Batumelebi

საფრანგეთის სენატმა 200 ხმით 136-ის წინააღმდეგ მხარი დაუჭირა კანონპროექტს, რომლის თანახმადაც შესაძლოა შეიზღუდოს სახელმწიფო ჯანდაცვაზე არალეგალი მიგრანტების ხელმისაწვდომობა.

კანონპროექტის ერთ-ერთი მიზანია გაუქმდეს სახელმწიფო სამედიცინო დახმარება, რაც არალეგალ მიგრანტებს ჯანდაცვის სერვისებით სარგებლობის შესაძლებლობას აძლევს.

მედიის ცნობით, თავიდან აღნიშნულ კანონპროექტს მხარს მხოლოდ საფრანგეთის კონსერვატიული პარტია უჭერდა, დებატები მიმდინარეობდა მემარჯვენეებს შორისაც, ხელისუფლების წარმომადგენელთა ნაწილი, მათ შორის ჯანდაცვის მინისტრი, ოლერენ რუსო, ამ შეთავაზების წინააღმდეგ გამოვიდა.

საფრანგეთის შინაგან საქმეთა მინისტრის, ჟერარ დარმენენის განცხადებით, ყველასთვის ხელმისაწვდომი ჯანდაცვის მექანიზმისთვის საფრანგეთი 1.14 მილიარდ ევროს ხარჯავს ყოველწლიურად. მინისტრის შეფასებით, ეს ეკონომიკურად არამდგრადი მოცემულობაა.

კანონპროექტი შეიცავს სხვა ისეთ ცვლილებებსაც, როგორიცაა: ფრანგული ენის მინიმალური ცოდნა ბინადრობის უფლების მისაღებად, ოჯახის გაერთიანების წესების გამკაცრება და არალეგალი მიგრანტების დაბრუნება მათი წარმოშობის ქვეყანაში.

კანონპროექტს აკრიტიკებს გაეროს ბავშვთა ფონდი – UNICEF-ი. ორგანიზაციის განცხადებით, უცხო ქვეყნის მოქალაქეების, განსაკუთრებით არასრულწლოვანების, ბავშვების გაძევება და მათი დაცვის შესუსტება ეწინააღმდეგება გაეროს ბავშვთა უფლებების კონვენციას, რომლის ხელმომწერიც საფრანგეთია.

კანონპროექტის ბევრ მოწინააღმდეგეს მიაჩნია, რომ ოჯახების გაყოფა და თავშესაფრის მაძიებელთა შეზღუდვა ვერ მოაგვარებს საფრანგეთის სახელმწიფო უსაფრთხოების პრობლემებს.

კანონპროექტს, რომელშიც შესწორებები უნდა შევიდეს, საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეა დეკემბერში განიხილავს.

ამავე დროს, france24-ის ცნობით, ფრანგი ექიმები აცხადებენ, რომ „არ დაემორჩილებიან“ კანონპროექტს, რომელიც ართმევს უსაბუთო მიგრანტებს ჯანმრთელობის დაცვის უფლებას.

კერძოდ, france24-ის ინფორმაციით, შაბათს, 11 ნოემბერს, ჯანდაცვის დაახლოებით 3 500-მა მუშაკმა ხელი მოაწერა წერილს, რომლითაც პირობა დადეს, რომ „გააგრძელებენ უსაბუთო პაციენტების უფასოდ მკურნალობას მათი საჭიროებიდან გამომდინარე, ჰიპოკრატეს ფიცის შესაბამისად“.

აჭარის მაღალმთიანი მუნიციპალიტეტების სოფლებში კარგად ახსოვთ ის დრო, როცა ბათუმში წასვლა-წამოსვლისას აუცილებლად თან უნდა ჰქონოდათ პასპორტი – წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერც მუნიციპალიტეტს დატოვებდნენ და ვერც სახლში დაბრუნდებოდნენ. ბლოკპოსტებზე, რომლებიც ქედასა და ხელვაჩაურში იყო, მგზავრობით დატვირთულ ავტობუსში რუსი ჯარისკაცები ადიოდნენ და ყველას პასპორტს ამოწმებდნენ.

ეს მოგონებებია საბჭოთა დროის აჭარაზე, როცა ქედის, ხულოს, ხელვაჩაურისა თუ შუახევის რომელიმე სოფელში გამართულ ქორწილში ბათუმიდან რომ დაგეპატიჟებინა ნათესავები, სპეციალური საშვების გამოწერა იყო საჭირო.

რა ხდებოდა ამ ბლოკპოსტებზე და ვის შეეძლო მისი გავლა თავისუფლად? როგორ მართავდა ოჯახი დაკრძალვას თუ ქორწილს? რესპონდენტებს, რომელთაც ჩვენ ვესაუბრეთ, კარგად ახსოვთ ეს პერიოდი – მათ თავადაც უწევდათ ბლოკპოსტების გავლა.

55 წლის ასმათ სამნიძე ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ პირველ მაისში ცხოვრობს. მას კარგად ახსოვს, როგორ ამოწმებდნენ ბლოკპოსტზე ყველას საბუთებს რუსი ჯარისკაცები.

„ჩემი ბავშვობიდან მოყოლებული, რაც დამრჩა მეხსიერებაში, იმას აღვწერ. ავტობუსის მგზავრების შესამოწმებელი ადგილი ცალკე იყო, მანქანით მიმავლებისა და ფეხით მიმავლების – ცალ-ცალკე.

რუსი ჯარისკაცები ყველას პასპორტს ამოწმებდნენ.

პასპორტს ვადა გასული არ უნდა ჰქონოდა, სხვისი პასპორტით არ უნდა გაგევლო. იყო საგუშაგოც, მაღლობზე, სადაც ერთი ჯარისკაცი იდგა და იქიდან აკონტროლებდა ტერიტორიას. ზუსტად ვერ ვიტყვი დროს, არ ვიცი, 6 საათის ცვლით იყვნენ თუ 9-საათიანი, თუმცა ნამდვილად იცვლებოდნენ.

ესენი იყვნენ ჩვეულებრივი [საბჭოთა] ფორმიანი ჯარისკაცები, ვინც იხდიდა სავალდებულო სამხედრო სამსახურს. მათი სამხედრო ბაზა ქედაში იყო. ჯარში მსახურობდნენ და თან ბლოკპოსტებს აკონტროლებდნენ.

არც ერთი არ იყო ქართველი, ყველა რუსი იყო. ბავშვობაში სულ მეშინოდა მათი, რადგან იარაღით იყვნენ.

ვინც ბათუმში იყო ჩაწერილი, სპეციალური საშვები უნდა ჰქონოდა პასპორტთან ერთად, ქედის ბლოკპოსტები რომ გამოევლო. ვინც ქედაში, შუახევში, ხულოში იყო ჩაწერილი, მას განსაკუთრებული საშვი არ სჭირდებოდა, პირდაპირ პასპორტით შემოდიოდა მუნიციპალიტეტში, მაგრამ თუ პასპორტი დაავიწყდებოდა ან სხვისი პასპორტით შეეცდებოდა გასვლას, მას აუცილებლად გააბრუნებდნენ უკან. მახსოვს შემთხვევები, თუ როგორ გააბრუნეს ხალხი უკან და არ გაატარეს ბლოკპოსტზე.

