„აქ ადამიანები შიშით იღვიძებენ, კალაძისნაირები კი უკვე ცხოვრობენ ევროპაში“ – მასწავლებელი

„ბებიაჩემმა ამ შეგნებით გამზარდა, რომ რუსეთი მტერია, რადგან ჩემი წინაპრები კომუნისტებმა დახვრიტეს, ჩემი ორი ბიძა აფხაზეთში მოკლეს, ჩემი თანამემამულეები კი გამოყარეს აფხაზეთიდან. შეუძლებელია იმის დავიწყება, რაც რუსებმა თუნდაც ამ 20 წლის განმავლობაში გაგვიკეთეს.

ამიტომ, კალაძის ადგილზე ყოფნას არ ვისურვებდი, რომელიც ამბობს, რომ თურმე ვიზალიბერალიზაციას ევროპა შანტაჟისთვის იყენებს, მტერს კი გულშემატკივრობს. მე ვერ ვიცხოვრებდი იმ ტვირთით.

ან რა შეიძლება ვთქვა კობახიძეზე… არ ვიცი, როგორ შეიძლება მოგწონდეს, როგორ ურტყამს ნიღბიანი ადამიანს სახეში ჩექმას ან როგორ შეიძლება ამართლებდე რუსეთს.

ცხოვრებაში ბევრი ადამიანი მინახავს, მაგრამ ასეთი სინდისგარეცხილები არავინ“- ამბობს დათია ბადალაშვილი, მწერალი, მასწავლებელი. სოფელ დიდი თონეთის საჯარო სკოლის სამოქალაქოს და ისტორიის მასწავლებელი.

„ბათუმელები“ პედაგოგს ევროპაში თავისუფალი მიმოსვლის დაკარგვის საფრთხე და ქვეყანაში არსებულ კრიზისებზე ესაუბრა.

„ვიზალიბერალიზაციის დაკარგვით იმას დავკარგავთ, რაც ჩვენი ერის დიდი ხნის ოცნება იყო – სწრაფვას დასავლეთისკენ.

ცოტა ხნის წინ სულხან-საბა ორბელიანის „მოგზაურობა ევროპაში“ ვკითხულობდი და გამოდის, რომ ამ კაცის, ასევე სხვების – ნიკიფორე ირბახის, ვახტანგ მეექვსის ოცნებები, რომელიც ამ ყველაფერს შეეწირა, წყალში იყრება.

ძალიან ვწუხვარ, რადგან ჩემთვის, როგორც პედაგოგისთვის, თავისუფალი მიმოსვლის გარდა ევროპა ნიშნავს უკეთეს ჯანდაცვას, უკეთეს განათლებას და რაც მთავარია, ადამიანის უფლებებს.

ცოტა ხნის წინ, კახა კალაძის განცხადებას ვუსმენდი, რომელმაც თქვა, რომ ვიზალიბერალიზაციას შანტაჟისთვის იყენებს ევროპაო, რაც დიდი სისულელეა. საერთოდაც ვფიქრობ, რომ კალაძე და მისნაირების ოჯახები, უკვე ცხოვრობენ ევროპაში, რადგან მათ არ ეშინიათ, თუ მათი შვილი ცუდად გახდება, როგორ უშველონ.

ჩემნაირ ადამიანებს კი გვეშინია ცუდად გახდომის, იმიტომ, რომ არ ვიცით როგორ გვიმკურნალებენ, ან გვეშინია, რომ სახლ-კარის გაყიდვა მოგვიწევს მკურნალობისთვის.

ადამიანები აქ შიშით იღვიძებენ, იმიტომ, რომ არ იციან ხვალ რა ჭამონ. კალაძე და მისნაირები ისედაც „ევროპაში“ ცხოვრობენ და მათ ეს არ ანაღვლებთ. მათ უსმენენ მათდამი ლოიალურად განწყობილი ადამიანები და ამის სჯერათ.

