Batumelebi

სამჯერ გადაატრიალა შემოსასვლელ კარში გასაღები, მერე სახელურს მოქაჩა და გადაამოწმა, ხომ ნამდვილად ჩავკეტეო და ღიმილიანი სახით მოკალათდა სავარძელში. ნანა 22 წლის ქალია და ბათუმში, ნაქირავებ ბინაში მარტო ცხოვრობს. ნანას ვეუბნები, რომ განსაკუთრებით მისი ოჯახთან, ნათესავებთან და ახლობლებთან ურთიერთობა მაინტერესებს. მითხრა, რომ ეს ურთიერთობები წარსულში დარჩა. ნანას წარსულზე საუბარი უჭირს. ინტერვიუს დროს ხშირად გადმოდის წარსულიდან დღევანდელობაში. მისთვის ცხოვრება ახლა მხოლოდ აწმყოა.

ნანა საკუთარ ტრაგიკულ ისტორიებს ისე ყვება, თითქოს ახლახან რომელიმე ფილმში ნახა ან წიგნში ამოიკითხა. მითხრა, რომ მოსწონს, როცა საკუთარი თავისა და გარშემომყოფების შორიდან დანახვა შეუძლია. მერე ყავა მოსვა, თვალები მოეწყლიანა და ბავშვობიდან დაიწყო…

არ მახსოვს, რამდენი წლის ვიყავი, როცა ჩემი დის ტანსაცმლის ჩაცმა მომინდა. რამდენჯერმე სახლში მარტო დავრჩი და ჩუმად ჩავიცვი მისი ტანსაცმელი. და ჩემზე ერთი წლით უფროსია, მომერგო მისი ფეხსაცმელიც. დავბაკუნობდი სიხარულით ერთი ოთახიდან მეორეში. ამ დროს უკვე ვიცოდი, რომ ჩემში ქალი იყო…

ჩემი ოჯახი ქობულეთშია, ერთ-ერთ სოფელში. ბედნიერად ვცხოვრობდით მე, ჩემი და, დედა და მამა. მინდოდა მეთქვა, რომ გოგო ვიყავი, მაგრამ ვერ ვბედავდი. თმების შეჭრა არ მინდოდა და ქცევებიც ისეთი მქონდა. დედა მტუქსავდა ხშირად, ასე რატომ იქცევიო. 15 წლის ვიყავი, როცა ჩემს დას ვუთხარი, შენს ტანსაცმელს მეც ვიცვამ-მეთქი. გაგიჟდა. მეგონა, ძმა მყავს და ეს რა არისო. დედას და მამას უთხრა.

მამამ იმ საღამოს მცემა პირველად… ახლა ამის გახსენება არ მინდა. მიყვიროდა, მე შენ ბიჭად გაგაჩინე და გოგო როგორ უნდა იყოო. დედა ვერაფერს ამბობდა. მახსოვს, ხშირად იმეორებდა, ალბათ აღზრდაში დავუშვი რაღაც შეცდომაო. მამამ გადაწყვიტა, რომ ცემა გამოიღებდა შედეგს და ხშირად მცემდა. სახლში მისვლა უკვე აუტანელი გახდა და ნათესავთან გადავედი ისევ ჩემს სოფელში… იქ მითხრეს, ეს იქნება შენი დივანი, აქ დაიძინებ და დღისით სკოლაში ივლიო.

სკოლაში კარგად ვსწავლობდი, კარგად დავამთავრე. ძალიან მიყვარდა თემების წერა, ხატვა. ბიჭებთან მეგობრობას ვერ ვახერხებდი. დამცინოდნენ, ქალოია ხარო, რატომ არ ძმაკაცობ ჩვენთანო, „პიდარასტი“ ხარო. მასწავლებლებიც დამცინოდნენ, დირექტორიც… მხოლოდ მანდატური მექომაგებოდა, კიდევ ერთი კლასელი, ელენე ერქვა. ის ეუბნებოდა ყველას, რას ერჩით, გიშავებთ ეს ბავშვი რამესო? დავიღალე და საბოლოოდ გამოვიკეტე საკუთარ თავში. აღარ ვსაუბრობდი, არც ვეკამათებოდი ვინმეს, აღარავისთან ვმეგობრობდი. მაშინ თემების წერა დავიწყე.

ერთხელ, ქართულის გაკვეთილზე თავისუფალი თემა დავწერე. მასწავლებელს გული აუჩუყდა, ძალიან მოეწონა და თემის ხმამაღლა წაკითხვა გადაწყვიტა. კლასელებმა სიცილი დაიწყეს… ის გაბრაზდა, რომ არ მოუსმინეს. საბოლოოდ ხელი ჩაიქნია და კლასიდან გავიდა.

მერე აღარც თემების დაწერა მინდოდა. აღარ მინდოდა, ისევ დაცინვის ობიექტი გავმხდარიყავი.

ფსიქოლოგობა მომინდა მაგ დროს. ვფიქრობდი, რომ გავხდებოდი ძალიან კარგი ფსიქოლოგი და ვიქნებოდი ბედნიერი. საბოლოოდ, როცა სკოლა დავასრულე, მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო კიდევ ახალ საზოგადოებაში შესვლა, უნივერსიტეტში, სადაც დამცინებდნენ,  წამიკითხავდნენ მორალს, რომ თურმე ღმერთმა ბიჭად გამაჩინა.

სოფლიდან წამოსვლამდე დედასთან ვისაუბრე. მითხრა, რომ ასეთს ვერ მიმიღებდა და თუ შევიცვლებოდი, შემეძლო ოჯახში დარჩენა. ვუთხარი, რომ გოგო ვარ. მითხრა, წადი და დაგვივიწყე, აქეთ საერთოდ აღარ გამოიხედოო.

მეორე დღეს ჩემი კლასის გამოსაშვები ბანკეტი იყო. იქ აღარ წავსულვარ. ტანსაცმელი ჩავალაგე და წამოვედი.

ბათუმში ნათესავთან ჩამოვედი. ისინი არ მკიცხავდნენ, არც  მეჩხუბებოდნენ, მაგრამ ვატყობდი, რომ არ სიამოვნებდათ ჩემი იქ ყოფნა. როგორც კი სამსახური ვიშოვე, ქირით ავიღე ბინა და გადავედი. ბიძაშვილები, ვისთანაც ვცხოვრობდი, ქუჩაში მხვდებიან. ხან ისინი მარიდებენ თვალს, ხან – მე. ვიცი, რომ მათ ეს არ ესიამოვნებათ. არადა, მე ყველა მენატრება.