თხოვნა, ადგილზე მოლაპარაკება ან რაიმე მსგავსი დაუშვებელი იყო. ამ სამხედროებს უფლება არ ჰქონდათ ჩვენთან საუბრის. უბრალოდ, ამოვიდოდა მანქანაში, მიაწოდებდი პასპორტს, გადაშლიდა, შეგიმოწმებდა. დააკვირდებოდა პასპორტის სურათს, ნამდვილად შენ თუ იყავი, პასპორტის ვადას შეამოწმებდა და მორჩა“, – გვიყვება ასმათ სამნიძე.

მას ქედაში მოწყობილი ორი ბლოკპოსტი ახსოვს, ერთი – აჭარისწყლის ჰესთან, მეორე კი – მახუნცეთთან ახლოს.

მისი თქმით, თუ სოფელში ქორწილი ან დაკრძალვა იყო და სტუმრები სხვა რეგიონიდან ან თუნდაც ბათუმიდან უნდა ასულიყვნენ, საჭირო იყო თითოეულ მათგანს ჰქონოდა საშვი.

„მაშინ საბჭოს ეძახდნენ. საბჭოსთვის უნდა მიგემართა და საბჭო მოგცემდა ამ საშვს. სტუმრის მიღება უფრო რთული იყო. როცა საბჭოთა კავშირი დაიშალა და აღარ იყო ეს გამშვები პუნქტები, მაშინ დაიწყო ხალხმა ერთმანეთთან მიმოსვლა და აქტიური სტუმრიანობა“.

ნახსენები გამშვები პუნქტები ასმათისთვისაც გამხდარა შეფერხების მიზეზი. როგორც იხსენებს, სკოლის დამთავრების შემდეგ თბილისში, უნივერსიტეტში ჩააბარა და რაღაც დროის განმავლობაში მისი პირადობის მოწმობისა და სხვა საბუთების უნივერსიტეტში დატოვება მოუწია.

„ჩამოვედი ბათუმში და ვერაფრით ავდიოდი სოფელში. 10 დღე დეიდაჩემთან მომიწია დარჩენა, ბათუმში.

მაშინ ტელეფონები არ იყო და წარმოიდგინეთ, რა რთული იყო შეგეტყობინებინა ოჯახისთვის, სად იყავი. როგორც იქნა, ბოლოს გავაგებინე ჩემებს. დედაჩემი ავიდა ქედაში, მაშინ მილიცია იყო, იქ საბუთი გააკეთებინა, ჩამომიტანეს ის საბუთი და მერე ამოვედი სახლში.

საშინელება იყო, მაგრამ ვერანაირ პროტესტს ვერ გამოხატავდი“, – გვეუბნება ასმათი.

„მთიანი აჭარის მოსახლეობა გაწამებული იყო ამ ბლოკპოსტების გამო“, – გვეუბნება 70 წლის ჯემალ ზოიძე, შუახევის სოფელ მაწყვალთის საჯარო სკოლის დირექტორი და „განსაკუთრებულ“ შემთხვევებში მოწყობილ დროებით ბლოკპოსტზე გვიყვება.

„მარეთის ხეობაში, უჩამბის ხიდთან ხშირად მართავდნენ მესამე „გამშვებ პუნქტს“ განსაკუთრებულ შემთხვევებში. არ ვიცი, რა განსაკუთრებული შემთხვევები ჰქონდათ, მაგრამ დროებით ბლოკპოსტებს ნამდვილად აწყობდნენ იქ. მოსახლეობამ ხშირად არ იცოდა ამ დროებითი ბლოკპოსტის შესახებ და მოუმზადებელი მიდიოდნენ.

საბჭოთა კავშირში და მაშინდელ [მაღალმთიან აჭარაში მცხოვრები] მოქალაქეების პასპორტებში შტამპი იყო ჩარტყმული, რომელსაც სპეციალური კოდი ჰქონდა მინიჭებული. მსგავსი პასპორტი ვისაც ჰქონდა, მას თავისუფლად შეეძლო გადაადგილება ქედაში, შუახევში, ხულოში, მაგრამ ამ პასპორტის მფლობელს არ ჰქონდა საშუალება, გასულიყო სარფში, მაგალითად.

ჩვენი ხეობის მცხოვრებთ შეეძლოთ შესულიყვნენ ჯავახეთშიც. იქაც იყო ასეთი ბლოკპოსტები, თუ სწორად მახსოვს, აწყურთან ახლოს, მაგრამ საზღვართან უფრო ახლოს მისვლის შემთხვევაში განსაკუთრებული საშვი დასჭირდებოდა.

ქალაქის მოსახლეობას არ შეეძლო მხოლოდ პასპორტის ქონის შემთხვევაში ქედაში ან სხვა მუნიციპალიტეტებში შემოსულიყო. ამ შემთხვევაში მათ სპეციალური საშვები სჭირდებოდათ.

ბლოკპოსტები იყო საზაფხულო საძოვრებზეც, სადაც ჩვენ დავდიოდით. ელექტრონული ღობე, ეკლიანი მავთულით ჰქონდათ ტერიტორია შემოსაზღვრული და ამ ღობის შიგნით უნდა შესულიყო მოსახლეობა, თუ ზაფხულის საძოვრებზე, სამთო საძოვრებზე პირუტყვის შეყვანა უნდოდა. შესვლა და გამოსვლა აქაც სპეციალური საშვების საშუალებით ხდებოდა“, – იხსენებს ჯემალ ზოიძე.

მისი თქმით, ბლოკპოსტზე გაჩერებულ ტრანსპორტს დეტალურად ამოწმებდნენ სამხედროები. ფრთხილობდნენ, არ გაპარულიყო ან დამალულიყო მგზავრი და ხშირად, მანქანის საბარგულსაც ხსნიდნენ და იხედებოდნენ შიგნით.

ჯემალ ზოიძის თქმით, საშვებს უშიშროების სამსახური პასპორტის საფუძველზე გასცემდა ამა თუ იმ მოქალაქეზე, რომ მას შესაძლებლობა ჰქონდა გარკვეული ვადით შესულიყო იმ ტერიტორიაზე, სადაც მხოლოდ პასპორტის საფუძველზე არ შეეძლო შესვლა.

„ადგილზე მოლაპარაკება შეუძლებელი იყო. თუ, მაგალითად, ვინმე მაღალჩინოსანი იყო და პასუხისმგებლობას აიღებდა, რომ მგზავრი მასთან მიდიოდა სტუმრად, ხშირად ხდებოდა ასეთი რაღაც, რომ შეიძლება გაეტარებინათ მოქალაქე, მაგრამ ინიშნავდნენ ვადას და იმ პერიოდში თუ არ დაბრუნდებოდა პირი უკან, იმ მაღალჩინოსნის პასუხისმგებლობა დადგებოდა, ვინც ამ პირს ბლოკპოსტის გავლაში დაეხმარა“, – იხსენებს ჯემალ ზოიძე.

მისი თქმით, დაკრძალვებზე წასვლას ძირითადად ვერ ახერხებდნენ, რადგან მოკლე დროში არ ამზადებდნენ საშვებს.

„თუ ქორწილი იყო დაგეგმილი, წინასწარ უშიშროების სამსახურს მიმართავდნენ და უშიშროების სამსახური გასცემდა დროებით მოწმობას. შეიძლება ჯგუფური მოწმობაც გაეცათ. მაგალითად, სახელობითი სიის საფუძველზე. პასუხისმგებელი პირი ჩაიწერებოდა და ის პიროვნება იყო პასუხისმგებელი ამ ადამიანების გადაადგილებაზე.

