ნარკოდანაშაულის ბრალდებით დაკავებულ IT სპეციალისტს, გიორგი კვიცარიძეს 17 წელი მიუსაჯეს.
გიორგის დედა, ეთერ ხატისკაცი „ბათუმელებთან“ ამბობს, რომ მისი შვილი რეალურად იმ კადრების მოპოვების გამო დასაჯეს, რითაც დადასტურდა, რომ ქობულეთის პოლიციის შენობაში პოლიციელები დაკავებულებზე ფიზიკურად ძალადობენ. ეთერ ხატისკაცის თქმით, ეს კადრები სწორედ მისმა შვილმა მოიპოვა „პოლიციელების ჩათებიდან“.
გიორგი კვიცარიძის საქმის გარშემო „ბათუმელებმა“ დაკავებულის დედას, ეთერ ხატისკაცს რამდენიმე კითხვა დაუსვა.
- ქალბატონო ეთერ, როგორც ვიცით, თქვენს შვილს 17 წელი მიუსაჯა სასამართლომ და ისიც ვიცით, რომ ბრალდებას არ ეთანხმებით. შეგიძლიათ მოგვიყვეთ, როგორ აღმოჩნდა თქვენი შვილი ამ ამბავში?
მე მყავს ერთი შვილი და ამის მეტი არაფერი არ გამაჩნია. არც სახლი, არც კარი – არაფერი, როცა ერთ დროს ყველაფერი მქონდა. პირველი ქალი ვარ, რომელიც ქუთაისში საჭესთან იჯდა.
მამა მყავდა თბილისელი და დედა ქუთაისელი. მე და გიორგი 30 წელი მოსკოვში ვცხოვრობდით, იქ დაამთავრა გიორგიმ კომპიუტერული ტექნოლოგიები და იქ ჰყავდა ოჯახიც, მაგრამ როცა ყველაფერი აირია [ომი დაიწყო უკრაინაში], ჩვენ წამოვედით საქართველოში. გიორგის მეუღლე არ წამოვიდა და, ფაქტობრივად, დაშორდნენ ერთმანეთს.
ქუთაისში სახლი მქონდა, ის გავყიდე და იმით ბინა გავურემონტე ჩემს რძალს, რადგან პატარა დაიბადა.
აქ რომ ჩამოვედით, სახლი აღარ გვქონდა. ამიტომ ჩემს თანაკლასელთან ავიღე ბინა ქირით და თან ჩემი შვილი ეძებდა სამსახურს. ზოგს კომპიუტერის აწყობა სჭირდებოდა, ზოგს რა და მოდიოდა ხალხი. ბოლოს მე დავიწყე მუშაობდა ქუთაისის ავტოქარხნის კლინიკის ემერჯენსში და გიორგიც აიყვანეს თანამშრომლად, ძალიან კარგად აუწყო ტექნიკა. ბოლო წელიწად-ნახევარი უკვე ხელფასების პრობლემა იყო, ვეღარ გვიხდიდნენ, 4 მლნ ვალი გვაქვსო ამბობდნენ და წამოვედით იქიდან.
მე ძმა და ძმისშვილი მყავდა „კანონიერი ქურდები“, ახლა გარდაცვლილები არიან, მაგრამ ჩემი ძმის მეგობარი იყო შაქრო კალაშოვი, გაგონილი გექნებათ ალბათ მისი სახელი – მასთან ჩავედი, კრასნოდარის ზონაში რომ იჯდა და ველაპარაკე, ასეთ დღეში ვარ, სამსახური არ აქვს ჩემს შვილს-მეთქი.
მითხრა, რომ ლატვიაში გაუშვებდა სამუშაოდ. იქ ბიზნესი ჰქონდა და კაზინოში დაასაქმა. ეს იყო 2025 წელი. სავიზო რეჟიმი რომ არ დაერღვია, სამი თვის შემდე ჩამოვიდა გიორგი და დისტანციურად მუშაობდა, შაქრო ურიცხავდა ხელფასს და ვიყავით კარგად.
