Batumelebi

 

 

ამ მხრივ განსაკუთრებით პრობლემურია არასრულწლოვნების ძალადობისგან დაცვის საკითხი, რადგან, ხშირ შემთხვევაში, ძალადობის ფაქტზე უფლებამოსილი ორგანოების მხრიდან არ ტარდება ადეკვატური ქმედებები და არ ხორციელდება პრევენციული ღონისძიებები.

 

„მიუხედავად იმისა, რომ სოციალური რეაბილიტაციისა და ბავშვზე ზრუნვის 2014 წლის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში განსაზღვრულია ქუჩაში მცხოვრები და მომუშავე ბავშვების ძირითად საჭიროებებზე ორიენტირებული მომსახურება, ბავშვების უმეტესობა, თავშესაფარში ცხოვრების პარალელურად, კვლავ აგრძელებს ქუჩაში მოწყალების მიღებას. ხშირია შემთხვევები, როდესაც მშობელს ბავშვი იძულებით გაჰყავს თავშესაფრიდან და აიძულებს მას, კვლავ ჩაებას აღნიშნულ ანტისაზოგადოებრივ საქმიანობაში“, – წერს სახალხო დამცველი შს მინისტრთან გაგზავნილ წერილში.

 

სახალხო დამცველის აპარატის ინფორმაციით, „მიუსაფარ ბავშვთა თავშესაფრით უზრუნველყოფის“ ქვეპროგრამის მონიტორინგისა და სახალხო დამცველის აპარატში მიმდინარე საქმისწარმოების შედეგებიდან გამოიკვეთა, რომ შინაგან საქმეთა სამინისტრო, ხშირ შემთხვევაში, ვერ უზრუნველყოფს ქუჩაში მცხოვრები და მომუშავე ბავშვების დროულ დაცვას ძალადობისა და უგულებელყოფისგან.
„აღნიშნული უწყება, გარკვეულ შემთხვევებში, არ თანამშრომლობს მიუსაფარ ბავშვთა თავშესაფრით უზრუნველყოფის ფარგლებში მოქმედ მობილურ ჯგუფებთან. პრობლემურია რეფერირების პროცედურის განხორციელებაც, რაც ართულებს ქუჩაში მცხოვრებ/მომუშავე ბავშვებთან მუშაობას და მათ განთავსებას საჭირო მომსახურებებში~.
სახალხო დამცველმა რეკომენდაციით მიმართა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრს გიორგი მღებრიშვილს, ქუჩაში მცხოვრები და მომუშავე ბავშვების დაცვისთვის საჭირო ღონისძიებების გატარების შესახებ.

 

ფესტივალი „ზე-კართან“ შუახევის მუნიციპალიტეტში რეჟისორ ვახტანგ ბერიძის ინიციატივით 2013 წელს დაფუძნდა და წარმოადგენს ღონისძიებათა ციკლს მწერალთა ლიტერატურული ექსპედიციის ფარგლებში. მისი მიზანია შუახევში თანამედროვე ლიტერატურული პროცესების ხელშეწყობა, აჭარის მაღალმთიანეთის პოპულარიზაციის გაზრდა მწერლებსა და პოეტებში. ფესტივალი 2013 წელს აჭარის განათლების კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ფინანსური მხარდაჭერით გაიმართა („ზე-კართან “ თავისუფალი პროექტების კონკურსის გამარჯვებული გახდა). მუნიციპალიტეტს პროექტის ფარგლებში 40-მდე შემოქმედი სტუმრობდა. გამოიცა კრებული „ზე-კართან“. წიგნში შესულია ნაწარმოებები, რომლებიც მხოლოდ შუახევს ეხება. სამინისტროს იმავე კონკურსის ფარგლებში ფესტივალი შუახევში 2014 წელსაც გაიმართა. კრებული „ზე-კართან -II“ მალე გამოიცემა. წიგნის წარდგენა „ზე-კართან – 2015“-ის გახსნაზე იგეგმება.  

 

ერიკ ჰაიშოლტი ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული კრეატორია სკანდინავიის ქვეყნებში. იგი რეკლამის სამყაროში 1993 წლიდან მუშაობს, 1999 წლიდან კი უკვე კრეატიული დირექტორის პოზიციაზე.

 

2015 წელს მან საკუთარი სააგენტო Heisholt Inc დააფუძნა.

მისი მიღწევების სიაშია Cannes Lions-ის გრანპრი, ისევე როგორც ოქროს, ვერცხლისა და ბრინჯაოს ლომები; ვერცხლისა და ბრინჯაოს ჯილდო One Show-ზე; გრან-პრი, ოქროს, ვერცხლისა და ბრინჯაოს ჯილდოები Eurobest-ზე;  ვერცხლის ორი ნომინაცია D&AD-ზე და სხვა.  

 

ერიკი ჟიურის წევრი იყო ისეთ ფესტივალებზე, როგორებიცაა:

• D&AD
• Eurobest
• Clio Awards
• New York Festivals
• Cannes Lions

ამჯერად კი იგი  Ad Black Sea-ის ჟიურის წევრიც იქნება, საუკეთესო ვიდეო-კონტენტისა და სხვა ბრენდირებული კონტენტის კონკურსში.

 

რეკლამის საერთაშორისოფესტივალი Ad Black Sea ტარდება ბათუმში 2015 წლის 24-27 სექტემბერს საქართველოს მთავრობისა და ბათუმის მერიის მხარდაჭერით.

 

არ გამოტოვოთ, დარეგისტრირდით ფესტივალის საიტზე და გაირეთ აკრედიტაცია: www.adblacksea.com დამსწრეთა რეგისტრაცია გრძელდება 11 სექტემბრამდე.

აქვე შეგიძლიათ გაეცნოთ სასემინარო პროგრამის სხვა მონაწილეებს, ისევე როგორც ფესტივალის განახლებად პროგრამას.

დამატებითი კითხვების შემთხვევაში მიმართეთ: pr@adblacksea.com  (Elena)

 

შს სამინისტროს ინფორმაციით გამოძიება 240-ე მუხლით [სამთო, სამშენებლო ან სხვა სამუშაოს წარმოებისას უსაფრთხოების წესის დარღვევა] დაიწყო. 

 

შეხვედრაზე აჭარის არ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ცენტრმა წარმოადგინა გადამდებ დაავადებათა შესახებ 2015 წლის 8 თვის ანგარიში. სტატისტიკის თანახმად აღნიშნულ პერიოდში აღირიცხა გადამდებ დაავადებათა 19 666 შემთხვევა, რომელთა 52%–ს შეადგენს 0–14 წლამდე ასაკის ბავშვები.

 

დაავადებათა გავრცელების მიხედვით 48% სავარაუდო ინფექციური წარმოშობის დიარეაა, 27% სავარაუდო საკვებისმიერი მოშხამვა. შემთხვევათა ძირითადი ნაწილი მოდის ზაფხულის თვეებზე, განსაკუთრებული მატება ყოველწლიურად აგვისტოს თვეში ფიქსირდება.

 

პრეზენტაციაზე ასევე, წარმოდგენილი იქნა ბოლო 5 წლის განმავლობაში გადამდები დაავადებების გავრცელების მიმოხილვა. აჭარის მოსახლეობაში ფიქსირდება იმუნიზაციით მართვადი ინფექციები: წითელა, წითურა, ყბაყურა, ვირუსული და ბაქტერიული მენინგიტები და სხვა.

 

ყოველი წლის ოქტომბრის თვიდან კი იწყება გრიპისა და მწვავე რესპირატორული დაავადებების ეპიდსეზონი, კერძოდ, წლის მე–40 კვირიდან მომდევნო წლის მე–20 კვირამდე. აღნიშნულ დაავადებებზე ეპიდზედამხედველობას განახორციელებს აჭარის არ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ცენტრი.

შეხვედრის მიზანი იყო სეზონურ დაავადებათა შემთხვევების ანალიზი, პრევენციული ღონისძიებების დაგეგმვა და სასწავლო წლის დაწყებასთან დაკავშირებით ზოგად საგანმანათლებლო და სკოლამდელ აღმზრდელობით დაწესებულებებში სეზონურ დაავადებათა გავრცელების თავიდან აცილების გზების განხილვა.

 

შეხვედრას ესწრებოდნენ: აჭარის არ ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი ნუგზარ სურმანიძე, აჭარის არ განათლების, კულტურისა და სპორტის მინისტრი გიორგი თავამაიშვილი, აჭარის არ საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ცენტრის ხელმძღვანელი კობა ნაკაიძე, მუნიციპალიტეტების გამგებლების მოადგილეები, რესურსცენტრების ხელმძღვანელები, ბაღების გაერთიანების ხელმძღვანელები, პოლიკლინიკების ხელმძღვანელები, ქ. ბათუმის ინფექციური პათოლოგიის, შიდსის და ტუბერკულოზის რეგიონალური ცენტრის და ქ. ბათუმის დედათა და ბავშვთა ჯანმრთელობის ცენტრის ხელმძღვანელები.

 

სააგენტოს ინფორმაციით, გონიოს მუზეუმ-ნაკრძალის განვითარების პროგრამა სამ წელზეა გათვლილი და გულისხმობს მუზეუმ-ნაკრძალში თანამედროვე ტიპის მუზეუმის მოწყობას. კეთილმოეწყობა ეზო და ღია სამუზეუმო სივრცე, მოეწყობა რომაული კოშკი და იმიტირებული არქეოლოგიური ველი, შეიცვლება ციხის კარიბჭე, მოეწყობა ატრაქციები და 3D ლაზერშოუ, დაიდგმება კატაპულტები და 3D მაკეტები.

