გომარდული, ალბათ, ერთადერთი კურორტია, რომელიც ინფრასტრუქტურისა და ყოველგვარი მოსამზადებელი სამუშაოების გარეშე გამოცხადდა დასასვენებელ ადგილად. სათხილამუროდ გამგზავრებული ადამიანი უკვე გზაშივე მიხვდება, რომ კომფორტულად და ცივილურად დასვენების განსაკუთრებული მოლოდინი არ უნდა ჰქონდეს. ამ განცდას ის გზა ტოვებს, რომელიც შუახევის ცენტრალური მაგისტრალიდან სოფლისკენ მიდის.
პეიზაჟებით გართულს შეიძლება დროებით დაგავიწყდეს კიდეც საცხოვრებელზე ზრუნვა, ან ტრანსპორტიდან ჩამოსულსაც შესაძლებელია რამდენიმე წუთი კიდევ გაგიგრძელდეთ ადგილობრივი ბუნებით ტკბობის სურვილი, თუმცა შემდეგ შიმშილის ან სიცივისგან შეწუხებულს მაინც მოგიწევთ ყოფით პრობლემებთან დაბრუნება და იმაზე ფიქრიც, თუ სად შეიძლება დაბინავება.
სოფელში ძირითადად მცირე ზომის ხის სახლებია. არის ქვის სახლებიც, თუმცა ბეტონით ნაშენი შეულესავი გარე კედლები ვერ ტოვებენ მიმზიდველ შთაბეჭდილებას. ამიტომაც არჩევანის გაკეთება ვიზუალურად ცოტა ძნელია, თუმცა ეს მხოლოდ პირველი შეხედვით. ნებისმიერ სახლთან მიახლოებულს ისეთი თბილი მზერითა და ღიმილით გხვდებიან, რომ შესაძლებელია, პირველივე შემხვედრთან დააპიროთ დარჩენა, თუმცა სოფელში 76 სახლიდან მხოლოდ 23-შია სველი წერტილი, ამიტომაც თუ დასვენებას აპირებთ, მაინც სჯობს, მოიკითხოთ, რომელ სახლშია შესაძლებელი დილით ხელ-პირის დაბანა. ეს, ალბათ, ერთადერთი პირობაა, რომელიც ამ სოფელში შერჩევითია და ყველას არ აქვს. რაც შეეხება მასპინძლობას, ამ მხრივ ყველა ცდილობს თავი მოგაწონოს. მომსახურების სერვისიც ალბათ აქაურების ბუნებამ განაპირობა.
საცხოვრებლის ფასში აუცილებლად შედის სამჯერადი კვება. სხვაგვარი შეთავაზება აქ არ არსებობს. რაციონში კი შედის ადგილობრივი, უგემრიელესი, თუმცა ძალიან კალორიული კერძები: ბორანო, მოგართმევენ არაჟნის მსგავსს, თუმცა გაცილებით უფრო გემრიელ „კაიმაღსაც“. სუფრაზე რძის ნაწარმთან ერთად დევს ცხელი მჭადიც, რომელიც, აქაურების თქმით, ძალიან უყვართ დამსვენებლებს. ხორციანი კერძიც ასევე ადგილობრივია და კარტოფილიც. ასე რომ, საბოლოოდ მასპინძლებს ჯერჯერობით უჭირთ დაანგარიშება, რამდენს იგებენ.
ახალი კურორტის პირობაზე სოფელში ასულ დამსვენებელს ადგილობრივები როგორც კლიენტს კი არა, როგორც სტუმარს უფრო უყურებენ. თუმცა ნელ-ნელა გაჩნდნენ ოჯახები, სადაც უკვე მენიუ იწერება და დამსვენებელს განსაზღვრულ რაციონს სთავაზობენ. ქათამაძეების ოჯახში დიასახლისი ნარგიზ ქათამაძე ჯერ ვერ ეგუება აზრს, რომ შესაძლებელია მენიუს გაკეთება მოუწიოს: “ეს, რასაც ჩვენ სტუმრებს ვართმევთ, ჩვენი მოყვანილია და არც ვანგარიშობთ. არ დამითვლია ხარჯი და მოგება. არ შემიძლია, მგონი, ვერასდროს გავაკეთებ, ჩემთან მოსულ კაცს ბორში დავუდვა და ქაღალდზე ჩამუუწერო, რას შეჭამს.”
