Batumelebi

ბათუმში თურქეთის საკონსულოს ინფორმაციით, თურქული მხარე ყველაფერს აკეთებს სარფის საბაჟოზე არსებული ვითარების გამოსასწორებლად. საბაჟოზე დღეს, 8 მარტს, მთელი დღის განმავლობაში მიმოსვლა შეზღუდული იყო. მოქალაქეებს საბაჟოზე საათობით უწევთ გაჩერება.

„ამ დროისთვის სარფში იმყოფება გენერალური კონსული. სარფის საბაჟოზე მუშაობენ არსებული ვითარების გამოსასწორებლად – ვცდილობთ უზრუნველვყოთ კომპიუტერული სისტემების გამართულად მუშაობა. პარალელურად ალტერნატიული გზებს იძიებენ და 20-20-კაციანი ჯგუფები გადმოჰყავთ. მოქალაქეებს თურქეთის სახელმწიფო კვებითაც უზრუნველყოფს“, – იუწყება ბათუმში თურქეთის საკონსულო.

საკონსულოს ინფორმაციით, ამ დროისთვის საბაჟოზე  სხვადასხვა ეროვნების 100-მდე მოქალაქე იმყოფება. თურქეთის მხარე მათი დაბინავების საკითხზეც მუშაობს.

საკონსულოს ინფორმაციით, სარფში საკმაოდ დიდი რიგებია და საკვებით სწორედ იმ მოქალაქეებს უზრუნველყოფენ, რომლებიც დიდი ხანია იმყოფებიან საბაჟოზე.

სარფის საბაჟოზე გადაადგილება გუშინ 19:24 საათის მონაკვეთში სრულიად შეჩერებული იყო. 

მოგვიანებით საქართველოს შემოსავლების სამსახურმა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ მოძრაობა ნაწილობრივ აღდგა.

აჭარის მთავრობის პრესსამსახურის ინფორმაციით, სარფში დილიდან იმყოფებიან აჭარის მთავრობის წარმომადგენლებიც, რომლებიც მუდმივ კომუნიკაციაში არიან საბაჟოსა და თურქეთის საკონსულოს თანამშრომლებთან. „მთავრობის წევრები ახლაც იქ არიან და ფიზიკურადაც ეხმარებიან ადამიანებს,“ – აცხადებენ აჭარის მთავრობის პრესცენტრში.

ათასობით ადამიანი საქართველოდან ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში თავშესაფრის სტატუსის მიღებას ცდილობს. სტატისტიკის მიხედვით, ძალიან მცირეა იმ ადამიანების რაოდენობა, რომლებიც იღებენ თავშესაფარს. ევროპაში თავშესაფრის მიღება რომ რთულია, კარგად იციან ქართველებმა, რომლებიც ახლა ევროპაში თავშესაფრის მიმღებთა რიგში დგანან. თითოეულ მათგანს სჯერა, რომ ევროპის რომელიმე ქვეყანაში დარჩენას მაინც შეძლებს.

თავშესაფრის მაძიებელთა სიმრავლემ ევროპის ქვეყნებში კრიმინალის მაჩვენებელიც გაზარდა. ქართველი მიგრანტების მიმართ ამ მხრივ ყველაზე მკაფიო და კრიტიკული განცხადებები ბოლო დროს გერმანიაში გაკეთდა. რამდენიმე დღის წინ გერმანიის მიგრანტთა დაბრუნების შტაბის ხელმძღვანელი, კრისტიან კლოსი, შეხვდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხელმძღვანელ პირებს. „არსებულ ტენდენციაში უნდა მოხდეს სწრაფი და მდგრადი ცვლილებები“, – თქვა ქრისტიან კლოსმა შეხვედრის დასრულების შემდეგ.

„საქართველოდან ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო წამოვედი, მაქ მკურნალობას არ ჰქონდა შედეგი. სრულიად სხვა მეთოდით გავდივარ აქ მკურნალობის კურსს,“ – გვიყვება სალომე [სტატიაში სახელები შეცვლილია]. იგი ერთ-ერთია საქართველოდან წასულ მოქალაქეებს შორის, რომლებიც ვიზალიბერალიზაციის ამოქმედების შემდეგ თავშესაფარს საფრანგეთის ხელისუფლებისგან ითხოვს.

თავშესაფარში მცხოვრებ ადამიანებს „ბათუმელები“ სოციალური ქსელის საშუალებით დაუკავშირდა.

სალომე: „ავრცელებენ ინფორმაციას, რომ თავშესაფარს ვერავინ მიიღებს და ასე შემდეგ. სინამდვილე არის ის, რომ აქ ჩამოსული უკან აღარავინ ბრუნდება. მე ივნისში მივმართე განცხადებით ოფრას [ორგანიზაცია, რომელიც თავშესაფრის სტატუსის მინიჭების საკითხს განიხილავს საფრანგეთში. ამის შემდეგ გადაწყვეტილება სასამართლომ უნდა მიიღოს. ავტ.] ჩემი განცხადების განხილვა ჯერ არ დასრულებულა. სასამართლო თუ უარს იტყვის, იმ გადაწყვეტილების გასაჩივრება შეგიძლია და ასე შემდეგ. ეს პროცესი ზოგჯერ სამი წელი გრძელდება. ამასობაში ადამიანები შოულობენ სამსახურს, კონტრაქტს არ უფორმებენ, მაგრამ მუშაობენ და ახერხებენ დარჩენას, როგორც არალეგალები. როცა შვილი სკოლაში დადის, მით უმეტეს ვეღარ გიშვებენ უკან. თავშესაფარში ვინც ცხოვრობს, სხვადასხვა მიზეზს გეტყვიან, რატომაც არიან აქ. რეალური მიზეზი უმეტეს შემთხვევაში არის გაჭირვება, რასაც ისინი საქართველოდან გამოექცნენ…“

სტატუსის მინიჭების მსურველს მიმღები ქვეყანა თავდაპირველად თავშესაფარში ათავსებს. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ პირი თავშესაფრის სტატუსის მქონეა. სტატუსის მისაღებად კონკრეტული მიზეზია საჭირო, მაგალითად, დევნა პოლიტიკური შეხედულებების, რელიგიური მრწამსის ან სექსუალური ორიენტაციის გამო. აპლიკანტმა უნდა დაუდასტუროს ევროპულ სახელმწიფოს, რომ იგი სამშობლოში საკუთარი უფლებების დაცვას ვერ ახერხებს და ემუქრება საფრთხე.

„გასაუბრებაზე როცა ვიყავი, ყველაფერი მკითხეს დეტალურად. მოგონილი მიზეზით ვერაფერს გახდები, ვერ მიიღებ თავშესაფრის სტატუსს,“ – ამბობს სალომე.

სტატუსის მინიჭების შემთხვევაში პირი თავისუფლად ირჩევს საცხოვრებელ ადგილს, მაგალითად, საფრანგეთში და სარგებლობს სოციალური შეღავათებით.

სოციალური პაკეტით ადამიანები სარგებლობენ სტატუსის მინიჭებამდეც. მათ თავშესაფარში ათავსებენ. სტატუსის მინიჭების საკითხის განხილვა, წესით, 6 თვეში უნდა დასრულდეს.

„თავშესაფარი შეიძლება იყოს ცალკე შენობა, სადაც ყველა ადამიანი ერთად ცხოვრობს, ვინც სტატუსის მინიჭებას ელოდება, ან ცალკე ბინა, რომლის თანხასაც სახელმწიფო იხდის,“ – გვიყვება სალომე. – „თავშესაფარში ერთ ოთახში ორი ან სამი ადამიანი ცხოვრობს. თითოეულ ოთახს თავისი სველი წერტილი აქვს. პირველ სართულზე სოციალები არიან… „სოციალი“ ნიშნავს სოციალურ მუშაკს, რომელიც თითოეულ პირს თავისი ჰყავს, მაშინვე გინიშნავენ, როგორც კი განცხადებას დაწერ და ანაბეჭდს აბარებ. სოციალი გეხმარება საბუთების მოწესრიგებაში, საჩივრების დაწერაში, ასევე გაკავშირებს ორგანიზაციებთან, ვისაც აქვთ უფასო საკვები და ტანსაცმელი. ერთადერთი შეზღუდვა, რასაც სოციალები ითხოვენ, არის ის, რომ სტუმრების აყვანა შენს ოთახში არ შეგიძლია. სტუმარი შეგიძლია მიიღო ცალკე ოთახში. ამას გარდა, ყოველდღიურად გერიცხება 3,70-6,80 ევრომდე. თანხა მერყეობს საჭიროებიდან გამომდინარე. თავშესაფარში მყოფ ადამიანს აქვს სპეციალური დოკუმენტი. ამით უფასო მგზავრობას ვახერხებთ“.

რას აპირებთ იმ შემთხვევაში, თუკი საბოლოოდ მაინც ვერ მიიღებთ სტატუსს? – სალომე დაუფიქრებლად მპასუხობს, რომ ევროპის სხვა ქვეყანაში გადავა და იქ მოითხოვს თავშესაფარს.

„ჩვენ აგვისტოში ჩამოვედით სტრასბურგში,“ – გვესაუბრება თეა, რომელიც სექსუალურ უმცირესობას წარმოადგენს და მეგობარ გოგოსთან ერთად ითხოვს თავშესაფარს.