ამ თანხმობას გარკვეული დრო სჭირდებოდა, ალბათ უშიშროების სამსახური სწავლობდა იმ პიროვნებებს, თუ ვინ იყვნენ, ვისთან მიდიოდნენ. ამ ყველაფერს შეისწავლიდნენ და მერე იძლეოდნენ საშვებს. ეს გარკვეული დრო შეიძლება ყოფილიყო 3 დღე, ერთი კვირა ან 10 დღე“, – გვითხრა ჯემალ ზოიძემ.

მისი თქმით, სკოლის მოსწავლეები შესაძლოა გაეტარებინათ ბლოკპოსტებზე მოსწავლის ბილეთის არქონის შემთხვევაში, თუ გამოუჩნდებოდა ნაცნობი, ახლობელი და დაემოწმებოდა.

„ეს მდგომარეობა არავის სიამოვნებდა, მაგრამ ხალხი დაშინებული იყო და ხმას ვერავინ იღებდა საერთოდ, იმიტომ, რომ გააციმბირებდნენ ან გადაასახლებდნენ“.

ამ პერიოდზე გვიყვება 73 წლის ჟუჟუნა დიდმანიძეც, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, რომელიც დაახლოებით 50 წელი მუშაობდა სკოლაში. ის ხელვაჩაურის სოფელ მარადიდში გაიზარდა და დაქორწინების შემდეგ სოფელ კირნათში გადავიდა საცხოვრებლად.

„არ ვიცი აჭარაში კიდევ სად იყო ეს პუნქტები, მაგრამ მე რომ მარადიდში ვცხოვრობდი, მაშინ აჭარისწყალზე იყო. ასევე იყო მაჭახლისპირშიც. ამ ორ ადგილზე ხშირად მიწევდა მოძრაობა და მქონდა შეხება.

მაშინ საბჭოთა პასპორტები იყო, რისი არ ქონის შემთხვევაშიც დაგაბრუნებდნენ. ხშირად ყოფილა ასეთი შემთხვევა. ძალიან ძნელი იყო სტუმრის მიღება და ა.შ.

ავტობუსში ამოდიოდნენ და სინჯავდნენ ყველას პასპორტს. სხვა ტრანსპორტშიც ასე აკეთებდნენ, რა მანქანა იყო, აზრი არ ჰქონდა.

მოსწავლეებს მოსწავლის ბილეთი უნდა ჰქონოდათ. მაშინ იყო ბილეთები, სკოლა ურიგებდა მოსწავლეებს“, – გვეუბნება ჟუჟუნა.

ის პირები, რომლებიც მოქალაქეებს ბლოკპოსტებზე ხვდებოდნენ, ჟუჟუნასაც სამხედრო ფორმაში ახსოვს.

„სტუმარი სოფელში ვერ შემოვიდოდა, თუ სოფლის გამგეობიდან რაიმე დასტური არ გექნებოდა. ე.წ. საშვები, მაშინ სოფლის საბჭოს ვეძახდით, იქ კეთდებოდა. მერე ეს ცნობა უნდა მიგეტანა „გამოსაშვებ პუნქტზე“ და ასე დახმარებოდი სტუმარს გამოსვლაში.

საბჭოს თავისი ბეჭედი და წესი ჰქონდა ამ ცნობის გაცემის. ცნობა ადასტურებდა, რომ სტუმარი ნამდვილად ამა თუ იმ ოჯახის ნათესავი, მეგობარი იყო.

ძალიან ჭირდა დაკრძალვაზე, ქორწილებში შეკრებაც. იმავე სოფლებში ქორწინდებოდნენ, ძირითადად ასე იყო, მაგრამ სხვა სოფლებიდანაც მოდიოდნენ რძლები, რა თქმა უნდა. სოფლის თავკაცები ჩადგებოდნენ, შედგებოდა სია, მათზე აკეთებდნენ საშვებს და ასე იხდიდნენ ქორწილებს, თუმცა ეს საკმაოდ რთული პროცესი იყო.

ასე იყო ყველა შეკრებაზე. ვერც დაკრძალვაზე წახვიდოდი საშვის გარეშე. არავის შემოუშვებდნენ სოფელში.

ყველა მიჩვეული ვიყავით, მაგრამ, რა თქმა უნდა, იყო საუბარი მაგის შესახებ – რა საჭიროა? რატომაა და ა.შ.

ზუსტად არ მახსოვს, როდის შემოიღეს ამ სახის შემოწმებები, გაუქმებით კი საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ გაუქმდა.

ჩემთვის და ყველასთვის ძალიან დიდი დისკომფორტი იყო ეს. ახლა რომ გადიხარ სახლიდან, შეიძლება პასპორტი საერთოდ არ გაიყოლო, მაშინ უკან დაბრუნება მოგიწევდა აუცილებლად, თუ პირადობა არ გქონდა“, – იხსენებს ჟუჟუნა.

„ეს ბლოკპოსტები სპეციალურად მოწყობილი ფსიქოლოგიური ბარიერები იყო. როგორც მერაბ კოსტავამ უწოდა – „საქართველოს ერთიანობის ქედზე მოწყობილი გილიოტინა“ – ამბობს „ბათუმელებთან“ ისტორიკოსი უჩა ოქროპირიძე, ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიკო ბერძენიშვილის ინსტიტუტის ისტორია-არქეოლოგიის განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი.

„საბჭოთა პერიოდში ადგილობრივი მოსახლეობის უფლებები და სურვილები სრულიად იგნორირებული იყო. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორია ფაქტობრივად ორად იყო გაყოფილი ამ ბლოკპოსტების გამო – ბლოკპოსტებამდე და ბლოკპოსტებს შემდეგ“, – გვეუბნება უჩა ოქროპირიძე.

მისი თქმით, იქმნებოდა განცდა, თითქოს ბლოკპოსტებს მიღმა „სხვა ხალხი“ ცხოვრობდა:

„ზემო აჭარაში ნამყოფიც არ ვიყავი, სანამ სტუდენტობა არ დავასრულე, რადგან სპეციალური საშვი მჭირდებოდა. საბჭოთა კავშირი ამ ხელოვნური ბარიერით, ბლოკპოსტების საშუალებით ცდილობდა მოსახლეობის გაყოფას.

მე, მაგალითად, დიდი ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ სხვა ხალხი ცხოვრობდა მაღალმთიან აჭარაში. რომ ჩამოდიოდნენ კი ვხვდებოდით ერთმანეთს, ვლაპარაკობდით, მაგრამ „სპეციფიკური“ ხალხი მეგონა ცხოვრობდა იქ, ვისი ჩვენგან გაყოფაც ამ ბლოკპოსტებით საჭირო იყო.

ასეთი ბლოკპოსტები კიდევ იყო, მაგალითად, აწყურის რაიონში, ახალციხეში. მესხეთში შესვლა აწყურის პოსტით შეიძლებოდა მხოლოდ საშვების საფუძველზე.

სანაპირო ზოლშიც ასე იყო. როდესაც სარფში პირველად გავედი დაკრძალვაზე, თურქეთისკენ გახედვასაც გვიშლიდნენ ადგილობრივები, ისე ჰყავდათ დაშინებული. „იქით გახედვა არ შეიძლებაო – დაგვდევდნენ“ – იხსენებს ისტორიკოსი.