მუშაობა მიმტანად დავიწყე. მერე თანდათან უფრო რთული გახდა დასაქმება, როცა ქალის ტანსაცმელი ჩავიცვი და თმებიც შევიღებე. როცა დამსაქმებელი ეჭვდებოდა, ქალი ვიყავი ნამდვილად თუ არა, პასპორტს მთხოვდა. პასპორტში ახლაც მიწერია, რომ მამაკაცი ვარ. ტრანსგენდერი ჩვენ არ გვინდაო, მეუბნებოდა ზოგი, უმრავლესობის პასუხი კი იყო ის, რომ მოგვიანებით დამირეკავდა.

ასე მიშორებდნენ თავიდან.

იგივე მეორდება ბინის დაქირავების დროს. თუ გაიგეს, რომ ტრანსგენდერი ვარ, მაშინვე უარს მეუბნებიან. ახლა ამ ბინაში ჯერ არავინ იცის, რომ ტრანსგენდერი ვარ, არც გამომწვევად ვიცვამ, ვინმეს ყურადღება რომ არ მივიქციო.

პროსტიტუციაში ჩავები, რადგან თავის გატანა შეუძლებელი გახდა. ტრანსგენდერები, ძირითადად, ინტერნეტის საშუალებით ვმუშაობთ. გვიდევს ფოტოები და პირობები. კლიენტი საკმაოდ ბევრია, მაგრამ ხშირად ხდები ძალადობის, ცემის, გინების ობიექტი…

5 წელია ჩემი ოჯახის წევრებიდან არავინ მინახავს. დედაჩემმა, როგორც ვიცი, მაინც ძალიან ბევრი ინერვიულა ჩემზე და ბოლოს საზღვარგარეთ წავიდა სამუშაოდ. ჩემი და გათხოვდა და ახლა სიძე ჩვენს სახლში ცხოვრობს. დისშვილიც მყავს. ფოტოებს ფეისბუქში ვნახულობ. ფიზიკურად არავინ მინახავს.

ნათესავებიდან მხოლოდ ერთი ბიძაშვილი გოგო მწერს, ის კითხულობს ჩემს ამბავს. ერთხელ მომწერა, შენი და გწერდა ახლა ჩემი სახელით, მას აინტერესებდა შენი ამბავიო.  იმ საღამოს ისიც მომწერა ბიძაშვილმა, რომ ჩემი უსაყვარლესი ძაღლი მოკვდა. ის ერთადერთი იყო, რაც ჩემი იყო ოჯახში. ჩემი წამოსვლის შემდეგ სახლში ყველა ჩემი ნივთი დაწვეს, გაანადგურეს, დამარხეს.

თითქოს აღარ ვარსებობ, არც მიარსებია არასოდეს.

არადა, იცით, როგორ მენატრება ხანდახან ჩემი საწოლი, რომელიც ფანჯარასთან იდგა? როგორ მენატრება იმ პურის სუნი, რომელსაც დედაჩემი აცხობდა…

ბოლოს პოლიციას რამდენიმე დღის წინ დავურეკე. ერთმა კლიენტმა მანქანით გაყოლა მთხოვა, ბათუმელი იყო. მთაში წამიყვანა. სექსის შემდეგ, მანქანიდან გადმომაგდო და არც ფული გადამიხადა. ღამის სამი იქნებოდა… ძალიან თხლად მეცვა, კინაღამ გავიყინე. არ ვიცოდი, რა მექნა, წამოვედი, მაგრამ გზას ვეღარ ვაგნებდი. ბოლოს, როგორც იქნა, პოლიციას დავურეკე და იმათ ჩამომიყვანეს ქალაქში. პოლიციას მანქანის ნომერიც ვუთხარი და იმ კაცის ტელეფონის ნომერიც. მითხრეს, ყველაფერს გამოვიძიებთო. ვნახოთ.

პოლიციელებს ხშირად ვიძახებთ. ისინი ყოველთვის მოდიან, მაგრამ დაგვცინიან, ხან ღიად, ხან – ჩუმად. ამას წინათ ბულვარში ვიყავით გოგოები. კლუბიდან გამოვიდა რამდენიმე ბიჭი და ვაიმე, რა მაგარი გოგოებიო და ჩვენსკენ წამოვიდნენ. მერე მიხვდნენ, რომ ტრანსგენდერები ვიყავით და მაშინვე გინება დაგვიწყეს. ჩვენ ბათუმელები ვართ და აქ ყოფნის უფლებას არ გაძლევთო. პოლიციას როცა დავურეკე, ცემა დაგვიწყეს. პოლიციელებმა ის ბიჭები მანქანაში ჩასვეს, მაგრამ დავინახეთ, მეორე ქუჩის ბოლოში როგორ გადმოსვეს.

არ მახხოვს, რომელიმე შემთხვევაზე ვინმე დაესაჯათ, თუმცა ერთი იყო – თბილისში ვმუშაობდი რამდენიმე თვე. იქ კლიენტმა ფული წამართვა და მობილური ტელეფონიც. სასამართლო პროცესი გაიმართა, მივეცი ჩვენება. საბოლოოდ ძარცვა დადასტურდა და იმ ბიჭს მიუსაჯეს.

თქვენ არ იცით, რამდენი კლიენტი მყოლია, რომელიც  მხოლოდ სალაპარაკოდ მხვდება. მხოლოდ იმიტომ, რომ ტრანსსექსუალი ნახოს. ამას წინათ ერთმა კაცმა ყავა ამოიტანა და ვისაუბრეთ. მითხრა, ტელევიზორში კი მინახავს ტრანსები, მაგრამ მართლა ასე თუ იყო რეალობაში, ვერ წარმომედგინაო. ტელევიზიებში გამოჩენა არ მიყვარს. რამდენჯერმე შემთავაზეს, მაგრამ უარი ვთქვი.

ხშირად ბიჭები ერთად შეიკრიბებიან და გირეკავენ ან გხვდებიან მარტო იმიტომ, რომ იღადაონ, დაგცინონ, დაგამცირონ. ასეთ ბიჭებს დარეკვისთანავე ვცნობ და მაშინვე ვბლოკავ. მაინც ხშირად ვხდებით აგრესიის მსხვერპლი…

ამბობენ, რომ თითქოს სექსუალური უმცირესობის კუთხით აგრესია შემცირდა. არ არის ეს სიმართლე, არაფერი შეცვლილა. ადამიანები ისევ მზად არიან, ჩამქოლონ, დამამცირონ, წიხლი მირტყან, გამანადგურონ. მათთვის მთავარია, როგორმე უბედურად მაგრძნობინონ თავი. არ ვიცი, რატომ ურჩევნიათ უბედური მნახონ, ატირებული და დამარცხებული.

მაღაზიაშიც ხშირად მიგვრძნია, როგორ ჩურჩულებენ ჩემს უკან, ეს გოგო არ არის, დააკვირდიო. ხანდახან უკან ვიხედები ამ დროს და თვალს თვალში ვუყრი.