თუმცა, მე ერთი რაღაცის იმედი მაქვს, როცა ეს სისტემა, ჩემნაირ ადამიანებს შეჭამს, მერე მიადგება მათ და ალბათ მერე დაინახავენ სად არის სიმართლე“ – ამბობს დათია ბადალაშვილი.

მისი თქმით, ქვეყანამ სახელმწიფოებრიობა რომ შეინარჩუნოს, ამისთვის კარგი მასწავლებელია საჭირო.

„არა ისეთი მასწავლებლები, როგორიც დღევანდელი 90%-ია, რომელიც 20 ლარის და რამდენიმე კილოგრამი ხახვის გამო სამთავრობო აქციებზე გადის და ყოველ არჩევნებზე ხმებს უგროვებს პარტიას. როცა ერთ-ერთ მათგანს ვკითხე, თუ რატომ იქცეოდა ასე, მითხრა, რომ ასე იყო ყოველთვის და უბრალოდ მიეჩვია, რომ სხვა გზა არ არის.

სხვა გზა კი ნამდვილად არის. თუ ყველა მასწავლებელი უარს ეტყვის სისტემას მორჩილებაზე, სისტემა ვერაფერსაც ვერ იზამს, მაგრამ როგორ უნდა დაიძლიოს ეს შიში?!

იცით, ხანდახან ვფიქრობ, რომ სანამ ეს, მონობაში გაზრდილი თაობა არ წავა, არაფერი გვეშველება, რადგან მათ ყოველთვის სხვის დაკრულზე ცეკვა უწევდათ. ჯერ პიონერობის, მერე კომკავშირლობის, მერე კი პარტიის და ეს ყველაფერი მათ გონებაშია დალექილი.

ჩემთვის მიუღებელია, ბავშვს ვასწავლო ვაჟა-ფშაველას პოემა, შემდეგ გამოვიდე და ისეთი რაღაცები ვაკეთო, როგორსაც ისინი აკეთებენ. მე მიმაჩნია, რომ მღვდელი ისე უნდა ცხოვრობდეს, როგორც ამბიონზე ლაპარაკობს და მასწავლებელიც ისე უნდა ცხოვრობდეს, როგორც მასწავლებლის არსია“ – ამბობს დათია.

მისი თქმით, დღეს სამწუხაროდ, სკოლა ვერაფერს აძლევს ბავშვებს.

„უბრალოდ, მყვირალა ფრაზებს ვაწერთ გამოსაშვებ საღამოზე და ვეუბნებით, რომ ცხოვრება ია-ვარდით იქნება მოფენილი, მაგრამ ჩვენ ღია ომში ბავშვებს შეიარაღების გარეშე ვუშვებთ.

ვუშვებთ უნივერსიტეტებში, სადაც შესაბამის განათლებას არ აძლევენ, სადაც რექტორები ისეთივე კონფორმისტები არიან, როგორც მასწავლებლები და რას ვთავაზობთ მათ? წელებზე ფეხი უნდა დაიდგან, რომელიმე ბენზინგასამართ სადგურზე იმუშაონ და თან ისწავლონ და იცხოვრონ. ძილგატეხილი სტუდენტი როგორღა ისწავლის, რაღას შექმნის.

ხელისუფლების მიერ წელიწადში ერთხელ ჩატარებული ზეიმი ბავშვთა დაცვის დღეს უბრალოდ ფარისევლობაა, რადგან მე მინახავს ბავშვი, რომელიც მშიერი მოდის სკოლაში. მე მინახავს ბავშვი, რომელსაც ელემენტარული სასკოლო ნივთები არ აქვს. მინახავს ბავშვი, რომელსაც ჯანმრთელობის პრობლემები აქვს და გულისამრევია ხელისუფლების მხრიდან იმაზე საუბარი, რომ თურმე ბავშვთა დღეს ზეიმობენ.

