Batumelebi

საქართველოში ჩაის კულტურის რეაბილიტაციის თაობაზე სპეციალური სახელმწიფო პროგრამა შეიქმნა. გასულ წელს საქართველოს პრეზიდენტმა მეჩაიეობის განვითარებისთვის 3 მილიონი ლარის სუბსიდია გამოყო, რომელიც საქართველოში მოქმედ სხვადასხვა ფირმას გადაეცა. „ქართული ჩაის მოყვანის, გადამუშავებისა და ექსპორტის ხელშეწყობის სუბვენციის პროგრამის“ ფარგლებში გამოცხადებულ კონკურსში, შარშან, ავტონომიური რესპუბლიკიდან ხუთმა ფირმამ გაიმარჯვა. აჭარის არ სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოადგილე თემურ ხალვაში გასულ წელს გვარწმუნებდა, რომ ცენტრი სუბსიდიებს რეგიონსაც აძლევს და ამიერიდან აჭარაში მეჩაიეობას ნათელი მომავალი ექნება.

შარშან, სახელმწიფო პროგრამიდან გამომდინარე ხელვაჩაურის რაიონში მხოლოდ ერთი, გონიოს ჩაის ფაბრიკა მუშაობდა. მას უნდა გადაემუშავებინა რაიონში მოწეული ნედლეული. ხელისუფლება ვარაუდობდა, რომ წელს სახელმწიფო სუბსიდიები კიდევ უფრო გაიზრდებოდა და ჩაის წარმოებაც ძველებურ მნიშვნელობას დაიბრუნებდა.

მაშინ, როდესაც გონიოს ჩაის ფაბრიკა სახელმწიფო პროგრამას ახორციელებდა, ჩაის ფაბრიკის ნახევარს ქონების მართვის სამმართველოს, სოფლის მეურნეობის სამინისტროსა და ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობის ნებართვით ლიკვიდაცია გაუკეთდა, დანადგარები დაიჭრა და ჯართში ჩაბარდა. გონიოს საკრებულოს მცხოვრების, სოფელ ახალსოფლის მკვიდრის დავით ზოიძის განცხადებით „აქ, ერთ შენობაში ორი ჩაის ფაბრიკა იყო. ერთი 1968 წელს აშენდა, რასაც 20 წლის შემდეგ ახალი საამქრო დაემატა. სწორედ ეს ახალი ჩაის ფაბრიკა ჩააბარეს ჯართში. მან სრული დატვირთვით ერთი თუ ორი წელი იმუშავა. ასეთი ფაბრიკის ღირებულება მუშა მდგომარეობაში სულ ცოტა ნახევარ მილიონ დოლარს მაინც აღემატება. ჩაის ფაბრიკის დაჭრა და ჯართში ჩაბარება რომ დაიწყეს, გვითხრეს, ამ ფულით სხვას გავარემონტებთო. 60 კილოგრამიან მოტორს რომ დაჭრი, რა ფული უნდა გაგიკეთოს, უკეთესი რომ იყიდო?!“ – კითხულობს ზოიძე.

გონიოს ჩაის ფაბრიკის დირექტორის, ნიაზ ფუტკარაძის განცხადებით, ჩაის ფაბრიკის ეს ნაწილი ამორტიზებულ შენობაში იყო განთავსებული, წყალი ჩამოდიოდა და გამოუსადეგარი ნაწილის ჯართში ჩაბარებაც ამის გამო მომხდარა. ნიაზ ფუტკარაძემ „გაზეთ ბათუმელებთან“ საუბარში განაცხადა, რომ „გონიოს ჩაის ფაბრიკა ერთადერთია ხელვაჩაურის რაიონში, რომელიც მუშა მდგომარეობაშია. სწორედ ფაბრიკის შენარჩუნების მიზნით მოხდა მისი ნაწილის ჯართში ჩაბარება, რადგან მას ისედაც ვერ ვიყენებდით“.

გონიოს საკრებულოს მცხოვრებლების თქმით, ჩაის ფაბრიკას მოსახლეობისა და ფაბრიკის მუშა მოსამსახურეების მიმართ ფინანსური დავალიანებაც ჰქონია, თუმცა ჯართიდან შემოსული თანხები მათ არ მოხმარებიათ. „ქონება, რომელიც ადრე კოლმეურნეობის, ანუ აქ მცხოვრებთა საკუთრება იყო, გარკვეულმა პირებმა მიისაკუთრეს. როცა ფაბრიკა დაჭრეს, რაიონის გამგეობიდანაც იყო ხალხი ჩამოსული, საღამოს დასხდნენ და პურის ჭამა დაიწყეს, ალბათ ფულის აღებას აღნიშნავდნენ და ბანკეტი გამართეს. ხალხი დაშინებულია და ხმას ვერ იღებს, რადგან მათ ნავარჯიშები ბიჭები ჰყავთ…“ – აცხადებს ზოიძე.

ჩაის ფაბრიკის დემონტაჟით უკმაყოფილო ზოიძე ამგვარ განუკითხაობაში ხელისუფლებას ადანაშაულებს. „ადრე საკმაოდ წარმატებული ბიზნესი მქონდა და ჩაის ექსპორტსაც ვეწეოდი, მაგრამ ჩაის ბიზნესი აჭარის ხელისუფლებამ სპეციალუარდ მოსპო. მე მქონდა 70 ტონა ჩაი შესყიდული. ხელშეკრულება გავაფორმე რუსეთის ერთ-ერთ ფირმასთან. როცა ჩვენს საბაჟოზე საბუთები წარვადგინე, კგბ-მ ფირმის ვინაობა გაიგო, იქ ადგილზე კრიმინალები მიაგზავნეს და ჩატანილი საქონლის მიღებაზე უარი ათქმევინეს. ჩაი სხვა ქალაქში გადავიტანე, კრიმინალების კუდი იქაც გამყვა. საბოლოოდ იძულებული გავხდი ეს საქონელი საწყობებში დამეყარა და წამოვსულიყავი. ასე დაემართა ძალიან ბევრ აქაურ  ბიზნესმენს. რამდენიმე წლის წინ ასლან აბაშიძემ ჩაის გაჩეხვისა და თხილის გაშენების პროექტი შეიმუშავა. ამის შემდეგ არც ერთი ჩაის ფაბრიკა აღარ დარჩა“.

გონიოს ჩაის ფაბრიკის ჯართში ჩაბარების შესახებ აჭარის სოფლის მეურნეობის მინისტრის პირველმა მოადგილემ, თემურ ხალვაშმა „ბათუმელებისგან“ შეიტყო. ერთდღიანი პაუზის შემდეგ კი ასეთი ინფორმაცია მოგვაწოდა, რომ ხელვაჩაურის რაიონის ქონების მართვის სამმართველოსთვის  ფაბრიკის ჯართში ჩაბარებაზე თანხმობაც მას მიუცია და სოფლის მეურნეობის სამინისტროც ჩაუყენებია საქმის კურსში. თუ რა სარგებლობა მიიღო ხელვაჩაურში მეჩაიეობის თავისი ფაბრიკის ჯართში ჩაბარებით, უცნობია.

ბათუმში არსებული საწარმო-ორგანიზაციების ლიკვიდაციამ საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი რეაქცია გამოიწვია. ამის მიუხედავად აჭარის ხელისუფლება აღებულ კურსს არ ცვლის. „გაზეთ ბათუმელების“ ინფორმაციით, თითქმის ორი კვირაა ბათუმის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის დემონტაჟი მიმდინარეობს, რასაც გუშინ, მთელი დღის განმავლობაში კატეგორიულად უარყოფდა აჭარის ოფიციოზი.

ადგილზე კი „გაზეთ ბათუმელებმა“ საპირისპირო სიტუაცია დააფიქსირა. ქარხანა, პირდაპირი გაგებით, იჭრება და იქვე იტვირთება ვაგონებში, რათა შემდეგში ჯართის მიმღებ ერთ-ერთ უცხოურ ფირმაში ჩააბარონ.

ბენზეს ქარხნის დემონტაჟი ნავთობტერმინალის ინტერესების სფეროში რამდენიმე კუთხით არის მოქცეულა. გარდა იმისა, რომ ასი ათასობით ტონა ჯართთან და, შესაბამისად, დიდ თანხებთან გვაქვს საქმე, ტერმინალს ქარხნისგან არენდით ჰქონია აღებული რამდენიმე ჰექტარი მიწა იქ მდებარე რეზერვუარებით. ამისთვის, რა თქმა უნდა, ტერმინალი ქარხანას თანხას უხდის, რითაც ქარხანა თავის მხრივ დაახლოებით 500-მდე ადამიანს ხელფასს უნაზღაურებს. როგორც ქარხნის მუშები აცხადებენ, ტერმინალის ხელმძღვანელობას აღარ სურს ფულის გადახდა და ერთ-ერთ გამოსავლად ქარხნის ჯართში გადაძახება მიუჩნევია.

ქარხნის თანამშომელთა ერთ ნაწილში ეჭვს, რომ მათ ნალოლიავებ ქარხანას ვიღაც „იჯიბავს“, ხოლო ისინი ქუჩაში რჩებიან, ისიც აღრმავებს, რომ ტერმინალის ადმინისტრაციას არარეალურ ვადებში სურს ქარხნის დემონტაჟი. „ისინი ითხოვენ ექვს თვეში ქარხნის მთლიან დემონტაჟს. ეს წარმოუდგენლად მცირე დროა. საქმის ბოლომდე მიყვანას მინიმუმ ერთი წელი მაინც დასჭირდება“, – აცხადებენ ქარხნის თანამშრომლები.

მათი აზრით, ქარხნის დიდი ნაწილი, მართლაც, ჯართად თუღა გამოდგება. „ნებისმიერი დეტალი, რომელიც ნორმალურია, ყველაფერს ვასაწყობებთ, მაგრამ გული იმაზე გვტკივა, რომ ეს ქარხანა უცხოეთში გააქვთ და სანაცვლოდ რას მივიღებთ, არაფერი ვიცით“. ასევე მუშების ინფორმაციით, რომელიც შემდგომში ქარხნის ახლადდანიშნულმა დირექტორმა თენგიზ ქოქოლაძემ დაადასტურა, „ქარხანაში არსებული მილგაყვანილობა გაზმშენს გადაეცემა, რითაც აჭარის გაზიფიცირების პრობლემა მეტ-ნაკლებად მოგვარდება. მილის ყოველი მეტრი იზომება, აქედან გამომდინარე გამორიცხულია რაიმე დარღვევებზე ისაუბროს ვინმემ“. მინისტრთა საბჭოს დადგენილებაშიც ანალოგიური განკარგულებაა დაფიქსირებული: „ნება დაერთოს შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „აჭარის ბუნებრივი აირს“ მოახდინოს გადაცემული ძირითადი საშუალებების დემონტაჟი, ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის სპეციალისტების მონაწილეობით“.