სააგენტოს ინფორმაციით, მიმდინარე წელს დაგეგმილია ასევე ძმები ნობელების სახელობის ბათუმის ტექნოლოგიურ მუზეუმში ღია კაფესა და ეზოს კეთილმოწყობა.

 

გონიოს მუზეუმ-ნაკრძალი აჭარაში ჩამოსული ტურისტებისათვის ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი ადგილია. 2015 წლის ივლისის მონაცემებით, გონიოს ციხე აჭარაში ყველაზე მოთხოვნადი ტურისტული ადგილების ხუთეულში მეოთხე ადგილზეა საბაგირო გზის, ბოტანიკური ბაღისა და დელფინარიუმის შემდეგ. 

 

ბათუმის მუსიკალური ფესტივალი ხვალ, საღამოს 7 საათზე გაიხსნება ბათუმის მუსიკალურ ცენტრში. სიმფონიურ ორკესტრს ცნობილი ფრანგი მაესტრო, პარიზის მუსიკისა და ცეკვის კონსერვატორიის მუსიკალური სერიების ხელძღვანელი ლორან პეტიჟერარი უდირიჟორებს, ფორტეპიანოზე ელისო ბოლქვაძე დაუკრავს, შესრულდება ჩაიკოვსკის ნაწარმოები.  ფესტივალის გახსნას საქართველოს პრეზდენტი გიორგი მარგველაშვილი დაესწრება.

ელისო ბოლქვაძე და ლორან პეტიჟერარი. პრესკონფერენცია ბათუმში

წელს ფესტივალში მონაწილეობენ: ავსტრიელი პიანისტი ვიქტორია ჰირშჰუბერი, დიმიტრი იაბლონსკი [აშშ], ილია კონოვალოვი [ისრაელი], მიში სიგიურა [იაპონია], სერენ აქიოლდაში [თურქეთი], ფარჰატ ბადალბელილი [აზერბაიჯანი].

ფესტივალის ფარგლებში ჩატარდება მასტერკლასები ახალგაზრდა შემსრულებლებისთვის.

წელს ფესტივალი 5 დღეს გასტანს და 15 სექტემბერს ბათუმის პიაცაზე დაიხურება. ფესტივალის დასკვნით კონცერტზე დაუკრავენ თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის ორკესტრი, ელისო ბოლქვაძე და საგანგებოდ ფესტივალისათვის ბათუმში ზურაბ სოტკილავა ჩამოვა.

9 სექტემბერს სასტუმრო „დივანში“ პრესკონფერენცია გაიმართა, რომელსაც  ფრანგი დირიჟორი – ლორან პეტიჟერარი, ბათუმის მერი გიორგი ერმაკოვი, აჭარის განათლების მინისტრი გიორგი თავამაიშვილი და მთავრობის სხვა წარმომადგენლებიც ესწრებოდნენ.

 ფესტივალზე დასასწრები ბილეთების ფასი 10 ლარიდან იწყება. როგორც ელისო ბოლქვაძემ „ბათუმელებთან“ აღნიშნა,  „ეს ფესტივალი არ არის გათვლილი ელიტაზე, ეს არის ფესტივალი მათთვის, ვისაც უყვარს მუსიკა, ვისაც უნდა, რომ საღამოს მოვიდეს და ძალიან კარგ მუსიკას მოუსმინოს.“

მუსიკალური ფესტივალი ბათუმში ელისო ბოქვაძის საქველმოქმედო ფონდ „ლირას“ ორგანიზებით მესამე წელია ტარდება. ფესტივალის მხარდამჭერები არიან: საქართველოს კულტურის სამინისტრო, აჭარის მთავრობა, ფრანგული ინსტიტუტი საქართველოში და საფრანგეთის საელჩო. წელს ფესტივალი თანამშრომლობს აზერბაიჯანისა და თურქეთის საელჩოებთანაც. 

 

ზვიად ელიზიანი: ფესტივალი გაიხსნება 13 სექტემბერს ბულვარში მდებარე საზაფხულო თეატრში და დაიხურება 20 სექტემბერს, ბენზეში მდებარე მუსიკალურ ცენტრში. ფილმების ძირითადი ნაწილი ნაჩვენები იქნება კინოთეატრ „აპოლოში“, მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სექცია კი – სასტუმრო „დივანში“, საკონფერენციო დარბაზში და ასევე, აუცილებლად იქნება კინოჩვენებები ღია ცის ქვეშ, რაც უკვე მესამე წელია კეთდება კინოფესტივალის ფარგლებში, იმედია ამინდიც ხელს შეგვიწყობს. გახსნა-დახურვის ჩათვლით, ფესტივალი რვა დღეს გაგრძელდება და როგორც ყოველთვის, საუკეთესო პროგრამას შესთავაზებს მაყურებელს.

 

რამდენი სექციაა კინოფესტივალზე, რა ფილმები იქნება ნაჩვენები და თქვენი აზრით, მათან განსაკუთრებით რომელი მიიქცევს მაყურებლის ყურადღებას?

ტრადიციულად სამი საკონკურსო სექცია გვაქვს: მხატვრული, დოკუმენტური და მოკლემეტრაჟიანი ფილმების კონკურსი. ყველა სექცია საინტერესოა, მაგრამ ერთ-ერთი გამორჩეული, არასაკონკურსო სექცია არის დიდოსტატთა კოლექცია, სადაც გამოვყოფ კიმ კი დუკის ბოლო ნამუშევარს, ასევე, პიტერ გინუვეის ძალიან საინტერესო ფილმს. ამ სექციაში იქნება წარმოდგენილი ალექსანდრე მინდაძის ფილმიც, ეს გერმანულ-რუსული კოპროდუქციაა, რომელიც რუსეთში ერთხელ იქნა ნაჩვენები და როგორც ვიცი, ფილმი ერთგვარ „შავ სიაში“ მოხვდა თავისი თემატიკიდან გამომდინარე. საკონკურსო სექციაში შეიძლება გამოვყოთ ქართველი რეჟისორის ბაკურ ბაკურაძის ფილმი, რომელიც ლოკარნოს კინოფესტივალზე იყო პრემირებული, დანიური ფილმი „იცი ბიცი“, ასევე თურქული ფილმი – „მუსტანგი“, რომელიც გოგონათა ადრეულ ასაკში ქორწინებას ეხება და ძალიან საინტერესო ფილმია.

 

რაც შეეხება დოკუმენტურ ფილმებს, რომელიც ძალიან საინტერესო სექციაა კინოფესტივალზე, ცნობილი ბრიტანელი რეჟისორის, შონ მაკალისტერის ფილმი იქნება ნაჩვენები სირიის მოვლენებზე, ასევე – ბრიტანული ფილმი, ცნობილი მომღერლის, ემი ვაინჰაუზის შესახებ; მექსიკურ-ამერიკული ფილმი – „კარტელის მიწა“, ნარკოკარტელებზე, რომელიც `სანდენსის~ კინოფესტივალზე იყო ნომინირებული, ასევე საინტერესოა ვიეტნამის მოვლენებზე რორი კენედის ფილმი. ახალი ქართული ფილმი ამ საკონკურსო სექციაშიც არ გვაქვს სამწუხაროდ, რადგან ფილმები ჯერ არ არის დასრულებული, თუმცა არის ერთი ლატვიურ-ქართული კოპროდუქცია, „ორმაგი უცხოები“.

 

„ქართულ პანორამაში“, რომელიც ცალკე, არასაკონკურსო სექციაა, არის წარმოდგენილი ნუცა ალექსი-მესხიშვილის „კრედიტის ლიმიტი“, „მე ვარ ბესო“, რომელიც აჭარაშია გადაღებული, ზაზა ხალვაშის „სოლომონი“, რომლის პრემიერაც იქნება, ფაქტობრივად, ფესტივალზე; თეონა გრენადეს ფილმი – „ძმა“ – ქართულ-ფრანგული კოპროდუქცია, დოკუმენტური ფილმი – „სომალის ტყვეები“, რომლის ეპიზოდები ასევე აჭარაშია გადაღებული.

 

წელს გადავცემთ მსოფლიო კინემატოგრაფიაში შეტანილი წვლილისათვის პრიზს ქართველებიდან ლანა ღოღობერიძეს და ბაადურ წულაძეს, ხოლო უცხოელებიდან ცნობილ მსახიობს ნასტასია კინსკის. ლანას ფილმიც იქნება ნაჩვენები ფესტივალზე – „რამდენიმე ინტერვიუ პირად საკითხებზე“.

 

რაც შეეხება ჟიურის, ვინ იქნებიან მისი წევრები?

 ჟიურის სამი შემადგენლობა იქნება სექციების მიხედვით. მხატვრული ფილმების ჟიურის უხელმძღვანელებს ალექსანდრე მინდაძე. ჟიურის წევრები არიან: ნიკი კარიმი – მსახიობი ირანიდან, ქრისტოფერ გუდვინი, კინოკრიტიკოსი დიდი ბრიტანეთიდან, ნიკოლას რონჩი – საფრანგეთიდან და გიორგი ოვაშვილი, ქართველი კინორეჟისორი. დოკუმენტური ფილმების კონკურსის ჟიურის უხელმძღვანელებს ცნობილი კინოდოკუმენტალისტი ზელიმერ ზილნიკი სერბეთიდან, ვოიციეჩ სჩუდლო _ რეჟისორი პოლონეთიდან, დენის უიტლი – დიდი ბრიტანეთიდან, ირინა გორდიჩუკი, კინოკრიტიკოსი უკრაინიდან და ლაშა ხალვაში, საქართველოდან. მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ჟიურის წარუძღვება ნენა ძინგარევიჩი, ბელა ტარის ცნობილი კინოსკოლის დეკანი; სუზანა არუთუნიანი – სომხეთიდან, ელენ იანოვსი – ისრაელიდან, თინათინ ყაჯრიშვილი – საქართველოდან და ზიგფრიდი – საფრანგეთიდან.