ადრე მეშინოდა. გარეთაც იშვიათად გავდიოდი. ვიცოდი, სად იყო მაღაზია, რომელიც ღამითაც მუშაობდა და გარედან ვზვერავდი. როცა დავრწმუნდებოდი, რომ შიგნით აღარავინ იყო, მერე შევდიოდი. ეს თავდასხმა და ტალახის სროლა ყველა ნაბიჯზე იყო ადრე, ახლაც ასეა. უბრალოდ, მე რაღაცებს შევეგუე. ესაა.

ახლა მზად ვარ, რომ ქუჩაში შეიძლება ნებისმიერ დროს თავს დამესხან, მზად ვარ, რომ ვიღაც ქუჩაში აბუჩად ამიგდებს, რაღაცას მესვრის, ჭკუას მასწავლის, მეტყვის, რომ ღმერთმა ბიჭად გამაჩინა…

სტატია მომზადებულია ქალთა წინააღმდეგ ძალადობის მონიტორინგის პროექტის  ფარგლებში. პროექტს ახორციელებს „საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტი“. პროექტის პარტნიორია „თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლი“. პროექტი დაფინანსებულია ევროკავშირის მიერ. სტატიაში გამოთქმული შეხედულებები და მოსაზრებები არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს დონორი ორგანიზაციის შეხედულებებს.

სარფის საბაჟოზე ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მებაჟე ოფიცრებმა არადეკლარირებული სტომატოლოგიური საშუალებები აღმოაჩინეს. საქონელი მებაჟე ოფიცრებმა ეჭვის საფუძველზე საქართველოს მოქალაქის დ.ა.-ს მართვის ქვეშ არსებული ავტომობილის რენდგენო-სკანერით დასკანერებისა და დეტალური დათვალიერების შედეგად პირველ მარტს აღმოაჩინეს. ამის შესახებ ინფორმაცია ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა დღეს გაავრცელა.

მათივე ცნობით, საქონლის საერთო საბაჟო ღირებულებამ 8 766 ლარი შეადგინა.

საქმის მასალები, შემდგომი რეაგირების მიზნით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის აჭარისა და გურიის სამმართველოს გადაეცა.

ლიბიის ციხეში ექვსთვიანი ტყვეობის შემდეგ ქართველი მეზღვაური, ნუკრი ხოხბა, პატიმრობიდან გაათავისუფლეს. მეზღვაური საქართველოში 13 მარტს დაბრუნდა. ლიბიის ორ სხვადასხვა  ციხეში ამ დრომდე საქართველოს სამი მოქალაქე რჩება – ნუკრი ხოხბასთან ერთად 6 თვის წინ დაკავებული გენადი კომახიძე და რომან კაკალაძე. კიდევ ერთი მეზღვაური, სოსლან კაკაბაძე კი 2 წელი და 6 თვეა ლიბიის ციხეში იხდის სასჯელს.

ტანზანიის დროშის ქვეშ მცურავი ბერძნული კომპანიის კუთვნილ ნავთობმზიდ ტანკერ REX-ზე ნუკრი ხოხბა 2017 წლის 11 ივნისს ავიდა. ნუკრის გარდა ეკიპაჟის შემადგენლობაში იყო თურქეთის ხუთი და ინდოეთის ორი მოქალაქე. გემის კაპიტანი ქართველი გენადი კომახიძე იყო, კაპიტნის თანაშემწე კი – რომან კაკალაძე.

ეკიპაჟმა იცოდა, რომ ნავთობმზიდზე უნდა ემუშავათ, რომელიც მალტა-თურქეთის მიმართულებით იცურებდა. ივლისში ტანკერმა თურქეთის ქალაქ ტუზლას პორტი დატოვა და მალტაში ჩავიდა. ნუკრი ხოხბა იხსენებს, რომ ეკიპაჟის არც ერთ წევრს სამუშაო კონტრაქტი არ ჰქონია. ტუზლაში, როცა კონტრაქტის გაფორმება მოითხოვეს, კომპანიის წარმომადგენელმა უარი განუცხადა გაფორმებაზე, რადგან გამოსაცდელი დრო გასული არ იყო. ნუკრი ამბობს, რომ ერთი თვის გასვლის შემდეგ ისევ მოითხოვა კონტრაქტი, თუმცა უშედეგოდ.

ტანკერ REX-მა მალტა 2017 წლის 28 აგვისტოს დატოვა და ლიბიისკენ წავიდა.

„როცა გემი რომელიმე პორტისკენ მიდის, კაპიტნის თანაშემწემ უნდა შეამოწმოს რუკაზე და მეზღვაურის წიგნში რაიმე აკრძალვა ხომ არაა. ლიბიაში არანაირი აკრძალვა არ იყო და ყველა ჩანაწერი მიუთითებდა, რომ გადაადგილება თავისუფლად შეგვეძლო. დაახლოებით 15 საათი ვიცურეთ. ლიბიას რომ მივუახლოვდით, გემზე ოთხი შეიარაღებული პირი ამოვიდა. შევეკითხე ბოცმანს, რომელმაც მითხრა, რომ კომპანიის ბრძანებით მოქმედებდნენ, ლიბიაში არეულობა იყო და ეს 4 ადამიანი პორტში ჩვენს უსაფრთხოდ შეყვანაზე იქნებოდა პასუხისმგებელი.

დაახლოებით 14 საათი ვტვირთავდით აბუ კამაშის პორტში ტანკერს. როცა დაიტვირთა, წამოვედით. დაახლოებით 120 მილით ვიყავით საპორტო ქალაქიდან დაშორებული, უკვე საერთაშორისო ზღვებში ვიყავით გასული, როცა ღამის ორ საათზე ბოცმანმა გაგვაღვიძა და გემბანზე გაგვიყვანა. ვიკითხეთ რა ხდებოდა. აგვიხსნეს, რომ ბრძანება მოვიდა გემის გაჩერების თაობაზე. ცოტა ხანში გემზე შეიარაღებული ხალხი ამოვიდა და გვიბრძანეს მუხლებზე დაჩოქება. ვიფიქრე, რომ ტერორისტები იყვნენ და ჩვენი საქმე წასული იყო. ათი წუთის მერე დაუძახეს კაპიტანს და გემის მექანიკოსს. აამუშავეს გემი და ტრიპოლის პორტში წაგვიყვანეს.

11 დღე დაგვტოვეს გემზე. შემდეგ მოვიდნენ პროკურატურის თანამშრომლები და წაგვიყვანეს  პროკურატურაში. ჩვენ რუსული ენის მცოდნე თარჯიმანი გვყავდა, თურქებს – თურქულის. პროკურატურიდან ტაჯურას ციხეში გადაგვიყვანეს, რომელიც უცხოელებისთვისაა განკუთვნილი”.