როცა შშმ ადამიანს 200 ლარ პენსიას უნიშნავ, შენ მას სასიკვდილოდ იმეტებ. თავად კი 10 000-ზე მეტ ლარს იღებენ, ისევ ჩვენი კისრით.

ამ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც არ მაქვს უიმედობის განცდა, რადგან ჩვენი ბავშვები თავისუფლებაში გაიზარდნენ და ვფიქრობ, ასეთი ადამიანები შეცვლიან სამყაროს და ჩვენს ცხოვრებასაც, თორემ წინა თაობის მასწავლებლების იმედი საერთოდ არ მაქვს“ – ამბობს დათია ბადალაშვილი.

მისი თქმით, ქართული სახელმწიფო გადარჩება იმ შემთხვევაში, თუ არ შევწყვეტთ ბრძოლას.

„მე, როგორც მწერალი, ვიბრძოლებ ჩემი სიტყვით და წერით.

თუ რომელიმე ჩვენგანი არ გაჩუმდება, ეს უკვე ბრძოლაა. როცა ჩუმდები, ესე იგი, მარცხდები.

მე ვერ შევძელი გაჩუმება, რადგან ჩემი მოსწავლის ხელებს სცემდნენ იქ (რუსთაველზე) და დღემდე მაქვს დანაშაულის განცდა იმის გამო, რომ ახალგაზრდები უჟანგბადო ციხეში სხედან, მე კიდევ თავისუფლად ვმოძრაობ და ვსუნთქავ.

შინაგანად ძალიან მაწუხებს და მტკივა ეს“- გვეუბნება დათია.

ის მასწავლებლებში სოლიდარობის დეფიციტზე წუხს:

„50 000-მდე მასწავლებელია საქართველოში, ხომ?! ასეთი არასოლიდარული ადამიანები მე არ მინახავს. პირდაპირ შემაძრწუნებელია. ახლა ვხვდები, რა ხდებოდა 37-ში, დაახლოებით. უფრო მეტიც, მინახავს მასწავლებელი, რომელსაც უხარიათ იმის ყურება, როგორ სცემენ აქციაზე ბავშვებს. არც დაკავებული მასწავლებლისთვის გამოუხატავთ სოლიდარობა, მაგრამ უკვე აღარც მიკვირს, რადგან მათი მთავარი საზრუნავია, მათ არ შეექმნათ პრობლემა. დანარჩენი კი შავმა წყალმა წაიღოს, ხმას არ ამოიღებენ.

როცა ბავშვს ეუბნები, რომ კარგი მოქალაქე უნდა იყო, შემდეგ გამოდიხარ, ჯდები „მარშრუტკაში“ და მიდიხარ იქ, სადაც დგომა არ გინდა და მერე ლაპარაკობ იმაზე, რომ ბავშვები გიყვარს, ასე არ არის, შენ ბავშვები არ გიყვარს.

ამ ხალხს გულის სიღრმეში შურთ, რომ მათ არასდროს ჰქონდათ ისეთი ბავშვობა, როგორც დღევანდელ ბავშვებს აქვთ. შურთ მათში თავისუფლების აღმოჩენა, ის, რომ მათი მსგავსი ვერასდროს იქნებიან. მაგრამ ერთი რამის იმედი მაქვს – როცა სისტემა მათ მიადგება, მათ შვილებს სცემენ ან დაიჭერენ, როცა მათაც მოშივდებათ, მერე ამოიღებენ ხმას“-გვეუბნება დათია ბადალაშვილი.

ის, როგორც მასწავლებელი გვესაუბრება „ქართული ოცნების“ წარმომადგენლების ანტისახელმწიფოებრივ პოლიტიკაზეც.

„ჩვენ ვიცით ისტორია, როგორი ბედი ჰქონდათ ხოლმე დამსმენებს 37-ში. ისეთივე ბედი ექნებათ იმათაც, ვინც ახლა მტერს თანაუგრძნობს.