ქათამაძეების სახლში კიდევ ორი მოხუცი ცხოვრობს – ალი და მერი მიქელაძეები. მათ ყველა მათთან დამსვენებლის სახელი და გვარი ახსოვთ, იციან სად მუშაობენ, რამდენი ხელფასი და რა ოჯახური სტატუსი აქვთ. დამსვენებლების მიმართ განსაკუთრებული ყურადღება და მონატრებაც კი იგრძნობა მათი საუბრისას. მოხუცები აუცილებლად გკითხავენ თქვენს შთაბეჭდილებას გარემოზე. შეიძლება დაგანამუსონ კიდეც ან პირობა დაგადებინონ – თუ მართლა გულწრფელად მოგეწონათ სოფელი და მასპინძლები, მაშინ აუცილებლად მეორედაც ესტუმრებით. “შენ რომ მეორედ ამოხვალ, ე, მერე მივხდებით რა გოგო ხარ. სიტყვის შესრულება იცი თუ არა?!” – გამომცდელად მეუბნება გულიკო ბებო. მოხუცები პაუზას აკეთებენ და დაპირებას ელიან. ბუნებრივია, ასეთ შემოთავაზებაზე უარის თქმა შეუძლებელია. საერთოდ, გომარდულელები სხვების მიმართ კეთილგანწყობილები არიან და ადამიანის შექება არ უძნელდებათ. შუკაში მიმავალს ორი ქალბატონი შემომეხმიანა – ეს ჩემი რძალია, აქეთ მომავალი რომ დაგინახე, ჩემს რძალს ვუთხარი, ეს გოგო ეტყობა, ვაჟკაცი გოგოა-მეთქი. მაგარი გოგო ხარ, გეტყობა.” მაგარი კი ალბათ იმიტომ ვარ, რომ სოფელში მარტო დავდივარ, თანმხლების გარეშე. შეფასება კიდევ ერთი მოხუცი ქალბატონისგანაც დავიმსახურე: “რა სეირი გოგოა, ამფერს პირველად ვხედავ, ყველაფერი ცოდნია” – ეს მხიარული რეპლიკა კი მაშინ მივიღე, რაც სოფლის ამბების გამოკითხვის შემდეგ ბებოს სახელი ვკითხე. ქეთევან ქათამაძე – მპასუხობს მოხუცი. თქვენ მეორე სახელიც გექნებათ-მეთქი ვუთხარი, რადგან ვიცი რომ თურქული კულტურის გავლენით აჭარის მაღალმთიანეთში შორეულ წარსულში მუსულმანურ სახელებსაც არქმევდნენ.
მარშრუტის დასაწყისში იმ ადგილის მონახულება მოვისურვე, სადაც სათხილამურე ტრასაა. ერთ-ერთმა ადგილობრივმა მეგზურობა შემომთავაზა. გზაში შევიტყვე, რომ ტრასასთან ახლოს კოტეჯები შენდება. მშენებლობა ოთხი თვეა რაც დაიწყო და სოფლის მამაკაცების უმრავლესობა ამ მშენებლობაზეა დასაქმებული.
