„რაც უფრო შეურაცხმყოფელი ნაბიჯები გადაიდგმება ხელისუფლებისგან, მით უფრო სწრაფად მოუღებს ეს ბოლოს თავად ხელისუფლებას. რაღაც წითელი ხაზი ყველას გვაქვს“- ამბობს თსუ-ს პროფესორი და საგანმანათლებლო პროგრამების მენეჯერი ლევან გორდეზიანი. „ბათუმელები“ მას ესაუბრა თემაზე, როგორი შეიძლება იყოს ლექტორ-მასწავლებლების წინააღმდეგობა, რომელთაც არ სურთ ორი დიდი უნივერსიტეტის გაერთიანება.
- ბატონო ლევან, როგორც ვიცით, თსუ-ს სენატმა გააკეთა განცხადება იმასთან დაკავშირებით, რომ თსუ და სტუ არ უნდა გაერთიანდეს. რა იქნება ამის შემდეგ, როგორ წარმოგიდგენიათ მოვლენების განვითარება, რა ნაბიჯების გადადგმას აპირებთ მომავალში, რომ ეს მიზანი იყოს მიღწეული?
პირველ რიგში, მივესალმები სენატის გადაწყვეტილებას. ძალიან კარგია, რომ აკადემიურმა საზოგადოებამ თავისი პოზიცია მკაფიოდ დაიმჩნია მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით.
- „ოცნების“ განათლების მინისტრის მოადგილე ამბობდა, რომ „გადაწყვეტილება უკვე მიღებულია“. ფიქრობთ, რომ მაინც მოუწევთ ამ გადაწყვეტილების გადახედვა და რა შემთხვევაში?
პრინციპში, ეს „რეფორმა“ არის უშნო ახირება ხელისუფლების მხრიდან და მისი მეტ-ნაკლებად ლოგიკური შემადგენელი ნაწილია ამ ორი დიდი უნივერსიტეტის გაერთიანება. თუ იქნება სერიოზული წინააღმდეგობა, შესაძლებელია, რომ ან გადაიფიქრონ ან შეანელონ. მერე გამოჩნდება, რა იქნება.
თუ წინააღმდეგობა არ იქნება სერიოზული, დავჯერდებით მხოლოდ განცხადებებს და ჩავთვლით, რომ ამით ვალი მოვიხადეთ, მაშინ ეს პროცესი გაგრძელდება.
- სერიოზულ წინააღმდეგობას როგორ ხედავთ, თქვენ როგორ წარმოგიდგენიათ?
პირველ რიგში, ეს არის რაოდენობა ხალხის და კატეგორიულობა ამ ცვლილებების არმიღების თვალსაზრისით.
ბუნებრივია, რომ ჩვენ აზრის გამოთქმის გარდა სხვა ბერკეტი არ გვაქვს, მაგრამ როდესაც ბევრი ადამიანი გამოთქვამს და მკაფიოდ, მაშინ, როგორც წესი, ასეთი გაუაზრებელი ინიციატივები შეიძლება აღარ განხორციელდეს.
- ბევრ ადამიანში გულისხმობთ საპროტესტო გამოსვლებს?
დიახ, ამას ვგულისხმობ.
მკაფიოდ უნდა დავიმჩნიოთ ყველამ, რომ ჩვენთვის მიუღებელია ასეთი მიდგომა, როცა არავინ არაფერს გვეკითხება. ვიღაცამ გადაწყვიტა სადღაც და ისიც ვერ დავადგინეთ ვინ. ეს ასე არ უნდა მოხდეს.
არავითარი არგუმენტაცია არ არის, რატომ უნდა მოხდეს გაერთიანება. „ხარისხის ამაღლება“ – ესეც ძალიან პირობითი რამაა. რეიტინგებზე ლაპარაკი საერთოდ სასაცილოა, როცა უცხოეთთან კონტაქტი ოფიციალურად გეკრძალება და ამის კრიმინალიზაცია ხდება, მაშინ რეიტინგი საერთოდ რატომ გვაინტერესებს, თუ ერთი უნივერსიტეტი იქნება.
