„მე მქვია სერგეი ლოიკო. 69 წლის ვარ. მე რუსი ვარ. 27 წელი ვიყავი „ლოს-ანჯელეს თაიმსის“კორესპონდენტი. ჟურნალისტად მუშაობის პერიოდში ვყოფილვარ უამრავ ომსა და შეიარაღებულ კონფლიქტში, მაგრამ არასდროს ვყოფილვარ მხარე და არ ამიღია იარაღი.
მაგრამ ეს განსხვავებული ომია. მე აქ ვარ, კიევში, უკრაინაში, არა როგორც ჟურნალისტი, არამედ როგორც მებრძოლი ამ არმაგედონულ ომში სიკეთესა და ბოროტებას შორის. მე ავირჩიე სიკეთის მხარე.
აქ უკრაინელები იბრძვიან არა მხოლოდ საკუთარი თავისთვის, საკუთარი ოჯახებისთვის, არამედ დამოუკიდებლობისთვის, მშვიდობისთვის, ისინი იბრძვიან შენთვის, ევროპისთვის, შეერთებული შტატებისთვის, მთელი კაცობრიობისთვის. ეს მესამე მსოფლიო ომია“, – ეს ვიდეომიმართვა ყოფილმა ჟურნალისტმა, მწერალმა სერგეი ლოიკომ, 2 მარტს, უკრაინაში ომის დაწყებიდან ერთი კვირის შემდეგ გამოაქვეყნა ფეისბუქზე.
ლოიკო აშშ-ში ცხოვრობს, თუმცა რუსეთის მოქალაქეა. იგი თითქმის ყოველ დღე აუდიტორიას აცნობს უკრაინელ მოხალისეებს, რომლებიც იბრძვიან ქვეყნის დასაცავად:
„ყოველდღე ვიწერ 5-6 ვიდეოს ჩვეულებრივ ადამიანებთან, რომლებმაც ახლა ჩაიცვეს საომარი ფორმა, რომ ეს რგოლები ნახოს ყველამ. მათ შორის რუსეთშიც ნახონ, ვის ებრძვიან აქ, ხოლო უკრაინელებმა ნახონ მათი მებრძოლების სახეები – მათი ძმების, შვილების, ქმრების… იცოდნენ, რომ ისინი მათ დაიცავენ“.
სერგეი ლოიკო ამბობს, რომ მთავარი მიზეზი, რის გამოც ჟურნალისტმა, მწერალმა და ფოტოგრაფმა ხელში ავტომატი აიღო, სირცხვილის გრძნობაა.
„თავიდან მთავარი გრძნობა იყო სირცხვილი იმის გამო, რასაც აქ ჩემი სამშობლო სჩადის. ჩვენ ამას ვერასდროს ჩამოვირეცხავთ.
აქ აღმოვჩნდი იმიტომ, რომ მრცხვენია. ეს პირველი ომია ჩემს ცხოვრებაში, თუ არ ჩავთვლით მივლინებებს ომში, რომელიც ოცზე მეტი იყო. იმ ომებში იყო თუნდაც სიმართლის რაღაც მარცვალი ორივე მხრიდან, მათ თავისი სიმართლე ჰქონდათ. ეს შავ-თეთრი ომია, აქ ყველაფერი ცხადია“, – უთხრა სერგეი ლოიკომ „ამერიკის ხმას“.
აქვს თუ არა სანგარში ყოფნისას სიკვდილის შიში, სერგეი ლოიკო ამბობს, რომ არა:
„ვფიქრობ, სანგარში არავის აქვს სიკვდილის შიში. ჩვენ ერთხელ ვცხოვრობთ და სიკვდილი ყოველთვის ვიღაც სხვასთან მიდის. როცა სიკვდილი ჩვენთან მოდის, ჩვენ ამას ვერც კი ვხვდებით. სიკვდილის არ უნდა გვეშინოდეს, ის არ არსებობს. სიკვდილი ყოველთვის სხვა ადამიანებს ეხება, აი, ამის უნდა გვეშინოდეს, ხოლო საკუთარი სიკვდილის შიშს აზრი არ აქვს, ეს არ არის საშიში“.