კოტეჯები
გახდება თუ არა გომარდული დიდი ტურისტული ცენტრი, ამას მომავალი აჩვენებს. მაგრამ გომარდულის მკვიდრ იმ შვიდ ადამიანს, რომლებმაც 9 თვის წინ სააქციო საზოგადოება “გომარდული” შექმნეს, კურორტის პერსპექტივის ნამდვილად სჯერა. ჯემალ დარჩიძე ერთ-ერთი აქციონერი და მშენებლობის კოორდინატორია, მისი ხელმძღვანელობით შენდება 5 კოტეჯი და ერთიც – სასტუმრო. კოტეჯების პირველი სართული ბეტონისაა, მეორე კი – ხის. კოტეჯების მშენებლობა თითქმის დასრულებულია. ჯემალ დარჩიძე: “ამ სეზონზე გვინდა მოვასწროთ და იმ ხალხს, ვისაც სურს ახალ წელს ან შობას თოვლიან ადგილას შეხვდეს, კომფორტულ და თბილ გარემოს ვთავაზობთ. კოტეჯების გასათბობად გაზს გამოვიყენებთ, ანუ გაზის რეზერვუარებს ჩავმარხავთ მიწაში, გავიყვანთ ცენტრალურ გაყვანილობას და ქვაბიდან გამოსული წყლის სისტემა გაათბობს კომპლექს. რესტორანიც აქვე იქნება და ნატურალურ საკვებს შევთავაზებთ დამსვენებლებს. წელს არ მოესწრება, მაგრამ მომავალი წლისთვის დაგვპირდნენ, რომ გაცილებით უფრო დიდ ტრასას გააკეთებენ. დაახლოებით კილომეტრნახევრიანს. საბაგიროც გაკეთდება, თავისი დასაჯდომებით. მთავრობა წყალი მოგვიყვანა მილებით, გზაც დაგრუნტა. ამ ეტაპზე დაახლოებით 500 ათასი ლარის ინვესტიცია განვახორციელეთ და ერთი ამდენის ჩადებას კიდევ ვგეგმავთ”. კომპლექსი ზაფხულშიც იმუშავებს.
კოტეჯებში სულ 40 ადგილია, რესტორანი კი 70 ადამიანზეა გათვლილი. კომპლექსის მშენებლობაზე ამ ეტაპზე 40 ადამიანია დასაქმებული, მშენებლობის დასრულების შემდეგ კი აქ სეზონურად, ზაფხულსა და ზამთარში, დაახლოებით 15 ადამიანი იქნება დასაქმებული. გარდა ამისა, დამსვენებლებს პროდუქტით სოფლის მოსახლეობისგან მოამარაგებენ. ამიტომაც ადგილობრივებისთვის შემოსავლის წყარო გახდა კომპლექსი. რაც შეეხება კონკურენციას დამსვენებლების მოზიდვის თვალსაზრისით, კომპლექსის მენეჯერი ამბობს, რომ ისინი ადგილობრივი მოსახლეობის კონკურენტები არ არიან. მათ განსხვავებული სერვისი და ფასი ექნებათ: “დამსვენებლებისთვის კომფორტის შექმნა გარკვეულ ხარჯებთან არის დაკავშირებული, ამიტომაც ჩვენთან ფასი 50-60 ლარი იქნება.”
სათხილამურო ტრასა ჯერჯერობით ძალიან პატარა, სულ რაღაც 250 მეტრია. ასევე მოკლეა და კუსტარულად არის დამზადებული საბაგიროც. მოთხილამურეებს შედარებით უფრო დიდ, კილომეტრნახევდრიან ტრასას უკვე 2013 წლიდან ჰპირდებიან. აქციონერებს გათვლა მხოლოდ ერთ სეზონზე არ აქვთ, ამიტომაც ტრასის უქონლობა ამ ეტაპზე მათ დიდ პრობლემად არ ესახებათ.
მშენებლობის პროცესს პერიოდულად სტუმრობს შუახევის ახალგაზრდა გამგებელი ნუგზარ ამაღლობელი. სწორედ მან დაარწმუნა ადგილობრივი ბიზნესმენები, ამ საქმეში დაებანდებინათ ინვესტიცია: “დარწმუნებული ვარ, კურორტს პერსპექტივა აქვს. აქ ზაფხულშიც ჩამოვლენ დამსვენებლები. ექსტრემალებისთვის კლდეებზე ცოცვის ცენტრი იქნება, აქვე გაკეთდება ატრაქციონიც. დასავლეთ საქართველოში ეს ერთ-ერთი კარგი დასვენების ადგილი გახდება. მგონია, ეს ერთადერთი პრეცედენტია, როცა ადგილობრივები ახორციელებენ ინვესტიციას. ჩვენც როგორც შეგვიძლია მხარში ვუდგავართ და ურთიერთნდობით გვინდა მივაღწიოთ შედეგს.”
