თავის ესეში ბესო ხოზრევანიძე იმაზე წერს თუ როგორ დაამარცხა საკუთარ თავში ქსენოფობი. ბესოს ესეს სრულად ვაქვეყნებთ:
,,სანამ ადამიანის სულში არ შეაღწევ მანამ ნუ განსჯი“, – დაახლოებით ერთი წლის წინ მეგონა ამ ფრაზის მნიშვნელობა მესმოდა, სინამდვილეში მეც ქსენოფობიით სავსე ბრბოს ,,ღირსეული” წარმომადგენელი ვიყავი და ისევე როგორც ამ ბრბოს თითოეულ წევრს, მეც მაწუხებდა ,,ციგნების თავხედობა“. ვღიზიანდებოდი, როდესაც ქუჩაში არხეინად მოსიარულეს მეგობრებთან ერთად, მოწყალებას მთხოვდა „ყველასათვის ცნობილი, თავხედი ციგანი“, რომელსაც სალანძღავი სიტყვებით ,,ვამკობდი“ და რა თქმა უნდა, ბოშაც აგრესიით მპასუხობდა. მისი დამცირების შემდეგ მედიდურად მივაბიჯებდი მეგობრებთან ერთად და ვამაყობდი, რომ მე ეს გავაკეთე.
წარმოუდგენლად მიმაჩნდა, თუ როგორ შეეძლო ბოშას ჩემნაირად ეფიქრა, რამე ეგრძნო ან საერთოდ რაიმეთი ჩემნაირი ყოფილიყო. მე ვიცოდი და ამაში საკმაოდ მყარად ვიყავი დარწმუნებული, რომ ყველა ბოშა თავს გამოძალვით ირჩენდა.
ერთი წლის წინ მეგობრის თხოვნით გავწევრიანდი ,,ბათუმის ახალგაზრდულ ცენტრში“, რომელიც მისვლის დღიდან ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი გახდა. იქ არსებული გარემო მაგრძნობინებდა, რომ აქ ყველას უანგაროდ უყვარდა ერთმანეთი, ეს არის ერთი არცთუ ისე პატარა ოჯახი, სადაც ყოფნა არასოდეს მბეზრდება. ერთ-ერთი აქტივობა ტოლერანტობის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით, 16 ნოემბერს უნდა წავსულიყავით სკოლაში სადაც ბოშები სწავლობდნენ. გამიკვირდა, ბოშა შეიძლება სწავლობდეს?! ამიტომ, გადავწყვიტე მიმეღო მონაწილეობა ამ აქტივობაში.
როცა საკლასო ოთახში შევედით ყველა გაჩერდა და მორცხვად იყურებოდნენ, ცოტა უცნაირად მეჩვენა ბოშების მსგავსი საქციელი, მაგრამ შევეცადე გაოცება დამემალა. ცოტა ხნის შემდეგ მასწავლებელმა მათ სთხოვა ,,ბოშური“ ეცეკვათ და ისინიც ღიმილით დათანხმდნენ. ისინი ცეკვავდნენ ენერგიულად და ვხედავდი, რომ ისინი ბედნიერები იყვნენ. უცებ უკნიდან ვიღაცა ნაზად მირტყამდა ზურგზე ხელს, შევცბი და სწრაფად მოვიხედე, ჩემს უკან პატარა გოგონა იდგა აციმციმებული თვალებით და მიყურებდა, მორიდებით მკითხა: ,,შეიძლება შენთან სურათი გადამიღოს იმან?“ (მიმითითა ჩემს მეგობარზე რომელსაც ფოტოაპარატი ეჭირა). ცოტა დავიბენი, მაგრამ სწრაფად ვუპასუხე რა თქმა უნდა მეთქი, მეგობარს ვთხოვე ფოტო გადაეღო და დავიხარე პატარა გოგონასკენ, მან ხელები კისერზე მომხვია, ისე მაგრად, ისე მაგრად, თითქოს მისი ახლო ნათესავი ვიყავი, რომელიც დიდი ხანი არ ენახა.
იმ მომენტში მისგან იმხელა სითბო ვიგრძენი, ალბათ ცხოვრების ბოლომდე გამყვება… ის ჩემი იქ ყოფნის პერიოდში გვერდიდან არ მომშორებია, მოჰყავდა თავის მეგობრებს და მაცნობდა, მეც ღიმილით ვეცნობოდი. წამოსვლისას გოგონამ მკითხა: ,,კიდე ხომ მოხვალ?“ მეც დაუფიქრებალდ ვუპასუხე: ,,რათქმაუნდა, რა მოგიტანოთ?“, შერცხვა და მიპასუხა: ,,ზღაპრები ოღონდ ნახატები, რომ აქვს“. გოგონას დავპირდი, რომ ,,ნახატებიან ზღაპრებს“ მოვუტანდი და თბილი ჩახუტების შემდეგ დავემშვიდობე.
