ზეიმი.

ღონისძიება ჩატარდება კოლიჯი „ახალი ტალღა“-ს ბაზაზე.

ქობულეთი რუსთაველის ქ.N154.

საკონტაქტო:+(995-577-17-79-35) PR მირანდა კომახიძე.

28 მაისის „ახალი სეზონი“ – ტური ისპანის და ციხისძირის მიმართულებით.

 

მომზადებულია პრესრელიზზე დაყრდნობით. 

სამეურვეო საბჭოები დამკვირვებლის როლში

საჯარო სკოლებში სამეურვეო საბჭოების შექმნა განათლების რეფორმის ერთ-ერთი მთავარი მიმართულება იყო. ექვსი პედაგოგისა და ამდენივე მშობლისგან დაკომპლექტებული ორგანოს ძირითადი ფუნქცია სასწავლო პროცესის კონტროლი, ბიუჯეტის დაგეგმარებაში ერთობლივი მუშაობა და სკოლის დირექტორის არჩევა იყო. სკოლებში ამბობენ, რომ სამეურვეო საბჭოები ყველაზე აქტიურნი რეფორმის პირველ ეტაპზე იყვნენ, განსაკუთრებით, დირექტორების არჩევნების დროს. გასულ წლებში „ბათუმელები“ წერდა, რომ სამინისტროს მიერ დანიშნული დირექტორები, რომლებსაც სურვილი ჰქონდათ, არჩეულები ყოფილიყვნენ, ცდილობდნენ სამეურვეო საბჭო მათ მიმართ კეთილგანწყობილი პედაგოგებითა და მშობლებით დაეკომპლექტებინათ, რაც ხშირ შემთხვევაში კონფლიქტსაც იწვევდა. თუმცა, სკოლებში აღიარებენ, რომ ეს პერიოდი მაინც უფრო მეტი დინამიკით და ეფექტით გამოირჩეოდა, რადგან სკოლებს რეფორმა მეტი დამოუკიდებლობის შანსს აძლევდა.

„დროთა განმავლობაში ეს პროცესი უფრო პასიური გახდა. უბრალოდ, ინტერესი აღარ არის. დღეს დირექტორი უფრო მეტადაა დაინტერესებული სამეურვეო საბჭოს აქტიურობით, ვიდრე თვითონ საბჭო“ _ ამბობს მე-2 საჯარო სკოლის პედაგოგი ნარგიზ ბერიძე, რომელიც სამეურვეო საბჭოს წევრად მეორედაა არჩეული. მას მიაჩნია, რომ სამეურვეო საბჭოს მხრიდან იდეების დეფიციტია: „პედაგოგებიც და მშობლებიც საკუთარი საქმით, პრობლემებით უფრო არიან დაინტერესებულნი, ვიდრე სიახლეებზე ფიქრით. პედაგოგებს ყოველდღიური რუტინა ღლის, მშობლებს კი სამუშაო და ოჯახის რჩენაზე ზრუნვა“.

ნარგიზ ბერიძის აზრით, სამეურვეო საბჭოს სტიმულირება შესაძლებელია ფინანსურად: „სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარეს მაინც რომ ჰქონდეს სიმბოლური ხელფასი, ამას შეიძლება შეეცვალა სიტუაცია. არ ვიცი. დასახვეწია ბევრი დეტალი, ამჯერად მიჭირს დაკონკრეტება, მაგრამ ვფიქრობ, ფინანსური მოტივაცია იმუშავებს, რომ სკოლის ეს მნიშვნელოვანი რგოლი გამოცოცხლდეს“.
პედაგოგის აზრით, ეს საკითხი საკანონმდებლო დონეზე უნდა გადაწყდეს.

ნანა ფაღავა მე-2 საჯარო სკოლის პედაგოგია. ისიც სამეურვეო საბჭოს წევრია, თუმცა არსებული მდგომარეობით უფრო კმაყოფილია: „რაღაც-რაღაცები შესაცვლელია, მაგრამ ძირითადად, სკოლის პროცესებში სამეურვეო საბჭო ჩართულია“. როგორც ნანა ფაღავა ამბობს, საბჭოს „ჩართულობა“ სკოლის დირექტორის მიერ წარდგენილი ანგარიშების მოსმენაში გამოიხატება. „აუცილებლობის შემთხვევაში მშობლებიც არიან აქტიურები და გამოხატავენ თავიანთ პოზიციას“.

თვითონ სამეურვეო საბჭოს წევრი მშობლებიც აქტიურ მუშაობად მიიჩნევენ პროცესს, როცა საბიუჯეტო საკითხებში არიან ჩახედული და დირექტორისგან ამომწურავ ინფორმაციას იღებენ: „ბოლო ორი თვეა ჯანმრთელობის პრობლემების გამო ვერ ვახერხებ სკოლაში მისვლას, თუმცა მანამდე ყველაფრის საქმის კურსში ვიყავი“ _ ამბობს რუსუდან სირაბიძე. იგი წინა მოწვევის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარეც იყო. მას ეფექტურ მუშაობად მიაჩნია, როცა დირექცია მშობლების მოსაზრებას იზიარებს. რაც შეეხება დირექტორების არჩევნებს, რუსუდან სირაბიძის აზრით, `ეს ყოველთვის პრობლემა იყო და ალბათ ასეც იქნება, რადგან მაინც იმას ნიშნავენ, ვინც განათლების სამინისტროს უნდა. თუმცა ახლანდელი დირექტორი ჩვენ ავირჩიეთ“.

სამეურვეო საბჭოს წევრი მშობლები და პედაგოგები ამბობენ, რომ ახალ საგანმანათლებლო კონცეფციის შესახებ ინფორმირებულნი არ არიან: „მუშაობა ეფექტურია იმ კუთხით, რომ დირექტორი ყოველთვის გვიკეთებს მოხსენებას ფინანსებზე. საკანონმდებლო კუთხით რა ცვლილებებზე მიდის საუბარი, ვერ გეტყვით. პატარა ბავშვები მყავს და ბოლო პერიოდში ვერ ვერთვები პროცესებში“ _ გვეუბნება მე-2 საჯარო სკოლის სამეურვეო საბჭოს წევრი, მშობელი გურანდა ხალვაში.