შუახევში პრეზიდენტის რწმუნებული ახლა სხვა კურორტის, ღომის მთის მკვიდრების დარწმუნებას ცდილობს, რომ მათაც ჩადონ თავიანთ კუთხეში ბიზნესის განვითარებაში ფული. იქაც რამდენიმე თვეა შეიქმნა სააქციო საზოგადოება “ღომი”. ნუგზარ ამაღლობელის თქმით, საზოგადოებაში თავიდან 36 ადამიანი იყო გაწევრიანებული, შემდეგ რამდენიმემ დატოვა, მაგრამ საბოლოოდ ეს ადამიანები შეჯერდებიან და ახალი კომპლექსის მშენებლობა, ისევ ადგილობრივების ძალისხმევით, უკვე ღომის მთაზეც დაიწყება. ამ კურორტსაც, ისევე როგორც გომარდულს, დატვირთვა ზამთარ-ზაფხულში უნდა ჰქონდეს.
წყალი და სათხილამურო ტრასისთვის ათვისებული მიწის მეპატრონეები
ადგილობრივები გომარდულის კურორტად გადაკეთების წამოწყებას იმედის თვალით უყურებენ. ისინი იმდენად დაინტერესებულნი არიან, რომ როცა მათი კერძო და კურორტის მშენებლობის ინტერესები გადაიკვეთა, ზოგიერთმა მათგანმა მშენებლობას ხელი არ შეეშალოსო, გაჩუმება ამჯობინა. იქ, სადაც ახლა სათხილამურო ტრასაა, ოც ოჯახს ნაკვეთი ჰქონდა და სიმინდი მოჰყავდა. როცა მთავრობამ ამ მიწების ათვისება მოინდომა, მათ დიდი პროტესტი არ გამოუთქვამთ.”
„მაშინ ყველამ გავჩუმდით, ვიფიქრეთ, ახლა რომ რამე ვთქვათ, მშენებლობა არ გაჩერდესო. მარა ყველამ იცის, ეს მიწები ჩვენია. კურორტი რომ ამუშავდება, მთავრობა რაცხას მოგვცემს ალბათ, ან კომპენსაციას, ან – ადგილს. ჩემს შვილს უწევდა მაქ გარიგება და ახლა ისე ხომ არ დიმიტევენ? ყველამ იცის ჩვენი ამბავი. მიწა და მასთან დაკავშირებული კომპენსაცია არ არის ერთადერთი, რასაც სოფლელები მთავრობისგან ელიან. ზაფხულობით სოფელს წყლის პრობლემაც აქვს. წყალი მთიდან ღია არხით მოედინებოდა, ამიტომაც დიდი დანაკარგი ჰქონდა და შესაბამისად სოფლამდე ვერ აღწევდა. ახალ დასასვენებელ კომპლექსს წყალი ბიზნესმენ ჯემალ დარჩიძის თქმით, ხელისუფლებამ მოუყვანა, მაგრამ მოსახლეობას იმედი აქვს, რომ მთავრობის ნებით მილს, რომელიც მცირე რადიუსიანია, მალე შეცვლიან და წყალი მათთანაც მივა. კიდევ ერთი პრობლემა, რომელიც სერიოზულად აწუხებთ აქ გლეხებს, ხილის რეალიზაციაა. “ამდენი ხილი გვაქვს, ვაშლი, მსხალი, ქლიავი, ყველაფერი ლპება. ბოჩკაში რანდენი ჩავყარო? მოგვიგვარე მაი ამბავი, ხელისუფლებამ ერთი საკონსერვო კომბინატი გააკეთოს და ჩეიბაროს ხილი, ცოდვაა ამდენი ხილის განიავება.”
მეჩეთი
“ეტყობა ხმას ასწორებენ, ხუთშაბათს უნდა გახსნან მეჩეთი” – განმიმარტა 74 წლის ალი ქათამაძემ, რომელიც საუბრის დროს ხშირად ჩერდება და ცნობისმოყვარედ უსმენს ახლად აშენებული მეჩეთის რუპორიდან გამოცემულ ხმას.
– დადიოდით აქამდე მეჩეთში? _ვეკითხები ალი ბაბუას. ის თავის გაქნევით მანიშნებს რომ არ დადიოდა. – იქნებ სხვები დადიოდნენ და ამიტომ სჭირდებოდათ მისი გახსნა? – არავინ არ დადიოდა. უნდოდათ და გახსნეს.
– ვინ გახსნა?