მუშებს ეიმედებათ, რომ დირექტორი დაპირებას შეასრულებს და მათ ქუჩაში არ დატოვებს – „ახალ ქარხანას გავაკეთებთ, დღე-ღამეში 1000 ტონა პროდუქციას გადაამუშავებს. გაკეთდება არ გაკეთდება არ ვიცით, რაც გამოსადეგი იქნება ჩვენთვის, ანუ ახალი ქარხნისთვის, ყველაფერს ვინახავთ“.

რა ახალ ქარხნაზეა საუბარი? თენგიზ ქოქოლაძის თქმით, ქარხნის დემონტაჟი აჭარის ხელისუფალის ინიციატივა ყოფილა: „აქამდე ინვესტორები როცა შემოდიოდნენ, ხედავდნენ ტერიტორიას და იძახდნენ, რომ ამის მოწესრიგებას ერთი წელი მაინც დასჭირდება. ახლა არსებობს სერიოზული წინადადებები იაპონიიდან, ისრაელიდან, რუსეთიდან. ორ დღეში ამასთან დაკავშირებით დელეგაციაც ჩამოდის, თუ არაფერმა შეგვიშალა ხელი, 5 მილიონი ტონის ტვირთბრუნვის ქარხანას უახლოეს მომავალში გავაკეთებთ“.

ქოქოლაძე დარწმუნებულია იმაშიც, რომ ამ ქარხნის დაშლა და გამოუსადეგარი ნაწილის ჯართში ჩაბარება არ გახდება არათუ აჭარის მოსახლეობის, არამედ ცენტრის და რეგიონის დაპირისპირების საგანი. „ეს გამორიცხულია თუნდაც იმიტომ, რომ ყველაფერი დეტალებში აღინუსხება – ჩაბარებულიც და ჩასაბარებელიც. ამ ყველაფერს ყურადღებას აქცევს სპეციალური კომისის და კიდევ ქარხანაში მომუშავე 500-მდე მუშა-მოსამსახურე“, – აცხადებს ქოქოლაძე.

რაც შეეხება ტერმინალს, დირექტორი, მიუხედავად იმისა, რომ ნავთობტერმინალის მესვეურების მოთხოვნას – ქარხნის ექვსი თვის შიგნით ლიკვიდაციზე ადასტურებს, საბოლოო ჯამში მათი ქარხნით დაინტერესებას გამორიცხავს. „ჩვენ ამ საქმის შესასრულებლად მინიმუმ ერთ წელს ვითხოვთ“, – აცხადებს დირექტორი. თუმცა, საერთოდ რატომ უნდა ჰქონდეს პრეტენზიები ქარხნის ლიკვიდაციის ვადების განსაზღვრაზე ტერმინალს, გაუგებარია.

ქარხნის დაშლის პროცესი განსაკუთრებით საინტერესო იმიტომაც არის, რომ, როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ასი ათასობით ტონა ლითონზეა საუბარი, ეს კიდე მილიონებს ნიშნავს. აქედან გამომდინარე განკარგულების გამცემი ორგანიზაცია, ანუ მინისტრთა საბჭო დაინტერესებული უნდა იყოს პროცესების გამჭვირვალობით, რათა მითქმა-მოთქმა მაქსიმალურად შემცირდეს.

თუმცა, ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ აჭარის მინისტრთა საბჭოს შესაბამისი სამსახურის ხელმძღვანელობამ კატეგორიულად უარყო აღნიშნული ქარხნის დემონტაჟის თაობაზე დადგენილების არსებობა.  არა და განკარგულება ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის ხლმძღვანელობას საქმეში უდევთ და უკვირთ, ვის დასჭირდა განკარგულების გასაიდუმლოება.

რამდენად ღრმაა „ნაციონალურ-დემოკრატიულ“ ერთობაში გაჩენილი ბზარი? ეს კითხვა წინა კვირას განვითარებული პოლიტიკური მოვლენების ფონზე თავისთავად გაჩნდა. „ნაციონალებისა“ და „გაერთიანებული დემოკრატების“ ერთ პარტიად შერწყმის დიადი გეგმის ჩაშლა „ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ გამოკვეთილ ლიდერს – კობა დავითაშვილს დაბრალდა. მისი ხმამაღალი განცხადება, არჩევნების შემდგომ მისივე სიჩუმის ფონზე, უფრო მკვეთრად გაისმა. თუმცა, განხეთქილების თაობაზე ეჭვებს სხვა გარემოებებიც აძლიერებდა.

ყველაფერის თავი და თავი ის საკონსტიტუციო ცვლილებები გახდა, რომლის მიღებაც ქვეყნის უმაღლესმა საკანონმდებლო ორგანომ წინა კვირას, დიდი მითქმა- მოთქმის მიუხედავად, პრეზიდენტის „წაქეზებით“ მაინც მოახერხა. საკონსტიტუციო ცვლილებების სამეულისთვის მისაღები ვარიანტი, რომელიც პარლამენტმა სამი მოსმენით განიხილა, მიუღებელი აღმოჩნდა იურისტ კობა დავითაშვილისთვის.

საკონსტიტუციო ცვლილებების გამო საყოველთაო „ნაციონალური მორატორიუმის“ ფონზე დავითაშვილი მიხეილ სააკაშვილს, უფრო სწორად, სახელმწიფო მინისტრს – ზურაბ ჟვანიას აუჯანყდა. პროტესტის ნიშნად მან „ნაციონალური მოძრაობის“ პოლიტიკური მდივნის პოსტიც კი დატოვა. კონსტიტუციაში საკამაოდ გათვითცნობიერებულმა დავითაშვილმა, ახალი კონსტიტუციური ცვლილებები რატომღაც ზურაბ ჟვანიაზე მორგებულად მიიჩნია.

დავითაშვილის მხრიდან ეს სერიოზულ არგუმენტად ჟღერდა, მაგრამ ამ დებულებას შემდეგ უკვე სხვა არგუმენტიც დაემატა. დეპუტატმა უკვე ვეღარ დამალა თავად სახელმწიფო მინისტრის პიროვნებისადმი ანტიპათია: არ შემიძლია იმ პიროვნების გვერდით დავდგე, ვინც თავის დროზე მხარი დაუჭირა საქართველოს დსთ-ში გაწევრიანებას, ხმა მისცა ე.წ. ნულოვან ვარიანტსო.

შეგახსენებთ, ამ ვარიანტით საქართველომ უარი თქვა თავის წილზე უკვე დაშლილი სსრკ-ის ქონებიდან, რუსეთის მხრიდან საგარეო ვალების გამოქვითვის სამაგიეროდ. ეს ჯერ კიდევ ზურაბ ჟვანიას პარლამენტის თავმჯდომარეობისას, 1998 წელს მოხდა. მაშინ ბევრი ამტკიცებდა, რომ სსრკ-დან კუთვნილი „წილი“ საქართველოს უფრო სარფიანად შეეძლო გაეცვალა და დაებანდებინა. თუნდაც, რუსეთის სამხედრო ბაზების საქართველოდან უფრო ოპერტიულად გაყვანის თვალსაზრისით. კობა დავითაშვილი, როგორც საბიუჯეტო-საფინანსო კომისიის ერთ-ერთი წევრი ამ ფაქტს მაშინაც აპროტესტებდა. მაგრამ არა ისე კატეგორიულად, რომ ზურაბ ჟვანიას მაშინდელი „მოქალაქეთა კავშირიდან“ განკვეთა მოეთხოვა.

თავის მხრივ, როგორც საკმაოდ გათვითცნობიერებული ხალხი აცხადებდა, ზურაბ ჟვანია მაშინ ასეთ არახელსაყრელ გარიგებაზე პრეზიდენტის მხრიდან მსუბუქი ზეწოლისა და მინისტრთა კაბინეტის დაპირების სანაცვლოდ წავიდა. ზურაბ ჟვანია მაშინაც მინისტრთა კაბინეტის ისეთ მოდელზე ოცნებობდა, რომელიც მინისტრებს გუნდური პასუხისმგებლობის თვალსაზრისით აამუშავებდა. ჟვანიას მხრიდან ამგვარი არაპოპულარული ნაბიჯის მიუხედავად, პრეზიდენტმა შევარდნაძემ დაპირებული საკონსტიტუციო ცვლილებების შეტანა პარლამენტში არ იჩქარა.

კობა დავითაშვილის განცხადება ზურაბ ჟვანიას მიერ წინასწარგამოცხადებულ გაერთიანებას უძღოდა წინ. კონფერენცია, სადაც „ნაციონალური მოძრაობისა“ და „დემოკრატების“ გაერთიანება უნდა მომხდარიყო, გადაიდო. როგორც მოგვიანებით „ნაციონალების“ ოფისში შეკრებილი ორივე პარტიის წარმომადგენლები აცხადებდნენ, მათ გაერთიანებას ხელი მხოლოდ ტექნიკურმა მიზეზებმა შეუშალა. ერთ-ერთი მიზეზით იმან, რომ მოლოდინის საწინააღმდეგოდ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ პარტიის რეგისტრაციისათვის განსაზღვრული ვადები არ გადაწია…

გაერთიანება მაინც შედგება – ირწმუნებიან როგორც ორივე პარტიის რიგითი წევრები, ისე მათი ლიდერები. „გაერთიანების პროცესს მაინც ვერავინ შეაჩერებს. ეს არის ჩემი ინიციატივა. უნდა გაერთიანდნენ პოლიტიკური პარტიები, მთლიანად საზოგადოება, რათა ამოვიდეთ იმ წუმპიდან, რომელშიც შევარდნაძემ ჩაგვყარა. იმისათვის, რომ ერთად გავუმკლავდეთ მაფიას”, – ამბობს სააკაშვილი. გადადებული ერთობლივი კონფერენციის თაობაზე ამგვარი კომენტარისას მიხეილ სააკაშვილმა კობა დავითაშვილის განცხადებაზე კონკრეტულ პასუხს თავი აარიდა: მე ხალხი მაინტერსებს და არა პიროვნებებიო.

