ნეტგაზეთი • RU

რატომ სწავლობენ საქართველოში შემოსული რუსები ქართულს – ინტერვიუ პედაგოგთან

უკრაინაში რუსეთის სრულმასშტაბიანია ომის დაწყების შემდეგ, საქართველოს საზღვარი რუსეთის მრავალმა ათასმა მოქალაქემ გადმოკვეთა. მარტო ივნისის თვეში საქართველოში რუსეთიდან 90 239-ი ადამიანი შემოვიდა. ქალაქის ქუჩებში, პარკებსა და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში ყველაზე ხშირად სწორედ რუსულ ენაზე საუბარს გაიგონებთ. ბათუმში უცხოელი მოქალაქეებისთვის ენის შემსწავლელი ცენტრებიც გახსნეს. ერთ-ერთი ასეთი ცენტრია „ბილიკი“, სადაც ასზე მეტი სლავური წარმოშობის ადამიანი ქართულ ენას ეუფლება. „ბათუმელები“ ამ ცენტრის ერთ-ერთ მასწავლებელს, მაია კეპაშვილს ესაუბრა.

  • ქალბატონო მაია, ქართული ენის შესწავლის რამდენი მსურველი ჰყავს თქვენს ცენტრს და ვინ არიან ეს ადამიანები. რას ამბობენ, რისთვის ჩამოვიდნენ საქართველოში, რა მიზნები აქვთ?

მე ერთი წელია, რაც ამ ცენტრში ვასწავლი ქართულ ენას უცხოელებს. პანდემიის დროს ონლაინაც ვმუშაობდი. ძირითადად, რა თქმა უნდა, სლავური წარმოშობის, რუსულენოვანი მოსწავლეები მყავს, არიან როგორც რუსები, ასევე ბელარუსები და უკრაინელებიც.

  • რამდენი მოსწავლე გყავთ?

ჩვენ გვაქვს ჯგუფური სწავლება და ინდივიდუალურიც. ჯგუფში 10-მდე მოსწავლეა. მე სამი ჯგუფი მყავს, ანუ სადღაც 30 მოსწავლე. დაახლოებით ამდენივე მოსწავლე მყავს ონლაინაც. დაახლოებით იგივე რაოდენობის მოსწავლეები ჰყავთ სხვა მასწავლებლებსაც.

  • წარსულ პრაქტიკას თუ გადავხედავთ, რუსები თითქმის არასდროს სწავლობდნენ ქართულს, მაშინაც კი, როცა ამ ქვეყანაში იბადებოდნენ და ცხოვრობდნენ. როგორ ფიქრობთ, ახალ რა შეიცვალა, რატომ ეუფლებიან ქართულს?

ზოგი პირდაპირ ამბობს, რომ „დიდი ხნით ვართ აქ“, მაგრამ არ აკონკრეტებენ რამდენი ხნით. მყავს ერთი მოსწავლე, რომელიც ამბობს, რომ ხუთი წლით დარჩება, ამიტომ უნდა ვიცოდე წერა-კითხვა და საუბარიო.

არიან ადამიანები, რომლებიც პირდაპირ ამბობენ, რომ კი, აქ უნდა დავფუძნდეთ, აქ უნდა ვიცხოვროთ და აპირებენ საქართველოში დარჩენას, რომ მოსწონთ აქ, უყვართ ეს ქვეყანა და ასე შემდეგ.

  • ეს ადამიანები რუსეთის მოქალაქეები არიან?

რუსებიც არიან მათ შორის და ბელარუსებიც. მყავს ისეთი მოსწავლეებიც, რომლებიც უკრაინაში ომის დაწყებამდეც აქ იყვნენ და ამბობდნენ, რომ აქ აპირებდნენ ცხოვრებას. პანდემიის დროს ჩამოვიდნენ და დარჩნენ.

ისეთი მოსწავლეც მყავს, ვინც ამბობს, რომ იმოგზაურა და შემდეგ მიიღო აქ დარჩენის გადაწყვეტილება.

  • რა პროფესიის ადამიანები არიან. მაგალითად რუსები?

მაგალითად ჩემი მოსწავლეებიდან 5 – პროგრამისტია. მეუბნებიან, რომ ბინები შეიძინეს და აქ უნდათ დაფუძნება.

  • ომის დასრულებას ელოდებიან, თუ ამის მიუხედავად აპირებენ დარჩენას?

გარკვეული ნაწილი ამბობს, რომ ომამდე ჩამოვიდა, რომ მანამდეც აფასებდა რუსეთში არსებულ მდგომარეობას და რეალურად ფიქრობდნენ სხვა ქვეყანაში გადასვლაზე და ეძებდა ხელსაყრელ პირობებს.

ომის შემდეგ ვინც ჩამოვიდა, ისინი ნახევრად ქართული წარმოშობის ადამიანები არიან. უმეტესობას ქართული გვარი აქვს, მაგრამ დედა ჰყავთ რუსი. დაახლოებით 5 მოსწავლე მყავს ასეთი.

ჩემი აზრით, ვინც რუსეთიდან საქართველოში გადმოდის საცხოვრებლად, უფრო მაღალი ცნობიერების ხალხია, სხვა შეგნების და მენტალობის და როგორც ამბობენ, უკეთესი მომავლისთვის იბრძვიან.