გრანტები სალანძღავი გახდა და აგენტის დაფინანსების სინონიმად აქციეს, მაშინ როცა მთელი ჩვენი მეცნიერება და განათლება ბოლო ხანებში უცხოური დახმარების ხარჯზეა.
- უცხოელი დონორები ალბათ აღარ ითანამშრომლებენ, თუკი მათ აიძულებენ რაღაც ახსნა-განმარტებების კეთებას?
ბუნებრივია. წარმოიდგინეთ, რომელიღაც ქვეყანა, რომელიც გეხმარება, რაღაც კარგი უნდა რომ შენთან გააკეთოს და ამაზე ითხოვოს ნებართვა, თუ შეიძლება ამ პროექტს დავაფინანსებო და შემდეგ დაელოდოს იმას, როდის შეისწავლიან ჩვენი ფეისბუქის გვერდებს და ამის მიხედვით ან მოგვცემენ ნებართვას რომ გრანტი მივიღოთ, ან – არა.
ეს ვერ წარმომიდგენია. ამის გამო ვიცი, რომ ძალიან ბევრი პროექტი გაჩერდა, რადგან თავმოყვარე დონორ ორგანიზაციას არ აქვს სურვილი, რომ ჩვენს ინსტანციებს ეაჯოს.
- თქვენ ერთობაზე საუბრობდით და თუ გრძნობთ ამ ერთობას უნივერსიტეტის შიგნით?
ძნელი სათქმელია, რამდენად ერთნაირია გააზრების ხარისხი და სიმწვავე.
პრინციპში, პრობლემა რომ არსებობს, ყველა ხედავს. ზოგი ცდილობს ინდივიდუალურად გადაჭრას, ზოგი ჩუმად დრტვინავს, ზოგი ხმამაღლა გამოთქვამს უკმაყოფილებას. უარყოფითია დამოკიდებულება. არ ვიცი ადამიანი, ვისაც ეს მოსწონს. სამთავრობო მედიამაც კმაყოფილი კრუტუნი ვერ მოგვასმენინა ვერავისი, მაგრამ უკმაყოფილების გამოხატვა მაინც სხვადასხვანაირად ხდება და იმედი მაქვს, ეს თავის როლს მაინც შეასრულებს.
- როცა ითქვა, – „ერთი ქალაქი, ერთი უნივერსიტეტი”, თუ არსებობდა მაშინ უნივერსიტეტების გაერთიანებაზე ინფორმაცია და რატომ დაიწყეს თქვენით? ფიქრობდნენ, რომ წინააღმდეგობა არ შეხვდებოდათ?
პრინციპში, თსუ-ც და ტექნიკური უნივერსიტეტიც საკმაოდ თვინიერად გამოიყურებოდნენ ბოლო ხანებში და ალბათ ამითაც დაიმსახურეს ეს. თუმცა, ძალიან კარგია, რომ სენატმა გააკეთა განცხადება, ტექნიკური უნივერსიტეტის სტუდენტები და პროფესურაც აქციებს მართავენ. არ უნდათ ასე იოლად შეელიონ თავიანთ დაწესებულებას, მაგრამ რამდენად მყარი იქნება მათი პოზიცია, ძნელი სათქმელია. ამის მიხედვით, ან ცოტა გაჭიანურდება პროცესი ან საერთოდ შეჩერდება.
- როგორ ფიქრობთ, ასე იძულებით, ხისტად რამდენად შესაძლებელია მიზანს მიაღწიოს „ოცნებამ“?
ის, რომ ამას დადებითი შედეგი ჰქონდეს, სრულიად გამორიცხულია. იმიტომ, რომ ასე მოუფიქრებლად და ერთი, ზემოდან ნასროლი ბრძანებით რაღაც გასამხედროებულ სტრუქტურაშიც კი ძნელია რაღაც შედეგს მიაღწიო და მით უმეტეს, სასწავლო დაწესებულებაში.
თუ მე ვერ მივხვდი რას მავალებენ, იმას ვერც შევასრულებ. ამ იდეის ავტორები, ცხადია, ჩვენს მაგივრად ლექციებს ვერ ჩაატარებენ და ვერც სასწავლო პროცესს წარმართავენ, ამიტომ სრულიად გამორიცხულია ამან რაიმე დადებითი მოიტანოს სწავლის ხარისხის თვალსაზრისით.