უჩა ოქროპირიძის თქმით, ეს ბლოკპოსტები აჭარაში საბჭოთა წყობისთანავე გაჩნდა და დასრულდა მისი დასრულებისთანავე, 1991 წელს, როცა საქართველომ დამოუკიდებლობა მოიპოვა.

ტურიზმში დასაქმებულ ყველა ტურისტულ გიდს მოუწევს რეგისტრაცია ეკონომიკურ რეესტრში. ალპური გიდების სერტიფიცირება იქნება სავალდებულო, კულტურული გიდების სერტიფიცირება კი ნებაყოფლობითი – ეს არის ცვლილებების არასრული ჩამონათვალი, რომელიც ტურიზმის შესახებ ახალი კანონით არის დაგეგმილი.

სექტორში მომუშავეები ამბობენ, რომ საკანონმდებლო ცვლილებები მათთან შეთანხმების და მათი ჩართულობის გარეშე ხდება. თუმცა ამ არგუმენტებს არ იზიარებენ საკანონმდებლო ინიციატივის მხარდამჭერები.

ნატა კვაჭანტირაძე საქართველოს ტურიზმის ასოციაციის წარმომადგენელია. ის 10 ნოემბერს ვრცელი პრეზენტაციით წარსდგა ბათუმში გამართულ ტურიზმის ფესტივალ – „ტურისტერზე“ და ტურიზმის ახალი კანონის შესახებ ისაუბრა.

კანონში შესატან ცვლილებებზე საუბრისას, ნატა კვაჭანტირაძე ამბობს, რომ ყოველგვარი რეგულაციის უგულებელყოფამ ჩამოაყალიბა ტურიზმის განვითარების მანკიერი მხარე, რომელიც თანამედროვე საერთაშორისო ტურისტულ ბაზარზე ხელს უშლის საქართველოს ტურიზმის სექტორის პოზიციონირებას.

კერძოდ, ამჟამად სექტორში ხარისხის მართვის აუცილებლობა არ არსებობს და გვაქვს ჩრდილოვანი ეკონომიკის ზრდა აღურიცხავი ტურისტული მომსახურების ხარჯზე.

„მეორე კომპონენტი განსაკუთრებით მწვავედ გამოჩნდა, როდესაც პანდემიის დროს კომპენსაციის მოთხოვნით უამრავი არარეგისტრირებული მეწარმე სუბიექტი გამოჩნდა, რომელთაც საკუთარი საქმიანობის დადასტურება არ შეეძლოთ,“ – თქვა ნატა კვაჭანტირაძემ.

ცვლილებების მხარდამჭერთა თქმით, ევროკავშირსა და საქართველოს შორის ასოცირების შეთანხმება ითვალისწინებს საკანონმდებლო დაახლოებას. შესაბამისად, სავალდებულო გახდა ტურისტული საქმიანობის მიმართულებით არსებული დირექტივების ინტეგრირება ეროვნულ კანონმდებლობაში.

„ეს კანონი მოგვცემს იმის საშუალებას, რომ ბიზნესები, რომლებიც ორიენტირებულები არიან იყვნენ მდგრადები და წარმატებულები, ტურიზმის კანონის საშუალებით, შეძლებენ უფრო მეტად ორიენტირებულები იყვნენ მომხმარებელზე და ბიზნესის სწორ მართვაზე.

სწორედ ამას გვკარნახობს ევროდირექტივა, რომლის ფონზეც მოხდა ადაპტირება იმ ახალი რეგულაციების, რომლებიც მომავალში იქნება მიღებული“, – თქვა ნატა კვაჭანტირაძემ თავის გამოსვლაში ტურიზმის ფესტივალ „ტურისტერზე“.

როგორ შეეხება ახალი კანონი ტურისტულ გიდებს, ვკითხეთ ნატა კვაჭანტირაძეს ფესტივალზე გამოსვლის შემდეგ.

„ორი ტიპის მიმართულება დარეგულირდება კანონით – ეს არის ალპური გამყოლი, რომელიც აუცილებლად უნდა იყოს სერტიფიცირებული იმისათვის, რომ ჩვენ დავიცვათ მომხმარებლის უფლებები. ალპური გიდი ემსახურება საფრთხის შემცველ მიმართულებას, როგორიცაა გადაადგილება მთაში, ტყეში, ალპურ ზონაში. გიდი, რომელიც ემსახურება ასეთი მიმართულებით მომხმარებელს, უნდა იყოს აუცილებლად სერტიფიცირებული. იცნობდეს ყველა იმ მარშრუტს, სადაც ატარებს მომხმარებელს, იმისთვის, რომ მისი უსაფრთხოება მაქსიმალურად იყოს დაცული.

მეორე ნაწილი შეეხება კულტურულ გიდებს. იმ შემთხვევაში, თუ გიდი კომპანიაშია დასაქმებულია, არ არის სავალდებულო იყოს სერტიფიცირებული.

ზოგადად, კულტურული გიდის სერტიფიცირება არის ნებაყოფლობითი, მაგრამ იმისთვის, რომ ეკონომიკურ რეესტრში მოხვდეს, გიდი უნდა იყოს ბეიჯით წარმოდგენილი. ბეიჯის არსებობა კი იმის დამადასტურებელია, რომ ის არის კულტურული გიდი.

როგორც კულტურულ გიდს, მას ექნება უფლება უფასოდ შევიდეს მუზეუმებში, დაცულ ტერიტორიებზე და ისარგებლოს სახელმწიფოს მხრიდან დაშვებული ყველა ბენეფიტით, რაც შეიძლება ეკონომიკური რეესტრში აღრიცხულ გიდს ჰქონდეს,“ – განმარტავს ნატა კვაჭანტირაძე.

კითხვაზე, ეკონომიკურ რეესტრში აღრიცხვა რატომ არის აუცილებელი და რა სარგებლობას მოუტანს ეს გიდს, ტურიზმის ასოციაციის წარმომადგენელი პასუხობს:

„კოვიდის პერიოდში, როდესაც გიდებისთვის სახელმწიფოს მხრიდან დახმარების საკითხი დადგა, აღმოჩნდა, რომ აღურიცხავი გიდები არსებობდნენ, რომლებიც ვერ ადასტურებდნენ, რომ იყვნენ გიდები, ამ საქმიანობით იყვნენ დაკავებული.

ეკონომიკური რეესტრი მისცემს თვითდასაქმებულებს იმის საშუალებას, რომ იყოს აღრიცხული, როგორც ეკონომიკური ჭრილში მომუშავე ინდივიდი, რომელიც მიიღებს გარკვეულ სარგებელს სახელმწიფოსგან, იმ ბენეფიტებს რაც მომავალში იქნება დაშვებული მსგავსი ტიპის საქმიანობისთვის,“ – თქვა ნატა კვაჭანტირაძემ.

ტურისტული სერვისის, Budget Friendly Tours Georgia-იას ელჩი, იოსებ სვიანიძე კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს ბეიჯის გამცემი ორგანოს კომპეტენციას.

„ბეიჯის გამცემის კომპეტენციას არ ვეთანხმები. ესაა ჩემი მთავარი შენიშვნა. სტრუქტურა, რომელიც გასცემს ბეიჯს, ჩემი აზრით, თვითონ არ აქვს ნდობა და კომპეტენცია, რომ ის სწორად გასცემს ამ სერტიფიკატს.