„ლიბიელი პატიმრები ამბობდნენ, რომ იქ ადრე, კადაფის დროს, ტელევიზორებიც ყოფილა, მაგრამ ახლა განადგურებული და გაპარტახებულია. საშინელი კვება იყო ციხეში. აკეთებდნენ საჭმელს, მაგრამ არ იყო კარგი. დილით საუზმეზე 30 გრამი პური გვქონდა, შუადღეზე ან მაკარონი ან ბრინჯის წვნიანი, საღამოს სუპი მოდიოდა, რომელსაც არავინ არ ჭამდა. შესახედავადაც საშინელი იყო. ლიბიელები ოჯახის წევრების მოტანილით იკვებებოდნენ, ჩვენ არავინ გვყავდა, ვინც საჭმელს მოგვიტანდა. ჩვენ რომ მივედით, 45 კაცი დაგვხვდა ციხეში. ლიბიელები იყვნენ და უფრო მეტი აფრიკის კონტინენტიდან – განა, სუდანი, ჩადი, ეგვიპტე.

ლიბიელებმა ორმა იცოდა მხოლოდ ინგლისური,  ნიგერიელებმა იცოდნენ და გვეხმარებოდნენ. ხანდახან შემოგვძახებდნენ – ნუ ფიქრობთ ცუდზე, ყველაფერი კარგად იქნება, ჩვენ აქ ვართო. სიგარეტი იყო თუ საკვები, ყველაფერს გვაძლევდნენ.

ნუკრი იხსენებს, რომ ისედაც სტრესის ქვეშ მყოფი მეზღვაურები, ადვოკატთან დაკავშირებულმა გაუგებრობამ კიდევ უფრო რთულ სიტუაციაში ჩააგდო. პირველი ორი თვის განმავლობაში დაკავებულებს ადვოკატი თვალით არ უნახავთ. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო მეზღვაურებს უკავშირდებოდა და ეუბნებოდა, რომ მათ მიერ დაქირავებული ადვოკატის ლიბიაში შესვლა ჭიანურდებოდა. საბოლოოდ ლიბიელი ადვოკატი დაკავებულ ქართველ მეზღვაურებთან უნგრეთის საკონსულოს თარჯიმნის თანხლებით მივიდა.

„გვითხრა, თქვენი ადვოკატი ვარ და დაგეხმარებით, რა გჭირდებათ მითხარითო. ჩუსტები არ მქონდა, ლიბიელი პატიმრის ჩუსტი მეცვა, ამიტომ ჩუსტების მიტანა და პროდუქტი ვთხოვეთ. საკვები ძალიან გვჭირდებოდა. 15 დღის შემდეგ სამი ჩემოდანი ტანსაცმელი მოგვიტანეს და არც ერთი გრამი საკვები. ტანსაცმელი ისედაც გვქონდა. გემიდან როცა ციხეში გადმოვყავდით, მოგვცეს ტანსაცმლის წაღების უფლება. საკვები გვჭირდებოდა. მერე ვიფიქრეთ, რომ ფული გამოეგზავნათ ახლობლებს და ჩვენით გვეყიდა საჭმელი. სატესტოდ გადმოვარიცხინეთ ლიბიელი ადვოკატისთვის 40 დოლარი. ველოდეთ რომ მოგვიტანდა, მაგრამ აქაც მოგვატყუა. ბოლოს ავდექით და უნგრეთის საკონსულოში დავრეკეთ. მოვიტყუეთ, თითქოს 200 დინარის [20 დოლარი] პროდუქტი ვიყიდეთ ნისიად ლიბიელი პატიმრის ოჯახის დახმარებით და ფული გვჭირდებოდა. ვთხოვეთ, ადვოკატს გადმოერიცხა ჩვენი 20 დოლარი. საკონსულოს ჩარევამ ის შედეგი გამოიღო, რომ ადვოკატმა 10 დინარი [1 დოლარი] გადმოგვირიცხა. ახლა მეტი არ მაქვსო.

პატიმრობის პირველი ორი თვე ვბრაზობდით, რომ არავინ ყურადღებას არ გვაქცევდა. არ ვიცოდით, რა სიტუაცია იყო. რატომ არ გვაქცევს არავინ ყურადღებას? რატომ არ მოდის ადვოკატი? გამუდმებით ვსვამდით ამ კითხვებს. მერე, როცა შევისწავლეთ იქაური სიტუაცია, მივხვდით, რომ ყველა იტყუება – ადვოკატებიც და პროკურატურაც. ნებისმიერი სხვა ადვოკატი რომ მოგეყვანა, შეიძლება იმაზე უარესი აღმოჩენილიყო, ვიდრე გვყავდა.

ჩვენ გვიბრძანეს, რომ ტვირთი წამოგვეღო ლიბიიდან. როცა ტანკერი დაიტვირთა, მახსოვს კაპიტნის ჩხუბს შევესწარი. კაპიტანი ითხოვდა ტვირთის დამადასტურებელი დოკუმენტები მიეცათ მისთვის. კომპანიის მეპატრონეს თანხა გადახდილი ჰქონდა. ყველაფერი წესრიგში იყო. გემის მეპატრონემ პორტის დატოვების ბრძანება მოგვცა და გვითხრა, რომ დოკუმენტებს გზაში მივიღებდით. მერე როცა დაგვაპატიმრეს, გემის მეპატრონე გაქრა. დაპატიმრებიდან ორი თვის შემდეგ ორი დღით დაგვაბრუნეს გემზე საწვავისგან რომ დაგვეცალა. ჩვენთან ერთად იყო გამომძიებელიც, რომელმაც ჩართო გემის ტელეფონი. ტელეფონი რომ ჩაირთო, სიგნალი მივიდა, დარეკეს კომპანიიდან. ტელეფონს გამომძიებელმა უპასუხა. გემის მეპატრონემ კაპიტანს დააბრალა, ჩემი ნებართვის გარეშე წავიდნენ ლიბიაში, გემი გაიტაცესო. ეს აბსურდი ბრალდებაა. გემი განსაზღვრულ დროში თავისი ადგილმდებარეობის შესახებ აწვდის კომპანიას ინფორმაციას და ყველა ჩვენი შეტყობინება ასახული იყო ჩანაწერებში.

1 დოლარი ღირს 65 ლიტრი ნავთობი ლიბიაში, მალტაზე 60-70 ცენტად იყიდება ლიტრი. ლიბიაში ოჯახებს აქვთ საკუთარი ჭაბურღილები, ეძებენ კომპანიებს, რომლებსაც ამ ნავთობს მიჰყიდიან. ჩვენი გემის მეპატრონემ კაპიტანი დაარწმუნა, რომ ყველაფერი კანონიერად ხდებოდა. 910 ტონა ნავთობი გვქონდა გემზე, როცა დაგვაკავეს და ტრიპოლის პორტში გადაგვიყვანეს.