მე-20 საჯაროს სკოლის სამეურვეო საბჭოში სულ 15 წევრია: ექვსი მშობელი, რამდენიმე პედაგოგი, ერთი მოსწავლე და თითო წარმომადგენელი ქალაქის თვითმმართველობიდან და განათლების სამინისტროდან. თუმცა ექვსი მშობლიდან ოთხს უფლებამოსილება უკვე შეჩერებული აქვს. ერთ-ერთი მათგანი მაია უზუნაძეა. მისი აზრით, სამეურვეო საბჭოები აქტიურია და ეს აქტიურობა, როგორც სხვა სკოლის შემთხვევაში, აქაც სხდომებზე დასწრება და დირექტორის ფინანსური ანგარიშების მოსმენაში გამოიხატება. „ჩვენგან იშვიათია იდეები. რატომ, ვერ გეტყვით. ვერც იმაზე ვისაუბრებ, რა შეიძლება გაკეთდეს ამ საბჭოს მეტი ეფექტურობისთვის“.

სკოლის პედაგოგის, ლეილა ჭურკვეიძის აზრით, მშობლების ჩართულობის ასამაღლებლად მეტი ინფორმირებულობაა საჭირო: „საკანონმდებლო კუთხით ნაკლებად ინფორმირებულნი არიან, თუმცა ინტერესი მაინც არ აქვთ. მიზეზი ალბათ დროის ნაკლებობა და პირადი საქმეებია“. ლეილა ჭურკვეიძეს მიაჩნია, რომ სამეურვეო საბჭოს პასიურობას სკოლის ფინანსებიც განაპირობებს: „ვაუჩერული სისტემა უნდა შეიცვალოს. ეს თანხები არ არის საკმარისი სკოლისთვის. ბევრი რამის გაკეთება გვინდა, მაგრამ არ არის საკმარისი თანხა, შესაბამისად, აქტიურობაც ქრება“.

სამეურვეო საბჭოს წევრებს, როგორც დირექტორი ამბობს, სკოლისთვის დამატებითი თანხის მოძიების უფლებაც აქვთ, თუმცა სპონსორების მოძიება ჭირს. „ფინანსებზე ალბათ უფრო დირექტორმა უნდა იზრუნოს. ჩვენ გაგვიჭირდება მშობლების ორგანიზებაც და თანხის მოძიებაც. რამდენი ხანია ეზოს და შენობის კედლების გაკეთება გვინდა, მაგრამ სახსრები არ არის. ვფიქრობ, ასეთი ხარჯები ისევ სახელმწიფო ბიუჯეტმა უნდა აიღოს თავისთავზე“.

ლეილა ჭურკვეიძე მშობლების და პედაგოგების გააქტიურებას ხშირ არჩევნებსაც უკავშირებს: „ორ წელიწადში ერთხელ თუ იქნება არჩევნები, უკეთესია. უფრო მეტ მშობელს და პედაგოგს მიეცემა ჩართვის საშუალება და შეიძლება ეს უკეთესიც იყოს“.

ფინანსურ პრობლემებზე საუბრობს ამ სკოლის პედაგოგი ირმა დონაძეც: „გული შეგვტკივა ყველაფერზე, ფასადზე, ეზოზეც, მაგრამ ვინ უნდა დაგვეხმაროს? მე მგონია, რომ ეს რეფორმის პრობლემაა და ალბათ ჩადგება წესრიგში. სკოლა არ უნდა იყოს ვაუჩერზე დამოკიდებული, ეს ზოგადად ეფექტურობას უშლის ხელს.“

სალომე აბუსერიძე მე-11 კლასი მოსწავლეა. ის მეორე საჯარო სკოლაში სწავლობს. სამეურვეო საბჭოს წევრი და მოსწავლეთა თვითმმართველობის თავმჯდომარეა. მისი აზრით, სამეურვეო საბჭო ახალს და განსაკუთრებულს დღეს ვერ გააკეთებს: „ალბათ იმიტომ, რომ ნაკლებად აქტუალურ თემებზე იხარჯებიან. ჩემი მონაწილეობა ამ პროცესში ის არის, რომ მოსწავლეები რაიმე ფორმით გამოვაცოცხლოთ, რომ სკოლა მათთვის ერთფეროვნება კი არა, მათი თვითრეალიზების ადგილიც იყოს“.

სალომეს აზრით, ამისთვის კარგია კონკურსები და მოსწავლეთა წახალისება. „მედალსაც უნდა ჰქონდეს ფასი და ჯილდოებსაც, ეს გამოაცოცხლებს სკოლას“.

სკოლებში ამბობენ, რომ ეზოების კეთილმოწყობისთვის სახსრები არ ჰყოფნით

ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასისტენტ-პროფესორის გიორგი გახელაძის აზრით, სამეურვეო საბჭოების დემოტივაცია მისმა ფიქტიურმა არსებობამ გამოიწვია. მისი თქმით, განათლების ახალ კონცეფციაში სამეურვეო საბჭოების ახალი მოდელიც განიხილება, თუმცა გარკვეულ რისკებს ისიც შეიცავს. „კონცეფცია გულისხმობს სასკოლო ოლქების ინსტიტუციის შემოღებას, რომლის მიხედვით, სასკოლო ოლქები სხვა არაფერია, თუ არა იგივე სასკოლო სამეურვეო საბჭო, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ რამდენიმე სკოლაა გაერთიანებული“.