  • თუმცა არა საკუთარ ქვეყანაში…

კი, ბატონო, რა თქმა უნდა, თავიანთ ქვეყანაში რომ ვერ ახერხებენ, სხვაგან ცდილობენ. თუმცა, ყველას გაცნობიერებული აქვს, რომ სადაც არ უნდა ცხოვრობდნენ, იქაური ენა უნდა იცოდნენ. ძალიან უჭირთ ქართულის სწავლა, ისე უჭირთ, რომ ცრემლებს ღვრიან, მაგრამ მაინც ყველა ცდილობს.

  • ახალგაზრდები არიან?

კი, 45-50 წლამდე ძირითადად, მაგრამ მყავს რამდენიმე 65 წელს ზემოთაც.

ყველა ჩემს მოსწავლეს თავისი ინდივიდუალური ისტორია აქვს. ზოგს ქართველი ქმარი ჰყავს, ზოგს მეგობარი, ერთობლიობაში ვერ მოიაზრებ ამ ადამიანებს.

  • რადგან უკრაინაში ომია, რუსეთი კი მუდმივად საუბრობს საბჭოთა გავლენების აღდგენაზე, ბუნებრივია არსებობს შიშები, რომ სისტემამ ეს ადამიანები შესაძლოა გამოიყენოს ჩვენი სახელმწიფოებრიობის წინააღმდეგ. თქვენ რა შთაბეჭდილება გრჩებათ?

რაც რუსული ჩექმა გაჩნდა, მას შემდეგ სულ ასეთია მათი პოლიტიკა, რომელიც ყველაფერზეა წამსვლელი, ყველა მეთოდით იბრძვის, რომ ომში ყველაფერი გამართლებულია.

აქ მცხოვრები რუსების ქცევის პროგნოზირებაც რთული იქნება. ბუნებრივია, არსებობს სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურები და დარწმუნებული ვარ შეისწავლიან, დააკვირდებიან ყველაფერს. თუმცა მგონია, რომ საქართველო ყოველთვის იქნება რუსეთისგან საფრთხის ქვეშ.

როცა ომი დაიწყო ჩვენთან, მაშინ შესაძლოა არ ხდებოდა ვთქვათ პარტიზანების ჩამოსახლება, მაგრამ მაინც დაიწყო. რუსეთი არ არის ქვეყანა, რომელიც რაღაცას დაელოდება ომის დასაწყებად, ნებისმიერ დროს შეუძლია აგრესია.

  • როგორ ფიქრობთ, შეიძლება იმ ხალხში, ვინც საქართველოში გადმოვიდა საცხოვრებლად, იყვნენ დივერსანტები?

ყველაფერი შეიძლება, მაგრამ მე ვერ ვიტყვი, რომ რაიმე შემიმჩნევია. ყველა ის ადამიანი, ვისთანაც შეხება მაქვს, კონტაქტური, უშუალო და უბრალო ადამიანები არიან, თუმცა ზოგადად, ყველაფერი შესაძლებელია.

საბჭოთა გამოცდილებას თუ გადავხედავთ, თუ როგორ ჰყავდათ გამოზრდილები და როგორ იყვნენ ადამიანები სისტემაზე გადაფსკვნილები, ყველაფერი შეიძლება. თუმცა მე არ მაქვს უფლება, რომელიმეში ეჭვი შევიტანო. თეორიულად ყველაფერი შესაძლებელია.

მე ვისთანაც შეხება მაქვს, თითქმის ყველა ოჯახთან, ბავშვებთან ერთად ცხოვრობს. ასე ოჯახით დაფუძნებული ხალხი უფრო სანდო მგონია.

  • სტატისტიკა გვაჩვენებს, რომ, მაგალითად, ივნისში რუსეთის 90 ათასამდე მოქალაქე შემოვიდა საქართველოში, ეს რამეს გეუბნებათ?

მე სოციოლოგი ვარ პროფესიით, თუმცა მხოლოდ ჩვენი ცენტრის მონაცემები რეპრეზენტატულობას ვერ მოგვცემს.

არ ვიცით, ეს ადამიანები ყველა დარჩება აქ თუ არა. ერთ-ერთი პროგრამისტი მეუღლესთან ერთად სწავლობდა ქართულს, ამბობდა, რომ საქართველოში ცხოვრებას დიდი ხნით აპირებდა, თუმცა ორი თვის შემდეგ მითხრა, რომ გეგმები შეეცალა. არ ვიცი, სად გადავიდნენ, მაგრამ მითხრეს, რომ უნდა გადასულიყვნენ.

მე ადრე ქართულ-ამერიკულ სკოლაშიც ვმუშაობდი, სადაც ბევრ უცხოელი მოსწავლე სწავლობს და მათ მშობლებთანაც მქონდა შეხება. იყვნენ არაბები, ირანელები, რომლებმაც აქ ქონება იყიდეს, რამდენიმე ბინა აქვთ, მაგრამ აქირავებენ.

მყავს ფრანგი, ინგლისელი მოსწავლეებიც, რომლებიც ქართულს სწავლობენ. ფრანგი ერთი წელია, რაც აქ ცხოვრობს.

კი, რუსებიც ყიდულობენ ქონებას, რუსები უფრო თავისთვის ყიდულობენ, საცხოვრებლად.

ვინც მეუბნებოდა, რომ აქ გადაწყვიტა ცხოვრება, ყველამ შეიძინა ბინა. თუმცა ბინების შეძენის ტენდენციაა სხვა ეროვნების ადამიანების მხრიდანაც და ეს ნაწილი ძალიან მრავალფეროვანია.

ნეტგაზეთის მასალების სხვა გამოცემებში გადაბეჭდვის წესი
ავტორი
ლელა დუმბაძე, ჟურნალისტი. ტელ: [0042] 27 45 12. lelabatumelebi@gmail.com