კითხვის ნიშნის ქვეშ ვაყენებ ამასაც – „კერძო სექტორს ვესაუბრები“. მგონია კერძო სექტორის რამდენიმე წარმომადგენელს შეკრებენ და ამბობენ – „ვესაუბრებით“. მაგრამ „ეს კერძო სექტორი“ რამდენად სწორადაა შერჩეული, ეგეც კითხვის ნიშნის ქვეშაა.

რაც შეიძლება ნაკლები რეგულაცია სჭირდება ტურიზმის სფეროს: მომხმარებელი თვითონ დაარეგულირებს, რომელი იმსახურებს ბაზარზე ყოფნას და რომელი არ იმსახურებს,“ – უთხრა „ბათუმელებს“ იოსებ სვიანიძემ მას შემდეგ, რაც „ტურისტერზე“ ტურიზმის ასოციაციის წარმომადგენლის გამოსვლას მოუსმინა.

სულ სხვა საკითხი ადარდებს აჭარაში მომუშავე ტურისტული კომპანია „იოტა ტურის“ ხელმძღვანელს, იოლანტა კეს-ოღლის და ტურისტული კომპანია „არგო“ ტურის მენეჯერს, ზაურ ჩხაიძეს.

რეგიონში მოქმედი ორი დიდი კომპანიის წარმომადგენელი ამბობს, რომ თუკი ახალ კანონს მიღებენ, აუცილებელია ამ კანონში განსაზღვრული იყოს, ვის შეეძლება საქართველოს ტერიტორიაზე ტურისტული გიდობის გაწევა. რადგან საქართველოს მოქალაქე გიდებს არც ევროპაში და არც თურქეთში, დიდ ტურისტულ ობიექტებზე არ აქვთ საშუალება გიდობა გაწიონ.

„ჩვენ ვართ ორიენტირებული ხარისხზე. ხარისხი რას ნიშნავს? – კარგი ტრანსპორტირება, კარგი კულტურული გიდის მომსახურება.

ვერც ევროპაში, ვერც თურქეთში ქართველი გიდი გიდობას ლეგალურად ვერ წევს. მაგალითად, კაბადოკიის ტურს ქართველი გიდი ვერ ჩაატარებს. თურქ გიდს ვუხდით ფულს. ვერც ევროპაში. ვფიქრობ, ასე უნდა იყოს აქაც.

ჩვენი მოთხოვნაა, რომ გიდობას ვინც გასწევს, ის იყოს საქართველოს მოქალაქე და სერტიფიცირებული. ეს სერტიფიცირებაც სხვანაირად უნდა იყოს. უნდა ისწავლონ სპეციალურად ამ განხრით. ევროპაში სამი-ოთხი წელი სწავლობენ, მერე იღებენ სერტიფიკატს ან ლიცენზიას,“ – უთხრა „ბათუმელებს“ ტურისტული კომპანია „იოტა ტურის“ წარმომადგენელმა.

„კრიტიკა ყოველ რეფორმას ახლავს თან. შესაბამისად, ბიზნესის ნებისმიერი კითხვა ვალიდურია და გასაგები, რადგანაც პროცესში ძალიან ბევრი პასუხგაუცემელი შეკითხვა ჩნდება. მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის ყველა მიმართულების ასოციაცია იყო ჯგუფებში წარმოდგენილი, მუშა პროცესში ინფორმაციის მიღმა დარჩა ძალიან ბევრი ბიზნეს-სუბიექტი,“ – ნაწილობრივ იზიარებს სექტორიდან წამოსულ კრიტიკას ტურიზმის ასოციაციის წარმომადგენელი ნატა კვაჭანტირაძე.

მისი თქმით, ტურიზმის შესახებ ახალი კანონის მიღება მიმდინარე წლის ბოლომდეა დაგეგმილი.

„…ყველა განცხადება არ წამიკითხავს, მაგრამ მახსოვს, რომ მთლიანად პოლიტიკურმა სპექტრმა დაგმო ეს უმძიმესი ფაქტი. ისიც ძალიან კარგად მახსოვს, რომ რუსეთი და რუსული ძალები ყველა ამ განცხადებაში ნახსენები იყო იმიტომ, რომ ეს ტრაგედია, რა თქმა უნდა, არის მათი [რუსეთი] საქმიანობის შედეგი,“ – გვითხრა მარკ კლეიტონმა, გაერთიანებული სამეფოს ელჩმა საქართველოში.

„ბათუმელების“ ელჩის შეფასებით დაინტერესდა: რამდენად ადეკვატური იყო საქართველოს ხელისუფლება კირბალის ინციდენტის შემდეგ, როცა ვისმენდით ბრალდებას წინა ხელისუფლების მემკვიდრეობასა და „მყიფე მშვიდობაზე“.

მარკ კლეიტონმა, გაერთიანებული სამეფოს ელჩმა საქართველოში თქვა, რომ „საერთაშორისო საზოგადოების რეაქცია იყო ძალიან მძლავრი და ეს ტრაგედია არ დარჩენილა არავის ყურადღების მიღმა“.

დღეს, 13 ნოემბერს, გაერთიანებული სამეფოს ელჩი საქართველოში და რუმინეთის ელჩის მოადგილე ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტებს ნატოში ინტეგრაციის საკითხებზე ესაუბრნენ. სტუდენტებთან მსგავს შეხვედრებს საქართველოს ოთხ ქალაქში „საქართველოს სტრატეგიის და განვითარების ცენტრი“ აწყობს დიდი ბრიტანეთის საელჩოს მხარდაჭერით.

რა ეტაპზეა საქართველო ნატოში ინტეგრაციის კუთხით? – ბრიტანეთის ელჩმა საქართველოში ჟურნალისტებთან ამ თემაზეც ისაუბრა:

„აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ საქართველოს აქვს ზუსტად განსაზღვრული წევრობის პერსპექტივა, ბუქარესტის სამიტზე დეკლარირებული იყო, რომ საქართველო გახდება ნატოს წევრი. ბრიტანეთი ურყევად დგას ამ მიზნის უკან. საქართველოს ხელში უჭირავს აბსოლუტურად ყველა ბერკეტი, რომ ხელი შეუწყოს ამ პროცესის გაგრძელებას, პროგრესს ამ გზაზე.

საინფორმაციო კამპანიის ფარგლებში ჩვენ მთელი ქვეყნის მასშტაბით დავდივართ და ვცდილობთ, მოსახლეობას, ახალგაზრდებს გავაცნოთ ინფორმაცია ნატოს შესახებ, რადგან საქართველომ არაერთხელ განაცხადა, ეს თქვენ  კონსტიტუციაშიც წერია, რომ საქართველოს სურს გახდეს ნატოს წევრი ქვეყანა. კვლევებშიც იკითხება, რომ ხალხს ეს სურს.

ჩვენ ვთვლით, რომ ჩვენი საქმეცაა, ხელი შევუწყოთ, მეტმა ადამიანმა იცოდეს ამის შესახებ… ნატოსთან თანამშრომლობის სხვადასხვა პაკეტია: ნატოს წევრი ქვეყნები ერთობლივად და სათითაოდ ეხმარებიან საქართველოს ამ პროცესში,“ – აღნიშნა მარკ კლეიტონმა.