„აქ ძალიან ბევრი ბანაკია. მგონი, თავშესაფრის მაძიებელი ფრანგზე მეტია… თავიდან მოგვცეს თავშესაფარი, სადაც ვიყავით იმ პირობით, რომ მხოლოდ ღამის გათევა შეგვეძლო. ადრე დილით ბანაკი უნდა დაგეტოვებინა. რაღაც პერიოდის შემდეგ ამ თავშესაფარზეც უარი გვითხრეს. დაახლოებით სამი თვე ვიყავით გარეთ. ენის შესწავლაც ვერ მოვახერხეთ, რომ სადმე გვემუშავა… მატარებლის სადგურში ვჩერდებოდით. შუაღამისას, როცა ისიც იკეტებოდა, გარეთ ვიყავით.

ჩემს შეყვარებულს ფილტვების ანთება დაემართა. კარგი ისაა, რომ როგორც კი ანაბეჭდს აბარებ და თავშესაფარს ითხოვ, მაშინვე 100-პროცენტიანი დაზღვევით სარგებლობ. ექიმებმა დაგვიწერეს დასკვნა, რომ ჩვენი ქუჩაში დარჩენა არ შეიძლებოდა. მაგის მერე ცოტა ხანი ისევ ბანაკში ვიყავით და მერე სტრასბურგთან ახლოს ერთ ქალაქში, სასტუმროს ნომერი გვიქირავეს. ახლა აქ ვართ.

ჩემს შეკითხვაზე, როგორ მოახერხეთ თავის გატანა? – თეას ეცინება. „მაინც იმაზე უკეთესად ვარ, ვიდრე საქართველოში… სოციალურ შემწეობას თვეში 370 ევროს ვიღებდით მე და ჩემი შეყვარებული. ამ ფასად აქ ნორმალური კვებაა შესაძლებელი. ახლა, როცა ცალკე ბინაში ვცხოვრობთ, სადღაც 300 ევროს ვიღებთ. დღეს, მაგალითად, სტომატოლოგთან ვიყავი. ჯანმრთელობის დაზღვევა სტომატოლოგთან ვიზიტსაც სრულად აფინანსებს“.

თეას თქმით, კარგად არ არიან, მაგრამ არ შიათ: „რაც მთავარია, იმის არ გვეშინია, რომ ვინმე შეიძლება თავს დაგვესხას მარტო იმიტომ, რომ ერთმანეთი გვიყვარს. აქ არავის აინტერესებს ის, რომ გოგოებს გვიყვარს ერთმანეთი“.

გასაუბრებაზე უკვე იყო თეა და ოფრას პასუხს მარტის ბოლოს ელოდება: „ერთი ადამიანი ესაუბრება ყველას და გარეთ ათეულობით ადამიანია რიგში. შეხვედრას ესწრება შენი სოციალი და თარჯიმანიც… თუ ადამიანი ადრე გამოვიდა, ყველამ იცის, რომ არ გაუმართლა. რიგში მყოფებმა იციან, რომ ოფრას ინსპექტორი დეტალურად ეძიება ყველაფერს. რაიმეს დამალვას აზრი არ აქვს. შეიძლება ისეთი რამ გითხრან, შენც გაგიკვირდეს…

ჩვენთან გასაუბრება ორსაათ-ნახევარს გაგრძელდა. მოლოდინი მაინც არ მაქვს, რომ თავშესაფრის სტატუსს მივიღებთ, მაგრამ გადაწყვეტილებას აუცილებლად გავასაჩივრებ სასამართლოში. მინდა, ვიქორწინო ჩემს შეყვარებულზე. ეს საქართველოში ვერ წარმომიდგენია. ამიტომაც არ დავბრუნდები.“

„გერმანია არსებული სამართლებრივი ჩარჩოების გამოყენებით რამდენიმე წლით აუკრძალავს შენგენის ზონაში შესვლას იმ პირებს, რომლებსაც უარი ეთქვათ თავშესაფარზე,“ – ეს ინფორმაცია საქართველოში გერმანიის საელჩომ 5 მარტს გაავრცელა. განცხადებაში ასევე წერია: „აუცილებელია, არსებულ ტენდენციაში მოხდეს სწრაფი და მდგრადი ცვლილებები, რათა გამყარდეს 2017 წლის მარტში ძალაში შესული სავიზო რეჟიმის ლიბერალიზაცია შენგენის ზონაში მოკლევადიანი ვიზიტებისათვის“.

6 მარტს გერმანიის შინაგან საქმეთა ფედერალური სამინისტროს მიგრანტთა დაბრუნების შტაბის ხელმძღვანელი, კრისტიან კლოსი და გერმანიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს რწმუნებული ლტოლვილთა და მიგრაციის საკითხებში ელჩი – ანეტ გიუნთერი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენლებს დახურულ კარს მიღმა შეხვდნენ.

„ვიზიარებთ აზრს, რომ უვიზო მიმოსვლის რეჟიმი უნდა იქნეს შენარჩუნებული. ჩვენ გვაქვს ვალდებულება, რომ ერთი მხრივ, უზრუნველყოთ მოქალაქეთა უვიზო გადაადგილება, ხოლო მეორე მხრივ, მოვახდინოთ გადაადგილების და თავშესაფრის უფლების ბოროტად გამოყენების პრევენცია,“ – უთხრა ქრისტიან კლოსმა ჟურნალისტებს შეხვედრის შემდეგ.

კომენტარი გააკეთა შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე, ნინო ჯავახიძემაც. მან თქვა, რომ ქართული მხარე განიხილავს საინფორმაციო კამპანიის გაძლიერებისა და გვარის შეცვლის პროცედურების გართულებას. დეტალებზე ნინო ჯავახაძეს არ უსაუბრია.

კონკრეტულად რა ნაბიჯების გადადგმას აპირებს საქართველო ვითარების შესაცვლელად, რაც თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობის გაზრდას და კრიმინალს უკავშირდება? – მთავრობაში ამ თემაზე საუბარი არ სურთ. „ბათუმელებმა“ კითხვებით შინაგან საქმეთა სამინისტროს, ასევე საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიმართა. პრესსამსახურების თხოვნის შემდეგ, ჩვენ კითხვები ამ უწყებებს წერილობითაც გავუგზავნეთ. მთავრობაში კითხვებზე პასუხის გაცემა არ მოისურვეს.

6 მარტს გერმანიის ოფიციალურ პოზიციას მთავრობის ზოგიერთი წარმომადგენელი გამოეხმაურა. მაგალითად, თეა წულუკიანი. მან პრობლემიდან გამოსავალზე საუბრის ნაცვლად, არჩია მისალმებოდა შედეგს, რასაც გერმანული მხარე აანონსებს.

„მივესალმებით იმას, რომ ევროპული ქვეყნები ჩვენს მოქალაქეებს უარს ეტყვიან თავშესაფარზე, რადგან არ არსებობს ამის საფუძველი. ჩვენ ყველას გვევალება დავიცვათ ჩვენი მომავალი თაობებისთვის ის, რაც არის ისტორიული შედეგი, რასაც  თითოეულმა ჩვენგანმა ერთად მივაღწიეთ. ეს არის ევროკავშირში უვიზო მიმოსვლა,” – განაცხადა თეა წულუკიანმა.

„ქართველები გერმანიაში ქმნიან ორგანიზებულ კრიმინალურ დაჯგუფებებს“, – ამ შინაარსის სტატიები გერმანულ მედიაში ხშირად იბეჭდება. გერმანულმა რადიომ, wdr.de-მა (საზოგადოებრივი მაუწყებელი) პოლიციის ინფორმაციის საფუძველზე დაწერა, რომ დევნილთა ბანაკიდან გამომდინარე, რეგიონში მკვეთრად გაიზარდა დანაშაულის სტატისტიკა. დევნილთა ბანაკებში კი ცხოვრობს გაურკვეველი პერსპექტივის ბევრი დევნილი, მათ შორის, საქართველოდან.

ოფიციალური ინფორმაციით, უვიზო რეჟიმის დაწესებამდე პერიოდთან შედარებით, თავშესაფრის მთხოვნელთა რიცხვი სამჯერ გაიზარდა: მხოლოდ 2018 წლის იანვარში საქართველოს შვიდასზე მეტმა მოქალაქემ მოითხოვა თავშესაფარი გერმანიაში. მათგან თითქმის 100%-მა მიიღო უარი.

თებერვლის დასაწყისში ქართველი ემიგრანტების მხრიდან კრიმინალის მატებაზე საუბარი გერმანიის ხელისუფლების წარმომადგენლებმაც დაიწყეს. 8 თებერვალს გერმანიის ერთ-ერთი მიწის, ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალის რეგიონის მინისტრმა განაცხადა, რომ  განიხილავს საქართველოს მოქალაქეებისთვის ევროკავშირში უვიზო მიმოსვლის შეზღუდვის საკითხს.

9 თებერვალს, საქართველოს მთავრობა სხდომაზე გამოეხმაურა ამ საკითხს. მთავრობის წევრებმა თქვეს, რომ „დიდი ყურადღებით ეკიდებიან პარტნიორი ქვეყნების წუხილს და მნიშვნელოვანი ნაბიჯების გადადგმას გეგმავენ, როგორც კანონმდებლობის გამკაცრების, ასევე პარტნიორ ქვეყნებთან თანამშრომლობის გააქტიურებისა და ქვეყნის მასშტაბით აქტიური საინფორმაციო კამპანიის წარმოების მიმართულებით“.