მეორე ქვა, „ნაციონალური რიგებიდან „დემოკრატიულ ბოსტანში“ უკვე პეტრე ცისკარიშვილმა ისროლა. შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილის პოსტზე ჯერ კიდევ ბურჯანაძის მოქმედი პრეზიდენტობის პერიოდში ნომინირებულ ცისკარიშვილს დაპირებული პოსტი უკვე მიხეილ სააკაშვილის პრეზიდენტობის შემდგომ ეღირსა. პოსტზე მან სულ ორი დღე დაჰყო და ბრალდებები წაუყენა ბურჯანაძეს. „თუ ცისკარიშვილი საკუთარ სიმართლეში დარწმუნებულია, მაშინ ფაქტია, ჩვენ ერთ პარტიაში არ დაგვედგომებაო“, – ასეთი იყო ბურჯანაძის რეაქცია თანაგუნდელის განცხადებაზე, რომელიც მისთვის ცოტა მოულოდნელი აღმოჩნდა. პარლამენტის თავმჯდომარემ ცისკარიშვილისგან საჯაროდ ბოდიშის მოხდა ითხოვა. ცისკარიშვილმა ბოდიში არ მოიხადა, თუმცა „ქვეყნისა და პარტიის ინტერესებიდან გამომდინარე“ თანამდებობა დატოვა. ბოდიშის მოხდას ნინო ბურჯანაძის წინაშე ცისკარიშვილი არ აპირებს.

ნახევრად საპრეზიდენტო მოდელი, ასე დაარქვა თავად ახალმა ხელისუფლებამ საკონსტიტუციო ცვლილებებს, რომელიც პარლამენტმა მესამე მოსმენით, 170 ხმით მიიღო. ამ მოდელისა და 2001 წელს პარლამენტში პრეზიდენტის ინიციატივით შესულ ცვლილებებს შორის დიდი განსხვავება არ არის.

მთავარი დისკუსია, როგორც ცნობილია, ამ საკონსტიტუციო ცვლილებებში პრეზიდენტს, პარლამენტსა და პრემიერ-მინისტრს შორის უფლებამოსილებების გადანაწილების საკითხმა გამოიწვია. საკმაოდ ხანგრძლივი კონსულტაციების შედეგად რევოლუციური სამეული შემდეგ ვარიანტზე შეთანხმდა:

ფაქტია, რომ სამომავლოდ პრემიერ-მინისტრ ზურაბ ჟვანიას მიხეილ სააკაშვილმა უფრო პასუხისმგებლობა გადაუნაწილა, ვიდრე უფლებები. პრემიერ-მინისტრი, პრეზიდენტთან შეთანხმებით, აკომპლექტებს მთავრობას. ნებისმიერ კრიზისულ სიტუაციაში პრეზიდენტს აქვს პარლამენტის ან მთავრობის დათხოვნის უფლება. პრემიერ-მინისტრის გადადგომის შემთხვევაში ავტომატურად უნდა გადადგეს მინისტრთა კაბინეტიც. თუ პარლამენტი პრეზიდენტს მინისტრთა კაბინეტს იმპიჩმენტის თხოვნით მიმართავს, საამისოდ მან კონსტიტუციით განსაზღვრული ორი წესიდან ერთ-ერთი უნდა აირჩიოს, რის შესახებაც წინასწარ ამცნობს საზოგადოებას. პირველის მიხედვით, პარლამენტი 118 დეპუტატის ხმით მიმართავს პრეზიდენტს მთავრობის გადადგომის შესახებ, თუ პრეზიდენტი არ გაითვალისწინებს ამ თხოვნას, პარლემენტს მისი განმეორების უფლება სამი თვის ვადაში აქვს. ამის შემდეგ კი პრეზიდენტი იღებს გადაწყვეტილებას, გადააყენოს მთავრობა ან დაითხოვოს პარლამენტი. მეორე ვარიანტით, იმპიჩმენტის ინიციატივის წამოყენება შეუძლია 79 დეპუტატს, მიმართვიდან 15 დღის ვადაში კი იმპიჩმენტს მხარი პარლამენტის წევრთა სამმა მეხუთედმა უნდა დაუჭიროს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მართალია, ქვეყნის მეთაურს პარლამენტის დათხოვნა არ შეუძლია, მაგრამ პარლამენტს იმპიჩმენტის საკითხის წამოყენება 6 თვის ვადით ეკრძალება. პრეზიდენტის მხრიდან პარლამენტის დათხოვნის შემთხვევაში აკრძალულია პრეზიდენტის იმპიჩმენტის წამოყენება.

თავად მიხეილ სააკაშვილი ირწმუნება, რომ ეს საკონსტიტუციო ცვლილებები დიქტატურის დამყარების კი არა, ძლიერი ხელისუფლების შესაქმნელად მიღებული ზომებია.

სადავოა თავად საკონსტიტუციო ცვლილებების პარლამენტში განხილვის პროცედურაც – კერძოდ, საუბარია იმაზე, რომ საკონსტიტუციო ცვლილებები პარლამენტში განხილვამდე ერთი თვით ადრე უნდა იყოს გამოქვეყნებული.

ამიტომ ხელისუფლება იძულებულია თავადვე აღიაროს, რომ ეს საკონსტიტუციო ცვლილებები თავის დროზე შევარდნაძის მიერ არის შემოტანილი. ამ აღიარებას იგი ოპოზიციის მიერ წაყენებული ბრალდების გასამართლებლად იყენებს. ბურჯანაძის აზრით, ეს ცვლილებები მართალაც უფრო უკეთესი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ ამ ეტაპზე მმართველობის ეფექტიანობისთვის ასეთი მოდელის მიღებაც შესაძლებელია. ჩვენი ხელისუფლება როგორც ოპოზიციას, ისე საკონსტიტუციო ცვლილებების ამ პროექტზე საკმაოდ შემომწყრალ არასამთავრობო სექტორის წარმომადგენლებს მომავლის იმედით ამშვიდებს. ბურჯანაძე დარწმუნებულია, რომ რამდენიმე წლის შემდეგ მმართველობის ეს მოდელიც შეიცვლება. ნაწილობრივ იგივეს აცხადებს თავად სააკაშვილიც, რომელიც ირწმუნება, რომ მართალია, ახლა გამგებლების დანიშვნის უფლება მან დაიკანონა, მაგრამ 2005 წლისთვის გამგებლების და მერების არჩევის უფლება თავად ხალხს ექნება.

ამ განმარტებების გაკეთება საქართველოს პრეზიდენტს საკონსტიტუციო ცვლილებების პარალელურად პარლამენტში შეტანილ ადგილობრივი მმართველობისა და თვითმმართველობის კანონთან დაკავშირებით სჭირდება, რომლის მიხედვითაც „გარდამავალ პერიოდში“ პრეზიდენტს გამგებლების და მერების პირდაპირ დანიშვნის უფლება ეძლევა. ამ ცვლილებებების მიღებამდე პრეზიდენტს გამგებელი არჩეული საკრებულოდან უნდა დაენიშნა. ფაქტია, რომ დღეისათვის საკრებულოებში მაინც წინა ხელისუფლების მიერ ხელდასმული კადრები სჭარბობენ. ამიტომ, საპარლამენტო არჩევნებისათვის გამგებელ-მერების გადახალისება გამარჯვებული ხელისუფლების სასიცოცხლო ინტერესებში შედის.

ცხადია, როგორც საკონსტიტუციო ცვლილებებთან, ისე – გამგებლების დანიშვნის წესთან დაკავშირებით, რომელიც, როგორც მინიმუმ 2005 წლის შემოდგომამდე შენარჩუნდება, სერიოზულ შეშფოთებას გამოთქვამენ არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებმაც ამ თემებს გასულ კვირას რამდენიმე შეხვედრა მიუძღვნეს.

თუმცა, ხელისუფლება, რომელიც ქვეყანაში წესრიგის სასწრაფოდ დამყარებასა და ამ მიზნით რადიკალური და სასწრაფო ზომების გადადგმაზე საუბრობს, ამჯერად შეუვალი იყო. პარლამენტი კი – ტრადიციისამებრ, შესაშურად მორჩილი. ერთადერთი, რაშიც დღევანდელი პარლამენტი ახალ ხელისუფლებას „ეურჩებოდა“, საპარლამენტო იმუნიტეტის შეზღუდვის საკითხი იყო – დეპუტატები, რომელთა დიდი ნაწილი საკანონმდებლო ორგანოში სწორედ იმუნიტეტის ხათრით მოდიან, მის დათმობას, ნაწილობრივადაც კი არ აპირებენ.

ქობულეთის რაიონის სოფელ ზედა სამებაში ახალი სამების ტაძარი აიგება. შუა საუკუნეებში, სოფელში ამავე სახელწოდებით ფუნქციონირებდა ტაძარი, რომელსაც მე-16 საუკუნეში, ოსმალთა შემოსევების შემდეგ, მოქმედება შეუწყვეტია. დღეისათვის ეკლესიის საძირკველიღაა შემორჩენილი.

ეკლესია აშენდება ძველი ტაძრიდან მოშორებით, კერძოდ, სოფელ სამების სკოლის ეზოში. გეგმით იგი თავდაპირველი სახის, ჯვარგუმბათოვანი იქნება. პროექტი შემუშავებულია ეპარქიასთან არსებული ხუროთმოძღვრული ცენტრის არქიტექტორთა მიერ. ძველი ტაძრიდან შემორჩენილია ზარი, რომელიც ერთ-ერთი მოსახლის მიერ სახლის საძირკვლის გათხრისას იქნა ნაპოვნი.

მშენებლობა, სავარაუდოდ გაზაფხულისათვის დაიწყება, რომელსაც კურირებას გაუწევს ბათუმ-სხალთის ეპარქია.

თამარის დასახლებაში, თამარ მეფის ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე, აჭარის კულტურის მინისტრის თეიმურაზ კომახიძის და მისი მეუღლის ნარგიზ აბაშიძის თაოსნობით რელიგიის მუზეუმი შენდება. მუზეუმის აშენების  იდეა თეიმურაზ კომახიძის აწ გარდაცვლილი შვილის, დავით კომახიძის სურვილი ყოფილა, რომელიც სიცოცხლის ბოლო პერიოდში მონასტერში ცხოვრობდა და მუზეუმისთვის სამშენებლო ადგილის გამოყოფაზეც თავად უზრუნია.

მუზეუმი დათო კომახიძის სახელობის იქნება და გარდაცვლილის კუთვნილი 12 ათასი დოლარიც მას მოხმარდება. მუზეუმისთვის გამოყოფილი ფართი 400 კვადრატული მეტრი, თავად შენობა, თავისი დამხმარე სათავსოებით, 150 კვადრატულ მეტრზე იქნება განთავსებული. შენობის გეგმა ჯვრის ფორმისაა, შესასვლელი მოიხატება კედლის მხატვრობით, სადაც გამოსახული იქნება ანდრია პირველწოდებული, მატათა მოციქული და ღვთისმშობელი ყრმით. სამომავლო ექსპონატებს წარმოადგენს რეზიდენციის მიერ შეწირული სიწმინდეები და ფერწერული ტილოები წმინდანების გამოსახულებით. რაც შეეხება თამარის ციხეს, თეიმურაზ კომახიძის თქმით, ციხეს ჩაუტარდება აღდგენითი სამუშაოები, მის ირგვლივ გაკეთდება 12 მოციქულის, წმიდა ნინოსა და ტბელ აბუსერისძის ბარელიეფები, გამოიფინება საქართველოში მოქმედი ეკლესია-მონასტრების რეპროდუქციები ქართული ორნამენტების დართვით.