-არ ვიცი, ალბათ აჭარის მუფთმა. ხუთშაბათს მოვლენ გახსნაზე და ვნახავთ…
გომარდული, ალბათ, ერთადერთი კურორტია, რომელიც ინფრასტრუქტურისა და ყოველგვარი მოსამზადებელი სამუშაოების გარეშე გამოცხადდა დასასვენებელ ადგილად. სათხილამუროდ გამგზავრებული ადამიანი უკვე გზაშივე მიხვდება, რომ კომფორტულად და ცივილურად დასვენების განსაკუთრებული მოლოდინი არ უნდა ჰქონდეს. ამ განცდას ის გზა ტოვებს, რომელიც შუახევის ცენტრალური მაგისტრალიდან სოფლისკენ მიდის.
პეიზაჟებით გართულს შეიძლება დროებით დაგავიწყდეს კიდეც საცხოვრებელზე ზრუნვა, ან ტრანსპორტიდან ჩამოსულსაც შესაძლებელია რამდენიმე წუთი კიდევ გაგიგრძელდეთ ადგილობრივი ბუნებით ტკბობის სურვილი, თუმცა შემდეგ შიმშილის ან სიცივისგან შეწუხებულს მაინც მოგიწევთ ყოფით პრობლემებთან დაბრუნება და იმაზე ფიქრიც, თუ სად შეიძლება დაბინავება.
სოფელში ძირითადად მცირე ზომის ხის სახლებია. არის ქვის სახლებიც, თუმცა ბეტონით ნაშენი შეულესავი გარე კედლები ვერ ტოვებენ მიმზიდველ შთაბეჭდილებას. ამიტომაც არჩევანის გაკეთება ვიზუალურად ცოტა ძნელია, თუმცა ეს მხოლოდ პირველი შეხედვით. ნებისმიერ სახლთან მიახლოებულს ისეთი თბილი მზერითა და ღიმილით გხვდებიან, რომ შესაძლებელია, პირველივე შემხვედრთან დააპიროთ დარჩენა, თუმცა სოფელში 76 სახლიდან მხოლოდ 23-შია სველი წერტილი, ამიტომაც თუ დასვენებას აპირებთ, მაინც სჯობს, მოიკითხოთ, რომელ სახლშია შესაძლებელი დილით ხელ-პირის დაბანა. ეს, ალბათ, ერთადერთი პირობაა, რომელიც ამ სოფელში შერჩევითია და ყველას არ აქვს. რაც შეეხება მასპინძლობას, ამ მხრივ ყველა ცდილობს თავი მოგაწონოს. მომსახურების სერვისიც ალბათ აქაურების ბუნებამ განაპირობა.
საცხოვრებლის ფასში აუცილებლად შედის სამჯერადი კვება. სხვაგვარი შეთავაზება აქ არ არსებობს. რაციონში კი შედის ადგილობრივი, უგემრიელესი, თუმცა ძალიან კალორიული კერძები: ბორანო, მოგართმევენ არაჟნის მსგავსს, თუმცა გაცილებით უფრო გემრიელ „კაიმაღსაც“. სუფრაზე რძის ნაწარმთან ერთად დევს ცხელი მჭადიც, რომელიც, აქაურების თქმით, ძალიან უყვართ დამსვენებლებს. ხორციანი კერძიც ასევე ადგილობრივია და კარტოფილიც. ასე რომ, საბოლოოდ მასპინძლებს ჯერჯერობით უჭირთ დაანგარიშება, რამდენს იგებენ.
ახალი კურორტის პირობაზე სოფელში ასულ დამსვენებელს ადგილობრივები როგორც კლიენტს კი არა, როგორც სტუმარს უფრო უყურებენ. თუმცა ნელ-ნელა გაჩნდნენ ოჯახები, სადაც უკვე მენიუ იწერება და დამსვენებელს განსაზღვრულ რაციონს სთავაზობენ. ქათამაძეების ოჯახში დიასახლისი ნარგიზ ქათამაძე ჯერ ვერ ეგუება აზრს, რომ შესაძლებელია მენიუს გაკეთება მოუწიოს: “ეს, რასაც ჩვენ სტუმრებს ვართმევთ, ჩვენი მოყვანილია და არც ვანგარიშობთ. არ დამითვლია ხარჯი და მოგება. არ შემიძლია, მგონი, ვერასდროს გავაკეთებ, ჩემთან მოსულ კაცს ბორში დავუდვა და ქაღალდზე ჩამუუწერო, რას შეჭამს.”
