აჭარის მთავრობის ინფორმაციით, ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს მიეცა თანხმობა სს „მეტრო ატლას ჯორჯია“ გაათავისუფლოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შეუსრულებლობისათვის განსაზღვრული ჯარიმებისაგან იმ პირობით, თუ შესრულებული იქნება ყველა ის ვალდებულება, რაც გათვალისწინებულია ნასყიდობის ხელშეკრულებით.

„საინვესტიციო საქმიანობის ხელშესაწყობად სს „მეტრო ატლას ჯორჯიას“ მიმართ რიგი ღონისძიებების განხორციელების შესახებ“, აჭარის მთავრობის დღევანდელ სხდომაზე, აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის მინისტრი რამაზ ბოლქვაძე ისაუბრებს.

რამაზ ბოლქვაძე შპს „ბედეგი ბილდინგის“ მიმართაც წარადგენს ინფორმაციას. საქმე ეხება „ნასყიდობის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საპრივატიზებო პირობების შეცვლას, რაც ითვალისწინებს ქ. ბათუმში, კახაბრის დასახლებაში მდებარე 1128 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე 150 000 ლარის ინვესტიციის განხორციელებისას, არასაცხოვრებელ ფართობებში მომსახურებისა და კვების ობიექტების განთავსებას, რის შემდეგაც ობიექტი უფრო მასშტაბურ სახეს მიიღებს. ეს კი სამომავლოდ გაზრდის დასაქმებულთა რაოდენობას. შპს „ბედეგი ბილდინგი“ ითხოვს, საზოგადოებრივი ან/და მომსახურების ობიექტის მოწყობის და ამოქმედების ვადად განისაზღვროს 2018 წლის 1 მარტამდე პერიოდში“ – აღნიშნულია მთავრობის მიერ გავრცელებულ პრესრელიზში.

დღეს, 9 აგვისტოს, აჭარის მთავრობის სხდომა იმართება, რომელსაც მთავრობის წევრებთან ერთად ბათუმის მერი გიორგი ერმაკოვი, ქობულეთის გამგებელი სულხან ევგენიძე, ქედის გამგებელი დავით დუმბაძე და აჭარის საავტომობილო გზებისა და სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის ხელმძრვანელი არჩილ ჩიქოვანი ესწრებიან. მთავრობის სხდომა ამ წუთებში მიმდინარეობს. 

ზემოაღნიშნულის გარდა მთავრობა აჭარის 2017 წლის ბიუჯეტით გათვალისწინებული მუნიციპალიტეტებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდიდან თანხის გამოყოფის შესახებ იმსჯელებს.

მთავრობის ინფორმაციით, ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე არსებულ მუნიციპალიტეტებში განსახორციელებელი პროექტების ფონდისათვის მიმდინარე წელს გათვალისწინებულია 17 200 000 ლარი: „ამ ეტაპზე მუნიციპალიტეტებში განსახორციელებელი 12 პროექტის დასაფინანსებელი თანხა საერთო ჯამში შეადგენს 3 565 283 ლარს. მათ შორის: აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის საავტომობილო გზებისა და სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი- 5 პროექტი (1 255 631 ლარი) ქ. ბათუმის მუნიციპალიტეტი- 5 პროექტი (1 974 973 ლარი) ქობულეთის მუნიციპალიტეტი- 1 პროექტი (163 693 ლარი) ქედის მუნიციპალიტეტი- 1 პროექტი (170 986 ლარი)“.

მთავრობა ქალაქ ბათუმის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის სახელმწიფო შესყიდვების გამარტივებული შესყიდვით განხორციელების შესახებ თანხმობის გაცემის თაობაზეც იმსჯელებს. განკარგულების პროექტი ითვალისწინებს: სახელმწიფოებრივი და საზოგადოებრივი მნიშვნელობის ღონისძიებების შეზღუდულ ვადებში შეუფერხებლად ჩატარების მიზნით, ქალაქ ბათუმის მუნიციპალიტეტის მერიამ იურიდიულ მომსახურებასთან დაკავშირებული სახელმწიფო შესყიდვები 10 489 ლარის ფარგლებში განახორციელოს გამარტივებული შესყიდვის საშუალებით.

„ნუ შეცვლით ჩემს სახელს, დასამალი რა მაქვს“, – ასე იწყებს მირანდა მაზმანოვა საუბარს. „მინდა, ადამიანმა აღიქვას ყველა ის სირთულე, რაც პატიმრობას და პატიმრობის შემდეგ პერიოდს  მოაქვს“, – მიხსნის ქალი და პირველ შეკითხვას ელოდება.

მირანდა მაზმანოვას მოსაყოლი ბევრი აქვს, ინტერვიუ ორ საათამდე გრძელდება, ამბებიც არ ენანება, ინტერვიუს შუა ნაწილში კითხვებსაც აღარ ვსვამ, მირანდა აგრძელებს მოყოლას, თვითონ უკეთ იცის, რა უნდა მოყვეს, როგორ უნდა მოყვეს, რისი თქმა არის საჭირო, რისი თქმა არ არის საჭირო. ეცვლება განწყობები, ხან გულით იცინის, ხან თვალები უწყლიანდება, ხან გაბრაზდება, ხან სევდიანდება. დაუნანებლად მიყვება იმ წლებზე, როცა ქალთა ციხეში იჯდა, მიყვება იქაურ ამბებზე, აღწერს პატიმარი ქალების ყოველდღიურობას, აცოცხლებს ყველა მისი მეგობარი პატიმარი ქალის ხასიათს, ხელების მოძრაობით, მიმიკებით, სხვა ადამიანების იმიტირებით ცდილობს დამანახოს ის, რაც მე აქამდე არ მინახავს.

მირანდამ ციხეში ოთხი წელი  გაატარა – სისხლის სამართლის კოდექსის 260-ე მუხლით გაასამართლეს. სამი წლის წინ გაათავისუფლეს ამნისტიით. დღეს ის სოციალურად დაუცველია, სამ შვილთან და დედასთან ერთად თავშესაფარში ცხოვრობს. მუშაობს მეგობრის კაფეში – ბევრი საფიქრალი აღარ აქვს, ბინის ქირის გადახდა აღარ უწევს, არც ერთი სახლიდან მეორეში მუდმივი გადაბარგება, არც ქუჩაში ათენებს მცირეწლოვან შვილებთან ერთად, მაგრამ როგორც თვითონ თქვა, აქამდე მოსვლა ძალიან გაუჭირდა, სამი წელი იბრძოდა, დადიოდა სხვადასხვა ინსტანციაში, ვინმე რომ დახმარებოდა, ხელი შეეწყოთ ციხიდან გამოსული ქალისთვის.

„სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავდი, მთელი სკანდალებით, მთელი უბედურებებით, ტელევიზიებით მივასკდი ყველა სამთავრობო ინსტანციას, პირდაპირ ვეუბნებოდი, მიჩალიჩებთ, რომ უკან, ციხეში დამაბრუნოთ? რვაჯერ დავწერე განცხადება სოციალურად დაუცველის სტატუსზე, არაფერი არ მქონდა, ნაქირავებში ვცხოვრობდით „პადვალში“, უბედური ტელევიზორი გვქონდა, ძველი საწოლები, საშინელი კარადები და არ მაძლევდნენ სოციალურ სტატუსს. ბოლოს და ბოლოს, მეცხრე განცხადება დაამტკიცეს და მომენიჭა სტატუსი, ძლივს შემასახლეს თავშესაფარში. იქ რაც შევსახლდი, ამოვისუნთქე“.

არც დასაქმების მხრივ იყო უკეთესი მდგომარეობა ქალისთვის, ყველა ოფიციალური დაწესებულება ავსებინებდა ანკეტას, როგორც კი დაინახავდნენ, რომ ნასამართლევი იყო, მაშინვე უარს ამბობდნენ დასაქმებაზე. ბოლოს გამოჩნდა სამსახური, მუშაობდა საოჯახო სასტუმროში, სადაც მთელ დღეს ატარებდა, მისი ძირითადი მოვალეობა სტუმრებისთვის სუფრის გაშლა და ჭურჭლის გარეცხვა იყო. უხდიდნენ დღეში ათ ლარს, მაგრამ ამ მცირე ანაზღაურებაზეც კი თანახმა იყო.

კითხვაზე, უნდა ენდოს თუ არა დამსაქმებელი ყოფილ პატიმარს სამსახურში, მპასუხობს, რომ ერთი შანსი ყველას სჭირდება. თავადაც, თუ ახალი თანამშრომელი სჭირდებათ კაფეში, პირველ რიგში, ნაცნობ თუ მეგობარ პატიმრებს ურეკავს.

ციხეში გატარებულ წლებზე ამბობს, რომ მისთვის ერთადერთი სასჯელი ოჯახისგან შორს ყოფნა იყო, სხვა მხრივ, ქალთა კოლონიებში ცხოვრება მისთვის არ აღმოჩნდა რთული. „ყველაზე რთული არის ბავშვებთან დაშორება, რატომღაც ყველა ფიქრობს, რომ ქალთა ციხე არის სასჯელი, მე კიდე ყოველთვის ვამბობდი – ციხე არ არის სასჯელი, სასჯელი არის ის, რომ არ იცი, როგორ არიან შენი შვილები, რას ჭამენ, რას სვამენ, რას აკეთებენ. სასჯელს არ ვიხდიდი მე, სასჯელს იხდიდა ჩემი ოჯახი, დედაჩემი, ჩემი შვილები“.

ციხეში ყოველი დღე მირანდასთვის იწყებოდა ნერვიულობით, როდის გაიხსნებოდა კარი და როდის შეძლებდა ოჯახთან დარეკვას. როგორც კი გაიგონებდა დედის ხმას, შვილების ხმას, დარწმუნდებოდა, რომ არაფერი უჭირთ, მერე მთელი დღე მშვიდად იყო. ციხეში ყოფნის დროს სტილისტად მუშაობდა, ფულის გამომუშავებასაც ახერხებდა და ოჯახს უგზავნიდა.

საკანში ექვსი საწოლი იყო და ხუთ პატიმარ ქალთან ერთად ცხოვრობდა: „ჩვენ ვიყავით ერთი ოჯახი. თუ გვიხაროდა, ერთად გვიხაროდა, თუ გვწყინდა, ერთად გვწყინდა, თუ სატირალი იყო, ერთად ვტიროდით, ვზრუნავდით ერთმანეთზე, ვჭამდით ერთად, ყველაფერს ვინაწილებდით. დღეს მე არ მქონდა, სხვას ექნებოდა, ჩემი ან შენი იქ არ არსებობდა.

„იქ დავტოვე ნახევარი გული, ძალიან ახლობლები იყვნენ, იმხელა გზა გავიარე ამ ხალხთან ერთად, ისინი უკვე ჩემი ოჯახია, დღე არ გავა, მათზე რომ არ ვიფიქრო,  ვახსენო, მოვიკითხო. მე ჩემი გოგოების გამოსვლის შემდეგ ვიგრძნობ თავისუფლებას. ბევრი მეუბნება, შენ ვერ გამოხვედი მირანდა, შენ ისევ იქ ხარ, შენს გოგოებთანო“.

მირანდას ცხოვრებაში ძალიან დიდი ადგილი უჭირავს შვილებს, დღეს ყველაფერს შვილების გამო აკეთებს. შვილები რომ არა, ამდენ ძალას ვერ იპოვიდა საკუთარ თავში, ვერც აქამდე მოვიდოდა, შვილები არიან მისი ყოველდღიური საფიქრალი. როგორც კი ციხიდან გამოვიდა და გაიგო, რომ შვილები დედის სტატუსის გამო სკოლაში თავს ცუდად გრძნობდნენ, სკოლა შეუცვალა. მერე ბევრი ელაპარაკა, აუხსნა, რომ სამარცხვინო არაფერი გაუკეთებია, რომ არაფერი აქვთ დასამალი, ბევრი რამე ხდება ცხოვრებაში და ძალიან ბევრი ადამიანია პატიმარი. „თუ ვინმეს ჩემთან ან ჩემს შვილებთან მეგობრობა არ უნდა, ნუ იმეგობრებენ“ – ამას ასწავლის ის შვილებს. ცდილობს, რომ ზუსტად ისეთივე თავდაჯერებულები იყვნენ, როგორიც თვითონ არის.