სამშობლოში დაბრუნებული მეზღვაურის თქმით, ემოციურად მძიმე იყო იმის გაგება, რომ მასთან ერთად დაკავებულებს  არ გაათავისუფლებდნენ. ნუკრი ხოხბას თქმით,  თავდაპირველი ინფორმაციით, ყველას გათავისუფლება იგეგმებოდა.

“კაპიტანს, გენადი კომახიძეს ოპერაცია ესაჭიროებოდა. აპირებდნენ მისთვის ლიბიაში გაეკეთებინათ ოპერაცია, მაგრამ მერე გავიგეთ, რომ გვიშვებდნენ. გენადიმ თქვა, რადგან საქართველოში დაბრუნება შეგვიძლია, მოვიცდი და იქ გავიკეთებო. ბოლო წუთამდე გვეგონა, რომ ყველას გვიშვებდნენ. როცა გათავისუფლების დრო მოვიდა, აღმოჩნდა, რომ მხოლოდ ეკიპაჟის წევრები გაგვათავისუფლეს, კაპიტანი და კაპიტნის თანაშემწე კი – არა. თურქეთის საელჩოს წარმომადგენლებმა, რომლებიც ჩართული იყვნენ ამ პროცესში, ბოდიში მოგვიხადეს იმის გამო, რომ ასე მოხდა”.

2015 წელს დაკავებულ სოსლან კაკაბაძის შესახებ [ის ტოგოს დროშის ქვეშ მცურავ გემზე მუშაობდა მზარეულად] ნუკრი უმნიშვნელო ინფორმაციას ფლობს.

საგარეო საქმეთა სამინისტრო აცხადებს, რომ მუშაობს დაკავებული ქართველი მეზღვაურების გამოსახსნელად. ნუკრი ხოხბამ 14 მარტს  ბათუმში, საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოში გამართულ შეხვედრაზე თქვა, რომ ლიბიაში დარჩენილი მეზღვაურები მათთან ქართული დელეგაციის ჩასვლას ითხოვენ, რადგან, თუ ქართული დელეგაცია იქნება ლიბიაში, ამას ექნება ეფექტი და მეზღვაურებს უფრო მალე გაათავისუფლებენ.

“ლიბიაში მძიმე პოლიტიკური ფონია, ამის გამო სახელმწიფო ინსტიტუტები შეფერხებით მუშაობენ, რაც, თავის მხრივ, აფერხებს საქმის მსვლელობას. სწორედ ამის გამო ვგეგმავთ დამატებითი ღონისძიებების განხორციელებას – მოიაზრება ქართული მხარის საგარეო და საზღვაო უწყებების ერთობლივი ვიზიტი ლიბიაში,” – უთხრა ჟურნალისტებს საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილემ, ვლადიმერ კონსტანტინიდიმ.

„ენერგო-პრო ჯორჯიას“ ინფორმაციით, ქსელის სარეაბილიტაციო სამუშაოების  გამო  15 მარტს ელექტროენერგიის მიწოდება შეეზღუდება ბათუმში 4892 აბონენტს დილის 11-დან 6 საათამდე.

ბათუმში შუქის გარეშე დარჩება ზ.გორგილაძის, ფიროსმანის, ჯავახიშვილის, თამარ მეფის გამზირის, ლერმონტოვისა და მიმდებარე ქუჩებზე მცხოვრები მოსახლეობა, ასევე სოფლებში: წინსვლაში, სალიბაურში, განთიადში, თამარის დასახლების ნაწილში.

შუქი გაითიშება აჭარის სხვა მუნიციპალიტეტებშიც:
ქობულეთში –  10:00-დან 17:00 საათამდე შუქი შეეზღუდება 5330 აბნონენტს სოფლებში:ლეღვაშ, ქაქუთში, ჭახათში, ხუცუბანსა და მიმდებარე სოფლებში. ქალაქ ქობულეთში  აღმაშენებლის, რუსთაველის, გურამიშვილის, ბაგრატიონის და მიმდებარე ქუჩებზე, ასევე დაბა ჩაქვის ნაწილს.
ხულოში – 10:00-დან 18:00 საათამდე 2102 აბონენტს სოფლებში: გორგაძეებში, ღორჯომში, წაბლანაში, ბოძაურში, ბეღლეთში.
შუახევსა და ქედაში 11:00დან 18:00 საათამდე 2346 აბონენტს, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფლებში:კვაშტაში, ვაიოში, აგარასა და მიმდებარე სოფლებში.
შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფლებში: ჯაბნიძეებში, ტბეთში, მახალაკიძეებში,ოლადაურში, დარჩიძეებსა და მიმდებარე სოფლებში.

ბათუმის ცენტრალური პარკიდან ზოოკუთხის გადატანაზე ბათუმის მერმა, ლაშა კომახიძემ, დღეს „დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრში“ გამართულ შეხვედრაზე ისაუბრა. მერმა განაცხადა, რომ ზოოკუთხის გადატანის შემდეგ ამ ადგილზე მაღლივი კორპუსების მშენებლობა არ იგეგმება.

„…გაჟღერდა, კომახიძე ცდილობს ზოოპარკის გადატანასო. დიახ, ვცდილობ იმიტომ, რომ იქ მცხოვრები ოჯახებისთვის უკვე აუტანელია სუნი და ხმაური. გარდა ამისა, იქ მყოფი ცხოველებისთვის აუტანელია იმ პირობებში ყოფნა, ამიტომ ჩვენ ძალიან ინტენსიურად ვმუშაობთ, რომ მოვძებნოთ შესაბამისი გარემო. აქვე მინდა შიში მოვუხსნა ყველას – იქ არ აშენდება კორპუსები. იქ იქნება მხოლოდ და მხოლოდ რეკრეაციული ზონა, რომელსაც ექნება კომერციული დატვირთვა. მე ვგულისხმობ კაფე-ბარებს, ატრაქციონებს და სხვა საშუალებებს“, – განაცხადა ლაშა კომახიძემ შეხვედრაზე.

ამ შეხვედრაზე დღეს ბათუმის ისტორიული ზონის დამტკიცებასთან დაკავშირებული დოკუმენტი განიხილეს.

ზოოკუთხე ბათუმის ცენტრალურ პარკში [ყოფილი 6 მაისის პარკი] მდებარეობს.

2016 წელს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „კრედოსგან“ სესხის სახით ავიღე 2000 ლარი. თანხა უნდა დამეფარა 2018 წლის 2 იანვრისთვის. ცხრა თვის განმავლობაში კეთილსინდისიერად ვასრულებდი ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას და ამ ხნის განმავლობაში გადახდილი მაქვს 1305,65 ლარი [ძირი თანხა]. გადასახდელი თანხა მთლიანად იყო – 3249 ლარი.