ქათამაძეების სახლში კიდევ ორი მოხუცი ცხოვრობს – ალი და მერი მიქელაძეები. მათ ყველა მათთან დამსვენებლის სახელი და გვარი ახსოვთ, იციან სად მუშაობენ, რამდენი ხელფასი და რა ოჯახური სტატუსი აქვთ. დამსვენებლების მიმართ განსაკუთრებული ყურადღება და მონატრებაც კი იგრძნობა მათი საუბრისას. მოხუცები აუცილებლად გკითხავენ თქვენს შთაბეჭდილებას გარემოზე. შეიძლება დაგანამუსონ კიდეც ან პირობა დაგადებინონ – თუ მართლა გულწრფელად მოგეწონათ სოფელი და მასპინძლები, მაშინ აუცილებლად მეორედაც ესტუმრებით. “შენ რომ მეორედ ამოხვალ, ე, მერე მივხდებით რა გოგო ხარ. სიტყვის შესრულება იცი თუ არა?!” – გამომცდელად მეუბნება გულიკო ბებო. მოხუცები პაუზას აკეთებენ და დაპირებას ელიან. ბუნებრივია, ასეთ შემოთავაზებაზე უარის თქმა შეუძლებელია. საერთოდ, გომარდულელები სხვების მიმართ კეთილგანწყობილები არიან და ადამიანის შექება არ უძნელდებათ. შუკაში მიმავალს ორი ქალბატონი შემომეხმიანა – ეს ჩემი რძალია, აქეთ მომავალი რომ დაგინახე, ჩემს რძალს ვუთხარი, ეს გოგო ეტყობა, ვაჟკაცი გოგოა-მეთქი. მაგარი გოგო ხარ, გეტყობა.” მაგარი კი ალბათ იმიტომ ვარ, რომ სოფელში მარტო დავდივარ, თანმხლების გარეშე. შეფასება კიდევ ერთი მოხუცი ქალბატონისგანაც დავიმსახურე: “რა სეირი გოგოა, ამფერს პირველად ვხედავ, ყველაფერი ცოდნია” – ეს მხიარული რეპლიკა კი მაშინ მივიღე, რაც სოფლის ამბების გამოკითხვის შემდეგ ბებოს სახელი ვკითხე. ქეთევან ქათამაძე – მპასუხობს მოხუცი. თქვენ მეორე სახელიც გექნებათ-მეთქი ვუთხარი, რადგან ვიცი რომ თურქული კულტურის გავლენით აჭარის მაღალმთიანეთში შორეულ წარსულში მუსულმანურ სახელებსაც არქმევდნენ.
მარშრუტის დასაწყისში იმ ადგილის მონახულება მოვისურვე, სადაც სათხილამურე ტრასაა. ერთ-ერთმა ადგილობრივმა მეგზურობა შემომთავაზა. გზაში შევიტყვე, რომ ტრასასთან ახლოს კოტეჯები შენდება. მშენებლობა ოთხი თვეა რაც დაიწყო და სოფლის მამაკაცების უმრავლესობა ამ მშენებლობაზეა დასაქმებული.