შვილებთან პირველ რიგში მეგობრობას ცდილობს. ამბობს, რომ აკრძალვებს აზრი არ აქვს. სანამ დრო აქვთ მშობელს და შვილებიც მზად არიან მოუსმინონ დედებს, უმჯობესია ასწავლონ, რა არის მათი შვილებისთვის კარგი და რა – ცუდი.

სამომავლო გეგმებზე ბევრს არ ლაპარაკობს, ამბობს, რომ ამ ქვეყანაში მომავალს ვერ ხედავს, ხალხზე არავინ ფიქრობს, არ უნდა, რომ შვილების ცხოვრებაც ისეთივე რთული იყოს, როგორც მისი ცხოვრებაა. უნდა, რომ შეეძლოს შვილებთან ერთად დასასვენებლად წასვლა,  მშვიდად ცხოვრება, ბევრ ფულში ვერ ხედავს ბედნიერებას, ყოველთვის იცის, რამდენია მისთვის და მისი ოჯახისთვის საკმარისი.

პატიმრების სიმრავლეს ციხეებში სახელმწიფოს აბრალებს, უნახავს ბევრი ადამიანი, რომლებიც გაჭირვების, უფულობის გამო ჩადიოდნენ დანაშაულს, იხსენებს გოგონას ისტორიას, რომელიც ციხეში მასთან ერთად ქათმის მოპარვის გამო იჯდა. „დღეს გარეთ ვინც არის, ის უფრო არის პატიმარი, თორემ შიგნით, ქალთა კოლონიებში, საჭმელზე ჩვენ არ ვფიქრობდით, არაფერზე არ ვდარდობდით, გარეთ უფრო გიწევს ბრძოლა“.

მირანდაც ყვება თავის ბრძოლაზე, ყვება თავის წარსულზე, სასჯელზე, ყვება რისი გადატანა უწევდა პატიმრობის დროს, ყვება, რა გზებს მიმართავს ახლა, უკეთესი ცხოვრება რომ ჰქონდეს, ყვება დედაზე, რომელიც ეხმარება, ყვება დედამთილზე, ყვება თავის მეგობარ ქალზე, რომელიც დროებით მასთან ერთად ცხოვრობს და ეხმარება შვილების გაზრდაში, ყვება ქალებზე, რომლებიც ციხეში არიან – ტანიაზე, რუსიკოზე, მაშაზე, მის ისტორიაში ვერ გაიგებთ ერთი კაცის სახელსაც კი.

მირანდას არ სჭირდება არავის დახმარება, არავისთვის ფული არ მოუთხოვია, არავისთვის შეუხედავს ხელებში, ყოველთვის იცოდა, რომ იყო თვითონ და სამი შვილი, იცოდა, რომ ეს პასუხისმგებლობა ყველაზე მნიშვნელოვანია და სანამ შეეძლება შვილების გამო ბრძოლა, იქამდე იბრძოლებს, ეცდება ყველაფერი გააკეთოს. ეს ბრძოლა ქალისთვის ხშირად რთულია, მაგრამ არა შეუძლებელი.

საუბრის ბოლოს ისევ პატიმარ ქალებს ახსენებს, „в мире есть семь чудес, пусть случился восьмой და ეს კედლები ჩამოიქცეს და ყველა გათავისუფლდეს“. მირანდა ამბობს, რომ 25-წლიან პატიმრობას არანაირი შედეგი არ აქვს, არაფერს აძლევს ადამიანს. მისი აზრით, უკეთესია, პატიმარ ქალებს კიდევ ერთი შანსი მივცეთ, იქნებ თავიდან დაიწყონ ახალი, უკეთესი ცხოვრება.

რთული სათქმელია, რამდენად არის მირანდას ახალი ცხოვრება უკეთესი, მაგრამ ფაქტია, ქალი ხელების ჩამოყრას არ აპირებს და არასდროს შერცხვება თავისი სახელის ხმამაღლა თქმა.

მასალა მომზადებულია პროექტის – „ყოფილი პატიმრების, პატიმართა ოჯახებისა და პრობაციონერების მხარდაჭერის პროგრამა“ ფარგლებში.
პროექტს ახორციელებს ა(ა)იპ „დემოკრატიის ინსტიტუტი“ და დაფინანსებულია ევროკავშირის მიერ.
მასალაში გამოთქმული მოსაზრებები ავტორისეულია და შესაძლოა არ გამოხატავდეს დონორი ორგანიზაციის თვალსაზრისს.

საპატიმრო დაწესებულებიდან გამოსვლის შემდეგ ადამიანებს უჭირთ თავის დამკვიდრება. მათ წინააღმდეგობები ხვდებათ არათუ ქუჩაში, დამსაქმებლებთან, არამედ ოჯახის წევრებთანაც კი. სწორედ ამ ფაქტორების გათვალისწინებით არასამთავრობო ორგანიზაცია „დემოკრატიის ინსტიტუტი“ უკვე მეშვიდე თვეა მუშაობს „ყოფილი პატიმრების გაძლიერების პროექტზე“. ბიზნესის წამოწყება, პროფესიული გადამზადება, სამართლებრივი მხარდაჭერა – ეს ის მცირე ჩამონათვალია, რა მიმართულებითაც „დემოკრატიის ინსტიტუტი“ ამ ჯგუფებს ეხმარება. პროექტის დეტალებზე ორგანიზაციის დამფუძნებელს, გენო გელაძეს ვესაუბრეთ.

გენო, რას ითვალისწინებს პროექტი?

პროექტი მიზნად ისახავს მხარი დაუჭიროს ყოფილ პატიმრებს, პატიმართა ოჯახის წევრებს და პრობაციონერებს განათლებაში, პროფესიის შესწავლაში, საარსებო წყაროების შექმნაში, სოციალურ აქტივობებში ჩართვაში, იურიდიული საკითხების მოგვარებაში, ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუმჯობესებაში.

რამდენი ბენეფიციარის [ყოფილი პატიმრები, მათი ოჯახის წევრები, პრობაციონერები] მხარდაჭერა შეგიძლიათ თქვენი პროექტის ფარგლებში და რომელ რეგიონებში?

