თუ სახლი ის ადგილია, სადაც შენ ცხოვრობ, სადაც საღამოს სამსახურის შემდეგ ბრუნდები, სადაც საძინებელი ოთახის კარადის თაროზე შენი პიჟამოა შეკეცილი, აბაზანის თაროზე კი, შენი შხაპის კრემი და შამპუნი დგას, სადაც ლოგინში ჩაწოლილი ძილის წინ ვაშლს ახრამუნებ და საინტერესო წიგნს კითხულობ, მაშინ ჩემი სახლი თბილისში, ჭავჭავაძის პროსპექტზეა.
თუ შენი სახლი ის ადგილია, სადაც შენი მშობლები ცხოვრობენ, სადაც ყველა პასუხისმგებლობა გეხსნება, სადაც შეგიძლია წუწუნით თავი შეაცოდო დედას, სადაც დილით გაღვიძებულს საუზმე გამზადებული გხვდება, საღამოს კი მამა გირეკავს, სამსახურიდან ვბრუნდები და თუ გინდათ თქვენს საყვარელ ნამცხვარს გამოვიყოლებო, მაშინ ჩემი სახლი მოსკოვში, სვეტლოგორსკის ქუჩაზეა.
თუ შენი სახლი ის ადგილია, სადაც შენი მოგონებები ცხოვრობენ, სადაც ბავშვობა გაგიტარებია, სადაც ბებო და ბაბუც იყვნენ, სადაც კვირაობით მთელი ოჯახი იკრიბებოდა სადილზე, და მაგიდა ბებოს მიერ საგანგებოდ მომზადებული კერძებით იწონებდა თავს, სადაც ყველა კუთხე-კუნჭული შენთვის ძალიან ახლობელი და ძვირფასი ოყო, მაშინ ჩემი სახლი სოხუმში, ჩანბას ქუჩაზეა.
მოგონებების სახლში ყველაზე მეტად მინდა მოვხვდე, მაგრამ შარშან ზაფხულში სოხუმიდან დაბრუნებულმა ჩემმა უმცროსმა დამ სახლის სურათები რომ ჩამომიტანა, იძულებული გავხდი შევგუებოდი იმ რეალობას, 20 წელი ჯიუტად რომ არ ვუსწორებდი თვალს – მოგონებების სახლში დაბრუნება ისეთი ნატვრის კატეგორიაში გადავიდა, არასდროს ახდენა რომ უწერია. როდესმე კიდეც რომ ჩავიდე ქალაქში, სადაც ჩემი ბავშვობის სახლი დგას, თურმე იქედან ჩემი მოგონებები დიდი ხანია გაუდევნიათ და სხვა ადამიანების რეალობა დასახლებულა.
ოცნებად დავატარებ ვცხოვრობდე პატარა ხის სახლში, ღია ვერანდით. ვერანდაზე მედგას მოხერხებული ტახტი ბევრი რბილი ბალიშით. საღამოს ვანთებდე ფარანს, ფეხზე ნაქსოვ ჭრელ წინდებს ვიცვამდე, ტახტზე მოკალათებული კუბოკრულ პლედს ვიფარებდე და ლიმონიანი ჩაის წრუპვისას ჩემ წინ გადაშლილი ტყის სილამაზით ვახარებდე თვალს და გონებას.
ოცნების სახლი ალბათ იმიტომ გაჩნდა ჩემს წარმოსახვაში, რომ ლაბირინთში გზა ამებნა, ვლამობ თავი დავაღწიო და ზუსტად გადავწყვიტო, გაელვებულ ფიქრზე დავიღალე, სახლში მინდა!“ სად მინდა ვიყო, სად არის ჩემი სახლი…