გიორგი გახელაძე ამბობს, რომ სამინისტრო პერიოდულად აწარმოებს ამ მოდელის განხილვას, თუმცა რეგიონების დონეზე კონცეფცია არ განუხილავთ. „უპრიანი იქნებოდა ფართო სპექტრთან საუბარი, რადგან ამ მოდელსაც აქვს ბევრი ხარვეზი. ერთი მხრივ, საოლქო საბჭოები აღმოფხვრის არსებულ კაზუსს, როცა სამეურვეო საბჭოს წევრი მასწავლებელი ირჩევს დირექტორს, რომელიც შემდგომში მისი დამქირავებელი ხდება, მაშინ როცა სამეურვეო საბჭოა წესით დირექტორის დამქირავებელი, მაგრამ ახალ კონცეფციაში არაფერია ჩადებული სამეურვეო საბჭოების მოტივაციისთვის“.

პროფესორის აზრით, კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია ის ფაქტორი, რომ შესაძლოა გაიზარდოს საოლქო სამეურვეო საბჭოების პოლიტიზების რისკიც. „ვიცით, რომ მშობლებისა და პედაგოგების გადაწყვეტილებებზე სამინისტროსა და თვითმმართველობის წარმომადგენელი წევრები ახდენდნენ გავლენას. ამისგან არც ამ შემთხვევაშია საბჭო დაზღვეული, თუკი წევრების შრომა არ იქნება ფინანსურად მოტივირებული, რომელიც, ფაქტობრივად, პასუხისმგებლობის და ანგარიშვალდებულების თამასუქია“. გიორგი გახელაძის აზრით, საუბარია კიდევ ერთ რისკზე: „ვის ექნება გარანტია, რომ ასეთი საოლქო საბჭოს შემადგენლობა, სადაც უფრო მეტად აქტიური წევრები იქნებიან, ბიუჯეტის ან შრომითი დავების გადაჭრისას თავიანთი სკოლის პროტექციას არ დაიწყებენ. ამიტომ, სკოლებში მოდელის პილოტირება უფრო გონივრული მიდგომაა“.

სტატია მომზადებულია პროექტის – ,,საქართველოს მასწავლებლები ბავშვზე ორიენტირებული სკოლისათვის“, – ფარგლებში. პროექტს ახორციელებს სამოქალაქო განვითარების ინსტიტუტი აღმოსავლეთ–დასავლეთის მართვის ინსტიტუტისა (EWMI) და ამერიკის შეერთებული შტატების საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) მხარდაჭერით. სტატიაში გამოთქმული მოსაზრებები შეიძლება არ ემთხვეოდეს აღმოსავლეთ–დასავლეთის მართვის ინსტიტუტისა და ამერიკის შეერთებული შტატების საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს თვალსაზრისს.

რობი კუხიანიძის საღამო ბათუმში

 

 

დღეს, საღამოს ცხრა საათზე „ერედელის ბარში“ მუსიკოს რობი კუხიანიძის საღამო გაიმართება. 

საღამოზე დასწრება თავისუფალია, თუმცა წინასწარ ხდება მაგიდების დაჯავშნა.

 

რობი კუხიანიძე სამი დღეა ბათუმში იმყოფება. 

 

 

პოლიტიკური მოწყობის მოდელის ძიებაში

 

 

1.  დარღვეული ტერიტორიული მთლიანობა, რომელიც ხელს უშლის ერთიანი პოლიტიკური სისტემის ფორმირებას.  კერძოდ, კონსტიტუციის მეოთხე მუხლში განსაზღვრული დებულებით, ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის შემდეგ  უნდა მოხდეს რიგი ინსტიტუციონალური ცვლილებები ადმინისტრაციულ მოწყობასა და საკანონმდებლო ორგანოს ფორმირებაში.

 

2.  პოლიტიკურ ლიდერთა და პოლიტიკურ ძალათა ნების არ არსებობა, რათა მოხდეს პოზიციათა შეჯერება და  კონსენსუსის შედეგად ქვეყნისათვის სასიკეთო პოლიტიკური მოწყობის  მოდელის ფორმირება.

 

  სამწუხაროდ, პოსტსაბჭოთა პერიოდის საქართველოში მუდმივად პოლიტიკურ ლიდერზე, თუ კონკრეტულ პოლიტიკურ ძალაზე ორიენტირებული სისტემის შექმნისაკენ მივისწრაფვით. საქართველომ პოლიტიკური ინსტიტუტების შექმნის თვალსაზრისით მინიმუმ 20 წელი დააგვიანა. მოყოლებული 1992 წლიდან ფაქტიურად ვერცერთი ფუნდამენტური ინსტუტუტის ჩამოყალიბება ვერ შევძელით. ხელისუფლების დანაწილების კუთხით კი მუდმივად სრული დისბალანსი ვლინდება.ერთი უკიდურესობიდან მეორისაკენ, შესაბამისი პოლიტიკური კონიუნქტურის მიხედვით. აქედან გამომდინარე, დღეს საკმაოდ სწრაფად და ორგანიზებულად მოგვიწევს  20 წლის წინ გასაკეთებელი საქმის დაწყება.

 

 

საქართველოს პოლიტიკური მოწყობის ფორმის მხრივ, ყველაზე მისაღებ მოდელად უფრო სწორი იქნება თუ  საპარლამენტო რესპუბლიკას მივიჩნევთ. რატომ საპარლამენტო რესპუბლიკა? თუ გავითვალისწინებთ ევროპული ქვეყნების გამოცდილებას, ჩვენი ზომის სახელმწიფოებისათვის  ყველაზე ოპტიმალური მოდელი სწორედ ეს გახლავთ.მეორე ფაქტორი ეხება აწ უკვე ჩვენივე თავზე გამოცდილ „საპრეზიდენტო“ რესპუბლიკის ავკარგიანობას.თუ გადავხედავთ მსოფლიო ქვეყნებში საპრეზიდენტო რესპუბლიკების ფუნქციონირებას, ერთეული გამონაკლისების გარდა თითქმის ყველა ავტორიტარიზმის ტენდენციებს ავლენს,შესაბამისად მისი მიღების საკითხი ეჭვქვეშ დგება.      