მიმდებარე ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობა მუზეუმის მშენებლობას დადებითად აფასებს, მხოლოდ ერთი პირობით, თუ ეკლესიასა და მუზეუმს შორის აღმართული 200 წლოვანი ჭადარი არ მოიჭრება. იქვე მცხოვრების, სულიკო ღლონტის თქმით, „ეს ხე მიეკუთვნება ენდემური ფლორის ერთ-ერთ რელიქტურ სახეობას. მსგავსი მერქნიანი ხე შეტანილია წითელ წიგნში, მითუმეტეს თუ მისი ასაკი 100 წელზე მეტია. ეს ჭადარი 200 წლოვანია, დგას გზის პირას, სადაც ამდენი გამონაბოლქვია და ასუფთავებს გარემოს. ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს დახმარებით ჭადარი მოჭრას გადაურჩა. პირადად მე მუზეუმის მშენებლობის წინააღმდეგი არა ვარ, პირიქით, ყველა კეთილ საქმეს მივესალმები, მაგრამ ბუნების ისტორიულ ნიმუშსაც მოვლა და გაფრთხილება უნდა“.

გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მინისტრი ანზორ თხილაიშვილი ჭადრის მოჭრაზე გაცემულ ნებართვას უარყოფს: „ხის მოჭრის ბრძანება არ გამიცია. პირიქით, მოჭრის შეჩერება ვბრძანე, რადგან ჩემთან არ მოსულა ის დოკუმენტური მასალა, რითაც უნდა გადამეწყვიტა შეიძლებოდა თუ არა ხის მოჭრა. როგორც მე ვიცი, იმ ადგილას კარგი საქმე კეთდება. დარწმუნებული ვარ, ერთი საქმით მეორის გაფუჭებას თავად ბატონი თემურიც არ დაუშვებს. ჩემთვის ჯერჯერობით უცნობია მშენებლობის პროექტი, ჩატარებული არ არის ეკოლოგიური ექსპერტიზა. პროექტის გაცნობის შემდეგ,  ეკოლოგიური თვალსაზრისით, ცვლილებების შეტანაზეც ვიზრუნებ“.  „ჭადრის მოჭრას უკანონოდ არავინ აპირებდა. რადგან მოსახლეობა წინააღმდეგი წავიდა, ხე აღარ მოიჭრება, მაგრამ მერწმუნეთ, გავა დრო და ამ ხეს ისევ ის ადამიანები მოჭრიან, ვინც წინააღმდეგობა გაგვიწია“, – აღნიშნა თემურ კომახიძემ.

 

გასულ კვირას, შპს „ბათუმის“, ე.წ. „ხოფის ბაზრობის“ მოვაჭრეებმა აღმაშენებლის ქუჩა გადაკეტეს და ბაზრობის ადმინისტრაციას სოციალური მოთხოვნები წაუყენეს. განცხადებით, რომლითაც ბაზრის ადმინისტრაციას მიმართეს მოვაჭრეებმა, გადასახადების 5 ლარიდან 2 ლარამდე შემცირებას ითხოვენ. „გაზეთ ბათუმელების“ ინფორმაციით, მოვაჭრეები ფართომასშტაბიან აქციას, (თუ არ დაკმაყოფილდა მათი მოთხოვნები) გადასახადების მორიგი აკრეფის დროს კვლავაც გეგმავენ.

„ხოფის“ ადმინისტრაციას „ოპოზიცია“ წინა წლებისგან განსხვავებით მარტო გადასახადების შემცირებას არ თხოვს. ბაზრობაზე არსებული პირობების გაუმჯობესება, კვირაში ერთი უქმე დღე, 276 მოვაჭრის (ხელმოწერები გრძელდება)  ძირითადი მოთხოვნაა. „გადასახადს, თუ არ ვვაჭრობთ, მაინც გვართმევენ. გაგვიჭირდა, უმრავლესობამ ობიექტი დაკეტა და წავიდა, ვალებში ჩავვარდით. 50 დოლარს გვახდევინებენ ერთ კვადრატ ჯიხურში. ვინც ვერ გადაიხდის, სახლში წავაო, ამბობენ. იმას არავინ კითხულობს, მოვაჭრე თუ აკეთებს ამ თანხას. პირველად ცოტას გვახდევინებდნენ, შემდეგ მოგვიმატეს. თუ ის გადასახადი თავის დროზე საკმარისი იყო, შემდეგ რატომ გაზარდეს“, – კითხეს მოპიკეტე-მოვაჭრეებმა აჭარის შს მინისტრს ჯემალ გოგიტიძეს.

მოვაჭრეთა ერთი ნაწილი კმაყოფილია არსებული პირობებით და არც გადასახადის შემცირებისთვის იბრძვის: „ახალგაზრდა, 18 წლის ბიჭების გადასაწყვეტი არ არის ბაზრობის ბედი. ტანსაცმლით ბითუმად მოვაჭრეებმა დაგვანებონ თავი, თუ აქ არ მოსწონთ, ფარეხში გადავიდნენ. ერთი კვირის წინ, ვიღაც „ნაციონალები“ შემოვიდნენო ამბობდნენ, მათი შემოტანილია ეს არეულობა ბაზარში“.

ჯემალ გოგიტიძემ საკუთარი ცნობადობის ფაქტორი გამოიყენა მოვაჭრეებთან და აქციის დაშლა არ გასჭირვებია: „ახლა დაიშალეთ. მე თქვენსკენ ვარ და თქვენ ეშმაკებისკენ თუ რა? არა და რომ მოგეფერებიან, მერე აყვირდებით კიდევ. გითხარით, ერთი ლარი დააკლდება. ბიუჯეტს ჩავყვებით ბოლომდე, თუ იქნება მოსამატებელი, კიდევ მოგიმატებთ, თუ მოსაკლები-მოგაკლებთ“.

ამ მოთხოვნების პარალელურად მოვაჭრეები ჟურნალისტებს კატეგორიულად აფრთხილებენ, რომ აქციას არ მიეცეს პოლიტიკური დატვირთვა. ისინი მოთხოვნების შესრულების გარანტად შს მინისტრს ასახელებენ.

„გაზეთი ბათუმელები“ შპს „ბათუმის“ ადმინისტრაციასაც დაუკავშირდა. ბაზრობის დირექტორის შალვა აბაშიძის თქმით, გაფიცულთა მოთხოვნების შესრულება პრაქტიკულად შეუძლებელია. „2 ლარს რომ ითხოვენ, მარტო დაცვას არ ეყოფა. ადრე დაცვასთან თვითონ მოვაჭრეები აფორმებდნენ ხელშეკრულებას და 7 ლარს უხდიდნენ. სავსე და ცარიელ კონტეინერში ერთნაირ გადასახადს ვითხოვთ. სადაც 20 000 დოლარის საქონელი უწყვიათ, ისინი გამოვიდნენ. სხვა ბაზრობებთან შედარებით ჩვენთან 5-ჯერ ნაკლები გადასახადია და კიდევ შემცირებას ითხოვენ. ეს არის კომერციული სტრუქტურა და ფასს თვითონ აწესებს. ვისაც არ აწყობს, სადაც იაფია, იქ უნდა წავიდეს“.

ბაზრობის ერთ-ერთი მოწილე ილია ანანიძე არც პოლიტიკურ მომენტებს გამორიცხავს. „ერთ-ერთი მოვაჭრე, ზოიძე, რომელიც აცხადებდა, რომ აქ 2-3 წელია მუშაობს, ტყუის – 3 თვეა რაც მოსულია, ხელშეკრულებაც კი არ აქვს გაფორმებული. ის იძახდა, რომ ილია ანანიძე მას კაბინეტში ეჩხუბა. ამ დროს მე, ილია ანანიძე ვდგავარ მის წინ და ვეკითხები, თუ  იცნობთ-მეთქი, ილია ანანიძეს, – დიახო. როცა ვუთხარი ვინც ვიყავი, ის ქალბატონი გაიქცა. ეს არის შემოსული პიროვნება, რომელიც რაღაცას ამზადებს. ხალხის შესაკრებად კი ეს ყველაზე კარგი  ადგილია. ჩანს, რომ ვიღაცას სჭირდება ბაზრობიდან ტალღის აგორება. აქედან გამომდინარე ვფიქრობ, რომ სპეციალურად აგდებენ ასეთ ანკესებს და ხალხს აბუნტებენ. ბაზრის მოვაჭრეების პოლიტიკაში გარევა არაეთიკურია“.

ამის თქმის საფუძველს ადმინისტრაციას ისიც აძლევს, რომ მათთვის პრობლემის შესასწავლად თუ გადასაწყვეტად „ბუნტოვშიკებს“ არც ერთი დღე არ მიუციათ და განცხადების შეტანიდან მეორე დილით გაფიცულან.

ადმინისტრაცია თვლის, რომ თუ ისინი დათმობაზე წავლენ, მაშინ იძულებულნი იქნებიან შეამცირონ დაცვის რაოდენობა, რაც გამოიწვევს პრობლემებს საკუთრების დაცვის თვალსაზრისით. გარდა ამისა, შეწყდება ბაზრის ტერიტორიის კეთილმოწყობა. „დაცვის, დამლაგებლის გადასახადი იმ 5 ლარიდან მიდიოდა. ერთი რელსი არავის მოუტანია, ყველაფერს ჩვენ ვაკეთებთ. იქნებიან ისე, როგორც მანამდე იყვნენ – მოუწესრიგებელ ბაზარში. ეს ერთი პიროვნებისთვის, ილია ანანიძისთვის არ კეთდება. ყველას ახსოვს, როცა ცელოფნის ქვეშ ისხდნენ, წვიმის დროს მუხლამდე წყალი იდგა, ბაყაყები ყიყინებდნენ ამ ტერიტორიაზე. ეხლა მოგებიდან ხდება ამ ბაზრის კეთილმოწყობა“, – აცხადებს ანანიძე.

„ხოფის“ მოვაჭრეებს ამასთან დაკავშირებით კონტრარგუმენტები მოაქვთ. ისინი აცხადებენ, რომ ნებისმიერი კეთილმოწყობითი სამუშაო, რაც ბაზარში ტარდება, მათ ზურგზე გადადის. ამისათვის ფულს „ამერიკულ დოლარებში ართმევენ“, რასაც რა თქმა უნდა, უარყოფს ადმინისტრაცია: „ეს არავის ხარჯზე არ გაკეთებულა. ზოგმა მთელი წლის წინასწარ გადაიხადა, მაგრამ შემდეგ გათავისუფლდნენ გადასახადისგან“.