“საუბარია საკანონმდებლო ცვლილებების ინიცირებაზე, რომელთა შედეგად, შემოღებული იქნება მთელი რიგი პრევენციული ზომებისა, მათ შორის ისეთი, როგორიცაა რეადმისიის ხარჯის თავად რეადმისირებულ პირებზე დაკისრება; გვარის შეცვლასთან დაკავშირებული პროცედურების გამკაცრება და ა.შ. აღნიშნული ცვლილებები მთავრობის უახლოეს სხდომაზე იქნება წარდგენილი,“ – აღნიშნა 9 თებერვალს გამართულ მთავრობის სხდომაზე პრემიერ-მინისტრმა, გიორგი კვირიკაშვილმა.

9 თებერვლიდან დღემდე საზოგადოებას არც საკანონმდებლო ცვლილება უნახავს და არც კონკრეტული ნაბიჯები, რაც საქართველოს მთავრობამ გადადგა პრობლემის მოსაგვარებლად.

გასულ წელს საქართველოდან ევროპის ქვეყნებს თავშესაფრის მისაღებად 11 569 ადამიანმა მიმართა. ვიზალიბერალიზაციის ამოქმედების შემდეგ [2017 წლის თებერვალი] საქართველოდან ევროპის ქვეყნებში თავშესაფრის მოთხოვნის რაოდენობა დაახლოებით 35 პროცენტით გაიზარდა. 

რაც შეეხება განაცხადების დაკმაყოფილების სტატისტიკას, ის საკმაოდ დაბალია. მაგალითად, 2017 წლის დეკემბერში საქართველოს მხოლოდ 13-მა მოქალაქემ მიიღო თავშესაფრის სტატუსი ევროპაში, ხუთს სუბსიდიით დაეხმარნენ.

გერმანიაში საქართველოდან ყველაზე მეტი ადამიანი ჩადის თავშესაფრის საძიებლად. ევროსტატის ცნობით, 2016 წლის აპრილ-დეკემბერში გერმანიაში საქართველოდან 3050 განაცხადი შევიდა თავშესაფრის მოთხოვნით, ხოლო  2017 წლის აპრილ-დეკემბერში – 2780.

გასულ წელს საქართველოდან 1180 მოქალაქემ ითხოვა თავშესაფარი საფრანგეთში. 2016 წელს საფრანგეთს 680-მა საქართველოს მოქალაქემ მიმართა.

თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობამ იმატა ევროპის სხვა ქვეყნებშიც. მაგალითად, 2016 წლის აპრილ-დეკემბერში იტალიას თავშესაფრის თხოვნით საქართველოს მოქალაქეებმა 160-ჯერ მიმართეს,  2017 წლის ანალოგიურ პერიოდში – 440-ჯერ.

დეტალური ინფორმაცია ევროპის ქვეყნებში საქართველოს მოქალაქეების მხრიდან თავშესაფრის თხოვნის შესახებ იხილეთ აქ

„რეალურად თავშესაფრის სტატუსის მიღება არის იშვიათი და ეს არის ძალიან რთული პროცედურა,“ – ამბობს ვანო ჩხიკვაძე, ფონდი „ღია საზოგადოება საქართველოს“ ექსპერტი ევროინტეგრაციის საკითხებში. მას ვკითხეთ, ვის მისცეს თავშესაფრის სტატუსი ევროპის ქვეყნებში.

„ეს ინფორმაცია მიიჩნევა პერსონალურ ინფორმაციად და იგი არ არის საჯარო. ალბათ ოფიციალურ სტრუქტურებს აქვთ ეს ინფორმაცია. ცნობილია ის, რომ თუკი ვერ დაადასტურებს მოქალაქე, რომ მისი უფლების დაცვა საქართველოში შეუძლებელია და ელოდება საფრთხე, ვერ მიიღებს თავშესაფარს,“ – გვითხრა ვანო ჩხიკვაძემ.

ოფიციალური სტატისტიკით ასევე არ არის ცნობილი, რამდენი ადამიანი დაბრუნდა საქართველოში, ვისაც თავშესაფრის სტატუსის მიღებაზე ევროპის ქვეყნებში უარი უთხრეს.

„გამოსავალი იქნება უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი, ასევე თავშესაფრის მაძიებელთა განაცხადებების შემჭიდროვებულ ვადებში განხილვა,“ – მიიჩნევს სპეციალისტი ევროინტეგრაციის საკითხებში ვანო ჩხიკვაძე. ის ყურადღებას ამახვილებს ისლანდიაზე, რომელმაც საქართველოს უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი მიანიჭა. ეს ნიშნავს, რომ ამ ქვეყანაში მოქალაქეს საქართველოდან თავშესაფრის სტატუსს ვერ მიიღებს. ამ ცვლილების შემდეგ, ისლანდიაში თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა საქართველოდან განულდა.

„თავშესაფრის მაძიებელთა ზრდა არ არის მხოლოდ საქართველოს პრობლემა. ეს პრობლემა ჰქონდა ალბანეთს, ესტონეთს უვიზო რეჟიმის ამოქმედების შემდეგ. პრობლემა მოგვარდა, როცა უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი მიიღეს ამ ქვეყნებმა,“ – გვითხრა ვანო ჩხიკვაძემ.

რატომ არ ანიჭებენ საქართველოს უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსს? – ექსპერტი განმარტავს, რომ ამას ერთიანი პოლიტიკური მიდგომა სჭირდება „და რაც მთავარია – ვითარების პოზიტიური შეფასება. თუ გაუარესდება საქართველოში, მაგალითად, მდგომარეობა უმცირესობების თემაზე, რა თქმა უნდა, უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსს არ მოგვანიჭებენ. ისინი უნდა დარწმუნდნენ, რომ ძირითადი მიმართულებებით მართლაც გაუმჯობესდა ვითარება. მაგალითად, ვიზალიბერალიზაციის ბოლო პროგრეს ანგარიშში წერია, რომ უნდა გაუმჯობესდეს დაცვის მექანიზმები, იგივე „ანტიდისკრიმნაციული კანონის“ აღსრულება. უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი არ უნდა ქმნიდეს რისკს დემოკრატიული განვითარებისთვის. ამ სტატუსის შემდეგაც შეიძლება ადამიანმა მიიღოს თავშესაფრის სტატუსი ევროპის რომელიმე ქვეყანაში, მაგრამ ეს უნდა იყოს საყოველთაოდ აღიარებული და გახმაურებული შემთხვევა…

ვიცით ყველამ, რომ ევროპაში თავშესაფრის მიმზიდველობა არის სოციალური მდგომარეობიდან თავის დაღწევა, ანუ იქაური სოციალური პაკეტი აქაურ ხელფასზე მაინც მეტია. მოკლე დროში სოციალური მდგომარეობა ვერ შეიცვლება, ამიტომ უსაფრთხო ქვეყნის სტატუსი ყველაზე მოკლე დროში მოაგვარებს პრობლემას,“ – აღნიშნვს ვანო ჩხიკვაძე.

სპეციალისტი ასევე მიიჩნევს, რომ თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა მკვეთრად შემცირდება, თუკი ევროპის ქვეყნები მაქსიმალურად მოკლე ვადაში განიხილავენ თავშესაფრის მთხოვნელთა განცხადებებს. „რაც უფრო დიდი ხანი გაქვს, მეტად არის შესაძლებლობა, იქ რაღაც სამუშაო იშოვო და დარჩე, როგორც არალეგალი,“ – დასძენს ვანო ჩხიკვაძე.

ვანო ჩხიკვაძე: გერმანიაში საკანონმდებლო ორგანომ უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება შენგენის ზონაში შეზღუდვაზე იმ მოქალაქეებისთვის, ვისაც თავშესაფარზე უარს ეტყვიან. საუბარია გერმანიიდან ევროპის სხვა ქვეყანაში შესვლაზე. თუკი არ გადაიდგმება კონკრეტული ნაბიჯები, შესაძლოა, ეს პრობლემა კიდევ უფრო გამწვავდეს. ჩემი ინფორმაციით, საქართველოს ხელისუფლება ამ ეტაპზე, რასაც აპირებს, ეს არის საინფორმაციო კამპანია და პოლიციის ატაშეების დანიშვნა, რომლებიც ევროპის ქვეყნებში, მათ შორის გერმანიაში, ადგილზე მოაგროვებენ ინფორმაციას და მიაწვდიან საქართველოს ხელისუფლებას.

დროში გაიწელება ეს საკითხი, მაგრამ ისე არ უნდა წარმოვიდგინოთ, რომ გერმანიის მიზანი მარტო ჩვენი შეშინებაა. თუკი ეს მდგომარეობა კრიტიკულ წერტილამდე მივიდა, შეიძლება შეჩერების მექანიზმი ამოქმედდეს. ჩვენ არ უნდა ვიყოთ პირველი ქვეყანა, რომელზეც ეს ამოქმედდება. ეს რომ მოხდეს, ამას ექნება მნიშვნელოვანი პოლიტიკური დატვირთვაც და იგი აისახება საქართველოს შესახებ ზოგად განწყობებზე.“

მასალა მომზადებულია პროექტის ფარგლებში – „მოქალაქეთა ჩართულობის გაზრდა ასოცირების ხელშეკრულების შესრულების პროცესში“. პროექტს ახორციელებს „თავისუფალ ჟურნალისტთა სახლი“.

პროექტი დაფინანსებულია „ფონდ ღია საზოგადოება – საქართველოს“ მიერ [ევროინტეგრაციის პროგრამა]. სტატიაში გამოთქმული შეხედულებები და მოსაზრებები არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს დონორი ორგანიზაციის შეხედულებებს.

BBC-ის მიერ გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით, დამოუკიდებლად გამდიდრებული ქალების მსოფლიო სიაში 50 ქალია, მათ შორის 28 ჩინელი.