კოტეჯები
გახდება თუ არა გომარდული დიდი ტურისტული ცენტრი, ამას მომავალი აჩვენებს. მაგრამ გომარდულის მკვიდრ იმ შვიდ ადამიანს, რომლებმაც 9 თვის წინ სააქციო საზოგადოება “გომარდული” შექმნეს, კურორტის პერსპექტივის ნამდვილად სჯერა. ჯემალ დარჩიძე ერთ-ერთი აქციონერი და მშენებლობის კოორდინატორია, მისი ხელმძღვანელობით შენდება 5 კოტეჯი და ერთიც – სასტუმრო. კოტეჯების პირველი სართული ბეტონისაა, მეორე კი – ხის. კოტეჯების მშენებლობა თითქმის დასრულებულია. ჯემალ დარჩიძე: “ამ სეზონზე გვინდა მოვასწროთ და იმ ხალხს, ვისაც სურს ახალ წელს ან შობას თოვლიან ადგილას შეხვდეს, კომფორტულ და თბილ გარემოს ვთავაზობთ. კოტეჯების გასათბობად გაზს გამოვიყენებთ, ანუ გაზის რეზერვუარებს ჩავმარხავთ მიწაში, გავიყვანთ ცენტრალურ გაყვანილობას და ქვაბიდან გამოსული წყლის სისტემა გაათბობს კომპლექს. რესტორანიც აქვე იქნება და ნატურალურ საკვებს შევთავაზებთ დამსვენებლებს. წელს არ მოესწრება, მაგრამ მომავალი წლისთვის დაგვპირდნენ, რომ გაცილებით უფრო დიდ ტრასას გააკეთებენ. დაახლოებით კილომეტრნახევრიანს. საბაგიროც გაკეთდება, თავისი დასაჯდომებით. მთავრობა წყალი მოგვიყვანა მილებით, გზაც დაგრუნტა. ამ ეტაპზე დაახლოებით 500 ათასი ლარის ინვესტიცია განვახორციელეთ და ერთი ამდენის ჩადებას კიდევ ვგეგმავთ”. კომპლექსი ზაფხულშიც იმუშავებს.
კოტეჯებში სულ 40 ადგილია, რესტორანი კი 70 ადამიანზეა გათვლილი. კომპლექსის მშენებლობაზე ამ ეტაპზე 40 ადამიანია დასაქმებული, მშენებლობის დასრულების შემდეგ კი აქ სეზონურად, ზაფხულსა და ზამთარში, დაახლოებით 15 ადამიანი იქნება დასაქმებული. გარდა ამისა, დამსვენებლებს პროდუქტით სოფლის მოსახლეობისგან მოამარაგებენ. ამიტომაც ადგილობრივებისთვის შემოსავლის წყარო გახდა კომპლექსი. რაც შეეხება კონკურენციას დამსვენებლების მოზიდვის თვალსაზრისით, კომპლექსის მენეჯერი ამბობს, რომ ისინი ადგილობრივი მოსახლეობის კონკურენტები არ არიან. მათ განსხვავებული სერვისი და ფასი ექნებათ: “დამსვენებლებისთვის კომფორტის შექმნა გარკვეულ ხარჯებთან არის დაკავშირებული, ამიტომაც ჩვენთან ფასი 50-60 ლარი იქნება.”
სათხილამურო ტრასა ჯერჯერობით ძალიან პატარა, სულ რაღაც 250 მეტრია. ასევე მოკლეა და კუსტარულად არის დამზადებული საბაგიროც. მოთხილამურეებს შედარებით უფრო დიდ, კილომეტრნახევდრიან ტრასას უკვე 2013 წლიდან ჰპირდებიან. აქციონერებს გათვლა მხოლოდ ერთ სეზონზე არ აქვთ, ამიტომაც ტრასის უქონლობა ამ ეტაპზე მათ დიდ პრობლემად არ ესახებათ.
მშენებლობის პროცესს პერიოდულად სტუმრობს შუახევის ახალგაზრდა გამგებელი ნუგზარ ამაღლობელი. სწორედ მან დაარწმუნა ადგილობრივი ბიზნესმენები, ამ საქმეში დაებანდებინათ ინვესტიცია: “დარწმუნებული ვარ, კურორტს პერსპექტივა აქვს. აქ ზაფხულშიც ჩამოვლენ დამსვენებლები. ექსტრემალებისთვის კლდეებზე ცოცვის ცენტრი იქნება, აქვე გაკეთდება ატრაქციონიც. დასავლეთ საქართველოში ეს ერთ-ერთი კარგი დასვენების ადგილი გახდება. მგონია, ეს ერთადერთი პრეცედენტია, როცა ადგილობრივები ახორციელებენ ინვესტიციას. ჩვენც როგორც შეგვიძლია მხარში ვუდგავართ და ურთიერთნდობით გვინდა მივაღწიოთ შედეგს.”