 

 

საპარლამენტო მოწყობას თან ახლავს ნეგატიური და დამაფიქრებელი ასპექტებიც.თვალი გადავავლოთ ევროპას,  რას ეფუძნება  ევროპული ტიპის  „პარლამენტარიზმი“?  –  ეს პირველ რიგში არის, სტრუქტურირებული მძლავრი პარტიული ინსტიტუტები, რომელიც წარმოადგენს უმთავრეს ფაქტორს ზოგადად პარლამენტარიზმის ეფექტური მუშაობისათვის. სამწუხაროდ, ამ ასპექტის მიხედვით  საქართველო კრიტიკულ სიტუაციაშია, ფაქტიურად კლასიკური ტიპის პარტიული „ინსტიტუტი“ არ არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ იუსტიციის სამინისტროს ბაზაში 210ზე მეტი პარტიაა რეგისტრირებული, თუ გავყვებით პარტიული ინსტიტუტის მახასიათებლებს, მხოლოდ ერთეულ პარტიებს გააჩნია ეს ნიშნები. როგორც წესი პარტიული ინსტიტუტების მსგავსი სახით არსებობის დროს და პლუს სუსტი სამოქალაქო საზოგადოების არსებობისას, რაც აშკარაა საქართველოში, რეჟიმის არასწორად განვითარების საკმაოდ დიდი საფრთხის წინაშე ვდგებით.

 

 

საბოლოო ჯამში შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენ ჯერ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს გასააზრებელი, თუ რომელი პოლიტიკური მმართველობის მოდელის დამყარება გვსურს. აუცილებელია საჯარო განხილვების მოწყობა  და საზოგადოებასთან ერთად ყველა იმ ნიუანსის გაანალიზება თუ, რა დადებითი და უარყოფითი  მხარე აქვს ამა თუ იმ მმართველობის მოდელს. 

იგრძენი ქუჩის გულისცემა ბათუმში

ამ წუთებში ბათუმში ქუჩის მუსიკის დღე აღინიშნება. ბათუმის საჯარო ბიბლიოთეკასთან მდებარე სკვერში ახალგაზრდა მუსიკოსები არიან შეკრებილნი და გამოსვლისთვის ემზადებიან.

 

„არის ასეთი ახალგაზრდული ასოციაცია „დრონი“. დაუკრავენ  პროფესიონალი და არაპროფესიონალი მომღერლები, ბენდები. ჟანრში არ ვზღუდავთ მუსიკოსებს.  დღეს შეხვდებით ბევრ თანამედროვე ბათუმურ და ქობულეთურ ბენდებს“ – განაცხადა ერთ-ერთმა ორგანიზატორმა აბელ ლასაძემ.

ფოტო: მარი მუთიძე | ბათუმელების მედიასკოლა

ქუჩის მუსიკის დღე 2007 წელს  ცნობილმა ლიტველმა მუსიკოსმა ანდრიუს მამონტოვასმა დააფუძნა. ყოველი მაისის ერთ დღეს ყველა მუსიკოსი და შემსრულებელი იკავებს სხვადასხვა ქალაქს, გამოდის ქუჩაში და უკრავს მუსიკას. ეს არის დღე, როდესაც მთელი ლიტვა მუსიკის ჰანგების ქვეშ ერთიანდება. 2007 წელს ის პირველად ვილნიუსში ჩატარდა, მოგვიანდებით 2009-ში ფესტივალი მთელს ლიტვაში გავრცელდა და ყველა მუნიციპალიტეტი ჩაერთო მასში. საბოლოო ჯამში 5000-ზე მეტმა მუსიკოსმა მიიღო მონაწილეობა ფესტივალში.

ევროპის ქვეყნებმა არ დააყოვნეს და შეუერთდნენ ლიტვის ამ ტრადიციას. თავად დამფუძნებლის სურვილი იყო დაენერგა ქუჩის მუსიკის დღე მთელს მსოფლიოში, იდეაც სწრაფად გავერცელდა და მოძრაობას შეუერთდა ბელარუსია და ლატვია.

2012 წელს ქუჩის მუსიკის დღე პირველად გაიმართა საქართველოშიც.

ტექსტი: ანა გვარიშვილი  | ბათუმელების მედიასკოლა

ვიდეო: ნია აფხაზავა | ბათუმელების მედიასკოლა

ფოტორეპორტაჟი ქუჩის მუსიკის დღიდან

 

 

სიძულვილისგან თავისუფალი ზონა პრესკაფეში

„სიძულვილისგან თავისუფალი ზონა“  –  ამ სახელწოდებით გაიხსნა დღეს  ბათუმის პრესკაფეში ჰომოფობიისა და ტრანსფობიის წინააღმდეგ ბრძოლის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებული ფოტო გამოფენა.

გამოფენაზე  Stray Cat–ის მიერ მომზადებული, სხეულზე ტატუს ფორმით გამოსახული ანტიჰომოფობიური სლოგანების  ფოტოების სერია იყო წარმოდგენილი.  დეპერსონალიზებული, ჯგუფური და იმავდროულად ფრაგმენტირებული პროტესტი ერთგვარი ირონიით ასახავს იმ რეალობას, რომელშიც ჩვენი საზოგადოება იმყოფება – პერსონალური ბუნტისა და ჯგუფური პროტესტის მიჯნაზე. ფოტოებს რამდენიმე ავტორი ჰყავს.

ფოტოები პრესკაფეს გამოფენისათვის ,,ქალთა ინიციატივების მხარდამჭერმა ჯგუფმა“ მიაწოდა.

„დინამოს“ შანსი და ბათუმელი, რომელიც „ბარსელონაში“ მიიწვიეს

– როგორც ვიცი, თქვენ გენერალური მდივნობის გარდა, დასავლეთ საქართველოში ბავშვთა ფეხბურთის განვითარების კურატორი ხართ, თუმცა, სანამ ბავშვებზე ვისაუბრებდეთ, „დინამოს“ შანსებზე თქვენი აზრი გვაინტერესებს და აგრეთვე, თქვენი კომენტარი იმის შესახებ, აპირებს თუ არა საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია უმაღლესი ლიგის გუნდების გაზრდას?