სიის მიხედვით მსოფლიოს ყველაზე მდიდარი ქალი მილიარდერი ჩჟოუ კუნფია, რომელმაც სმარტფონების ეკრანის დამცავების საწარმოებლად დააარსა კომპანია „Lens Technology“. ფირმის მთავარი კლიენტები არიან კომპანიები „Apple“ და „Samsung“-ი.

ჩჟოუ კუნფი $ 9,8  მილიარდის მფლობელია, რაც  7,1 მილიარდ ევროს შეადგენს. ღარიბულ სოფელში გაზრდილი ჩჟოუ კუნფი  ფორბსის მილიარდერთა სიაში შევიდა.

დამოუკიდებლად გამდიდრებული ქალების სიის მეორე ადგილზე დეველოპერი იუ იაჯუნია, ქალი ჩინეთის დასავლეთით მდებარე ქალაქ ჩუნციადან, რომელიც  $ 9,3 მილიარდს ფლობს.

ჩინელების შემდეგ მსოფლიოს უმდიდრესი ქალების სიაში ამერიკელი დიანა ჰენდრიქსია. მის მიერ დაარსებული კომპანია „ABC Supply“ აშშ-ში სახურავებისა და ფანჯრების ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი დისტრიბუტორია.

ინდოეთიდან, სადაც მოსახლეობის რაოდენობა ჩინეთის მსგავსად დიდია, დამოუკიდებლად გამდიდრებული ქალების სიაში მხოლოდ ერთი ქალი, კირან მაზუმდარ შოუ შევიდა, ის გიგანტურ ფარმაცევტულ კომპანია „Biocon“-ს მართავს.

მდიდარი ქალების სიაში მოვხვედრილი მილიარდერების ქონება ყოველწლიურად იზრდება.

მსოფლიოს ყველაზე მდიდარი ქალის, ჩჟოუ კუნფის ქონება 2018 წელს, მაგალითად, წინა წელთან შედარებით, 45 %-ით მეტია, სიის მეორე ნომრად დასახელებული იუ იაჯუნის ქონება კი,  ბოლო 12 თვის განმავლობაში წარმოუდგენელი სისწრაფით, 83%-ით გაიზარდა.

წყარო: BBC

დღეს, 8 მარტს, თბილისში ქალთა მოძრაობა ტრანსგენდერი ქალების უფლებების დამცველ აქციას მართავს. აქციის მიზანია, სახელმწიფომ ხელი შეუწყოს ტრანსგენდერი ადამიანების უფლებების დაცვას და პირადობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მათ სქესის შეცვლის უფლება მისცეს.

„მე ვარ ქალი – აღიარე“, ამ სლოგანით ფართომასშტაბიანი აქციის გამართვის შესახებ კამპანიას რამდენიმე კვირის განმავლობაში ეწეოდა ფეისბუქში ქალთა მოძრაობა.

„ბათუმელები“ აჭარაში მოქმედ გენდერული თანასწორობის ქსელის წევრებს დაუკავშირდა და ამ საკითხზე მათი პოზიცია მოისმინა. დღეს ამ ქსელის არც ერთი წევრი სოლიდარობის აქციას საჯარო გამოსვლებით არ უერთდება. აჭარაში გენდერული თანასწორობის ქსელში დაახლოებით 300 ქალია გაწევრიანებული.

გენდერული თანასწორობის ქსელის ხელმძღვანელი თამილა დოლიძე „ბათუმელებთან“ ვერ ასახელებს უშუალო მიზეზებს, თუ რის გამო ვერ ეხმაურებიან ისინი თემას.

„ერთ მაგალითს მოვიყვან, გადაცემაში დამპატიჟეს ერთ-ერთ არხზე და როდესაც ქალთა საჭიროებების კვლევაზე ვსაუბრობდი, პარალელურად ვთქვი, რომ კარგია „რესპუბლიკელებს“ ლგბტ თემის წევრი რომ ჰყავთ არჩევნებში წარმოდგენილი-მეთქი. მინდოდა განმევრცო ეს თემა და მესაუბრა აჭარის მაგალითებზე, მაგრამ არ მალაპარაკეს და რეკლამაზე გამიყვანეს“, – გვეუბნება ის.

„ბათუმელების“ კითხვაზე, იყო თუ არა გენდერული თანასწორობის ქსელის წევრ ქალებთან ამ აქციის შესახებ საუბარი? თამილა დოლიძე ამბობს, რომ არა.

„ჩვენ ქალთა პოლიტიკური გაძლიერების მხრივ ვმუშაობთ. ეს არის ჩვენი მთავარი თემა. მაგრამ ჩვენი ქსელი ამ თემის მიმართ არის ლოიალური და ტოლერანტული“, – ამბობს ის.

„ბათუმელები“ გენდერული თანასწორობის ქსელის კოორდინატორს ქობულეთში, ლია შაქარიშვილსაც ესაუბრა. ლია შაქარიშვილი ქობულეთის საკრებულოს წევრია „ქართული ოცნებიდან“. ის ამბობს, რომ ქალთა მოძრაობის მიერ დაგეგმილი აქციის შესახებ არაფერი სმენია.

„არც აქციის დეტალებია ჩემთვის ცნობილი და არც გამართვის თაობაზე ვიცი რაიმე, ამიტომ ვერაფერს გეტყვით. ის თემა, რაც თქვენ ახსენეთ (ტრანსგენდერი ქალების უფლებების დაცვაზეა საუბარი), არც აქამდე ყოფილა ჩვენი მსჯელობის საგანი“, – გვეუბნება ის.

„ბათუმელების“ კითხვაზე, იცნობს თუ არა ის ტრანსგენდერი ქალების პრობლემებს და რას ფიქრობს ამაზე, ლია შაქარიშვილი ამბობს: „ვიცნობ იმდენად, როგორც ჩვეულებრივი მაყურებელი, რომელსაც რაღაც უნახავს ტელევიზიით.“ თუმცა დასძენს, რომ თემის სენსიტიურობიდან გამომდინარე, ის ამ თემის პრობლემებზე ვერ ისაუბრებს, რადგან ამის კომპეტენცია არ გააჩნია.

„ბათუმელების“ კითხვაზე,  მისი აზრით, იჩაგრებიან თუ არა ტრანსგენდერი ქალები საქართველოში, ლია შაქარიშვილი ამბობს. „ზოგჯერ მომჩვენებია, რომ ამ პრობლემების წარმოჩენა გადაჭარბებულია. ჟურნალისტებს ვგულისხმობ, თემის უფრო მწვავედ წარმოჩენა სურთ“, – გვეუბნება ის.

გენდერული თანასწორობის ქსელშია აჭარის უმაღლესი საბჭო წევრი „ქართული ოცნებიდან“ ნინო ჩხეტიაც. რატომ არ გამოეხმაურნენ დღევანდელ აქციას აჭარაში მცხოვრები გენდერული ქსელის ქალები? – ნინო ჩხეტია ამბობს, რომ ამაზე კონკრეტული პასუხი არ აქვს.

„როგორც ჩანს, ის მიმართულება, რომელიც სექსუალურ უმცირესობებს ეხება, არ არის ჩვენს რეგიონში აქტუალური. გენდერული თანასწორობის საბჭოს თემები, რაც კი ჩატარებულა ამ ორი წლის განმავლობაში, მხოლოდ ქალთა პოლიტიკურ გაძლიერებას შეეხებოდა.“

ტრანსგენდერი ქალები სახელმწიფოს სთხოვენ, რომ მათ მიეცეთ პირადობის დამადასტურებელ დოკუმენტში სქესის შეცვლის უფლება. თუკი სახელმწიფო არ აღიარებს ამ ადამიანებს ქალებად, ვერც მათი, როგორც ქალების რეალიზება მოხდება საზოგადოებრივ ცხოვრებაში.

ნინო ჩხეტიას თქმით, ის მომხრეა, რომ ტრანსგენდერი ქალების უფლებები იყოს აღიარებული და დაცული სახელმწიფოს მხრიდან. თუმცა, „ბათუმელების“ კითხვაზე, რომ გამართულიყო დღეს მათი უფლებების დაცვის მხარდამჭერი აქცია, გამოხვიდოდით თუ არა აქციაზე, ჩხეტია ამბობს, რომ მას „აქციებთან დაკავშირებით საკუთარი პოზიცია აქვს“. ის ამ დამოკიდებულების შინაარსს არ აკონკრეტებს.

 76 წლის ჯუმბერ ქემხაძე 30 წელზე მეტია მტრედებს უვლის. ბათუმში, ინასარიძის ქუჩაზე, პატარა სავაჭრო ჯიხური აქვს, სადაც საეკლესიო სანთლებს ყიდის. მის ჯიხურში სანთლების გარდა ბლომადაა ძველი პური, ხორბალი, ბრინჯი და წიწიბურა მეგობარი მტრედებისთვის. ჯუმბერ ბაბუ, როგორც მას ინასარიძის ქუჩის მცხოვრებნი ეძახიან, ყოველდღიურად, დაახლოებით, 450 მტრედს აპურებს.

მისი დილა ზამთარში 8 საათზე იწყება. ზაფხულში დილის ხუთ საათზეც ამდგარა, მტრედებისთვის საჭმელი რომ ეჭმია.
ძველ პურს იაფად ერთ-ერთ პურის ქარხანაში ყიდულობს. ამბობს, რომ მეზობლებიც ეხმარებიან – ხორბალი, ბრინჯი, წიწიბური, ვერმიშელი – ეს ყველაფერი ჯუმბერ ქემხაძის ჯიხურში მეზობლების წყალობით ხვდება. იცის მტრედების განრიგი. ზამთარში დღის სამ საათამდე რჩებიან მტრედები ჯუმბერ ქემხაძის სავაჭრო ჯიხურის წინ, ზაფხულში კი ხუთ საათამდე.