 

 ვინ იქნებიან წელს ფესტივალის სტუმრები?

ჩვენი სტუმარი იქნება მერაბ ნინიძე და მისი მონაწილეობითაც იქნება ნაჩვენები ფილმი, ასევე ჩამოვლენ: ოთარ იოსელიანი, ბაკურ ბაკურაძე, რომლის ფილმიც იქნება ნაჩვენები, საკმაოდ ცნობილი მსხიობი მაია კომაროვსკა, რომელიც ანჯეი ვაიდას და ზანუსის ფილმებში თამაშობს. ცნობილი მსახიობი ნასტასაი კინსკი, ირანელი მსახიობი – ნიკი კარიმი და ა.შ.. ყველა სტუმართან მასტერკლასი გაიმართება, ყველა დაინტერესებულ ადამიანს ექნება საშუალება მათთან შეხვედრის.

 

ბათუმის კინოფესტივალზე ჩვენ რამდენიმე წელია ვცდილობთ, რომ განვავითაროთ ინდუსტრიული პლატფორმა, რაც ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილია კინოფესტივალის, ეს არის საშუალება, შეხვდნენ ერთმანეთს სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლები ამ ფესტივალზე, მოხდეს კოოპერაცია, დაკავშირება რეჟისორებისა და პროდიუსერების, რაც იმის საფუძველია, რომ ეს შეხვედრა გადაიზარდოს კინოპროექტებში. ბათუმი მითუმეტეს არაჩვეულებრივი ადგილია გადაღებებისთვის, გარდა ამისა, აჭარის განათლებისა და კულტურის სამინისტროს აქვს კარგი პროექტი – სუბსიდირება, რაც კარგად მუშაობს და ლოგიკურია, ჩვენც გვქონდეს ინდუსტრიული პლატფორმა, რაც ისევ და ისევ ფინანსებთანაა დაკავშირებული. ლაშა ხალვაში და თინათინ ყაჯრიშვილი არიან ამ პლატფორმის კოორდინატორები და სიახლეა ის, რომ ახალი ფორმით გაგრძელდება ინდუსტრიული პლატფორმა, ეს იქნება ალტერნატიული ტალღა ფოკუსით – ქროსმედია და ტრანსმედია კინოპროექტებზე, რომელსაც აქვს საშუალება, რომ სხვადასხვა მედიაში ტრანსფორმირდეს. ჩამოდის ტობიას ტნასბინგერი, რომელიც მუშაობდა ბევრ პროდიუსერულ კომპანიასთან, მათ შორის „მეთჩ ფაქტორისთან“, ასევე ჩამოდის სტამბულის კინოფესტივალის ინდუსტრიული პლატფორმის ხელმძღვანელი გულინ კუსტინი და სხვა, მნიშვნელოვანი სპეციალისტი.

 

ინდუსტრიული პლატფორმის პარტნიორები არიან აჭარის განათლების სამინისტრო და საქართველოს კინოცენტრი. მათი დაფინანსება ხმარდება მთლიანად ამ პროექტს. ეს პირველი ნაბიჯია და ვფიქრობთ, მომავალ წელს შევძლებთ ამ მიმართულების გაძლიერებას.

 

მთლიანობაში ჩვენ ჩამოგვყავს 80-მდე სტუმარი. რა თქმა უნდა, გაცილებით მეტის ჩამოყვანის საშუალება იყო და ჩვენ ხშირად გვეკითხებიან, ვინ ჩამოდის წელს, ვინ იქნებიან ვარსკვლავები და რა თქმა უნდა, ჩვენ ჩამოგვყავს ძალიან მნიშვნელოვანი ფიგურები კინოში, მაგრამ თუ საუბარია ვარსკვლავზე, ქალაქი უნდა იყოს მზად ამისათვის.

 

რას გულისხმობთ ამაში? ფესტივალის ბიუჯეტს თუ სხვა რამეს?

ამაში იგულისხმება ფესტივალის ბიუჯეტი, იმიტომ, რომ მაგალითად, როცა იწვევ კიმ კი დუკს, ბრილიანტე მენოდზას (ფილიპინები), დარენ არანოვსკის, რისი რეალური შანსიც გვქონდა წელს, მათი სტატუსიდან გამომდინარე, 12-საათიანი ფრენა როცა სჭირდებათ საქართველოში ჩამოსაფრენად, შეიძლება ჰონორარი არ მოგთხოვონ, მაგრამ მინიმუმ ბიზნესკლასის ბილეთია საჭირო. ამერიკიდან ბიზნესკლასი 5-6 ათასი დოლარი ღირს, თან ასეთი პირები არასოდეს დადიან მარტო, მინიმუმ ერთი ან ორი ადამიანი ახლავთ. ეს არ არის „ვარსკვლავური“ კაპრიზი – ხაზი მინდა გავუსვა. ორი ადამიანის ბიზნესკლასი, დამატებით ლუქს ნომერი, არის დაახლოებით 15 ათასი დოლარი, რაც ჩვენი ფესტივალის ბიუჯეტის მეხუთედია, ძალიან დიდი თანხაა.

 

ზოგადად, რატომ არის მნიშვნელოვანი ვარსკვლავების ჩამოსვლა?

როცა ჩვენს ქალაქში ადამიანებს აქვთ საშუალება შეხვდნენ კიმ კი დუკს, აბას კიაროსტამს, ცნობილ ირანელ რეჟისორს, რომელიც ჩვენ გვყავდა ჩამოყვანილი, იოს სტელიგს, რიბჩინსკის, ბელა ტარის, ეს ადამიანები ატარებენ მასტერკლასებს, შენ გაქვს საშუალება გაიგო მათ შესახებ, ამას კულტურულ და მენტალურ დონეზე სულ სხვა ტალღაზე გადაჰყავხარ, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია. ასევე შენი ქალაქი ხდება პოპულარული, ერთგვარად ინიშნები კულტურულ რუკაზე, ეს ზრდის ქალაქის, ქვეყნის, კინოფესტივალის მნიშვნელობას. ცალკე საკითხია ის, რომ ბათუმის კინოფესტივალის ფორმატი გაძლევს საშუალებას, ეს ადამიანები ნახო ახლოს, უშუალოდ მოუსმინო მათ, ასეთი საშუალება ბევრ კინოფესტივალზე არ არის. მაგრამ ჩვენ გვაქვს ამბიცია და არგუმენტები, რომ ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალს მომავალ წელს ჰქონდეს მინიმუმ ორმაგი ბიუჯეტი, რომ რეალურად შავი ზღვისპირა ქვეყნებში ფესტივალს თავისი მნიშვნელოვანი ნიშა გააჩნდეს.

 

წელს ათი წლისთავია კინოფესტივალის, რას ჰპირდებით მაყურებელს?

 დიახ, რა თქმა უნდა, მოლოდინი არსებობს და ჩვენი გუნდი მაქსიმალურად ცდილობს ეფექტურად იმუშაოს იმ რესურსით, რაც ჩვენ გაგვაჩნია, მოგეხსენებათ ეს არ არის დიდი თანხა. მთლიანი ბიუჯეტი, ყველა წყაროდან, დაახლოებით 85 ათასი ევროა და თუ შევადარებთ სხვა ფესტივალებს, მაგალითად, სომხეთში კინოფესტივალის ბიუჯეტი არის 700-800 ათასი ევრო, სოფიის – დაახლოებით 1 მილიონ 200 ათასი ევრო, სტამბულის კინოფესტივალის ბიუჯეტიც სოლიდურია, ამის ფონზე ჩვენ წელსაც ძალიან კარგი პროგრამა გვაქვს, ჟიურიც საუკეთესოა.

 

თქვენი აზრით, როგორ შეიცვალა ფესტივალი ამ ათი წლის მანძილზე?

 პირველად როცა ვიწყებდით, მაშინ გვყავდა მინისტრი ალექსანდრე ჩიკვაიძე, რომელმაც გაგვიფორმა კონტრაქტი 30 ათას დოლარზე, ეს უნდა ყოფილიყო ფესტივალის ბიუჯეტი და გადახდის დრო რომ დადგა, პროფესიით იურისტმა მინისტრმა აღმოაჩინა, რომ ჩვენ თურმე რაღაცნაირად ვაიძულეთ ხელი მოეწერა 30 000 დოლარზე, მას კი ეგონა, რომ 30 000 ლარზე აწერდა ხელს და გადმოგვირიცხა 30 000 ლარი. ძალიან ცუდ დღეში აღმოვჩნდით. მეორე წელიც არ იყო იოლი, მაგრამ ჩვენი უცხოელი პარტნიორებისა და მეგობრების დახმარებით, მოვახერხეთ განვითარება. მეორე წელს ჟიურის წევრი იყო ჩიკაგოს დოკუმენტური კინოფესტივალის დირექტორი კრისტოფერ კამისჩევი, რომელიც ძალიან გვეხმარება დღემდე პროგრამირებაში, კონტაქტებში. ადამ მიცკევიჩისა და პოლონეთის ინსტიტუტი ყოველთვის მხარში ედგა ფესტივალს. მინდა გავიხსენო, ყველაზე რთულ პერიოდში, 2008 წელს, როცა ომის შემდეგ მოგვიხდა ფესტივალის ოქტომბერში ჩატარება, ბევრი უცხოელი სტუმარი არ ჩამოვიდა, მაგრამ ჩამოვიდა ყველა ის პოლონელი რეჟისორი, რომელიც მოწვეული გვყავდა, მათ შორის ქშიშტოფ ზანუსი და ფესტივალი გაიხსნა ანჟეი ვაიდას „კატინით“. ამერიკის საელჩო, ბრიტანეთის საბჭო გვეხმარება, ასევე, გვყავს ძალიან ბევრი მხარდამჭერი.