 

 

– პირველ რიგში მინდა აღვნიშნო, რომ წელს ბათუმის „დინამოს“ ორი იუბილე აქვს. კლუბი 90 წლის გახდა და 30 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც სსრკ-ს დროს გუნდმა პირველ ლიგაში თამაშის უფლება მოიპოვა. ვულოცავ „დინამოს“ და მის გულშემატკივრებს. ახლა კი „დინამოს“ შანსებზეც მოგახსენებთ. წარუმატებელმა სერიამ გუნდს თავისი დაღი დაასვა და კვლავ აუტსაიდერებში დააბრუნა. ფაქტობრივად, მხოლოდ თეორიული შანსი დარჩა, მაგრამ ნაკლებსავარაუდოა ისე მოხდეს, როგორც ჩვენ გვინდა. არც ერთი გუნდი იოლად არაფერს დაგითმობს.

 

 

ბათუმის დინამო
ბათუმის დინამო

 

 

– უმაღლესი ლიგის გაზრდა ოთხი გუნდით, ამ საკითხზე უკვე ბევრი მსჯელობს. რამდენად რეალურია?

 

 

– დავიწყებ იმით, რომ ეროვნული ჩემპიონატი ჯერ არ დასრულებულა, ამიტომაც წინასწარ არაფრის თქმა არ შეიძლება. პირადად ჩემს აზრს კი მოგახსენებთ – მე მივესალმები გუნდების რაოდენობის გაზრდას, ეს თავად ჩემპიონატის დონის ამაღლებას შეუწყობს ხელს. ვნახოთ, ყველაფერი მალე გაირკვევა.

 

 

– „შუქურა“ პირველ ლიგაში მეორე ადგილისთვის იბრძვის და თუ სფფ–მ გაზარდა გუნდების რაოდენობა, არ არის გამორიცხული უმაღლესში აჭარას ორი გუნდი ჰყავდეს…

 

 

– მაგას რა სჯობია. პირდაპირ გეტყვით, დღესდღეობით ქობულეთს გაცილებით უკეთესი და გამართული ინფრასტრუქტურა აქვს, ვიდრე ბათუმს, რაც უდავოდ ქობულეთური კლუბის ხელმძღვანელობის დამსახურებაა. აქვე გეტყვით, რომ პირველი შემთხვევაა, როდესაც აჭარას სხვადასხვა ლიგაში ერთდროულად ხუთი გუნდი ჰყავს წარმოდგენილი. „დინამო“ უმაღლესში, „შუქურა“, „ბეთლემი“ და „ადელი“ პირველ ლიგაში და გუნდი „მაჭახელა“, რომელიც რეგიონალლიგაში თამაშობს და პირველ ლიგაში გადასვლის კარგი შანსი აქვს.

 

 

– ძალიან კარგი. „დინამოს“ თემას დავუბრუნდეთ. არც სტადიონი, არც ბაზა, არც ინფრასტრუქტურა…

 

 

– სამწუხაროდ, უნდა დაგეთანხმოთ.

 

 

– დიდი ხანია საუბრობენ სტადიონის მშენებლობაზე, მაგრამ დაპირებად რჩება…

 

 

 

– ყოფილი მანქანათმშენებელი ქარხნის ტერიტორიაზე ითქვა, რომ სტადიონი აშენდებოდა, მაგრამ ჯერჯერობით… ამაზე პირველ რიგში სახელმწიფომ, ხელისუფლებამ უნდა იზრუნოს.

 

 

– მწვრთნელთა ლიცენზირების შესახებ რას იტყვით?

 

 

– ამჟამად აჭარაში A ლიცენზიის მქონე ექვსი მწვრთნელია – ალექსანდრე კანთიძე, ვანო მახარაძე, ასლან ბალაძე, ავთო კუნჭულია, სოსო ნასუაშვილი და ამირან გოგიტიძე. მათ გარდა, B ლიცენზიის მქონე 20 მწვრთნელია. ვიმედოვნებ, მათი რიცხვი კვლავ გაიზრდება, ვინაიდან კვალიფიციური მწვრთნელები ნამდვილად გვჭირდება.

 

 

– სამსაჯო კომიტეტი როგორ მუშაობს?

 

 

– როგორც იცით, ჩვენ აჭარაში მოწვეული გვყავდა ფიფა-ს არბიტრი ოთარ გუნთაძე, რომელიც ფედერაციაში სამსაჯო კომიტეტს ხელმძღვანელობდა, თუმცა შემდეგ, ფინანსური პრობლემების გამო, თანამშრომლობა შეწყდა. ამჟამად აჭარაში არის ერთი ბრიგადა, რომელის პირველი ლიგის მატჩებს მსაჯობს.

 

 

– ბავშვთა ფეხბურთზე უნდა გკითხოთ. ხშირად აღნიშნავენ რომ კარგი თაობა მოდის, ეს გასაგებიცაა, მაგრამ გაიზარდა ბავშვი და გაუჩნდა უფრო მაღალ დონეზე თამაშის სურვილი, რას ვახვედრებთ?

 

 

– პირველ რიგში დაგეთანხმებით, რომ მართლა კარგი თაობა მოდის. ამჟამად ბავშვთა ფეხბურთში ყველაზე უკეთესი პირობები და განვითარებული ინფრასტრუქტურა საფეხბურთო სკოლა „ადელს“ აქვს და კარგ ფეხბურთელებსაც ზრდიან. ბევრი ფეხბურთელი, რომელმაც ფეხი აქ, ბათუმში აიდგა, სხვადასხვა კლუბებში თამაშობს. თბილისში, „დინამოს“ სკოლაში არიან ჩვენებურები, ასევე „საბურთალოს“ აკადემიაში. საბა ცინცქილაძე და ირაკლი კომახიძე, რომლებიც 14-15 წლის ბიჭები არიან, რუსეთის უმაღლესი ლიგის ბინადარი ყაზანის „რუბინის“ საფეხბურთო სკოლაში ირიცხებიან.