ავტორი: ესმა გუმბერიძე

აშშ-ში გაცვლითი პროგრამით ყოფნისას ჩემი მასპინძელი ამბობდა: „იმიტომ ვაფასებ ჩვენს ქვეყანას, ამერიკას, რომ თუ შრომობ, თუ ცდილობ, შეგიძლია უზრუნველყო კარგი ცხოვრება“. დიახ. მართლაც დიდი სიკეთეა, როცა მძიმე შრომის შედეგად, ჯილდოდ იღებ კარგად ცხოვრების შესაძლებლობას. თუმცა საქართველოს, ევროკავშირის ასოცირებული წევრის, არც ქვემოთ აღწერილ ქალაქზე მთლიანობაში და არც მის ცალკეულ მოსახლეთა დიდ უმრავლესობაზე ეს გამონათქვამი არ ვრცელდება.

სამოქალაქო აქტივიზმის კვლევის ცენტრის პროექტის ფარგლებში ამ დღეებში ვიმყოფებოდი ქ. ჭიათურაში, სადაც შევხვდით პროფკავშირებისა და გარემოსდაცვით და შრომით უფლებებზე მომუშავე აქტივისტებს, ასევე გამოვიკითხეთ ქალაქის მოსახლეობა. ქალაქი დაცლილია მოსახლეობისგან. ბევრი სახლია (მათ შორის მრავალსართულიანი) გაუკაცრიელებული და მიტოვებული, ფანჯრებჩამტვრეული. საცხოვრებელი ბინის საშუალო ფასი 3-5 ათასი ლარის ფარგლებში მერყეობს. ქუჩაში, ქალაქის ცენტრშიც კი, ნაკლებად შეხვდებით ფეხით მოსიარულეებს.

მდინარე, ჩემ ირგვლივ მყოფთა თქმით, იმდენად დაბინძურებულია, რომ შეუიარაღებელი თვალითაც ჩანს. ტროტუარზე აქა-იქ ყრია ცარიელი პლასტმასის ბოთლები. მანგანუმის კარიერული მოპოვების წესის გამო მიწა უნაყოფო ხდება (აფეთქებებისა და მდინარეში ჩამდინარე ნარჩენების გამო), უვარგისია არამხოლოდ სასოფლო–სამეურნეოდ, არამედ ხეების გასახარადაც კი. მის აღდგენას მანგანუმმომპოვებელი კომპანია ჯორჯიან მანგანეზი არ უზრუნველყოფს.

ადგილობრივების თქმით, წლების წინ, ისინი ყვირილაზე თევზაობდნენ კიდეც, თუმცა ახლა ისეა დაბინძურებული, რომ თევზი აღარ ბინადრობს მდინარეში. ჭიათურის მიდამოებში გაზრდილ წიწილებზე თქვეს, მათი ჭამა ეგრევე არ მოგკლავს, თორემ დროთა განმავლობაში, ვინ იცის… ისინი ხომ მოწამლულ გარემოში იკვებებიან.

მოსახლეობის სიღარიბეს კარგად ასახავს ერთი აქტივისტის ნათქვამი – ხშირად ბაზარში დახლზე რამდენიმე ვაშლი ან ერთი წველა ყველი  უდევთ გასაყიდად. დიდია ამ ქალაქიდან საზღვარგარეთ ან საქართველოს მსხვილ ქალაქებში სამუშაოდ წასულ ადამიანთა რიცხვი.

თითქმის ვერც ერთ სახლში შესვლისას ვერ ვიგრძენი, რომ გათბობა ჰქონდეთ ჩართული. არადა, გათბობა–გაგრილების შესაძლებლობა ზამთარსა თუ ზაფხულში არის ცხოვრების ხარისხის ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი მაჩვენებელი. სახლებისა და სავალი ტროტუარების მდგომარეობაც ძალიან დამაფიქრებელია. საბაგიროს მუშაობას, რომელიც ქალაქში არსებული საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ერთ–ერთი სახეობაა და რომლით მგზავრობა, ჯერჯერობით, უფასოა, მანგანუმის მომპოვებელი ერთადერთი კომპანია ჯორჯიან მანგანეზი უზრუნველყოფს და აფინანსებს. საბაგიროს ექსპლუატაციის ყველანაირი ვადა ამოწურული აქვს, თუმცა მისი რესტავრაცია მხოლოდ ახლა იგეგმება. ეს საბაგირო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაშია შეტანილი.

ადგილზე უფლებების კუთხით მომუშავე აქტივისტების თქმით, ჭიათურას ტურისტებიც სტუმრობენ ხანდახან: აინტერესებთ ქართული ინდუსტრიული ქალაქის ნახვა. აქ ევროკავშირის დაფინანსებით შენდება ახალი საბაგირო, რომლითაც მგზავრობა ფასიანი იქნება.

მოსახლეობასთან ურთიერთობისას აშკარად გამოჩნდა ჭიათურაში უიმედობის, იმედგაცრუების, ემოციური გადაღლა–გადაწვის/გამოფიტვისა და მიტოვებულობის განცდა. აგრესია ადამიანში ენერგიის არსებობის ერთგვარი ნიშანია, მაგრამ ისიც კი არ გვინახავს. ადამიანები ემოციის გარეშე გვიყვებოდნენ უიმედო და უპერსპექტივო ვითარებაზე. აქ ამბობდნენ, რომ მხოლოდ საკუთარი თავისა და შრომის იმედი უნდა ჰქონდეთ, რომ სახელმწიფო ხალხის ინტერესების დამცველ პოლიტიკას მაინც არასდროს ატარებდა და არც აწი აქვთ მოლოდინი, რომ გაატარებს.

ამბობენ, რომ არჩევნებში მათი მონაწილეობის შედეგად მათი ცხოვრების ხარისხი თუ არ უარესდება, არც უმჯობესდება და არც ქალაქზე აისახება დიდად. ამის მიუხედავად, ჩემს მიერ გამოკითხულთაგან თითქმის ყველამ [ერთის გარდა] თქვა, რომ არჩევნებზე ხმის მისაცემად რეგულარულად დადიან. ჩვენი მოქალაქეობრივი ვალიაო, რამდენიმესგან მოვისმინე. ყველა ამბობდა, რომ შეძლებულ ადამიანებს უფრო მეტი საშუალება აქვთ, აქტიურად ჩაერთონ პოლიტიკურ პროცესებში. ეს ხომ ბევრ დროსა და ენერგიას მოითხოვს, თუკი ადამიანს თავი და ოჯახი აქვს სარჩენი, ის იმ დროს ვერაფერზე ვერ დახარჯავს.

ნაწილი იმასაც ამბობდა, რომ რიგით მოქალაქეს არც უნდა აინტერესებდეს პოლიტიკა, რომ ეს იმათი საქმეა, ვინც პოლიტიკა თავის პროფესიად აირჩია. მუნიციპალიტეტის დონეზეც კი ვერ გრძნობენ, რომ შეუძლიათ რამე გავლენის მოხდენა.

გამოკითხულებმა ემოციურად გაიხსენეს  წლების წინ მომხდარი ერთადერთი მასობრივი გაფიცვა, სადაც მონაწილეობა მიიღეს – ეს საჩხერელი კანდიდატის ჭიათურაში არჩევას ეხებოდა. შიმშილობაც კი  გამოუცხადებიათ, ის თანამდებობიდან რომ გადამდგარიყო, თუმცა უშედეგოდ.

არჩევნებზე ხმის მიცემა რაღაც ინსტინქტი, მექანიკურად შენარჩუნებული ჩვევაა ან ვინ იცის, ძალაუფლებისა და გავლენის მქონე რომელიმე მხრიდან არჩევნებში მონაწილეობის იძულებისა და დაშინების შედეგი. ბევრს არც გაფიცვების, საპროტესტო აქციების, ჟურნალისტების ყურადღების თუ პოლიტიკოსებთან პირადი შეხვედრების, პეტიციების/ხელმოწერების შეგროვებისა თუ სასამართლოსადმი სარჩელით მიმართვის შედეგიანობისა სჯერა, მაგრამ თქვეს, რომ თუ დასჭირდებათ, მაინც მიმართავენ ამ ზომებს.

კითხვებს სულ ქალები პასუხობდნენ. იმ ორმა მამაკაცმა, რომლებიც შეგვხვდნენ, კარი გაგვიღეს ან გამოკითხვისას შემოიხედეს. უარი თქვეს საუბარზე. ჩემთვის მოულოდნელი იყო ისიც, რომ არც ერთ გამოკითხულს, ვისაც კარზე მივუკაკუნეთ, არაფერი უთქვამს ჩემი, გამომკითხველის უსინათლობაზე, არაფერი უკითხავს ამაზე. სხვათა შორის, ცენტრებში, რომ ვქადაგებთ, რომ ადამიანებს შეუძლიათ პოლიტიკაზე და მსხვილ ბიზნესზე გავლენის მოხდენა კონკრეტული საქონლისა და მომსახურების ბოიკოტირებით, მისი რომელიმე კომპანიისგან შესყიდვის უარყოფით, შევატყვე, რომ გამოკითხულებს ეს იდეა ძალიან გაუკვირდათ. არცკი უფიქრიათ, რომ რომელიმე კომპანიის მიერ მოწოდებული პროდუქტის შეძენაზე უარის თქმით შეუძლიათ მის გადაწყვეტილებაზე ზეგავლენა.