ბრიტანეთის ელჩს საქართველოში ვკითხეთ ენმ-ს პიარკონსულტანტის, ბენ მალეტის შესახებ, რომელიც დიდი ბრიტანეთის მოქალაქეა და საქართველოში გუშინ, 12 ნოემბერს, არ შემოუშვეს:

„ბათუმში ვარ, რაც ეს მოხდა, ყველა დეტალში არ ვარ ჩახედული, თუმცა ვიცი ამ ფაქტის შესახებ და ისიც ვიცი, რომ საელჩო კონტაქტზე იმყოფება შსს-თან და შესაბამის უწყებებთან, საქართველოს ხელისუფლების შესაბამის ორგანოებთან,“ – აღნიშნა მარკ კლეიტონმა, გაერთიანებული სამეფოს ელჩმა საქართველოში.

„მოხარული ვარ, რომ პროგრესი იყო უკვე. იმედი მაქვს, რომ პროგრესი გაგრძელდება,“ – გვიპასუხა გაერთიანებული სამეფოს ელჩმა საქართველოში, მარკ კლეიტონმა, რომელიც დღეს, 13 ნოემბერს, ბათუმში სტუდენტებს შეხვდა, მან ჟურნალისტებთან ევროკავშირსა და ნატოში ინტეგრაციის საკითხებზეც ისაუბრა.

„ბათუმელებმა“ ელჩს ჰკითხა, როგორია მისი პერსონალური მოლოდინი: შეასრულებს საქართველო ევროკომისიის ახალ პირობებს?

ბრიტანეთის ელჩმა ყურადღება გაამახვილა საზოგადოებრივ კვლევებზე, რომლის მიხედვითაც, საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობა ევროინტეგრაციას ირჩევს. მარკ კლეიტონმა ისაუბრა იმაზეც, რომ ის დათქმები, რაც ევროკავშირს საქართველოს მიმართ აქვს, აქვს ნატოსაც, რადგან ნატო არ არის მხოლოდ სამხედრო ორგანიზაცია.

„ბრიტანეთის პოზიცია არის ის, რაც ნებისმიერ საზოგადოებრივ კვლევაში იკითხება, რომ ქართველ ხალხს უნდა ევროკავშირში გაწევრიანება, ყველა პოლიტიკური პარტია და ძალაც ამას აცხადებს. ეს წერია თქვენს კონსტიტუციაშიც.

ბრიტანეთი განაგრძობს საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მხარდაჭერას, სუვერენიტეტში კი ეს იგულისხმება, რომ ნებისმიერ ქვეყანას აქვს საკუთარი არჩევანის უფლება. თუ ეს არის ქართველი ხალხის არჩევანი, შესაბამისად, ჩვენ ვიქნებით ის ძალა, რომელიც ამას დაეხმარება.

ყველა ის რეფორმა, რომელიც ევროკავშირში გასაწევრიანებლად სჭირდება საქართველოს, სინქრონშია იმ რეფორმებთან, რაც ნატოში გასაწევრიანებლად არის საჭირო. როცა საუბარია შემდგომ ნაბიჯებზე, ევროკავშირმა უნდა განაგრძოს მუშაობა საქართველოს მთავრობასთან.

დიდი იმედი მაქვს, რომ საქართველოს მთავრობა გააგრძელებს შემდგომ ნაბიჯებზე მუშაობას, ისევე, როგორც იყვნენ ჩართულნი 12 რეკომენდაციის შესრულების პროცესში. მე გულწრფელად იმედი მაქვს, რომ საქართველო გააგრძელებს ევროინტეგრაციის გზას,“ – აღნიშნა მარკ კლეიტონმა ბათუმში ჟურნალისტებთან.

„საქართველოს მოსახლეობაში შეინიშნება დემოგრაფიული დაბერების პროცესი: 2002 წლიდან 2023 წლამდე პერიოდში 65 წლის და უფროსი ასაკის ქალების წილი ქალების მთლიან რიცხოვნობაში 15.3 პროცენტიდან 18.7 პროცენტამდე გაიზარდა, მაშინ, როცა კაცებში იგივე მაჩვენებელი 10.9 პროცენტიდან 12.1 პროცენტამდე არის გაზრდილი,“ – ნათქვამია საქსტატის მიერ გამოცემულ სტატისტიკურ პუბლიკაციაში „ქალი და კაცი საქართველოში“.

ამ დოკუმენტის თანახმად, 30 წლამდე ასაკში კაცების რიცხვი აღემატება ქალების რაოდენობას. თუმცა 30 წლის და უფროს ასაკში ქალების რიცხოვნობა სჭარბობს კაცებისას, ამ უკანასკნელთა მაღალი სიკვდილიანობის გამო.

„ქვეყნების აბსოლუტურ უმრავლესობაში ჩვეულებრივ, ბიჭი უფრო მეტი იბადება, ვიდრე გოგო. იგივე ტენდენცია, წლების მანძილზე, საკმაოდ სტაბილურად არის გამოხატული საქართველოშიც. ახალშობილი ბიჭების წილი 52.0 პროცენტს შეადგენს.

საერთაშორისო მასშტაბით, კაცებში მოკვდაობის მაღალი მაჩვენებელი გარკვეულწილად ქცევით ხასიათს ატარებს: გენდერული განსხვავება ალკოჰოლის მოხმარებაში, მწეველებში, სარისკო აქტივობებში მონაწილეობაში, ისეთები, როგორიცაა ავტომანქანის მართვა, განსაზღვრავს ქალების სიცოცხლის უფრო მაღალ ხანგრძლივობას კაცებთან შედარებით.

ამასთან, სიცოცხლის მოსალოდნელ ხანგრძლივობაში სქესის მიხედვით განსხვავებები არსებითია, ქალებისთვის შეადგენს 78.1 წელს, ხოლო კაცებისთვის 69.4 წელს,“ – ნათქვამია დოკუმენტში.

საქსტატის თანახმად, ბოლო წლებში ცოცხლად დაბადებულებში გოგოებისა და ბიჭების თანაფარდობა სტაბილური რჩება, რის გამოც სქესთა რაოდენობრივი თანაფარდობა დაბადებისას (დაბადებული ბიჭების რაოდენობა ყოველ 100 გოგოზე) შეადგენს დაახლოებით 107.2-ს.

ბათუმში დამთავრდა ტურიზმის საერთაშორისო ფესტივალი „ტურისტერი“, რომელშიც სპიკერები საქართველოდან და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან მონაწილეობდნენ.

„ტურისტერს“ ბათუმი 10-11 ნოემბერს მასპინძლობდა. ფესტივალის ფარგლებში მსმენელს საშუალება ჰქონდა წამყვანი კომპანიების წარმომადგენლებისთვის მოესმინა, რომლებიც ტურიზმის სფეროში არსებულ ტექნოლოგიურ სიახლეებზე აწვდიდნენ ინფორმაციას.

„ტურისტერზე“ მისულ სტუმრებს საშუალება ჰქონდათ დასწრებოდნენ გამოსვლებს რომელიც ეხებოდა თანამედროვე მოგზაურობისთვის აუცილებელ სერვისს, ციფრულ პასპორტს, სტუმარმასპინძლობის სექტორში არსებულ ახალ შესაძლებლობებს, ლურჯ ეკონომიკას და ლურჯ ტურიზმს. მიეღოთ ინფორმაცია ციფრული ტექნოლოგიების გამოყენების შესახებ ტურიზმში.

პანელური გამოსვლების პარალელურად გაიმართა რამდენიმე ვორკშოფი. მათ შორის, სტარტაპებისთვის, ლურჯი ეკონომიკის და ვორკშოფი ტურიზმის გადასახადის შესახებ.

ტურიზმის ფესტივალის მეორე დღე დაიწყო პანელური დისკუსიით DMO-ების ევროპული პრაქტიკის შესახებ.