 

 

– და არის კიდევ ერთი ბიჭი, რომლითაც თვით „ბარსელონა“ დაინტერესდა…

 

 

– ნიკა კვანტალიანზე ამბობთ?! დიახ, ეს სრული სიმართლეა. ეს ბიჭი საფეხბურთო სკოლა „ლუკას“ აღზრდილია, სამწხაროდ, ეს სკოლა უკვე აღარ არსებობს, დაიხურა. ნიკას მწვრთნელი მერაბ გეთია გახლავთ. ამ ბიჭმა მართლა დააინტერესა „ბარსელონას“ საფეხბურთო სკოლის წარმომადგენლები და მიიიწვიეს კიდეც კატალონიაში.  იმედია იქაურებსაც გამოადგება და პირველ რიგში, ქართულ ფეხბურთსაც.

მესამე გუნდური

საქართველოს ნაკრები ტურნირზე B ჯგუფში მოხვდა თურქეთის, ნახიჭევანისა და უკრაინის გუნდთან. პირველ შეხვედრაში ქართველებმა თურქებს 6:2 მოუგეს, ნახიჭევანთან 3:5 დამარცხდნენ,  საბოლოოდ კი უკრაინის 5:2 ძლევით ჯგუფში მეორე ადგილი დაიკავეს და მესამე ადგილისთვის რუსეთის ახალგაზრდულ ნაკრებს დაუპირისპირდნენ, რომელიც 7:1 მოიგეს. ბათუმელთაგან წარმატებით იასპარეზა ოთხივე ფალავანმა – ირაკლი შავაძე (50), ედნარ შავაძე (55), ფირუზ წულუკიძე (66) და ლაშა გობაძემ (74). 2-7 ივლისს ახალგაზრდა კლასიკოსები მაკედონიაში ევროპის ჩემპიონატზე იასპარეზებენ.

ლეონიძემ მეშვიდე იკმარა

ბაქოში გამართულ „დიდი სლემის“ ტურნირზე ბათუმელმა ძიუდოისტმა ირინა ლეონიძემ, რომელიც ამ ტურნირის შარშანდელი ჩემპიონია, მეშვიდე ადგილი დაიკავა. მეოთხედფინალში ის ბრაზილიელ კლაუდირენ სეზართან იპონით დამარცხდა, შემდეგ სანუგეშო წრეში გადაერთო, თუმცა ასევე იპონით წააგო ხორვატ ივანა სუტალოსთან და საბოლოოდ მეშვიდე ადგილი დაიკავა.

ბათუმი BIAFF-ის მოლოდინში

 

ბათუმის საავტორო  ფილმების მე-8 საერთაშორისო კინოფესიტვალზე მნიშნელოვანი სიახლეები იქნება. ამის შესახებ დღეს გამართულ პრესკონფერენციაზე ფესტივალის ორგანიზატორებმა განაცხადეს.

 

წელს პირველად, ფესტივალის ფარგლებში კინოჩვენებები ღია ცის ქვეშ მოეწყობა. კინომოყვარულებს საშუალება ექნებათ ფილმები  ბათუმის პლაჟზე და ბულვარში ნახონ. რაც შეეხება ძირითად კინოჩვენებებს, კინოთეატრ „აპოლოში“ და ბათუმის თოჯინების თეატრში მოეწყობა.

 

BIAFF-ზე კინოპროგრამის გარდა რამდენიმე დამატებითი ღონისძიება იქნება, მათ შორის დოკუმენტური კინოს ერთკვირიანი ვორქშოფი. პროექტის ფარგლებში შეირჩევა ოთხი 3-4 კაციანი გუნდი, რომელსაც ჩაუტარდებათ პრაქტიკული ხასიატის ტრენინგები დოკუმენტურ კინოში. ერთკვირიანი ტრენინგის ბოლოს მონაწილეები მოკლემეტრაჟიან დოკუმენტურ კინოს გადაიღებენ.

 

კინოფესტივალზე საერთაშორისო კონკურსი მხატვრულ, დოკუმენტურ და მოკლემეტრაჟიან ფილმებზე იქნება. ასევე წარმოდგენილი იქნება ე.წ. „აბრეშუმის გზის ქვეყნების კინო“ (კავკასია, ირანი, თურქეთი, ცენტრალური აზია).

 

კინოფესტივალი 2013 წლის 15-22 სექტემბერს გაიმართება და მასზე  დასწრებას აკრედიტირებული სტუმრები უფასოდ შეძლებენ. 

შავი ზღვის ქალაქების ქალ მხატვართა გამოფენა

გამოფენა ორი დღე გაგრძელდება და მასში სხვადასხვა ქვეყნის შავიზღვისპირა ქალაქებიდან 35 მხატვარი ქალი მიიღებს მონაწილეობას, მათ შორის ოთხი ქართველია.

ღონისძიების ფარგლებში, ბათუმს თურქეთის ქალაქ ტრაპიზონისა და ქალაქ კონიას მერებიც სტუმრობენ. დაგეგმილია შეხვედრა საკრებულოს თავმჯდომარესა და მერის მოადგილესთან.

შავი ზღვის ქალაქების ქალ მხატვართა გამოფენა ბათუმში პირველად იმართება.

ბრიფინგი ჰომოფობიის წინააღმდეგ ბრძოლის დღესთან დაკავშირებით

 

დღეს, ბათუმში, საზოგადოების ერთი ჯგუფი, 17 მაისს ჰომოფობიის წინააღმდეგ ბრძოლის დღესთან დაკავშირებით დაგეგმილი აქციის წინააღმდეგ ბრიფინგს გამართავს. როგორც ბრიფინგის  ერთ-ერთი ორგანიზატორი ზაურ ბოლქვაძე ამბობს, „თბილისში გეი აღლუმის გამართვას აპირებენ“. სწორედ ამიტომ, საზოგადოების ეს ჯგუფი დღეს მიმართვას გაავრცელებს.