პროექტი, რომელიც „ევროკავშირის“ მხარდაჭერით მიმდინარეობს, საქართველოს ოთხ რეგიონში ხორციელდება. კერძოდ, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გურიის რეგიონში, სამეგრელო-ზემოსვანეთის რეგიონში, იმერეთის რეგიონში. ჩვენ შეგვიძლია ყველა რეგიონში ასობით ბენეფიციარს დავუჭიროთ მხარი და, ბუნებრივია, ყველა სერვისში ბენეფიციართა რაოდენობა სხვადასხვა იქნება. ეს დამოკიდებულია იმაზე, რომელ რეგიონში და მუნიციპალიტეტში რა სერვისებზე იქნება უფრო მოთხოვნა. პროექტის ფარგლებში ჯამში ჩვენი სერვისებით, საშუალოდ, 3800-მდე ბენეფიციარი მიიღებს სარგებელს.

პროექტის ერთ-ერთ კომპონენტზე – ყოფილი პატიმრების განათლების ხელშეწყობაზე რომ გვითხრათ, რას ასწავლიან თქვენთან ყოფილ პატიმრებსა თუ მათი ოჯახის წევრებს?

ვაფინანსებთ იმ საგანმანათლებლო სერვისებს, რაც წარმოადგენს ბენეფიციარის ინტერესის სფეროს. ეს შეიძლება იყოს როგორც რაიმე ხელობის შესწავლა, ასევე სხვადასხვა გამოყენებადი პროფესიის დაუფლება. განათლების სერვისები მოიცავს როგორც საბუღალტრო პროფესიის, ასევე ავტომობილის მართვის შესწავლას, კერამიკული ფილების მოწყობას, შელესვას და ა.შ. ანუ, ყველაფერს, რაც მოკლე დროში ისწავლება და სწავლის პარალელურად, ან დასრულებისთანავე მაღალი ალბათობით იძლევა დასაქმების შესაძლებლობას.

ყოფილი პატიმრები, როგორც წესი, ირჩევენ მოკლევადიან სასწავლო პროგრამებს და სტაჟირებას, რაც მათი დასაქმებისკენ იქნება მიმართული. ამიტომ ხშირად ჩვენ ვირჩევთ არა პროფესიული სასწავლებლების, არამედ სხვადასხვა დარგის სპეციალისტთან ინიდივიდუალური სწავლებისა და სტაჟირების მოდელს, რაც ძალიან ეფექტური და შედეგზე ორიენტირებულია. მაგალითად: ბენეფიციარი, ვისაც სურს ავტომობილის სავალი ნაწილების შემკეთებლის პროფესიას დაეუფლოს, მას სტაჟირების ფორმით მივავლენთ სახელოსნოში, სადაც ის პრაქტიკულად ეუფლება პროფესიას, შემდეგ შევუსყიდით საჭირო ინსტრუმენტებს და ჩვენი დახმარებით ან მისივე აქტიურობით ადვილად იწყებს მუშაობას.

პროექტი მცირე საოჯახო საწარმოების დაფინანსებას ითვალისწინებს – რამდენი პროექტის დაფინანსება იგეგმება და რამდენია მაქსიმალური თანხა, რის გაცემასაც ითვალისწინებს პროექტი?

მე პროექტის ამ მიმართულებას მცირე საწარმოს ნაცვლად, შემოსავლის წყაროებით უზრუნველყოფას დავარქმევდი. საქმე იმაშია, რომ როცა გვეუბნებიან ტერმინს „საწარმო“, მასშტაბების მიუხედავად წარმოვიდგენთ დიდ ობიექტს, რომელშიც ხუთასი ადამიანი მუშაობს. არადა, პატარა წისქვილი, კაფე, საცხობი და ა.შ. ასევე საწარმოებია. ჩვენ ბენეფიციარებს ვთავაზობთ თვითდასაქმების ხელშეწყობას იმგვარად, რომ მოიფიქრონ საქმე, რომელსაც თავად გააკეთებენ და რომელიც მათი ოჯახისთვის შემოსავლის წყარო გახდება. ეს საქმე შეიძლება წამოიწყოს ერთმა ბენეფიციარმა ან რამდენიმემ ერთად. თვითდასაქმების მსურველებს აქვთ შესაძლებლობა, რომ მოგვმართონ და მიიღონ მხარდაჭერა. ბუნებრივია, დადგენილია შესაბამისი პროცედურა, რასაც პროექტის თანამშრომლები დეტალურად განუმარტავენ ყველა დაინტერესებულ ბენეფიციარს. მეტიც, ჩვენ ყველას ვეხმარებით იდეის დამუშავებაში და იმგვარად განვითარებაში, რომ დაგეგმილი საქმე იყოს შემოსავლის მომტანი და გამოირიცხოს რისკები, რამაც შესაძლოა ხელი შეუშალოს ამ იდეის განხორციელებას.

რა ტიპის პროექტს აქვს დაფინანსების შანსები?

ნებისმიერი საქმიანობა, რაც საქართველოს კანონმდებლობით ნებადართულია. ეს შეიძლება იყოს ხელობა, ხელსაქმე, სუვენირების დამზადება, კერვა, ცხობა, შეშის დახერხვა, მანქანის რეცხვა, წისქვილი და ა.შ.

ვინ წყვეტს, რომელი პროექტი უნდა დაფინანსდეს და რომელი არა?

ვფიქრობ, ამ პროცესს ძალიან ობიექტურად ვაკეთებთ. კერძოდ: პროექტის ფარგლებში თვითდასაქმების მსურველთა განცხადებას განიხილავს პროექტის განმახორციელებელი ოთხი ორგანიზაციის წარმომადგენელი (პროექტის რეგიონების კოორდინატორები) იმავე სოციალური მუშაკების მონაწილეობით, ვინც მუშაობენ ამ ბენეფიციარებთან და შეფასებული აქვთ მათი შესაძლებლობები. როგორც წესი, თუ წარმოდგენილ განაცხადს, თუნდაც იდეის დონეზე აქვს განვითარების შესაძლებლობა, პროექტის გუნდი ეხმარება განმცხადებელს იდეის დამუშავებაში. მაქსიმალურად ვცდილობთ, საშუალო ხარისხის განაცხადიც კი, გავაძლიეროთ და მხარი დავუჭიროთ. ანუ, თუ იდეა კარგია და აქვს განვითარების პერსპექტივა, ის აუცილებლად ხორციელდება.

ბუნებრივია, გვაქვს შემუშავებული განაცხადების შეფასების, შერჩევისა და მხარდაჭერის დეტალური პროცედურები, კრიტერიუმები და ნებისმიერი დაინტერესებული პირისთვის ხელმისაწვდომია ეს ინფორმაცია.

ძირითადად რა ტიპის განაცხადები შემოდის ყოფილი პატიმრების თუ მათი ოჯახის წევრებისგან?

ამ ეტაპზე პოპულარულია ხელობა, ანუ ხელოსნების განაცხადები, საცხობი და სუვენირების დამზადება.

პროექტის ერთ-ერთი საინტერესო მიმართულებაა სოციალური საწარმოს ამოქმედება. რას გულისხმობს ეს იდეა?

სოციალური საწარმოები ოთხივე რეგიონში ამოქმედდება, რომლებიც ამ რეგიონებისთვის პრეცედენტული იქნება. საწარმოებში, ძირითადად, დასაქმდებიან პატიმრები, ყოფილი პატიმრები და პრობაციონერები. ეს არის ძალიან საინტერესო ინიციატივა, რომელიც აუცილებლად თავის სიტყვას იტყვის საქართველოში ყოფილი პატიმრების, პატიმართა ოჯახების, პრობაციონერების დასაქმების, ასევე, ზოგადად, მცირე დანახარჯებით სამუშაო ადგილების შექმნის საქმეში. ეს იქნება ჩვეულებრივი პატარ-პატარა ბიზნესობიექტები, სადაც პროექტის ბენეფიციარები იმუშავებენ. ამ იდეის შესახებ ჯერჯერობით მეტს ვერაფერს გეტყვით, რადგან ერთგვარი კომერციული საიდუმლოა, თუმცა სამ, მაქსიმუმ ოთხ თვეში აუცილებლად ავამუშავებთ პროექტის ფარგლებში პირველ საწარმოს და პირველი სწორედ თქვენი მკითხველი გაიგებს ამის შესახებ.

ყოფილი პატიმრები ის ჯგუფია, ვისთან კონტაქტსაც საზოგადოება, ძირითადად, თავს არიდებს. თქვენ რატომ გადაწყვიტეთ პატიმრებზე მორგებული პროექტის განხორციელება?

სამწუხაროდ, თქვენი კითხვა საფუძვლიანია და ჩვენ, ქართულ საზოგადოებას, ამ მხრივ მართლაც გვაქვს მცდარი სტერეოტიპები. მე არ ვეკუთვნი საზოგადოების იმ ნაწილს, ვინც მიიჩნევს, რომ პატიმრები, პატიმართა ოჯახები, ყოფილი პატიმრები, პრობაციონერები თურმე საშიშნი ან არასანდონი არიან. პირიქით, ესენი არიან ჩვენი ღირსეული თანამოქალაქეები, რომელთაც დაუშვეს შეცდომა და ამისთვის სასჯელის მოიხადეს. კარგად თუ დავფიქრდებით, ყველა ჩვენგანს აღმოგვაჩნდება ისეთი შეცდომა დაშვებული, რაც, უბრალოდ, შეუმჩნეველი დარჩა, თორემ ამ ადამიანების რიგებში ვიქნებოდით. ამქვეყნად უშეცდომოს იცნობთ ვინმეს?!

უკვე 12 წელია ვმუშაობთ ყოფილ პატიმრებთან, პატიმართა ოჯახებთან, პრობაციონერებთან და არც ერთხელ არ მინანია ეს. უფრო მეტიც, არც ერთი შემთხვევა არ არსებობს ათასობით მაგალითიდან, რომ ჩვენმა ბენეფიციარებმა, რომლებიც სხვადასხვა ადგილას სწავლობდნენ, მუშაობდნენ და ა.შ. – რაიმე სახის შეცდომა დაუშვეს, შეგვარცხვინეს. მე ვამაყობ მათი წარმატებით.

ვიცი, მათ შორის ბევრი იქნება თქვენი მკითხველი და ამ ფორმითაც ვეტყვი, რომ სწორედ მათი მაღალი მოტივაციის, პოზიტიური ქცევების, განვითარების სურვილის გამო გადავწყვიტეთ 12 წლის შემდეგაც გვემუშავა ამ კუთხით. იმედი მაქვს, პატიმრების, ყოფილი პატიმრების, პატიმართა ოჯახების, პრობაციონერების მიმართ ქართულ საზოგადოებაში დამკვიდრებული მახინჯი სტერეოტიპები ძალიან მალე დაინგრევა. ყოველ შემთხვევაში, ჩვენ ამისთვის ყველაფერს გავაკეთებთ.

მასალა მომზადებულია პროექტის – „ყოფილი პატიმრების, პატიმართა ოჯახებისა და პრობაციონერების მხარდაჭერის პროგრამა“  ფარგლებში.
პროექტს ახორციელებს ა(ა)იპ „დემოკრატიის ინსტიტუტი“ და დაფინანსებულია ევროკავშირის მიერ.
მასალაში გამოთქმული მოსაზრებები ავტორისეულია და შესაძლოა არ გამოხატავდეს დონორი ორგანიზაციის თვალსაზრისს.

გასულ კვირას ირანში ინფორმატიკის მსოფლიო ოლიმპიადა გაიმართა, რომელშიც  საქართველოს ეროვნული ნაკრებიც  მონაწილეობდა. დემირელის კოლეჯის მოსწავლემ, მე-11 კლასელმა გიორგი კლდიაშვილმა, მსოფლიო ოლიმპიადაზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა.

ეროვნული ნაკრების წევრის, გიორგი კლდიაშვილისთვის ევროპის ოქროს მედლის შედეგ წელს ოლიმპიური ვერცხლი მეორე პრესტიჟული მედალია.

ინფორმატიკის მსოფლიო ოლიმპიადაზე ასევე ვერცხლის მედალი მოიპოვა ნიკა ბირკაძემ. ის ოლიმპიადის ყველაზე პატარა მონაწილე იყო. ნიკა კომაროვის სკოლის მე-9 კლასის მოსწავლეა.

გუნდის ხელმძღვანელი გოჩა მანდარია ამბობს, რომ ეს ერთ-ერთი რთული ოლიმპიადა იყო: “მსოფლიო ოლიმპიადაზე საქართველოს ეროვნულმა ნაკრებმა 2 ვერცხლი აიღო. 22 წელია მსოფლიო ოლიმპიადებზე ნაკრებს ვხელმძღვანელობ და ასეთი რთული ოლიმპიადა არ მახსოვს. ასე, რომ ეს შედეგი ძალიან კარგად შეიძლება ჩაითვალოს. ცხადია, როგორც ყოველთვის, მეტი გვინდოდა, მაგრამ ეს ძალიან რთული და მაღალი დონის შეჯიბრებაა და აქ ასეთი შედეგის მიღწევა ნამდვილად საამაყოა”.

2008 წლის რუსეთ-საქართველოს აგვისტოს  ომში, თავდაცვის სამინისტროს ინფორმაციით, 169 სამხედრო მოსამსახურე დაიღუპა, აქედან 17 ჯარისკაცი აჭარიდან იყო.

• ედნარ დიასამიძე, უმცროსი სერჟანტი (ქობულეთი, დაბა ჩაქვი)

• ზურაბ ნაჭყებია, უფროსი სერჟანტი (ბათუმი)

• რაულ მჟავანაძე, კაპრალი (ქობულეთი, სოფელი ლეღვა)

• ამირან შაინიძე, კაპრალი (ქობულეთი, დაბა ოჩხამური)

• ომარ ასლანიძე, უმცროსი სერჟანტი (ქობულეთი, დაბა ოჩხამური)

• გიორგი შაინიძე, კაპრალი (ქობულეთი, დაბა ოჩხამური)

• ავთანდილ ქამაშიძე, კაპრალი (ქობულეთი, სოფელი ხუცუბანი)

• ვაჟა შაინიძე, სერჟანტი (ქობულეთი, დაბა ოჩხამური)

• თენგიზ ჭაღალიძე, კაპრალი (ქობულეთი, ციხისძირი)

• გიორგი ქათამაძე, კაპრალი (ქობულეთი, დაბა ოჩხამური)

• ბესიკ შაინიძე, კაპრალი (ქობულეთი, კვირიკე)

• ნადიმ ართმელაძე, კაპრალი (ხულო, სოფელი ბეღლეთი)

• მერაბ ჭელიძე, სამედიცინო სამსახურის სერჟანტი  (ხულო, შემდგომში – წალკა სოფელი გუმბათი)

• თეიმურაზ ბერიძე, კაპრალი (ბათუმი)

• იაგო მიქელაძე, კაპრალი (შუახევი, სოფელი ბუთურაული)

• ამირან მამალაძე, კაპრალი (შუახევი, სოფელი ბარათაული)

• ფრიდონ თურმანიძე, უმცროსი სერჟანტი  (ქედა, სოფელი მერისი)

რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული ჯარისკაცების სია  აჭარის ჯანდაცვის სამინისტრომ მოგვაწოდა.

ფოტოზე: გორი, 2008 წლის აგვისტო. ფოტო: ევროპის პრესფოტო სააგენტო. EPA/ზურაბ ქურციკიძე

ამავე თემაზე: 

ოზურგეთის სოფელ ნატანებში მდებარე საკონცერტო დარბაზ „ბლექ სი არენასა“ და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე ქვეწარმავლები და მღრღნელები აღმოაჩინეს, რის გამოც შპს „ბლექ სი არენა ჯორჯია“ დეზინფექციას და შეწამვლით სამუშაოებს ჩაატარებს.

კომპანიაში აცხადებენ, რომ საფრთხის წინაშე დგება საკონცერტო დარბაზის მომსახურე პერსონალი და დარბაზის ინვენტარი, რომელიც შესაძლოა დააზიანონ მღრღნელებმა.

„დაფიქსირდა რამდენიმე შემთხვევა, როცა საკონცერტო დარბაზის ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს სხვადასხვა ქვეწარმავალი და მღრღნელი. გამომდინარე იქიდან, რომ მიმდინარე პერიოდი დატვირთულია კონცერტებისა და ღონისძიებების მხრივ და უამრავი მაყურებელი სტუმრობს საკონცერტო დარბაზს, სიფრთხილის გამოჩენის მიზნით და საშიშროების თავიდან ასაცილებლად, მიზანშეწონილია მოხდეს მიმდებარე ტერიტორიების შეწამვლა სპეციალური საშუალებებით,“ – განაცხადეს „ბლექ სი არენა ჯორჯიაში“.

კომპანიაში ამბობენ, რომ აღნიშნული ფაქტი გამოვლინდა 2017 წლის 5 აგვისტოს, „ქართული ხმების“ ღონისძიების წინა დღეებში და ასეთი ფაქტი აქამდე არ დაფიქსირებულა.

„ბლექ სი არენა ჯორჯია“ შეწამვლის სამუშაოების შესყიდვას ტენდერის გარეშე აპირებს და ამას გადაუდებელი აუცილებლობით ხსნის: „მიმდინარე პერიოდში შეწამვლის სამუშაოები უნდა განხორციელდეს ერთჯერადად, საკონცერტო დარბაზსა და მის მიმდებარედ, სულ 8 ჰექტარ ფართობზე. მიმდინარე სეზონის განმავლობაში შეწამვლის სამუშაოები აღარ იქნება საჭირო“.

დარბაზისა და ტერიტორიის შეწამვლას 3 დღე დასჭირდება.

არასამთავრობო ორგანიზაცია „უსინათლოთა ხმა“, რომელიც უსინათლო პირების უფლებების დასაცავად საპროტესტო აქციებს მართავდა, შენობის გარეშე რჩება. ორგანიზაციას საოფისე ფართობი „საქართველოს უსინათლოთა კავშირის“ შენობაში ჰქონდა იჯარით აღებული, თუმცა როგორც ორგანიზაციის ხელმძღვანელი, ალიკა წეველიძე, „ბათუმელებთან“ საუბარში აცხადებს, მათ „უსინათლოთა კავშირის“ ხელმძღვანელმა შენობის დატოვა მოსთხოვა.

„ჩვენს ორგანიზაციაში 40 უსინათლო პირია გაწევრიანებული, გარდა ამისა, ჩვენ ყველანი „უსინათლოთა კავშირის“ წევრებიც ვართ და უსინათლო პირების უფლებების დასაცავად ვიბრძვით. კავშირის ხელმძღვანელობას არ მოეწონა ჩვენი საქმიანობა, არ მოეწონათ ის, რომ ვითხოვთ ქონების გადმოცემას და ფინანსების გამჭვირვალობას.

მიუხედავად იმისა, რომ არასამთავრობო ორგანიზაციისთვის ფართობი იჯარით გვაქვს გადმოცემული და ხელშეკრულებას ვადა არ გასვლია, „უსინათლოთა კავშირი“ გვთხოვს, რომ შენობა დავტოვოთ, რადგან საპროტესტო აქციებმა ბიზნესი შეაფერხაო,“-გვეუბნება ალიკა წეველიძე.

„საქართველოს უსინათლოთა კავშირის ბათუმის ფილიალის“ თავმჯდომარე, ზაურ დევაძე ამბობს, რომ „უსინათლოთა ხმას“ კავშირის ერთ-ერთ შპს-სთან „სინათლესთან“ აქვს ხელშეკრულება გაფორმებული და მათი ხელმძღვანელები მოითხოვენ შენობის დაცვლას.

„უსინათლოთა ხმა“ უსინათლოების წინააღმდეგ მუშაობს და ამიტომ ატოვებინებენ. რას ვგულისხმობ და იმას, რომ ჩვენ გადავდგეთ და თვითონ მოვიდნენ. დატოვეთ თანამდებობებიო ითხოვენ. ჩვენი დებულების მიხედვით კი, თუ ორგანიზაცია არ იცავს უსინათლოთა ინტერესებს, ამ შემთხვევაში გვაქვს უფლება მოვთხოვოთ შენობის დატოვება“.

ზაურ დევაძის თქმით, „უსინათლოთა ხმა“ პიკეტირებას აწყობს, კომერციულ საქმიანობაში უშლის შპს-ებს ხელს, რაც მათთვის მიუღებელია. „ჩვენ 11 აგვისტოს უსინათლოებისთვის გემებით გასეირნებას ვაწყობთ, 700 უსინათლო ისარგებლებს ამით, აჭარიდან 150 უსინათლო მიიღებს ამაში მონაწილეობას“. დევაძის თქმით, უსინათლოების გემებით გასეირნებას არასამთავრობო ორგანიზაცია „კეთილი სოფელი“ უზრუნველყოფს.

„უსინათლოთა ხმა“, „უსინათლოთა კავშირის“ საქმიანობის გამჭვირვალობას და ორგანიზაციის ქონებით სარგებლობას ბოლო რამდენიმე თვეა ითხოვს. 

ხვალ, 8 აგვისტოს, რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული ოჯახის წევრები, ასევე ავღანეთში დაღუპული სამი მეომრის ოჯახი, დახმარებას მიიღებს – 3 000 ლარის ოდენობით.

საომარი მოქმედებების დროს მიღებული დაზიანების შედეგად დაშავებული სამს მებრძოლს კი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირის სტატუსი მიენიჭებს -ერთ მებრძოლს პირველი ჯგუფის, ხოლო ორს – მეორე ჯგუფის. აქედან ერთი ქობულეთში ცხოვრობს, ორი კი – ბათუმში.

აჭარის ჯანდაცვის სამინისტროს ინფორმაციით, ფინანსური დახმარება 23 მეომრის ოჯახზე გაიცემა, რაც მთლიანობაში 69 ათასი ლარია.

8 აგვისტოს ომში აჭარიდან 17 მებრძოლი დაიღუპა, სამი კი დაშავდა. სამი პირი დაიღუპა ავთანეთში ბრძოლის დროს.

ქედაში, სოფელ მერისში, 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული გმირის – ფრიდონ თურმანიძის საფლავთან პატივსაგები ცერემონია გაიმართება. „გმირის საფლავს საქართველოს დროშით, გვირგვინითა და ყვავილებით შეამკობენ, ცერემონიას საგალობლებით ქედის კულტურის ცენტრთან არსებული ჯგუფი „მოყვარე“ გააფორმებს, ხოლო დაღუპულის ოჯახს ქედის გამგეობისგან წელიწადში ერთხელ 500 ლარი გადაეცემა,“ – ნათქვამია პრესრელიზში.

ხვალ, 8 აგვისტოს, 11 საათზე, რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული გმირების მემორიალს ყვავილებით შეამკობს ბათუმის მერიაც.

აჭარიდან რუსეთ-საქართველოს ომში [2008წ.] და ავღანეთში [2012წ] დაღუპულ მეომართა სია:

ბათუმში, ლეონიძის ქუჩაზე, N15-ში, სტუდენტთა საცხოვრებლის მშენებლობისთვის ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტს [ბსუ] 2 მილიონ 394 ათასი ლარი აქვს გათვალისწინებული.

ბსუ-მ საერთო საცხოვრებლის შენობების მშენებლობაზე ტენდერი უკვე გამოაცხადა, რომელიც მიმდინარე წლის 28 აგვისტოს დასრულდება. რაც შეეხება მშენებლობას, ის შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმებიდან 250 დღეში უნდა დასრულდეს.

უნივერსიტეტის კანცლერმა, ჯემალ ანანიძემ, სამი თვის წინ „ბათუმელებთან“ განაცხადა, რომ საერთო საცხოვრებლის მშენებლობისთვის 3 მილიონი ლარი უნივერსიტეტმა მწვანე კონცხზე არსებული აგრარული ფაკულტეტის სასწავლო კორპუსისა და საერთო საცხოვრებლის გასხვისებით, კერძო კომპანიისგან მიიღო.

საერთო საცხოვრებელი იმ პროექტის ნაწილია [სპორტული მოედანი, რამდენიმე საერთო საცხოვრებელი, სასწავლო კორპუსი, საუნივერსიტეტო სკოლა, საბავშვო ბაღი], რომლის განხორციელებისთვისაც დაახლოებით 20 მილიონი ლარია საჭირო.

ჯემალ ანანიძის ინფორმაციითვე, რადგან მთლიანი კომპლექსის აშენებას სოლიდური თანხა  სჭირდება, ფინანსებს უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია ეტაპობრივად მოიძიებს.