თანხის აღება პირადი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო დამჭირდა – ფეხმძიმობის პერიოდში ვირუსი შემეყარა. სამწუხაროდ, ამის მიუხედავად, შემეძინა შვილი გამოხატული ნაკლოვანებით – მას მგლის ხახა აქვს და ასევე სხვადასხვა სახის დარღვევა. ახლა ჩემი შვილი ერთი წლის და 3 თვისაა.

ბავშვი საჭიროებს სპეციალურ კვებას, რაც ძალიან ძვირი ჯდება. იმის გამო, რომ ბავშვი, ფაქტობრივად, მშიერი მყავდა, მივმართე „გაზეთ ბათუმელების“ რედაქციას. მათ დაწერეს სტატია ჩემი შვილის მდგომარეობის შესახებ. სტატიის გამოქვეყნების შემდეგ, ქველმოქმედმა ბიზნესმენმა და კიდევ სხვებმა თანხა შემიგროვეს – სულ 600 ლარი.

გარდა ამისა, აჭარის ტელევიზიის ორგანიზებით გაიმართა საქველმოქმედო კონცერტი, რის შემდეგაც ტელევიზიის დირექტორმა, ნათია კაპანაძემ, შემოსავლებიდან 1190 ლარი ჩამირიცხა.

თანხის ნაწილი თბილისში ექიმთან ვიზიტის დროს დავხარჯე, ნაწილი ბავშვის საკვების შეძენას მოვახმარე. ამ ეტაპზეც ცალკეული ადამიანების მცირედი შემოწირულობებით ვახერხებ ბავშვისთვის საკვების შეძენას და მოუთმენლად ველოდები მარტის თვის დადგომას. სწორედ ამ თვიდან დამენიშნება სოციალური დახმარება – 160 ლარი და იმედი მაქვს, რომ ყოველდღიურად აღარ ვიცხოვრებ იმის შიშით, რომ ხვალ ჩემს შვილს საჭმელს ვეღარ ვუყიდი.

ჩემი და ჩემი შვილის მდგომარეობას ისიც ართულებს, რომ ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობა აქვს ჩემს მეუღლეს. ის გარკვეული პერიოდი იმყოფებოდა საპატიმრო დაწესებულებაში და მის მიმართ განხორციელებული სხვადასხვა ძალადობის გამო, მას სჭირს ფსიქიკური აშლილობა. ჩემი მეუღლე ბოლოს ფსიქონევროლოგიურ დაწესებულებაში იწვა 2014 წელს.

ახლა ჩემი მეუღლე მძიმედ არის…

ახლახან ჩემი მეუღლის ახლობლებმა, რომლებიც „კრედოდან“ სესხის გამოტანის დროს თავდებში დაგვიდგენენ, აცნობეს, რომ თუ არ გადავიხდი დავალიანებას „კრედო“ მათგან თანხას სასამართლოს გზით ამოიღებს. ამ ოჯახებს თავი ძლივს გააქვთ, მაგრამ ჩვენი გულსაკლავი ყოფის გამო ვერ გვითხრეს უარი თავდებობაზე და ახლა ჩვენი წყალობით ისინიც შეიძლება აღმოჩნდნენ მძიმე მდგომარეობაში. ჩემი პირადი ტრაგედია, ახლა უკვე სხვისთვისაც უბედურების წყარო შეიძლება გახდეს.

ამ ყველაფრის გამო სხვა გამოსავალს ვეღარ ვხედავ და მოგმართავთ თხოვნით: იქნება მოახერხოთ და დავალიანება როგორმე ჩამომაწეროთ. უკიდურეს შემთხვევაში, იქნებ საპროცენტო თანხა ჩამომაწეროთ, ხოლო დარჩენილი ძირი თანხა გამიწეროთ გრაფიკით. პირობას გაძლევთ, შესაძლებლობის გაჩენისთანავე გადავიხდი დავალიანებას.

მე ჩემი მდგომარეობის გამო მივმართე ჟურნალისტებს. მათ ამიხსნეს, რომ შემეძლო მომემართა თქვენთვის, რადგან „მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია კრედო“ საქართველოში თავდაპირველად ჩამოყალიბდა როგორც სოციალური პროექტი  და რომ მისი ძირითადი მიზანი სოციალურად მძიმე მდგომარეობაში მყოფი ადამიანების მხარდაჭერა იყო. ვიცი, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ „კრედო“ ადამიანებს ფულს უნდა ჩუქნიდეს, მაგრამ გამონაკლისებს/რისკებს, ადამიანურ უბედურებებს ხომ ვერ გამოვრიცხავთ. თავდაპირველად მეც ხომ არ მეგონა, რომ ჩემი ცხოვრება ასე შემოტრიალდებოდა. იქნებ გადაწყვიტოთ, რომ ჩემი შემთხვევა განიხილოთ, როგორც თქვენი კომპანიის რისკი.

მე ამ წერილს სასოწარკვეთილი გწერთ. არ ვიცი რა გავაკეთო იმისათვის, რომ ჩემმა შვილმა წონაში მოიმატოს. ექიმები მეუბნებიან, რომ ის 12 კილოგრამს თუ არ მიაღწევს, ოპერაციას ვერ გაუკეთებენ, რადგან ვერ გადარჩება. ახლა ის მხოლოდ 7 კილოგრამს იწონის – არასათანადო კვების გამო ვერ ახერხებს ბავშვი წონაში მომატებას.

იქნებ, შეძლოთ და გულთან მიიტანოთ ჩემი მწარე რეალობა.

ის, რომ სიმართლეს გწერთ, დასტურდება იმ დოკუმენტებით, რასაც გიგზავნით.

შენიშვნა: მოქალაქემ ეს წერილი „კრედო ბანკს“ 2018 წლის 14 თებერვალს გაუგზავნა. დღეს მოქალაქეს სოციალურ ქსელში მოწერეს, რომ ამ წერილზე „30 დღის განმავლობაში მოხდება გამოხმაურება“. მოქალაქემ 6 მარტს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროსგან მიიღო შეტყობინება წარმოების დაწყების შესახებ. მას აცნობეს, რომ განცხადების ჩაბარებიდან 10 დღეში დაიწყება აღსრულების პროცედურა.

მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში თამბაქოს საწინააღმდეგო კამპანიების პარალელურად ამავე პროდუქტის უამრავი რეკლამა მზადდება.

ჯიმ ჰეინის ახალ წიგნში „alcohol and tobacco“ ალკოჰოლისა და სიგარეტის  რეკლამის 100-წლიანი ისტორიაა ასახული, თუ როგორ იზიდავდნენ ცნობილი და დიდი კომპანიები ერთი საუკუნის განმავლობაში მომხმარებლებს და რა სტრატეგიებს იყენებდნენ „მავნე ჩვევების“ ხელშემწყობი პროდუქტების პოპულარობისთვის.

წიგნი ვრცლად ვებგვერდ taschen-ზეა ხელმისაწვდომი.