საინტერესო იყო შემდეგი წინააღმდეგობა გამოკითხულთა პასუხებში: ერთი მხრივ, თითქმის ყველა ამბობდა, რომ დღევანდელი ეკონომიკური პრობლემების თმენა სამომავლოდ კეთილდღეობის გასაზრდელად აღარ შეიძლება და როდემდე უნდა ვითმინოთ. მაგრამ ამავდროულად ამბობდნენ, რომ საგადასახადო შეღავათების დაწესება ბიზნესისთვის დადებითად აისახება მოსახლეობის კეთილდღეობაზე. თუმცა როდესაც იმავეს ვეკითხებოდით შრომითი უსაფრთხოების ნორმების დარღვევებისადმი სახელმწიფოს მიერ თვალის დახუჭვაზე (რამდენად დადებითად აისახება ბიზნესისთვის გაწეული ასეთი შეღავათი მოსახლეობის საერთო კეთილდღეობაზე) ისინი ამას არ ეთანხმებოდნენ.

ძალიან დასაფიქრებელია. იქნებ, მართლაც არ არის აუცილებელი, რომ გადასახადები გავზარდოთ კატასტროფულად, არამედ დავაწესოთ ბიზნესისთვის შრომის უსაფრთხოებისა და სხვა სტანდარტები და ამით უზრუნველვყოთ დასაქმებულთა და მომხმარებელთა  უფლებები.

სამწუხაროდ, აქ თითქმის ყველა ნოსტალგიით იხსენებს საბჭოთა პერიოდს, იმდროინდელ ფინანსურ სტაბილურობას.

ავტორის შესახებ: 

„ბათუმელები“ იწყებს სტატიების ციკლის გამოაქვეყნებას ერთი დღე ჭიათურულად. სტატიის ავტორი ესმა გუმბერიძე.

ესმა გუმბერიძე არის 23 წლის, აქტივისტი, პლატფორმა „ახალი შესაძლებლობებისთვის“ თანადამფუძნებელი და სახალხო დამცველთან არსებული გაეროს 2006 წლის შშმ პირთა უფლებების კონვენციის პოპულარიზაციის, დაცვისა და იმპლემენტაციის მონიტორინგის საბჭოს მოწვეული წევრი.

ესმა გუმბერიძემ დაამთავრა უსინათლოთა სკოლა, ფლექსის პროგრამით ამერიკის შეერთებულ შტატებში სწავლობდა ერთი წლის განმავლობაში. შემდეგ განათლების მიღება გააგრძელა თავისუფალ უნივერსიტეტსა და თსუ-ში.

2018 წლის პირველი მაისიდან ამოქმედდება „თამბაქოს კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის ის მუხლები, რომლებიც გარკვეულ ადგილებში კრძალავს  სიგარეტის მოწევასა და გაყიდვას. მაისიდან ასევე იკრძალება როგორც 18 წლამდე ასაკის პირზე სიგარეტის მიყიდვა, ასევე 18 წლამდე პირის ჩაბმა თამბაქოს ინდუსტრიაში.

პირველი მაისიდან აიკრძალება სიგარეტის, თამბაქოს ნაწარმის რეალიზაცია ან/და განლაგება შემდეგ ადგილებში:

[crosslist]

• საგანმანათლებლო [ზოგადსაგანმანათლებლო, უმაღლეს საგანმანათლებლო, პროფესიულ], სააღმზრდელო და საგანმანათლებლო-სააღმზრდელო დაწესებულებებში და მათ მიმდებარე ტერიტორიებზე 50 მეტრის რადიუსში [შესაბამისი დაწესებულების ტერიტორიის უახლოესი წერტილიდან];
• ადრეული და სკოლამდელი აღზრდისა და განათლების დაწესებულებებში და მათ მიმდებარე ტერიტორიებზე 50 მეტრის რადიუსში;
• საჯარო დაწესებულებაში; ნებისმიერი სახის სამედიცინო, სპორტულ და კულტურულ დაწესებულებებში და მათ საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიებზე;
• სავაჭრო ობიექტის იმ სექციაში, სადაც ბავშვის ტანსაცმელი, კვების პროდუქტი ან/და სათამაშო იყიდება;

[/crosslist]

კანონის იმ მუხლის მოქმედება, რომელიც საგანმანათლებლო დაწესებულებიდან 50 მეტრის რადიუსში თამბაქოს ნაწარმის გაყიდვას კრძალავს, პარლამენტმა  გასული წლის მაისში ერთი წლით შეაჩერა. მანამდე კი მოქალაქე ხათუნა ფხალაძემ სარჩელით მიმართა საკონსტიტუციო სასამართლოს და ამ ჩანაწერის კანონიდან ამოღება მოითხოვა. საკონსტიტუციო სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა.

2018 წლის პირველი მაისიდან ასევე იკრძალება:

• ისეთი სათამაშოს, ტკბილეულის ან სხვა ნაწარმის გაყიდვა ან დარიგება, რომელიც არ არის თამბაქოს ნაწარმი და თამბაქოს ნაწარმის ილუსტრაცია, სიმულაცია ან იმიტაციაა.
• სიგარეტის გაყიდვა ერთეული ღერებით ან ერთეული კოლოფით/შეფუთვით, თუ მასში 20 ღერ სიგარეტზე ნაკლებია ან მეტია.
• სიგარეტის გაყიდვა შეფუთვის გარეშე, ელექტრონული ან მექანიკური მანქანის საშუალებით; ასევე, თუ საქართველოში სარეალიზაციოდ განკუთვნილი თამბაქოს ნაწარმი საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით არის დამზადებული.
• თამბაქოს ნაწარმის უფასოდ ან თვითღირებულებაზე დაბალ ფასად რეალიზაცია [მათ შორის, სამხედრო მოსამსახურეებისათვის სადღეღამისო ულუფაში შეტანით]; ინტერნეტით ან ფოსტით საცალო ვაჭრობა [გარდა თამბაქოს აქსესუარისა ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობისა, რომელზედაც არ არის დატანილი თამბაქოს ინდუსტრიაში ჩაბმულ პირთა ნაწარმის (საქონლის) სასაქონლო ნიშანი ან/და დასახელება].

[red_box]2018 წლის პირველი მაისიდან აკრძალულია:[/red_box]

თამბაქოს ნაწარმის ლატარიის, აზარტული და მომგებიანი თამაშობების საშუალებით დარიგება ან გათამაშება, სხვა ფორმით გათამაშება ან/და ამგვარ ღონისძიებებში თამბაქოს ნაწარმის ან მისი რომელიმე ნაწილის, თამბაქოს აქსესუარის საშუალებით ან მათი განაწილებით მონაწილეობა, აგრეთვე ნებისმიერი სხვა სახით თამბაქოს ნაწარმის პოპულარიზაცია, მათ შორის:

[crosslist]

• საჩუქრის გადაცემა ან შეთავაზება, თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს აქსესუარის გადაცემა ან თამბაქოს ნაწარმის გასინჯვის შეთავაზება რეალიზაციის მიზნით;
• ინიციატივის განმტკიცება ან ერთგულების სქემა, კერძოდ, თამბაქოს ნაწარმის გაყიდვისას კუპონების დარიგება;
• პირდაპირი პერსონალური კომუნიკაცია, ქსელური მარკეტინგი, რომელიც ახდენს ან შეიძლება მოახდინოს თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს მწარმოებლის ან საბითუმო მოვაჭრის პოპულარიზაცია;
• ინდივიდისთვის გამიზნული საპოპულარიზაციო მასალა, მათ შორის, საინფორმაციო მასალა [კერძოდ, პირდაპირი გზავნილი], ტელემარკეტინგი, მომხმარებელთა კვლევა, რომელიც ახდენს ან შეიძლება მოახდინოს თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს მწარმოებლის ან საბითუმო მოვაჭრის პოპულარიზაცია;
• საცალო მოვაჭრისთვის თანხის გადახდა, ჯილდოს მიცემა ან საცალო მოვაჭრის საქმიანობაში წვლილის სხვაგვარად შეტანა, რაც გამიზნულია მისი მოტივირებისთვის, რათა მეტი თამბაქოს ნაწარმი გაყიდოს;
• თამბაქოს მწარმოებლის, იმპორტიორის ან საბითუმო მოვაჭრის, მათთან პირდაპირ ან არაპირდაპირ დაკავშირებული პირების მიერ თანხის გადახდა ან წვლილის სხვაგვარად შეტანა ღონისძიებაში, ფიზიკური პირის ან ორგანიზაციის საქმიანობაში, რომელიც შედეგად ახდენს თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს მწარმოებლის, იმპორტიორის ან საბითუმო მოვაჭრის ან მათი წარმომადგენლების პოპულარიზაციას;

[/crosslist]

[red_box]2018 წლის პირველი მაისიდან სავალდებულოა:[/red_box]

[checklist]

• თამბაქოს ნაწარმის რეალიზაციის ადგილებში არანაკლებ A4 ფორმატის ქაღალდზე განთავსდეს საქართველოს კანონმდებლობით დამტკიცებული სამედიცინო გაფრთხილება და თამბაქოს მოხმარებაზე უარის თქმის მსურველთათვის საკონტაქტო ტელეფონის ნომერი კონსულტაციის მისაღებად, აგრეთვე ინფორმაცია იმის თაობაზე, რომ 18 წლამდე ასაკის პირისთვის თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს აქსესუარის ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობის მიყიდვა აკრძალულია.
• თუ თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს აქსესუარის ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობის რეალიზატორი ვერ ადასტურებს, რომ თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს აქსესუარის ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობის მყიდველი 18 წლის ასაკს მიღწეული პირია, იგი ვალდებულია ამ პირს მოსთხოვოს მისი სრულწლოვანების დამადასტურებელი დოკუმენტი და მხოლოდ მას შემდეგ, რაც დარწმუნდება, რომ იგი 18 წლის ასაკს მიღწეული პირია, მიჰყიდოს თამბაქოს ნაწარმი, თამბაქოს აქსესუარი ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობა.