11 ნოემბერს „ტურისტერზე“ მისულ სტუმრებს შესაძლებლობა ჰქონდათ მოესმინათ თუ რა შესაძლებლობები არსებობს სტუმარმასპინძლობის ინდუსტრიაში Google Cloud-ის გამოყენებით. ასევე როგორ ცვლის თანამედროვე ტექნოლოგიები მსოფლიო ტურიზმს და როგორ უნდა ავუწყოთ ფეხი იმ ახალ ტენდენციებს, რომელსაც თანამედროვე სამყარო გვთავაზობს.

„ტურისტერი“ სტუმრებს მომავალ წლამდე დაემშვიდობა.

2780 კვ მეტრი მიწის ნაკვეთი 320 000 დოლარად, უკრაინის ცენტრალურ ნაწილში, ქალაქ ვინიცაში, შევჩენკოს ქუჩაზე – ეს ქონება საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორმა თავისი ქონების გრძელ ჩამონათვალს 2022 წელს დაამატა.

უკრაინაში, იმავე ქალაქში, იმავე ქუჩაზე, ახალშეძენილი ნაკვეთიდან არც ისე შორს, ალექსი ახვლედიანს 860 კვ. მეტრი მიწის ნაკვეთი ჰქონდა 2016 წელს შევსებული დეკლარაციის მიხედვითაც. დეკლარაციაში არ ჩანს, როდის შეისყიდა ეს ნაკვეთი და რა ფასად. არც ის ვიცით, ეს ქონება ისევ მის საკუთრებაშია, თუ უკვე გაასხვისა.

ალექსი ახვლედიანმა ქონებრივი დეკლარაცია 2023 წლის 24 ივლისს, ანუ ექვსწლიანი პაუზის შემდეგ შეავსო, უკვე როგორც საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორმა.

სააგენტოს ზემდგომმა უწყებამ, ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სააგენტომ, ალექსი ახვლედიანი ამ პოსტზე კონკურსის წესით შეარჩია. მის დანიშვნამდე ერთი თვით ადრე ეს თანამდებობა თამარ იოსელიანმა დატოვა.

მისივე ქონებრივ დეკლარაციას თუ დავეყრდნობით, ალექსი ახვლედიანს უძრავი ქონება მხოლოდ უცხოეთში აქვს. მნიშვნელოვან უძრავ ქონებას ის უკრაინის გარდა ჩეხეთში, ქალაქ პრაღაში ფლობს.

3000 კვ.მეტრი მიწის ნაკვეთი პრაღაში ალექსი ახვლედიანს 2012 წელს შეუძენია, ამ ქონებაში მას 485 000 ევრო გადაუხდია. 2013 წელს ალექსი ახვლედიანმა პრაღაში სახლიც იყიდა, 139 კვ.მეტრი, რაშიც 860 000 ევრო გადაიხადა.

2016 წელს შევსებული დეკლარაციის მიხედვით, ალექსი ახვლედიანი უკრაინაში, კერძოდ კიევში, დიმიტრევსკის ქუჩაზე, ბინასაც ფლობდა [184 კვ.მ].

იმავე დეკლარაციით, ის ფლობდა კიდევ ერთ – 9300 კვ.მეტრ მიწის ნაკვეთს უკრაინაში, თუმცა ზუსტი მისამართი ამ შემთხვევაში დაკონკრეტებული არ არის.

• უძრავი ქონება საქართველოში

საქართველოში ალექსი ახვლედიანის სახელზე რეგისტრირებული ქონება 2023 წელს შევსებულ დეკლარაციაში არ ფიქსირდება. როგორც პრესსამსახურში განგვიმარტეს, ალექსი ახვლედიანმა დეკლარაცია წესების დაცვით შეავსო, მაგრამ საქართველოში არსებული ქონება ტექნიკური ხარვეზის გამო არ აისახა.

„დავრეკეთ და გავარკვიეთ, რომ ტექნიკური ხარვეზია, რომლის გამოსწორებასაც სამი დღე დასჭირდება“, – გვითხრეს სააგენტოს პრესსამსახურში.

საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს დირექტორობამდე ალექსი ახვლედიანმა ქონებრივი დეკლარაცია ბოლოს 2016 წელს შეავსო, როგორც ააიპ „ევროპის ოლიმპიური ფესტივალის თბილის 2015-ის საორგანიზაციო კომიტეტის“ თავმჯდომარემ. ამ დეკლარაციის მიხედვით ის საგარეჯოში მცირე ზომის ორ ნაკვეთს ფლობდა სხვადასხვა ქუჩაზე – ჯამში 1940 კვ.მეტრს.

გარდა ამისა, ის საგარეჯოში ფლობდა კიდევ ერთ ნაკვეთს, რომლის ფართობიც ხუთ ჰექტარზე მეტია.

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ამ დროისთვის ალექსი ახვლედიანი საგარეჯოში ფლობს 1810 კვ.მეტრ მიწის ნაკვეთს ერეკლე მეორის ქუჩაზე და ორსართულიან შენობას თავისი დამხმარე ნაგებობებით. შენობების საერთო ფართობი 965.731 კვ.მეტრია.

საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ამ შენობის დიდი ნაწილი იჯარის წესით სხვადასხვა კომპანიაზეა გაცემული, მათ შორის არის „საქართველოს ბანკიც“.

საგარეჯოში ალექსი ახვლედიანი ფლობს ასევე მიწის ნაკვეთს სათავეს ქუჩაზე. აქ მას 430 კვ.მეტრი აქვს რეგისტრირებული, ამ ნაკვეთზე, სავარაუდოდ, სახლიც დგას.

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ალექსი ახვლედიანი მიწის ნაკვეთს [425] და მასზე დამაგრებულ შენობას [426.81] ფლობს ასევე დაბა სურამში, კოსტავას ქუჩაზე. ამონაწერის მიხედვით, რომელიც 2021 წლის შემდეგ არ განუახლებიათ, აქ მოიჯარედ ფიქსირდებიან „სილქნეტი“ და „საქართველოს ფოსტა.“

2016 წლის მონაცემებით, ალექსი ახვლედიანი ასევე ფლობს ბინას [72.80 კვ.მ] თბილისში, ახვლედიანის ქუჩაზე.

• კომპანიები და ბიზნესი

ქონებრივი დეკლარაციის თანახმად, ალექსი ახვლედიანი უკრაინაში, კერძოდ, კიევში რეგისტრირებულ 2 კომპანიას ფლობს. მათ შორის ერთი სამშენებლო კომპანიაა. ეს კომპანიებია – შპს IAVIRI და შპს „სამშენებლო კომპანია ლანა“.

სამშენებლო კომპანიიდან მიღებული შემოსავლის სახით სააგენტოს დირექტორმა დეკლარაციაში 11 მილიონ 500 000 კრონა მიუთითა. შპს IAVIRI – დან კი, მისივე ინფორმაციით, გასულ წელს შემოსავალი არ მიუღია.

ალექსი ახვლედიანი ორ კომპანიას ფლობს ასევე ჩეხეთში, პრაღაში – შპს wine company ღვინის კომპანია უნდა იყოს. ამ კომპანიიდან გასულ წელს ალექსი ახვლედიანს შემოსავლის სახით 118 600 ევრო მიუღია.

მეორე კომპანია შპს AKHMUSI-ა, რომლისგანაც, დეკლარაციის მიხედვით, ასევე არ მიუღია შემოსავალი ალექსი ახვლედიანს.