„Marlboro”-ს 1973 წლის ეს რეკლამა 70-იანი წლებისთვის დამახასიათებელი პათოსით გამოირჩევა, როცა ჯანმრთელობაზე თამბაქოს ნეგატიურ ზეგავლენას უსვამდნენ ხაზს, თუმცა მალბოროს სარეკლამო ხრიკი გემოვნებასა და ხარისხზე აქცენტის გაკეთებაა.

1970 წლის ეს რეკლამა იყო „Kent“-ის მცდელობა, შავკანიან მომხმარებელთა ყურადღების მისაპყრობად.

„Lucky Strike“-ის ძველ სარეკლამო პოსტერებზე ძირითადად ცნობილი ადამიანები ჩანან. რეკლამა ირწმუნება, რომ „Lucky Strike“  სხვა სიგარეტთან შედარებით გაცილებით ნაკლებ ზიანს აყენებს ყელს. რეკლამა 1935 წელს დაამზადეს.

ლუდსახარში ქარხანა „Cuauhtémoc Brewery” 1890 წელს დაარსდა და 1893 წელს ჩამოასხა თავისი პირველი ლუდი „Carta Blanca“. ამ ლუდმა ჩიკაგოსა და პარიზის მსოფლიო ბაზრობაზე პირველი ადგილი მოიპოვა და პრიზიც მიიღო. ლუდსახარში „Cuauhtémoc Brewery“ ამჯერად „Heineken International“-ის საკუთრებაა. ლუდ „Carta Blanca“-ს ქვემოთ მოცემული რეკლამა 1943 წელს ჟურნალ „Life“-ს ივლისის ნომერში დაიბეჭდა.

ეს კი ლუდ Schlitz-ის 1951 წლის რეკლამაა, რომელიც ასევე ჟურნალ „Life“-ში გამოქვეყნდა. ალკოჰოლური ფირმის სარეკლამო სტრატეგიაა დაარწმუნოს მომხმარებელი, რომ ლუდი ყოველდღიური განტვირთვის აუცილებელი ნაწილია.

„Murad“-ი  „თურქული სიგარეტის“ სახელით ცნობილი ბრენდია, ინტერნეტში ხელმისაწვდომია ამ ფირმის  ყველაზე ძველი, 1919 წლის სარეკლამო პოსტერებიც კი.

ლუდ „Bud Light“-ის ამ რეკლამამ საზოგადოებაში აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია. კომპანიის არტდირექტორმა, ჯონ მორმა „Bud Light“-ის სარეკლამო სახე, რისთვისაც პიტბული „Spuds MacKenzie“ გამოიყენა, ძაღლის სარეკლამო სახემ მარკეტინგული თვალსაზრისით გაამართლა, თუმცა საზოგადოების დიდი ნაწილი მიიჩნევდა, რომ რეკლამა ცხოველთა უფლებებს არღვევს და არაეთიკურია.

ამერიკული სიგარეტის „Old Gold“-ის რეკლამებს ყოველთვიურად მხატვარი  ჯორჯ პეტი ქმნიდა, მისი ეს რეკლამა, მაგალითად, 1950 წლითაა დათარიღებული.

წყარო: Guardian

oldbeerads.blogspot 

ბათუმის ცენტრალურ პარკში, კარგ ამინდში, ტბაში, აუცილებლად შენიშნავთ ორ კაიაკს. დილაობით აქ პარაოლიმპიელი სპორტსმენი, ჯონი თოფურია ნიჩბოსნობაში ვარჯიშობს მწვრთნელთან ერთად. ჯონი ევროპისა და მსოფლიო ჩემპიონატებისთვის ემზადება. ახლო მომავალში დაგეგმილ შეჯიბრებებზე იგი ბათუმის სახელით გამოვა.

„ფეისბუქზე“ გავრცელდა ფოტო, რომელზეც პარკში, ტბასთან ახლოს მყოფი მანქანაა გადაღებული. ამ მანქანით ჯონი, რომელსაც ქვედა კიდურები არ აქვს, ტბასთან ახლოს მიჰყავთ. პარკში მანქანით შესვლა პარკის ადმინისტრაციასთან რომ შეთანხმებულია, ამას ბათუმის მერიის ტურისტული ობიექტების მართვის სააგენტოს ხელმძღვანელი,  ალექსანდრე თევზაძე ადასტურებს.

„დილით აქ  ვვარჯიშობ ორსაათ-ნახევარი, შემდეგ – დარბაზში. დღეში დაახლოებით 5-6 საათი ვვარჯიშობ. სამი წელია ამ სპორტში ვარ. ვვარჯიშობდი თბილისში, ფოთში… აბაშიდან ვარ, მაგრამ ახლა ბათუმში ვცხოვრობ და ბათუმის სახელით გამოვდივარ. ვიბრძვით ლიცენზიის მოსაპოვებლად. ყველა ძალიან გვეხმარება“, – ყვება ჯონი.

31 წლის ჯონი თოფურია სპორტის ამ სახეობით მას შემდეგ დაინტერესდა, როცა ქვედა კიდურები დაკარგა. იგი ჯარისკაცია, აგვისტოს ომისა და სამი მისიის მონაწილე, 2006 წელს მსახურობდა ერაყის სამშვიდობო მისიაში, 2010-2012 წლებში კი – ავღანეთში.

2012 წლის 6 მარტს ავღანეთში, ჰელმანდის პროვინციაში, საქართველოს შეიარაღებული ძალების 31-ე ბატალიონის სერჟანტი ჯონი თოფურია პატრულირებისას ნაღმზე აფეთქდა და ფეხები დაკარგა.

„ეს ტრავმა რაც დამემართა, მას შემდეგ დავკავდი ამ სპორტით. მე ჯარისკაცი ვარ, ავღანეთში 2012 წლის 6 მარტს აფეთქება მოხდა და დავშავდი.  ეს ჩემი მესამე მისია იყო.

მზად ამისთვის არავინ არ არის, მაგრამ ადამიანს რომ ეს დაემართება, უნდა გამონახოს ძალა, თავის თავს დაელაპარაკოს, რომ მას შეუძლია, ცხოვრება გრძელდება. ეს რომ მომივიდა, ცოლი მყავდა, შემდეგ შვილები შემეძინა და ცხოვრებას არ შევუშინდი, პირიქით.

ამერიკაში რომ ვიყავი სამკურნალოდ, იქ შემოგვთავაზეს სპორტის სხვადასხვა სახეობა. აუზი იყო, დავიწყე ვარჯიში და შემიყვარდა სპორტის ეს სახეობა. ისედაც სპორტსმენი ვიყავი, 2005 წელს მძლეოსნობაში საქართველოს ჩემპიონი გავხდი, შემდეგ წავედი ჯარში, რადგან ბავშვობიდან მომწონდა ჯარისკაცის პროფესია“,  – ამბობს ჯონი.