უბრალოდ, იმდენად მოსწონთ ეს მდგომარეობა, რომელიც აქვთ, რომ არ უნდათ ამ კომფორტიდან გამოსვლა, თორემ არც ისეთი ბრმები არიან, ვერ მიხვდნენ, მტერს რომ არ უნდა თანაუგრძნო. მაგრამ ისიც იციან, რომ უკრაინის ან მისი პრეზიდენტის მიმართ სოლიდარობის გამოხატვა ნიშნავს იმას, რომ ბიძინა ივანიშვილს აგინებ. ივანიშვილის გინება კი როგორ სრულდება, ჩვენც მშვენივრად ვიცით.

მე ბებიაჩემმა ასე შეგნებით გამზარდა, რომ „რუსეთი მტერია“, რადგან ჩემი წინაპრები კომუნისტებმა დახვრიტეს, ჩემი ორი ბიძა აფხაზეთში მოკლეს, ჩემი თანამემამულეები კი გამოყარეს აფხაზეთიდან. შეუძლებელია იმის დავიწყება, რაც რუსებმა თუნდაც ამ 20 წლის განმავლობაში გაგვიკეთეს.

ამიტომ, კალაძის ადგილზე ყოფნას არ ვისურვებდი, რომელიც ამბობს, რომ თურმე ვიზალიბერალიზაციას ევროპა შანტაჟისთვის იყენებს. მტერს კი გულშემატკივრობს. მე ვერ ვიცხოვრებდი იმ ტვირთით.

ან რა შეიძლება ვთქვა კობახიძეზე… არ ვიცი, როგორ შეიძლება მოგწონდეს, როგორ ურტყამს ნიღბიანი ადამიანს სახეში ჩექმას ან როგორ შეიძლება ამართლებდე რუსეთს.

ცხოვრებაში ბევრი ადამიანი მინახავს, მაგრამ ასეთი სინდისგარეცხილები არავინ.

როცა კოჯორთან ფილიპე მახარაძემ და მამია ორახელაშვილმა სანგრებში ჩახოცილ ახალგაზრდებს ჩახედეს, თქვეს, რომ ეს ყველაფერი ნოე ჟორდანიას ბრალია. თურმე მარო მაყარაშვილი ნოე ჟორდანიას გამო მოკვდა. და ახლაც გვეუბნებიან, რომ მე დავიწყე თურმე ომი და მე ვარ რუსეთის მტერი. რა გამოდის, მტერი რომ სახლში მივარდება, დედას მაგინებს და გაბრაზებული ხელს თუ შევუბრუნებ, დამნაშავე ისევ მე ვარ?

არ ვიცი, ეს როგორ უნდა ჩამოირეცხონ. როგორც ფილიპე მახარაძემ, სერგო ორჯონიკიძემ, გიგლა ბერბიჭაშვილმა, შადიმან ბარათაშვილმა ვერ ჩამოირეცხეს, ვერც ესენიც ჩამოირეცხავენ.

მე არ ვიცი, ამის ქვემოთ ფსკერი სადაა, მაგრამ იმდენად არიან საკუთარ ტყავზე დამოკიდებულები, ერთ ბეწვ სიცოცხლეზე, რომ აღარ იციან რა ქნან“ – ამბობს დათია ბადალაშვილი.

მისი თქმით, ევროპულ სივრცეს დაშორებული განათლების სისტემა კიდევ უფრო მძიმე მდგომარეობაში ჩავარდება.

„ყოველ ორ წელიწადში განათლების მინისტრი იცვლება, რომელსაც სახეზეც ვერ ვცნობ.

სკოლის ავტორიზაციები როგორც არის, კი იცით, ყველაფერს ერთმანეთისგან იწერენ სკოლები. ამ დროს კი, ბავშვები გვეკარგება. მე ეს ამბავი დიდად მაწუხებს. ამიტომ, სანამ პირში სული მიდგას, უნდა გამოვადგე ამ ქვეყანას“- ამბობს დათია ბადალაშვილი.