[/checklist]

აკრძალვა თამბაქოს ნაწარმთან ერთად, უმეტეს შემთხვევებში ვრცელდება თამბაქოს აქსესუარებზე და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობებზეც.

ამავე თემაზე:

https://netgazeti.ge/news/191401/

https://netgazeti.ge/news/187387/

„ბარბი” ქალთა დღის აღსანიშნად ცნობილი ქალების მსგავს 17 ახალ თოჯინას დაამზადებს.

კომპანიის პრესრელიზში აღნიშნულია, რომ თოჯინების ცოცხალი ასლების მიხედვით დამზადება მათთვის გამოწვევა და საინტერესო სიახლეა.

ნამდვილი ქალების შთაგონებით შექმნილი ბარბის ახალი სერიის ყველა თოჯინა ერთმანეთისგან განსხვავებულია და თვითმყოფადი, კომპანიას უნდოდა ეჩვენებინა დამოუკიდებელი ქალების მრავალფეროვანი სახეები, რომლებმაც ბევრ სხვადასხვა სფეროზე მოახდინეს გავლენა. თოჯინებს შორის ნახავთ როგორც წარსულის ისტორიულ ქალებს, ასევე თანამედროვე სპორტსმენებს, ჟურნალისტებს, დიზაინერებსა და ბევრი სხვა პროფესიის ქალებს.

ფრიდა კალო – მხატვარი

ამელია ერჰარტი – ავიაციის პიონერი

ეშლი გრამი-მოდელი

ელენ დაროზი – საქვეყნოდ ცნობილი შეფ-მზარეული

ქლოე კიმი – სნოუბორდისტი, ჩემპიონი

პეტი ჯენკინსი – რეჟისორი

ნიკოლ ადამს ობე – ჩემპიონი ბოქსში

იბტიჰაჯ მუჰამედი – ჩემპიონი ფარიკაობაში

ბინდი ირვინი – ბუნების დამცველი

ჰუი რუოკი – ჩემპიონი ფრენბურთში

კეტრინ ჯონსონი – ნასას მათემატიკოსი და ფიზიკოსი

სარა გამა – ფეხბურთელი

გაბი დუგლასი – ჩემპიონი მხატვრულ ტანვარჯიშში

იან-იან ტანი – პრიმა ბალერინა

ლეილა პიედაიეში – დიზაინერი

წყარო: boredpanda

2017 წლის მარტიდან 2018 წლის მარტამდე კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტომ [კმდს]ძეგლზე ჩასატარებელ სამუშაოებთან დაკავშირებით 282 ბრძანება გამოსცა. ამ მონაცემებში შედის როგორც ნებართვის გაცემაზე თანხმობა, ასევე მასზე უარი, პროექტში ცვლილების შეტანაზე თანხმობის, ან მასზე უარის თქმის, საკითხის განუხილველად დატოვების ან ჩატარებული სამუშაოების მიღების შესახებ გადაწყვეტილებები.

282 ნებართვიდან ერთი გაუსაჩივრებიათ, თუმცა სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა. ნებართვებისა და მონიტორინგის განყოფილების ხელმძღვანელი, მირზა ცეცხლაძე მიიჩნევს, რომ სააგენტოში მიღებული გადაწყვეტილებების სასამართლოში გასაჩივრების სტატისტიკა სააგენტოს არგუმენტირებული და დასაბუთებული გადაწყვეტილებების შედეგია. მან ანგარიშის წარდგენისას კიდევ რამდენიმე მომენტს გაუსვა ხაზი.

მისი ინფორმაციით, 2017 წელს აჭარის კულტურული მემკვიდრეობის სააგენტომ [კმდს] დიდი დრო დაუთმო კულტურული მემკვიდრეობის კოდექსზე მუშაობას:

„ჩვენს სააგენტოს აქვს ამ მხრივ უნიკალური გამოცდილება. ჩვენ აქტიურად ვართ ჩართული კოდექსის მომზადების პროცესში.“

2017 წელს სააგენტომ ჩაატარა აჭარაში ძეგლების ინვენტარიზაცია, მათ შორის დააზუსტა „გეოგრაფიკის“ მიერ 2015 წელს ბათუმში ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გამოქვეყნებული მონაცემები.

გასულ წელს სააგენტომ გამოავლინა 18 შენობა, რომლებიც, სპეციალისტების შეფასებით, ძეგლის სტატუსს იმსახურებენ, სააგენტო ამ შენობების სტატუსის მინიჭებაზე  მუშაობს.

შეხვედრაზე აქცენტი გააკეთეს საკადრო პოლიტიკაზეც, გასული წლიდან სააგენტო გადაწყვეტილებების მიღებისას ეყრდნობა ხელოვნებათმცოდნის შეფასებას. მანამდე სააგენტოს ხელოვნებათმცოდნე არ ჰყოლია. შარშან ამ პოზიციაზე სოფიო ჭანიშვილი დანიშნეს.

სააგენტომ დაიწყო წინასაპროექტო იდეის განხილვის პრაქტიკის დანერგვა:

„იმის გამო, რომ პროექტის მომზადება უკავშირდება დიდ თანხას, რომელსაც შემდეგ, ხშირ შემთხვევაში, შესაბამისი საბჭო იწუნებს, ამიტომ ჩვენ ვიღებთ და განვიხილავთ წინასაპროექტო იდეას და გავცემთ კონსულტაციებს. იდეის ავტორს ეს აძლევს საშუალებას წინაწარ მიიღოს ინფორმაცია, თუ რა არის დაუშვებელი  მოთხოვნილ ზონაში“.

ისაუბრეს იმაზეც, რომ გასული წლიდან სააგენტომ დანერგა საჯაროობის პრაქტიკა, რაც გულისხმობს პროექტების განხილვისას განმცხადებლის დასწრების უზრუნველყოფას.

სააგენტოს ხელმძღვანელის, ლაშა ასლანიშვილის ინფორმაციით, სააგენტოს ერთი წლის მუშაობის ანგარიში ძირითადად მონიტორინგისა და ნებართვების განყოფილების გაწეული მუშაობის შედეგებს ასახავს, რადგან ეს ერთ-ერთი მთავარი წამყვანი განყოფილებაა.

ბათუმში პარკირების გადასახადის გადახდის კუთხით პრობლემებია. როგორც რამდენიმე მძღოლმა „ბათუმელებთან“ განაცხადა, გადასახადს ინტერნეტით უკვე რამდენიმე დღეა ვერ იხდიან.

„შეიძლება იყოს საბანკო ხარვეზი. ეს არა მარტო პარკირების, არამედ სხვა გადასახადებზეც მოქმედებს. მაგალითად, ყოფილა შემთხვევა, რომ შუქის გადასახადი ვერ გადაუხდიათ, ასეთ შემთხვევებთან გვაქვს ალბათ საქმე. ჩვენ ვიცით, რომ „თიბისის“ საშუალებით ჩვეულებრივად მიმდინარეობს გადახდები და იხდის ხალხი. ამას ჩვენ ვამოწმებთ ყოველდღიურად. „თიბისის“ აპარატებიდანაც იხდიან, თუმცა დღეს დილით იყო შემთხვევა – ხარვეზი ჰქონდა ერთ აპარატს, მაგრამ სხვა აპარატით გადაიხადეს,“ – განაცხადა ირაკლი თავდგირიძემ, მონიტორინგისა და პარკირების ადმინისტრირების სამსახურის უფროსმა.

ამავე სამსახურის იურისტის, მარად სანიკიძის ინფორმაციით კი, „თავის დროზე რა რეკვიზიტებიც იყო მითითებული, შეიცვალა… დღეს გადახდა ნებისმიერ ბანკში შესაძლებელია გარდა „საქართველოს ბანკისა“. ამ ბანკსაც თითქმის ყოველდღიურ რეჟიმში ვეკონტაქტებით და ამ კვირის ბოლოს, პარასკევიდან აქაც ჩვეულებრივად იქნება შესაძლებელი გადახდა. ხარვეზი მხოლოდ „საქართველოს ბანკის“ მომხმარებლებისთვისაა, რომლებიც ინტერნეტბანკინგით ვერ იხდიან, მაგრამ მიმდინარე კვირის პარასკევს ან მაქსიმუმ, მომდევნო კვირის ორშაბათს, ეს პრობლემაც აღარ იქნება – სისტემის ცვლილება განხორციელდება, რეკვიზიტები მიწოდებულია, ლოგოც შეიცვლება“.

მიუხედავად იმისა, რომ პარკირების ადმინისტრირების სამსახურში აცხადებენ გადახდა ნებისმიერი ბანკით, მათ შორის „პროკრედიტ ბანკითაც“ არის შესაძლებელი, ამ ბანკის მომხმარებლები პარკინგის საფასურს ინტერნეტბანკინგით ვერ იხდიან. „პროკრედიტ ბანკმა“ ისინი ადრე გააფრთხილა, რომ „მიმდინარე წლის 1-ელი თებერვლიდან პროკრედიტ ბანკში გაუქმდა ბათუმი პარკინგი, ბათუმი პარკინგის ჯარიმების და ბათუმი ევაკუაციის გადახდები“.