ჯონი ამბობს, რომ ტრავმის შემდეგ სიცოცხლისა და ბრძოლის ყველაზე მეტ ძალას ცოლი აძლევდა:

„ყველაზე მეტად მეუღლე, ინეზა სურმანიძე დამიდგა მაშინ გვერდით. მითხრა, უნდა გააგრძელო ცხოვრებაო. ინეზა ბათუმელია. სამი შვილი გვყავს, 4  წლის, 3  წლის და 1 წლის: ანდრია, ალექსანდრე და ანა. ჩემი ყველაზე დიდი გულშემატკივრები ისინი არიან. შვილების გამო ყველაფერს გავაკეთებ.

მიხარია, რომ სპორტში ვარ ჩართული და სხვებსაც ვაძლევ მაგალითს, ბევრია სახლში ჩაკეტილი. მინდა, ეს ადამიანები გამოვიდნენ და ნახონ, ყველას შეუძლია, არ უნდა ვიყოთ ჩაკეტილი. რომ არ მოდუნდე, ამისთვის კარგია სპორტი. სახლში ჩაკეტილი გიჭირს უფრო, სპორტი, გარეთ გამოსვლა გახალისებს, ადამიანებს ხედავ.“

ჯონი ყვება, რომ ნიჩბოსნობაში საქართველოს მხოლოდ ორი პარაოლიმპიელი სპორტსმენი ჰყავს, თვითონ და თენგო დიასამიძე. ამბობს,დროა საჭირო, რომ სპორტსმენი განვითარდეს, ჩამოყალიბდეს და მნიშვნელოვან წარმატებას მიაღწიოს:

„1-2 წელში სპორტსმენი ვერ მიაღწევს ყველაფერს, ამას ვარჯიში და დრო უნდა. ყველა ვარჯიშმა ადამიანში ცვლილება უნდა შეიტანოს, ეს უცებ არ ხდება. მიზანი მაქვს, მინდა მოვიპოვო მედალი და ქვეყანა ვასახელო. მე ყველაფერს ვიღონებ ამისთვის.“

ბათუმში „ფესტივალების განვითარების“ საერთაშორისო კონფერენცია ტარდება, რომელიც საქართველოში ბრიტანეთის საბჭოს და აჭარის განათლების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მიერ არის ორგანიზებული.

კონფერენციის მიზანია უცხო ქვეყნების გამოცდილების გაზიარება ფესტივალების განვითარებაში. კონფერენციის ერთ-ერთი მთავარი მომხსენებელია ფესტივალებისა და საერთაშორისო ივენთების მენეჯმენტის დირექტორი დიდი ბრიტანეთიდან, ნიკ დოდსი.

ექსპერტმა ისაუბრა დიდ ბრიტანეთში არსებული ფესტივალების მნიშვნელობასა და მათ განვითარებაზე. ნაჩვენები იყო ვიდეორგოლები სხვადასხვა ფესტივალის წარმოშობის შესახებ, ასევე წარმატებული ფესტივალების მაგალითები, ინოვაციური მოდელები.

ექსპერტმა ვრცლად ისაუბრა მრავალკომპონენტიანი ფესტივალების განვითარებაზე, ფესტივალების ტურისტულ მნიშვნელობასა და ორგანიზაციულ მხარეებზე. საუბარი იყო იმაზე, როგორ შეიძლება ბათუმი საინტერესო და მიმზიდველი გახდეს ფესტივალებით, ტურისტული თვალსაზრისით.

„ძალიან მნიშვნელოვანია ქალაქის ძირითადი ვიზიტორების გაგება, საიდან შეიძლება ჩამოვიდნენ ისინი. კონკრეტულად მათთვის მორგებული გეგმა უნდა გქონდეთ და ამ კონკრეტულ აუდიტორიაზე უნდა იმუშაოთ.

ბათუმში ძალიან ბევრი სასტუმროა, რომელიც ზამთრის პერიოდში თითქმის ცარიელია. სამაგიეროდ გადატვირთულია ზაფხულში და შეიძლება ადგილებიც კი არ ჰქონდეთ.

ეს პერიოდი შეიძლება გამოიყენოთ იმ კატეგორიის ვიზიტორებისთვის, რომლებსაც უყვართ სასტუმროს კომფორტულ ოთახებში ცხოვრება და ამ ჯგუფზე მორგებული ვიზიტორებისთვის გაკეთდეს ფესტივალები. თუ ახალგაზრდების მოზიდვა გინდათ, მაშინ  შეიძლება კემპინგ ფესტივალი მოაწყოთ. კარგად შეარჩიოთ ადგილები, სადაც ადამიანი 3-4 დღეს გაატარებს. ამაზე უნდა დაფიქრდნენ ფესტივალების ორგანიზატორები“, – ამბობს ნიკ დოდსი.

მისი აზრით, კულტურული ფესტივალების ინვესტირებაზე  მთავრობაც უნდა დაფიქრდეს, რადგან ამ ტიპის ფესტივალებს არ აქვთ მხოლოდ კომერციული დანიშნულება.

ბათუმის საავტორო კინოფესტივალის დამფუძნებლის, ზვიად ელიზიანის აზრით, ფესტივალების გამრავალფეროვნებისთვის  მნიშვნელოვანი იქნება ღია ჩვენებების დამატებაც.

„კინოფესტივალის მაგალითზე რომ ვიმსჯელოთ, ქალაქის ინფრასტრუქტურა არ გაძლევს შესაძლებლობას,  უფრო ფართო მასშტაბზე რომ გახვიდე. ცოტაა ისეთი ადგილები, სადაც ღია კინოჩვენებებს მოაწყობ. თუმცა შესაძლებელია, მრავალფეროვნებისთვის დაამატო სანახაობრივი კომპონენტები, თუნდაც ფესტივალის პრომოს სახით. მაგალითად, მსვლელობები ქუჩაში“, – გვეუბნება ის.

ზვიად ელიზიანის თქმით, მნიშვნელოვანია ფესტივალების ორგანიზებაში მრავალმხრივი ჩართულობა:

„საჭიროა არა მარტო სამინისტროების, მერიის ან ტურიზმის დეპარტამენტის ჩართულობა, სტუდენტების მოტივაცია და მათი გააქტიურებაც მნიშვნელოვანია, განსაკუთრებით  სახელოვნებო პროფილის  უნივერსიტეტებიდან“.

ელიზიანის აზრით, აუცილებელია ფესტივალების ანალიზი. მრავალკომპონენტიანი ფესტივალების მიმართულებით კი, ცალკე სტრატეგიაც უნდა არსებობდეს.

ფესტივალების განვითარების კონფერენცია სასტუმრო „რედისონში“ დღის ბოლომდე გაგრძელდება.