მიუხედავად იმისა, რომ „ხოფის“ ბაზრობას გასულ თვეში ბიუჯეტში 15000 ლარი, ამ თვეში კი 21500 შეუტანია, კულუარებში დაფარულ შემოსავლებზე და ეკონომიკურ დანაშაულზე საუბრობენ. ჯემალ გოგიტიძე კი აცხადებს, რომ საკითხს ძირფესვიანად შეისწავლიან. რაც შეეხება უშუალოდ უკმაყოფილო მოვაჭრეთა მოთხოვნებს, ჯემალ გოგიტიძის თქმით, პრობლემა ბაზრობის ადმინისტრაციის მოსაგვარებელია.

 

ახლახანს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ „აღორძინების“ გენერალური მდივანი ოსიკო გვარიშვილი, რომელსაც წლების განმავლობაში ეჭირა ეს პოსტი და თვლის რომ ღირსეულადაც, ჯემალ გოგიტიძესთან უთანხმოებას ემსხვერპლა. გენმდივნის პოსტზე უცებ შესაბამისი კანდიდატურაც გამოიძებნა – პოეტი ცისანა ანთაძე, რომელიც ბოლო დროს „აღორძინების“ მხარდამჭერთა ნებისმიერ მიტინგზე ორატორობს. როცა ეს ინფორმაცია არ დადასტურდა, იმაზე დაიწყეს საუბარი, რომ ბატონმა ოსიკომ ცოცხალი თავით არ დათმო თანამდებობა და თავი დაანებეს. „გაზეთ ბათუმელებმა“ „დაზარალებულს“ ამასთან დაკავშირებით კომენტარი სთხოვა.

„ჯემალ გოგიტიძესთან არასდროს მქონია უთიერთობა გარდა სამსახურეობრივისა. აჭარის მეთაურის გარეშე მე ადგილიდან ვერავინ დამძრავს, მასთან შეუ-თანხმებლად არაფერი გაკეთდება. ამდენი დამსახურება მაქვს და თავისთავად ცხადია, ჩემთან მიმართებაში ასეთი დამოკიდებულება არ შეიძლება ვინმემ გამოავლინოს“.

საინფორმაციო საშუალებებში გავრცელებულ დეზინფორმაციას „აღორძინების“ უცვლელი გენმდივნისთვის ძილი დაუფრთხია: „დილამდე არ დამიძინია, არც არავისთვის მიკითხავს რამე, მეორე დღეს თათბირზე ასლან აბაშიძე შემოვიდა და თქვა, რომ ეს სიცრუე იყო“.

ოსიკო გვარიშვილი, ამ ეტაპზე მაინც, გამორიცხავს გენმდივნის პოსტზე ცისანა ანთაძის დანიშვნას. „ქალბატონი ცისანა კარგი პოეტია. რამდენადაც ვიცი, მას მეთაურისგან აქვს ასეთი დავალება, რომ მიტინგებს უხელმძღვანელოს, სიტყვით გამოვიდეს“.

გენმდივანი სულაც არ თვლის თავს სავარძელზე ჩაბღაუჭებულ ადამიანად. უბრალოდ, ადამიანს ღირსება არ უნდა გაუთელო, „ერთ დროს ბოდიშს მომიხდიან და მეტყვიან, არ ხარ საჭიროო, მაგრამ ადამიანს პენსიაზე გაშვების წინ მადლობა მაინც უნდა უთხრა. სახლში წასვლა, როგორც მესაფლავის ნიჩაბი, ყველას მოელის“.

ოსიკო გვარიშვილი დღეს არსებულ სიტუაციასაც გარკვეულ შეფასებას უკეთებს და იმას რაც დღეს აჭარაში ხდება დრამატულს უწოდებს:

„ჩემი პრაქტიკა და გამოცდილება მეუბნება, რომ ეს ყველაფერი არ დასრულდება კარგად. რატომ გეპარებათ ეჭვი, რომ შესაძლებელია, რაც ცენტრში მოხდა, ის არ მოხდეს ბათუმში. ვის შეუძლია ეგ, სურმანიძეს, დიასამიძეს, თუ ბერძენიშვილს. წლების განმავლობაში ლაპარაკის გარდა გააკეთეს რამე? – ერთი კილო ფქვილი არ მიუციათ არავისთვის. არეულობას მსხვერპლი მოჰყვება, ასეთ დროს კი მართალი კაცი იღუპება. დამნაშავემ იცის, როგორ გადაირჩინოს თავი, სად უნდა წაიღოს ქონება, ყველა საცოდავ კაცს მოადგება“.

სისხლისღვრის, თუ სხვა უბედურების შემთხვევაში „აღორძინების“ გენმდივანი პასუხისმგებლობას ხალხს აკისრებს. „გამარჯვებულებს არ ასამართლებენ. ჩვენმა ახალგაზრდობამ უნდა გაიგოს, რომ ყოველგვარ დაპირისპირებას მოჰყვება მსხვერპლი. აჭარა საქართველოს სხვა რეგიონებს არა ჰგავს. ამ კუთხით სხვადასხვა ქვეყნებია დაინტერესებული და ეს ყველამ უნდა გაითვალისწინოს“.

აჭარაში, არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, ახალი მოძრაობა „ნათელი მომავლისათვის“ წამოიწყეს. მოძრაობაში ათ NGO-სთან ერთად, ფიზიკური პირებიც არიან გაერთიანებული. ისინი, როგორც თავად აცხადებენ, იბრძვიან იმისათვის, რომ აჭარაში განხორციელდეს დემოკრატიული ცვლილებები. მათი ბრძოლის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილია ხელმოწერების შეგროვება – სხვადასხვა მოთხოვნებით მინიმუმ 50 ათასი ხელმოწერა სჭირდებათ.

„გაზეთი ბათუმელები“ ერთ-ერთი ინიციატორი ორგანიზაციის, ახალგაზრდა მეცნიერთა კავშირის „ინტელექტი“ თავმჯდომარეს ლევან გობაძეს ესაუბრა:

– აქ არის სამი ძირითადი მოთხოვნა: გაუქმდეს საგანგებო მდგომარეობა, რომელსაც ორმაგი სტანდარტები ახასიათებს – ზოგისთვის დაშვებულია მანიფე-სტაციები, ზოგისთვის არა. დათხოვნილი იქნეს აჭარის არ დღევანდელი პარლამენტი, რომელიც ფაქტიურად ხელისუფლების უზურპაციის ერთ-ერთი ინსტრუმენტია და რიგგარეშე არჩევნები ჩატარდეს აჭარაში.

პარლამენტის დათხოვნას და ვადამდელ არჩევნებს ვითხოვთ, რადგან ვერ დაველოდებით 2005 წელს, როდესაც ამ პარლამენტს მოუწევს რიგითი არჩევნები. რაც უფრო სწრაფად განხორციელდება ეს პროცესები, მით უფრო უკეთესი იქნება მთლიანად რეგიონისთვის. ადგილობრივ ხელისუფლებას სულ არ აინტერესებს ის კანონები, რომელიც საქართველოში მოქმედებს. ეს არის აბსოლუტურად უზურპირებული, ერთი კაცის ნება-სურვილზე დამყარებული ხელისუფლება.

– იგივე მოთხოვნები, – ხელმოწერების შეგროვება დღემდე  რატომ ვერ მოხერხდა?

– იმიტომ, რომ არასამთავრობო სექტორი აჭარაში ძალიან სუსტად იყო განვითარებული. დღეს კი, არასამთავრობო სექტორის სახით არსებობს რეალური ძალა და ამ ძალის დემონსტრირება არასამთავრობო ორგანიზაციებს არსებული ხელისუფლების წინაშე შეუძლია.

– ამ ეტაპზე ხელმოწერების შეგროვების მხრივ რა მდგომარეობა…

– ეს რამდენიმე დღის დაწყებული პროცესია, ამიტომ ჯერ-ჯერობით არ შეგვიძლია ვილაპარაკოთ რაოდენობაზე. დარიგებული გვაქვს ხელმოწერის ბლანკები და როცა მათ დაგვიბრუნებენ, მაშინ დავასახელებთ რაოდენობას. მოსახლეობა აქტიურად მონაწილეობს ხელმოწერების პროცესში.

– კამპანიას, ბუნებრივია ფინანსური უზრუნველყოფა სჭირდება.

– ჩვენს ორგანიზაციას გააჩნია მაგის მატერიალურ-ტექნიკური რესურსები. რაც შეეხება თვითონ ხელმოწერებს, ჩვენ „აღორძინების“ პოლიტიკას არ ვატარებთ და ხელმოწერებში თანხას არ ვუხდით, მათ შორის არც აქტივისტებს, რომლებიც დადიან მოსახლეობაში ხელმოწერების შესაგროვებლად.

– რაიმე სახით დიალოგს ხელისუფლებასთან გამორიცხავთ?

– ჩვენი საბოლოო მიზანი ისაა, რომ შევაგროვოთ საჭირო რაოდენობის ხელმოწერები და ხელისუფლებას დავუმტკიცოთ, რომ არსებული კაბალური კანონის მიუხედავად, აჭარაში არის ხალხის საკმარისი რაოდენობა, ვისაც აღარ უნდა ძირმომპალი რეჟიმი, ცვლილებებს ითხოვს და ეს ცვლილება უნდა განხორციელდეს.

– დაახლოებით, როდისთვის და სად აპირებთ ხელმოწერების წარდგენას?

– ძნელია წინასწარ ამის თქმა, როდის დამთავრდება ეს პროცესი, მაგრამ ვფიქრობთ, უახლოესი ერთი კვირის, 10 დღის განმავლობაში ეს მოძრაობა, ხელმომ-წერების კამპანია, უნდა დასრულდეს. რაც შეეხება კითხვის მეორე ნაწილს – წარდგენას ჯერ-ჯერობით არავისთან არ ვაპირებთ. ხელმძღვანელობაზე წარდგენას აზრი არ აქვს, მაინც იგნორირებული იქნება. ჩვენ შეგვიძლია ხელმოწერების საფუძველზე მოვითხოვოთ ცვლილებების განხორციელება.

– მოთხოვნათა დაკმაყოფილება თავად აჭარის პარლამენტს მოუწევს?

– შეიძლება აჭარის პარლამენტს, შიძლება მეთაურს, რომელიც უფლებამოსილია პარლამენტის დათხოვნაზე. ამასთან, შეგვიძლია ამ დოკუმენტებით აპელირება გავაკეთოთ საქართველოს პარლამენტში, რათა მან უზრუნველყოს აჭარაში ხალხის ნებაზე დაფუძნებული დემოკრატიული პროცესების მიმდინარეობა.