 

როგორ ფიქრობთ, შეცვალა ბათუმის კინოფესტივალმა ქალაქი?

მე ვფიქრობ, შეცვალა. ეს არის მაღალმხატვრული, არაკომერციული კინო და ამ კინოს ჰყავს მაყურებელი, რომელიც ბათუმში კინოფესტივალისთვის ჩამოდის. ეს არის ფესტივალი, სადაც არ იყიდება ბილეთები, სადაც არც ერთი კარი არ არის ჩაკეტილი, ღიაა ყველა მასტერკლასი, ყველას შეუძლია დაესწროს ფესტივალს და მეტიც – გახდეს ამ ფესტივალის ნაწილი, თუ სურვილი აქვს. ასევე შეიძლება ითქვას, რომ ფესტივალი ნელ-ნელა თავის მცირე როლს ასრულებს (და სამომავლოდ კიდევ უფრო მეტი პოტენციალია) ქალაქის ბრენდინგშიც.

 

 აქვე არ შემიძლია, პარალელურად სამდურავი არ გამოვთქვა ოპოზიციური მედიასაშუალებების   მისამართით.   რია-რია მიდის ინტერვიუები ოპოზიციური სპექტრის წარმომადგენლებთან.   მედია საშუალებებს მავანთა სიმპათიები კი არ უნდა ამოძრავდეს, შერიგებისა და სიკეთის  ქმნის პოზიციაზე უნდა იდგნენ… – ეს ამონარიდია ხულოს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს „ქართული ოცნება-დემოკრატიული საქართველოს” ფრაქციის თავმჯდომარის ოთარ გელაძის ანგარიშიდან, რომელიც  ხულოს მუნიციპალიტეტის ვებგვერდზე გამოქვეყნდა. „თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლის“ ხელმძღვანელი ასლან ჭანიძე ამბობს, რომ  ოთარ გელაძის წინააღმდეგ, შესაძლოა   სახალხო დამცველთან კოლექტიური საჩივარი შეიტანოს ანტიდისკრიმინაციული კანონის დარღვევის მუხლით.  არასამთავრობო ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა-საქართველოს“ ბათუმის ოფისის ხელმძღვანელი მალხაზ ჭკადუა შეუფერებელს უწოდებს საკრებულოს ფრაქციის თავმჯდომარის განცხადებას. „შეუზღუდავი სივრცის“ კითხვებს   მალხაზ ჭკადუამ და ასლან ჭანიძემ უპასუხეს. 

 

 

ქუჩის კეთილმოწყობა ივლისის შუა რიცხვებში დაიწყო და 20 ნოემბრამდე უნდა დასრულდეს.

სამუშაოებს ტენდერში გამარჯვებული კომპანია „გზები“ ასრულებს. სამუშაოების ღირებულება 262 ათასი ლარია.

 

„ამ ეტაპზე მუნიციპალიტეტებში გვყავს მხოლოდ ფურის ხელოვნური განაყოფიერების სპეციალისტები და აჭარის სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ვეტერინარები, თუმცა ისინი მხოლოდ მონიტორინგსა და კონსულტირებას ეწევიან.  ახალი პროექტი კი მნიშვნელოვანია, რადგან ის ითვალისწინებს კერძო ვეტერინარული სამსახურების განვითარებას მუნიციპალიტეტებში. პირველ ეტაპზე გადამზადდებიან ვეტერინარები, ხელსაწყოებითა და აპარატებით აღიჭურვება ვეტერინარული სამსახურები. ამის შემდეგ, კი ფერმერებს საშუალება ექნებათ სრულად ისარგებლონ ვეტერინარული სამსახურებით, რაც ითვალისწინებს ცხოველთა დაავადებების გამოკვლევას, პროფილაქტიკური და მკურნალობითი ღონისძიებების გატარებას, საჭიროების შემთხვევაში კი ქირურგიულ მომსახურებასაც,“ – განაცხადა აგროსერვისცენტრის დირექტორმა გოჩა ბერიძემ.

 

პროექტი აგროსერვისცენტრსა და კომპანია „CARD“-ს შორის გაფორმებული მემორანდუმის ფარგლებში განხორციელდება. ამ ეტაპზე მიმდინარეობს პროექტის დეტალების დამუშავება და მხარეებს შორის შეთანხმება.

 

“CARD“ სომხური არასამთავრობო ორგანიზაციაა, რომელსაც გააჩნია რძის გადამამუშავებელი მცირე  მექანიზაცია,  მსხვილფეხა რქოსანი პირუტვის ხელოვნური განაყოფიერებისა და ფერმერთა კონსულტირების სერვისები. აგროსერვისცენტრის „კარდ“-თან 2013 წლიდან თანამშრომლობს. 

 

კინოფესტივალის მენეჯერის, ზვიად ელიზიანის თქმით, მათ უკვე მიიღეს მსახიობისგან თანხმობა და მისი მგზავრობის დეტალებიც შეთანხმებულია. ნასტასია კინსკი ბათუმში 14 სექტემბერს ჩამოვა ვენეციიდან. მსახიობი წელს ვენეციის კინოვესტივალის სახე იყო. 

ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალი წელს 13-20 სექტემბერს გაიმართება. კინოფესტივალზე სამი საკონკურსო სექციაა: მხატვრული, დოკუმენტური და მოკლემეტრაჟიანი ფილმების. გარდა ამისა, კინოფესტივალის ფარგლებში გაიმართება მასტერკლასები და ინდუსტრიული შეხვედრები, კინოჩვენებები ღია ცის ქვეშ, რეტროსპექტივები და ქართული ფილმების პანორამა.

ფესტივალზე წელს 80-მდე სტუმარს ელოდებიან, მათ შორის: ლანა ღოღობერიძეს, ოთარ იოსელიანს, მერაბ ნინიძეს, ბაადურ წულაძეს, მაია კომაროვსკას და სხვა უცხოელ და ქართველ სტუმრებს. 

 

 

თევზის მეურნეობის მოშენება, წყლის ფილტრაცია, თევზებში გავრცელებული დაავადებები და მათი მკურნალობა – ეს იმ თემების ჩამონათვალია, რომლებზეც სტუმრებმა 2-საათიანი ტრენინგის განმავლობაში ისაუბრეს. 

 

აჭარის რეგიონში ნათლად იგრძნობა კვალიფიციური იხტიოლოგიების ნაკლებობა, რისი შედეგიც საკალმახე მეურნეობებში თევზთა დაავადებების გავრცელება და თევზის დაღუპვა შეიძლება გახდეს. აგროსერვისცენტრის მიერ ორგანიზებული ტრენინგი მიზნად ისახავს ფერმერებსა და ადგილობრივ იხტიოლოგებში ცოდნის ამაღლებას სათევზე მეურნეობებში არსებულ პრობლემებთან დაკავშირებით. ვიზიტის ფარგლებში ისრაელიდან ჩამოსულმა სპეციალისტებმა ქობულეთსა და ხელვაჩაურში საკალმახე მეურნეობები მოინახულეს და იქ არსებულ მდგომარეობას გაეცნენ. ტრენერები რეგიონს აგროსერვისცენტრისა და ებრაული კომპანია „ისრაგრინის“ ორგანიზებით ეწვივნენ.

 

 

„მეთევზეობა ჩვენი რეგიონისთვის პრიორიტეტული მიმართულებაა. მსგავსი ტრენინგებით კი ჩვენ გვინდა ფერმერებმა ისწავლონ, როგორ აირიდონ თავიდან თევზებში გავრცელებული დაავადებები, აითვისონ თანამედროვე ტექნოლოგიები, გაზარდონ თევზის წარმოება, შედეგად კი გაიზრდება მოგება, რომელსაც ისინი ამ ბიზნესიდან იღებენ,“ – განცხადა გოჩა ბერიძემ, აგროსერვისცენტრის დირექტორმა.

 

 

“სახალხო დამცველის პრევენციისა და მონიტორინგის დეპარტამენტმა შეისწავლა პენიტენციური დაწესებულებების მაღაზიების მომარაგების საკითხი და დაადგინა, რომ მაღაზიების პროდუქციით მომარაგება საკმარისი სიხშირითა და რაოდენობით არ ხდება. შესაბამისად, პატიმრებს არ ეძლევათ საჭირო ნივთებისა და პროდუქტების შეძენის შესაძლებლობა”, – წერია სახალხო დამცველის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში. 

იმავე განცხადების თანახმად, დეფიციტს ასევე ადასტურებენ მაღაზიის თანამშრომლებიც, რომელთა განმარტებით, შპს „GMM“-ი ან არ აწვდის საჭირო პროდუქციას, ან მხოლოდ მცირე რაოდენობით. განსაკუთრებულ პრობლემას წარმოადგენს მაღაზიების სატელეფონო ბარათებით არასაკმარისი მომარაგება, რის გამოც პატიმრები ვერ ახერხებენ ოჯახის წევრებთან სატელეფონო ზარების განხორციელებას.

“საყურადღებოა ქალ პატიმართა მდგომარეობა, განსაკუთრებით, N2 დაწესებულებაში. ისინი მაღაზიის მომარაგების პრობლემის გამო ვერ იძენენ საჭირო კოსმეტიკის საშუალებებსა და კანონით დაშვებულ საყოფაცხოვრებო ნივთებს”, – წერია განცხადებაში.