კიდევ ერთი კომპანია ალექსი ახვლედიანს სლოვენიაში, ლუბლიანაში დაუფუძნებია. ამ კომპანიისგან სააგენტოს დირექტორმა გასულ წელს 178 000 ევრო მიიღო. დეკლარაციაში მითითებული ინფორმაციით, შპს NAVTILUS DOO 2017 წელს არის დაფუძნებული.

დეკლარაციის მიხედვით, ალექსი ახვლედიანი და მისი ოჯახის წევრები საქართველოში სამეწარმეო საქმიანობას არ ეწევიან. 2023 წელს შევსებულ დეკლარაციაში ოჯახის წევრების გრაფაში ალექსი ახვლედიანმა მხოლოდ ცოლი ჩაწერა, ამავე დეკლარაციის მიხედვით ის არ მუშაობს და არ აქვს ხელფასი.

დეკლარაციაში სუფთაა ძვირადღირებული საჩუქრების გრაფა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ალექსი ახვლედიანს და მისი ოჯახის წევრებს გასულ წელს არ მიუღიათ საჩუქარი, რომლის ღირებულებაც აღემატება 500 ლარს.

• შემოსავლები ბიზნესიდან

მისივე ინფორმაციით, რაც ქონებრივ დეკლარაციაში ჩაწერა, გასულ წელს ალექსი ახვლედიანმა ერთ-ერთი უკრაინული კომპანიისგან შემოსავლის სახით 11 მილიონ 500 000 ჩეხური კრონა მიიღო. გარდა ამისა, ალექსი ახვლედიანმა გასულ წელს ორი კომპანიიდან შემოსავლის სახით 296 600 ევრო მიიღო.

ალექსი ახვლედიანის ქონებრივ დეკლარაციაში მისი ხელფასის შესახებ ინფორმაცია არ იძებნება. Hr.gov.ge-ze გამოქვეყნებული ინფორმაციით კი, სადაც კონკურსი იყო გამოცხადებული, სააგენტოს დირექტორის ხელფასი თვეში 10 680 ლარია.

რაც შეეხება დანაზოგებს, დეკლარაციის შევსების დროს, როგორც თავად მიუთითა, ალექსი ახვლედიანს „თიბისისა“ და „საქართველოს ბანკის“ მიმდინარე ანგარიშებზე ჯამში 77 330 ლარი ჰქონდა, დოლარის ანგარიშზე კი – 19 000 დოლარი.

Unicredit Bank Czech Republic – ის მიმდინარე ანგარიშებზე ალექსი ახვლედიანი 256 480 ჩეხურ კრონას და 178 000 ევროს ფლობდა, Raiffeisen bank Slovenia – ს მიმდინარე ანგარიშზე კი 214 000 ევრო მიუთითა. დეკლარაციაში მან დივიდენდის შესახებაც ჩაწერა. მისი ინფორმაციით, დივიდენდის სახით მან 2012 წელს 35 000 დოლარი და 60 000 ევრო მიიღო.

• ავტომანქანები

2021 წელს ალექსი ახვლედიანს 2014 წელს გამოშვებული ავტომანქანა Land Rover Range rover-ი შეუძენია 150 000 დოლარად. ერთი წლით ადრე, 2020 წელს კი ალექსი ახვლედიანს 3 ავტომანქანა უყიდია: 2003 წელს გამოშვებული MERCEDES BENZ SPRINTER – 14 000 დოლარად, 2000 წელს გამოშვებული Lincoln town Car – 18 000 დოლარად, 2003 წელს გამოშვებული Hammer, H2 – 22 000 დოლარად.

მის საკუთრებაშია ასევე 1996 წელს გამოშვებული, შავი ფერის Volvo S90 – ამ ავტომანქანაში 2005 წელს ალექსი ახვლედიანს 27 000 დოლარი გადაუხდია.

დეკლარაციის მიხედვით, გაცილებით ძვირადღირებული ავტომანქანით გადაადგილდება ალექსი ახვლედიანის მეუღლე თამილა არღვლიანი. მას 2022 წელს, ამავე წელს გამოშვებული მანქანა AUDI e tron – 84 000 ევროდ შეუძენია.

თამილა არღვლიანი ფლობს ასევე 2014 წელს გამოშვებულ Mercedes Benz – GLK-ს. ამ ავტომანქანაში მას მისივე გამოშვების წელს 50 000 დოლარი გადაუხდია.

• მეუღლე, შვილები და მათი ქონება

მიმდინარე წელს შევსებული დეკლარაციისგან განსხვავებით, 2016 წლის დეკლარაციაში ალექსი ახვლედიანს შვილებიც ჰყავდა შეყვანილი. დეკლარაციის მიხედვით, ამ პერიოდში 22 წლის [1993 წელს დაბადებული] მარიამ ახვლედიანი საგარეო საქმეთა სამინისტროში იყო დასაქმებული. ის ფლობდა ბინას თბილისში, თაქთაქიშვილის ქუჩაზე [101.50 კვ.მ]. რეესტრის მონაცემებით, ეს ბინა ისევ მის საკუთრებაშია. რეესტრის მონაცემებით, ის ფლობს ასევე ბინას თბილისში ჟვანიას ქუჩაზე [ 82.80 კვ.მ].

კიდევ ერთი შვილი, თამაზ ახვლედიანი 2016 წელს შევსებული ქონებრივი დეკლარაციის მიხედვით ფლობდა ბინას თბილისში, საირმის ქუჩაზე და 1000 კვ.მეტრ მიწის ნაკვეთს დიღომში.

• კიდევ რა არის საჯაროდ ცნობილი ალექსი ახვლედიანის შესახებ?

ალექსი ახვლედიანის სახელი „რუსთავი 2“-ის და იმჟამინდელი მისი დირექტორის, ნიკა გვარამიას საქმეს უკავშირდება.

2015 წელს ნიკა გვარამიამ განაცხადა, რომ მას ხელისუფლება პირადი ცხოვრების კადრების გასაჯაროებით დაემუქრა. მისივე ინფორმაციით, „2015 წლის 21 ოქტომბერს ტელეკომპანია რუსთავი 2“-ის შენობაში მასთან შეხვედრისა და ხელისუფლების მოთხოვნის გადასაცემად მივიდა მისი მეგობარი, ევროპის ახალგაზრდული ოლიმპიური ფესტივალ „თბილისი – 2015“-ის საორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარე ალექსი ახვლედიანი.

უხმაუროდ არც ევროპის „ოლიმპიური ფესტივალის თბილის 2015-ის საორგანიზაციო კომიტეტის“ მუშაობას ჩაუვლია. საორგანიზაციო კომიტეტის თანამშრომლები სახელფასო დავალიანებაზე საუბრობდნენ, სახელმწიფო აუდიტის სამსახურმა კი გამოაქვეყნა დასკვნა, რომლის მიხედვითაც კომიტეტი მნიშვნელოვანი დარღვევებით საქმიანობდა. კერძოდ, ვერ იქნა წარმოდგენილი საორგანიზაციო კომიტეტის 2011-2015 წლების შესაბამისი პერიოდების ფინანსური ანგარიშგება, ბალანსები და მასთან დაკავშირებული სხვა ანგარიშები.

ამავე თემაზე: 

თამარ იოსელიანი საზღვაო ტრანსპორტის სააგენტოს ტოვებს

See more