– თქვენი აზრით, რატომ რჩება საქართველოს ხელისუფლება ლოიალური აჭარაში გამოცხადებული საგანგებო მდგომარეობის მიმართ?

– ვერ გეტყვით. შეიძლება ეს იყოს მოლოდინის პოლიტიკა, – დავუშვათ, ადგილობრივი ხელისუფლება მივა იმ აზრამდე, რომ ეს უნდა გაუქმდეს, რაშიც ეჭვი მეპარება. ჩვენი მიზანია ვაჩვენოთ მას ხალხის ნება, რომ ხალხს ასე ცხოვრება აღარ სურს. თუმცა, ისედაც კარგად იცის საქართველოს პარლამენტმა, საქართვ-ელოს ხელმძღვანელობამაც, მაგრამ არ ხდება არანაირი ნაბიჯების გადადგმა იმისათვის, რომ საგანგებო მდგომარეობა გააუქმოს აჭარაში.

– დავუშვათ თქვენს მოთხოვნებს იგნორირება გაუკეთა ორთავე ხელისუფლებამ, მაშინ?

– თუკი უგულებელყოფა გაუკეთა იგივე მეთაურმა, აჭარის პარლამენტმა, საქართველოს ხელისუფლებამ, მაშინ დარჩება ერთადერთი გამოსავალი – მასობრივი მანიფესტაციები. ხალხმა ადგილობრივი ხელისუფლება უნდა აიძულოს, რომ ის წავიდეს ამ ცვლილებებზე.

– იგივე საგანგებო მდგომარეობიდან გამომდინარე მასობრივი მანიფესტაციების მოწყობის საშუალება რომ არ მოგეცეთ?

– საერთოდ, ნებისმიერ ადამიანს, მოსახლეობას აქვს  მშვიდობიანი მანიფესტაციების უფლება, რადგან საგანგებო მდგომარეობის შემოღების საფუძველი არ არსებობს აჭარაში. თუ ვინმე იარაღს აჟღარუნებს – იმუქრება, ეს თვითონ ადგილობრივი ხელისუფლება. მოსახლეობის მხრიდან არ მსმენია ისეთი ფრაზა, რომელიც დაადასტურებს იმას, რომ სურს მთავრობის ავტომატით, შეიარაღებული ძალით ჩამოგდება. ის აქციები, რაც აქამდე გაიმართა, ყველა იყო მშვიდობიანი, თუ რამე დარღვევა მოხდა, მხოლოდ ხელისუფლების მხრიდან.

დარწმუნებული ვარ, რომ ისტერიული კამპანია, რომელსაც ადგილობრივი ხელისუფლება აწარმოებს, მოსახლეობის დაშინებისთვის დაწყებული კამპანიაა. შეიძლება ერთ კაცს, ორს ესროლო, მაგრამ ვერასდროს ესვრი 10-30 ათასს. გამორიცხულია ფიზიკურად ამდენი ხალხის განადგურება. არსებობს საერთაშორისო ტრიბუნალი, რომელიც ყველა სამხედრო დამნაშავეს ასამართლებს.

– არის თუ არა თქვენს ორგანიზაციაში გამოკვეთილი პიროვნება, რომელიც ასე ვთქვათ, პოლიტიკაშია?

– ცალკე გამოკვეთილი პიროვნება, რომელიც პოლიტიკაშია, ჩვენ მოძრაობაში არ არის. ჩვენი ორგანიზაციის ერთადერთი დამფუძნებელი ხუსეინ ქამადაძეა, რომელიც ჩვენი იდეოლოგიის გამო მოვიდა ჩვენთან.

– ეყოლება თუ არა თქვენს მოძრაობას დეპუტატობის კანდიდატები, ხომ არ აპირებთ რაიმე პოლიტიკურ ძალად ჩამოყალიბებას?

– ჩვენ არ გვაქვს ასეთი ამბიცია, რომ ჩამოვყალიბდეთ პოლიტიკურ მოძრაობად, რათა ჩვენთვის მისაღები კანდიდატურები წარვადგინოთ. ჩვენი მიზანია ახალი არჩევნების პირობებში ვერცერთმა პოლიტიკურმა ძალამ, ვერცერთმა მოძრაობამ, ვერ შეძლოს არჩევნების გაყალბება. თუ რომელიმე ჩვენგანს ამბიცია ექნება, რომ მან იყაროს კენჭი, როგორც მაჟორიტარმა დე-პუტატმა, ჩვენ ამის წინააღმდეგი, რა თქმა უნდა ვერ გამოვალთ. თუ ხალხი მას ხმას მისცემს, შეუძლია გახდეს დეპუტატი.

 

შპს. „საქართველოს რკინიგზის“  ყოფილ გენერალურ დირექტორს აკაკი ჩხაიძის შსს-მ გადასახადების დიდი ოდენობით დამალვის გარდა,  ყალბი დოკუმენტების დამზადება-გამოყენებისა და  სახელმწიფო ქონების განადგურება – მითვისების მიზნით, დანაშაულებრივი ჯგუფის ორგანიზებაშიც წაუყენა ბრალი.

როგორც ჟურნალისტებს შს სამინისტროში აცნობეს, საუბარი ეხება შს საგამოძიებო ორგანოებში, საექსპლუატაციოდ ვარგისი 996 ვაგონის დაჭრისა და ამ გზით 4 403 599 ლარის მითვისების ფაქტზე აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეს, რომლის საფუძველზეც ჩხაიძეს აღნიშნული ბრალდებები წარედგინა.

ჩხაიძეს შინაგან საქმეთა სამინისტროში დაკითხვის შემდეგ,  დიდი ოდენობით გადასახადებისათვის თავის არიდებისათვის წაუყენეს ბრალი,  რის შემდეგაც სასამართლომ სამ თვიანი წინასწარი პატიმრობა შეუფარდა.

შინაგან საქმეთა სამინისტრომ შპს. „საქართველოს რკინიგზის“ ყოფილი გენერალური დირექტორის აკაკი ჩხაიძისა და ამავე უწყების სხვა ხელმძღვანელი პირების მიმართ გადასახადების დიდი ოდენობით თავის არიდების მუხლით, სისხლის სამართლის საქმე გასული წლის 19 დეკემბერს აღძრა, სისხლის სამართლის კოდექსის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ და „ბ“ პუნქტებით.

გამოძიების მასალებით, 2001 წლის პირველ მარტს,  სააქციო საზოგადოება „ჭიქათხევ ბორჯომს“  და „საქართველოს რკინიგზას“ შორის გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება,  რომლის მიხედვითაც,  რკინიგზას რამდენიმე წლით გადაეცა ქალაქ ბორჯომში მდებარე 21 მეგავატი სიმძლავრის მქონე ჰიდროელექტროსადგური.

ანალოგიური შინაარსის კონტრაქტი შპს. „საქართველოს რკინიგზამ“  2002 წლის მარტში დადო აგრეთვე სს. „ბჟილჰესთან“  და შესაბამისად მიიღო ოზურგეთის რაიონის სოფელ შემოქმედში არსებული ჰიდროელექტროსადგურის მართვის უფლება.

მოკვლევის პროცესში გაირკვა, რომ აკაკი ჩხაიძემ და საწარმოს სხვა ხელმძღვანელმა პირებმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 164-169 მუხლების მოთხოვნათა უხეში დარღვევით არ წარმოადგინეს საგადასახადო ორგანოებში  უძრავი ქონების გადაცემისათვის გადასახადის შესახებ დეკლარაცია და შესაბამისად,  დანაშაულებრივი გზით აარიდეს თავი ბიუჯეტის კუთვნილ 135 ათასი ლარის გადახდას.

ამასთან, დადგინდა, რომ საწარმოს ხელმძღვანელმა 2002 წლის განმავლობაში უძრავ ქონებაზე სამშენებლო სამუშაოების ჩატარების პროცესში არაერთგზის უკანონოდ შეამცირეს დღგ-ს გადასახადი,  რითაც სახელმწიფო ბიუჯეტს მიაყენეს 353 ათასი ლარის ზარალი.

საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2003 წლის 17 დეკემბრის შუალედური აქტით, შპს. „საქართველოს რკინიგზას“ ბიუჯეტის სასარგებლოდ  დამატებით დაერიცხა 747 ათასი ლარი,  მათ შორის დამალული გადასახადების ძირითადი თანხა შეადგენს 446 ათას ლარს.

 

როგორც ცნობილია, ბათუმში დისლოცირებული მე-12 რუსულ ბაზაში ხელშეკრულებით მომუშავე ქართველი ჯარისკაცები რუსეთში გაჰყავთ. „გაზეთი ბათუმელები“ ერთ-ერთ მათგანს დაუკავშირდა, რომელმაც თავისი ვინაობის საჯაროდ დასახელებისაგან თავი იმ მოტივით შეიკავა, რომ ეს მისთვის სარისკოა. თუმცა, ამ ცვლილების შესახებ რაც იცოდა, ყველაფერი გაგვანდო და საკუთარი სახელმწიფოს უსუსურობით გულნატკენმა დასძინა: იძულებულნი ვართ დავემორჩილოთ აღნიშნულ ბრძანებას:

– ორი თვის წინ ჩამოვიდა გენერალი ბონდარევი და ასლან აბაშიძეს შეხვდა. მაშინ რაზე შეთანხმდნენ, ვინ გვეტყვის, შეიძლება „სალდათების“ ჩამოყვანაზე მოილაპარაკეს, აზრზე არა ვარ. ვიცით, რომ არეულობის შემდეგ მოვიდა ბრძანება ქართველების გადაყვანაზე.

– სად გადაგიყვანენ, რომელ ქალაქებში, ცნობილია?

– სხვადასხვა დივიზიებში. მე რამდენადაც ვიცი, ვლადიკავკაზში არიან, ჩეჩნეთშიც გადაჰყავთ. ასე ამბობენ, ვისაც ხუთ წელზე მეტი აქვს ნამსახურევი, ყველა უნდა გადავიდეს რუსეთშიო და ფაქტიურად წაიყვანეს კიდეც. ვისაც 10 და 15 წელი აქვს ნამსახურევი და ბინას ელოდება, ის ხალხი რა თქმა უნდა, მიდის, აბა სხვაგვარად როგორ მოვიქცეთ, ამდენი წლის ნაშრომს წყალში ხომ არ ჩავყრით. ბევრს ისეც უნდოდა აქედან წასვლა… ანაზღაურების დაკარგვაც არ არის ადვილი – ჯარისკაცი 420 ლარს ღებულობს… მოკლედ, კვირის ბოლომდე აბსოლუტურად ყველა უნდა გავიდეს.