ეიფორიაში ვიყავი, ჩემს გონებაში გადატრიალება მოხდა, მინდოდა იქ კიდევ დავბრუნებულიყავი და იმ გოგონასთვის ბოდიში მომეხადა, მომეხადა იმისთვის, რასაც მე მათზე ადრე ვფიქრობდი. მე მივხვდი, რომ ჩემდამი მათი აგრესია ისევ და ისევ ჩემი ბრალი იყო, რომ ისინიც საზოგადოების სრულფასოვანი წევრები არიან, მათაც შეუძლიათ სიყვარული, ისინიც ცდილობენ იყონ კარგები და არიან კიდეც. ყოველი ბოშას დანახვისას ქუჩაში ის გოგონა მახსენდება, როცა ფულს მთხოვენ მოკრძალებით ვეუბნები უარს არქონის შემთხვევაში, მართალია ამის გამეორება შეიძლება რამდენიმეჯერ მომიხდეს, მაგრამ ბოლოს მაინც სევდიანი თვალებით შემომხედავენ და მიდიან. ამის შემდეგ მაქსიამლურად ვცდილობ დავიცვა უმცირესობების უფლებები, რაშიც ეს პროექტი მეხმარება და დარწმუნებული ვარ დიდი თუ მცირე ძვრებით, შევქმნით ასე თუ ისე სრულფასოვან თემს.
ჩვენ კიდევ ერთხელ ვესტუმრეთ ბოშებს და, რათქმაუნდა, ჩვენ პატარა გოგონასა და მის თანატოლებს ,,სურათებიამი ზღაპრები“ მივუტანეთ.
ოლიმპიადაში, რომლის მიზანიც ახალგაზრდა თაობაში ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის წარმოჩენა და პოპულარიზაციაა, ქედის მუნიციპალიტეტში მოქმედი ცხრა საჯარო სკოლის ანსამბლი მონაწილეობდა. 
ბათუმის მერიის გამწვანებისა და ლანდშაფტური დაგეგმარების სამსახურის დირექტორის, ეთერ მაჭუტაძის განმარტებით, წითელი ნეკერჩხლის ნერგები, რომლებიც იმ სკვერებშია გადარგული, სადაც აქამდე ძირითადად პალმები იყო განთავსებული (მაგალითად ევროპის მოედანი, ბაგრატიონის ქუჩის გამოყოფი ზოლი) ვერ დაჩრდილავს პალმებს, რადგან „ეს არის პარკის სტილის ნეკერჩხლები“, ანუ ეს ნეკერჩხლები პალმებზე მაღალი ვერ გაიზრდება. 
პროცედურა გრძელდება მინიმუმ ერთ საათს და მაქსიმალური ხანგრძლივობა დამოკიდებულია თქვენი კანის მდგომარეობაზე.
იგრძენით, რომ რომ ხართ ყველაზე ჯანმრთელი, ახალგაზრდა და ლამაზი! 
„თბილისის შემდეგ, ბათუმის ფილიალი მეორეა, რომელსაც „პრესიჟენ ავტო“ საქართველოში ხსნის. წლის ბოლომდე ქუთაისსა და რუსთავში დაგეგმილია კიდევ ორი ფილიალის გახსნა. დღევანდელი ღონისძიება იმ 2 მილიონი დოლარის ინვესტიციის ნაწილია, რომელსაც „უცხოური კერძო საინვესტიციო კორპორაცია“ (OPIC) ახორციელებს“, – ამ შინაარსის განცხადებას ავრცელებს ბათუმის მერის, გიორგი ერმაკოვის ფეისბუქგვერდი.
მამაკაცის დაღუპვის შესახებ ინფორმაცია „ბათუმელებს“ სასწრაფო დახმარებაში დაუდასტურეს. „ბათუმელების“ ინფორმაციით, გარდაცვლილი 29 წლის იმედა მჟავანაძეა, რომელიც ქედის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა. ის ბათუმში ახლობლის ქორწილში ჩამოვიდა. ზემოთ აღნიშნულ მისამართზე სწორედ ქორწილიდან მივიდა.
ფორუმის ფარგლებში დღეს გაიმართა მრგვალი მაგიდა სახელწოდებით – „მედიის როლი რელიგიური და კულტურული მრავალფეროვნების წარმოჩენის საქმეში“. ქართველ მუსლიმთა კავშირი ინფორმაციით, დღევანდელ ფორუმზე მრავალ თემაზე ისაუბრეს, შესაბამისად, დღევანდელ ფორუმს ბევრი მომხსენებელი ჰყავდა.
„ამა წლის მიმდინარე სემესტრში, კონკრეტულად 5 მაისს დანიშნულია სტუდენტური თვითმმართველობის არჩევნები.
ადრე ბაქლავის ნაცვლად ყათმერი მიჰქონდათ. ყათმერი ფქვილით, თაფლითა და ნიგვზით კეთდება. ცომს მაწვნით ზელენ, ცოტა რომ აფუვდება, ზემოდან ნიგოზს აყრიან და თაფლს უსვამენ. შემდეგ გამდნარ კარაქს ასხამენ და სამკუთხედად კეცავენ. მზა ფორმას კვერცხის გულს უსვამენ და აცხობენ. გამომცხვარს კი ისევ კარაქს უსვამენ. ამ ტკბილეულს ყათმერ პურს ეძახდნენ.