მთავარი,მოსაზრება,სიახლეები

ჩემი მშვენიერი ლედი

28.09.2021
ჩემი მშვენიერი ლედი

ავტორი: მიდა მელაძე

იმ დღეს ქასტინგზე მივდიოდი. როგორც მჩვევია, ბოლო ხუთ წუთში შევიკარი კედებზე თასმები, კარი სწრაფად და ხმაურიანად გავაღე და თავქუდმოგლეჯილი კიბეზე დავეშვი. იმ წამსვე ვინანე დაუფიქრებელი და ხმაურიანი სიჩქარის გამო, რადგან ვიცი, იმას დავუფრთხობ ძილს, ყოველ დღე კიბის კუთხეში რომ მელოდება, ასე უცებ რომ შემოიჭრა ერთდროულად ჩემს ეზოსა და გულში და არ თმობს თავის ადგილს.

ჩავრბივარ კიბეზე, ვიცი, 1 წუთში სამარშრუტო ტაქსი მოვა და ისიც ეცდება, რომ ჩემთან ერთად წამოვიდეს. მისთვის არ აქვს მნიშვნელობა, სად მივდივართ. უბრალოდ უნდა, რომ დამიცვას.

მოდის „მარშუტკა“ და ავდივარ ადგილის დასაკავებლად, ისიც ამოდის. არ ცნობს იმ ფაქტს, რომ ძაღლია, რადგან როცა მასთან ერთად ვარ, ორივემ ვიცით – დაცული ვართ.

ლედი

ლედი ამოდის ტრანსპორტში, მე ჩავდივარ და ვთხოვ ქვემოთ დარჩეს. ჩადის, ვფიქრობ, რომ დამიჯერა, ვხედავ, როგორ იხურება კარი, მაგრამ მესმის მგზავრების თბილი, სიცილნარევი კომენტარები, რომ ლედიმ ბოლო წამებში მაინც მოახერხა ამოსვლა. მახვედრებს, რომ ისევ არ მტოვებს მარტო.

ნახევარი წელია მარტო აღარ ვარ. აღარ ვარ მარტო არც ბანკში, არც ბიბლიოთეკაში, არც მაღაზიასა თუ ქუჩაში.

მთელი 21 წელი, რაც მახსოვს, ოჯახში სულ გვყავდა ძაღლი. ზოგადად, გამიმართლა, რომ ჩემ ირგვლივ არავინაა აგრესიული ცხოველების მიმართ. ჩვენი ეზო ბევრ თათს დაუტკეპნია. თითოეული თავისებურად განსაკუთრებული იყო, თითქოს ერთნაირად ყეფენ, გეფერებიან, ცქმუტავენ, გეთამაშებიან…მაგრამ მაინც განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.

ლედი

როკი, რომელიც თავს ჩვენი ეზოს ბატონ-პატრონად თვლიდა, ჩემდა გასაკვირად, ლედის წინაშე პოზიციებს თმობს. ეს პატარა გოგო, ნამდვილი ლედივით, რაღაც გრაციოზულად მოძრაობს როკის წინაშე. თან ისეთი ეშმაკია, ხვდება, სადამდე ვერ მისწვდება ჯაჭვით დაბმული როკი.

როკი და ლედი

როკიც საბოლოოდ შეეგუა ლედის აუღელვებელ სიარულს ეზოში.

უპატრონოდ დარჩენილი ცხოველები არასდროს არიან სტუმრები. ისინი ყველგან ისე გრძნობენ თავს, როგორც სახლში. ლედიც ასეთი აღმოჩნდა.

სიმართლე გითხრათ, არ მაინტერესებს საიდან მოვიდა, ვინ დაკარგა ასეთი სიყვარულის უფლება. თუმცა ყოველდღე ვეკითხები საკუთარ თავს, ამ მუდამ სევდიანი თვალების მიღმა, გრძნობს თუ არა სიხარულს ახლა.

ლედი და კატა გარი

___________________________________________

 

გადაბეჭდვის წესი

25 წელია ვწერთ იმაზე, რაც შენ გაწუხებს და რასაც მთავრობა გიმალავს, თუმცა დღეს, რეპრესიული პოლიტიკის პირობებში, როდესაც დამოუკიდებელ გამოცემებს „ქართული ოცნება“ შემოსავლის წყაროს უკეტავს, ამას მარტო ვეღარ შევძლებთ. ჩვენ არ ვეკუთვნით არცერთ პოლიტიკურ ძალას და ბიზნესჯგუფს. ჩვენ ვეკუთვნით საზოგადოებას. დღეს შენი მხარდაჭერა გვჭირდება _ ამისთვის შევქმენით მარტივი და უსაფრთხო პლატფორმა: შეგიძლია აირჩიო შენთვის მისაღები თანხა, რომლის გადახდასაც შეძლებ, თუნდაც თვეში 1 ლარი, და გახდე „ბათუმელებისა“ და „ნეტგაზეთის“ მხარდამჭერი. ჩვენ არ გვინდა დამატებით ფინანსურ ტვირთად ვიქცეთ ვინმესთვის. ჩვენთვის საზოგადოების მხარდაჭერა არა თანხის ოდენობით, არამედ ჩვენი მკითხველისა და გულშემატკივრის სიმრავლით იზომება.
უფრო მეტ ინფორმაციას, ასევე, წესებსა და პირობებს შეგიძლია გაეცნო მხარდაჭერის პლატფორმაზე.

ასევე: