ბათუმელები
დეტექტივი კიდევ ერთი, ჩვენში ძალიან დაუფასებელი ჟანრია. რამდენ ინტელექტუალს იცნობთ, რომელიც ცხვირს იბზუებს დეტექტივზე? ალბათ, ძალიან ბევრს. არადა, ალბათ არ არსებობს სხვა ისეთი ლიტერატურული მიმდინარეობა, რომელიც ამხელა ფანტაზიას, გასაქანს და ფაქტობრივ ცოდნას მოითხოვს.
2015 წლის თებერვლიდან წიგნის მაღაზიებში ინგლისურ ენაზე თარგმნილი წიგნი – „მოგზაურობა ძველ ბათუმში“ გაიყიდება. გაზეთმა „ბათუმელებმა“ სტატიებისა და ფოტოების ამავე სახელწოდების კრებული ინგლისურ ენაზე გამოსცა.
ჰიჩკოკის ფილმები სულ რომ არ გიყვარდეთ, ერთი სცენა მაინც გემახსოვრებათ საკულტო „ფსიქოდან“: მშვენიერი ქერა ქალი შხაპის ქვეშ, შემდეგ დანიანი უცნობი და ბოლოს ტრაპისკენ წასული, სისხლშერეული წყლის ნაკადი. აი, ეს წყლის ნაკადია სწორედ ძალიან შთამბეჭდავი.
ფრედერიკ ბეგბედერის „99 ფრანკს“ მკითხველი უკვე კარგად იცნობს. მისი „რომანტიკული ეგოისტი“ კი შედარებით ნაკლებად პოპულარულია, თუმცა წაკითხვად ნამდვილად ღირს, თუნდაც იმიტომ, რომ იგი ცნობილი მწერლის დღიურს წარმოადგენს. ბედგბედერი, ოსკარ დიუფრენზის ფსევდონიმს ამოფარებული, სრულიად გულახდილად მოგვითხრობს საკუთარი ცხოვრების შესახებ. ზოგ ადგილას ფსევდონიმი თითქოს ავიწყდება და მკითხველს ახსენებს, რომ დიუფრეზნი, სინამდვილეში, ფრედერიკ ბეგბედერია.
ჯონ გრინის “ბედის ვარსკვლავის ბრალია” სულ ახალი ბესტსელერია, რომელიც ელვის სისწრაფით გახდა პოპულარული. ქართული თარგმანიც მალე გამოჩნდა. არაერთგვაროვანი რევიუების გამო წიგნის მიმართ ცოტა სკეპტიკურად განვეწყვეთ. არასერიოზული, თინეიჯერული სასიყვარულო ამბის მოლოდინი კი, საბედნიეროდ, არ გამართლდა.
<!** Image 2 align="left" width="250" height="776" >ჯერომ სელინჯერის სახელი უცხო ალბათ არავისთვისაა. მითუმეტეს, ჰოლდენ კოლფილდს იცნობს ყველა – ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ თინეიჯერს, რომლის შინაგანმა ამბოხმა მერე ბევრი რამ განსაზღვრა ამერიკულ და არამარტო ამერიკულ კულტურაში. მაგრამ ჰოლდენ კოლფილდი არ არის სელინჯერის ერთადერთი საოცარი ქმნილება: ამ კაცმა უამრავი ამბავი დაწერა გლასების ოჯახზე, თუმცა ჰოლდენის ფონზე ეს ამბები, რატომღაც, დაიკარგა. არადა, სრულიად უსამართლოდ.
იცოდით, რომ ნიკოლოზ ბარათაშვილი თბილისში დიდ ხუმარა და მოლაყბე ვინმედ იყო ცნობილი? ის თუ იცოდით, ვაჟა-ფშაველა დაუოკებელი ჩხუბისთავი რომ ყოფილა? ან იმის შესახებ გსმენიათ, როგორ მანიაკალურად უფრთხილდებოდა იაკობ გოგებაშვილი თავის ჯანმრთელობას?
<!** Image 2 align="left" width="400" height="496" >ანტონიო ტაბუკის „მიაჩნია პერეირას“ მძიმე და სულისშემძვრელი წიგნია. ისეთივე მძიმეა, როგორც ყველა ის წიგნი, რომელიც დიქტატურაზე, რეჟიმზე, ცენზურაზე და ამის წინააღმდეგ წასულ უბრალო ადამიანებზე იწერება. თან, საფუძვლად ნამდვილი ამბავი უდევს, როგორ მოახერხა ერთ მშვენიერ დღეს ერთმა ჟურნალისტმა ცენზურის გვერდის ავლით გაზეთში რეჟიმის „მკვლელი სტატია“ გამოექვეყნებინა. „მიაჩნია პერეირას“ მოქმედება 1938 წელს პორტუგალიაში ხდება, სალაზარის ლისაბონში, რომელსაც ერთნაირად ხრუკავს აგვისტოს ხვატი და ტოტალური კონტროლი.
<!** Image 1 align="left" alt="ირაკლი ბაკურიძე, მარი კორინთელი " sub="ირაკლი ბაკურიძე, მარი კორინთელი " width="350" height="576" >დიდხანს ვფიქრობდით, რომელ წიგნზე დაგვეწერა პირველად, ბოლო პერიოდში გამომცემლობები გვანებივრებენ ახალი თარგმანებით და არჩევანის გაკეთება არც ისე ადვილია. ბევრი ფიქრის შემდეგ გადავწყვიტეთ, ჯონ მაქსველ კუტზეეს რომანის, „სირცხვილის“ შესახებ გიამბოთ, ორი მიზეზის გამო. პირველი ისაა, რომ კუტზეე, მიუხედავად მისი ნობელიანტობისა, შედარებით ნაკლებად პოპულარულია ქართველ მკითხველში. მეორე მიზეზი კი სამხრეთაფრიკული და ქართული საზოგადოების პრობლემების მსგავსებაში მდგომარეობს.