ადრე, რომელ კლინიკაშიც მუშაობდა გიორგი, იქ იყო ერთი რეანიმატოლოგი – გოჩა ქავთარაძე, რომელიც ახლოს იყო გიორგისთან და მან გააცნო ერთი კაცი, ამირან მღებრიშვილი, რომელიც ძალიან ხშირად მოდიოდა ჩვენთან სახლში.
ერთ დღეს, სამზარეულოში როცა ლაპარაკობდნენ, გავიგე, რომ გოჩა ქავთარაძისთვის ჰქონდა ნაჩვენები გიორგის პოლიციელების მხრიდან ძალადობის კადრები, ამ მღებრიშვილს კი არ ჰქონდა ნანახი.
- ვინ არის მღებრიშვილი, სად მუშაობს?
პოლიციასთან მოთანამშრომლე კაცია. ერთი კადრი უჩვენებია ჩემს შვილს ამისთვისაც. მე გასასვლელი ვიყავი ბანკში, ცუდი ამინდი იყო და ჩემმა შვილმა მითხრა – ამირანი მიდის და გაგიყვანსო. მანქანაში რომ ჩავსხედით, ამირანი მეუბნება – „მაჩვენე რა ის კადრებიო“. მე გამიკვირდა, რა კადრები, რაზე მელაპარაკები ან შენ ვინ ხარ, რომ კადრები გაჩვენო-მეთქი.
დადგა 30 დეკემბერი, ამირან მღებრიშვილი ისევ მოვიდა ჩვენთან და სამზარეულოში ჩუმად ელაპარაკებოდა გიორგის. ჩემს შვილს ვუთხარი, არ მომწონს ეს კაცი-მეთქი. შემდეგ გიორგიმ მითხრა, თბილისში უნდა გავყვე ამირანს, ვიღაც რუსულენოვანს უნდა შეხვდეს და რადგან ენა არ იცის, მე მივყვებიო.
არაფერი არ ვიცი. წავიდნენ და მალევე მობრუნდნენ. ვერ შეხვდა იმ კაცსო – მითხრა. 31 დეკემბერს ისევ მოვიდა ეს მღებრიშვილი ჩვენთან დილით. ჩავწეროთ ბარემ სახლში, რას მოდის აქ ყოველ დღე-მეთქი, ვუთხარი გიორგის. რაღაც ცუდს მიგრძნობდა გული. იმ დღეს ძალიან ცუდი ამინდი იყო გარეთ, მაგრამ მაინც წავიდნენ.
გიორგიმ დღის სამ საათზე დამირეკა და მითხრა, ავტობანზე ვარ და 20 წუთში სახლში ვიქნებიო. გავიდა ერთი საათი, ორი საათი და არ მოვიდა. ავნერვიულდი ძალიან, გახდა 10-12 საათი და ისევ არ გამოჩნდა. 04:00-20 საათზე ზარი იყო კარებზე. გავაღე კარები და დამხვდა ოთხი პოლიციელი. ვკითხე – „ხომ მშვიდობაა?“ ვიფიქრე ავარია ხომ არ მოხდა და ხომ არ დავიღუპე-მეთქი. მითხრეს, რომ გიორგი დაკავებული იყო და ჩხრეკა უნდა ჩავატაროთ სახლშიო.
- სასამართლო ორდერი ჰქონდათ?
ორდერი მაჩვენეს, იარაღს და არასამომხმარებლო ნივთიერებას ვეძებთო. ეს ბინა ნაქირავებია, არაფერი დააზიანოთ და რამე არ ჩადოთ, თორემ მე ხელს არაფერს მოვკიდებ და მხოლოდ თქვენი ანაბეჭდები იქნება ზედ-მეთქი, ვუთხარი პოლიციელებს. გადააბრუნეს ყველაფერი, მაგრამ რა უნდა ენახათ, რაც არ იყო. მე ტელეფონი მქონდა თან და ვიდეოს ვიღებდი.
გიორგის კომპიუტერი, რომელშიც ეს კადრები იყო შენახული, მაგიდაზე იდო. პოლიციელებს ვუთხარი, რომ სხვისია კომპიუტერი, გასაკეთებლად აქვთ მოტანილი-მეთქი და სხვაგან გავიტანე. ამიტომ ვერ წაშალეს ეს კადრები.