შუახევში პრეზიდენტის რწმუნებული ახლა სხვა კურორტის, ღომის მთის მკვიდრების დარწმუნებას ცდილობს, რომ მათაც ჩადონ თავიანთ კუთხეში ბიზნესის განვითარებაში ფული. იქაც რამდენიმე თვეა შეიქმნა სააქციო საზოგადოება “ღომი”. ნუგზარ ამაღლობელის თქმით, საზოგადოებაში თავიდან 36 ადამიანი იყო გაწევრიანებული, შემდეგ რამდენიმემ დატოვა, მაგრამ საბოლოოდ ეს ადამიანები შეჯერდებიან და ახალი კომპლექსის მშენებლობა, ისევ ადგილობრივების ძალისხმევით, უკვე ღომის მთაზეც დაიწყება. ამ კურორტსაც, ისევე როგორც გომარდულს, დატვირთვა ზამთარ-ზაფხულში უნდა ჰქონდეს.
წყალი და სათხილამურო ტრასისთვის ათვისებული მიწის მეპატრონეები
ადგილობრივები გომარდულის კურორტად გადაკეთების წამოწყებას იმედის თვალით უყურებენ. ისინი იმდენად დაინტერესებულნი არიან, რომ როცა მათი კერძო და კურორტის მშენებლობის ინტერესები გადაიკვეთა, ზოგიერთმა მათგანმა მშენებლობას ხელი არ შეეშალოსო, გაჩუმება ამჯობინა. იქ, სადაც ახლა სათხილამურო ტრასაა, ოც ოჯახს ნაკვეთი ჰქონდა და სიმინდი მოჰყავდა. როცა მთავრობამ ამ მიწების ათვისება მოინდომა, მათ დიდი პროტესტი არ გამოუთქვამთ.”
„მაშინ ყველამ გავჩუმდით, ვიფიქრეთ, ახლა რომ რამე ვთქვათ, მშენებლობა არ გაჩერდესო. მარა ყველამ იცის, ეს მიწები ჩვენია. კურორტი რომ ამუშავდება, მთავრობა რაცხას მოგვცემს ალბათ, ან კომპენსაციას, ან – ადგილს. ჩემს შვილს უწევდა მაქ გარიგება და ახლა ისე ხომ არ დიმიტევენ? ყველამ იცის ჩვენი ამბავი. მიწა და მასთან დაკავშირებული კომპენსაცია არ არის ერთადერთი, რასაც სოფლელები მთავრობისგან ელიან. ზაფხულობით სოფელს წყლის პრობლემაც აქვს. წყალი მთიდან ღია არხით მოედინებოდა, ამიტომაც დიდი დანაკარგი ჰქონდა და შესაბამისად სოფლამდე ვერ აღწევდა. ახალ დასასვენებელ კომპლექსს წყალი ბიზნესმენ ჯემალ დარჩიძის თქმით, ხელისუფლებამ მოუყვანა, მაგრამ მოსახლეობას იმედი აქვს, რომ მთავრობის ნებით მილს, რომელიც მცირე რადიუსიანია, მალე შეცვლიან და წყალი მათთანაც მივა. კიდევ ერთი პრობლემა, რომელიც სერიოზულად აწუხებთ აქ გლეხებს, ხილის რეალიზაციაა. “ამდენი ხილი გვაქვს, ვაშლი, მსხალი, ქლიავი, ყველაფერი ლპება. ბოჩკაში რანდენი ჩავყარო? მოგვიგვარე მაი ამბავი, ხელისუფლებამ ერთი საკონსერვო კომბინატი გააკეთოს და ჩეიბაროს ხილი, ცოდვაა ამდენი ხილის განიავება.”
მეჩეთი
“ეტყობა ხმას ასწორებენ, ხუთშაბათს უნდა გახსნან მეჩეთი” – განმიმარტა 74 წლის ალი ქათამაძემ, რომელიც საუბრის დროს ხშირად ჩერდება და ცნობისმოყვარედ უსმენს ახლად აშენებული მეჩეთის რუპორიდან გამოცემულ ხმას.
– დადიოდით აქამდე მეჩეთში? _ვეკითხები ალი ბაბუას. ის თავის გაქნევით მანიშნებს რომ არ დადიოდა. – იქნებ სხვები დადიოდნენ და ამიტომ სჭირდებოდათ მისი გახსნა? – არავინ არ დადიოდა. უნდოდათ და გახსნეს.
– ვინ გახსნა?
-არ ვიცი, ალბათ აჭარის მუფთმა. ხუთშაბათს მოვლენ გახსნაზე და ვნახავთ…