სახალხო დამცველის აზრით, ის გარემოება, რომ პენიტენციურ დაწესებულებებში არსებული მაღაზიების მენეჯმენტს კერძო კომპანია ახორციელებს, არ ათავისუფლებს საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს ნაკისრი ვალდებულებისგან, რომლის თანახმად, პატიმარი უნდა იმყოფებოდეს ღირსების შესაბამის პირობებში და ხელი მიუწვდებოდეს პირველადი მოხმარების საყოფაცხოვრებო ნივთებსა და საკვებ პროდუქტებზე.

 

 

თქვენი აზრით, რას ნიშნავს როცა მაღალი თანამდებობის პირები ოფიციალური ღონისძიების გახსნისას პუბლიკას მიმართავენ რუსულ ენაზე, მაშინ როცა რუსეთი არის ოკუპანტი ქვეყანა და დიპლომატიური ურთიერთობაც არ გვაქვს მასთან?

 ჩემი აზრით, ეს არის ნათელი მაგალითი იმ სიბეცის, რომელიც საქართველოში, სამწუხაროდ, ძალიან ფესვგადგმულია და ასევე, ტოტალური გაუნათლებლობის. გასაგებია, რომ ბათუმის ხელისუფალთ სხვა ენა არ ესმით გარდა რუსულისა და როდესაც რაღაცის თქმა უნდათ უცხო ენაზე, ისინი რუსულად ლაპარაკობენ, ისევე როგორც საბჭოთა დროს, როდესაც ადამიანებს ეგონათ, რომ თუ საბჭოთა კავშირში ვინმე უცხოელი ჩამოვიდოდა, მას აუცილებლად უნდა სცოდნოდა რუსული. დღესაც, მაღაზიაში რომ შეხვალთ, ასე ჰგონიათ. ეს იმის მაჩვენებელია, რომ ეს ადამიანები უბრალოდ გაუნათლებლები არიან. სამწუხაროა, რომ ასეთ საპასუხისმგებლო, პოლიტიკურ თანამდებობებზე ასეთი ადამიანები ხვდებიან, რომლებმაც ეს არ იციან და მათთვის საჭიროა ელემენტარული რაღაცის ახსნა, რომ რუსულად ლაპარაკი დღევანდელ საქართველოში ოფიციალურ ღონისძიებაზე, ცოტა არ იყოს, უხერხულია.

 

საბჭოთა დრო ახსენეთ და ეს არის თუ არა ტიპიური საბჭოთა სცენარი?

 

რასაკვირველია. ეს ადამიანები, როგორც ჩანს, ღრმად არიან საბჭოეთში ჩარჩენილი და ალბათ მათი ოცნებაა, რომ მათთვის ბედნიერი საბჭოთა დრო დაბრუნდეს და მათ მიეცეთ საშუალება, რომ ამ ენის გამოყენებით გამოთქვან აზრი. 

ერთია მათი განცხადება რუსულ ენაზე, მეორეა საზოგადოების რეაქცია. თქვენი აზრით, რაზე მიუთითებს, როცა უხმოდ იღებს ამას საზოგადოება, რა რეაქცია უნდა ყოფილიყო?

 წესიერი საზოგადოება ალბათ დაუსტვენდა, მაგრამ ჩვენ ვხედავთ ახალგაზრდა თაობას, რომელსაც არ შეიძლება ჰქონდეს საბჭოთა კავშირის ნოსტალგია და მიუხედავად ამისა, რუსულ მუსიკას უსმენენ და ამით ძალიან კმაყოფილნი არიან. რუსული პოპმუსიკის ხარისხზე არ მინდა ახლა ვისაუბრო, მაგრამ ეს არის პოსტკოლონიალური ქვეყნებისთვის დამახასიათებელი და ჩვენც გამონაკლისი არ ვართ, მიუხედავად იმ ომებისა და იმ სისხლისღვრისა, რაც რუსეთთან ურთიერთობამ მოგვიტანა. ეს ჩვენი მითოსია, რომ თითქოს, დიდ წინააღმდეგობას ვუწევდით საბჭოეთს, სინამდვილეში ეს ასე არ იყო. ესეც მეტყველებს იმაზე, რომ როგორც ხელისუფლების გარკვეული წარმომადგენლები, ასევე საზოგადოების გარკვეული და სამწუხაროდ საკმაოდ დიდი ნაწილი არ უფიქრდება იმას, რას აკეთებს და მათ უჭირთ აზროვნება. ეს აზროვნების გაჭირვება, მე ვფიქრობ, არის ერთ-ერთი სერიოზული პრობლემათაგანი ჩვენს ქვეყანაში, რაც ხშირად ჩანს და რაც მართლაც ძალიან დიდ პრობლემებს წარმოშობს. ადამიანებს ეზარებათ აზროვნება, არ უფიქრდებიან რას აკეთებენ. მაგალითად, ყიდულობენ რუსულ პროდუქტს და თუ მიუთითებ იმაზე, რომ მტერ სახელმწიფოს აძლიერებენ, რომ რუსული არყის მაგივრად შეუძლიათ იყიდონ უკრაინული, გეტყვიან – უი, მაგაზე არ მიფიქრიაო.

 

ამ შემთხვევას ჯერჯერობით არ გამოხმაურებია ცენტრალური ხელისუფლება, არ გაუკეთებიათ კომენტარი. თქვენი აზრით, არის თუ არა ამის საჭიროება, უნდა გაემიჯნოს თუ არა ცენტრალური ხელისუფლება ასეთ ფაქტს ან განმარტოს?

 არ იქნებოდა ურიგო. ჩვენ სამწუხაროდ მივეჩვიეთ, რომ ისეთ შემთხვევებზე, რომლებიც საზოგადოებაში გარკვეულ უსიამოვნო შეგრძნებებს იწვევს, არანაირი განცხადებები არ კეთდება, მაგრამ ცუდი არ იქნება, თუ ამ ადამიანებს არ ესმით, ვინმემ აუხსნას, რომ ეს ასე არ უნდა იყოს. მაგრამ მე ვიტყოდი, რომ მთავრობისა და ხელისუფლების რეაქციაზე უფრო მნიშვნელოვანია საზოგადოების რეაქცია. საზოგადოებამ ყოველთვის უნდა აჩვენოს, რა მოსწონს მას და რა – არა.

როგორ ფიქრობთ, არის თუ არა ეს ის შემთხვევა, როცა უმჯობესია თანამდებობის პირებმა ბოდიში მოიხადონ?

 ბოდიშის მოხდა, მოგეხსენებათ, საქართველოში პოლიტიკოსებს ძალიან უჭირთ. უამრავი, უარესი, ადამიანის შეურაცხმყოფელი განცხადება გაკეთდა ბოლო დროის განმავლობაში, მაგრამ ბოდიშის მოხდა, ეტყობა, გარკვეულწილად სისუსტედ მიიჩნევა და ამის გამო საქართველოში ბოდიშის მოხდა ძალიან უჭირთ. აქ ბოდიშს, თუ არ უბრძანებენ, არც უნდა ველოდოთ.

 

ბატონო დავით, მოსამართლის შინაგან რწმენაზე მინდა გკითხოთ, რამდენად მძიმე ტვირთია ეს თქვენთვის?

 

მე შედარებით ნაკლებად გამოცდილი მოსამართლე ვარ. ბათუმში მოსამართლეები ათი და უფრო მეტი წელია მუშაობენ. რაც შეეხება შინაგან რწმენას, მის გარეშე შეუძლებელია გადაწყვეტილების მიღება, ვინაიდან სწორედ შინაგანი რწმენიდან გამომდინარე აფასებ მტკიცებულებებს მოსამართლე, რამდენად რელევანტურია, რამდენად შემხებლობაშია საქმესთან და ამ მტკიცებულების ანალიზით უნდა მიხვიდე ლოგიკურ დასკვნამდე, ბრალდებულმა ჩაიდინა თუ არა ესა თუ ის მოქმედება. სწორედ შინაგანი რწმენა გეხმარება სასჯელის სამართლიანობის განსაზღვრაში. მე, მაგალითად, გამომიყენებია უვადო თავისუფლების აღკვეთა – და ჯარიმაც 500 ლარის ოდენობით. ეს ყველაფერი დამოკიდებული იყო შინაგან რწმენაზე.

 

რამდენად მძიმე ტვირთია ეს?

 

საკმაოდ მძიმე. ეს არის ის, რაც იწვევს ჩვენი, მოსამართლეების უძილობას გადაწყვეტილების მიღებამდე, მითუმეტეს რთული კატეგორიის საქმეებზე, როცა მტკიცებულებების შესაფასებლად მრავალდღიანი ფიქრი გვიწევს. სწორედ შინაგანი რწმენაა, რომელიც დამატებით „გვაიძულებს“ უფრო მეტად დავფიქრდეთ და გავარჩიოთ ბრალდებისა და დაცვის მტკიცებულებები.

მოსამართლეებს არ უყვართ საქმეების დაყოფა სირთულეების მიხედვით, მაგრამ მაინც მინდა გკითხოთ, თქვენი სულიერი წონასწორობა რომელიმე საქმეს თუ დაურღვევია?

 

არის კატეგორია საქმეების, მაგალითად, გაუპატიურება, მკვლელობა, რომლებიც აშკარად მოქმედებს უარყოფითად. მე გაუპატიურებასთან დაკავშირებით გამამართლებელი განაჩენიც გამომიტანია და გამამტყუნებელიც. მართალია, თვითონ ქმედებას უარყოფითად აღვიქვამ, მაგრამ შეფასების დროს, ეს, როგორც მოსამართლეზე, არ მოქმედებს. სავსებით შესაძლებელია ფიქრობდე, რომ, აი ამ პირმა ეს დანაშაული ჩაიდინა, მაგრამ საკმარისი მტკიცებულებები არ გქონდეს და გამამართლებელი განაჩენი გამოიტანო. მტკიცებულებები მთავარია.

