„სექსუალური უმცირესობის ერთი წარმომადგენელი გვენახა, გამოვიდეს და თავად მოყვეს, ვინ რა პრობლემა შეუქმნა“, _ ეს ერთ-ერთი არგუმენტია, რომელიც ნაცნობთან თუ უცნობთან კამათისას მოვისმინე. მაშინ ვთქვი, რომ ამას ძალადობრივ გარემოში, სადაც ღირებულებები ვერტიკალზეა, ვერავინ გაბედავს. მერე ვიფიქრე და იმ დასკვნამდე მივედი, რომ რაც უნდა სახიფათო იყოს, „უმცირესობამ უნდა შეცვალოს უმრავლესობა“. ასე ვფიქრობ ახლა, რადგან შეგუების გზა თავისუფლებასთან ვერ მივა.
პროტესტი ამ ძალადობამ საკუთარ თავთანაც გამიჩინა, რადგან მეც შევეგუე და არც ერთი ნაბიჯი არ გადავდგი იქეთკენ, რომ საკუთარი თავისუფლება დამეცვა: როცა ვიგრძენი, რომ საზოგადოება არ იყო მზად, ჩემ შემთხვევაში, ათეისტის მისაღებად, გავჩუმდი. აი, მაგალითად, რომ შემხვედროდით ქუჩაში სააღდგომო დღეებში და გეთქვათ: „ქრისტე აღდგა“, აუცილებლად მოგიგებდით: „ჭეშმარიტად“.
ჰო, რთულია, აბა რა.
მოდი და თითოეულს აუხსენი, რომ მრევლი არ ხარ და არ არის სავალდებულო ყველა მართლმორწმუნე ქრისტიანი იყოს. მოკლედ, ამ თემაზე პასუხის გაცემას და მით უფრო შეკამათებას მას აქეთ შევეშვი, როცა ვიგრძენი, რომ არათუ არ ესმოდათ ჩემი, არამედ პირდაპირ მახლიდნენ: „სექტანტი ხარ?“ „წარმოუდგენელია, ეს როგორ, ქართველ ბიჭს ეს ეკადრება?“ იშვიათ გამონაკლისს იუმორის მქონე ადამიანები წარმოადგენდნენ, ვინც ათეისტობას ჩემს ქობულეთურ წარმომავლობას უკავშირებდა: – ქობულეთელი, აბა, რა იქნებაო.
ერთ „ცოდვასაც“ გაგიმხელთ: ამ წლის სააღდგომო ეპისტოლე მამა შიოსთან ერთად განვიხილეთ „დიალოგში“. მეორე დილით ერთ-ერთი სამინისტროს თანამშრომელი ტელეფონით დამიკავშირდა: – ჯაბა, გუშინ მამა შიომ რომ გითხრა დამშვიდობებისას „ქრისტე აღდგაო“, „ჭეშმარიტად“ არ გიპასუხია, თუ მე ვერ გავიგონე?
გამომიჭირა.
ერთ-ერთი მეგობრის სამეზობლომაც გამომიჭირა. იტალიურ ეზოში ცხოვრობენ და როცა ჩემი აზრი მოისმინეს იმის შესახებ, რომ ძალადობა ცუდია, საღამოს იმ მეგობრის შეტყობინება მომივიდა ტელეფონზე: „ჩემი მეზობლის ქალები ამბობენ, დედა, მაგი ვინ ყოფილაო“.
ამეკვიატა აზრი, რომ ძალადობის გარეშე ვერ ვძლებთ, რადგან შეუძლებელია სხვაგვარად შეინარჩუნო ღირებულებები ვერტიკალზე. ვერტიკალი იმიტომ, რომ კოლექტივისტური საზოგადოება ვართ და ინდივიდუალობა ჯერ კიდევ საშიშია. ალბათ, იმიტომ, რომ გააზრება არ გვინდა: რა გვინდა და რატომ გვინდა თავისუფლება.
თავისუფლება, რასაც სჭირდება თითქოს ერთი, მარტივი პირობა: „ჩემი ესმით“.