- ნარკოტიკებზე რომ იყო დაკავებული, ეს როდის გაიგეთ?
დარეკა ვიღაცამ ტელეფონზე და მომასმენინეს. გამომძიებელი ვარო და ჩქარ-ჩქარა მომაყარა, ესა და ეს ნივთიერება ამოვიღეთო. მე ვკითხე, მხოლოდ გიორგი დააკავეთ თუ სხვაც-მეთქი. ტაქსის მძღოლი იყოო – მითხრეს. შემდეგ გავიგე, რომ არანაირი ტაქსის მძღოლი არ ყოფილა, ამირან მღებრიშვილი ახლდა თავისი მანქანით.
პროკურორი იყო რეზო თოფურია. ვუთხარი, ჩემი შვილი არაკანონიერად გყავთ დაკავებული და გაათავისუფლეთ-მეთქი. ისიც ვუთხარი, რომ გიორგი კადრების გამო ჰყავდათ რეალურად დაკავებული და არა ნარკოტიკების გამო.
კერძო ადვოკატმა 5 000 ლარი მომთხოვა და ვერ ავიყვანე, არ მქონდა ფული. ამიტომ სახაზინო ადვოკატი იცავდა გიორგის. პირველი ადვოკატი იყო ირაკლი შენგელია, რომელმაც კითხვები დაუსვა გამომძიებელს. მაგალითად, ჰკითხა, როცა გიორგი დააკავეთ, გეცვათ თუ არა პოლიციის ფორმაო. გამომძიებელმა უთხრა, რომ არ ახსოვდა და ყველაფერზე ამას იმეორებდა.
შემდეგ გავიგე, რომ პროკურორი თოფურია შევარდნილა გიორგისთან იზოლატორში და ეკითხებოდა, სად გაქვს კადრებიო. გიორგიმ უთხრა არ მახსოვსო.
- ეს კადრები როდის მოიპოვა თქვენმა შვილმა და რატომ მოიპოვა, რატომ გაუჩნდა ამის ინტერესი?
როგორც გითხარით, ჩვენ რუსეთში ვცხოვრობდით. თუმცა არეულობა რომ დაიწყო, აღარ უნდოდა გიორგის იქ გაჩერება. [უკრაინაში] ბავშვებზე ძალადობის, გაუპატიურების კადრები რომ გავრცელდა, მაშინ საერთოდ გაგიჟდა. მისი ფეისბუქის გვერდზე რომ შეხვიდეთ, სულ რუსეთის ლანძღვაა, შეზიზღდა იქაურობა. მერე ივანიშვილმა რაც გააკეთა, კი იცით.
ხალხზე ძალადობის ამბები იყო. ჩემს ოჯახსაც სული გამწარებული ჰქონდა პოლიციელების გამო. 35 წლის იყო ჩემი ძმისშვილი, რომ მოწამლეს და მოკლეს…
მერე მაჩვენა ეს კადრები, თუ იცი რა ხდება ქუთაისშიო. ერთი პოლიციელი – ჯინჭარაძე, ვიცანი კიდეც იმ კადრებში. ისიც მოდიოდა ჩვენთან და რას წარმოვიდგენდი ასეთ რამეს.
- ეს კადრები როცა გაჩვენათ, ალბათ მიხვდებოდით, რომ მათი გასაჯაროება თქვენი ოჯახისთვის საფრთხე იქნებოდა. ამაზე გქონდათ საუბარი?
არ გვქონია ამაზე საუბარი. უბრალოდ მითხრა, რომ კადრები შემენახა. 5 ფაილი მქონდა ჩემს ტელეფონში, რაც გამოქვეყნდა და 33 ფაილია კიდევ, საშინელი კადრები, სიგარეტებს რომ აწვავენ დაკავებულებს, ბიჭებს რომ აშიშვლებენ და ასე შემდეგ. ეს 33 კადრი ინახება გიორგის კომპიუტერში, რომელიც პოლიციას არ წაუღია.