ძნელი სათქმელია ეს პროექტი საერთოდ როგორ გაჩნდა, მაგრამ სრულიად აშკარაა, რომ ეს არის საქმეში ჩაუხედავი ხალხის სურვილები.
ზოგიერთის მოგონება იმის შესახებ, თუ როგორ იყო ორგანიზებული უნივერსიტეტები საბჭოთა კავშირში, ზედაპირული შთაბეჭდილებაა და არა, ვთქვათ, სიღრმისეული ცოდნა იმისა, თუ რა ხდებოდა მაშინ. უბრალოდ იმის გახსენება, რომ მაშინ უფასო იყო სწავლა და მაღალი ხარისხის.
- ანუ საბჭოთა განათლების სისტემას აბრუნებენ?
ცხადია. რასაც გვეუბნებიან, რომ თურმე სტუდენტი არ უნდა იყოს ყველა, ზოგი სჯობს სხვაგან წავიდეს, დაბალკვალიფიციური სამუშაო ძალაა თურმე საჭირო, რომ სახელმწიფომ უნდა გადაწყვიტოს, ვინ რა სფეროში იმუშაოს, სახელმწიფომ უნდა გადაწყვიტოს რა ვასწავლოთ – ეს ყველაფერი საბჭოთა მოდელია.
მეორე მხრივ, თუ რექტორი მოხსნეს, ის სავარაუდოდ გავა თავის კაბინეტიდან, ხომ არ გამაგრდება იქ.
- გაჟღერდა ვერსია, რომ შეიძლება თავდაცვის ყოფილი მინისტრი ლევან იზორია დანიშნონ რექტორად. თუ ასე მოხდა, ნიშნავს ეს იმას, რომ ძალისმიერი მეთოდებით შეეცდებიან სიტუაციის გაკონტროლებას?
თავისთავად ეს ქმედებები, რაც არის, ძალისმიერი მეთოდია.
როდესაც შენთან შეუთანხმებლად, გაუაზრებლად ვიღაც იღებს გადაწყვეტილებას და შემდეგ სასწრაფოდ კანონში შეაქვთ ცვლილებები, რომელიც გააიოლებს ამ ახირების აღსრულებას – ეს არის ძალადობა, მაგრამ გამორიცხულია რომ ამან მოიტანოს რაიმე დადებითი შედეგი სწავლის ან მეცნიერების განვითარების თვალსაზრისით.
მიუხედავად იმისა, რომ როგორც მოსახლეობის, ასევე უნივერსიტეტის თანამშრომლების ძირითადი ნაწილი კანონმორჩილია, თუ მთავრობის მორჩილი, რაღაც წითელი ხაზი ყველას გვაქვს და სანამ საკუთარი ღირსების შეგრძნება ჯერ კიდევ არსებობს, როცა ძალადობა რაღაც ზღვარს გადასცდება, იქ უკვე ნებისმიერმა შეიძლება ამოიღოს ხმა. არა მარტო შფოთისთავებმა.
რაც უფრო შეურაცხმყოფელი ნაბიჯები გადაიდგმება ხელისუფლებისგან, მით უფრო სწრაფად მოუღებს ეს ბოლოს თავად ხელისუფლებას.
იმ უნივერსიტეტში, რომელიც იქნება პირდაპირ მართული მთავრობისგან პროგრამების დონეზე, პერსონალის შერჩევის დონეზე, მე ჩემს თავს ვერ ვხედავ და ძალიან ბევრი კოლეგაც ასევეა. ამიტომ, იმედს ვიტოვებ, რომ ამას ვერ მოახერხებენ და ვერ მოასწრებენ.
მოუწევთ ან უკან დახევა, ან საერთოდ წასვლა, რადგან ეს ქმედებები მაინც და მაინც საღ აზრში ვერ ჯდება. ამიტომ არა მგონია, რომ დიდხანს შეიძლება გაგრძელდეს ეს.