 

„აღლუმთან დაკავშირებით საპროტესტო ბრიფინგი გვაქვს. გავაკეთებთ მიმართვას. მიმართვის ტექსტი ისაა, რომ არ უნდა ჩატარდეს. მე, პირადად, წინააღმდეგი ვარ,“ – განაცხადა ზაურ ბოლქვაძემ.

 

ბრიფინგი და შეხვედრა თანამოაზრეებთან დღეს ორ საათზე, დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრში გაიმართება.

 

ხვალ, 17 მაისს, თბილისში მვიდობიანი აქცია  ჰომოფობიასა და ტრანსფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით იგეგმება.  

 

ლიმიტი ამოიწურა – წადით!

„მათ საკმაო ხანი დაჰყვეს კლუბის სათავეში და არაფერი სასიკეთო ცვლილებები არ მომხდარა, გუნდი პირველი ლიგიდან წელს გადმოვიდა უმაღლეს ლიგაში, და ახლა ისევ დაქვეითება ემუქრება, ეს კი პირველ რიგში, გუნდში გატარებული არასწორი პოლიტიკის ბრალია“, – განუცხადა ბათუმელებს „მეკობრეთა“ ერთ-ერთმა წევრმა გივი თალაკვაძემ.

 

ქომაგთა განცხადებით, ბათუმის „დინამო“ მარტო ხელმძღვანელობას არ ეკუთვნის, ეს ქალაქის და თითოეული ბათუმელის გუნდია. „პირველ რიგში მოვითხოვთ ხელმძღვანეობის გადადგომას. საჭიროა კლუბში ახალი სახეები მოვიდნენ და ისე წარმართონ მუშაობა, რომ ჩვენ, გულშემატკვირბესა და რა თქმა უნდა, თავად ფეხბურთელებს, მხოლოდ იმაზე არ უწევდეთ ფიქრი, გავარდებიან თუ არა. ამის გარდა, მოვითხოვთ, დაჩქარდეს სტადიონის მშენებლობის საკითხი. დიდი ხანია გვპირდებიან მაგრამ საშველი არ ჩანს. ნუთი ვერ გამოყვეს ერთი ტერიტორია ამხელა ქალაქში?“ – აცხადებენ ფან-კლუბის წევრები.

 

„თქვენზე არანაკლებ გვაღელვებს ბათუმის „დინამოს“ ბედი, ეს საკითხი უკვე შესწავლის პროცესშია და გპირდებით, აუცილებლად გავითვალისწინებთ თქვენს ინტერესებს და სწორედ იმ გადაწყვეტილებას მივიღებთ, რომელიც ჩვენს „დინამოს“ ეკადრება“, – ასეთი გახლდათ მერიის ოფიციალური პოზიცია.

ეკომიგრანტების აქცია ბათუმის მერიასთან

წალკიდან ჩამოსული აქციის მონაწილეები  მეორე დღეა აჭარის მთავრობის სახლის წინ აქციას მართავენ და საცხოვრებელი ფართებით დაკმაყოფილებას ითხოვენ. ავტომანქანებს, რომლითაც ისინი ბათუმში ჩამოვიდნენ, პარკირების საფასური გადახდილი არ აქვთ, ბათუმში პარკირება კი ფასიანია. მას შემდეგ რაც აქციის მონაწილეებმა ჯარიმის შესახებ შეიტყვეს მთავრობის სახლიდან მერიასთან გადაინაცვლეს და დაკისრებული ჯარიმისგან გათავისუფლება მოითხოვეს.

„ბათუმში დახმარების  სათხოვნელად ჩამოვედით.  წალკაში, იმ სახლებში რომელშიც ვცხოვრობდით, ბერძნები დაბრუნდნენ. დახმარების ნაცვლად მანქანებზე ათლარიანი ჯარიმები აგვიკრეს. მაშინ როცა პატრულმა დაგვაყენა იქ. რა გამოვიდა, ერთმა დაგვაყენა, მეორემ დაგვაჯარიმა. რა ვქნათ, არ ვიცით. მერიას ვთხოვთ  გაგვიუქმოს ეს ჯარიმა,  ანდა კეთილი ინებოს და თვითონ გადაიხადოს. 9 მანქანა დააჯარიმეს, ჯამში 90 ლარია,“ – განუცხადა „ბათუმელებს“ აქციის ერთ-ერთმა მონაწილემ მევლუდ ვაშაყმაძემ.

აქციის შემდეგ ბათუმის მერიამ გამონაკლისი დაუშვა და ის ავტოსატრანსპორტო საშუალებები, რომლითაც ეკომიგრანტები გადაადგილდებოდნენ ჯარიმისგან გაათავისუფლა. რაც შეეხება საკვებით და წყლით უზრუნველყოფას, ადგილობრივ თვითმმართველობაში  აცხადებენ, რომ მსგავსი მუხლი ბიუჯეტში, რომელიც მსგავსი ტიპის ღონისძებებს დააფინანსებს არაა, შესაბამისად ეკომიგრანტებს ვერ დაეხმარებიან.

გიორგობა გოგნში

 

ყოველ წლის 6 მაისს, გიორგობას ადამიანები საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან თერჯოლის რაიონ სოფელ გოგნში მდებარე წმინდა გიორგის სალოცავში იკრიბებიან.   გადმოცემის თანახმად  წმინდა გიორგის სახელობის მთაზე არსებული სამლოცველოს კარი არასდროს იკეტებოდა, სწორედ ამიტომ მას ხალხმა გოგნის კარუგდებელი უწოდა.

 

ხალხი სამ-ოთხ კილომეტრს გადის ფეხით, იმისათვის რომ ტაძარი მოილოცოს. 