- ახლა ხომ იციან, რომ თქვენთან არის, ფიქრობთ, რომ შეიძლება თქვენც იყოთ საფრთხის ქვეშ?
კი, მეც ასე მგონია. სააკაშვილმაც დაწერა პოსტი ჩემზე, დაცვა დაუყენეთ ამ ქალს და ის ახალგაზრდა გაათავისუფლეთო. დაემუქრა პროკურორი რეზო თოფურია ჩემს შვილს, ხელს თუ არ მოაწერ ჩვენებას, რაც იმ კადრებშია, იმაზე უარესს ვუზამთ დედაშენსო.
- რაზე მოაწერინეს, რომ ნარკოტიკები ჰქონდა ჩხრეკისას?
დიახ. მიუხედავად იმისა, რომ ანალიზებში არაფერი გამოჩნდა.
მღებრიშვილს რატომ არ აუღეთ ანალიზები-მეთქი – ვიკითხე და მღებრიშვილმა უარი განაცხადაო – ასე მიპასუხეს. ეს მღებრიშვილი ადრე ჰყოლიათ დაჭერილი ნარკოტიკებზე.
საქმეში მხოლოდ გიორგის აღიარებითი ჩვენებაა, რომელზეც იძულებით მოაწერინეს ხელი, სხვა არსებითი მტკიცებულება არ არის საქმეში, ამიტომ, ბუნებრივია, ჩვენ გავაგრძელებთ სამართლებრივ ბრძოლას ყველა ინსტანციაში.
- სასამართლოზე რა მტკიცებულებები ჰქონდათ, იყო რამე სარწმუნო?
ვიდეო იწყებოდა იქიდან, როცა ჩემს შვილს უკვე ეკეთა ხელბორკილები და ჯიბიდან უღებენ რაღაცას, გიგა ეუბნებოდა, რას შვრებითო. წესით, ვიდეო უნდა დაეწყოთ იქიდან, როცა აჩერებენ მანქანას, როცა გადმოჰყავთ გიორგი და ჩხრეკის კადრები უნდა ყოფილიყო უწყვეტად. ასე არ იყო. კადრები წყდებოდა, მერე ისევ იწყებოდა. ასეთი დამონტაჟებული კადრები იყო სასამართლოზე წარმოდგენილი.
ჯერ ამხელა სასჯელს ვინ აძლევს მოხმარებაზე. ჩემი შვილი არ არის მომხმარებელი, წესიერი ადამიანია და ძალიან შორსაა ნარკოტიკებისგან. ჩვენებაზე ხელი იძულებით რომ მოაწერინეს, 8 დღე შიმშილობდა.
ამის მერე გავასაჯაროვე მე ეს კადრები, რომ გაეგო საზოგადოებას, რა იყო რეალურად გიორგის დაკავების მიზეზი.
- თქვენ ამბობთ, რომ 33 ფაილი გაქვთ შენახული, პოლიციელების ძალადობაზე. რადგან მიუსაჯეს უკვე თქვენს შვილს, აპირებთ, რომ დარჩენილი ფაილებიც გამოაქვეყნოთ?
არ ვიცი. ჯერ არ მაქვს გადაწყვეტილება მიღებული. ჩემს შვილთან 2 ოქტომბერს მაქვს პაემანი, შევხდები და დავილაპარაკებთ.
- როგორც მითხარით ბრძოლას აპირებთ, მაგრამ გყავთ სახაზინო ადვოკატი. რამდენად შეძლებს ის თქვენი შვილის ინტერესების დაცვას?
ცხადია, ვერ ვენდობი ბოლომდე, მაგრამ პირველი ადვოკატი ვინც მყავდა, ის ჩაეხსნა საქმეს – მითხრა, რომ მასზე ზეწოლას ახდენდნენ „ზევიდან“. ამიტომ სხვა ადვოკატებთანაც მაქვს მოლაპარაკება და დიდი ალბათობით, მათ გადავცემ საქმეს – ჩემი შვილის უფლებებს ბოლომდე დავიცავ.