– ბინას სად ელოდებით, ბათუმში თუ რუსეთში?

– ზოგიერთს, მაგალითად, ბათუმში უნდოდა ბინის მიღება, მაგრამ აქ არ აძლევენ, ფიზიკურად არ არის. რუსეთის პრეზიდენტის ბრძანებით, ვისაც 10 წელი აქვს ნამსახურევი, სათანადო ანაზღაურების გარეშე სახლში ვერ გაუშვებენ, აქედან გამომდინარე ბინები გვეკუთვნის რუსეთში.

– ისეთები თუ არიან, ვინც უარი თქვა წასვლაზე?

– არიან, ერთ-ერთ მათგანს ველაპარაკე კიდეც. 6-7 თვეა რაც ვმუშაობ და არსად წასვლას არ ვაპირებო. რამდენიმე მათგანმა განცხადება ჯარიდან წასვლაზე უკვე დაწერა კიდეც.

– ინფორმირებული თუ ხართ, რატომ მიდიხართ?

– არა, არაფერი არ ვიცით. ბრძანებაა მოსული, ვისაც 5 წელზე მეტი ნამსახურევი აქვს, ყველა უნდა გადავიდესო.

– რამდენი ქართველი ჯარისკაცია მე-12 ბრიგადაში?

– ქართველები 2500 კაცია. გუშინ გავიგე 1500 კაცი უკვე მომზადებულია გასაყვანად, შესაბამისად, 1500 „სალდათს სროჩნად“ შემოიყვანენ.

– ჩვეულებრივ რიგითი ჯარისკაცები შემოჰყავთ, თუ…

– არ ვიცი, შეიძლება. რა მოლაპარაკება იყო, მაგას საერთოდ არ ამბობენ.  საბუთებზე ხელი „კამანდირ პოლკას“, ნამილოვს მიუწვდება, სხვა არავინ არაფერი იც-ის.

– ეს ჩამოყვანილი ხალხი სად წაიყვანეს?

– ოლქებში, ბატალიონებში დაანაწილეს.

– ოფიცრები რამდენი კაცი შემოჰყავთ?

– 500 კაცამდე. ქართველი ოფიცრების წაყვანის საკითხიც დგას. ეს ყველაფერი თებერვლის, თუ მარტის ბოლომდე უნდა დამთავრდეს.

– თქვენ რამდენი წელი გაქვთ  ნამსახურევი?

– ძალიან ბევრი, მალე პენსიას ველოდები, ბინაც უნდა მივიღო. აბა სად წავიდე.

– როგორც მოქალაქე რას ფიქრობთ, რატომაა თქვენი გაყვანა აუცილებელი?

– ზუსტად ვერ გეტყვით, მაგრამ კიდევ ერთხელ გეუბნებით, აბსოლუტურად არავინ იცის ჩამოსულმა გენერლებმა რა მოილაპარაკეს.

– რას ფიქრობთ, რაიმე განსაკუთრებული მზადება თუ იგრძნობა, წვრთნები, იარაღის შემოტანა.

– წვრთნები მიდის, მაგრამ იარაღი არ შემოაქვთ. რაც არის ყველაფერი საბრძოლო მზადყოფნაშია. ისე, თავდაცვის მინისტრის ბრძანებით, საქართველოს კონფლიქტში უცხო ქვეყნის ჯარი არ უნდა ჩაერიოს. თუ ქართველები თავს დაესხენ პოლკს, ან დივიზიას, ამ შემთხვევაში გამოიყენებენ იარაღს, დანარჩენში – არა.

დარწმუნებული ვარ. პრეზიდეტის ბრძანებაა ასეთი – ჯარი არავითარ შემთხვევაში არ ჩაერიოს კონფლიქტში – ეს მათი საშინაო საქმეაო…

საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ ბათუმელთა ოჯახებში კვლავ გამოჩნდნენ თანამედროვე ტექნიკით აღჭურვილი ჯგუფები. შობა-ახალწელს მშვიდობიანად შეგებებულ-გამოვლილი ადამიანების სიმყუდროვე, აღწერის მომდევნო ეტაპის მიმდინარეობით, კიდევ ერთხელ დაარღვიეს. უნიკალურ დონეზე თითქმის აგერ-ახლა აღწერილ ადამიანებს, პირადობის მოწმობების ხელახალმა მოთხოვნამ და ფოტოგრაფირებამ ცოტა-არ იყოს ეჭვებიც გაუჩინა…

„გაზეთი ბათუმელები“ ამასთან დაკავშირებით აჭარის იუსტიციის საბჭოს მდივნის როსტომ გუნთაიშვილის კომენტარს გთავაზობთ:

– ხელახალი აღწერა არ არსებობს. ეს არის პროცესი, რომელიც კორექტირებას, შესწორებებს და დამატებებს მოითხოვს. აღწერის შედეგები, რომელიც დავასრულეთ სექტემბერ-ოქტომბერში პირველი ეტაპი იყო, ახლა მეორე ეტაპია, შემდგომ იქნება შემდგომი ეტაპი. ეს შეუქცევადი პროცესია, რადგან არის შიდა თუ გარე მიგრაცია, ბუნებრივი პროცესები – ადამიანები გარდაიცვალენ, დაიბადენ, ასაკით გაიზარდენ… ეს ყველაფერი ელექტრონულ სისტემაში უნდა შედიოდეს მუდმივად. ამასთან ის ხარვეზები, რომლებიც სექტემბერ-ოქტომბერში აღმოჩნდა, გამოსწორდება. მაშინ მუშაობდნენ ადამიანები, რომლებიც პირველად შეებნენ ასეთ საპასუხისმგ-ებლო საქმეს, ახლა უფრო პროფესიონალები მუშაობენ.

– კეთდებოდა განცხადება, რომ აღწერა თავის დროზე უნიკალურ დონეზე ჩატარდა…

– მართალია, უნიკალურ დონეზე ჩატარდა. მაგრამ, ვიმეორებ, ეს იყო პირველი ეტაპი და მას ჰქონდა ხარვეზები. ჩვენ ამ ხარვეზებს შევავსებთ. ბათუმში თითქმის დავამთავრეთ და ეხლა ვმუშაობთ ქობულეთში.

– ეს რა პერიოდულობით ჩატარდება?

– ალბათ, სამ თვეში ერთხელ. მომავალში, ვფიქრობ ამ ფუნქციას სტატისტიკის დეპარტამენტი შეასრულებს. ახლა, ჯერ-ჯერობით ამ ყველაფერს კომისია კურირებს, რომლის  ხელმძღვანელიც მე ვარ. ჩვენ დავიწყეთ და გვინდა გადავცეთ სტატისტიკის დეპარტამენტს, ოღონდ იმ ხარისხით, როგორიც თანამედროვე მოთხოვნებს აკმაყოფილებს – მონაცემები არჩევნების წინ განახლდება და სრულყოფილი გახდება.

აღნიშნული მონაცემები, ბუნებრივია, პირდაპირ კავშირშია ამომრჩეველთა სიებთან, ანუ არჩევნებთან. 2 ნოემბრისა და 4 იანვრის არჩევნები აჭარაში, სწ-ორედ აქ ჩატარებული საკონტროლო აღწერის მონაცემებზე დაყრდნობით შედგენილი ამომრჩეველთა სიებით ჩატარდა. ბათუმის საოლქო-საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარემ ედნარ შამილიშვილმა გუშინ პრესკონფერენცია გამართა, რომელზედაც ცესკო-ს თავმჯდომარის განცხადება გააკრიტიკა იმასთან დაკავშირებით, რომ საპარლამენტო არჩევნებისთვის სიები 4 იანვარს რეგისტრაციაში გატარებულ ამომრჩეველთა მიხედვით უნდა შედგეს.

აჭარაში საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა სიებით, რომელშიც 280 ათასი ამომრჩეველი იყო შეტანილი, ხოლო მონაწილეობა მიიღო 80 ათასამდე ამო-მრჩეველმა. შამილიშვილის თქმით თუ ჭიაბერაშვილის განცხადება ძალაში დარჩა, აჭარაში 200 ათასი ამომრჩეველი ხმის მიცემის უფლების გარეშე დარჩება.

„როდესაც ჩამობრძანებული იყო თავად ჭიაბერაშვილი, ბათუმში, შევთანხმდით, რომ საპრეზიდენტო არჩევნებზე ამ სიებით ვიმუშავებდით. ჩემთვის მო-ულოდნელი იყო მისი მხრიდან ასეთი განცხადების გაკეთება. ჩვენ საპარლამენტო არჩევნებს მაინც  აღნიშნული სიებით ჩავატარებთ, რომელთა დაზუსტებაც უკვე მიმდინარეობს“, – განაცხადა ედნარ შამილიშვილმა.

 

ამ ეტაპზე აჭარა პოლიტიკური მოვლენების ეპიცენტრშია, შესაბამისად, იქმნება ორგანიზაციები, რომლებიც სხვადასხვა პოლიტიკური ძალების კურსის გამტარებლები არიან.

სულ ახლახანს ბათუმში შეიქმნა ორგანიზაცია „ძმობისა და მეგობრობის კავშირი“, რომელსაც ორი დევიზი აქვს: „მტერს მტრულად დავხვდებით, მოყვარეს მოყვრულად შევეგებებით“ და „მოღალატეს დამმარხველი არა ჰყავდეს“.

ორგანიზაციის ერთ-ერთი აქტივისტის ვახტანგ ცინცაძის განცხადებით, მათ არანაირი კავშირი პოლიტიკურ ძალებთან არ გააჩნიათ: „ჩვენ არავისგან არ ვფინანსდებით. ამჟამად ორგანიზაციაში 500 კაცია გაწევრიანებული. ჩვენ ხალხი უნდა შევკრათ ერთ მუშტად, როგორც ახლად არჩეული პრეზიდენტის, ასევე ავტონომიის მეთაურის გვერდით. ისინი მოახერხებენ საერთო ენის გამონახვას. ქართველებს რაც გვაკლია, ერთად დგომაა, დანარჩენი ყველაფერი გვაქვს. ჩვენი მიზანია მოსახლეობაში არ მოხდეს დაპირისპირება“.

მიუხედავად იმისა, რომ ორგანიზაციის მესვეურები პოლიტიკასთან კავშირს უარყოფენ, იმას არ მალავენ, რომ ორგანიზაციის შექმნის მიზეზი ქვეყანაში შექმნილი მდგომარეობაა. „პოლიტიკა პოლიტიკოსებს უნდა დავუთმოთ. მთავარია, პოლიტიკური პროცესების გამო დაპირისპირება მოსახლეობაში არ გავრცელდეს. ვიღაცის ამბიციას ქვეყნის ინტერესი არ უნდა ეწირებოდეს“, – აცხადებს ცინცაძე.