 

 

მომზადებულია ბათუმელების მედიასკოლის მოსწავლის მიერ. 

გალერეის გასახსნელად დაკლიკეთ პირველ ფოტოზე:

84 კომპანია ერთ სივრცეში – ექსპო ბათუმი 2013

მასში მონაწილეობას რვა ქვეყნის ( საქართველო, თურქეთი, აზერბაიჯანი, ირანი, უკრაინა, სომხეთი, პოლონეთი, ლიტვა ) 84 კომპანია იღებს. გამოფენა ყინულის სასახლეში 12 მაისამდე გაგრძელდება.   კვირას, 12 მაისს ორ  საათზე გაიმართება სერთიფიკატების გადაცემის ცერემონიალი. ხოლო გამოფენა 17.00 საათზე დასრულდება.

მომზადებულია ბათუმელების მედიასკოლის მოსწავლეების მიერ.

გალერეის გასახსნელად დაკლიკეთ პირველ ფოტოზე:

„კონტრაცეფცია და სპირალი იგივე აბორტია“ – დისკუსია აბორტის აკრძალვაზე

 

 

დისკუსია დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრში

„დედის მუცელში მყოფი ჩანასახი არის სრულყოფილი ადამიანი, მას აქვს უფლება რომ გაჩნდეს და იცოცხლოს. საკანომდებლო ბაზა უნდა შეიცვალოს, უნდა შეიქმნას ისეთი ბაზა, რომელიც აკრძალავს აბორტს, აუცილებლად მონიტორინგის ქვეშ, რომ შემდგომში არ მოყვეს ამას სხვა გართულებები. კონტრაცეფცია და სპირალი  იგივე აბორტია,  ექიმები უკეთ ახსნიან, რომ ეს დროთა განმავლობაში წამლავს დედას, იწვევს შემდგომ უშვილობებს, რაც აისახება ჩვენს გენოფონდზე. ჩვენს ქვეყანას სჭირდება გამრავლება, ეს არ არის რადიკალიზმი. პატრიარქი აკრძალვის ინიცირებით არ ამთავრებს თავის პოზიციას, გამოსავალსაც ამბობს, თქვენ გააჩინეთ ბავშვები,  ეკლესია გაგიზრდით შვილებს. რაც შეეხება სარდაფებში გადანაცვლებას აბორტის მსურველი ქალების,  სარდაფებში დღესაც არიან, სამართალდამცავებმა უნდა აიღონ პასუხისმგებლობა, თუ კანონში იქნება აკრძალვა, სამართალდამცავებს არ გაუჭირდებათ ასეთი შემთხვევების აღკვეთა.“ – განაცხადა  მღვდელმა შიო  პაიჭაძემ .

„ჩვენ მომხრე ვართ, რომ აბორტი აიკრძალოს კანონმდებლობით, თუ ექიმი დღეს ატარებს ამ ოპერაციას, ეს არის იძულებით ჩატარებული. აბორტის აკრძალვით არც ის არის გამორიცხული, რომ გაიზარდოს კრიმინალური ჩარევა, აბორტის ლეგალიზაცია იმთავითვე მოხდა იმის გამო, რომ შემცირებულიყო დედათა სიკვდილიანობა, პროცენტული რაოდენობით დედათა სიკვდილიანობა საკმაოდ მაღალია, 1000 ქალიდან 30-ს სიკვდილი უკვე დიდი მაჩვენებელია.“ – განაცხადა დისკუსიისას გინეკოლოგმა რუსუდან ჯაბუამ.

დისკუსიის ფარგლებში ჩატარდა გამოკითხვაც. კითხვაზე,  ეთანხმებით თუ არა აბორტის აკრძალვას, 11 ადამიანმა დადებითად უპასუხა, 12-მა –  უარყოფითად, ოთხმა კი აღნიშნა,  რომ არ აქვთ ჩამოყალიბებული პოზიცია ამ საკითხთან დაკავშირებით.  გამოკითხვის 23 მონაწილე  თვლის,  რომ აბორტი დასაშვებია საფრთხის შემთხვევაში.

2013 წლის მოწვევის საქართველოს „ახალგაზრდული პარლამენტი“ ოფიციალურად დააფიქსირებს საკუთარ პოზიციას ამ საკითხთან მიმართებით, საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში გაიმართება საჯარო დისკუსიები, რომელსაც მოდერაციას გაუწევენ 2013 წლის მოწვევის საქართველოს ახალგაზრდული პარლამენტის დეპუტატები.

„ბათუმით დაიწყო დისკუსია, დღესვე ჩატარდა ქუთაისშიც, დისკუსიაში მონაწილეობას ღებულობენ  ცნობილი ექსპერტები, მედიკოსები, ფსიქოლოგები და სამართალმცოდნეები. მსგავსი შეხვედრები, ვფიქრობ, არის ძალიან პროდუქტიული“ – ამბობს  გიგა ფარტენაძე, ახალგაზრდა პარლამენტარი.

რეგიონული დისკუსიების შემდეგ ქალაქ თბილისში გაიმართება შემაჯამებელი შეხვედრა-დისკუსია, სადაც მედიის, არასამთავრობო სექტორის წარმომადგენლებსა და მოწვეულ სტუმრებთან ერთად განიხილება რეგონში გამართული დისკუსიის შედეგები.

✱ ბათუმი – 8 მაისი, 14:00 საათი, დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრი;

✱ ქუთაისი – 8 მაისი, 16:30 საათი, დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრი;

✱ გორი – 10 მაისი, 15:00 საათი, გორის სახელმწიფო სასწავლო უნივერსიტეტი;

✱ თელავი – 10 მაისი, 16:00 საათი, თელავის განათლების, განვითარებისა და დასაქმების ცენტრი;

✱ რუსთავი – 10 მაისი, 12:00 საათი, დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრი;

✱ საგარეჯო – 10 მაისი, 14:00 საათი, დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრი;

Exit mobile version