 

როცა მოსამართლეობის უფლებამოსილების ვადა ამოგეწურებათ, სად წარმოგიდგენიათ  თქვენი თავი?

 

ისევ იურისტების წრეში, სხვათა შორის, ბათუმში შევიძინე უძრავი ქონება, მეუღლე აქ  მუშაობს, ჩემი სამივე შვილი აქ დადის სკოლაში, ამიტომ ისევ ბათუმში ვაპირებ დარჩენას და გავაგრძელებ იურისტების წრეში საქმიანობას.

 

ადვოკატად აპირებთ მუშაობას?

 

სხვა გზა არ არის. სხვა საქმე ჩვენ, მოსამართლეებმა, არ ვიცით. მაგალითად, ბიზნესი არ გამოგვივა, თან დანაზოგი მოსამართლეებს არ გვაქვს; ოჯახის რჩენის ერთადერთი გზა არის იურისტობა. როცა მოსამართლედ მუშაობ, სხვა გზა არ გრჩება, თუკი ათწლიანი ვადის გასვლის შემდეგ მოსამართლედ ისევ არ დაინიშნები, ადვოკატად  მუშაობას გააგრძელებ.

 

თქვენ ადრე მუშაობდით პროკურატურაში, ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო უწყებაში, შინაგან საქმეთა სამინისტროში…  ამ სისტემაში დაბრუნებას გამორიცხავთ?

 

 ეს გამორიცხულია. შინაგან საქმეთა სამინისტროში, ფინანსურ პოლიციასა და პროკურატურაში მუშაობის ეტაპი გავიარე. ეს კარგი იყო იმ ასაკში, როცა ვმუშაობდი, ცოდნას ვაგროვებდი. ისევ იქ დაბრუნება ამ გადმოსახედიდან, უტოპიად მიმაჩნია.

 

თუ გქონიათ ისეთი შემთხვევა, როცა ადამიანს მიუსაჯეთ პატიმრობა, პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ კი ამ ადამიანს უნდოდა თქვენთან შეხვედრა?

 

ასეთი ფაქტი არ მახსენდება, მაგრამ, მაგალითად, დილით ვარჯიშის დროს, ვიღაც მოქალაქეს ჩაუვლია და მადლობა გადაუხდია. მე ვერც მივხვდი ვინ იყო. ის, რომ ვინმე სამსახურში მოსულიყოს ან ოჯახში, ასეთი ფაქტი არ ყოფილა.

 

რამდენიმე დღის წინ ერთ-ერთ სისხლის სამართლის მოსამართლეს ჩანიშნული ჰქონდა 18 საქმე. მათ შორის იყო წინასასამართლო სხდომები. რამდენად შესაძლებელია ერთმა მოსამართლემ დღის განმავლობაში ამ ოდენობის საქმე განიხილოს?

 

შეუძლებელი არ არის. ყოფილა შემთხევევა, დღეში ერთ მოსამართლეს 20-21 გადაწყვეტილება მიუღია, მათ შორის არის აღკვეთები. როცა მე მიწევს მორიგეობა, იმ კვირაში რთული კატეგორიის საქმეებს არ განვიხილავ, ვნიშნავ საქმეებს, სადაც  მტკიცებულებები უდაოდაა ცნობილი. ასეთი კატეგორიის საქმეების განხილვას 30-40 წუთი სჭირდება.

 

ბათუმის საქალაქო სასამართლოში თუ არის მოსამართლეების ნაკლებობა?

 

კი და ასევე სასამართლო დარბაზების. შვიდი დარბაზია ამჟამად და დარბაზში შესვლა მოსწრებაზეა. თუ მოსამართლე შევიდა დარბაზში, შეგიძლია თქვა, რომ დარბაზი მთელი დღე დაკავებულია.

 

სასამართლოს თავმჯდომარეების არჩევის წესის ცვლილებაზე მოსამართლეთა ერთი ჯგუფი, მათ შორის თქვენ, ცვლილებას არ ეთანხმებოდა, თქვენი არგუმნეტი მაინტერესებს…

 

 ჩვენ პრაქტიკულად სახლში გვიშვებდნენ, უფრო ზუსტად ადმინისტრაციული ფუნქციის ჩამოშორებას გვიპირებდნენ. ეს ვენეციის კომისიამ მკვეთრად უარყოფითად შეაფასა, მერე ყველა დარწმუნდა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოში მოვიგებდით ამ დავას, – არ შეიძლება დანიშნული თანამდებობის პირის სამსახურიდან გათავისუფლება უფლებამოსილების ამოწურვამდე. საბოლოო ჯამში იუსტიციის სამინისტრო მიხვდა, რომ ამ დავას აზრი არ ჰქონდა, ამიტომ ჩვენ, ვინც ვართ დანიშნულები, უფლებამოსილების ვადას ამოვწურავთ და შემდეგ იქნება არჩევნები. არჩევნები, რა თქმა უნდა მისაღებია, მაგალითად, ბათუმში არჩევნები ჩატარდება, ვინაიდან ხუთზე მეტი მოსამართლეა, მაგრამ სენაკის სასამართლოში სულ სამი მოსამართლე მუშაობს. კანონპროექტში წერია, რომ წილისყრით უნდა ჩატარდეს, მაგრამ ვერ ვხდები წილისყრის პროცედურა როგორ უნდა ჩატარდეს, ოცთეთრიანი ავაგდოთ და თუ ირემი იქნება… მოსამართლეების საკმაოდ დიდი პროტესტი გამოიწვია ამ ცვლილებამ. პარლამენტში რომ დაიწყება განხილვა, იქაც ვაპირებთ პოზიციის დაფიქსირებას, სასამართლოს ინტერესების დაცვას.

 

მოსამართლეების დამოუკიდებლობის კუთხით რა შეიცვალა 2012 წლის შემდეგ?

 

უფრო თავისუფლები ვართ, ვიდრე მანამდე ვიყავით. გაისად უფრო მეტად ვიქნები თავისუფალი, ვიდრე წელს ვარ. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ვინმე ჩემზე ზემოქმედებას ახდენს. თავისუფლების ზრდით უფრო მეტ ისეთ გადაწყვეტილებას ვიღებ, რომელიც პრაქტიკისა და სასამართლო სისტემისთვის მნიშვნელოვანია. მთავარია, საზოგადოებაში გაჩნდეს განცდა, რომ მოსამართლე იღებს ამ გადაწყვეტილებას და არა ვინმე სხვა. მით უფრო საზოგადოების ძირითადი ნაწილი სასამართლოში ნამყოფი არ არის, მათ ინფორმაცია აქვთ ტელევიზორიდან, ტელევიზიით მიღებული ინფორმაცია კი არის იმ პოლიტიკოსების სიტყვები, რომლებიც გაბრაზებულები არიან სასამართლოზე. ამიტომ საზოგადოების დიდ ნაწილს ჰგონია, რომ მოსამართლეები ყველაფერს ისე აკეთებენ, როგორც ეს მთავრობას უნდა. ცხადია, ეს ასე არ არის.

 

 ადვოკატების აზრით, ხშირად ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ქუთაისში იცვლება ბრალდების სასარგებლოდ. თქვენ, როგორც სასამართლოს მენეჯერს, გაქვთ ამის სტატისტიკა?

 

ძირითადად, ეს სისხლის სამართლის საქმეებს ეხება და მას ზოგჯერ კასაცია ცვლის. მე არ შევაფასებ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას, თუმცა ხშირად იცვლება განაჩენი ბრალდების სასარგებლოდ.

 

ისევ ადვოკატებს მოვიშველიებ – მათი აზრით, ბათუმში საპროცესო შეთანხმების გაფორმება ჭირს, სხვა რეგიონებთან შედარებით. თქვენ რა აზრის ხართ ამაზე?

 

თუ გადავხედავთ სტატისტიკას, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში დაახლოებით 45 პროცენტი საქმეების სრულდება არსებითი განხილვით, ხოლო საპროცესო შეთანხმებით – 55%, მაგალითად, 1000 საქმიდან 450 საქმეს არსებითად ვამთავრებთ, დაახლოებით 550 საქმეს – საპროცესო შეთანხმებით. მაშინ, როცა ქვეყნის მასშტაბით, საქმეების 70% სრულდება საპროცესო შეთანხმებით.

 

თქვენი გადაწყვეტილებები წინა წლებში რაოდენობრივად უფრო ნაკლები იყო, ვიდრე ახლა. დღეს თქვენ გადაწყვეტილების მიღების დროს იშველიებთ ევროპული სასამართლოს  პრაქტიკას, კონვენციების მუხლებს უთითებთ… წინა წლებში ასე არ იყო. რა შეიცვალა?

 

ეს თავისუფლების ხარისხის გაზრდაა. 2005 წელს, როცა სასამართლო კორპუსის რეფორმა დაიწყო, სასამართლოს ძირითადი გამოწვევა იყო კორუფცია. პრაქტიკულად 2010 წლამდე გრძელდებოდა რეფორმა, რომ სასამართლო სისტემაში კორუფცია არ ყოფილიყო. 2011 წლიდან არც ერთი მოსამართლე არ მიუციათ პასუხისგებაში კორუფციის გამო. ამ ეტაპიდან გადავედით განაჩენების დასაბუთებაზე, წელიწადში დაახლოებით ხუთჯერ გვიტარდება კონფერენციები და ვიხილავთ კარგ და ცუდ გადაწყვეტილებებს _ როგორ უნდა დაიწეროს განაჩენი და როგორ არა… ამის შედეგია ის, რომ ჩვენ განვვითარდით. ჩემ მიერ 2008-2009 წლების გადაწყვეტილებებს რომ ვკითხულობ, მეღიმება. მაშინ ახალბედა მოსამართლე ვიყავი. დღეს არ მაკმაყოფილებს ჩემი მაშინდელი გადაწყვეტილებები. 