მართალია, „ძმობისა და მეგობრობის კავშირი“ თავს პოლიტიკისგან შორს იჭერს, მაგრამ თავიანთი საქმიანობით ასლან აბაშიძეს და „აღორძინებას“ მხარდაჭერას უცხადებენ: „ჩვენი მიზანია, საქმით დავაფასოთ კანონის უზენაესობა. საქართველოში რამდენი მთავრობაც მოვიდა, იმდენი ძალით გადავაყენეთ. არ შეიძლება ამ ტრადიციის ჩამოყალიბება. მთელ მსოფლიოში არსებობს ხელისუფლების შეცვლის კანონიერი გზა. მოსულია აქ ეს კაცი 5 წლით, ვადროვოთ 5 წელი. იმიტომაა ჩვენი საქმე ცუდად, რომ კანონს პატივს არ ვცემთ“, – აცხადებს ცინცაძე და წუხილს გამოთქვამს იმის თაობაზე, რომ „15 წლის ბავშვები ხელისუფლების გადაყენების მოთხოვნით ქუჩაში გამოჰყავთ. ქართველი ხალხი უნდა დაფიქრდეს, რა თაობას ვზრდით. არ შეიძლება ცხოვრების დასაწყისში მათ ვასწავლოთ, რომ ფულის გამო შეიძლება იმის კეთება, რაც არ გწამს. არ შეიძლება პირად ინტერესებს შევწიროთ მომავალი თაობა“.

ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკური პროცესებიდან გამომდინარე მოსახლეობის უმეტესობა ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესებას მოელის. ერთ-ერთი კანონი, რომელიც მოქმედმა პარლამენტმა მიიღო, დაუსაბუთებელი ქონების ჩამორთმევას ეხება. დღევანდელი ხელისუფლება დარწმუნებულია, რომ ამ გზით მოსპობს ჩრდილოვან ეკონომიკას. ექსპერტები კი ირწმუნებიან, რომ ჩინოვნიკებისთვის ჩამორთმეული ქონება ბიუჯეტის შევსებაში წაადგება ხელისუფლებას და 2 წლის განმავლობაში დეფიციტი აღარ ექნება.

უკანასკნელი 12 წლის განმავლობაში, როცა კორუფცია მძვინვარებს, კორუმპირებულების დასჯა მოსახლეობის უმეტეს ნაწილს გულს ფხანს, მაგრამ ილიასი არ იყოს, „გულის ფხანა ქეცმა იცის“.

არგებს თუ არა სახელმწიფოს ეს კურსი?! სად წავა ჩამორთმეული ქონება, მოხვდება ის თუ არა ბიუჯეტში?!

ახალგაზრდა ეკონომისტთა ასოციაციის აჭარის ფილიალის ხელმძღვანელის როინ ლამპარაძის აზრით „სახელმწიფოს მიერ საკუთრების ჩამორთმევა და სახელმწიფოს განმგებლობაში მისი გადასვლა, პოლიტიკური მიზნით ხდება და მას ეკონომიკური სარჩული არა აქვს. ამით ბიუჯეტი ვერ გაივსება.

სახელმწიფო პიროვნებას ართმევს 5-სართულიან სახლს დაუსაბუთებლობის გამო, მაგრამ ეს ძვირადღირებული ქონება ვინ უნდა იყიდოს? ხელისუფლების პოლიტიკური წარმატების ერთ-ერთი მექანიზმი, უცხოეთის ბანკებში განთავსებული ფულის დაბრუნებაა“.

სახელისუფლო „ტრიუმვირატის“ ინიციატივით საქართველოს პარლამენტი მალე საკონსტიტუციო ცვლილებებს მიიღებს. საქართველოში შემოღებული იქნება პრემიერ-მინისტრის ინსტიტუტი. როგორც წინასწარ ცნობილია, ნანატრ პოსტს სახელმწიფო მინისტრი ზურაბ ჟვანია დაიკავებს. ამ ფაქტის გამო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ პოლიტიკურმა მდივანმა კობა დავითაშვილმა პროტესტის ნიშნად პარტია დატოვა. „არ შეიძლება კონსტიტუცია მორგებული იქნას ერთი ადამიანის ნება-სურვილს“ – განაცხადა მან.

არასამთავრობო ორგანიზაცია მოსახლეობის ინტერესების დაცვის კავშირის ხელმძღვანელი პეტრე ზამბახიძე საკონსტიტუციო ცვლილებასთან დაკავშირებით შემდეგ კომენტარს აკეთებს: „საქართველოს კონსტიტუციის 102 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, კანონპროექტის განხილვა „საყოველთაო სახალხო განხილვისათვის გამოქვეყნებიდან ერთი თვის შემდეგ შეიძლება დაიწყოს“. აქედან გამომდინარე, რამდენიმე დღეში, ან რამდენიმე კვირაში გადაწყვეტილების მიღება იქნება კანონის დარღვევა. საქართველოს პარლამენტმა არ უნდა მიიღოს ეს კანონპროექტი მანამ, სანამ არ იქნება გამოქვეყნებული და არ იქნება დაცული ვადები“.

რამდენიმე წლის წინ აჭარის ხელისუფლებამ ბათუმი-სარფის გზის მონაკვეთზე არსებული უსახური ნაგებობები აიღო. მაშინ ბევრი კაფე-ბარი დაანგრიეს და ამაში გასაკვირიც არაფერი იქნებოდა, რომ არა ერთი გარემოება. ზოგიერთმა ოჯახმა დაზოგილი თანხებით აამოქმედა აღნიშნული ტიპის დაწესებულება და ისე დაუნგრიეს, არანაირი კომპნსაცია მათთვის არ მიუციათ.

სოფელ კახაბერის მკვიდრი ჯემალ ლორთქიფანიძე ერთ-ერთი დაზარალებულთაგანია. მას ადლიის საბაჟო ტერმინალთან პატარა კაფე-ბარი ჰქონდა, დეკორატიული ნაძვებითა და ხის ღობით შემოღობილი: „საბუთები გავაფორმე, ნებართვა თვითონ მომცეს, მაგრამ მერე მოუნდათ და დამინგრიეს. დასანგრევად მოსულ პოლიციას, როცა ვაჩვენე გადახდილი თანხის ქვითრები – ყოველთვიურად 20 ლარს ვიხდიდი, არაფერი უთქვამთ. შემდეგ მოვიდა ხელვაჩაურის გამგებელი, კახაბრის საკრებულოს თავმჯდომარეც – ზური ხაბაზი, დანგრევის ბრძანება გასცეს და ოჯახის რჩენის საშუალება მომისპეს“.

ჯემალ ლორთქიფანიძე, თითქმის ორი წელია იბრძვის თავისი შელახული უფლებების აღსადგენად, მაგრამ სამინისტროდან სამინისტროში სიარულით ვერაფერი გააწყო. „2-3 წელია სიარულში და დავაში მათ მიერ მოცემული ნებართვის ცნობაც დამეხა“, – აცხადებს იგი და ახლა აჭარის თუ საქართველოს უმაღლეს ხელისუფალთ მიმართავს: „თუ აქ არ მომაქცევენ ყურადღებას, ღმერთს მადლობა, მოვიდა კაცი, ვისი იმედიც მაქვს – პრეზიდენტს მივმართავ“. იგი თვლის, რომ მას ადგილობრივმა ხელისუფლებამ სერიოზული ფინანსური ზარალი მიაყენა. დაზარალებულმა სასამართლოს ერთი მოტივით არ მიმართა – „როგორც უნდათ ისე ჭრიან და კერავენ. ასე უსამართლოდ მოსპობა და განადგურება შეიძლება?“.

პირველი ნგრევის შემდეგ, ლორთქიფანიძემ იქირავა შენობა და კვლავ კაფე-ბარი გახსნა: „ხელშეკრულება აღარ გამიფორმებია. ორი წლით ავიღე. მე, ჩემი სიძე და შვილი ვმუშაობდით, 2000 დოლარი დამიჯდა გარემონტება. შემდეგ ისიც აღებაში მოყვა, მთავრობამ დაანგრია. ყველამ რაღაც მიიღო, იქ მცხოვრები მოსახლეობა რაღაცით დააკმაყოფილეს, მე არაფერი მომცეს. ასლან აბაშიძესთან ვერ მივაღწიე. ბადოევმა მითხრა, რომ მასთან შემეტანა განცხადება, მაგრამ ამით არაფერი გამოვიდა. ალბათ, მთავრობაში უნდა გყავდეს ვინმე“…

კაფე-ბარის მეორედ დანგრევის შემდეგ, ხელვაჩაურის რაიონის გამგეობამ, ლორთქიფანიძეს მიწის ნაკვეთი გამოუყო სოფელ შავლიძეებში, მაგრამ მისთვის ეს წინადადება მიუღებელი აღმოჩნდა: „იქ რა მინდა. ბოლოს და ბოლოს, სადაც გავიზარდე იქ ვიყიდი მეც 20-30 მეტრ მიწას. ამის უფლებას თუ არ მომცემენ, თანხა დამიბრუნონ. დანგრევა ვიდეოთი მაქვს დაფიქსირებული, გამოყონ კომისია, დაიანგარიშონ რა მქონდა პირველ და მეორე კაფეში და ამინაზღაურონ“.

აღნიშნულთან დაკავშირებით „გაზეთი ბათუმელები“ ხელვაჩაურის რაიონის მთავარ არქიტექტორს, ნუგზარ ძნელაძეს დაუკავშირდა:

– ანგისის ჯიშსაშენი საწარმოს ტერიტორიის გაფართოებისას შენობები, რომლებიც არ ფუნქციონირებდა,  აიღეს. არავისთვის არაფერი არ აუნაზღაურებიათ, მოსახლეობის განსახლება გამოუყენებელ შენობებში მოხდა. 400-ზე მეტი კაფე-ბარი აიღეს ცენტრალურ გზებზე, რომელთაც  დროებითი ნებართვა ჰქონდათ. ხელშეკრულება რომ ჰქონოდა გაფორმებული, კომპენსაციის სახით რაღაც შეიძლება მოეთხოვა გამგეობისთვის, მაგრამ რომ არა აქვს გაფორმებული? შეიძლება მეც ვთქვა ბარი მქონდა-მეთქი, ვინ ამინაზღაურებს?

გამგეობა სოფელ შავლიძეებში აპირებს მოვაჭრეებისათვის მაღაზიის აშენებას. ჩატარდება კონკურსი. ამ მოქალაქეს უპირატესობა ექნება, გამგეობამ კონკურსგარეშე შესთავაზა ადგილი, მას ოფიციალურად აქვს ამის დამადასტურებელი დოკუმენტი.