საპროექტო დოკუმენტაციის მიხედვით, საერთო საცხოვრებელი არის სამსართულიანი შენობა, რომელსაც გააჩნია სარდაფის სართულიც [მიწის დონის ქვემოთ]. სარდაფი გამოყენებული იქნება მხოლოდ საინჟინრო კომუნიკაციებისთვის.

შენობის მიწისზედა სამ სართულზე კი განთავსდება როგორც საქმიანი ნაწილი – დაცვის ოთახი, ადმინისტრაცია, სამრეცხაო-საშრობი, საკონფერენციო დარბაზი, ასევე საცხოვრებლის ბლოკები: ძირითადი, 5 სტუდენტზე გათვლილი ბლოკური პრინციპით, რომელსაც გააჩნია თავისი სველი წერტილი [2 უნიტაზი, 2 ხელსაბანი, 1 საშხაპე] და სამზარეულო; ასევე 3 სტუდენტზე, 2 სტუდენტზე და შშმ პირებისთვის ადაპტირებული 3 ბლოკი – თითო თითოეულ სართულზე; შენობაში განთავსდება ლიფტი შშმ პირებისთვის. შენობა 137 მობინადრეზეა გათვლილი.

საერთო საცხოვრებლის საგარანტიო ვადები:

[checklist]

• სახურავზე – 10 წელი;
• კარ-ფანჯარაზე -5 წელი;
• შენობის შიდა მოპირკეთებაზე – 5 წელი;
• ფასადისა და სარინელის მოწყობის სამუშაოებზე – 5 წელი;
• სამღებრო სამუშაოებზე – 3 წელი;
• სანტექნიკისა და ელექტროობის მოწყობის სამუშაოებზე – 3 წელი;
• გათბობის სისტემაზე – 5 წელი;
• იატაკზე – 3 წელი;
• წყალსადენისა და კანალიზაციის გარე ქსელზე – 10 წელი;
• ხანძარქრობის შიგა ქსელის სისტემებზე – 5 წელი;
• სხვა დანარჩენ სამუშაოებსა და მოწყობილობებზე 3 (სამი) წელი.

[/checklist]

ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა ვაშლოვნის მცხოვრებლებს სასმელი წყალი არ მიეწოდებათ. სოფლის ერთ-ერთი მკვიდრი, ნანული მგელაძე „ბათუმელებთან“ საუბარში ამბობს, რომ სოფელს არა მარტო სასმელი, არც სარწყავი წყალი აქვს.

„ორი თვეა სასმელი წყალი არ გვაქვს, ეს უკავშირდება გვირაბს, რომელიც ჰესებისთვის აიგო, იქ სადაც გვირაბმა გაიარა, წყალი ყველგან შეწყდა. სათავეები დაშრა, პირუტყვი გავყიდე, რადგან წვეთი წყალი არ მოდის და საქონელი ვეღარ შევინახე“.

ნანული ამბობს, რომ წყლის პრობლემაზე გამგეობასაც მიმართეს, თუმცა რეაგირება არ ყოფილა. „გვეუბნებიან, დროებით მოგცემთ წყალსო, მაგრამ დროებითი წყლით რა უნდა გავაკეთოთ? სამი კილომეტრიდან უნდა მოვიყვანო, ამას მილები სჭირდება, ისიც დროებით და მერე რა ვქნათ?“

ნანულის თქმით, მოსახლეობას სასმელი წყალი მანქანებით მოაქვს, რაც საკმარისი არ არის. „ბოსტანში მწვანილიც კი აღარ მოდის, ყველაფერი გამხმარია. დავთესე, 200 ლარი გადავიხადე ყანის მოხვნაში და ახლა უწყლობის გამო მოსავალი აღარ გვაქვს“.

ხულოს გამგებელმა ბესიკ ბაუჩაძემ „ბათუმელებს“ უთხრა, რომ ვაშლოვნის მოსახლეობის პრობლემაზე ინფორმირებული არ არის. „ვისაც არ ჰქონდა წყალი, ჩვენ მივუყვანეთ მაგისტრალიდან, ვაშლოვნის შესახებ არ მაქვს ინფორმაცია, მოვიკითხავ და გავარკვევ,“- თქვა გამგებელმა.

დღეს, 6 აგვისტოს, ბეშუმში შუამთობის სახალხო ზეიმია.

სადღესასწაულო პროგრამა, რომელიც დაახლოებით ორ საათსა და 30 წუთს მოიცავს, სპორტული შეჯიბრებებით დასრულდება. სპორტული ღონისძიების ფარგლებში, წელს პირველად, ბეშუმში „მრგვალ გორზე“ ავტორბოლა გაიმართება. სპორტულ-კულტურული ღონისძიების პარალელურად  ქორწილის ინსცენირებაც შედგება.

ბეშუმში ჩავიდანენ აჭარის მთავრობის თავმჯდომარე ზურაბ პატარაძე, აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე დავით გაბაიძე და საქართველოს პარლამენტის წევრი ანზორ ბოლქვაძე.

შუამთობის ჩასატარებლად ხულოს გამგეობამ ადგილობრივი ბიუჯეტიდან 12 000 ლარი გამოყო.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა, შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის თანამშრომლებთან ერთად, საქართველოს საბაჟო საზღვარზე, საქონლის გადაადგილებასთან დაკავშირებული წესის დარღვევის ფაქტზე, ერთი  პირი დააკავა.

დღეს, 5 აგვისტოს, დედათა და ბავშვთა ცენტრიდან გაწერეს მცირეწლოვანი ბავშვები, რომლებიც გუშინ, 4 ივლისს, ავტოავარიაში მოჰყვნენ დედასთან ერთად. როგორც „ბათუმელებს“ საავადმყოფოში უთხრეს, ბავშვებს გაეწიათ ყველა საჭირო დახმარება და ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე, მათი საავადმყოფოში დარჩენა უკვე აღარ იყო საჭირო.

ბავშვების დედა ჯერ ისევ ბათუმის რეფერალურ საავადმყოფოშია ექიმების მეთვალყურეობის ქვეშ. „იგი განყოფილებაში აგრძელებს მკურნალობას, მისი მდგომარეობა სტაბილურად მძიმეა“ – უთხრეს „ბათუმელებს“ რეფერალურ საავადმყოფოში.