 

ბევრი საქმეა ისეთი, როცა ბრალდებული გირაოს გადაუხდელობის გამო რჩება პატიმრობაში?

 

30 ივლისიდან დღემდე დაახლოებით 20 საქმეა ასეთი. 

 

ჩემი დაკვირვებით, ბოლო პერიოდში ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლეები აღკვეთი ღონისძიების უფრო მსუბუქ ფორმას იყენებთ. ერთ-ერთ სასამართლო პროცესზე თქვენ განმარტეთ, რომ ახალი ცვლილებით ყველა ორ თვეში შეიძლება გადაიხედოს პირის პატიმრობაში ყოფნის საკითხი. როგორ ფიქრობ, შეამცირებს ეს წინასწარ პატიმრობაში მყოფთა რაოდენობას? 

 

ამ ცვლილების რაღაც ნაწილს ვეთანხმები, მაგალითად წინასასამართლო სხდომაზე პატიმრობის მიზანშეწონილობის საკითხის გადასინჯვას, მაგრამ არ ვეთანხმები არსებითად განხილვის დროს ორთვიანი პატიმრობის გადასინჯვას. მაგალითად, როცა მიზანშეწონილად ჩავთვალე პატიმრობა კონკრეტულ საკითხზე, ამან გამოიწვია დაცვის მხარის აგრესია სასამართლოს მიმართ – ბრალდებული ფიქრობს, რომ მოსამართლემ რადგან დამტოვა პატიმრობაში, სავარაუდოდ, გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა გამოიტანოს. მეც ასე ვიფიქრებდი ბრალდებულის ადგილას.

 

სხვათა შორის, კანონმდებელმა ჩაგვიწერა, რომ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით უნდა მივიღოთ გადაწყვეტილება პატიმრობის მიზანშეწონილობასთან დაკავშირებით. მე მაქვს ასეთი შეკითხვა: მე კანონი მიკრძალავს არსებითად განხილვის დროს ჩემი ვარაუდისა და მოსაზრების გამოთქმას გამამტყუნებელი ან გამამართლებელი განაჩენის შესაძლო გამოტანაზე, კანონმდებელმა მეორე ნორმა ჩამისვა, სადაც მეუბნება, რომ პატიმრობის მიზანშეწონილობაზე მსჯელობისას მტკიცებულებაზე დაყრდნობით უნდა მივიღო გადაწყვეტილება. ამ შემთხვევაში კანონთან წინააღმდეგობაში მოდის მოსამართლე. მე არ მაქვს უფლება გამოვთქვა ვარაუდი საქმეზე მანამ, ვიდრე გადაწყვეტილებას არ მივიღებ. და მეორეა – აღკვეთი ღონისძიება უნდა დავასაბუთო, რომ, მაგალითად, პირი მოახდენს ზემოქმედებას მოწმეებზე, ხოლო მოწმე, როგორც მტკიცებულება, გამოკვლეულია. ეს იმას ნიშნავს, რომ მე ამ მოწმის გამოკვლეული მტკიცებულება განაჩენის გამოტანამდე უნდა შევაფასო, აღკვეთი ღონისძიების შეცვლის დროს. ეს პრობლემაა. სიმართლე გითხრათ, ვფიქრობ, საკონსტიტუციო სასამართლოს მივმართო.

 

თქვენს ამ პოზიციას სხვა მოსამართლეებიც იზიარებენ?

 

 

 

 მე ერთ-ერთ საკითხზე უკვე მივმართე საკონსტიტუციო სასამართლოს. ახლა ვფიქრობ კონსტიტუციის რომელ ნორმას შეიძლება ეს ეწინააღმდეგებოდეს. საქმეთა სირთულიდან გამომდინარე ჯერჯერობით ეს საკითხი სრულყოფილად ვერ შევისწავლე. რაც შეეხება სტატისტიკას, ათეულობით ბრალდბულს შევუცვალეთ აღკვეთი ღონისძიება პატიმრობის მიზანშეწონილობასთან დაკავშირებით. მაგალითად, პირზე რომლის მიმართაც ჩვენ გამოვიყენეთ  საპატიმრო გირაო, მოგეხსენებათ თუ საპატიმრო გირაო გამოიყენება და პირი დაპატიმრებულია, სასამართლოს პატიმრობა ზედმეტად მკაცრად მიაჩნია, იყენებს გირაოს პატიმრობის უზრუნველსაყოფად. ბრალდებულებმა, რომლებმაც თანხა ვერ გადაიხადეს, მე წინასასამართლო სხდომაზე დამიდგა საკითხი პატიმრობის  მიზანშეწონილობის საკითხთან დაკავშირებით. აქ ორი პრობლემის წინაშე ვდგავართ, პირველი წარდგენის სხდომაზე  მე ვთქვი, რომ პატიმრობა ზედმეტად მკაცრი აღკვეთი ღონსიძიების ფორმაა და ამიტომ გირაო უნდა შეეფარდოს, წინასასამართლო სხდომაზე მე როგორ დავასაბუთო რომ პატიმრობა მიზანშეწოლილია?

 

 

 

ხვდებით თუ არა უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეს?

 

მხოლოდ კონფერენციაზე შევხვდი ქალბატონ ნინოს [გვენეტაძე], სხვა შეხვედრა არ გვქონია.

 

იუსტიციის სამინისტროს კანონპროექტით შემოთავაზებულ ცვლილებებზე მაინტერესებს თქვენი აზრი, ეს ცვლილებათა პაკეტი მოსამართლეებისთვის რას ცვლის? თქვენი შეფასებით  რა არის ყველაზე დადებითი და ყველაზე უარყოფითი ცვლილება?

 

დადებითის რა მოგახსენოთ. რადიკალურად დადებითისკენ არაფერი იცვლება, ამ კანონპროექტს მესამე ტალღა დაარქვეს, მაგრამ მესამე ტალღა ეს არ არის, ეს შეგვიძლია მოვიხსენიოთ როგორც დრაკონული კანონი მოსამართლეების წინააღმდეგ. მოსამართლეებმა დიდი პროტესტი გამოვხატეთ ამ კანონპროექტის მიმართ, რამდენიმე ცვლილება კანონპროექტის ავტორებმა შეიტანეს, თითქოსდა გააკეთილშობილეს კანონპროექტი, მაგრამ დარჩა ორი მთავარი საკითხი, რაზეც დაგვპირდნენ, რომ ეს ცვლილებები არ შევიდოდა კანონპროექტში, თუმცა მოსამართლეებისგან მალულად შეიტანეს.  ჩვენ დაგვპირდა იუსტიციის სამინისტრო, რომ, მაგალითად, 2/3 ქვომურიმი არ შეიცვლებოდა, თუმცა შეიცვალა. 2/3 ქვორუმი რას ნიშნავს, განვმარტავ მკითხველისთვის: დღეს მოქმედი კანონმდებლობით მოსამართლის დისციპლინური დევნის დაწყებისთვის 2/3-ია საჭირო, რაც ნიშნავს საბჭოს 10 წევრს; ვინაიდან 8 მოსამართლე წევრს ჩვენ ვირჩევთ, ამიტომ ხელისუფლებას არ აქვს საშუალება, მოსამართლის მიმართ დისციპლინური დევნა დაიწყოს, თუ მას ამის სურვილი ექნება. მოსამართლეები კარგად „ვიცავდით“ თავს ხელისუფლების ჩარევისგან. 2/3-თან დაკავშირებით ცვლილება 2013 წელს მიიღო პარლამენტმა, ახალი ხელისუფლების პირობებში, მაშინ ეს 2/3-ის მიღება შეფასდა დიდ ინოვაციად, დემოკრატიის გამარჯვებად. ერთი წლის შემდეგ იუსტიციის სამინისტროს ახსენდება, რომ ეს კანონი კარგი არ არის და ისევ დავუბრუნდეთ უმრავლესობით გადაწყვეტილების მიღებასო. უმრავლესობით გადაწყვეტილების მიღება კი იმას ნიშნავს, რომ მე, დავით მამისეიშვილი თუ არ ვიქნები მისაღები ვინმესთვის, სავსებით შესაძლებელია ჩემ მიმართ დისციპლინური დევნა დაიწყოს. ჩემი დაცვის გარანტიები ამ შემთხვევაში არ არის მაღალი, ეს კი ნიშნავს იმას, რომ შეიძლება ჩემ მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გამო დამატოვებინონ სასამართლო კორპუსი. ეს ჩემთვის მიუღებელია.

 

უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე ნინო გვენეტაძე  მოქმედ დისციპლინურ სისტემას აკრიტიკებდა. ერთ-ერთი არგუმენტი იყო ის, რომ  არსებული მოდელი ვერ აკმაყოფილებს დისციპლინური სამართალწარმოების ეფექტურობის, ობიექტურობისა და მიუკერძოებლობის სტანდარტებს. ახალ კანონპროექტში ჩნდება დამოუკიდებელი ინსპექტორის ინსტიტუტი. ეს არ იქნება უფრო მოქნილი ინსტიტუტი?