მონიტორინგისა და პარკირების ადმინისტრირების სამსახური დღეს ბათუმის მერიის შპს „ბათუმის ავტოტრანსპორტის“ შემადგენლობაშია.

1 დღით – 1 ლარი, 7 დღე – 5 ლარი, 30 დღე – 10 ლარი, 182 დღე – 25 ლარი და 365 დღე – 40 ლარი;

ტაქსების პარკირება: 10 დღე – 10 ლარი, 20 დღე – 20 ლარი, 30 დღე – 30 ლარი;

დროის მონაკვეთების მიხედვით [პარკომეტრებით აღჭურვილი პარკირების ადგილებით სარგებლობისთვის]: 1 საათამდე დგომა – 50 თეთრი, 2 საათამდე – 1 ლარი, 2 საათიდან ყოველი მომდევნო ერთი საათის განმავლობაში – 1 ლარი;

სატვირთო ავტომობილები და სპეცტექნიკა: 1 დღე – 3 ლარი, 30 დღე – 30 ლარი, 182 დღე – 150 ლარი და 365 დღე – 250 ლარი.

მირანდა დგებუაძე ფეისბუქის გვერდზე ბათუმის ზოოკუთხეში არსებულ მდგომარეობაზე წერს. ის ამბობს, რომ ყოფილი დირექტორის გათავისუფლების შემდეგ ზოოკუთხეში უფროსის მოვალეობას ასრულებდა. ახლა ის შვებულებაშია და მის შემცვლელს ეძებენ.

მირანდა დგებუაძე ფეისბუქში წერს, რომ ზოოკუთხეში ცხოველები ახლანდელი მმართველის, ვეტერინარისა და სხვა პერსონალის გულგრილობის გამო დაიხოცნენ.

„შუალედურ ოთახში, სადაც პრიმატები „სადილობენ“, ჭერი საერთოდ დამპალია, ჩამოშლილია დღემდე და არსებობს ცხოველების დაზიანების ან გარეთ გამოსვლის საშიშროება. ვოლიერში დამცავი ბადე უკიდურესად დაზიანებულია. ერთხელ პატარა მაიმუნი გაიპარა, მაგრამ მოხერხდა მისი დაჭერა“, – წერს მირანდა დგებუაძე.

მისი თქმით, სტანდარტები არ იყო დაცული სხვა ცხოველების ვოლიერებშიც. ის ამბობს, რომ პონების ვოლიერში ნაცვლად წვრილი ხრეშისა, ზღვის ქვები დაიყარა. „ამის გამო პონიმ ჩლიქი იღრძო, რომელსაც დღემდე ვმკურნალობთ… წლებია ირემი დანარჩენი ირმებისაგან განცალკევებულად არის დამწყვდეული მომიჯნავე ტერიტორიაზე. უნდა მეწყვილე, დანევროზებული უყურებს მეზობელი ირმების ერთად ყოფნას. უკვე არაადეკვატური საქციელები აქვს.“

მირანდა დგებუაძე ასევე აქვეყნებს იმ საჭიროებების ჩამონათვალს, რომლებიც არ იყიდეს: „ქვაბები, მწვანილისა და ხილის საჭრელი დაფები, ლანგრები, თასები, პრიმატებისთვის ლითონის ჯამები, დანები დღემდე არ არის შესყიდული. არც მომსახურე პერსონალისთვის მოთხოვნილი სამოსი – ზამთრის ლაბადები და ქურთუკები, რეზინის ბოტებია შესყიდული“.

მირანდა დგებუაძე ამბობს, რომ მას, როგორც ზოოკუთხის ხელმძღვანელს, არ აძლევდნენ თავისი მოვალეობის შესრულების საშუალებას. ის რამდენიმე თანამშრომლის ვნაობასაც ასახელებს [მათ შორის ვეტერინარს, რომელიც თითქოსდა ზოოკუთხის ტერიტორიას კერძო პრაქტიკისთვის იყენებს და არარეგისტრირებული მედიკამენტები შემოაქვს], რომლებსაც ზოოკუთხეში არსებულ უწესრიგობასა და საბოლოოდ ცხოველების დაღუპვაში სდებს ბრალს. ამ უკანონობის წახალისებას კი  ალექსანდრე თევზაძეს უკავშირებს, რომელიც იმ აიპის ხელმძღვანელობს, რომელიც ზოოკუთხეს მართავს.

მირანდა დგებუაძე ეჭვობს, რომ ზოოკუთხესთან დაკავშირებული პროცესები მიზანმიმართულად არის დაგეგმილი: „ის, რომ ზოოკუთხე უნდა გადავიდეს სხვაგან, ესეც ცოტა არ იყოს ამ კომერციულად ფანტასტიური ტერიტორიისთვის ბრძოლას წააგავს და ეს მარტო ჩემი აზრი არ არის. ხალხს ვერ დააბრმავებთ“.

„ბათუმელები“ მირანდა დგებუაძის მიერ ჩამოთვლილი პრობლემების თაობაზე ალექსანდრე თევზაძეს დაუკავშირდა. აიპი „ტურისტული ობიექტების მართვის სააგენტო“, რომლის ხელმძღვანელიც ის არის, მერიაში მიმდინარე რეორგანიზაციის შედეგად გაუქმებულია. თუმცა, როგორც ალექსანდრე თევზაძე ამბობს, მას  ჯერ კიდევ აქვს უფლება, სააგენტოს ხელმძღვანელის პოზიციიდან ისაუბროს.

ალექსანდრე თავზაძის თქმით, მირანდა დგებუაძეს ზოოკუთხის დირექტორობა ისევ სურდა და პრეტენზიებიც იმას უკავშირდება, რომ მას ამ თანამდებობაზე არ ნიშნავენ. „გასაგებია, დირექტორობას ელოდებოდა, მაგრამ ეს გამორიცხულია. ასეთი არამდგრადი ფსიქიკის ადამიანს დირექტორად… სანამ მოვალეობის შემსრულებელი იყო, ვაკვირდებოდით, მაგრამ, ჩვენ დავიწყეთ აქტიურად დირექტორის მოძიება,“ – ამბობს აიპის ხელმძღვანელი.

„ბათუმელების“ კითხვაზე, რას გულისხმობს ის „არამდგრად ფსიქიკაში“, თევზაძე აზუსტებს: „ვერც ერთ თანამშრომელთან მირანდა დგებუაძემ ვერ დაალაგა ურთიერთობა. ყველასთან ნაჩხუბარია“.

ალექსანდრე თევზაძე ადასტურებს, რომ ზოოკუთხეში ნამდვილად ჰქონდა ადგილი ცხოველების მიმარ გულგრილობას, „მაგრამ გულგრილობა რომ იყო, სწორედ ამიტომ გავუშვით სამსახურიდან განყოფილების უფროსი“: „ეს მარტო გულგრილობის ამბავი არ არის, ზოოკუთხეს ესაჭიროება რეკონსტრუქცია, არის სპეფიციკური საკითხები, რომლებიც შესასწავლია და გადაწყვეტილება არის მისაღები“.

ალექსანდრე თევზაძეს „ბათუმელებმა“ მთავარი ვეტერინარის ბიზნესთან დაკავშირებითაც ჰკითხა. „კოვტუნი [ექიმი] ზოოვეტია, საკმაოდ კარგი ქირურგია და შეძლებისდაგვარად ის აგვარებს პრობლემებს. მაგრამ ამას ვამბობ მეც, რომ ის რესურსები და ცოდნა, რომელიც დღეს ზოოკუთხეს გააჩნია, არ არის საკმარისი“.

რა ფორმით ეწევა კოვტუნი კერძო პრაქტიკას ზოოკუთხეში? – ვეკითხებით მას, რაზეც თევზაძე ამბობს: „ის მკურნალობს ცხოველებს, მას ჰყავს პირადი კლიენტებიც, რომლებიც ზოოკუთხეშიც მოდიოდნენ, რა თქმა უნდა. მედიკამენტებს ვინ რას ყიდულობდა, მე ეს არ ვიცი. არავინ არ უკრძალავს ექიმს ჰქონდეს ოპერირების დრო“.

„ეს არის დასანანი, რომ პირადი შურისძიების მიზნით ასეთი სტატუსი დაწერა“, – დასძენს ალექსანდრე თევზაძე დგებუაძის ფეისბუქსტატუსთან დაკავშირებით.

„ბათუმელების“ კითხვაზე, თუ რას გულისხმობს „პირად შურისძიებაში“, თევზაძე ამბობს, რომ დგებუაძე კონფლიქტური იყო თანამშრომლებთან. ალექსანდრე თევზაძე მირანდა დგებუაძის აზრს იზიარებს იმ კუთხით, რომ ზოოკუთხეში პრობლემები არსებობს. ის ამბობს, რომ მირანდა დგებუაძე არაკვალიფიციურია, თუმცა იმასაც ადასტურებს, რომ სამსახურში მირანდა თვითონ მიიღო.

„მირანდას უნდოდა ზოოპარკში მუშაობა, გავითვალისწინეთ ეს და მივიღეთ. როგორც დირექტორს, მას ამის კვალიფიკაცია არ აქვს“.

ბათუმის ზოოკუთხეში ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში 40-ზე მეტი ცხოველი დაიღუპა.