 

ამ ინსტიტუტის მიმართ ჩვენ მკვეთრად ნეგატიური განწყობა გვაქვს, – ჩვენს სისტემაში დამოუკიდებელი ინსპექტორის ინსტიტუტის შემოტანა ნიშნავს იმას, რომ მოსამართლეებს ვეუბნებით უარს, აირჩიონ სადისციპლინო კოლეგიის წევრები, ვიღაც დამოუკიდებელი ინსპექტორი შემოდის ჩვენს სისტემაში. დავუშვათ ის პიროვნება გაბრაზებულია რომელიმე მოსამართლეზე, მას შეუძლია დაიწყოს მოსამართლის მიმართ დისციპლინური სამართალწარმოება, ეს საბოლოო ჯამში ნიშნავს, რომ ამ პირმა აკონტროლოს მოსამართლეთა კორპუსი. მოსამართლე, რომელსაც მისი სამსახურის გარდა სხვა შემოსავალი არ აქვს, სავსებით შესაძლებელია გახდეს დამოკიდებული. შეიძლება მისი გადაწყვეტილება სავსებით ემსახურებოდეს არა შინაგან რწმენას, მტკიცებულებებზე დაყრდნობით მისაღებ გადაწყვეტილებას, არამედ სულ სხვა რამეთი იყოს მოტივირებული – არ დაკარგოს სამსახური. თუ მოსამართლე იმაზე ფიქრობს, როგორ არ დაკარგოს სამსახური და ამის გამო თავისუფალი გადაწყვეტილება არ უნდა მიიღოს, მე ვფიქრობ, ამით სამართლიან სახელმწიფოს ვერ ავაშენებთ. მოსამართლეებმა 203 ხმით (იმ დროს 238 მოსამართლე იყო) ავირჩიეთ იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნად ბატონო ლევან მურუსიძე. როგორ ფიქრობთ, 203 მოსამართლის მიერ არჩეული იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივანს უფრო მაღალი ლეგიტიმაცია აქვს, თუ დამოუკიდებელ ინსპექტორს? მითუმეტეს, დევნის დაწყებასთნ დაკავშირებით იუსტიციის უმაღლესმა საბჭომ უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება. ძირითადი კრიტიკა ჩვენზე არ მოდის? ორი წლის განმავლობაში არც ერთი მოსამართლე არ დასჯილა –  სტატისტიკა გამოაქვეყნა იუსტიიის უმაღლესი საბჭოს მოსამართლე წევრმა. აღმოჩნდა, რომ შეტანილი საჩივრების დაახლოებით 90%-ს არამოსამართლე წევრებმა დაუჭრეს მხარი დისციპლინური დევნის დაწყებაზე. ეს ნიშნავს იმას, რომ საჩივრების 90%  პრაქტიკულად არის მცდარი. ძირითადად მხარეები ასაჩივრებენ სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილების სამართლებრივ შინაარს. სამართლებრივი შინაარსის დროს მოსამართლეები ვართ კონსტიტუციით დაცულები, ვერავინ მოგვედავება ჩვენ მიერ მიღებულ გადაწტყვეტილებებზე. საბჭოს უნდა მიმართონ დისციპლინურ გადაცდომებზე. მაგალითად, ახლა მე მაქვს 130 საქმე წარმოებაში. წარმოიდგინეთ 130 საქმეზე ვადას ყველა შემთხვევაში დავარღვევ, იმიტომ, რომ ფიზიკურად შეუძლებელია სხვაგვარად. 5 საქმე რომ დავნიშნო დღეში, ეს იმას ნიშნავს, რომ 130-ე საქმეს  მოუწევს სადღაც თვის ბოლოს განხილვა, თან საქმის განხილვას ერთ დღეში ვერ ამთავრებ. მაგალითად, ასლან აბაშიძის საქმეს ვიხილავ ახლა. 25 პროცესი უკვე  ჩატარებულია და ჯერ კიდევ მტკიცებულებების გამოკვლევის ეტაპზე ვარ. ამ საქმეს 7-8 წელია ვიხილავთ, ამაზე როგორ უნდა თქვა, რომ მოსამართლემ ვადა არ დაარღვია, მაგრამ ობიექტური კრიტერიუმებია საჭირო. უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე დაგვპირდა, რომ მოსამართლეთა კორპუსი გაიზრდება. ბათუმში სამოქალაქო კოლეგიის მოსამართლეებს სამასი საქმე აქვთ წარმოებაში, ადმინისტრაციულს – 130-მდე, სისხლის მოსამართლეებს, თითოეულს, არანაკლებ ასი საქმე გვაქვს.

 

ოფიციალური  სტატისტიკის თანახმად, 2012 წლის საპარლამეტო არჩევნების შემდეგ იმატა გამამართლებელი განაჩენების რაოდენობამ…

 

 პირიქით, მე ვფიქრობ პროცენტულმა მაჩვენებელმა გამამრთლებელი განაჩენებისამ მოიკლო, ყოველ შემთხვევაში ბათუმის საქალაქო სასამართლოში ასეა. 2012 წელში მე უფრო მეტი გამამართლებელი განაჩენი მაქვს გამოტანილი, ვიდრე მომდევნო წლებში. ამ ცვლილებამ, საბოლოო ჯამში, ჩვენი თავისუფლება და დამოუკიდებლობა გაზარდა, პრაქტიკულად სასამართლოს სისტემას უნდა ჰქონდეს მუდმივობის განცდა, ხელისუფლება ყოველთვის იცვლება, ეს ბუნებრივია, ხელისუფლების ცვლილება უფრო მეტ თავსუფლებასა და დამოუკიდებლობას ნიშნავს.

 

ეს ყოველთვის ასეა თუ 2012 წელზე საუბრობთ?

 

 ყოველთვის. ეს არის ბუნებრივი კანონი. მე მაგალითად ვმუშაობდი წინა მთავრობის რეჟიმის დროს, ახლა ამ მთავრობის დროსაც ვმუშაობ. ეს ნიშნავს იმას, რომ დავით მამისეიშვილს, როგორც მოსამართლეს, აქვს მუდმივობის განცდა. სასამართლო კორპუსი ხელისუფლების ცვლილების შემდეგ სახლში აღარ მიდის. ჩვენ ხელფასები გაგვიზარდეს, სოციალური უზრუნველყოფის მეტ გარანტიას გვპირდებიან, რაც, რა თქმა უნდა, მნიშვნელოვანია თავისუფლების ხარისხისთვის.

 

 

 

იყო უმრავლესობა, რომელიც ირგვლივ იდგა და დუჟმორეული ყიჟინებდა. ზოგიც, როცა შეეძლო ცერა თითი მაღლა აეწია, სხვის შემხედვარე დაბლა სწევდა. ასე იყო როცა სოციალური ქსელები არ არსებობდა.

 

სისასტიკეს კი გარკვეული ხიბლი აქვს. მისი აღიარება ძნელია, მაგრამ არსებობს სხვა, უფრო დავარცხნილი და შენიღბული ფორმებითაც. ადამიანების ის ბუნებრივი განცდაც სისასტიკეს ატარებს, როცა გიხარია – შენ კისერზე არ დაიჭიმა საბედისწერო თოკი.

 

გინდა არ გინდა გრძნობ სხვასთან შედარებით ბედნიერად თავს, რომ შენთვის არ აგიზგიზდა კოცონი წინა ცხოვრებაში, ამ ცხოვრებაში კი შენი შვილი არ იყო ტალღებზე დასვენებულ-დაძინებული. ფიქრობ, მადლობა ღმერთს ან ალაჰს, რომ სხვაგან დაიბადე. ეს თვითგადარჩენის ინსტიქტია, რომელიც უფრო სასტიკია, ვიდრე ბევრს წარმოუდგენია.

 

რაღა თქმა უნდა, დღეს არავის, გარდა ოცდამეერთე საუკუნის ფაშისტებისა, არ უხარია ის ტრაგედია, რომელიც პლანეტის ერთ ცხელ წერტილში ხდება და რომლის ფოტოკადრები კაცობრიობის ყოველდღიურობად იქცა. თუმცა, ის ვირტუალური წრე, რომელიც ამ ფოტოისტორიების ირგვლივ იკვრება, სწორედ შუასაუკუნეების სადამსჯელო ოპერაციების ადგილას შეკრებილი მასის ერთობას წააგავს დღითიდღე. შოკია, მაგრამ სურვილი ჩნდება კიდევ და კიდევ შეხვიდე ამ შოკში, რადგან, სავარაუდოდ, მილიონობით ადამიანი აზიარებს და წერს რაღაცას ამ თემაზე და ასე ყოველ დღე…

 

თანაც ხსნი, უყურებ, ტირი, წერ, გიწერენ, ბევრი ნახვა გემატება, ადამიანური ხარ – ეს იმ ფიდბექების მცირე ჩამონათვალია, რომლითაც ვირტუალურმა ქსელმა ჩვენი საუკუნის ტრაგედიები “გაალამაზა”.

 

რა სისასტიკეა თითქოს? და თითქოს ამ სისასტიკით შეუმჩნეველი ტკბობა რომ ეწვია წინა საუკუნეებიდან ჩვენს სამყაროს, ეს ხომ ნათლად ჩანს უკვე? გვინდა თანაზიარი ვიყოთ თითქოს დიდი ტრაგედიის, მაგრამ ეს ტრაგედია თავის მარწუხებში გვაქცევს, ჩვენი გაზიარებებით მსხვერპლს არაფერი შვება აქვს, ჩვენ კი ვერაფერს ვცვლით, ვერაფერს.

 

ამ დროს პიროვნული ტკივილი იმდენად მძაფრია, რომ ობობას ქსელივით გახვევს ძაფში ემოციურად. ამ დროს თავისდაუნებურად სისასტიკის ნაწილი ვხვდებით, როცა მისი ენერგიით ვცხოვრობთ, თან გვინდა, რამე ვიღონოთ, რადგან ველურები აღარ გვეთქმის, თუმცა ჩვენ შორის არ არის ის, ვინც იმ ბორანთან მივა და იმ პატარა უსახელო ბიჭს ზღვის გადაცურვაში დაეხმარება.  თუ არის?